kantonopou’s blog

Η συστηματική και παρατεταμένη χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών μπορεί να οδηγήσει ένα παιδί στον εθισμό. Η ακρότητα θεματολογίας των ηλεκτρονικών παιχνιδιών τρομάζει: αιματηρές μάχες, μαζικές καταστροφές και σκοτωμοί, ωμή και αλόγιστη χρήση βίας, η οποία επιβραβεύεται με πόντους όσο περισσότερο το παιδί τη χρησιμοποιεί!

Εκατομμύρια είναι τα παιδιά που παρουσιάζουν εθισμό στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ιδιαίτερα τα αγόρια, ηλικίας 8 έως 18 ετών, φαίνονται πιο ευάλωτα στη νοσηρή χρήση, κυρίως σε παιχνίδια όπου κυριαρχεί η βία ως μέσο αλλά και ως απώτερος στόχος του παιχνιδιού. Μάλιστα, κλινικές απεξάρτησης έχουν αρχίσει να λειτουργούν παγκοσμίως, υποσχόμενες ίαση από αυτό τον ακατανίκητο «παιδικό» εθισμό. Ποια συμπτώματα θα μπορούσε, σε ορισμένες περιπτώσεις, να σηματοδοτούν την εξάρτηση του παιδιού από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια;

● Κατανάλωση σταδιακά περισσότερου χρόνου στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

● Ανάγκη για περισσότερο χρόνο χρήσης.

● Εμμονές ή φαντασιώσεις με θέματα και ρόλους που διαδραματίζονται στην πλοκή ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού, τρέμουλο, άγχος, ανησυχία, αϋπνία, εφιάλτες (παρουσιάζονται με τη μείωση – διακοπή της χρήσης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών).

● Σταδιακή μείωση του κινήτρου για το σχολικό διάβασμα και τη συμμετοχή σε σχολικές δραστηριότητες, όπως και περιορισμός της κοινωνικοποίησης με συνομηλίκους, με αποτέλεσμα το παιδί να απομονώνεται και να παρουσιάζεται σοβαρή πτώση στη σχολική επίδοση.

Πολλά ερωτήματα εγείρονται ως προς το αν και σε ποιο βαθμό η προσωπικότητα ενός παιδιού μπορεί να διαμορφωθεί μέσω της επαφής με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Τα σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν πως πράγματι μπορεί να επηρεάσουν τη συμπεριφορά ενός παιδιού, στον βαθμό όμως που συνυπάρχει μία σειρά άλλων αρνητικών παραγόντων, οι οποίοι αφορούν τόσο την προσωπικότητα του παιδιού (π.χ. εσωστρέφεια, καταπιεσμένη επιθετικότητα) όσο και στοιχεία του οικογενειακού περιβάλλοντος, όπως π.χ. η χρήση ψυχολογικής ή σωματικής βίας στην οικογένεια, η απουσία ορίων ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, η ελλειμματική κοινωνικοποίηση του παιδιού, η απουσία θετικών γονεϊκών προτύπων συμπεριφοράς.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου σειρά επιβαρυντικών παραγόντων επιδρά στον ψυχισμό του παιδιού και παράλληλα εκείνο εκτίθεται στην αλόγιστη χρήση βίας μέσω των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, τότε το παιδί ενδέχεται να παρουσιάσει επιθετικότητα απέναντι στον εαυτό του ή σε άλλα παιδιά όπως και ανοχή στη βία.

Ιδού μερικές συμβουλές που προτείνουμε στους γονείς:

1. Κλείνοντας την οθόνη δεν σημαίνει ότι προστατεύουμε αποτελεσματικά το παιδί. Η βία της εικονικής πραγματικότητας, μέσω ενός μηχανισμού «απαγόρευσης» από την πλευρά των γονιών, μπορεί να γίνει γοητευτική και να μαγνητίσει το παιδί.

2. Η αποδοχή της ανάγκης του παιδιού να παίξει ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά παράλληλα ο έλεγχος (ιδιαίτερα για την επιλογή λιγότερο βίαιων παιχνιδιών όπως και στον χρόνο που το παιδί αφιερώνει σε αυτά) χωρίς να είναι ασφυκτικός, μπορεί να αποβούν προστατευτικοί μηχανισμοί.

3. Η παρότρυνση και η οργάνωση από την πλευρά των γονιών άλλων δραστηριοτήτων δημιουργικών (π.χ. τέχνη, διάβασμα, αθλητισμός), που θα αντισταθμίσουν και θα ελαχιστοποιήσουν την επιρροή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

4. Οι γονείς είναι καλό να καλλιεργούν στο παιδί άνευ όρων αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας, που θα νικήσει εν τέλει τα δεινά της ατέρμονης βίας που μας περιβάλλει

Μυρσίνη Κωστοπούλου, Ψυχολόγος

Πηγή: http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=840

 Ο συγγραφέας θεωρεί το θάνατο του Αντωνίου σπουδαίο. «Αξίζει εγώ να διηγηθώ και σεις να ακούσετε ποιο ήταν το τέλος του. Γιατί αυτό το δικό του τέλος αξίζει να το μιμηθούμε. Κατά τη συνήθεια του, αυτός επισκέφτηκε τους μοναχούς που βρίσκονταν στο «έξω όρος». Έχοντας μάθει από την πρόνοια ότι το τέλος του πλησιάζει, είπε στους αδελφούς, ‘Αυτή είναι η τελευταία μου επίσκεψη σε σας. Και θα εκπλαγώ αν ξαναειδωθούμε σ’ αυτήν τη ζωή’. Και όταν αυτοί το άκουσαν αυτό, έκλαιγαν, αγκάλιαζαν και φιλούσαν τον γέροντα.

 Αλλά αυτός, σαν να απέπλεε από ξένη πόλη για να γυρίσει στην πατρίδα του, μίλησε χαρούμενα, και τους παρότρυνε «να μην ολιγωρούν στους κόπους, να μην λιποψυχούν στην άσκησή τους, αλλά να ζουν σαν να πεθαίνουν κάθε μέρα». Και όπως τους είχε πριν πει, ‘να φυλάγουν την ψυχήν από ρυπαρούς λογισμούς, να μιμούνται πρόθυμα τους αγίους, και να μην προσεγγίζουν τους Μελετιανούς σχισματικούς … ούτε να έχουν καμιά σχέση με τους Αρειανούς… Να τηρούν, τις παραδόσεις των πατέρων, και κυρίως την αγία πίστη στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, την οποία μάθατε από τις Γραφές, και την οποία Εγώ σας υπενθύμησα πολλές φορές’. Αλλά όταν οι αδελφοί τον παρακάλεσαν θερμά να μείνει μαζί τους και να πεθάνει εκεί, αυτός δεν το δέχτηκε για πολλούς μεν άλλους λόγους… Αφού αποχαιρέτησε τους μοναχούς στο έξω Όρος, ήρθε στο «μέσα όρος» όπου συνήθιζε να μένει.

Και ύστερα από μερικούς μήνες ασθένησε. Και αφού κάλεσε αυτούς που ήταν εκεί…, τους είπε: Εγώ, όπως έχει γραφεί, πορεύομαι την οδόν των πατέρων, γιατί βλέπω να με καλεί ο Κύριος. Προσέχετε και μη χάσετε τη μακρόχρονη άσκησή σας, αλλά σαν να αρχίζετε τώρα, διατηρήσετε με ζήλο την προθυμία σας. Γιατί γνωρίζετε την επιβουλή των δαιμόνων, πόσο άγριοι αυτοί είναι, αλλά πόσο λίγη δύναμη έχουν. Γι’ αυτό μην τους φοβάστε, αλλά μάλλον αναπνέετε πάντοτε τον Χριστό και πιστεύετε σ’ αυτόν. Ζήσετε σαν να πεθαίνετε καθημερινά.

 Προσέχετε τον εαυτό σας και να θυμάστε τις παραινέσεις που ακούσατε από μένα… γι’ αυτό να είστε πάντα όλο και προθυμότεροι να είστε οπαδοί πρώτα του Θεού και ύστερα όλων των αγίων, ώστε, μετά το θάνατο, να σας δεχτούν και αυτοί ως γνωστούς και φίλους ‘εις τας αιωνίους σκηνάς’ … . Θάψετε, λοιπόν, το σώμα μου και κρύψετε το κάτω από τη γη, και κάνετε αυτό που σας είπα, ώστε να μην γνωρίζει κανείς τον τόπο της ταφής μου παρά μόνον εσείς.

Γιατί κατά την ανάσταση των νεκρών θα το ξαναπάρω άφθαρτο από τον Σωτήρα. Μοιράσετε τα ενδύματα μου. Στον Αθανάσιο τον επίσκοπο δώσετε μια μηλωτή (δέρμα προβάτου) και το ιμάτιο πάνω στο οποίο κοιμάμαι, το οποίο ο ίδιος μου το έδωσε καινούριο, αλλά το οποίο πάλιωσε μαζί μου. Στον Σεραπίωνα τον Επίσκοπο δώσετε την άλλη μηλωτή, και σεις κρατείστε το τρίχινο ένδυμα.

 Λοιπόν, σας αποχαιρετώ, παιδιά μου, γιατί ο Αντώνιος φεύγει, και δεν θα είναι πια μαζί σας’. Η όψη φαινόταν χαρούμενη πέθανε και προστέθηκε στους πατέρες … η φήμη του έφθασε παντού … Γιατί ο Αντώνιος φημίστηκε όχι για τα συγγράμματα, ή για την κοσμική σοφία, ή για καμιά τέχνη, αλλά μόνο για την ευσέβεια του προς τον Θεό.

 Το ότι αυτό ήταν δώρο Θεού κανένας δεν θα το αρνηθεί… Διάβαζε λοιπόν αυτούς τους λόγους στους υπόλοιπους αδελφούς ώστε να μπορέσουν κι αυτοί να μάθουν ποια έπρεπε να είναι η ζωή των μοναχών και να μπορέσουν να πιστέψουν ότι ο Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός δοξάζει αυτούς που τον δοξάζουν».

Πηγή:http://www.oodegr.com/oode/istoria/ekklisia/antwnios_anaxwrit_1.htm

Με τη θυσία άντεξε η Ορθοδοξία, με τη θυσία θ’ αντέξει. Δεν καταλαβαίνουμε ότι το ζητούμενο σήμερα είναι να δώσουμε μια θυσιαστική μαρτυρία. Προτιμούμε να μοιρολογούμε: “Αλοίμονο, κοίτα τι γίνεται! Αλοίμονο τι ξεδιαντροπιά υπάρχει! Αλοίμονο καταστρέφεται η οικογένεια ! Αλοίμονο θέλουν να βγάλουν τις εικόνες από τα σχολεία, αλοίμονο, αλοίμονο!”

Η πνευματική μας ζωή περιορίζεται σε εκατοντάδες αλοίμονο, αντί να καταλάβουμε ότι πρέπει να δώσουμε τη θυσιαστική μαρτυρία, όπως έκαναν οι Άγιοι Πατέρες, όπως έκανε ο Μέγας Αντώνιος τον καιρό των αιρέσεων, τον καιρό των διωγμών, βγήκε από την έρημο να δώσει την ορθή μαρτυρία. Και ωστόσο, κατά θέλημα Θεού, δεν έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου, αλλά έδωσε τη μαρτυρία του.

Εμείς κάνουμε ακριβώς το αντίθετο: αντί να δώσουμε την καλή μαρτυρία για να μας προστατεύσει ο Θεός, φυλάμε τον εαυτό μας και αρνούμαστε το Θεό. Αν η Εκκλησία δεν είχε μάρτυρες το τέλος του κόσμου θα είχε έρθει προ πολλού. Επειδή μόνο με τη θυσιαστική μαρτυρία άντεξε η πίστη.

Αν εμείς δεν τρεφόμαστε από το παράδειγμα των μαρτύρων του τελευταίου (κομμουνιστικού) διωγμού και των προηγούμενων διωγμών, δε θα μπορέσουμε ν’ αντέξουμε στον αναίμακτο διωγμό που ήδη έχει αρχίσει. Και αν θα έχουμε και ένα αιματηρό διωγμό, τότε είναι που δεν θ’ αντέξουμε.

Αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε τον αιματηρό διωγμό. Η Εκκλησία διώκεται από το διάβολο εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Με αίμα ή χωρίς αίμα, δεν έχει σημασία. Ποτέ ο διάβολος δεν άφησε ήσυχους τους χριστιανούς. Αυτός χτύπησε τον Μ. Αντώνιο τόσο πολύ που ίσα που άντεξε τα χτυπήματα. Όταν μετά φανερώθηκε ο Χριστός στον άγιο, εκείνος τον ρώτησε: “Που ήσουν Κύριε; Γιατί μ’ εγκατέλειψες;” Και ο Χριστός του απάντησε: “Εδώ ήμουν μαζί σου!”

ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ.

πηγήhttp://proskynitis.blogspot.com/2010/01/blog-post_15.html

 Οι άνθρωποι έχουν στην καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως απομείνουν απροστάτευτοι και φτωχοί στη ζωή τους, και για τούτο, ο νους κι’ ο λογισμός τους είναι στο να μαζέψουν χρήματα, ή ν’ αποχτήσουν κτήματα κι’ άλλα πλούτη, για να τάχουνε στην ανάγκη τους.

Και καλά για εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και κρεμούνε την ελπίδα τους στα χρήματα και στ’ άλλα πλούτη. Αλλά τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή, και που λένε πως έχουνε την ελπίδα τους στο Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέρφια τους, τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; Στη ζωή μου είδα πως οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πως μπορούνε να συμβιβάσουν μια ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, και όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει. Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, πόσο περισσότερο θα φροντίσει για σας, ολιγόπιστοι;».

Αυτά είναι λόγια καθαρά, απλά, σίγουρα, και δείχνουν πως πρέπει να είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας του Χριστού. Γιατί πως μπορεί να έχει πίστη στον Χριστό ένας άνθρωπος, και μαζί να είναι κολλημένος στα χρήματα και στο συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο κι’  από τους άθεους; Θα πει πως νομίζει πως θα ξεγελάσει τον Θεό. Αλλά «Θεός ου μυκτηρίζεται» δηλ., ο Θεός δεν περιπαίζεται.

Και όμως, η πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει: Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, δηλαδή στο διάβολο, που τον λέγει ο Χριστός Μαμωνά, θεό της φιλαργυρίας, και τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για χριστιανός, να πηγαίνει στην εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, αλλά να μη μπορεί να ξεγαντζωθεί από τα λεφτά κι’ από τη μανία του παρά. Λογική δεν χωρά καθόλου σ’ αυτούς. Είναι ολότελα αναίσθητοι και πονηροί, κι’ ό,τι κάνουν το κάνουν για να το έχουν δίπορτο, κι’ ό,τι κερδίζουν. «Βάστα γερά, σου λέει τα λεφτά, που είναι χειροπιαστά, άναβε και κανένα κερί, κάνε και καμιά μετάνοια, για νάχεις το μέσο και με τον Χριστό. Αν βγούνε αληθινά τα λόγια του για παράδεισο και για κόλαση, έχουμε κι’ από κει τη σιγουράντζα. Ό,τι και να γίνει, είναι κανένας κερδισμένος».

Ο απόστολος Παύλος λέει: «Αν, ελπίζουμε στον Χριστό μοναχά για τούτη τη ζωή, είμαστε οι πιο ελεεινοί άνθρωποι». Γιατί οι ψευτοχριστιανοί, παρακαλούνε τον Χριστό προπάντων για τις υποθέσεις τούτου του κόσμου, για τις δουλειές τους, για τη σωματική υγεία τους, για τα παιδιά τους, και μόλις σκοτεινιάσει η κατάσταση, αρχίζουν τα παράπονα γιατί ο Χριστός κ’ η Παναγία δεν τρέ­ξανε να τους βοηθήσουν στις δουλειές τους, πολλές φορές σε τέτοιες δουλειές που είναι απάνθρωπες και που τους κάνουν να κακουργούν καταπάνω στ’ αδέρφια τους.

Ο απόστολος Παύλος λέει πάλι άλλου: «Είναι καλό, να στερεώνετε την καρδιά σας με την ελπίδα στη χάρη του Θεού, κι’ όχι με φαγητά (δηλαδή με σαρκικά και υλικά πράγματα), που μ’ αυτά δεν ωφεληθήκανε όσοι αφιερώσανε τη ζωή τους σ’ αυτά, δηλαδή στο να μαζέψουν χρήματα, ξεγελώντας τον εαυτό τους πως μ’ αυτά εξασφαλίζονται». Γιατί «επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα πάντα εξηφάνισται».

Δεν υπάρχει κανένα πράγμα πιο σίγουρο από την ματαιότητα του κόσμου, κανένα. Όλη η ιστορία της ανθρωπότητας φανερώνει αυτή την απελπιστική ματαιότητα. Και όμως, πόσοι άνθρωποι στον κόσμο κάθισαν και σκεφθήκανε πάνω σ’ αυτό το φανερότατο και σιγουρότατο φαινόμενο, στη ματαιότητα, που θάπρεπε ο κάθε άνθρωπος να τόχει μέρα – νύχτα μπροστά του; Μα εμείς κάνουμε σαν το καμηλοπούλι (στρουθοκάμηλο), που χώνει το κεφάλι του στον άμμο για να μη βλέπει τον φονιά του, και θαρρεί πως κρύφτηκε από αυτόν.

Πόσο αξιολύπητοι σ’ αυτό απάνω είναι οι σπουδαίοι άνθρωποι της γης! Ενώ βλέπουν καθαρά πως το βάραθρο που κατάπιε όλους τους σπουδαίους από καταβολής κόσμου, και πως τ’ ανοιχτό στόμα του περιμένει να τους καταπιεί κι’ αυτούς, εκείνοι δος του και καταγίνονται με «μάταια και ψευδή», με πολιτικές πονηριές, με πολέμους, με ψευτομεγαλεία παιδιακίσια, και με ανοησίες, που διαλαλιούνται σ’ όλη την οικουμένη. Ω ανοησία εκείνων που τους λέει ο κόσμος σοβαρούς, μυαλωμένους, τετραπέρατους, μεγαλοφυείς! Τι φτώχεια αληθινά από κρίση κι’ από γνώση! Κι’ από τέτοιους κυβερνιέται, ο κόσμος. Ή οι άλλοι που καταγίνονται με μανία στις μάταιες φιλοσοφίες και στις τέχνες, και τους αποθεώνουν οι άλλοι, οι πολλοί που δεν έχουν κουκούτσι κρίση, ενώ ξέρουν καλά πως δεν θα περάσει πολύς καιρός που θα σβήσουν όλοι από τον κόσμο!

Η περηφάνια θολώνει την κρίση. Κι’ όπου υπάρχει περηφάνια, δε μπορεί να υπάρχει πίστη! Κι’ απ’ όπου λείπει η πίστη, λείπει κ’ η ελπίδα. Αν πιστεύανε οι άνθρωποι πως εκείνα που λέει ο Χριστός είναι αληθινά, δεν θα κολλούσανε τόσο στα επίγεια. Αλλά, κατά βάθος, τα λόγια του Κυρίου είναι καλά γι’ αυτούς, για να ευχαριστιούνται τ’ αυτιά τους μοναχά. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει: «Αν πιστεύεις πως ο Θεός προνοεί για σένα, τι μεριμνάς και φροντίζεις για τα πρόσκαιρα και για τις ανάγκες της σάρκας σου; Κι’ αν πάλι δεν πιστεύεις πως ο Θεός φροντίζει για σένα, και για τούτο φροντίζεις, χωρίς εκείνον, για τις ανάγκες σου, είσαι ο πλέον ταλαίπωρος απ’ όλους τους ανθρώπους. Ρίξε τη μέριμνα σου στον Κύριο, κι’ εκείνος θα σε θρέψει. Και δεν θα φοβηθείς απ’ όποιον κίνδυνο κι’ αν έρθει καταπάνω σου». Και συνεχίζει ο άγιος: «Από καιρό σε καιρό η ψυχή σου σαλεύει με φόβο, τόσο που να δειλιάζει κι’ από έναν ίσκιο. Γιατί η πίστη είναι εκείνη η δύναμη η νοητή, που στηρίζει την καρδιά στο φως της διάνοιας και που με τη μαρτυρία της συνειδήσεως, δίνει στην ψυχή πολλή πεποίθηση, ώστε να μη φροντίζει η ίδια για τον εαυτό της, αλλά να κρεμάσει στον Θεό τη φροντίδα της για όλα, χωρίς να μεριμνά για τίποτα».

Ο άγιος που τα λέει αυτά, δεν τα είπε μοναχά, όπως κάνουν οι περισσότεροι, άλλα τα έκανε στην πράξη, γιατί πήγε κι’ ασκήτεψε από νέος στην έρημο της Μεσοποταμίας, χωρίς να φροντίσει ολότελα για τη συντήρησή του, κι’ όπως λέει ο ίδιος, δεν στερήθηκε τίποτα σ’ όλη τη ζωή του. Και μάλιστα, σαν τον πήραν οι χριστιανοί με το στανιό και τον κάνανε επίσκοπο της Νινευή, δεν πέρασε πολύς καιρός και γύρισε πίσω στην αγαπημένη του έρημο, κ’ εκεί τελείωσε τη ζωή του και «εκοιμήθη πλήρης ήμερων».

Αλλά, θα μου πει κανείς πως αυτά γίνονταν τον παλαιό καιρό, και πως σήμερα δεν υπάρχουν άνθρωποι με τέτοια πίστη. Λοιπόν τον διαβεβαιώνω πως ναι. Υπάρχουν και στη σημερινή αμαρτωλή και σαρκική εποχή κάποιοι γνήσιοι μαθητάδες του Χριστού, που αναθέσανε τη φροντίδα της ζωής τους στον Κύριο. Εγώ γνωρίζω κάμποσους τέτοιους, κ’ έχω πληροφορηθεί και για άλλους πολλούς. Είναι απίστευτο, και όμως είναι αληθινό.

Τον τελευταίο καιρό γνώρισα μια μοναχή Ελληνίδα, που, οδηγημένη από μια μυστική φωνή που της είπε να πάγει στην Ινδία να κάνη μοναστήρι ορθόδοξο, δεν δίστασε καθόλου, αλλά σηκώθηκε και πήγε στην Ινδία, δίχως χρήματα, δίχως κανέναν γνωστό σε κείνη την απέραντη χώρα, χωρίς να ξέρει τη γλωσσά, κ’ έκανε το μοναστήρι, μ’ ένα τρόπο αληθινά θαυματουργικό. Το μοναστήρι το έκανε στα Ιμαλάια, κ’ έχει έντεκα χρόνια που βρίσκεται σε κείνα τα εξωτικά μέρη. Γι’ αυτή τη μοναχή και για το μοναστήρι της σκοπεύω να γράψω κάποτε.

Λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος. «Να μην αδυνατίσει (να μην κλονιστεί) η πεποίθησή σου (η εμπιστοσύνη σου) στον Προνοητή σου, στον Θεό. Γιατί τα οικονομεί ο Κύριος κατά θαυμαστό τρόπο, για τους δικούς του ανθρώπους. Επειδή και στην ακατοίκητη έρημο εξοικονομεί εκείνους που κάθονται με την πεποίθηση σ’ Αυτόν, κι’ όχι στη βοήθεια από τους ανθρώπους».

(Φώτη Κόντογλου, «Ασάλευτο θεμέλιο». Εκδ. Ακρίτας.)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Κυριακή ΙΕ΄ Λουκά  (Εβρ. ιγ΄ 17-21)

Αυτοί αγρυπνούν για μας

 Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής αυτής έχει επιλεγεί προς τιμήν του οσίου και θεοφόρου Πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου, που εορτάζει σήμερα.Είναι ένα απόσπασμα από την προς Εβραίους επιστολή, όπου ο απόστολος Παύλος δίνει οδηγίες στους πιστούς για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται προς τους πνευματικούς τους πατέρες και διδασκάλους. Να πείθεσθε, λέει, στους πνευματικούς σας και να υποτάσσεσθε σ’ αυτούς. Διότι αγρυπνούν για τη σωτηρία των ψυχών σας, επειδή θα δώσουν λόγο στον Χριστό για τις ψυχές σας. Να τους υπακούτε, για να ενθαρρύνονται με την υπακοή σας, ώστε να επιτελούν το έργο τους αυτό με χαρά και όχι με στεναγμούς. Διότι δεν σας συμφέρει να στενάζουν εξαιτίας σας οι πνευματικοί σας πατέρες, επειδή ο Θεός θα σας τιμωρήσει γι’ αυτό. Να προσεύχεσθε λοιπόν για μας και ιδιαιτέρως για μένα, για να επανέλθω κοντά σας το συντομότερο.Με μια πρώτη ανάγνωση προσπαθεί κανείς να κατανοήσει για ποιο λόγο η Εκκλησία μας επέλεξε αυτό το αποστολικό ανάγνωσμα για την εορτή του Μεγάλου Αντωνίου. Διότι φαίνεται ότι το ανάγνωσμα αυτό θα ταίριαζε περισσότερο σε επισκόπους και ιερείς μέσα στον κόσμο. Ο Μέγας Αντώνιος όμως ούτε επίσκοπος ήταν ούτε μέσα στον κόσμο έζησε. Αυτός εγκατέλειψε τον κόσμο, το σπίτι του, την πόλη του, για να ζήσει με τον Θεό και για τον Θεό. Πούλησε ό,τι είχε, τετρακόσια μεγάλα χωράφια, και τα μοίρασε στους φτωχούς της Αλεξάνδρειας, για να πλουτίσει ο ίδιος με τους θησαυρούς του ουρανού. Το χέρι του Θεού τον πήρε απ’ τον κόσμο και τον οδήγησε μακριά στην έρημο. Έγινε μοναχός, ασκητής, και αναδείχθηκε όσιος. Ποια σχέση λοιπόν έχουν τα νοήματα του αποστολικού αναγνώσματος με τον Μέγα Αντώνιο;

Ας μη φανεί παράδοξο, διότι και ο Μέγας Αντώνιος μέσα στην έρημο επιτελούσε ύψιστο ποιμαντικό έργο. Όπως λέει το αποστολικό ανάγνωσμα, αγρυπνούσε κι αυτός για τη σωτηρία των ψυχών των χριστιανών. Κι ας ήταν στην έρημο. Προσευχόταν αδιάλειπτα για τους πιστούς που ζούσαν στον κόσμο, μέσα στους πειρασμούς, τις πολεμικές και τους διωγμούς. Κι έπειτα ο Μέγας Αντώνιος δεν ήταν πάντοτε μόνος στην έρημο. Οι αγώνες του σταδιακά γίνονταν γνωστοί, η φήμη του συνεχώς εξαπλωνόταν, και οι χριστιανοί που μάθαιναν για τους αγώνες του εναντίον του διαβόλου άρχισαν να τον θαυμάζουν. Έψαχναν να τον βρουν και προσέρχονταν κοντά του για να τον δουν, να διδαχθούν απ’ αυτόν. Αλλά και ο Μέγας Αντώνιος, με ειδική κλήση του Θεού, δυο φορές επέστρεψε στον κόσμο, κατέβηκε στην Αλεξάνδρεια. Την πρώτη φορά για να παρηγορήσει τους χριστιανούς στα χρόνια του διωγμού που διέταξε ο αυτοκράτορας Μαξιμίνος. Και τη δεύτερη φορά για να υπερασπιστεί την Ορθοδοξία, για να στηρίξει τον Μέγα Αθανάσιο και να πολεμήσει με σθένος τον Άρειο και τους άλλους αιρετικούς. Αγρυπνούσε λοιπόν για τις ψυχές των πιστών της Εκκλησίας του Χριστού, αγρυπνούσε. Και όπως λέει ένα τροπάριο της εορτής του, ενώ ήταν οικιστής της ερήμου στήριζε την οικουμένη με τις προσευχές του.

Πνευματική τελειότητα

Ο απόστολος Παύλος στη συνέχεια λέει ότι ο Θεός Πατήρ, που είναι ο χορηγός της ειρήνης, ανέστησε εκ νεκρών τον Κύριο Ιησού, τον μεγάλο ποιμένα των πνευματικών προβάτων. Τον ανέστησε για να εισέλθει στον ουρανό και να προσφέρει εκεί ως εξιλαστήρια θυσία το αίμα του, με το οποίο διαβεβαιώθηκε πλέον αιώνια η διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Μια διαθήκη που εξασφαλίζει τη σωτηρία των ανθρώπων. Και κατόπιν ο θείος Απόστολος εύχεται στον Θεό Πατέρα να τελειοποιήσει τους πιστούς σε κάθε αγαθό έργο, ώστε να επιτελούν το θέλημά του. Και ζητά από τον Θεό να ενεργήσει στο εσωτερικό τους το θείο θέλημα με τη μεσιτεία του Ιησού Χριστού, στον Οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων.

Αυτήν την πνευματική τελειότητα που εύχεται ο απόστολος Παύλος στους πιστούς την έζησε σε μέγιστο βαθμό ο Μέγας Αντώνιος. Διότι όλη του η ζωή ήταν αγγελική και άγια, ήταν μία προσευχή και λατρεία στον Θεό, προσευχόταν πολύ. Τα μάτια του πλημμύριζαν από δάκρυα την ώρα που συνομιλούσε με το Θεό. Νήστευε αυστηρά για να νικήσει τον εαυτό του και τα πάθη του. Ζούσε μέσα στην άσκηση με κακοπάθεια και σκληραγωγία και στερήσεις πολλές. Κοιμόταν ελάχιστα στο χώμα. Κι έκανε και κάποιες χειρωνακτικές εργασίες για να μπορεί και πάλι να ελεεί τους φτωχούς. Όπως διηγείται ο βιογράφος του Μέγας Αθανάσιος, ο οποίος ήταν και πνευματικό του παιδί, ο Μέγας Αντώνιος πάλευε με τον ίδιο τον διάβολο και δεχόταν πληγές από αυτόν. Πολεμούσε κάθε επίθεση του πονηρού, κάθε σατανική πρόκληση και λογισμό. Κι έτσι έφθασε σε μεγάλα ύψη αρετής και τελειότητος. Πλημμυρισμένος με τα θεία χαρίσματα, έγινε θεόπτης, επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος. Σε ηλικία 105 χρονών έφυγε από τον κόσμο αυτό. Και μας άφησε ως ιερή παρακαταθήκη την πνευματική τελειότητα. Και μας καλεί από τα ύψη του ουρανού να πορευθούμε κι εμείς προς τα εκεί, να ποθούμε κι εμείς την αρετή και την άσκηση, την προσευχή και την αγιότητα.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 199

Πηγή:http://www.xfd.gr

 Αναδημοσίευση απο το Περιοδικό Νεα Επικοινωνία

 του Μιχάλη Τρίτου

Απο την πρώτη κιόλας στιγμή του μαρτυρίου του ο νεομάρτυς Γεώργιος κέρδισε την τιμή του μάρτυρος στη συνείδηση και την πίστη της εκκλησίας. Αμέσως μετά το μαρτύριο οι πιστοί έτρεχαν στον τάφο του και έπαιρναν χώμα και λάδι απο το κανδήλι, τα οποία χρησιμοποιούσαν ως φάρμακα.

Οσοι πήραν κομμάτι απο την τριχιά της αγχόνης και απο το πανί του εσώβρακου είδαν μεγάλες θεραπείες.Ηδη απο τις 6 Απριλίου 1839, μόλις ένα έτος απο το μαρτυρικό του θάνατο, έχουμε την πρώτη βιογραφία του αγίου, την οποία υπέγραψαν δυο επίσκοποι, δεκατρείς ιερείς και ιερομόναχοι και οι δεκαεπτά σημαίνοντες πρόκριτοι των Ιωαννίνων. Σε επιστολή του Ζώτου-Μολοσσού στην εφημερίδα “Φωνή της Ηπείρου” διαβάζουμε: “Το επιόν έτος 1839 προ μηνός, ο λαός εβίασε τον Μητροπολίτην να συντάξη ασματικήν ακολουθίαν του μάρτυρος, όπως πανηγυρίσωμεν ενδόξως την εορτήν του. Ο Ιωακείμ στεναχωρηθείς μη δυνάμενος να συντάξη ασματικήν ακολουθίαν του εκάλεσε τον πρωτοψάλτη της Μητροπόλεως και ενετείλατο αυτώ ν’αντιγράψη την ακολουθίαν του Αγίου Γεωργίου μετατρέπον το Μεγαλομάρτυς εις το Νεομάρτυς Γεώργιος και ούτε επανηρίσθη η πρώτη επέτειος εορτή. Ταύτα γνωρίζομεν εκ στόματος του ιδίου Ιωακείμ του Β’, ακούσαντες αυτόν το 187 και 1877 εν Κωνσταντινουπόλει(πατριαρχεύοντος ήδη), ότε εθαυμάσεν το μνημονικόν του…μας εφιλοδώρισε και το χειρόγραφον της ακολουθίας εκείνης με την εντολή να την τυπώσωμεν και ότι αυτή δέον να ψάλληται εις την μνήμην του Νεομάρτυρος”.

Η ακολουθία του Χρυσάνθου Λαϊνά γράφτηκε πριν απο την επίσημη κατάταξη του νεομάρτυρος Γεωργίου στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας. Η αντιγραφή του χειρογράφου του Λαϊνά έγινε απο τον Αναστάσιο, γιο του ιερέως Κων/νου, στις 25 Φεβρουαρίου 1838, δηλ.τριανταεννέα ημέρες απο το μαρτύριο του Γεωργίου.

Αλλά και οι αγιογράφοι δεν περίμεναν την επίσημη κατάταξη του Γεωργίου στο Αγιολόγιο για να τον αγιογραφήσουν με φωτοστέφανο του αγίου. Ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Ιωακείμ ο Χίος παρήγγειλε κατά την ώρα της κηδείας του αγίου στον Πέτρο Γεωργιάδη, ζωγράφο και πρωτοψάλτη του Μητροπολιτικού Ναου, να ιστορήσει τη μορφή του. Ο ίδιος αγιογράφος αγιογράφησε και άλλες εικόνες, που βρίσκονται σε ναους της πόλεως των Ιωαννίνων. Ο λαϊκός ζωγράφος Γεώργιος Ζήκος απο το χωριό Χιονάδες Κονίτσης φιλοτέχνησε εικόνα του αγίου δεκατρείς ημέρες μετά το μαρτύριο του. Η εικόνα αυτή σήμερα φυλάσσεται στο παρεκκλήσι της οικίας του αγίου στα Γιάννενα, ιστορήθηκε ύστερα απο παραγγελία του ιερομόναχου Χρυσάνθου Λαϊνά. Παρόμοια εικόνα υπάρχει και στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Χρύσανθου στην Κόνιτσα. Στο ίδιο παρεκκλήσι βρίσκεται και η ιστόρηση της Κοιμήσεως του Νεομάρτυρος. Πρόκειται για μια χαριτωμένη εικόνα. Ο άγιος εικονίζεται νεκρός στο ξυλοκρέββατο, ενώ διακρίνονται οι τέσσερις Αρχιερείς που κήδευσαν τον Γεώργιο και ο Χρύσανθος Λαϊνάς με σχήμα μοναχού. Απο αυτό συμπεραίνουμε ότι ο Χρύσανθος υπήρξε αυτόπτης του μαρτυρίου του νεομάρτυρος.

“Το γεγονός άλλωστε ότι ο Γεώργιος εικονογραφείται δεκατρείς μέρες απο το μαρτύριο του απο ζωγράφο που πρέπει να γνώριζε, μας κάνει να υποθέσουμε ότι παρ’όλη τη συμβατικότητα της μορφής διασώζει και στοιχεία απο τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά. Ενδιάφερουσα είναι και η εικόνα του μαρτυρίου στο ναϊδριο, δίπλα απο το Μητροπολιτικό ναό, την οποία έκανε “ο ζωγράφος Πέτρος Γου(Γεωργίου), πρωτοψάλτης της Μητροπόλεως Ιωαννίνων, 1842 Ιουίου 4”. Δίπλα υπάρχει εικόνα, όπου διαβάζουμε: “Δέησις του δούλου του Θεού Παναγιώτου Σακελλαρίου 1836 Ιανουαρίου 5. Χειρ.Κ.Θεοδοσίου Ιωαννίτου”.

Λίγο χρονικό διάστημα μετά το μαρτύριο του αγίου έχουμε στο χειρόγραφο του Χρυσάνθου Λαϊνά μια θαυμάσια τρίχρωμη χαλκογραφία με τίτλο “ο Αγιος Γεώργιος ο Νεος Μάρτυς ο εξ Ιωαννίνων”, όπου διαβάζουμε: “Εχαλκογραφήθη δια εξόδων του οσιοτάτου Χ.Παγκρατίου ΜΧ 1838. Χειρ.Δανιήλ εις Αγιον Ορος”. Η επιγραφή είναι γραμμένη στην Ελληνική και στην Παλαιοσλαβική γλώσσα.

  Ιδιαίτερα ζωντανή είναι η μνήμη του νεομάρτυρος στις σλαβικές χώρες. Ενδιαφέρουσα εικόνα του συναντήσαμε στο μουσείο του ιερού ναού αγίου Κλήμεντος Αχρίδας. Ανάγλυφη παράσταση του σώζεται στην ανατολική πλευρά του ναού αγίας Παρασκευής Μηλόβιτσας του σημερινού κρατικού μορφώματος των Σκοπίων. Επίσης εικόνες του νεομάρτυρος Γεωργίου υπάρχουν και σε άλλους ναους της βόρειας βαλκανικής, όπως στη Jacodina(Svetozatevo), στο Kratovo, στη Fosa της Βοσνίας, στο Rastak κοντά στα Σκόπια, στο Girabovo, στην Slepca κοντά στο Μοναστήρι, στο ναο του Αγίου Δημητρίου Μοναστηρίου και σε άλλους ναους. Τοιχογραφία των μέσων του ιθ’αιώνα υπάρχει στην πόλη Sredska κοντά στην πόλη Prizzen. Δυο φορητές εικόνες του αγίου σώζονται στη Σόφια στο εκεί Αρχαιολογικό Μουσείο. Εικόνα του Αγίου βρίσκεται επίσης στην Αρχιεπισκοπή Φιλιππουπόλεως. Στη Ρουμανία σώζονται τρεις εικόνες του νεομάρτυρος. Δυο στο Μουσείο Τέχνης του Βουκουρεστίου και άλλη μια στην Ελληνική Εκκλησία του Βουκουρεστίου, φιλοτεχνημένη απο ρουμάνο ζωγράφο το 1839.

Στις αρχές του 1839 “επι τη βάσει εκθέσεως του απο Ρεθύμνης Μητροπολίτου Ιωαννίνων Ιωαννικίου υπογεγραμμένης και υπο του πρώην Βελλάς Λεοντίου, του Περιστεράς Σεραφείμ και άλλων πολλών κληρικών και λαϊκών, βεβαιωσάντων την τέλεσιν θαυμάτων εν τω τάφω του Νεομάρτυρος”, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος ο Στ’ απεφάσισε με Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη, που εκδόθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1839, όπως “…ο υπερ Χριστού πανδήμως το μαρτύριον αναδεξάμενος Γεώργιος ο Νεομάρτυς , γνωρίζεται τουντεύθεν παρά πάσης της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, αληθής μάρτυς του Χριστού, συναριθμούμενος τη τη χορεία των πιστών, τελουμένης κανονικώς της μνήμης αυτού κατά την 17η Ιανουαρίου”. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος, στέλνοντας την Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων, τον παρακάλεσε να μη τη δημοσιεύσει για να μην προκαλέσει τους Τούρκους. Παράλληλα πρόσθεσε ότι ορίστηκε η γιορτή του νεομάρτυρος την 17ην Ιανουαρίου, ημέρα γιορτής του αγίου Αντωνίου, για να μη φανεί ότι για τον Νεομάρτυρα έγινε νεα γιορτή. Η φήμη όμως των θαυμάτων του αγίου σε χριστιανούς και Μουσουλμάνους παραμέρισε τους φόβους και έτσι η γιορτή του αγίου Γεωργίου τελούνταν πανηγυρικά.

 Η ανακομιδή των λειψάνων του αγίου έγινε στις 26 Οκτωβρίου 1971 επι Αρχιερατείας Σεραφείμ του μετέπειτα Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Σήμερα είναι αποθησαυρισμένα στον φερώνυμο Ιερό Ναο της πλατείας Πάργης Ιωαννίνων.

Ο αγιος γιορτάζεται πανηγυρικά στα Γιάννινα στο χωριό του Τσουρχλι (Αγιος Γεώργιος) Γρεβενών, όπου έχει ανεγερθεί λαμπρός ναός, στον Ιερό Ναό Χρυσοσπηλαιώτισσης Αθηνών και οπουδήποτε γης διαμένουν Ηπειρώτες και Τσουρχλιώτες.

 Ο νεομάρτυς Γεώργιος με τη μαρτυρική θυσία της ζωής του έγινε σύμβολο αντιστάσεως του λαου, στέργιωσε την πίστη των ραγιάδων και έδωσε ελπίδες καινούργιας ζωής. Το αξιοθαύμαστο παράδειγμα του απέβη καινούρια πηγή ενδυναμώσεως των χριστιανών στον αγώνα τους για τη διατήρηση της θρησκευτικής και εθνικής ελευθερίας. Δικαιολογημένα τιμάται με λαμπρότητα η μνήμη του, στην οποία ψέλνουμε:

 “Χαίροις ο νεομάρτυς Χριστού, Ιωαννίνων ο πολιούχος και έφορος, και λύχνος ο φωτοφόρος, ο καταυγάζων αει την Ηπειρον πάσαν εν τοις θαύμασι-τυφλών η ανάβλεψις, παρειμένων ανόρθωσις-ο τοις ποικίλως, ασθενούσι την ίασιν, χαριζόμενος συμπαθεί επισκέψει σου-ρύστης ο ετοιμότατος, και φύλαξ σωτήριος, των ετησίων τελούντων, την παναοίδιμον μνήμη σου Γεώργιε, μάκαρ, Εκκλησίας νεα βάσις, και αγαλλίαμαι”.

Πηγή:http://www.epcon.gr/baseis/agr/agr/m_tritos13.ht

Ένα σημαντικό εφόδιο για όλη τους τη ζωή

Η υπευθυνότητα ή η έλλειψή της είναι ένα χαρακτηριστικό που μας συνοδεύει στην ενήλικη ζωή μας, άλλοτε με θετικό κι άλλοτε με αρνητικό αντίκτυπο στις σχέσεις με τους γύρω μας. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να την καλλιεργήσουμε στα παιδιά μας από μικρή ηλικία ώστε να τους γίνει τρόπος ζωής. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι αν τα παιδιά μας μάθουν στην παιδική τους ηλικία να είναι υπεύθυνα, θα κερδίσουν ένα σημαντικό εφόδιο και για την εφηβεία τους, αφού θα μπορούμε να τους δείχνουμε περισσότερη εμπιστοσύνη. Οι ευθύνες όμως έχουν κι αυτές την ηλικία τους. Το υπαγορεύει άλλωστε και η κοινή λογική: άλλες ευθύνες μπορεί να έχει το δίχρονο, άλλες το τρίχρονο και άλλες το εννιάχρονο παιδί μας. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι, όπως και σε καθετί άλλο σχετικό με την ανάπτυξη και την ανατροφή των παιδιών μας, η υπευθυνότητα αποκτάται σταδιακά και σε… μικρές δόσεις.

Πρώτοι δάσκαλοι οι γονείς

Η υπευθυνότητα δεν είναι έμφυτη στα παιδιά, αντίθετα διδάσκεται και καλλιεργείται. «Συχνά πιστεύουμε ότι η υπευθυνότητα διδάσκεται με τα λόγια» επισημαίνει η κλινική ψυχολόγος Άννα Μαρία Κυριακοπούλου. «Νομίζουμε πως αν πούμε στο παιδί ότι “πρέπει” να μαζέψεις τα πράγματά σου, “πρέπει” να κάνεις αυτό ή εκείνο, το παιδί θα μάθει. Οι περισσότερες όμως έρευνες έχουν δείξει ότι το καλύτερο μοντέλο για τα παιδιά μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Η κάθε μας κίνηση, η κάθε μας συνήθεια ή συμπεριφορά μέσα στο σπίτι καθορίζουν τις αντιδράσεις του παιδιού μας. Το παιδί μάς παρακολουθεί και κάθε μας ενέργεια γράφεται στο υποσυνείδητό του. Έτσι, αν για παράδειγμα του ζητήσουμε να μαζέψει τα ρούχα του ενώ την ίδια στιγμή τα δικά μας είναι πεταμένα δεξιά και αριστερά, δεν θα διατηρήσει στη μνήμη του αυτό που του λέμε αλλά αυτό που βλέπει. Εμείς οι γονείς είμαστε τα ζωντανά μοντέλα και, αν θέλουμε υπεύθυνα παιδιά, πρέπει πρώτα εμείς να γίνουμε υπεύθυνοι».

Μέσα από το παιχνίδι, μαθαίνει 

Το πιο σημαντικό και ειδικά στα πρώτα χρόνια ζωής του παιδιού (1-5 ετών) είναι να μάθει να αντιλαμβάνεται τη διαδικασία της υπευθυνότητας ως κάτι ευχάριστο. Ως μια ευχάριστη εμπειρία που θα βιώσει μαζί με τη μαμά και τον μπαμπά. Σταδιακά και καθώς αυξάνονται οι ικανότητές του, οι γονείς θα κάνουν ένα βήμα πίσω αφήνοντας το παιδί να αποκτά όλο και μεγαλύτερη πρωτοβουλία. Ποιος μπορεί να είναι ο καλύτερος τρόπος για να διδάξουμε σε ένα παιδί την υπευθυνότητα;

1. Στα πολύ μικρά παιδιά ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσα από το παιχνίδι. Μπορούμε, ας πούμε, να κάνουμε «αγώνα» για το ποιος απ’ τους δυο μας θα μαζέψει πιο γρήγορα τα αυτοκινητάκια στο κουτί. Συνδυάζει έτσι την ταχτοποίηση των παιχνιδιών του με θετικά συναισθήματα: ικανοποίηση που φέρθηκε όπως η μαμά ή ο μπαμπάς, αναγνώριση από το «μπράβο» σας, χαρά από το γέλιο και τη διασκέδαση του «παιχνιδιού».

2. Αυτό που επισημαίνουν οι ειδικοί είναι πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να φωνάζουμε στο παιδί, αλλά να του δείχνουμε πολλές φορές και με ήρεμο τρόπο αυτό που θέλουμε να πετύχουμε.

3. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως αρκεί ένα βηματάκι τη φορά και να μη ζητάμε από το παιδί πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

4. Κάτι εξίσου σημαντικό που χρειάζεται να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι, από τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να χρησιμοποιεί το λόγο, πρέπει να του εξηγούμε γιατί του ζητάμε το καθετί, σε τι θα μας βοηθήσει και τι θα ωφεληθούμε μέσα από αυτό που του ζητάμε.

Το ξύλο αποτελεί ψυχική κακοποίηση

Στη χειρότερη περίπτωση μπορεί ως γονείς, λόγω κούρασης ή μετά από ώρες στη δουλειά, να αντιδράσουμε απότομα είτε με μορφή διαταγής (εδώ το ύφος και η έκφραση του προσώπου μας έχει μεγάλη σημασία) είτε μειώνοντας το παιδί αποκαλώντας το με διάφορά επίθετα, π.χ. «είσαι ακατάστατο», «τεμπέλης», ή (ακόμα χειρότερα) να το χτυπήσουμε, να το απειλήσουμε, να το τιμωρήσουμε αυστηρά. «Ας ξεχάσουμε μια για πάντα την έκφραση που τόσο πολύ έχει χρησιμοποιηθεί με περηφάνια στο παρελθόν ως μέθοδος διαπαιδαγώγησης “το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο”. Σήμερα αυτή η φράση έχει αντικατασταθεί με τον όρο ψυχική κακοποίηση, η οποία αφήνει τραύματα στα παιδιά, που εξελίσσονται σε διαταραγμένες προσωπικότητες» τονίζει η ειδικός.

Η καλή σχέση είναι το κλειδί της επιτυχίας

Φροντίζουμε επίσης να αναθέτουμε στα παιδιά υπευθυνότητες που αφορούν τον εαυτό τους (καθαριότητα, τακτοποίηση παιδικού δωματίου, πράγματα που αφορούν τη σχολική ζωή) και όχι κάτι που αφορά το δικό μας ρόλο ως γονιών, π.χ. καθαριότητα ολοκλήρου σπιτιού, μαγείρεμα για την οικογένεια, φύλαξη μικρότερου παιδιού. Μην ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τη φροντίδα των παιδιών και γενικότερα της οικογένειάς μας. Στο ίδιο πλαίσιο «ελέγχουμε» τακτικά τις απαιτήσεις μας ώστε να βεβαιωνόμαστε πως δεν εκμεταλλευόμαστε την καλή πρόθεση του παιδιού.

Βασικό σημείο στο θέμα της υπευθυνότητας των παιδιών είναι η σχέση και η καλή επικοινωνία που έχουμε με το παιδί μας. Όταν το παιδί βλέπει εμάς τους γονείς ως φιγούρες ασφάλειας και εμπιστοσύνης, τότε είναι σαν να δημιουργούμε ένα κανάλι μέσα από το οποίο σταδιακά δίνουμε μηνύματα που αφορούν την υπευθυνότητά του.

Ένας λάθος κι ένας σωστός τρόπος να χειριστούμε μια μικρή αποτυχία (π.χ. αν το παιδί σπάσει ένα πιάτο την ώρα που μαζεύει το τραπέζι)

Ο λάθος τρόπος θα ήταν να φωνάξουμε, να μειώσουμε, να προσβάλουμε το παιδί μπροστά σε άλλους. Ο καλύτερος τρόπος είναι να το απενοχοποιήσουμε, γιατί έτσι κι αλλιώς ένα παιδί που είναι σε ηλικία να μαζέψει π.χ. το τραπέζι μπορεί να καταλάβει ότι έκανε ένα λάθος και δεν ωφελεί να του προσθέσουμε κι άλλο συναισθηματικό βάρος. Επιπλέον, σε μια έντονα αρνητική αντίδραση υπάρχει το ενδεχόμενο να τραυματίσουμε ψυχικά το παιδί. Από την άλλη, αυτό που βοηθάει το παιδί είναι να του πούμε κάτι σαν «δεν πειράζει, δεν το έκανες επίτηδες, καταλαβαίνω ότι δεν ήθελες να το σπάσεις», «σε όλους μας μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο» ή «την επόμενη φορά θα προσέξεις περισσότερο». Το σημαντικό είναι ο δικός μας τρόπος και το ύφος απέναντι στο παιδί.

Μεγαλώνοντας υπεύθυνα παιδιά σε 4 βήματα

Αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάθε ηλικία έχει τα δικά της στάδια, υπάρχουν κάποιοι κανόνες για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να είναι πιο υπεύθυνα;

1. Ξεκινάμε από νωρίς

Η υπευθυνότητα μπορεί να μπει στη ζωή του παιδιού μας από νωρίς, στα 2 ή 3 του χρόνια που μπορεί να μάθει να μαζεύει μόνο του κάποια παιχνίδια ή να πηγαίνει το πιάτο του στο νεροχύτη. Επιβραβεύοντάς το μάλιστα κάθε φορά που τα καταφέρνει, αυξάνουμε την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη του στις ικανότητές του.

2. Προχωράμε σταδιακά

Καθώς το παιδί μεγαλώνει, είναι σωστό να του αναθέτουμε κάποιες υπευθυνότητες στις οποίες μπορεί να αντεπεξέλθει. Μπορούμε μάλιστα να το συζητήσουμε μαζί του, σχολιάζοντας πως έχει πια μεγαλώσει και πιστεύουμε ότι μπορεί μόνο του να κάνει πια μερικά απλά πράγματα, παρουσιάζοντας την υπευθυνότητα ως προνόμιο και όχι ως καθήκον.

3. Έχουμε λογικές απαιτήσεις

Ανάλογα με την ηλικία του παιδιού πρέπει να είναι και τα «καθήκοντα» που του αναθέτουμε. Για παράδειγμα, στην ηλικία των 3 θα ζητήσουμε από το παιδί να συμμαζέψει τις κούκλες από το πάτωμα και να τις βάλει στο παιχνιδόκουτο. Δεν πρέπει να ζητάμε από τα παιδιά πράγματα που είναι δύσκολο να καταφέρουν ή να τα υπερφορτώνουμε με ευθύνες, γιατί μπορεί να φέρουμε το αντίθετο αποτέλεσμα.

4. Επιβραβεύουμε το παιδί σε κάθε ευκαιρία

Το να αναθέτουμε στα παιδιά καινούρια καθήκοντα είναι ένας τρόπος για να αναπτύξουν την υπευθυνότητά τους και να αισθανθούν ικανοποίηση όταν το αποτέλεσμα είναι καλό. Επιδοκιμάστε το αποτέλεσμα, ιδιαίτερα αν το παιδί έχει προσπαθήσει αρκετά για να τα καταφέρει

.Της Ελένης Δασκαλάκη. Με τη συνεργασία της Άννας Μαρίας Κυριακοπούλου, Κλινικής ψυχολόγου με ειδίκευση στην τραυματοθεραπεία παιδιών και εφήβων

Πηγή: http://www.myworld.gr-   http://vatopaidi.wordpress.com/

Τίποτα δεν παρακινεί τόσον την ψυχή προς ευφροσύνην, όσον ο φόβος του Θεού και η αποχή των κακών, ο δρόμος της μετανοίας και ο τρόπος της εξομολογήσεως. Όθεν και σήμερα ο Δαυίδ εμακάριζεν αυτούς των οποίων συνεχωρήθησαν οι αμαρτίες, φανερώνοντας την φιλανθρωπία του Χριστού, και συγχρόνως προπαρασκευάζοντας τους αμαρτωλούς να προστρέξουν στην μετάνοια. «Μακάριοι», λέγει, «ων αφέθησαν αι ανομίαι, και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι». Όποιος λοιπόν ημπορεί να αισθανθή σαν την πόρνην και τον τελώνην, ας τρέξη στις ακενώτους πηγές της σωτηρίας του Χριστού. Δεν είναι δυνατόν χωρίς μετάνοια να λάβη κανείς την λύση των κακών, ούτε να επιτύχη τον μακαρισμόν, έστω και αν είναι Προφήτης ή Απόστολος ή και Ευαγγελιστής. Πράγματι όλοι από την ιδίαν πηγή έχουν αντλήσει. Μεταξύ των Προφητών ο ίδιος ο Δαυίδ, ο οποίος και μετά την μοιχείαν παραμένει Προφήτης, με την Χάριν Εκείνου που τον συνεχώρησε. Από τους Αποστόλους ο Πέτρος και ο Παύλος, από τους οποίους ο μεν ένας έχει «τας κλεις της βασιλείας» μετά την άρνησιν, ο δε άλλος κατέστη Απόστολος των εθνών μετά την δίωξη, μετατρέποντας τον ιουδαϊκόν ζήλον σε ευαγγελικόν τρόπο. Και μέσα στα Ευαγγέλια εγνώρισα σωζόμενον τελώνην, όχι μόνο τον Ματθαίον, αλλά μαζί μ’ αυτόν και άλλους δύο. Ο ένας από αυτούς, προσευχόμενος και κτυπώντας το στήθος του όπου υπήρχε ο θησαυρός των κακών, και μη τολμώντας να σταθή στον ναό με τα χέρια και το βλέμμα υψωμένα, όχι μόνον εδικαιώθη, αλλά και εστεφανώθη, εν αντιθέσει με τον Φαρισαίον. Και ο σημερινός Ζακχαίος, αφού ανέβη στο δένδρον, όπου πολλές φορές είχε σταθεί για να κατασκοπεύη μη του διαφύγη κάποιος έμπορος και μείνει αφορολόγητος, τώρα επρόσεχε μη του διαφύγη απαρατήρητος ο έμπορος του ουρανού και της γης, ο οποίος είχε μέσα του τον άσυλον θησαυρόν της Βασιλείας των Ουρανών.

 Για να μη συγχέωμεν όμως τις ιστορίες των τελωνών μεταξύ τους, ας διαπραγματευθούμε σήμερα, εάν νομίζετε, και ας εξετάσωμε λεπτομερέστερα την υπόθεση μόνον του Ζακχαίου. «Εισελθών» ο Ιησούς, λέγει, «διήρχετο την Ιεριχώ. Και ιδού ανήρ ονόματι καλούμενος Ζακχαίος, και ούτος ην αρχιτελώνης». Δεν μνημονεύει ο Ευαγγελιστής την Ιεριχώ χωρίς λόγον, αλλά επειδή πρόκειται να ειπή ότι ένας Τελώνης εφιλοξένησε στον οίκο του τον Θεόν. Ήταν απίστευτο το πράγμα. Γι αυτό αναφέρει πρώτα την πατρίδα, για να μας υπομνήση την πόρνην Ραάβ, και έτσι να μας φανή παράδοξος η μεταστροφή του Ζακχαίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον ανέφερε την Ιεριχώ. Να φέρωμε στον νου μας την πόρνην Ραάβ, και να συγκρίνωμε τον τρόπο της σωτηρίας αυτών των δύο. Όπως δηλαδή η Ραάβ, η πόρνη, εδέχθη τον Ιησού του Ναυή ως κατάσκοπο και τον έκρυψε, έτσι και ο Ζακχαίος, ο τελώνης, εδέχθη και έθρεψε στον οίκο του τον αληθινόν Ιησούν, τον κατάσκοπο της διανοίας μας. Εκείνη εδέχθη τον Ιησού του Ναυή, ο οποίος εισήγαγε τον λαό στην γην της επαγγελίας. Αυτός δέχεται τον αληθινόν Ιησούν, ο οποίος ήλθε για να μας εισαγάγη στην Βασιλείαν των Ουρανών. Εκείνη εδέχθη τον παλαιόν Ιησούν, ο οποίος κατηδάφισε τα τείχη της Ιεριχούς. Αυτός εδέχθη τον αληθινόν Ιησούν, ο οποίος κατεδάφισε των Ιουδαίων τον ναόν. διότι ο ίδιος είπεν οτι «ου μη μείνη ώδε λίθος επί λίθον, ος ου καταλυθήσεται». Η πόρνη εδέχθη τον Ιησούν εκείνον, ο οποίος εισήγαγε δια μέσου του Ιορδάνου τον λαόν «εις γην ρέουσαν γάλα και μέλι». Ο τελώνης εδέχθη τον αληθινόν Ιησούν, ο οποίος εισήγαγε δια του Βαπτίσματος τους πιστούς όπου «οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε, και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη». Η Ραάβ εδέχθη εκείνον τον Ιησούν, ο οποίος εξήγαγε το σταφύλι από την γην της επαγγελίας. Ο Ζακχαίος υπεδέχθη τον αληθινόν Ιησούν, ο οποίος εισήγαγε τον ληστήν στον Παράδεισο. Έχει όμως και κάποιο άλλο μυστικόν νόημα η πόλις, κρυμμένο μέσα στην πηγή της. Η πηγή της Ιεριχούς ήταν κάποτε μητέρα της στειρώσεως, τροφός της ακαρπίας, επειδή το νερό της ήταν ελαττωματικόν. Ενώ είχε το ρείθρον αχανές και έρεε αθόρυβα σαν λάδι, οι προσερχόμενοι περιωρίζοντο μόνο να την βλέπουν και αναχωρούσαν διψασμένοι. Διότι δεν ήταν ακίνδυνος γι’ αυτούς η πόσις. Επρόκειτο πράγματι περί ύδατος ολεθρίου. Το κάλλος της πηγής παρακινούσε τους περαστικούς να σπεύσουν για να πιουν, όμως ο φόβος της βλάβης ανέκοπτε την προθυμία τους. Όθεν, επειδή η πηγή έρεε ματαίως, οι περίοικοι, που πολλές φορές επήγαιναν εκεί, εγόγγυζαν από την δίψα που τους προκαλούσε όχι η ανυδρία αλλά η θέα των υδάτων. Και επειδή δεν είχαν την δυνατότητα να ικανοποιήσουν το πάθος αυτό της δίψης, παρεπονούντο αγανακτισμένοι και απευθύνοντο προς αυτήν λέγοντας: «Τι ρέεις ματαίως, ω πηγή; Θα ήσουν καλλιτέρα αν δεν φαινόσουν, αν είχες κρυφθή στα όρη και στις άμμους και στις ερημίες, όπου δεν θα είχες πολλούς μάρτυρες του κακού». Και γιατί το νερό δεν ήταν πόσιμον; Επειδή ενέκρωνε τα σώματα όσων το έπιναν. Αν έπινε άνδρας, δεν εγίνετο πατέρας, ούτε γυναίκα εγίνετο μητέρα, διότι έχανε την χάρη της μητρότητος. Και όχι μόνον αυτό, αλλά και η γη που εδέχετο αυτό το νερό, ηρνείτο την συνήθη βλάστησή της, και οι εύσκιοι φοίνικες με την τόσην χάρη τους εξεδύοντο την στολή των φύλλων και, για να το ειπούμε με ένα λόγον, ο,τιδήποτε είχε την ατυχία να έλθη σε επαφή με το νερόν αυτό, ερημώνετο. Τοιαύτη ήταν η πηγή, όταν περιήρχετο παλαιά την Ιεριχώ, έως ότου ήλθεν ο Προφήτης Ελισαίος, επήρε αλάτι και το έρριψε στην πηγή, και έτσι εζωοποίησε τα ύδατα. «Τάδε λέγει Κύριος», αναφέρει η Γραφή. «ίαμαι τα ύδατα ταύτα». Αυτά λέγει εκείνος που πάντοτε, όταν ομιλή, τον λόγο του τον κάνει έργο: «Να μη προέλθη πλέον από σας άγονος και στείρα», είπε, και το νερό μετεβλήθη, και οι γαστέρες άρχισαν να ωδίνουν, και η γη να βλαστάνη, και οι άμπελοι να θάλλουν, και η ελαία να επιδεικνύη την ιδικήν της χάρη. Και έτσι οι περίοικοι συμφιλιώθησαν με την πηγή τους, και ενώ παλαιά πολεμούσαν και επολεμούντο, τώρα την ποθούσαν και την επεσκέπτοντο.

 Κάτι σπουδαίον όμως θέλει να ειπή το αίνιγμα της πηγής. Αύτη η πηγή, που έρρεεν αφθόνως και παλαιά έδιδε άχρηστο και άγονο νερό, ήταν προτύπωσις της Εκκλησίας.

Πράγματι, πριν από τον Χριστόν, κάθε θρησκεία ήταν τόσον ασεβής ώστε, αν κάποιος άνδρας έπινε από το νερό της πηγής της, έχανε ακόμη και την ιδιότητα να είναι άνθρωπος, και από την συμπλοκήν του με τα είδωλα ηρνείτο την λογικήν φύση της ψυχής. Η δε γυναίκα δεν εγίνετο μητέρα αρετών, δεν έτικτε βλαστήματα σωφροσύνης, ούτε ανέβλυζε το λευκόν της ευσεβείας γάλα. Ενώ όμως αυτή ήταν η κατάστασις της πηγής, ήλθεν ο Κύριος, και αφού έβαλε μέσα της ως άλας τους Αποστόλους, έκαμε τα ύδατά της εύγεστα και πόσιμα. Και ότι ήσαν άλας οι Απόστολοι, άκου τον Χριστόν που λέγει προς αυτούς: «Υμείς εστέ το άλας της γης». Η στείρα και άγονος, όταν μετέλαβε από τα άλατα των Αποστόλων, έγινε πολύγονος, όπως λέγει ο Προφήτης.

 Ήλθε λοιπόν ο Ιησούς στην Ιεριχώ, η πηγή κοντά στους ποτιζομένους από την πηγήν, η πολυδύναμος χάρις προς την πολύδενδρο και πολύρρυτον πόλιν. «Καί ιδού ανήρ ονόματι καλούμενος Ζακχαίος, και αυτός ην αρχιτελώνης». Διπλό το κακόν, ότι και ησχολείτο με άδικον τέχνη, και ότι ήταν αρχηγός των κακώς ασχολουμένων με αυτήν. Όχι μόνον ημάρτανε, αλλά είχε και την ευθύνη για ό,τι κακόν έκαμαν οι άλλοι. Απέκλειε τις λεωφόρους για τους οδοιπόρους, και τους υπεχρέωνε να περάσουν από τον παράπλευρον δρόμο της αδικίας του. Ούτε τους ληστάς εμιμείτο, όταν παρεμόνευε τους διερχομένους, ούτε ανέμενε τους οδοιπόρους από ζήλον φιλοξενίας, αλλά, έχοντας ως νόμο την αδικίαν, εφορολογούσε τους ξένους κόπους, μιμούμενος την άσπλαγχνον αδηφαγία των κηφήνων. Όπως δηλαδή οι κηφήνες τρυγούν τον κάματο των μελισσών χωρίς να συμμετέχουν στους κόπους των, έτσι και οι τελώνες κάθονται αργόσχολοι στα σταυροδρόμια και ληστεύουν τους κόπους των ξένων οδοιπόρων. Κάποιος έπλεε στην θάλασσα, έδωσε μάχες με τις τρικυμίες, επολέμησε με τους ανέμους, διέσχισε μεγάλο και ανυπότακτον πέλαγος, και ο Ζακχαίος έσπευδε να του αφαιρέση το κέρδος με την φορολογία. Άλλος ήταν βοσκός και ταλαιπωρείτο από την ξηρασία και τον καύσωνα, συζούσε με τις βροχές, τα χιόνια και την πάχνη, και είχε ως καλύβη τις προεξοχές των βράχων, τροφή του το τυρί και το γάλα, και ένδυμα ακατέργαστο το δέρμα των προβάτων. Έπεσε όμως ο πτωχός, ο αγροίκος αυτός που έχει ως κατοικία του τα όρη, στα χέρια του Ζακχαίου, ο οποίος απεδεκάτισε τα ζώα του, τον ελήστευσε νομίμως, χωρίς ξίφος τον έσφαξε. Παίρνει ο δράστης το μαχαίρι του, και το αιμόφυρτον αποκομμένο μέλος και απομακρύνεται με αναισθησία, για να αποφύγη την δυσφορία του πάθους, αφήνοντάς τον από ανούσιο πτωχεία πληγωμένο να αποθάνη, αφού πονά μέχρι θανάτου. Δεν φεύγει η ψυχή του άπαξ δια παντός, αλλά θνήσκει σιγά σιγά και συνεχώς. Και για να το ειπώ συντόμως, τόσον ανεπιθύμητος ήταν ο Ζακχαίος για τους έμπόρους, τους οδοιπόρους, τους βουκόλους και τους βοσκούς, όσον τα απόρθητα φρούρια για τους στρατιώτες, οι ύφαλοι για τους πλοιάρχους και οι ύποπτες κινήσεις για τους πολεμιστάς.

 Όμως αυτός, ο οποίος τόσην μανίαν εδείκνυε για την παράλογο συλλογή των χρημάτων, ζητούσε τώρα να ιδή τον Ιησούν, και δεν ημπορούσε. Τον ημπόδιζε το μικρό του ανάστημα και το βάρος της αδικίας. Τελικά όμως θεραπεύει το μειονέκτημα του αναστήματος με την συνετήν του έμπνευση. Τρέχει ενωρίτερα και ανεβαίνει σε κάποιαν συκομορέα, και κρύπτεται μέσα στο πλούσιο φύλλωμά της, πιστεύοντας ότι βλέπει χωρίς να φαίνεται, επειδή ενόμιζε ότι θα διαφύγη της προσοχής του Παντογνώστου. Το ίδιο έπαθε και η αιμορροούσα, νομίζοντας ότι θα κλέψη τον Ιησούν, ο οποίος αρέσκεται σε παρόμοιες περιπτώσεις να κλέπτεται. Αλλά εκείνη τουλάχιστον επλησίασε και ήψατο των ιματίων του, ενώ αυτός έφθασε τον Χριστόν από μακριά, δια μέσου της πίστεως. Ανεβαίνει λοιπόν στο δένδρο, θεραπεύοντας τα κακά που προήλθαν από τον Αδάμ. Ο ένας πλανάται από το δένδρο και απομακρύνεται από τον Θεόν, ενώ ο άλλος σώζεται από το δένδρον, επειδή επιθυμεί να ιδή τον Θεόν. Διότι όταν ήκουσε ότι κάνει πολλά και παράδοξα θαύματα, και ότι εκτός από τα σώματα θεραπεύει και τις ψυχές, και από τις μεν ψυχές αφαιρεί τις αμαρτίες, στα δε σώματα χαρίζει την απάθειαν, επεθύμησε να τον ιδή, αυτόν ο οποίος συγχωρεί τα πάντα στους πάντες, και συλλογίζετο μέσα του: «Ποίος να είναι άραγε αυτός ο Ιησούς που καθαρίζει λεπρούς, θεραπεύει τυφλούς και συγχωρεί τις αμαρτίες όσων του το ζητούν; Πώς μοιάζει άραγε, πώς να είναι η μορφή του; Άραγε τα γνωρίζει όλα; Έχει άραγε υπ’ όψιν του και τις σκέψεις των απόντων, ή μόνον τους λογισμούς αυτών που είναι κοντά του εξετάζει;

Άραγε ανιχνεύει ως Θεός τα νοήματα της καρδίας καθενός; Πώς λοιπόν θα τα μάθω όλα αυτά; Ποίος θα μου τα διδάξη; Ποίος άλλος; Η προσωπική πείρα, αυτή είναι διδάσκαλος για όλα. Θα ανέβω στο δένδρο, και θα καλυφθώ από το πλούσιο φύλλωμά του. Κρύπτομαι και έτσι μαθαίνω αν ημπορώ να σωθώ. Εάν αντιληφθή την κίνησιν αυτή της ψυχής μου, τότε θα μάθω ότι εξαλείφει και την αμαρτία της ψυχής μου. Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο θα καταλάβω ότι γνωρίζει τα κρυπτά των λογισμών. Εάν με ιδή μέσα σ’ αυτόν τον συνωστισμό, και όχι μόνον με ιδή αλλά ανακαλύψη και της ψυχής μου τον έρωτα. Θα προτιμήσω να τα απορρίψω όλα για να βρω το ένα. Θέλω να μιμηθώ τον Ματθαίο. Και εκείνος τελώνης ήταν όπως εγώ, όμως δεν προσέτρεξε αυθαιρέτως, αλλά προσεκλήθη από τον Ιησού και υπήκουσε. Ο Ματθαίος, φαντάζομαι, καθώς είδε τον Ιησούν, τον ενόμισεν ως έναν από τους οδοιπόρους. Εβαθούλωσε τις παλάμες και άνοιξε, ως συνήθως, τις αγκάλες του, έτοιμος να αρπάξη. Αντί όμως να φορολογήση, όπως ήθελε, τον Χριστόν, εφορολογήθη από αυτόν, και όχι μόνον φαινομενικώς, αλλά προσφέροντας όλον του τον εαυτόν. Πράγματι, την στιγμή που ήκουσε «ακολούθει μοι», υπερέβη την κλίση με την προθυμία του, τρέχοντας όσον ημπορούσε γρηγορότερα πίσω από αυτόν που τον προσείλκυσε. Εάν λοιπόν προσκαλή και τελώνες, και όχι μόνον προσκαλεί, αλλά και δικαιώνει, δεν με βλάπτει η σωρεία των παρελθόντων μου κακών. Διότι, αν ο Ελισσαίος, ρίπτοντας αλάτι στην πηγή μας, μετέβαλε σε γόνιμο το άγονο νερό της, οπωσδήποτε και αυτός, αν αλατίση με την χάρη την ψυχή μου, θα την διεγείρη προς καρπογονίαν αρετής.

Καθώς εσυλλογίζετο αυτά «ήλθεν επί τον τόπον ο Ιησούς, και αναβλέψας είδεν αυτόν και είπε προς αυτόν: Ζακχαίε, σπεύσας κατάβηθι». Έχεις ανεβεί στο δένδρον ως τελώνης, κατέβα από το δένδρον ως φιλόθεος. Κατέβα από το ξύλον αυτό στην γη, για να ανεβής δια του σταυρού προς τον ουρανόν. Ανήλθες σ’ ένα δένδρον, από τους ανθρώπους κρυπτόμενος, ανέρχεσαι δια του σταυρού στους αγγέλους χαριζόμενος. «Σπεύσας» λοιπόν «κατάβηθι’ σήμερον γαρ εν οίκω σου δει με μείναι». Ω, τι ανέκφραστη χάρις! Τι απερίγραπτος φιλανθρωπία! Δεν θα είναι πλέον ακάθαρτος ο οίκος του τελώνου. Κάθε κακό θα αποδράση από αυτόν, διότι όπου φιλοξενείται ο Ιησούς, τα πάντα μεταβάλλονται προς το καλλίτερον. «Ζακχαίε», λέγει. «σπεύσας κατάβηθι’ σήμερον γαρ εν τω οίκω σου δεί με μείναι». Τι να είπω; Παράδεισος έγινε η οικία του τελώνου. Ό,τι βλέπω στην περίπτωση του ληστού, το ίδιο και τώρα στον Ζακχαίον. Είπε στον ληστή «Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω», και συγχρόνως τον παρέλαβε από το ξύλο και τον έβαλε στον Παράδεισον. Είπε στον Ζακχαίο. «Σήμερον εν τω οίκω σου δει με μείναι», και συγχρόνως τον έλαβε μαζί του και εισήλθε, κάνοντας τον οίκο του Παράδεισο πριν από τον Παράδεισο.

 Καθώς όμως παρακολουθούσαν τα γενόμενα οι απόγονοι εκείνων που παλαιά αγανακτούσαν και παρεπονούντο για την πηγήν, οι άγευστοι της θείας δυνάμεως και αγαθότητος, σαν να ελυπούντο για την σωτηρία του αρχιτελώνου, εγόγγυζαν μέσα τους λέγοντες ότι «παρά αμαρτωλώ ανδρί εισήλθεν καταλύσαι». Ω, εργάτες της καταφρονήσεως, και γεωργοί της ραθυμίας! Σεις τι είσθε, δίκαιοι ή αμαρτωλοί; Δεν είσθε μοχθηρότεροι από όλους τους ανθρώπους; Πώς λοιπόν ο Ιησούς ήλθε και εσκήνωσε μεταξύ σας; Πώς εγεννήθη μεταξύ σας, ανετράφη, ανδρώθη, έπιεν, έφαγε; Γιατί λοιπόν παραβλέπετε τα ιδικά σας τραύματα, και ανιχνεύετε τα πταίσματα του πλησίον; Και εκτός αυτού, γιατί άλλοτε λέγετε τον Χριστόν αμαρτωλόν, και άλλοτε δίκαιον; Όταν εθεράπευσε τον εκ γενετής τυφλό, τον απεκαλέσατε αμαρτωλό, λέγοντας «δος δόξαν τω Θεώ. Ημείς γαρ οίδαμεν ότι αμαρτωλός εστίν», επειδη λύει το Σάββατο. Τώρα που ήλθε κάτω από την στέγη του τελώνου, τον διασύρετε ενώπιον όλων ως μη δίκαιον, διότι συντρώγει αναξίως με αμαρτωλούς. Αν θεραπεύση τυφλόν, τον λέγετε αμαρτωλόν, αν συμφάγη με αμαρτωλούς τον διασύρετε, ότι συντρώγει αναξίως με αμαρτωλούς. Τι λοιπόν; Να μη θεραπεύση τυφλόν το Σάββατο για να μη νομισθή αμαρτωλός; Να μη φάγη με τελώνες για να θεωρηθή δίκαιος; Γιατί τον κατηγορείτε; Και πού αλλού έπρεπε να τεθή το φως, παρά σε μέρος σκοτεινό; Πού έπρεπε να έλθη ο ιατρός; Να μη προστρέξη σ’ αυτούς που υποφέρουν; «Ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλά οι κακώς έχοντες». Πού έπρεπε να παρουσιασθή ο αμνός του Θεού; Όχι προς τους τελώνες και αμαρτωλούς, ώστε να λάβη το φορτίο τους επάνω του, να τους ελαφρύνη, και έτσι να τους καταστήση ικανούς για τα υψηλότερα; Ματαίως τον κακολογείτε. Έχει εκπληρωθή σε σας αυτό που ελέχθη, ότι «οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς (σας προλαμβάνουν δηλαδή) εις την βασιλείαν των ουρανών».

 «Σταθείς δε Ζακχαίος είπε προς τον Κυριον. Ιδού τα ημίση των υπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοις πτωχοίς” και ει τινος εσυκοφάντησα αποδίδωμι τετραπλούν». Τώρα που έχω δεχθή στον οίκο μου εσέ τον προστάτη των πτωχών, δεν ανέχομαι πλέον να αδικώ τους πτωχούς, δεν με κατέχει πλέον ο φόβος μήπως δεν συλλέξω χρήματα, αφού εφιλοξένησα αυτόν που χαρίζει τον πλούτον τον ακένωτον. Δεν παραμονεύω πλέον τους οδοιπόρους, αφού συνήντησα στον δρόμο της ζωής μου τον Ύψιστον Θεόν, που κατέβη στην γη με μορφήν ανθρώπου, για να χαρίση αμνηστεία και να σχίση το χειρόγραφον των αμαρτιών μας.

Μολονότι όμως είναι ο όντως πλούσιος, έζησε ως πτωχός. Γι’ αυτό και ο Ζακχαίος έλεγε «Αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι, και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, συ δε ουκ έχεις που την κεφαλήν κλίνη». Ας χαθούν οι επίσημες αυλές και τα προαύλια, οι οικοδομικές μεγαλουργίες, οι λαμπροί και περιφανείς οίκοι. Αντί όλων αυτών μόνον τον ακένωτον πλούτο της πτωχείας σου ζητώ. Αλλά επειδή αδυνατώ να διηγηθώ επαξίως τον πλούτο της ψυχής του Ζακχαίου, ας αφήσωμε τον λόγο στον πλούσιον σε αρετές Πατέρα, ο οποίος θα ομιλήση στην καρδία του καθενός. Στον φιλόξενον αρμόζει να διηγήται τις αρετές του φιλόξενου, προς αίνεσιν μεν αυτού, στηριγμόν δε ιδικόν σας και στέφανον της Εκκλησίας, τιμήν δε του Χριστού «ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Από το βιβλίο Πατερικόν Κυριακοδρόμιον, σελίς 439 και εξής.

Επιμέλεια κειμένου, Δημήτρης Δημουλάς

Πηγή:http://www.orp.gr/

Είμαστε άνθρωποι που ψάχνουμε νόημα ζωής. Οι ρυθμοί της καθημερινότητας δεν μας επιτρέπουν να σταθούμε, να ακούσουμε τον εαυτό μας, ίσως ούτε και να δούμε καλά τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Ο θόρυβος από τα δελτία των 8, από τα διάφορα reality, από τα μάταια σήριαλ, τα οποία περισσότερο κουράζουν, διότι σε κάνουν να νομίζεις ότι υπάρχει ένας κόσμος που ποτέ δεν θα μπορέσεις να τον φτάσεις, ενώ μέσα σου αναρωτιέσαι αν θα άξιζε να τον φτάσεις, από την υποταγή της πολιτικής στα συμφέροντα, από την μονότονη τέχνη, από έναν πολιτισμό που παράγει εκδηλώσεις και ομιλίες, όχι όμως ζωή και δημιουργία, όλα αυτά σε κάνουν απλώς να θέλεις να περνάς το χρόνο σου. Να βρίσκεις αφορμές για να ξεκουραστείς. Τόπους για να ταξιδέψεις. Εκείνη τη μικρή στιγμή δίπλα σε ανθρώπους που σε αγαπούν και που αγαπάς ή θα ήθελες να αγαπάς, για να συναντηθείς και να μιλήσεις αληθινά.

Είμαστε άνθρωποι που ψάχνουμε νόημα ζωής. Οι νεώτεροι τρέχουν από το σχολείο στο φροντιστήριο, στο ιδιαίτερο, στις ξένες γλώσσες, στη μουσική, στο χορό, στον αθλητισμό, καταναλωτές εμπειριών και όχι παραγωγοί τους, και γυρνούνε στο σπίτι για να συναντηθούν με την τηλεόραση, τον υπολογιστή, το Internet, το Facebook και το Twitter, να παίξουν παιχνίδια, να μιλήσουν μέσα από το Skype και το Messenger, με την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας, άγνωστον της κοινωνίας.

Είμαστε άνθρωποι που ψάχνουμε νόημα ζωής. Ο πολιτισμός μας μάς λέει ότι έχει απαντήσεις για όλα. Στις βιτρίνες και στα αγαθά. Στα μαγαζιά, στις καφετέριες, στους κινηματογράφους. Αρκεί να έχεις χρήμα, έστω και λίγο, για να μπορείς να απολαύσεις το νέο μοντέλο. Κι αν δεν έχεις, θα δανειστείς. Για να μπορείς να χαρείς, έστω και λίγο, πριν έρθουν η τράπεζα, το δημόσιο χρέος, η οικονομική κρίση για να σε προσγειώσουν απότομα, να σου πούνε «τα κεφάλια μέσα».

Είμαστε άνθρωποι που ψάχνουμε νόημα ζωής. Στο κρεβάτι του πόνου, στην πείνα και τη φτώχεια που δεν ζούμε, αλλά που κάποιοι εξακολουθούν να θυμούνται και να φοβούνται, στο αδυσώπητο πρόσωπο του θανάτου, αναρωτιόμαστε αν αξίζει η ζωή που ζούμε. Αν το «ψυχή μου, φάγε, πίε, ευφραίνου» μπορεί να δώσει προοπτική. Αν η απόλαυση μπορεί να καλύψει την ανάγκη για αγάπη, για μοίρασμα, για κοινωνία. Αν, τελικά, έχουμε ελπίδα και προοπτική μέσα από έναν ρυθμό ζωής, τον οποίο στην ουσία δεν διαλέξαμε, αλλά νιώθουμε παγιδευμένοι μέσα σ’ αυτόν, στην προοπτική ενός μέλλοντος το οποίο δεν το δημιουργούμε μόνοι μας, αλλά το σύστημα, με όποια ονομασία κι αν αναφερθεί κανείς σ’ αυτό, αποφασίζει «πριν από μας για μας».

Κι έρχεται η γιορτή. Η Μητρόπολη των εορτών.

Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να δώσει νόημα στον καθέναν μας. Στη σιωπή της φάτνης, στο λιγοστό φως της σπηλιάς, στην ησυχία της νύχτας, λάμπει το πρόσωπο. Το «παιδίον νέον». Δίπλα Του η Μάνα. Και παραπέρα ένας απλός και ταπεινός άνθρωπος. Που βλέπει και σιωπά. Που ακούει το Μυστήριο και ξέρει πως η αποστολή του είναι να το διακονήσει. Να βοηθήσει το «Παιδίον Νέον». Να το παραλάβει, μαζί με τη Μητέρα Του, και να το απομακρύνει από τους προβολείς του κόσμου. Να το κρύψει για να το αναζητήσει ο καθένας μας.

Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να δώσει νόημα στον καθέναν από εμάς. Δεν τρέχει, δεν φωνάζει, δεν κάνει αισθητή την παρουσία του μέσα από κάμερες και οθόνες, μέσα από τηλεφωνικές γραμμές και δίκτυα. Στήνει όμως ένα άλλο δίκτυο. Αυτό της παιδικότητας στην κακία, της συγγνώμης, της επιστροφής. Της αγάπης που φανερώνει το αληθινό μας πρόσωπο. Του μοιράσματος και της αίσθησης ότι δεν μπορείς να χαίρεσαι μόνος σου.

Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να δώσει νόημα στον καθέναν μας. Πτώχευσε εκουσίως, εγκατέλειψε την δόξα του ουρανού για να γευθεί την περιπέτεια της γης. Να ελεήσει, να διακονήσει, να θεραπεύσει, να κηρύξει, να δώσει άρτους και ιχθύες και ρήμα Θεού. Να γίνει ο Ίδιος ο Άρτος της ζωής. Και να ζητήσει μόνο λίγη πίστη και λίγη αγάπη. Η χάρη Του φτάνει για τα υπόλοιπα.

 Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να δώσει νόημα στον καθέναν μας. Για να μας πει ότι αξίζει η ζωή. Είναι δώρο Του. Είμαστε εικόνες Του. Πλασθήκαμε ελεύθεροι, κι όμως υποταχτήκαμε στην ανάγκη για επιβίωση. Στην ηδονή που παραπλανεί. Και αδυνατούμε να σηκώσουμε την οδύνη, γιατί δεν ξέρουμε πώς να επιστρέψουμε κοντά Του. Εκείνος όμως μας δείχνει το δρόμο. Από άνθρωποι να γίνουμε θεοί. Κατά χάριν και ομοίωσίν Του. Για να αντέξουμε. Για να μην υποταχτούμε στον Ηρώδη του κόσμου. Στα είδωλα. Στο ψέμα που διαβάλλει. Και θα αντέξουμε.

Από τον άνθρωπο στο Θεό. Αρκεί να θελήσουμε το «παιδίον νέον» να γεννηθεί «δι’ ημάς». Να βρει τόπο στην καρδιά μας. Σ’ αυτήν που αγωνίζεται να ελευθερωθεί από τα πάθη. Να βρει αυτό που λάμπει αληθινά στον κόσμο. Και που δεν είναι άλλο από το πρόσωπο του πλησίον. Του αδερφού μας. Του φίλου μας. Του οικείου μας. Του εχθρού μας. Μέσα απ’ αυτό το πρόσωπο γίνεται η γιορτή αληθινή αναγέννηση. Μπροστά μπαίνει η κοινωνία με το «Παιδίον νέον» στο Άγιο Ποτήριο της Χριστουγεννιάτικης Θείας Λειτουργίας. Και ακολουθούν όλα τα άλλα. Στολίδια, δώρα, τραγούδια, τραπέζι, επισκέψεις. Όταν βρίσκεις το νόημα, τον μαργαρίτη τον πολύτιμο, τότε όλα αλλάζουν. Κι εντός σου και εκτός σου. Κι ας μη φαίνεται στη λάμψη του κόσμου.

Ποτέ δεν είναι αργά γι’ αυτό το ταξίδι.

 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

πηγή:http://themistoklismourtzanos.blogspot.com/

Το άγαλμα του έφιππου Μεγάλου Αλεξάνδρου σε υπερφυσικό μέγεθος, του γλύπτη Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, που απέσπασε το πρώτο βραβείο σε πανελλήνιο διαγωνισμό και κοσμεί την κεντρική πλατεία της Πέλλας, αποτέλεσε την αφορμή για να φτάσουν στα δικαστήρια ο δημιουργός του και ο δήμαρχος Απόστολος Τσαλταφερίδης.

 Του Βασίλη Παπαδημούλη

 Η ιδέα της κατασκευής του χάλκινου αγάλματος ανήκει στους μαθητές του Γυμνασίου Πέλλας. Μάλιστα, για να συγκεντρωθούν τα χρήματα για την αγορά του οι μαθητές έγραψαν και έστειλαν 16.000 επιστολές σε όλα τα σχολεία της χώρας, ζητώντας τη συνεισφορά των μαθητών για την υλοποίηση του ονείρου τους.

 Το έργο του κ. Παλαιολόγου, που αναπαριστά τον μεγάλο έλληνα στρατηλάτη έφιππο να κρατάει στο δεξί του χέρι πτερωτή Νίκη, επιλέχθηκε μετά από πανελλήνιο διαγωνισμό.

 Το πρώτο άγαλμα που κατασκεύασε ο γλύπτης δεν ικανοποίησε όμως τον δήμο Πέλλας, ο οποίος αρνήθηκε να το παραλάβει. Το συγκεκριμένο άγαλμα, που πήρε το πρώτο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό, μεταφέρθηκε τελικά στην Αίγυπτο και ο καλλιτέχνης έκανε ένα άλλο έργο, το οποίο παρέδωσε στον δήμο, που το τοποθέτησε στην κεντρική πλατεία, σε βάθρο που ξεπερνά τα έξι μέτρα, καθώς έχει μήκος 2,58 μ. και πλάτος 1,05 μ.

 Ο λόγος της αντιδικίας

 Η κόντρα δημάρχου και καλλιτέχνη έφθασε στα δικαστήρια όταν ο δεύτερος επιχείρησε με την άδεια του πρώτου να πάρει καλούπι από το άγαλμα για να κατασκευάσει ένα γύψινο ομοίωμα αλλά τελικά εμποδίστηκε.

Ο καλλιτέχνης ισχυριζόταν ότι έχει δικαίωμα να λάβει αντίγραφο του έργου του, που αποτελεί πρωτότυπο πνευματικό του δημιούργημα.

 Από την άλλη πλευρά ο δήμος ισχυριζόταν ότι, αφού το έργο αγοράστηκε, ανήκει σε αυτούς και ο καλλιτέχνης δεν έχει πλέον κανένα δικαίωμα.

 Η υπόθεση συζητήθηκε στο μονομελές πρωτοδικείο Γιαννιτσών, στο τμήμα ασφαλιστικών μέτρων.

 Από τη μια πλευρά παραβρέθηκε ο δήμαρχος με δικηγόρο τον Κέφαλο Μαύρου και από την άλλη ο καλλιτέχνης με δικηγόρους τον Ευστράτιο Ταγαράκη και τον Απόστολο Μπανιώτη.

 Όπως προέκυψε από την ακροαματική διαδικασία, στις αρχές Οκτωβρίου 2009 ο καλλιτέχνης ζήτησε προφορικά από τον δήμαρχο να κάνει ένα καλούπι του αγάλματος και δεσμεύτηκε να καθαρίσει και να επενδύσει με πατίνα το άγαλμα, ώστε να ανανεωθεί και συντηρηθεί, γνωστοποιώντας του μάλιστα ότι βάσει της κείμενης νομοθεσίας έχει πρόσβαση στο έργο του.

 Φήμη για εγκατάσταση του αγάλματος στα Σκόπια

 Ο Κων. Παλαιολόγος, γνωστός καλλιτέχνης και συγγραφέας, καθηγητής γλυπτικής στο πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου και διδάκτωρ φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών, ήθελε να πάρει το καλούπι του αγάλματος για να κατασκευάσει γύψινο αντίγραφο προκειμένου να το εκθέσει στην πανελλήνια έκθεση του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, που θα λειτουργεί στην Τεχνόπολη στο Γκάζι μέχρι τις 24 Ιανουαρίου.

 Ο καλλιτέχνης έκρινε πως η έκθεση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για τον ίδιο, καθώς θα κρινόταν το έργο του από ακαδημαϊκούς, αφού και ο ίδιος είναι υποψήφιος για να λάβει τον τίτλο του ακαδημαϊκού.

 Μάλιστα προσφέρθηκε να διαθέσει ένα χρηματικό ποσό για την κάλυψη ενδεχόμενων ζημιών στο άγαλμα κατά τη διάρκεια της λήψης του καλουπιού, ενώ προσέφερε και έναν δικό του πίνακα ζωγραφικής στον δήμο. Ο δήμαρχος πράγματι του έδωσε προφορική άδεια και έτσι ο γλύπτης, στα μέσα Οκτωβρίου, εγκατέστησε ειδικό συνεργείο, που άρχισε τις σχετικές εργασίες για τη δημιουργία καλουπιού.

Στις 19 Οκτωβρίου, όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της δικαστικής απόφασης, ο δήμαρχος, εξαιτίας των αντιδράσεων της αντιπολίτευσης και της διασποράς από αγνώστους της φήμης ότι το άγαλμα θα μεταφερθεί στα Σκόπια, κατέστρεψε μαζί με άλλους το καλούπι που ολοκληρωνόταν και έδιωξε από το άγαλμα το συνεργείο του καλλιτέχνη. Η άρνησή του προς τον καλλιτέχνη να λάβει καλούπι συνεχίστηκε, παρά τις διαρκείς οχλήσεις του γλύπτη και την προσφυγή του στον εισαγγελέα.

 Το πρωτοδικείο δικαίωσε τον καλλιτέχνη

Βλέποντας ο γλύπτης την άρνηση του δήμου και επειδή ήταν στενά τα χρονικά περιθώρια, πήρε μέρος στη σημαντική για αυτόν έκθεση με καλούπι από άγαλμα της θεάς Νίκης, που είχε φιλοτεχνήσει για τον δήμο της Ρόδου. Μάλιστα στο δικαστήριο προσκομίστηκε και γνωμάτευση του ΟργανισμούΠνευματικής Ιδιοκτησίας, σύμφωνα με την οποία ο δημιουργός ενός έργου, το οποίο προστατεύεται με δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν χάνει ποτέ το δικαίωμα της επαφής του με αυτό, ακόμη κι αν έχει μεταβιβάσει την υλική ενσωμάτωση του έργου και έχει απομακρυνθεί υλικά από αυτό.

Επισημαίνεται μάλιστα ότι ειδικά σε περίπτωση έργων εικαστικών τεχνών η εξουσία της προσπέλασης αποκτά ιδιαίτερη σημασία σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.

Το μονομελές πρωτοδικείο με την 451/2009 απόφασή του, που δημοσιεύθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2009, ζητάει από τον δήμαρχο να επιτρέψει στον καλλιτέχνη να λάβει καλούπι του αγάλματος που φιλοτέχνησε και μάλιστα σε αντίθετη περίπτωση τον απειλεί με χρηματική ποινή 3.000 ευρώ για κάθε παραβίαση της απόφασής του. Όπως αναφέρεται στην απόφαση: “Η εξουσία της προσπέλασης είναι αυτή που επιτρέπει στον δημιουργό να επικοινωνεί με το έργο του ακόμη και όταν έχει μεταβιβασθεί το περιουσιακό δικαίωμα ή όταν η κυριότητα στον υλικό φορέα πάνω στον οποίο το έργο έχει ενσωματωθεί ανήκει σε άλλον…

Ο σκοπός της επικοινωνίας είναι αδιάφορος, αυτός μπορεί να πηγάζει από την ανάγκη που έχει ο δημιουργός να ξαναδεί το δημιούργημά του για απλή ευχαρίστηση ή να χρησιμοποιήσει αυτό για να πάρει στοιχεία τα οποία θα του χρησίμευαν για περαιτέρω δημιουργική δουλειά, ή για να επιδείξει αντίγραφο του έργου στο κοινό για δική του προβολή και εξέλιξη”.

«Μακεδονία» – 10/01/2010

 Aυξάνει τις πιθανότητές μας να πεθάνουμε πρόωρα από καρδιαγγειακά αίτια

Το πρόβλημα δεν είναι τι βλέπουμε, αλλά το ότι είμαστε παντελώς ακίνητοι – και αυτή την ακινησία ούτε μια καλή προπόνηση δεν μπορεί να αντισταθμίσει!

ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ

Η υπερβολική TV δεν υπονομεύει την υγεία μόνον των ατόμων με πρόβλημα βάρους

Κάθε ώρα που περνάμε καθημερινά μπροστά στην τηλεόραση, αυξάνει τις πιθανότητές μας να πεθάνουμε πρόωρα από καρδιαγγειακά αίτια κατά 18%, υποστηρίζουν Αυστραλοί ερευνητές. Το πρόβλημα προφανώς δεν είναι τι βλέπουμε, αλλά το ότι είμαστε παντελώς ακίνητοι – και αυτή την ακινησία, ούτε μια καλή προπόνηση δεν μπορεί να αντισταθμίσει! «Η έρευνά μας δείχνει ξεκάθαρα ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην πολύωρη ακινησία και στο θάνατο από παθολογικά αίτια», λέει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Ντέιβιντ Ντάνσταν, επικεφαλής του Εργαστηρίου Φυσικής Δραστηριότητας στο Ινστιτούτο Καρδιάς & Διαβήτη Baker IDI, στη Βικτόρια. «Τα ευρήματά μας έχουν πολύ μεγάλη σημασία για τους κατοίκους της Δύσης, οι οποίοι κατά μέσον όρο περνούν 4 ώρες την ημέρα βλέποντας τηλεόραση». Τα καλά νέα είναι πως όσοι είναι δραστήριοι, με αποτέλεσμα να μην κάθονται σε μια μεριά αλλά να ασχολούνται διαρκώς με κάτι κινητικό, προστατεύονται από την πρόωρη νοσηρότητα και θνησιμότητα. «Έχουμε την τάση να υποτιμάμε τις απλές, καθημερινές δραστηριότητες, όπως τα ψώνια ή η καθαριότητα του σπιτιού», προσθέτει ο δρ Ντάνσταν. «Η αλήθεια είναι πως όσο περισσότερο κινείται κανείς, τόσο περισσότερα χρόνια προσθέτει στη ζωή του».

Κίνδυνος και για τους αδύνατους

Ο δρ Ντάνσταν ξεκαθαρίζει πως η υπερβολική TV δεν υπονομεύει την υγεία μόνον των ατόμων με πρόβλημα βάρους, καθώς η μελέτη έδειξε πως ακόμα και οι αδύνατοι μπορούν να παρουσιάσουν αυξημένο σάκχαρο και χοληστερόλη, εάν κάθονται με τις ώρες μπροστά στο γυαλί. Η νέα μελέτη, που θα δημοσιευθεί σε επερχόμενο τεύχος της επιθεώρησης «Circulation», βασίστηκε στην ανάλυση στοιχείων για τον τρόπο ζωής 8.800 ανδρών και γυναικών, που ήταν υγιείς και είχαν ηλικία πάνω από 25 ετών όταν άρχισε η μελέτη. Οι ερευνητές τους παρακολούθησαν επί 6 χρόνια, χρονική περίοδο κατά την οποία 284 από τους εθελοντές έχασαν τη ζωή τους – οι 87 από καρδιαγγειακά αίτια και 125 από καρκίνο. Οι εθελοντές χωρίστηκαν σε τρεις κατηγορίες, αναλόγως με τις ώρες που έβλεπαν τηλεόραση: σε όσους έβλεπαν λιγότερο από 2 ώρες ημερησίως, σε όσους έβλεπαν επί 2-4 ώρες και σε όσους έβλεπαν TV επί πάνω από 4 ώρες την ημέρα. Κάθε ώρα μπροστά στην TV αύξανε τον κίνδυνο θανάτου από κάθε αιτία κατά 11%, με τον κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια να αυξάνεται κατά 18% ανά ώρα και αυτόν από καρκίνο κατά 9%. Σε σύγκριση με τους εθελοντές που έβλεπαν τηλεόραση λιγότερο από 2 ώρες την ημέρα, όσοι έβλεπαν πάνω από 4 ώρες είχαν 80% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν πρόωρα από καρδιαγγειακά αίτια και 46% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν πρόωρα από κάθε αιτία. Η συσχέτιση αυτή παρέμεινε αναλλοίωτη, ακόμα και όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν άλλους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα, όπως το κάπνισμα, η υπέρταση, η χοληστερίνη, η ανθυγιεινή διατροφή, τα περιττά κιλά και η αποφυγή της γυμναστικής.

 Δεν είναι αντίβαρο η γυμναστική

Ένα άλλο σημαντικό εύρημα είναι ότι οι επιπτώσεις της πολύωρης ακινησίας μπροστά στην τηλεόραση δεν φάνηκε να εξουδετερώνονται από τη συστηματική γυμναστική. «Ανεξάρτητα από το πόσο γυμνάζονταν οι εθελοντές, εφ’ όσον περνούσαν σε καθημερινή βάση 4 ή περισσότερες ώρες βλέποντας τηλεόραση, διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο να πεθάνουν πρόωρα από κάθε αιτία, και κυρίως από καρδιαγγειακή νόσο», τονίζει ο δρ Ντάνσταν. Αν και το εύρημα αυτό μοιάζει αντιφατικό, ο δρ Ντέιβιντ Μπάσετ, καθηγητής Υγείας & Επιστήμης της Άσκησης στο Πανεπιστήμιο του Τένεσι, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη, εξηγεί πως είναι απολύτως λογικό. «Εάν κοιτάξουμε τις διαχρονικές τάσεις στη φυσική δραστηριότητα, βλέπουμε ότι τον τελευταίο αιώνα έχει δοθεί έμφαση στην οργανωμένη γυμναστική», λέει. «Ωστόσο, αυτό συνδυάζεται με απομάκρυνση από πολύ πιο φυσικούς τρόπους κίνησης, όπως το περπάτημα, οι δουλειές στο σπίτι και το να φτιάχνουμε πράγματα με τα χέρια μας. Αυτού του είδους οι δραστηριότητες, όμως, καταλάμβαναν πολλαπλάσιο χρόνο μέσα στην ημέρα απ’ ό,τι μία προπόνηση, με συνέπεια να μην μπορεί να λειτουργήσουν μία ή δύο ώρες προπόνησης ως αντίβαρο στην TV, στα παιχνίδια στον υπολογιστή και στη δουλειά γραφείου». Σημειώνεται πως ο μέσος ενήλικας στην Αυστραλία και στη Βρετανία βλέπει 3 ώρες τηλεόραση την ημέρα, στις ΗΠΑ 7-8 ώρες και στην Ελλάδα 3-4 ώρες την ημέρα.

«Η Σημερινή» – 14/01/2010

Γράφει ο : Θεόδωρος Ι. Ανδρουτσόπουλος

Τέτοιες ημέρες πριν αρκετά χρόνια στο Άσυλο Ανιάτων Πατρών ανταλλάσαμε ευχές, μοιραζόμασταν κοινές εορταστικές στιγμές, ζούσαμε χαρούμενες εμπειρίες βιώνοντας όντως ένα κλίμα που μόνο θλίψη δεν μπορούσε να φέρει στις καρδιές μας.

Όλοι μας επιθυμούσαμε μια χρονιά χωρίς δυσκολίες, χωρίς πειρασμούς, στοχεύοντας να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας, να υλοποιήσουμε και να πετύχουμε εκείνα που το παρελθόν έτος δεν προλάβαμε, να ξεφύγουμε από τα λάθη του παρελθόντος και να προχωρήσουμε στο δρόμο του μέλλοντος που ανοιγόταν μπροστά μας.

Την όλη εύθυμη και χαρμόσυνη διάθεση πάγωσε προς στιγμήν η καθηλωτική ευχή-δήλωση μιας ανάπηρης νεαρής κοπέλας που εξέφρασε την επιθυμία η νέα χρονιά να της χαρίσει την

 ” Πρώτη Θέση στον Ουρανό… “.

 Άραγε τι στόχος για την νέα χρονιά! Τι προσδοκία! Τι παράξενη και ξένη για τα δικά μας δεδομένα επιθυμία! Έβλεπες όμως την έκφραση των ματιών της να ομολογεί του λόγου το αληθές, την πειστικότητα των λόγων της να εγγυάται για την αξία της ευχής της.“

Ζητείται πρώτον την Βασιλεία του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν… ” μας προτρέπει ο Χριστός κάτι που ήχησε αργότερα στα αυτιά μου και μου έδωσε να αντιληφθώ την επικαιρότητα του ονείρου εκείνης της κοπέλας, να υποψιαστώ την εγγύτηττα της προσδοκίας της.

Πώς όμως μπορούμε να κερδίσουμε την πρώτη θέση στον ουρανό;Και πάλι η απάντηση της κοπέλας εκείνης ήρθε να επιβεβαιώσει την ακεραιότητα του ήθους της και να δηλώσει την πατερική και θυσιαστική πνοή που την διακατείχε.

” Μέσα από την θυσία… “.

Θυσία: Μια λέξη που ηχεί τόσο απόμακρη, που φαντάζει τόσο διαφορετική με την εποχή μας. Λες και έρχεται από ένα άλλο κόσμο, τόσο ξένο όσο και μακρινό. Και όμως εδώ και 2000 και πλέον χρόνια προβάλλεται μπροστά μας, το μοναδικό και ανεπανάληπτο πρότυπο θυσίας… Το ψάχνεις; Το αναζητείς; Ποθείς να το συναντήσεις; Ψάξε σε μια φάτνη στη Βηθλεέμ και δες ένα Θεό να γεννιέται ταπεινός και άσημος…Ανηφόρισε στον φρικτό Γολγοθά και βρες ένα Θεό να θυσιάζεται από αγάπη για τον κόσμο. Τί πλέον ζητείς; Να μιμηθείς και να διδαχθείς τον Χριστό στην Θυσία Του!

Όντως μεγάλο πράγμα! Να μπορέσεις να θυσιάσεις το εγώ σου και να μοιράσεις αγάπη, να σκορπίσεις χαμόγελο, να προσφέρεις ελπίδα, να δώσεις παρηγοριά!

Ακόμη όμως ανώτερη και μεγαλύτερη θυσία:

Να θυσιάσεις τον εγωισμό σου στο βωμό της ταπείνωσης.

Να θυσιάσεις το μίσος σου στο βωμό της συγχωρητικότητας.

Να θυσιάσεις τα πάθη σου στο βωμό της μετάνοιας.

Να θυσιάσεις τις αμαρτίες στο βωμό της εξομολόγησης.

Να θυσιάσεις τον παλαιό άνθρωπο στο βωμό του νέου, αναγεννημένου ανθρώπου.

Να θυσιάσεις την κοσμική μέχρι πέρσι ζωή σου, στο βωμό της πνευματικής χαράς.

Τέλος να θυσιάσεις την κόλαση που μέχρι τώρα ζούσες, στο βωμό του Παραδείσου που από τώρα μπορείς να γευτείς.

Τι λέτε σε μια τέτοια Θυσία δεν ευαρεστείται ο Θεός;

Πηγή:http://anaplastiki.blogspot.com/

 Κάποτε ο Κύριος ερώτησε τους μαθητάς του: «Πως άραγε με βλέπει ο κόσμος;» (Ματθ. 16,13). Και όταν οι μαθηταί τον επληροφόρησαν ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές γνώμες για το πρόσωπό Του, τους ξαναρώτησε: «εσείς πως με βλέπετε, τι γνώμη έχετε για μένα;» (ενθ΄ ανωτ.).

Ιδού ένα καίριο ερώτημα, που τίθεται μπροστά στον κάθε άνθρωπο: «εσύ πως βλέπεις τον Χριστό;». Είναι αλήθεια ότι, δια μέσου των αιώνων, πάρα πολλοί είναι αυτοί που εζήτησαν να δουν τον Ιησού «τις εστι», όπως ακριβώς ζητούσε και ο Ζακχαίος, ο αρχιτελώνης της Ιεριχούς (Λουκ. 19, 1-10). Όμως πολλοί τον είδαν μέσα από την οπτική γωνία του εαυτού τους, ανάλογα με τα γυαλιά που φορούσε ο εσωτερικός τους κόσμος.

Μερικοί τον είδαν σαν ένα μεγάλο φιλόσοφο και δάσκαλο («ραββί»), δίπλα στον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τόσους άλλους, παραδεχόμενοι ότι «ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος». Άλλοι τον είδαν σαν ένα μεγάλο μύστη και αρχηγό μιας νέας θρησκείας, όπως ο Βούδας, ο Μωάμεθ, ο Κομφούκιος κ.α. Και άλλοι απλώς σαν ένα κοινωνικό επαναστάτη και αναμορφωτή με σύνθημα το: «αγαπάτε αλλήλους». Αλλά όλες αυτές οι «οπτικές γωνίες» είναι λανθασμένες και μονομερείς. Είναι παραμορφωτικές του αληθινού Του προσώπου. Όχι, διότι ο Χριστός δεν είναι και όλα τα πάρα πάνω. Όμως όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, δεν εξαντλούν το μυστήριό Του, διότι τον παρουσιάζουν απλώς ως έναν άνθρωπο. Επί πλέον, αν ο Χριστός είναι μόνον άνθρωπος, οι ιδιότητές του αυτές, δεν προσφέρουν τίποτε το ουσιαστικό στην ανθρωπότητα, δεν σώζουν!

Αν ο κάθε άνθρωπος που ζητάει να γνωρίσει τον Ιησούν, τελικά γνωρίζει ένα απλό ιστορικό πρόσωπο και τίποτε περισσότερο, νομίζει κανείς ότι δεν αξίζει και τόσο να αναζητή και να θέλη επιμόνως να τον «ιδή». Ο Ιησούς είναι κάτι ασυλλήπτως περισσότερο από αυτά: Είναι ο ενανθρωπήσας Θεός! Αυτός που «ήλθε ζητήσαι και σώσαι το απολωλός» (Λουκ. 19,10). Και έτσι πρέπει να τον δη κανείς.

Ένας Κινέζος, που είχε πιστεύση στον Χριστό, διηγείται ότι, προτού να τον γνωρίση, έψαχνε να βρη την λύτρωσι στα συστήματα και τις θρησκείες του κόσμου. Σε κάποια στιγμή είδε τον εαυτό του σα να βρισκόταν σε ένα βαθύ βάραθρο, χωρίς ελπίδα εξόδου από αυτό. Στις απεγνωσμένες φωνές και προσπάθειές του να βγη από εκεί μόνος, του φάνηκε πως κάποιος περαστικός τον άκουσε και σκύβοντας στον λάκκο τον είδε. Τον συμπόνεσε, αλλά του δήλωσε ότι δεν μπορεί να τον βοηθήση γιατί ο λάκκος είναι βαθύς. Αυτός, λέει, ήταν ο Μωάμεθ. Ύστερα από λίγο πέρασε κάποιος με γελαστό και στρογγυλό πρόσωπο. Έσκυψε, τον είδε και του είπε: «Μη στεναχωρήσαι, κάθησαι εκεί που είσαι και κάνε υπομονή». Αυτός ήταν ο Βούδδας. Κατόπιν είδα, λέει, κάποιον κιτρινωπό με μούσι. Αυτός, όταν είδε την κατάστασί μου, κούνησε το κεφάλι του και είπε: «ποιός ξέρει τι έχεις κάνει και τώρα δικαίως τιμωρήσαι». Αυτός μάλλον ήταν ο Κομφούκιος. Έτσι, η απελπισία του μεγάλωνε και οι κραυγές του έφθαναν ως τον ουρανό. Ώσπου κάποια στιγμή βλέπω μια γλυκιά μορφή να σκύβη προς εμένα. Κατάλαβε τι είχα πάθει και τι τώρα ζητούσα. Χωρίς να πη πολλά λόγια κατέβηκε ο ίδιος σιγά σιγά στο βάραθρο και σηκώνοντάς με στους ώμους Του, με έβγαλε στο φως! Με ασπάσθηκε και μου είπε: «Πρόσεχε να μη ξαναπέσης»! Αυτός ήταν ο Ιησούς Χριστός, ο σωτήρας μου. Αυτή η διήγησις μας θυμίζει βέβαια και την παραβολή του Καλού Σαμαρείτου, όπου, εν τω προσώπω του, διαζωγραφείται η αγάπη του Χριστού προς τον παραπεσόντα άνθρωπο (Λουκ. 10, 30-37).

Ο Χριστός λοιπόν είναι αυτός που μπορεί να ανασύρη τον άνθρωπο από τον λάκκο της απωλείας. Να τον θεραπεύση από τα τραύματα της αμαρτίας. Να τον αναστήση από τη φθορά και τον θάνατο, χαρίζοντάς του ειρήνη, χαρά και αιώνια ζωή. Αν δη κανείς έτσι τον Χριστό, έτσι τον αναζητήση και έτσι τον πλησιάση, τότε θα καταλάβη ότι είναι ο μοναδικός, ο ανεπανάληπτος και αναντικατάστατος Σωτήρας του.

Αυτόν τον Χριστό όμως, μόνο μέσα στο Ευαγγέλιό Του και μέσα στην Εκκλησία Του μπορεί κανείς να τον συναντήση και να τον γνωρίση. Πουθενά αλλού! Και κάτι ακόμη πιο σπουδαίο: Αυτός ο Χριστός τελικά δεν ανακαλύπτεται, αλλά αποκαλύπτεται και φανερώνεται στους εκζητούντας Αυτόν εν πίστει και μετανοία. Όταν ερώτησε τους μαθητάς Του: «ποιός νομίζετε ότι είμαι», ο Πέτρος εξ ονόματος και των άλλων, προέβη σε μια συγκλονιστική ομολογία: «Συ ει ο Χριστός, ο υιός του Θεού του ζώντος». Για να ακούση από το ίδιο το στόμα του Χριστού αυτή τη μοναδική αλήθεια: «Μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, αλλ΄ ο πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. 16, 1-17). Αντιθέτως: στους απίστους και αμαρτωλούς ο Χριστός μένει κρυμμένος. Είναι ένας … γρίφος και ένα αίνιγμα!

Οι δύο μαθηταί, Λουκάς και Κλεώπας, είχαν μαζί τους συμπορευόμενο τον Κύριο, στην πορεία τους από Ιερουσαλήμ προς Εμμαούς και επί μία σχεδόν ημέρα συνωμιλούσαν με Αυτόν, χωρίς να τον αναγνωρίσουν. Είχαν το κάλυμμα των παθών στην καρδιά τους. Τους απεκαλύφθη όμως ο Κύριος «εν τη κλάσει του άρτου» και τότε «διηνοίχθησαν αυτών οι οφθαλμοί και επέγνωσαν αυτόν», αφού προηγουμένως τους είχε «διανοίξη Αυτός τον νουν του συνιέναι τας γραφάς»! (Λουκ. 24, 13-32).

Ας παρακαλούμε λοιπόν τον Κύριο να μας «αποκαλυφθή», ανοίγοντας και τα δικά μας μάτια της ψυχής. Ο Ιώβ κάπου λέγει: «Κύριε, προ της δοκιμασίας μου, άκουγα μόνο με τα αυτιά μου για Σένα· όταν όμως με επισκέφθηκες με τις θλίψεις, τα μάτια μου σε είδαν» (Ιώβ 42,5). Άλλο λοιπόν να «ακούς» για τον Χριστό και άλλο να τον «βλέπης»! Όπως είπε και ο Προφήτης «ακοή ακούσετε και ου μη συνήτε και βλέποντες βλέψετε και ου μη ίδητε»(Ματθ. 13,14).

Αρχιμ. ΑΘΗΝ. ΚΑΡΑΜΑΝΤΖΑΝΗΣ

Πηγή:http://www.imsamou.gr

FBI: Δεν είδαν τίποτε από τη σύληση του τάφου του Τ.Παπαδόπουλου

Λευκωσία: Επιστολή – απάντηση από τους Αμερικανούς πήρε η Αστυνομία σε σχέση με το αίτημά της για παροχή στοιχείων μέσω δορυφόρου σε σχέση με τους δράστες της κλοπής της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου. Η επιστολή έφτασε στα γραφεία της Αστυνομίας μόλις χθες και σύμφωνα με πληροφορίες, το περιεχόμενό της είναι αρνητικό.

Το FBI πληροφορεί ουσιαστικά την Κυπριακή Αστυνομία ότι δεν υπάρχει τίποτε καταγεγραμμένο από τους δορυφόρους στην περιοχή γι’ αυτό και δεν μπορεί να βοηθήσει στις έρευνες για εντοπισμό των δραστών. Μετά την εξέλιξη αυτή, εξανεμίστηκε και η τελευταία ελπίδα των ανακριτών να βρουν κάποια άκρη που να οδηγούν στους βέβηλους και στη συνέχεια στα κίνητρά τους.

Οι έρευνες πάντως της Αστυνομίας συνεχίζονται καθημερινά τόσο με την ανάλυση πληροφοριών όσο με την αξιολόγηση κάποιων στοιχείων. Ωστόσο η ανυπαρξία οποιουδήποτε αξιόλογου στοιχείου, έχουν οδηγήσει τις έρευνες σε τέλμα. Στο μεταξύ, πληροφορίες του «Φ» αναφέρουν ότι η Αστυνομία σε συνεννόηση με την οικογένεια του τέως Προέδρου θα προχωρήσει στην εγκατάσταση κλειστού κυκλώματος πέριξ του τάφου και του μνημείου του στο κοιμητήριο Δευτεράς.

Πέραν των άλλων μέτρων που λαμβάνονται σε διάφορα κοιμητήρια μεταξύ και αυτού στη Δευτερά (μηχανοκίνητες περιπολίες σε ακανόνιστες ώρες το βράδυ) κρίθηκε σκόπιμο μετά και την κλοπή της ελληνικής σημαίας που βρισκόταν δίπλα από τον τάφο του εκλιπόντος, θα τοποθετηθούν και κάμερες ώστε να καταγράφουν τις όποιες κινήσεις γίνονται στον περιβάλλοντα χώρο. Επίσης στον τάφο λήφθηκαν τις τελευταίες ημέρες επιπρόσθετα μέτρα και αυτός ουσιαστικά «σφραγίστηκε» ώστε να μην είναι εύκολο το άνοιγμά του.

Παράλληλα η Αστυνομία συνεχίζει τα μέτρα της σε διάφορα κοιμητήρια ύστερα και από τη βεβήλωση τάφων στη Λεμεσό και την κλοπή της σημαίας από αυτόν του πρώην Προέδρου Σπύρου Κυπριανού.

Του Μιχάλη Χατζηβασίλη στον “Φ” της Πέμπτης – ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Από: http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Είδα όνειρο ότι πήρα συνέντευξη από το anaplastiki

Σχόλια προς το Ευαγγελικό και Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής (17.01.2010)

*****

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, διαβάσαμε για τον Ζακχαίο. Ο Ζακχαίος ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος από την Ιεριχώ, αρχιτελώνης, και συνεπώς πολύ αμαρτωλός στο παρελθόν, μιας και γνωρίζουμε ότι οι τελώνες την τότε εποχή ήταν φιλάργυροι, απατεώνες και μοχθηροί άνθρωποι.

Η απάρνηση της φιλαργυρίας είναι μέγιστη αρετή. Ο άγιος Χρυσόστομος κάνει σχεδόν σε κάθε του ομιλία νύξη ως προς αυτό το θέμα της φιλαργυρίας. Ο ίδιος ο Κύριός μας είπε, ότι ευκολότερα περνάει μια καμήλα από την τρύπα μιας βελόνας, παρά ένας πλούσιος την πύλη του παραδείσου. Βλέπουμε λοιπόν, ότι η φιλαργυρία είναι ένα πολύ σοβαρό πάθος, το οποίο μόνο δύσκολα μπορεί να ξεφορτωθεί κανείς. Τίποτε όμως δεν είναι ακατόρθωτο για τον Θεό. Το μόνο που ζητάει από εμάς, είναι θέληση και προσπάθεια.

Αυτό γίνεται κατανοητό, όταν διαβάσουμε προσεκτικά την ιστορία του Ζακχαίου.

Έμαθε ότι ο Χριστός περνούσε μέσα στην πόλη και επειδή ήταν κοντός, ανέβηκε σε ένα δέντρο, ώστε να μπορέσει να τον δει. Όταν πέρασε ο Ιησούς, τον κοίταξε και του είπε ότι επιθυμεί να τον πάρει ο Ζακχαίος στο σπίτι του. Εκείνος δέχθηκε αμέσως με μεγάλη χαρά..

Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο Ζακχαίος έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να δει τον Χριστό. Ανέβηκε σε ένα δέντρο. Ανέβηκε πιο ψιλά από εκεί που βρισκόταν. Έκανε ένα μικρό ανθρώπινο κόπο και σκαρφάλωσε ένα-δύο μέτρα. Πόσο κουράστηκε; Κι όμως! Ο Κύριος ανταποκρίθηκε άμεσα.

 Οι υπόλοιποι φυσικά γκρίνιαξαν και έλεγαν, πώς είναι δυνατόν να θέλει να συναναστραφεί με έναν τόσο αμαρτωλό άνθρωπο. Δεν είχαν μάθει ακόμα ότι η μετάνοια και η καλή θέληση με λίγο κόπο ανταμείβονται πλουσιοπάροχα από τον Κύριο. Ίσως να μην είχαν κάνει τόσο μεγάλα αμαρτήματα στο παρελθόν, όπως ο Ζακχαίος, αλλά για εκείνα τα μικρά που σίγουρα είχαν κάνει, δεν είχαν μετανοήσει πραγματικά. Και να είχαν μετανοήσει, δεν κατάλαβαν την φιλανθρωπία και την ευσπλαχνία του Χριστού. Δεν είχαν καταλάβει την έννοια των λέξεων: «Έλεος θέλω και όχι θυσία»· ούτε τα λόγια του Ψαλμωδού που λέει: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν έδωκα αν ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουθενώσει».

 Ο Ζακχαίος λοιπόν είχε μετανοήσει για τις πράξεις του. Όταν πήρε τον Κύριο στο σπίτι του, του είπε ότι την μισή του περιουσία θα την έδινε στους φτωχούς και όποιον είχε εξαπατήσει, θα του έδινε τα τετραπλάσια από αυτά που του πήρε. Βλέπετε τι δύναμη μας δίνει ο Κύριος; Ο Ζακχαίος έκανε την μικρή προσπάθεια να ανέβει σε ένα δέντρο, είδε τον Χριστό, τον πήρε σπίτι του και με την δύναμη της παρουσίας του Χριστού μπόρεσε να απαλλαγεί από το πάθος της φιλαργυρίας.

Ο Χριστός δεν ζητάει πολλά από εμάς. Μόνο μια μικρή προσπάθεια. Μόνο λίγη θέληση. Τα υπόλοιπα τα παίρνει στους ώμους του και μας βοηθάει να πετύχουμε πράγματα που ποτέ δεν θα πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να πετύχουμε. Θέλει εμπιστοσύνη και πίστη. Θέλει πνευματική διάθεση.

Αυτό μας διδάσκει και το Αποστολικό ανάγνωσμα. Να βγούμε έξω από το στρατόπεδο, έξω από την πόλη και να αναζητήσουμε τον Κύριο. Ποιο είναι το στρατόπεδο; Ποια είναι η πόλη; Ο κόσμος τούτος! Να βγούμε έξω από αυτό τον κόσμο και να αναζητήσουμε τον πνευματικό, αληθινό κόσμο του Κυρίου. Βγαίνοντας από την πόλη, μπορούμε να πράττουμε το καλό και να δοξάζουμε από τα βάθη της καρδιάς μας τον Θεό. Αυτή είναι η θυσία που ζητάει ο Θεός από εμάς. Να βγούμε έξω από την πόλη. Να δούμε πέρα από αυτά που βλέπουν τα φθαρτά μας μάτια. Να αναζητούμε πρώτα την βασιλεία των ουρανών και όλα τα άλλα θα μας προστεθούν.

Ακούγοντας ο Χριστός τον Ζακχαίο να του λέει ότι μετά την μετάνοιά του θα ακολουθήσουν πράξεις, του λέει ότι έγινε σωτηρία σε τούτο το σπίτι. Σώθηκε ο Ζακχαίος! Τον αποκαλεί μάλιστα «απόγονο του Αβραάμ». Μη νομίζει όμως κανείς, ότι τον αποκαλεί έτσι λόγου της φυλής του. Ο απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού, μας λέει, ότι «όσοι είναι άνθρωποι πίστεως, αυτοί είναι παιδιά του Αβραάμ».

Είθε λοιπόν όλοι μας να γίνουμε παιδιά του Αβραάμ. Να βγούμε έξω από την πόλη, έξω από το στρατόπεδο, να σκαρφαλώσουμε στο πνευματικό δέντρο της πίστεως και ο Κύριός μας θα μας βοηθήσει να ζούμε έμπρακτα την χριστιανική και θεάρεστη ζωή. Να εμπιστευτούμε στον Κύριο ό,τι δεν μπορούμε να πράξουμε από μόνοι μας και με αυτή την πραγματική πίστη να γίνουμε πνευματικοί γίγαντες, όπως υπήρξε ο Ζακχαίος, όπως υπήρξε ο Απόστολος Παύλος, παιδιά του μεγάλου Αβραάμ, ο οποίος «επίστεψε εις τον Θεόν και αυτό του λογαριάσθηκε προς δικαίωσιν» (Γαλ. 3, 6).

 ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ – ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

Πηγή:http://pmeletios.com/ar_meletios/evagelia/sxolia_pros_to_eyaggeliko_kai_apostoliko_anagnosma_17012010.html

 (Λουκ. 19, 1-10)

Η ιστορία του Ζακχαίου του αρχιτελώνη, που μας διηγήθηκε σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς, είναι από τις πλέον γνωστές αλλά και από τις πλέον χαρακτηριστικές του τρόπου με τον οποίο ο Χριστός, ως Θεάνθρωπος, αντιμετωπίζει τον άνθρωπο, με γνώμονα την σωτηρία και τη διόρθωσή του.Έμαθε ο Ζακχαίος ότι ο Χριστός θα βρισκόταν στην Ιεριχώ και ήθελε να Τον δει. Ωστόσο, από τη μια το πλήθος που είχε μαζευτεί στο δρόμο και από την άλλη το ιδιαίτερα μικρό ύψος του, τον εμπόδιζαν να εκπληρώσει την επιθυμία του. Ανέβηκε τότε επάνω σε μια συκομωρέα, για να δει τον Διδάσκαλο που θα περνούσε από εκεί. Όταν ο Ιησούς έφτασε στο σημείο εκείνο, ανασήκωσε το βλέμμα Του και του είπε: “Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα θα μείνω στο σπίτι σου”. Όλοι δυσαρεστήθηκαν που ο Διδάσκαλος επρόκειτο να καταλύσει στο σπίτι ενός αμαρτωλού, όμως τότε ακριβώς ο Ζακχαίος εκφράζει και δημοσιοποιεί την αλλαγή που συντελέστηκε μέσα του: “ορίστε, Κύριε”, λέει, “δίνω τη μισή περιουσία μου στους φτωχούς, και όποιον τυχόν αδίκησα του το επιστρέφω στο τετραπλάσιο”. Και ο Χριστός, απαντώντας τόσο στον συνομιλητή Του όσο και στους ανθρώπους που δυσανασχέτησαν, αποκρίνεται: “σήμερα πραγματοποιήθηκε σωτηρία σε τούτο το σπίτι, καθότι και αυτός είναι παιδί του Αβραάμ. Γιατί ο υιός του ανθρώπου ήλθε στη γη να αναζητήσει και να σώσει το χαμένο πρόβατο”.

 Μέσα από τη διήγηση αυτή, και πέρα από το γεγονός της μεταστροφής του Ζακχαίου έπειτα από τη συνάντησή του με το Χριστό, βλέπουμε πολύ χαρακτηριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τον “αμαρτωλό” άνθρωπο, και την εκ διαμέτρου αντίθετη στάση του Ιησού. Και τούτο, διότι οι άνθρωποι κρίνουμε τον πλησίον μας ανάλογα με τα εξωτερικά του στοιχεία, ανάλογα με τους λόγους και με τις πράξεις του, και έχουμε την τάση να κρεμάμε στους άλλους την ταμπέλα του “αμαρτωλού”, συχνά θέλοντας ενδόμυχα και ασυναίσθητα να δικαιώσουμε τους εαυτούς μας και να νιώσουμε ότι υπερτερούμε των άλλων. Αγανακτούμε επομένως, όπως και οι άνθρωποι της σημερινής περικοπής, όταν ένας “αμαρτωλός” τολμά να προσεγγίσει το Χριστό, να εισέλθει στην Εκκλησία, να ταράξει την τάξη που έχουμε βάλει στη ζωή μας και να υπερβεί το όριο ανάμεσα στους “ενάρετους” και τους “αμαρτωλούς”, όριο το οποίο εμείς οι ίδιοι έχουμε θέσει σύμφωνα με τις δικές μας αντιλήψεις.

Ο Χριστός όμως δεν διακρίνει κανένα. Ουδέποτε αποκάλεσε κάποιον “αμαρτωλό”, ούτε καν τον ληστή που σταυρώθηκε μαζί Του. Γιατί, όπως ο Ζακχαίος είναι παιδί του Αβραάμ, κατά τον ίδιο τρόπο όλοι μας είμαστε παιδιά του Θεού, που μας περιβάλλει με την ίδια αγάπη, τόσο τους δίκαιους όσο και τους αμαρτωλούς, και δεν απορρίπτει κανέναν, αλλά ενεργεί πάντοτε με γνώμονα τη σωτηρία μας, την επιστροφή μας δηλαδή στην αγάπη του Θεού και την έξοδό μας από τα σκληρά δεσμά του προσωπικού μας εγωισμού. Ο Χριστός δεν βλέπει το έξωθεν του ανθρώπου, δεν εστιάζει στην αμαρτία, δεν κατακρίνει κανένα, δεν απορρίπτει κανένα, αλλά εστιάζει στο έσωθεν, στην καρδιά του ανθρώπου, στην προοπτική της σωτηρίας, στην δυνατότητα της μετάνοιας, στην αποκατάσταση της ζημιάς που ηθελημένα ή άθελά μας έχουμε προξενήσει στον εαυτό μας αλλά και στους γύρω μας. Και για τον λόγο αυτό μας αγκαλιάζει όλους, μας δέχεται κοντά Του, μας παρέχει την συγγνώμη και μας αλλάζει από μέσα προς τα έξω, με έναν τρόπο που συχνά δεν είναι άμεσα ορατός από τους άλλους γύρω μας, αλλά θέλει χρόνο αρκετό για να φανεί, για να διαλύσει τόσο τη δυσπιστία των ανθρώπων, όσο και την κατάκριση εναντίον μας.

“Δεν ήλθα να κρίνω τον κόσμο, αλλά για να σώσω τον κόσμο”(Ιω. 12,47) θα μας πει ο Χριστός. Δυστυχώς, εμείς που θέλουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας καλούς χριστιανούς, συχνά κρίνουμε και κατακρίνουμε τους συνανθρώπους μας, θέτουμε φραγμούς και όρια, βλέπουμε με περιφρόνηση και πολλές φορές με αηδία τους “αμαρτωλούς”, ξεχνώντας ότι και μόνο με αυτή τη συμπεριφορά μας πέφτουμε στην μεγαλύτερη αμαρτία, αυτή της υπερηφάνειας, που με τόσο χαρακτηριστικό τρόπο ο Χριστός καυτηρίασε στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Ναι, ο κόσμος πάντοτε συμπεριφέρεται και θα συμπεριφέρεται κρίνοντας και κατακρίνοντας τους άλλους. Η δική μας στάση όμως δεν μπορεί παρά να εναρμονίζεται με τη στάση του Χριστού, δεν μπορεί παρά να κινείται προς την κατεύθυνση της αγάπης, της αποδοχής, της συγγνώμης. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που θα μας οδηγήσει στην κοινωνία της αγάπης του Θεού. Διαφορετικά, όσο “καθαροί” και όσο “ενάρετοι” και αν είμαστε, αν δεν έχουμε την καρδιά μας γεμάτη από αγάπη προς τον πλησίον πρώτα κι έπειτα προς τον Θεό, θα είμαστε άνθρωποι κενοί, υποκριτές, χωρίς κανένα πνευματικό όφελος, μονάδες δυστυχείς μέσα στην απομόνωση της “καθαρής” μας εξωτερικής εμφάνισης.

Από :Aπλά & Ορθόδοξα

 Ο ιερός Χρυσόστομος στις ομιλίες του συχνά ανέλυε την Αγία Γραφή, τόσο την Παλαιά όσο και την Καινή Διαθήκη. Η σχετική διδασκαλία γινόταν στο ναό σε απογευματινές συνήθως ώρες. Ανέπτυσσε με σειρά ένα από τα κείμενα της Αγίας Γραφής πάνω σε κάποιο κεντρικό θέμα. Κάποτε άλλαζε μέθοδο και ανέλυε ένα θέμα που έκρινε ότι χρειαζόταν να αντιμετωπιστεί, έστω κι αν δε συνδεόταν άμεσα με το βασικό θέμα.

Μια τέτοια περίπτωση έχουμε στην ανάπτυξη που έκανε πάνω στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, με τη ΜΔ’ ομιλία του. Το θέμα που τον απασχόλησε στο τέλος-τέλος της ομιλίας και που δε σχετιζόταν απολύτως με τα προηγούμενα ήταν το θέμα της «τρυφής»(δηλ. της απόλαυσης) . Αξίζει να παρακολουθήσουμε το ίδιο το κείμενο, γιατί θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καυστικό και πιθανότατα επίκαιρο.

«Να μην απορείς, εάν την «τρυφή» [δηλαδή πλούσια και φιλήδονη ζωή πολυφαγίας και ακολασίας] την ονόμασε «αγκάθια». Κι εσύ το αγνοείς, όντας μεθυσμένος από το πάθος. Εκείνοι όμως που είναι υγιείς γνωρίζουν ότι η πολυφαγία και η ακολασία κε­ντάει περισσότερο από το αγκάθι και δαπανάει την ψυχή περισσότερο από τη μέριμνα, ενώ δημιουργεί χειρότερους πόνους και στο σώμα και στην ψυχή. Γιατί δεν πλήττεται κάποιος τόσο από τη φροντίδα όσο από την αφθονία. Όταν τον άνθρωπο τον πιάνουν οι αϋπνίες, το χασμουρητό, το βάρος στο κεφάλι και πόνοι στα σπλάχνα, κατάλαβε από πόσα αγκάθια είναι χειρότερα όλα αυτά. Και όπως τ’ αγκάθια σαν τα μαζέψεις ματώνουν τα χέρια που τα κρατούν, έτσι και η πολυφαγία και η ακολασία και τα πόδια και τα χέρια και το κεφάλι και τα μάτια και απλά όλα τα μέλη τα ρημάζει. Ξερή και άκαρπη, όπως το αγκάθι, προξενεί στενοχώρια και κακοπάθεια πολύ περισσότερη και πολύ πιο καίρια. Φέρνει πρόωρο γήρας, αμβλύνει τις αισθήσεις, θολώνει το λογισμό, σακατεύει το νου που ήτανε ξυράφι και κάνει πλαδαρό το σώμα, έτσι που η αποθήκη της κόπρου γίνεται πλουσιότερη και ικανή να μαζεύει σωρεία κακών και μεγαλύτερο φορτίο με το υπέρογκο γέμισμα. Εξαιτίας της πολλά και συνεχή είναι τα πτώματα και πυκνά τα ναυάγια.

Γιατί, λοιπόν, πες μου, «λιπαίνεις» το σώμα; Μήπως σε έχουμε για να σε προσφέρουμε θυσία; Ή για να σε παραθέσουμε σε τραπέζι; Τις όρνιθες καλώς τις παχαίνεις. Μάλλον ούτε κι εκείνες καλώς, γιατί όταν παχύνουν είναι άχρηστες για υγιεινή δίαιτα […].

Τίποτε δεν είναι για το σώμα πιο εχθρικό και βλαβερό όσο η πολυφαγία και η ακολασία […].

Ακόμη και οι κρασοπώλες δεν αφήνουν τους πελάτες τους να πιούν περισσότερο  του κανονικού, για να μη σκάσουν. Όμως οι φαγοπότες ούτε αυτή την προστασία δε λαμβάνουν για την κοιλιά τους, αλλά απεναντίας φροντίζουν να τη γεμίσουν μέχρι, τ’ αυτιά, μέχρι τις μύτες, μέχρι το φάρυγγα· γεμίζουν τα πάντα προκαλώντας διπλή στενοχώρια και στο πνεύμα και στο ζωντανό οργανισμό.

Μήπως γι’ αυτό σου δόθηκε ο φάρυγγας, για να τον γεμίζεις μέχρι το στόμα επάνω με σάπιο κρασί και όποια άλλη διαφθορά; Όχι γι’ αυτό, άνθρωπε, αλλά πρώτα για να ψάλλεις στο Θεό και να αναπέμπεις τις ιερές ευχές και για να συμβουλεύεις τους πλησίον σου αυτά που τους συμφέρουν. Εσύ όμως, σαν γι’ αυτό να έλαβες το φάρυγγα, ούτε για λίγο δεν τον αφήνεις να ξεκουραστεί και σ’ όλη σου τη ζωή τον υποτάσσεις σ’ αύτη την πονηρή δουλεία. Είναι σαν να πήρε κάποιος κιθάρα με χρυσές χορδές καλά κουρδισμένη και αντί να παίζει μ’ αυτήν αρμονική μελωδία να την παραχώνει με πολλή κοπριά και με πηλό. Έτσι κάνουν κι αυτοί. Και δεν είπα κοπριά την τροφή αλλά την τρυφή και την πολλή εκείνη ανοησία. Γιατί το επιπλέον αυτού που είναι αναγκαίο δεν είναι τροφή άλλα μόνο καταστροφή. Η κοιλιά, αυτή καθ’ εαυτή, έγινε μόνο για την υποδοχή των τροφών ενώ το στόμα και ο φάρυγγας και η γλώσσα και για άλλα πολύ αναγκαιότερα πράγματα. Μάλιστα και η κοιλιά

Ακούστε την ομιλία του ομοτίμου καθηγητού κ. Στεργίου Σάκκου 

– Πρωτοχρονιά, περιτομή, Μ. Βασίλειος

Αλεξάνδρου Μ. Σταυρόπουλου, Ομ. Καθηγητού Παν/μιου Αθηνών.

Βία αντιληπτή με όλες μας τις αισθήσεις

Ένα ανησυχητικό φαινόμενο, που εξαπλώνεται όσο πάει και περισσότερο στην εποχή μας, είναι αυτό που ονομάζουμε βία στην οικογένεια. Συνεχώς ακούμε για κακοποιημένα παιδιά και γυναίκες χωρίς να αποκλείονται και οι κακοποιημένοι άνδρες. Πρόσφατα θρηνήσαμε το θάνατο ενός βρέφους σαν αποτέλεσμα του ξυλοδαρμού του από τον πατέρα του. Το τελευταίο γεγονός έφερε πάλι στην επιφάνεια γεγονότα που όλοι γνωρίζουμε, που όλοι ζούμε καθημερινά σε γειτονικές, σε συγγενικές ή και στις δικές μας οικογένειες. Εάν το παράδειγμα ήταν ακραίο και στοιχειοθέτησε ένα βίαιο θάνατο υπάρχουν χιλιάδες άλλα παραδείγματα με τα οποία κλιμακώνεται η βία στους πιο οικείους χώρους της ζωής μας.

Χωρίς να υπερβάλουμε θα μπορούσαμε άνετα να υποστηρίξουμε ότι στις περιπτώσεις αυτές υφίσταται παραβίαση του οικογενειακού ασύλου. Με ποιά όμως έννοια; Με την έννοια της ύπαρξης ενός κλίματος αντίθετου απ’ αυτό που υποτίθεται ότι συνήθως πρέπει να επικρατεί μέσα στην οικογένεια. Ενός κλίματος δηλαδή αγάπης, ειρήνης, στοργής, αμοιβαίων υποχωρήσεων. Ενός κλίματος όπου η οικογενειακή εστία και ζεστασιά αφήνει έκτος οικίας τους βίαιους και ψυχρούς ανέμους που επικρατούν έξω.

Μ’ αυτόν τον τρόπο, σα να καταλύεται το οικογενειακό άσυλο από μέσα. Όταν εκεί που θα έπρεπε να νοιώθει ο καθένας μας ασφαλής νοιώθει ανασφαλής· εκεί που τα χέρια αντί να απλώνονται σε χάδια  βιαιοπραγούν και πληγώνουν εκεί που τα λόγια γίνονται μέσα διαπληκτισμού, εκεί που οι ύβρεις και οι βλα­στήμιες ρυπαίνουν την ακοή μας άλλα και οι χυδαίες πράξεις αναδίδουν δυσοσμία. Τότε είναι σα να εισπράττουμε με όλο μας το είναι το κακό που επιμερίζεται σε πράξεις βίας προς όλες μας τις αισθήσεις.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι αντί της επιθυμητής ειρήνης επικρατεί ένας ακήρυκτος πόλεμος. Το πολύ-πολύ θα μπορούσε η κατάσταση αυτή να χαρακτηριστεί ως μη πόλεμος. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ανησυχία ως προς το παρόν και το μέλλον ούτε αφαιρεί τον φόβο μεταξύ των μελών της οικογένειας γιατί δεν γνωρίζουν πότε θα ξεσπάσει εκ νέου η βία. Εκείνο που εύχονται είναι η απουσία εκείνου του μέλους που η παρουσία του τα τρομοκρατεί.

Η βία πλήττει την ποιότητα ζωής

Εάν αναφερθήκαμε προηγουμένως σε πράξεις βίας αντιληπτές από τις πέντε μας αισθήσεις, μπορούμε στη συνέχεια να πούμε ότι δεν είναι μόνο η σωματική, οι ενδεχόμενες κακώσεις, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και άλλες. Βία δεν είναι μόνο η στέρηση κυρίων παραγόντων της ζωής όπως της τροφής, της σωστής περίθαλψης, της αναγκαίας θέρμανσης. Η στέρηση των τελευταίων, όταν επιβάλλονται κάποιες φορές λόγω εξωτερικών συνθηκών, αντιμετωπίζεται με ομόνοια και ξεπερνιέται. Βία είναι επίσης και η σε πνευματικό και ψυχικό επίπεδο στέρηση των αναγκαίων εκείνων πραγμάτων που προσφέρουν μια ποιότητα ζωής. Δεν είναι κατά συνέπεια μόνο ο επιθετικός λόγος που μας πληγώνει. Είναι και η περιφρονητική σιωπή που μας θλίβει. Δεν είναι τα κτυπήματα που αφήνουν μελανά αποτυπώματα στο σώμα μας. Η ζωή μας γίνεται μαύρη και σκοτεινή όταν μάταια περιμένουμε ένα χάδι στοργής και μια ζεστή αγκαλιά που δεν είναι διαθέσιμη.

Είναι ευθύνη όλων μας

Οφείλουμε όμως όλοι να γνωρίζουμε ότι μια ειρηνική οικογενειακή ατμόσφαιρα δεν δημιουργείται από μόνη της. Δεν αποτελεί ένα παράδεισο που είχαμε και χάσαμε. Είναι περισσότερο κάτι που κατακτιέται και μάλιστα επί καθημερινής βάσεως. Θα την χαρακτηρίζαμε σαν μια γη επαγγελίας που μας έχουν υποσχεθεί και που πρέπει με όλες μας τις δυνάμεις να την κατακτήσουμε. Ούτε η ειρήνη ούτε η βία είναι μεγέθη αυτονόητα. Ούτε η πρώτη επικρατεί ούτε η δεύτερη αποφεύγεται από μόνη της. Επίκαιρος είναι ο στίχος του ποιητή που μας θυμίζει ότι «η ειρήνη θέλει δύναμη να την αντέξεις». Πολλές φορές και εμείς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών για τη βία που μπορεί να προκύψει στην οικογένεια μας είτε εκ μέρους μας είτε εκ μέρους άλλων μελών της.

Στη βία που ξεπετιέται από μέσα μας ορμητικά χρειάζεται ν’ αντιτάξουμε μια άλλη βία που θα την εμποδίσει να ορμήσει ακάθεκτη. Να εξαναγκάσουμε τον εαυτό μας να αντιρροπήσει τις αντίθετες ροπές. Αντί να εκβιάζουμε τους άλλους θα χρειαστεί να αντιταχθούμε στις πρώτες μας εσωτερικές ωθήσεις και να ισορροπήσουμε. Ούτε είναι ανάγκη στη βία του άλλου ν’ αντιτάξουμε τη δική μας βία εναντίον του. Πιθανόν μια κατακτημένη ειρήνη μέσα μας να μπορεί να περιορίσει το ξέσπασμα της βίας του άλλου.

Κάτι που πρέπει να έχουμε στο νου μας είναι ότι μια απωθημένη βία που δεν εκδηλώσαμε στο κοινωνικό μας περιβάλλον, στον εργασιακό μας χώρο, μεταξύ φίλων ή ανταγωνιστών δεν είναι ανάγκη να βρει το σπίτι μας ως τον ιδανικό τόπο για να εκδηλωθεί. Δεν μας χρωστούν τίποτε τα παιδιά μας, η γυναίκα μας, οι οικείοι μας, να εκδηλώνουμε βίαια συναισθήματα που έχουν τραφεί αλλού. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για το χώρο τής εργασίας μας, Εργασία και οικογένεια δεν αποτελούν οπωσδήποτε ανταγωνιστικούς πόλους όπου παίζονται αναπληρωματικά οι αντιθέσεις μας.

Ειρηνική αντεπίθεση

Η συνειδητοποίηση αυτού του φαινομένου και η ευαισθητοποίηση μας σ’ αυτού του τύπου τα παιχνίδια συνιστά ήδη μια πρόοδο για την υπέρβαση της βίας όχι μόνο στην οικογένεια αλλά σε όλους τους χώρους που συναλλάσσονται άνθρωποι. Δεν αρκούν, όμως, μόνο αυτές: η συνειδητοποίηση, δηλαδή, και η ευαισθητοποίηση. Συν τοις άλλοις απαιτείται και ψυχική εγρήγορση ούτως ώστε να αντιλαμβανόμαστε και τα ελάχιστα ερεθίσματα στα οποία θα μπορούμε να διακρίνουμε προσβολές βίας για να τις αντιμετωπίσουμε κατάλληλα. Ταυτόχρονα όμως η επιφυλακή μας αυτή θα μας ετοιμάζει για μια ειρηνική αντεπίθεση, έτσι ώστε να νικήσουμε τη βία με αγαθή διάθεση και πράξη. Για να εκλείψει η βία στην οικογένεια που τόσο κακό κάνει στα μέλη της.

(Αλεξάνδρου Μ. Σταυρόπουλου, Ομ. Καθηγητού Παν/μιου Αθηνών. «Ποιμαντική γάμου και οικογένειας». Εκδ. Αρμός.)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

του Ιωάννη Δήμου Θεολόγου – Φιλολόγου

Στα   πλαίσια   της   συζήτησης   γύρω  από  τον   όρκο  και  ιδιαίτερα γύρω  από  την  κατάργησή  του, ας παραθέσουμε  λίγα  λόγια,  έστω   και   γνωστά,  αφού  το  θέμα   είναι πολυσυζητημένο.  Η Καινή Διαθήκη στο ζήτημα του όρκου προβαίνει σε αισθητή συμπλήρωση και ολοκλήρωση   της   Παλαιάς   Διαθήκης  ώστε  να συμπεραίνει  κανείς  ότι  η  μεν Παλαιά δεν  απαγορεύει τον όρκο  η δε  Καινή τον  απαγορεύει.

Χαρακτηριστικά   είναι   τα   λόγια  του  Κυρίου,  « Πάλιν ηκούσατε  ότι ερέθη  τοις  αρχαίοις,  ουκ επιορκήσεις, αποδώσεις  δε  τω Κυρίω  τους όρκους   σου.  Εγώ   δε   λέγω  υμίν  μη   ομόσαι  όλως»  (Ματ. ε’, 33-34).  Ο   δε  Ιάκωβος   ο  Αδελφόθεος  αποτρέπει   τους  Χριστιανούς   από  τον   όρκο  λέγοντας,  « Προ πάντων δε, αδελφοί  μου,  μη  ομνύετε  μήτε  τον   ουρανόν   μήτε  την   γην   μήτε  άλλον  τινά  όρκον.  ήτω  δε  υμών το   ναι  ναι,  και  το ου ου,  ίνα μη εις υπόκρισιν   πέσητε » (Ιακ. ε’, 12).  Υπάρχουν όμως στην  Καινή  Διαθήκη και περιπτώσεις ειδικές  όπου ο όρκος   χρησιμοποιήθηκε   όπως π.χ.  έγινε  με  τον   Απόστολο   Παύλο  ο  οποίος    για   την  πνευματική   ωφέλεια   των  πιστών  αναγκάστηκε  να   γράψει,  « Εγώ  δε  μάρτυρα  τον  Θεόν   επικαλούμαι  επί  την  εμήν  ψυχήν,  ότι  φειδόμενος  υμών  ουκέτι  ήλθον  εις  Κόρινθον»    (Β΄ Κορ. 1,23). 

Έχοντας   αυτά   υπ’  όψη   του  ο  κάθε  Χριστιανός  ασφαλώς  ενεργεί  ελεύθερα ,  υπεύθυνα   και  ενσυνείδητα,  όπως  άλλωστε  και  για  κάθε  άλλο  ζήτημα  που  δεν  σχετίζεται  με  τον  όρκο.   Τι  κάνουν  όμως  οι  πιστοί,   όταν  ο  όρκος  είναι υποχρεωτικός;    Μήπως  δεν  πρέπει  να   είναι;   Ας   εξετάσουμε   το   ζήτημα. 

Ασφαλώς   σε   μία   κοινωνία   που    οι   άνθρωποι   είναι   πιστοί,  ηθικοί,  αναγεννημένοι   πνευματικά   και   φιλαλήθεις,   ο   όρκος   δεν   έχει   θέση   ούτε  πρέπει να  επιβάλλεται.  Αλλ’  όμως  όλοι  οι  άνθρωποι  δεν  είναι  όπως  θα έπρεπε  να  είναι  και   έτσι   κατ’  ανάγκη   θεσπίστηκε   ο   όρκος.  Ας   δούμε  λοιπόν   τώρα,  πώς  είναι  δυνατόν  να  σκεφτούν  και  να  ενεργήσουν  οι  άνθρωποι  στην   περίπτωση   που  καταργηθεί  ο  όρκος , και  στην  περίπτωση  που  αυτός  επιβάλλεται.

Όσοι τυχόν  προσέρχονται  στο Δικαστήριο  για  να καταθέσουν    με  κερδοσκοπικούς  σκοπούς, ασυνείδητα  και  χωρίς  να υπολογίζουν το Θεό,  εάν  μεν καταθέσουν  χωρίς  όρκο, η αμαρτία   τους    βαρύνει    και  παραμένει,  γιατί   το   ότι  δεν  παρεμβάλλεται  ο  όρκος  δεν αποτελεί   γι’ αυτούς  απαλλαγή από την ενοχή και ευθύνη της ψεύτικης    καταθέσεώς   τους.  Εάν   όμως   είναι   υποχρεωτικός   ο   όρκος,   ίσως   αυτό  να  τους  συγκρατήσει  κάπως  από  την ηθική τους  εκτροπή.  Αλλά    και   αυτό  αν  δεν συμβεί,  θα  είναι  παράλογο  να θεωρήσουν  αμαρτία  μόνο  τον  όρκο  και  όχι  την  ψεύτικη  κατάθεσή  τους  έστω    και     χωρίς    όρκο.

Όσον   αφορά   εκείνους,   ασφαλώς   τους   περισσότερους,  που  προσέρχονται  στο Δικαστήριο να καταθέσουν με συναίσθηση του τί κάνουν και  με διάθεση να πουν μόνο την αλήθεια, εάν μεν αυτοί καταθέσουν χωρίς όρκο, είναι πιθανό να χαλαρώσουν κάπως την  προσπάθειά τους  στο  να  πουν  την αλήθεια  ενώ, εάν καταθέσουν με όρκο ασφαλώς η προσοχή τους θα είναι πιο έντονη, μήπως ξεφύγουν από  την  αλήθεια  των  όσων  καταθέτουν.

Γι’ αυτούς   ο  όρκος  αποτελεί   μεν ενόχληση συνειδήσεως   αλλά η διάθεσή τους και  η  προσπάθειά  τους  να  μη ξεφύγουν από την αλήθεια τους  ηρεμεί  κάπως   εσωτερικά,  γιατί δεν ορκίζονται   για να παραβούν το  θέλημα  του  Θεού  αλλά  για  να   αποκαλυφθεί  η  αλήθεια  και  το δίκαιο   και,  επειδή   το  επιβάλλει  ο  νόμος. Υπάρχουν  όμως  και  εκείνοι  που  δεν  θέλουν  να ορκισθούν  για    να   εφαρμόσουν   την   εντολή   του  Κυρίου,  « Εγώ   δε  λέγω   υμίν   μη  ομόσαι  όλως » (Ματ. ε’, 34).  Πριν   γίνει  λόγος  γι’ αυτούς, μπορεί  να   ρωτήσει   κάποιος, αν αυτοί   εφαρμόζουν   όλες   τις  εντολές  του  Κυρίου.

Εφαρμόζουν   π. χ. και   τις  ( Ματ. ε’, 22 – 24 – 32 – 39 – 41 – 44 )   ή   λένε    ότι   αυτά   δεν   γίνονται   σήμερα;  Αλλά  ας  μη  απαντήσουμε  στο  ερώτημα  αυτό  για  να  συνεχίσουμε  το  θέμα  μας.Αυτοί,  εάν  μεν καταθέσουν    χωρίς    όρκο,   ασφαλώς   η   κατάθεσή   τους   θα   είναι   προσεκτική  και  αληθινή,  χωρίς  βεβαίως  να αποκλείεται  και  εδώ  ο κίνδυνος  μιας  κάποιας  κρυφής υπεκφυγής  από  την  αλήθεια.  Εάν  όμως   κληθούν να  καταθέσουν υποχρεωτικά  με  όρκο  ή  θα αρνηθούν  αδιαφορώντας    για   τις   συνέπειες   ή   θα  ορκισθούν   με  τη   συνείδηση   ότι   αμαρτάνουν.  Για    τους   ανθρώπους   αυτούς  η  έλλειψη του  υποχρεωτικού    όρκου  αποτελεί   μεγάλη   ανακούφιση.     Όμως    οι   άνθρωποι    αυτής    της    κατηγορίας   δε   σημαίνει    ότι    είναι   τέλειοι    και    άγιοι   και   δεν   είναι  όπως  οι  άλλοι   αμαρτωλοί.  Έχουν   και   αυτοί,  όπως   όλοι,  ανάγκη   από   πνευματική   πρόοδο  και αναγέννηση,  γιατί   απέχουν   πολύ  από   την  επίγνωση  της  αλήθειας.   Αν    δε    νομίζουν    ότι    γνωρίζουν    κάτι    τους    διαψεύδει  ο  Απόστολος  Παύλος  με  τα  λόγια  του, « ει  δε  τις  δοκεί   ειδέναι   τι,  ουδέπω  ουδέν  έγνωκε  καθώς  δει  γνώναι »  (Α’ Κορ. η’, 2 ).

Ένας  άγιος  άνθρωπος  ασφαλώς  δεν   θα   επικαλεσθεί   την  αγιότητά   του  για  να απαλλαγεί   από   τον   όρκο. Ο   Ίδιος   ο Κύριος  στην ερώτηση  που  του έκανε  ο  αρχιερέας ,  «εξορκίζω  σε  κατά  του  Θεού  του ζώντος  ίνα  ημίν  είπης  ει  συ   ει  ο  Χριστός  ο  υιός του  Θεού »  (Ματ. κστ’,  63), απάντησε , « συ είπας.»  το οποίο σημαίνει  ότι  έδωσε την ένορκη  αυτή  διαβεβαίωση  ότι είναι  Αυτός  ο  Χριστός  ο Υιός του Θεού.  Όσο δε για την άποψη ότι   με  τον  υποχρεωτικό    όρκο    αμφισβητείται    η    αξιοπιστία    αυτού    που    καταθέτει    δεν   ευσταθεί,  γιατί   δεν    είναι    δυνατόν    ο   δικαστής  να   χαρακτηρίζει   τον   ένα   μάρτυρα   αξιόπιστο   και   να  μη  του  ζητάει    να    ορκισθεί,    και    τον    άλλον    αναξιόπιστο    και    να   τον  ορκίζει. Τηρουμένων     των    αναλογιών,   τα    ίδια    ισχύουν    κατά    κάποιο   τρόπο    και    για   τις   άλλες   μορφές   του   όρκου,  για   τις  οποίες  ας  αναφέρτουμε   μόνο   τα    εξής:  Αν   ένας   π. χ.  προκειμένου  να  αναλάβει  μία  δημόσια  υπηρεσία   δεν   ορκισθεί,  αφού  την  αναλάβει  χωρίς  όρκο , θα  αισθάνεται  ελεύθερος  να  κάνει  ότι  θέλει,  και  κανείς  δεν  θα  του  πει  ότι  καταπάτησε  τον  όρκο  του.

Αν  όμως  έχει  ορκισθεί,  ο  ίδιος  μεν, ανάλογα  βέβαια  με  τη  συνειδησή  του, θα  υπολογίζει  τον  όρκο  του,  αλλά  και   οι  άλλοι  θα  μπορούν  να  πουν  ‘οτι  καταπάτησε  τον   όρκο  που  έδωσε.  Ύστερα   από   τα   παραπάνω  αναφερθέντα   είναι   αυτονόητο   ότι   προκειμένου    να    αναφέρονται     οι    Χριστιανοί    με   οποιοδήποτε    τρόπο    στο   ζήτημα   του   όρκου   και   να  συζητούν   γι’ αυτόν , πρέπει  να  λαμβάνουν   και   μάλιστα   σοβαρά   υπ’ όψη  τους  τα  λόγια  του  Κυρίου,  « Εγώ  δε λέγω  υμίν  μη  ομόσαι   όλως»  ( Ματ. ε’, 34 ).

Όμως   χρειάζεται  όλως  ιδιαίτερη  προσοχή  στο  “όλως “, γιατί  υπάρχει  ο  κίνδυνος  να  νομίσει  κανείς  ότι  εφαρμόζει  πλήρως  τη  συγκεκριμένη  εντολή  του  Κυρίου  με  το  να  μη  ορκίζεται  μόνο  σε  περιπτώσεις   που   ο   όρκος  είναι   υποχρεωτικός, ενώ   σε  άλλες   περιπτώσεις  που  δεν  είναι  υποχρεωτικός  μπορεί   να  είναι  απρόσεκτος  στα  λόγια  του,  και  να   μη  υπολογίζει  ότι  ” όστις   γαρ  όλον   τον   νόμον   τηρήση,  πταίση   δε  εν  ενί,  γέγονε  πάντων  ένοχος. ” ( Ιακ. β’, 10 ).  Αλλά   ποιος   τολμάει   να   πει   ότι   τηρεί   όλο   το   νόμο   και   δεν  πταίει  ούτε “εν  ενί “;  Άρα  ο καθένας  ” γέγονε  πάντων  ένοχος”.  Έτσι,  αυτό  το  ” όλως ”  οδηγεί   κάθε   πιστό   να    γνωρίσει  ότι  σκοπός  της  συγκεκριμένης  εντολής, όπως  και  κάθε  άλλης,  δεν  είναι  να  την  εφαρμόσει  από  μόνος  του  για  να  σωθεί, αγνοώντας  ή, ακόμη  χειρότερα,  παραβλέποντας  ” το  σωτήριον  του  Θεού.” ( Λοκ. γ’,6 ).

Σκοπός  της  είναι  να  τον   κρατάει   ενωμένο    με   το   Χριστό   ο   Οποίος   είπε,  “χωρίς  εμού  ου  δύνασθε  ποιείν  ουδέν.”  ( Ιω. ιε’, 5 ).Τότε   όμως   θα   του  δίνει  ο  Κύριος  και  σοφία  ” περί  του  πρακτέου ” σε  κάθε   περίπτωση   σχετική   με  τον  όρκο  και  όχι  μόνο, όπως  έδωσε  και  στο  Παύλο. Αλλά  ας  περιορίσουμε  μέχρι  εδώ  τα   ΛΙΓΑ  ΛΟΓΙΑ  ΓΙΑ  ΤΟΝ  ΟΡΚΟ. 

Από:www.sostikalogia.comhttp://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2656&Itemid=1