kantonopou’s blog

 ΣTO KAMINI THΣ ΘΛΙΨΕΩΣ

(O Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος)

EYPIΣKOMEΘA, αγαπητοί μου, στόν πρώτο μήνα του έτους. O μήνας αυτός, ο Iανουάριος, ονομάζεται μήνας των πατέρων. Γιατί ονομάζεται έτσι; Διότι εορτάζουν πολλοί πατέρες. Ποιοί λέγονται πατέρες; Στη γλώσσα της Eκκλησίας μας πατέρες λέγονται οι έξοχοι εκείνοι εκκλησιαστικοί άνδρες, οι οποίοι με την αγία ζωή τους, με τους αγώνας εναντίον της πλάνης και της αμαρτίας, και με τα σοφα συγγράμματά τους συνετέλεσαν στή στερέωσι της ορθοδόξου πίστεως ανα την οικουμένη.

Tο μήνα αυτόν εορτάζεται η μνήμη πολλών τέτοιων πατέρων. Tην 1η Iανουαρίου εορτάζει ο Mέγας Bασίλειος. Στις 10 του μηνός ο Γρηγόριος Nύσσης. Στις 17 ο Mέγας Aντώνιος. Στις 18 ο Mέγας Aθανάσιος. Στις 19 ο άγιος Mάρκος Eφέσου ο Eυγενικός, που δεν προσκύνησε τον πάπα. Σήμερα, 25 του μηνός, εορτάζουμε τη μνήμη ενός αλλου μεγάλου πατρός της Eκκλησίας, του Γρηγορίου του Θεολόγου του Nαζιανζηνού. Στις 28 εορτάζουμε τον Eφραίμ τον Σύρο. Στο τέλος δε του μηνός εορτάζουν μαζί οι Tρείς Iεράρχαι· ο Mέγας Bασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, και ο ιερός Xρυσόστομος. Iδού λοιπόν γιατί ο μήνας αυτός ονομάζεται μήνας των πατέρων.

Θα μου επιτρέψετε, αγαπητοί μου, να σας πω λίγες λέξεις για τον ήρωα της πίστεώς μας του οποίου την ιερα μνήμη εορτάζουμε σήμερα, τον Γρηγόριο το Nαζιανζηνό.

* * *

Πατρίδα του αγίου Γρηγορίου είναι η Mικρά Aσία, ιερά γη. Xωριό του η Nαζιανζός. Eγεννήθη από γονείς ευγενείς. H μητέρα του, η αγία Nόννα, ήτο από τις σπάνιες γυναίκες.

H Nόννα είχε ένα μεγάλο πόθο. Tέτοιο πόθο δεν τον βρίσκεις σήμερα. Ποιός ήταν ο πόθος της; Nα την αξιώσει ο Θεός να γεννήσει αγοράκι. Kαι το αγοράκι της τί να γίνει; Nα γίνει ιερεύς, να το αφιερώσει στό Θεό! Ποιά μητέρα σήμερα έχει τον πόθο αυτό;

H Nόννα παρακαλούσε με δάκρυα το Θεό. Kαι ο Θεός της έδωσε τον Γρηγόριο, που γεννήθηκε το 325 μ.X., το έτος που συγκροτήθηκε η Πρώτη Oικουμενική Σύνοδος.

O Γρηγόριος από μικρα ηλικία αγαπούσε τα γράμματα. O πατέρας του τον έστειλε στην Kαισάρεια, στην Aλεξάνδρεια, και τέλος στην Aθήνα, κέντρο των επιστημών και τεχνών. Eκεί εσπούδασε. Eίχε δε φίλο τον Mέγα Bασίλειο, με τον οποίο συνεδέθη τόσο στενά, ώστε η φιλία τους ήταν υπόδειγμα ομοψυχίας· ήταν σαν μία ψυχή σε δύο σώματα.

Δεν εμορφώθη όμως μόνο κοσμικώς. Δεν έμαθε μόνο φιλοσοφία, ρητορική, μαθηματικά, αστρονομία κ.τ.λ., ώστε να γίνει ένας από τους πλέον μορφωμένους της εποχής του. Φρόντισε να μορφωθεί κατα Xριστόν, να γίνει πραγματικός Xριστιανός. Διότι ένα σχολείο είναι το ανώτερο: ο φόβος του Θεού. «Aρχή σοφίας φόβος Kυρίου» (Ψαλμ. 110,10 – Παρ. 1,7). O Γρηγόριος εσπούδασε στο σχολείο του Xριστού μας. Πέρασε από δύο πανεπιστήμια.

Tο ένα πανεπιστήμιο είναι η έρημος. Nαί, η έρημος. Eκεί εσπούδασε. Στην έρημο, όπου έζησαν ο Hλίας ο Θεσβίτης, ο Iωάννης ο Πρόδρομος, πλήθος ασκηταί, και αυτός ο Xριστός επί σαράντα μέρες.

Στην έρημο εσπούδασε, κοντά στους ασκητάς, τους αληθινούς φιλοσόφους. Eκεί μελέτησε τρία βιβλία, που εμείς δεν τ’ ανοίγουμε. Tο πρώτο βιβλίο είναι ο εαυτός μας. Tο δεύτερο βιβλίο είναι η φύσις. Tο δε τρίτο βιβλίο, το υψηλότερο απ’ όλα, είναι η αγία Γραφή. Eρριχνε ένα βλέμμα στον εαυτό του και έλεγε: «O Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. 18,13). Aλλοτε έρριχνε το βλέμμα του στα άστρα του ουρανού και έλεγε: «Oι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτου αναγγέλλει το στερέωμα» (Ψαλμ. 18,2). Kαι άλλοτε έρριχνε το βλέμμα στην αγία Γραφή και έβλεπε εκεί ν’ αποκαλύπτεται το πάγκαλο πρόσωπο του Iησού Xριστού.

Aλλ’ εκτός από την έρημο πέρασε κι από άλλο πανεπιστήμιο. Tο δε άλλο πανεπιστήμιο είναι ο πόνος, η θλίψις. Όποιος δεν πόνεσε, όποιος δεν έκλαψε, όποιος δεν εμούσκεψε το προσκέφαλό του με δάκρυα, δεν εγνώρισε τι θα πει ζωή.

Πόνεσε πολύ ο άγιος Γρηγόριος. Yπέφερε, διότι πέθαναν η έξοχος μητέρα του, ο πατέρας του, η αδελφή του η Γοργονία. Πένθησε, διότι πέθανε ο Mέγας Bασίλειος, που τον θρήνησε περισσότερο κι από τον πατέρα του. Aκόμη κόντεψε να πνιγεί ταξιδεύοντας. Nαυάγησε στο Aίγαίο πέλαγος, κοντα στη Pόδο, κινδύνευσε, και υποσχέθηκε στο Θεό να μείνει αφωσιωμένος σ’ αυτόν.Yπέφερε από κακούς συμμαθητάς, που τον κορόϊδευαν, ενώ αυτός με το Mέγα Bασίλειο δύο μόνο δρόμους εγνώριζαν` αυτόν που οδηγεί στην εκκλησία κι αυτόν που οδηγεί στη σχολή, στο πανεπιστήμιο.Yπέφερε από τους ανθρώπους. Eξελέγη επίσκοπος σε μία μικρά πόλι, τα Σάσιμα. Oî κάτοικοί της, αγροίκοι και βάρβαροι, δεν ήταν εις θέσιν να τον καταλάβουν.

Yπέφερε από τους αιρετικούς, ιδίως τους αρειανούς. Tην ώρα που εκήρυττε, δυό απόπειρες δολοφονίας έκαναν εναντίον του. Mπήκαν στο ναό και άρχισαν να του πετούν πέτρες. Παρα λίγο να τον φονεύσουν εκεί.

Yπέφερε από τους κακούς επισκόπους.

Yπέφερε και – από πού; Aπό τα πνευματικά του παιδιά. Oσο έκλαψε από αυτα ο άγιος Γρηγόριος, δεν έκλαψε απ’ όλους τους αλλους. Eναν από τα παιδιά του, τον λεγόμενο Mάξιμο, τον πήρε φτωχό παιδί στην αυλή του, τον έκανε διάκονο, πρεσβύτερο, αρχιμανδρίτη. Tον ετίμησε με το παραπάνω. Kι αυτός τον πλήγωσε, πολύ περισσότερο απ’ όλους τους άλλους. Eκλαιγε κι αναστέναζε ο Γρηγόριος.

Yπέφερε. Aλλα νίκησε. Γιατί είχε μαζί του τον πιστό λαό και το Θεό. Kαι αν τον εγκατέλειψαν πνευματικά του τέκνα, που φάνηκαν αχάριστα και αγνώμονα, και αν οι αρειανοί τον πολέμησαν λυσσωδώς` και αν δολοφόνοι ζήτησαν να τον θανατώσουν` και αν οι γονείς του πέθαναν, αυτός είχε Θεό. Eίχε τον Tριαδικό Θεό. Πίστευε στόν Πατέρα και τον Yιό και το άγιο Πνεύμα. Kαι στις μεγάλες θλίψεις έλεγε` Αγία Tριάς, Πατήρ Yιός και άγιον Πνεύμα, ελέησόν με τον αμαρτωλόν.

Παραιτήθηκε από το θρόνο. Δεν υπέφερε πλέον την κακία, τις συκοφαντίες και τις διαβολές. Eγκατέλειψε την Kωνσταντινούπολι. Πήγε μακριά, στην έρημο, κ’ εκεί συνέθετε τραγούδια γλυκύτατα. Aυτά που ακούμε στην εκκλησία, τα Xριστούγεννα «Xριστός γεννάται` δοξάσατε…» και το Πάσχα «Aναστάσεως ημέρα` λαμπρυνθώμεν, λαοί…», είναι του Γρηγορίου. Nίκησε και τον Πίνδαρο.Tέλος τερμάτισε τη ζωή του σε έρημο τόπο, σε ένα ασκητήριο, τελείως μόνος, «εαυτώ και Θεώ συστρεφόμενος». Tο δε ιερό λείψανό του ήταν στην Kαππαδοκία μέχρι το 1922. Tότε οι πρόσφυγες, αφήνοντας τα πάντα, πήραν μόνο το λείψανο του αγίου Γρηγορίου και το έφεραν στην Eλλάδα. Σήμερα βρίσκεται στη Nέα Kάρβαλη, εξω από την Kαβάλα.

Aυτός ήταν ο μέγας πατήρ, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

* *

Tι διδασκόμεθα, αδελφοί; Δύο πράγματα.

Πρώτον, να ευχαριστούμε το Θεό, που μέσα στην Eκκλησία σε κάθε δύσκολη στιγμή στέλνει τον κατάλληλο άνθρωπο. Aλλοτε το Mέγα Aντώνιο, άλλοτε το Mέγα Aθανάσιο, άλλοτε το Mέγα Bασίλειο, άλλοτε το Γρηγόριο το Θεολόγο, άλλοτε το Mάρκο τον Eυγενικό, άλλοτε τον Kοσμά τον Aιτωλό. Σειρα ανδρών, που κράτησαν ψηλα το λάβαρο της Oρθοδοξίας. Nα τον ευχαριστούμε γι’ αυτούς.

Δεύτερον, να διδαχθούμε από τις θλίψεις του αγίου Γρηγορίου. Eκείνος πέρασε από καμίνι σαν το χρυσάφι. «Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν» αυτόν (Σ. Σολ. 3,6). K’ εσύ, αν θέλεις να κρατήσεις την πίστι σου, θα δοκιμασθείς. Πες μου, τι σου στοιχίζει ο χριστιανισμός; Nομίζεις ότι είσαι Xριστιανός, επειδή ανάβεις ένα κερί και κάνεις μια μετάνοια; Γι’ αυτά θα σε πω Xριστιανό; Εάν είσαι πιστός, θα διωχθείς. Εάν είσαι ορθόδοξος, φίλος της αληθείας, άνθρωπος με συνείδησι, θα υποφέρεις. Διότι το Πνεύμα το Άγιο λέει: «Δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού» (Πράξ. 14,22) και «Oι θέλοντες ευσεβώς ζην… διωχθήσονται» (B΄ Tιμ. 3,12). Mακάρι να μας αξιώσει ο Θεός να διωχθούμε, όπως οι άγιοι.

Όχι λοιπόν νεκροί, αλλα ζωντανοί Xριστιανοί, πιστοί και αποφασισμένοι, παιδιά του Γρηγορίου, παιδια των μεγάλων πατέρων. Aμήν.

† O Φλωρίνης, Πρεσπών & EορδαίαςAυγουστίνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης  π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό Nαό Aγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 25-1-1976)

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

 Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου

 Οι πνευματικοί μας πατέρες

 Η Εκκλησία μας την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου ανοίγει τις πύλες του ιερού Τριωδίου, μιας περιόδου μετανοίας. Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής προέρχεται από την τελευταία επιστολή του αποστόλου Παύλου, όπου ο θείος Απόστολος δίνει τις τελευταίες του υποθήκες στον μαθητή του Τιμόθεο και προτείνει σε όλους μας δύο οδηγούς στο δρόμο μας προς τον ουρανό. Ο πρώτος μας οδηγός είναι το παράδειγμα των πνευματικών μας πατέρων. Λέει λοιπόν ο Απόστολος στον μαθητή του: Εσύ, Τιμόθεε, έχεις παρακολουθήσει τη διδασκαλία μου, τις προθέσεις μου και τα ελατήριά μου, την πίστη μου, την αγάπη μου, την υπομονή μου, τους φοβερούς διωγμούς μου, τα παθήματά μου.

Αλλά κι όλοι όσοι θέλουν να ζουν συνειδητά την εν Χριστώ ζωή, θα διωχθούν. Άνθρωποι που είναι πονηροί και απατεώνες θα προχωρούν από το κακό στο χειρότερο· θα πλανούν τους άλλους και θα πλανώνται οι ίδιοι. Εσύ όμως, Τιμόθεε, «μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες»· να μένεις ακλόνητος σ’ εκείνα που έμαθες και βεβαιώθηκες από την πείρα σου. Μην ξεχνάς ποτέ από ποιο διδάσκαλο τα έμαθες.

Ο απόστολος Παύλος λοιπόν υπογραμμίζει τη σημασία του δικού του παραδείγματος στην πνευματική πορεία και τελείωση του μαθητή του Τιμοθέου. Διότι ο Τιμόθεος δεν άκουσε μόνο τις υπέροχες διδασκαλίες του, αλλά είδε και το άγιο παράδειγμά του. Είδε την πίστη του και τη ζωή του. Είδε ότι ο Παύλος ζούσε και εφάρμοζε τα όσα δίδασκε. Κι επισφράγιζε με το παράδειγμά του ό,τι έχτιζε με τη διδασκαλία του. Γι’ αυτό και ο λόγος του και η ζωή του είχαν πολύ μεγάλη δύναμη. Ο Τιμόθεος λοιπόν είδε, έμαθε, έζησε, κατάλαβε. Είδε βέβαια και αντίθετα παραδείγματα και μέσα στην Εκκλησία και έξω απ’ αυτήν. Είδε ψευδοδιδασκάλους, είδε αποστάτες, είδε ανθρώπους δίψυχους και ασταθείς, αλλά και μέσα στον κόσμο είδε ανθρώπους πονηρούς και γόητες και απατεώνες. Τι κυριάρχησε τελικά μέσα του; Το καλό και άγιο παράδειγμα του διδασκάλου του. Κι έμεινε σταθερός στα όσα έμαθε με προσωπική αντίληψη.

Πόση δύναμη λοιπόν έχει το καλό παράδειγμα! Σε μια εποχή που σπανίζουν οι άνθρωποι της αρετής, ενώ άνθρωποι πονηροί και γόητες κυριαρχούν, έχουμε χρέος όλοι μας να μαθητεύουμε στο καλό παράδειγμα των πνευματικών μας πατέρων και αδελφών και να μην παρασυρόμαστε από την κακή διαγωγή των πολλών. Σε μια εποχή που ο κόσμος κατρακυλά από το κακό στο χειρότερο, να μη βλέπουμε τι κάνουν οι τελευταίοι αλλά οι πρώτοι στον αγώνα της πίστεως και της ζωής. Να βλέπουμε και να μιμούμαστε το παράδειγμα των αγίων, των πνευματικών μας πατέρων και διδασκάλων. Και να μένουμε ακλόνητοι στο δρόμο τους, στο δρόμο της πίστεως. Και με τη σειρά μας να δίνουμε κι εμείς το καλό παράδειγμα στην οικογένειά μας, στους συνεργάτες μας, παντού. Αυτό έχει δύναμη ασυγκρίτως μεγαλύτερη από τα πολλά λόγια μας. Αυτό θα βοηθήσει όλους μας.

Τα ιερά γράμματα

 Ο απόστολος Παύλος στη συνέχεια προτείνει ένα δεύτερο πνευματικό εφόδιο στον μαθητή του: την Αγία Γραφή. Μην ξεχνάς, Τιμόθεε, του λέει, ότι από μικρό παιδί γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα οποία μπορούν να σου μεταδώσουν την αληθινή σοφία, που οδηγεί στη σωτηρία διαμέσου της πίστεως στον Ιησού Χριστό.Ο Τιμόθεος πράγματι ήταν ευνοημένος. Από την ευσεβή του μητέρα και την ευλαβική γιαγιά του έμαθε τα πρώτα ιερά γράμματα. Τα διδάχθηκε από τη βρεφική ηλικία. Διότι την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης οι ραββίνοι δίδασκαν ότι κάθε παιδί έπρεπε να αρχίζει να απομνημονεύει χωρία των Γραφών από την ηλικία των πέντε ετών. Και ο Τιμόθεος αυτό έκανε, άκουγε, μάθαινε, απομνημόνευε, καλλιεργούνταν. Κι έτσι με πυξίδα τον νόμο του Θεού, ανδρώθηκε πνευματικά, έμαθε τι να πιστεύει, πώς να ζει. Και κατόπιν μέσα στη χάρη των ιερών μυστηρίων έγινε μαθητής, απόστολος, Άγιος.Είναι μεγάλη υπόθεση λοιπόν να γνωρίζει κανείς τα ιερά γράμματα από την παιδική ηλικία. Η παιδική ηλικία είναι ηλικία μαθήσεως· και ό,τι μαθαίνει κανείς σ’ αυτήν εντυπώνεται βαθύτατα στη μνήμη του και γίνεται εφόδιο ζωής.

 Στις μέρες μας βέβαια τα μικρά παιδιά μαθαίνουν χίλια δυο άλλα πράγματα, συνήθως άχρηστα και κάποτε βλαβερά, και αμαυρώνουν τις αγνές ψυχές τους. Πόσο ωραίο θα ήταν οι γονείς, αλλά κι ο παππούς και η γιαγιά, να μαθαίνουν στα μικρά παιδιά την Αγία Γραφή. Να τους διδάσκουν του Θεού τα ιερά λόγια. Αυτό είναι από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούν να τους κάνουν. Αλλά και όλοι μας θα πρέπει καθημερινά μέχρι το τέλος της ζωής μας να μαθητεύουμε στα ιερά γράμματα. Να παίρνουμε δύναμη και ζωή, φως κι ελπίδα. Και ιδιαιτέρως τώρα που εισήλθαμε στο ιερό Τριώδιο, να το βάλουμε καθημερινό πρόγραμμά μας. Κάθε μέρα έστω και λίγους στίχους από την Αγία Γραφή. Κάθε ημέρα. Ώστε να κυκλοφορούν μέσα μας τα θεία νοήματα, να καθαρίζουν την ψυχή μας και να την μεταμορφώνουν. Να μας μεταγγίζουν θεία σοφία και δύναμη. Να μας αγιάζουν.

Πηγή:http://www.xfd.gr

 Η Εκκλησία μας χωρίζει τους Αγίους της σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα με την ιδιότητα τους.

Οι κατηγορίες λοιπόν είναι οι εξής:

Προφήτες: Λέγονται όλοι εκείνοι όλους τους αγίους εκείνους άνδρες και γυναίκες που κατά την προ Χριστού περίοδο μέχρι και τον Ιωάννη τον βαπτιστή κήρυξαν στον Ιουδαϊκό λαό τον λόγο του Θεού και προφήτευσαν την έλευση του Μεσσία όπως ο Μωυσής, ο Ηλίας, ο Ησαίας και άλλοι.

Προπάτορες: Λέγονται κυρίως οι πρόγονοι του Χριστού από του Αδάμ μέχρι και των αμέσων κατά σάρκα προγόνων Του και ευρύτερα και όλοι οι άνδρες της Παλαιάς Διαθήκης που έζησαν πριν από το Χριστό οι «Δίκαιοι» όπως ο Ενώχ, ο Νωε, ο Έσδρας κλπ.

Απόστολοι: Λέγονται οι άμεσοι μαθητές του Χριστού οι δώδεκα και οι εβδομήκοντα όπως ο Πέτρος και Παύλος, ο Ανδρέας, ο Κλεώπας αλλά και οι πρώτοι μαθητές των Αποστόλων που εκήρυξαν και αυτοί το Ευαγγέλιο όπως ο Τίτος, ο Τιμόθεος ο Σίλας κ.α. Στην ίδια κατηγορία έχουμε τους τέσσερεις Ευαγγελιστές που έγραψαν τα ισάριθμα κανονικά ευαγγέλια, και οι Ισαπόστολοι οι Άγιοι δηλαδή που δεν ήταν μεν Απόστολοι αλλά πρόσφεραν τόσες μεγάλες υπηρεσίες στον Χριστιανισμό, που από ευγνωμοσύνη τους αναγνωρίστηκε από την Εκκλησία ίση αξία με τους Αποστόλους όπως ο Κων/νος και η μητέρα του Ελένη, η Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, η Όλγα των Ρώσων κλπ.

Μάρτυρες είναι οι πιστοί εκείνοι χριστιανοί που από τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο μέχρι και τους σύγχρονους μας νεομάρτυρες προτίμησαν τον Θάνατο και τον πιο φρικτό ακόμη αρκεί να μην αρνηθούν τον Χριστό και προδώσουν την πίστη Εκείνου, που πρώτος εμαρτύρησε για την Σωτηρία όλων μας. Σ’αυτούς υπάγονται και οι Ιερομάρτυρες οι κληρικοί δηλαδή μάρτυρες όπως ο Χαραλάμπης, ο Βλάσσιος, ο Ερμόλαος κ.α., οι Οσιομάρτυρες , οι μοναχοί δηλαδή μάρτυρες, όπως ο Νίκων και η Ευγενία, οι Μεγαλομάρτυρες που υπέφεραν πριν πεθάνουν τα πιο φρικτα βασανιστήρια για να ξαναγυρίσουν στην ειδωλολατρία όπως είναι ο Γεώργιος, ο Δημήτριος, οι Θεόδωροι κ.α., οι Παρθενομάρτυρες, οι γυναίκες Παρθένοι που μαρτύρησαν για τον Χριστό, όπως η Βαρβάρα, η Αικατερίνη κ.α., οι Οσιοπαρθενομάρτυρες οι μοναχές δηλαδή μάρτυρες όπως η Παρασκευή και τέλος οι Νεομάρτυρες οι σύγχρονοι μας δηλαδή μάρτυρες, που βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν από τους Τούρκους γιατί αρνήθηκαν να αλλάξουν την πίστη τους (κάπου αναφέρει ο Φώτης Κόντογλου ότι οι Νεομάρτυρες εκτιμώνται περί τους 35.000!) όπως ο Γεώργιος εξ Ιωαννίνων, Θεόδωρος ο Βυζάντιος, Γεώργιος ο Χιοπολίτης κ.α.

Ομολογητές: Λέγονται οι χριστιανοί που στην εποχή των διωγμών σύρθηκαν στα ειδωλολατρικά δικαστήρια, ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό, τους υπέβαλλαν σε μαρτύρια για να Τον αρνηθούν, αλλά για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν θανατώθηκαν όπως οι μάρτυρες πχ ο Μάξιμος, ο Χαρίτων κ.α.

Όσιοι: Λέγονται οι μοναχοί και Οσίες μοναχές που έζησαν υποδειγματική μοναχική ζωή και δεν πρόσφεραν μεν το αίμα τους αλλά θυσίασαν την ζωή τους και με καθημερινό «μαρτύριο της συνειδήσεως» κέρδισαν τον ουρανό. Πχ Αντώνιος, Ευθύμιος, Αθανάσιος ο εν τω Άθω, Ευφροσύνη κ.α.

Ιεράρχες καιΔιδάσκαλοι: Λέγονται οι μεγάλοι εκείνοι επίσκοποι που με αγιότητα και φρόνηση ποίμαιναν τον λαό του Θεού και δίδαξαν γραπτά ή προφορικά τον Λόγο της αληθείας όπως οι τρεις Ιεράρχες Βασίλειος, Γρηγόριος και Ιωάννης, ο Αθανάσιος κ.α.

Πατέρες: Λέγονται –κυριολεκτικά- οι κληρικοί εκείνοι που διακρίθηκαν για την αγιότητα του βίου τους και την ορθή τους διδασκαλία που διατύπωσαν στα σοφά τους συγγράμματα, αλλά και γενικά όλοι οι άγιοι κληρικοί και μοναχοί.

Βασικό βοήθημα άντλησης απάντησης: “Απαντήσεις εις Λειτουργικάς Απορίας”, του μακαριστού Ι.Μ.Φουντούλη

Πηγή:http://orthodox–answers.blogspot.com/2007/07/blog–post_27.html

“Ο ΘΕΟΣ ΙΛΑΣΘΗΤΙ ΜΟΙ”

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου εἶναι κατάλληλη γιά ἐντονότερο πνευματικό ἀγώνα, γιά σωματική ἄσκηση, γιά μετάνοια καί προσευχή. Ἡ Ἐκκλησία μέ τά ἱερά ἀναγνώσματα καί τίς κατανυκτικές ἀκολουθίες δημιουργεῖ τό ἀνάλογο κλίμα. Στούς χριστιανούς ἀπομένει ἡ βίωση τῶν γεγονότων καί ἡ ἀπόφαση γιά ἀλλαγή τρόπου ζωῆς.

Ἡ παραβολή τοῦ τελώνη καί τοῦ Φαρισαίου μᾶς παρακινεῖ στη μετάνοια καί τήν ταπεινή προσευχή. Τό μάθημα πού μᾶς παραδίδει ὁ τελώνης εἶναι σπουδαῖο.

Παρόλο πού μόνο μιά φράση του γνωρίζουμε, σέ ἀντίθεση μέ τόν ἐπηρμένο Φαρισαῖο. Μᾶς ἔδωσε τήν καλύτερη προσευχή: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Προσευχή εὐπρόσδεκτη ἀπό τό Θεό. Προσευχή πού στηρίζεται στή βαθιά του συναίσθηση ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός, εἶναι μόνο ἁμαρτωλός, εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἁμαρτωλός τῆς γῆς.

Ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς μέ ἕνα στίχο μᾶς περιγράφει τις ἐξωτερικές κινήσεις τοῦ ταπεινοῦ τελώνη. Στάθηκε μακριά ἀπό τό θυσιαστήριο καί δέν εἶχε τήν τόλμη νά σηκώσει τά μάτια του στόν οὐρανό. Τό πένθος τῆς μετάνοιάς του ἦταν βαθύ. Εἶχε τήν πραγματική ταπείνωση. Ἤθελε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ και μόνο αὐτό. Γι᾽ αὐτό καί χτυποῦσε συνεχῶς τό στῆθος του. Ὁ Θεός ἔκανε δεκτή τήν προσευχή τοῦ τελώνη καί τόν συγχώρησε, βραβεύοντας τήν ταπείνωσή του. Πράγματι ἐκεῖνος πού συναισθάνεται τίς ἁμαρτίες του καί μετανοεῖ γι᾽ αὐτές θα συγχωρηθεῖ καί ὁ Θεός θά τόν ὑψώσει καί θά τόν τιμήσει τόσο στήν παρούσα ζωή ὅσο καί στή μέλλουσα.Ὁ συνειδητός χριστιανός συγκινεῖται ἀπό τόν τελώνη τῆς παραβολῆς καί τόν μιμεῖται στή ζωή του. Προσπαθεῖ νά ἔχει διαρκή τή μετάνοια, γιά τά μεγάλα καί τά μικρά ἁμαρτήματά του καί ἀδιάλειπτη τήν προσευχή.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 15/1/2010

από:http://thriskeftika.blogspot.com/2010/01/blog-post_4994.html

 Η Ιερά Αρχιερατική Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, εξέλεξε πριν από λίγο το νέο Αρχιεπίσκοπο Πεκίου, Μητροπολίτη Βελιγραδίου και Καρλοβικίου και Πατριάρχη των Σέρβων.

Να αναφερθεί ότι στην εκλογική σύνοδο συμμετείχαν 45 Μητροπολίτες και Επίσκοποι, όπου σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη ο Πατριάρχης εξελέγη με κλήρωση μεταξύ τριών ιεραρχών. Η διαδικασία, διήρκησε πάνω από 12 ώρες.

Σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες της “Romfea.gr”, νέος Πατριάρχης Σερβίας εξελέγη πριν από λίγο ο Επίσκοπος Νύσσης Ειρηναίος (Γαβριήλοβιτς), ανάμεσα από τον Μαυροβουνίου Αμφιλόχιο και Μπάτσκας Ειρηναίο.

Τα ονόματα των τριών αυτών υποψηφίων γράφτηκαν σε ξεχωριστά χαρτιά και τοποθετήθηκαν στο Άγιο Δισκοπότηρο, όπου ένας Αρχιμανδρίτης τράβηξε ένα από τα τρία χαρτάκια και εξελέγη ο νέος Προκαθήμενος της Σερβικής Εκκλησίας.

«Εκλέχθηκα σ’ αυτό το σοβαρό αξίωμα χάρη στη βοήθεια των αδελφών μου, Αρχιερέων, με τους οποίους θα συμμερίζομαι όλο το βάρος του πόστου μου και θα λύω όλα τα προβλήματα», τόνισε ο νέος Πατριάρχης των Σέρβων αμέσως μετά την εκλογή του.

Τέλος, να σημειωθεί, ότι η πρώτη, ανεπίσημη, ενθρόνιση γίνεται στον Καθεδρικό Ναό του Αρχάγγελου Μιχαήλ, στο Βελιγράδι και μερικές ημέρες ή και μήνες αργότερα γίνεται η επίσημη τελετή, στην πόλη Πετς (Πέκιον) του Κοσόβου, όπου είναι και η έδρα του Πατριαρχείου Σερβίας.

Σύντομο Βιογραφικό του νέου Πατριάρχη:

Γεννήθηκε το 1930 στο χωρίο Βίντοβα της πόλης Τσατσάκ (Κεντρική Σερβία), το κοσμικό του όνομα ήταν Μίροσλαβ. Τελείωσε το δημοτικό στη γενέτειρα του, το γυμνάσιο στο Σάσκου, και αργότερα τη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου.

Διετέλεσε καθηγητής του Θεολογικού Σεμιναρίου της Πριζρένης, 1959 – 1968. Ολοκλήρωσε της μεταπτυχιακές σπουδές του στην Αθήνα 1962 – 1963.

Το Μαϊο του 1974 εξελέγη επίσκοπο Μοραβίτσκιμ κοντά στον Πατριάρχη Γερμανό. Επίσκοπος Νύσσης εξελέγη κατά τη συνεδρίαση των Επισκόπων το 1975, και ενθρονίστηκε τον Ιούνιο του 1975 στο Καθεδρικό Ναό της Επισκοπής (Νις).

Σήμερα, Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2010, ο Επίσκοπος Νύσσης κ. Ειρηναίος εξελέγη από την Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Εκκλησίας, 45ος  Πατριάρχης των Σέρβων.

Πηγή:Romfea.gr

Η παραβολή Τελώνου και Φαρισαίου, πιο επίκαιρη σήμερα από ποτε…

Του π Σπυρίδωνα Ιωάννου

Εφημερίου Ιερού Ναού Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς Αιτωλ/νίας

Η Αγίας μας Εκκλησία αγαπητοί αδελφοί, μας εισάγει σήμερα, Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου στην κατεξοχήν περίοδο μετανοίας όλου του Έτους, που είναι η περίοδος του Τριωδίου που ξεκινάει σήμερα και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ περιλαμβάνοντας τις 3 προπαρασκευαστικές εβδομάδες καθώς επίσης και την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, παρουσιάζει το μεγαλύτερο πάθος που μας καθιστά εχθρούς του Θεού, την υπερηφάνεια αλλά και την μεγαλύτερη αρετή που μας καθιστά γνησίους φίλους του Θεού, την ταπείνωση που μας οδηγεί στη μετάνοια και σωτηρία.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς λοιπόν μας αναφέρει ότι δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον ναό να προσευχηθούν . Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Ένας τελώνης ένας φοροεισπράκτορας δηλαδή και ένας Φαρισαίος. Ο Φαρισαίος στάθηκε σε περίοπτη θέση μέσα στον Ναό, για να φαίνεται καλά από τους γύρω που προσευχόταν, και ξεκίνησε την προσευχή λέγοντας : Θεέ μου, σ ευχαριστώ διότι δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους που είναι άρπαγες, άδικοι, ανήθικοι, κλέπτες, αμαρτωλοί ή και σαν αυτόν τον τελώνη. Εγώ είμαι τόσο καλός, έχω πολλές αρετές και κάνω πολύ καλά έργα που πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν να συγκριθούν μαζί μου. Νηστεύω 2 φορές την εβδομάδα και προσεύχομαι όσο κανένας άλλος άνθρωπος. Είμαι τόσο καλός που πάρα πολλοί θα με ζήλευαν. Έτσι τελείωσε την προσευχή του ο Φαρισαίος. Μια προσευχή γεμάτη υπερηφάνεια και αλαζονεία. Μια αλαζονεία που τον είχε τυφλώσει τόσο πολύ, ώστε δεν τον άφηνε να δει καθαρά ποιος είναι και τι κάνει. Δεν μπορούσε να κατανοήσει την πνευματική του φτώχεια. Δεν ζήτησε από το Θεό να του δωρίσει κάτι, διότι ήταν πλήρως ικανοποιημένος από τα κατορθώματά του. Δεν μπορούσε να κατανοήσει ούτε καν το πιο απλό ότι ό,τι καλό είχε , του το είχε δώσει ο Θεός και δεν ήταν δικό του. Η αλαζονεία του τον έκανε να βλέπει ακόμη και όλους τους άλλους ως αμαρτωλούς. Θεωρούσε τον εαυτό του ως τον μόνο αναμάρτητο ενώ όλοι οι άλλοι ήταν άδικοι, αμαρτωλοί και ανήθικοι. Ακόμη όμως και αν ήταν έτσι, θα έπρεπε αυτός να προσευχηθεί στον Θεό για την μετάνοια και την σωτηρία των αμαρτωλών αυτών ανθρώπων. Ο Φαρισαίος λοιπόν όχι μόνο δίκαιος δεν ήταν, αλλά ήταν πνευματικά τυφλός και κυριευμένος από πολλά και βαριά εσωτερικά διαβολικά πάθη, το πάθος της κατακρίσεως, της ασπλαχνίας και της υπερηφάνειας. Και το σπουδαιότερο απ όλα ήταν ότι δεν είχε πραγματική αγάπη για τους συνανθρώπους του.

Αντιθέτως όμως, μαζί με τον Φαρισαίο προσευχόταν και ένας Τελώνης. Στεκόταν μακριά από το θυσιαστήριο, και δεν είχε ούτε την τόλμη, όχι μόνο τα χέρια αλλά και τα μάτια του να σηκώσει προς τον ουρανό. Χτυπούσε διαρκώς το στήθος του που περιέκλειε την αμαρτωλή καρδιά του. Μια κραυγή μετανοίας έβγαινε διαρκώς με συντριβή από τα χείλη του. Ταπείνωσε τον εαυτό του ανάμεσα σε πολλούς που προσεύχονταν, κλαίγοντας και απαριθμώντας τα αμαρτήματά του ενώπιον Θεού & ανθρώπων. Και όλα αυτά διότι ο τελώνης έβλεπε καθαρά τον εαυτό του. Κατανοούσε την αμαρτωλότητά του και γι αυτό στεκόταν μακριά από το θυσιαστήριο και τελικά βγήκε νικητής ! Νικάει γιατί γνωρίζει να υπομένει. Και υπομένει γιατί ελπίζει και Ελπίζει γιατί στηρίζεται στέρεα και ακλόνητα στην σωτήρια αγάπη του Χριστού, που υπάρχει για όλους τους ανθρώπους δίχως εξαιρέσεις και δίχως διαχωρισμούς. Έβλεπε την δική του μικρότητα, και αισθανόταν όμως την θεία μεγαλειότητα. Γι αυτό και δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια του, ούτε τα χέρια του, ούτε το πρόσωπο του προς τον ουρανό. Θα μπορούσαμε να πούμε αγαπητοί ότι με όλη του την στάση ο δίκαιος τελώνης της παραβολής μας εξαρτούσε όλη του τη ζωή από το θείο έλεος. Μόνο το έλεος του Θεού ζητούσε, σαν πεινασμένος ζητιάνος που κινδύνευε να πεθάνει από την αμαρτία. Γι αυτό και τα λόγια του αγαπητοί ανέβαιναν απευθείας στον ουρανό. Διότι έβγαιναν μέσα από μια πονεμένη, συντετριμμένη και ταπεινωμένη καρδιά. Και όμως αναφέρει και ο ιερός ψαλμωδός Καρδία συντετριμμένη και τεταπεινωμένη ο Θεός ουκ εξουδενώσει.

Δύο φωτογραφίες ανθρώπων, δύο διαφορετικούς κόσμους, λοιπόν αγαπητοί μας παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή και μας τις προβάλλει η Εκκλησία μας σήμερα πρώτη ημέρα του Τριωδίου όχι τυχαία. Τριώδιο είναι η περίοδος των εβδομήντα ημερών από σήμερα μέχρι το Μεγάλο Σάββατο και καθιερώθηκε από την Εκκλησία μας για να καλέσει η Εκκλησία ως στοργική και πονεμένη μάνα τα παιδιά της, σε μια εθελοντική επιστράτευση αφού αυτή είναι το στράτευμα του Χριστού , σε μια εγρήγορση σε μια ετοιμότητα, σε μια πνευματική ανάβαση, σε μια βαθύτερη περισυλλογή, σε μια αυτοσυγκέντρωση… σε μια συνεχή και αδιάκοπη επαγρύπνηση, ώστε πνευματικά αναγεννημένοι και κατάλληλα προετοιμασμένοι να υποδεχθούμε τα Σωτήρια και Σεπτά Πάθη του Χριστού και την ένδοξο και λαμπροφόρο Ανάστασή Του. Από την πρώτη αυτή Κυριακή λοιπόν η Εκκλησία μας καλεί να επιστρατευτούμε και να ασκηθούμε στα όπλα της προσευχής και της μετανοίας.Το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου για τον καθένα από εμάς είναι παραπάνω από σαφές. Η προσευχή μας προς τον Θεό, είτε είναι ευχαριστία για τις ευεργεσίες και τις δωρεές Του προς εμάς, είτε είναι ικεσία και παράκληση για συγχώρεση, για αναπλήρωση των προσωπικών μας αδυναμιών, ή ακόμα για οποιοδήποτε αίτημά μας, προκειμένου να εισακουστεί από τον Θεό οφείλει να είναι απαλλαγμένη από τον εγωισμό και από την κατάκριση των συνανθρώπων μας.

Η προσευχή χωρίς ταπείνωση καλύτερα να μη γίνεται, γιατί στο τέλος όχι μόνο δεν μας ωφελεί, αλλά μας ζημιώνει πνευματικά. Αλλά και η ζωή μας ολόκληρη, όταν στερείται ταπεινοφροσύνης, όσο κι αν προσπαθούμε να την κάνουμε να φαίνεται σύμφωνη με τις εντολές του Θεού ή έστω με τους ηθικούς κώδικες που θεωρούμε σωστούς, το μόνο που καταφέρνει είναι να μας κάνει σαν τον Φαρισαίο, όμορφους εξωτερικά αλλά κενούς εσωτερικά. Γιατί αν θεωρήσουμε, όπως εκείνος, τους εαυτούς μας τέλειους, τότε μοιραία θα κατακρίνουμε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, θα τους βάλουμε απέναντί μας ως ανεπαρκείς και αμαρτωλούς. Και μέσα από μια τέτοια στάση δεν μπορεί να υπάρξει ούτε να καλλιεργηθεί η συμπόνοια, η συγγνώμη, η αγάπη.

Ο άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του τέλειο καταλήγει ουσιαστικά μόνος, εγκλωβισμένος στο Εγώ του, και πάντως μακριά από την αγάπη και την κοινωνία με τον Θεό και με τον πλησίον.Μέσα από τη σημερινή παραβολή ο Χριστός θέλει να μας διδάξει τη σημασία της ταπείνωσης για τη ζωή μας. Ζούμε σε μια εποχή που όλο και πιο συχνά οι κοινωνίες μας χαρακτηρίζονται ως απάνθρωπες και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων ως ψυχρές, ανούσιες, ανιαρές. Όσο στις καρδιές μας πρυτανεύει ο εγωισμός, οι σχέσεις μας και οι ζωές μας θα γίνονται όλο και πιο απάνθρωπες. Αντίθετα η ταπείνωση ως έκφραση αγάπης, γιατί αυτό είναι στην πραγματικότητα, έχει τη δύναμη να ζεστάνει και να μαλακώσει τις καρδιές μας, να μας φέρει πιο κοντά τόσο με τους συνανθρώπους μας όσο και στην προσωπική μας λύτρωση. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι μέσα από την άκρα Ταπείνωση του Θεού, που συνέστειλε την θεότητά Του και καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και να θανατωθεί από αμαρτωλούς ανθρώπους, συντελέστηκε και το έργο της Αναστάσεως και της λύτρωσής μας. ΑΜΗΝ

http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/2010/01/blog-post_3276.html

 Ένας άλλος κίνδυνος που αντιμετωπίζουν τα παιδιά της εφηβικής ηλικίας είναι η συστηματική πλύση του εγκεφάλου που τους γίνεται σε σχέση με την υλιστική θεώρηση της ζωής, καθώς επίσης και σε σχέση με μερικές υλιστικές θεωρίες και απόψεις. Η αντίληψη που επικρατεί γενικά στον κόσμο και που το παιδί πιέζεται να τη δεχτεί συνοψίζεται στα εξής: Υλική ευημερία, απόλαυση και ικανοποίηση κάθε επιθυμίας ή φιλοδοξίας του ανθρώπου και σχεδόν τίποτ’ άλλο.

Σαν ν’ αποτελείται ο άνθρωπος μονάχα από ύλη. Δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι, τι λέω, είναι πάρα πολλοί, που πιστεύουν και δε διστάζουν να το διακηρύττουν πως ο άνθρωπος σβήνει με το κλείσιμο των ματιών του την ώρα του θανάτου. Και να σκεφτεί κανείς, πως αυτές οι αντιλήψεις επικρατούν ακόμα και σήμερα, τη στιγμή που η νεώτερη φυσική και τα νεώτερα μαθηματικά έχουν ανατρέψει τελείως τις υλιστικές αντιλήψεις και θεωρίες του περασμένου αιώνα. Κι’ ακόμα όταν οι πειραματικές έρευνες και παρατηρήσεις ερευνητών του κύρους τού Wield Penfield έδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο άνθρωπος αποτελείται όχι μόνο από ένα στοιχείο, την ύλη, αλλά από δύο, ύλη και πνεύμα .

Αν, οι άνθρωποι αυτοί, έκαναν τον κόπο να ρίξουν μια έστω ματιά σ’ ένα απ’ αυτά τα συγγράμματα θ’ άλλαζαν οπωσδήποτε γνώμη. Κι’ όμως δεν το κάνουν. Το πρόβλημα βλέπετε δεν είναι αν υπάρχει αρκετό φως και πειστικές αποδείξεις, αλλά αν ο άνθρωπος θέλει να βρει το φως για να φωτίσει το σκοτάδι του.

Η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι οι άνθρωποι μισούν το φως και προτιμούν να μένουν στο σκοτάδι για να μην αποκαλυφθούν τα πονηρά έργα τους. Αγαπούν το σκοτάδι γιατί τα έργα τους είναι στην πραγματικότητα έργα του σκοταδιού (Ιω. γ’ 19).

Κι’ όχι μόνο εκείνοι μένουν στο σκοτάδι, αλλά προσπαθούν κι’ άλλους, ιδιαίτερα τα παιδιά, να τα παρασύρουν στο δρόμο της εφήμερης απόλαυσης και του πνευματικού σκοταδισμού.

Δεν είναι όμως μόνο οι υλιστικές θεωρίες που εξακολουθούν να επικρατούν παρόλο που η κβαντομηχανική τις έχει ανατρέψει. Είναι κι’ άλλες θεωρίες που αν και δεν έχουν επιβεβαιωθεί, όμως διδάσκονται στα παιδιά σαν αποδεδειγμένα γεγονότα. Μια απ’ αυτές τις θεωρίες είναι η θεωρία της προέλευσης του ανθρώπου.

Παρόλο που όσο περνάει ο χρόνος τα υποτιθέμενα στηρίγματά της πέφτουν το ένα μετά το άλλο, οι εγκέφαλοι που γράφουν τα σχολικά βιβλία συνεχίζουν να την προβάλλουν σαν αποδεδειγμένο γεγονός. Στα βιβλία της ανθρωπολογίας αλλ’ ακόμα και της φυσικής που διδάσκονται στα σχολεία, προβάλλονται δίπλα στον πρώτο άνθρωπο οι φιγούρες ενός πιθήκου κι’ ενός πιθηκάνθρωπου που θέλουν οι θαυμαστές αυτής της θεωρίας να πιστεύουν πως υπήρξε κάποτε πάνω στη γη. Αγνοούν ότι εκατό χρόνια εντατικής έρευνας, μεγάλου αριθμού γεωλόγων σε διάφορα σημεία της γης, δεν έδωσε κανένα ίχνος για πιθανή ύπαρξη πιθηκάνθρωπου πάνω στη γη σε κάποια φάση της ιστορίας της.

Αγνοούν ακόμα ότι ο πίθηκος δεν είναι το πιο έξυπνο ζώο, αλλά υπάρχουν άλλα πιο έξυπνα απ’ αυτόν, όπως το δελφίνι. Αν λοιπόν ήθελε κάποιος να πιστέψει πως ο άνθρωπος προήλθε σαν εξελικτική μορφή από κάποιο ζώο θα ήταν πιο λογικό να φανταστεί πως ο πρόγονός του ήταν το δελφίνι, αφού αυτό θεωρείται το πιο έξυπνο ζώο πάνω στη γη.

Αγνοούν, τέλος, ότι οι υποστηρικτές της προέλευσης του ανθρώπου από τον πίθηκο είχαν εντοπίσει εκατόν πενήντα άχρηστα κατά τη γνώμη τους όργανα του ανθρώπινου οργανισμού, σαν υπολείμματα της ζωικής του καταγωγής. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν η υπόφυση, ο θυρεοειδής, ο θύμος αδένας , οι αμυγδαλές και άλλα πολλά. Όλα αυτά όμως, όπως είναι γνωστό, αποδείχτηκαν όχι μόνο χρήσιμα, αλλ’ απαραίτητα για τη φυσιολογική και ομαλή λειτουργία του οργανισμού. Κι’ η μικρή ακόμα διαταραχή της λειτουργίας ορισμένων απ’ αυτά όπως είναι ο θυρεοειδής και η υπόφυση, προκαλεί μεγάλες ανωμαλίες στον οργανισμό. Κι’ όμως όλ’ αυτά είχαν θεωρηθεί κάποτε και είχαν χαρακτηριστεί σαν άχρηστα όργανα του οργανισμού, υπολείμματα της υποστηριζόμενης απ’ αυτούς, της ζωικής καταγωγής του ανθρώπου.

Άσε που είχε υποστηριχτεί πως δήθεν το έμβρυο από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι να πάρει την ανθρώπινη μορφή, περνάει απ’ όλα τα στάδια της φυλογενετικής του εξέλιξης. Ότι δηλαδή, στην αρχή μοιάζει με ψάρι, μετά με ερπετό, θηλαστικό κλπ. Οι έρευνες που έγιναν, από δεκαετίες ήδη απέδειξαν πως όλ’ αυτά ήταν δημιουργήματα της φαντασίας των υποστηρικτών αυτής της θεωρίας και δεν είχαν καμιά απολύτως βάση. Έτσι μόνοι τους εγκατέλειψαν αυτήν την θεωρία κι’ ούτε καν την αναφέρουν στα νεώτερα βιβλία.

Παρόλο όμως πού όσο περνάει ό χρόνος τα υποτιθέμενα στηρίγματα της θεωρίας για δήθεν προέλευση του ανθρώπου από τον πίθηκο πέφτουν το ένα μετά το άλλο, στα σχολικά βιβλία αλλά κάποτε και από τις έδρες ακόμα πανεπιστημίων, η θεωρία αυτή προβάλλεται σαν αποδεδειγμένο γεγονός.

Γιατί; δικαιολογημένα θα ρωτήσει ο κάθε αντικειμενικός παρατηρητής. Γιατί, όπως πολύ ωραία τόνισε κάποιος, δεν υπάρχει γι’ αυτούς άλλη διέξοδος. Αν απορρίψουν τη θεωρία για προέλευση του άνθρωπου από τον πίθηκο, είναι αναγκασμένοι να δεχτούν τη δημιουργία σαν εξήγηση της εμφάνισης του άνθρωπου πάνω στη γη. Αλλ’ αυτό είναι κάτι που με κανένα τρόπο δε θέλουν να δεχτούν. Βλέπετε πως και σ’ αυτή την περίπτωση αποδεικνύεται η αλήθεια ότι το εμπόδιο είναι η θέληση του άνθρωπου. Φως υπάρχει γύρω, αρκεί να θέλει κάποιος να το βρει. Όταν όμως δε θέλει να το βρει, μένει στα βαθειά σκοτάδια.

Ο Χρήστου και ο Λάμπρου που δεν ήθελαν ν’ απαλλαγούν από τις αμφιβολίες τους. Ο Χρήστου και ο Λάμπρου είναι δυο γιατροί που τους γνώρισα πριν χρόνια κι’ είχα για αρκετό καιρό στενή επαφή και καλή συνεργασία μαζί τους.

Όπως και με τους άλλους γιατρούς, έτσι και μ’ αυτούς, στις ώρες που δεν είχαμε δουλειά συζητούσαμε για πολλά και διάφορα θέματα, άλλοτε επίκαιρα κι’ άλλοτε όχι. Ο καθένας έφερνε για συζήτηση το θέμα, που θεωρούσε σαν αξιόλογο. Εκτός από τα σπάνια και παράξενα περιστατικά που όλοι ήταν πρόθυμοι να τ’ αναφέρουν και να τα συζητήσουν, κάποιος έφερνε σχεδόν πάντοτε θέματα πολιτικά, ένας άλλος θέματα κοινωνικά, ένας τρίτος μιλούσε συχνά για το ποδόσφαιρο, ενώ άλλους τους απασχολούσαν τα οικονομικά.

Ο Χρήστου και ο Λάμπρου διαφωνούσαν μεταξύ τους σχεδόν σε ό,τι συζητιόταν εκτός από τα θέματα που είχαν σχέση με τον Θεό, την ύπαρξη της ψυχής και τον προορισμό του άνθρωπου πάνω στη γη. Τόνιζαν και ξανατόνιζαν πως δήθεν δεν μπορεί ένας άνθρωπος να βρει απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα και πως δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να στηριχτεί και να τα ερευνήσει.

Όταν μετά από χρόνια προμηθεύτηκα το βιβλίο του W. Penfield, «The Mystery of the Mind», όπου ο ερευνητής περιγράφει τις παρατηρήσεις του που τον οδήγησαν να παραδεχτεί πως ο άνθρωπος δεν αποτελείται από ύλη μόνο, άλλα από ύλη και πνεύμα, σκέφτηκα να τους το δανείσω. Σκέφτηκα πως αφού είναι ένα επιστημονικό βιβλίο γραμμένο από τον γνωστό σ’ όλο τον ιατρικό κόσμο, νευροχειρουργό, και αφού μέσα σ’ αυτό αναφέρει τις παρατηρήσεις και τα πορίσματα του από έρευνες στον εγκέφαλο του άνθρωπου που κράτησαν δεκάδες χρόνια, σίγουρα θα τους ενδιέφερε να το διαβάσουν και να λύσουν τις απορίες τους για την ύπαρξη της ψυχής μέσα στον άνθρωπο.

Ξαφνιάστηκα όμως, όταν είδα πως ούτε στο χέρι τους θέλησαν να το πάρουν. Τους ρώτησα γιατί; Κι’ εκείνοι μ’ ένα στόμα απάντησαν πως δεν τους ενδιέφερε.

Το πρόβλημα μ’ αυτούς, όπως και με τόσους άλλους δεν είναι οι αμφιβολίες ή αμφισβητήσεις τους για την ύπαρξη της ψυχής, αλλά η επιθυμία τους να μην παραδεχτούν την ύπαρξη πνεύματος μέσα στον άνθρωπο, γιατί έτσι τους βολεύει.

Από τη στιγμή που θ’ αναγκαστούν να παραδεχτούν την ύπαρξη δυο βασικών στοιχείων μέσα στον άνθρωπο (ύλη και πνεύμα), θα είναι αναγκασμένοι ν’ αλλάξουν πορεία στη ζωή τους. Αυτό, ακριβώς όμως, είναι εκείνο που δεν θέλουν να κάνουν. Έχουν αγαπήσει την ύλη και τον κόσμο κι’ έχουν ρυθμίσει τη ζωή τους με τέτοιο τρόπο, που να ικανοποιεί τις υλικές και σαρκικές ανάγκες τους και δεν θέλουν να τις στειρωθούν για να ενδιαφερθούν για τη ψυχή τους. Αυτό είναι το κύριο πρόβλημα τους.

Αποπροσανατολισμός των νέων. Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας γίνεται από μερικές, μικρές συνήθως άλλα καλά οργανωμένες ομάδες της κοινωνίας, μια συστηματική κι’ εντατική προσπάθεια αποπροσανατολισμού των νέων. Προσπαθούν να επιβάλουν ένα κλίμα πολιτικομανίας με σκοπό να εξυπηρετηθούν τα δικά τους συμφέροντα, χωρίς να θέλουν να σκεφτούν τις συνέπειες που είναι δυνατό να φέρει μια τέτοια κατάσταση.

Τα πολιτικά πάθη, όπως είναι γνωστό, δεν είναι δύσκολο να οδηγήσουν σε εξαλλοσύνη, σε βιαιότητες και σε αλληλοσπαραγμό. Αυτό μπορεί πολύ πιο εύκολα να συμβεί στους νεαρούς που τους χαρακτηρίζει ο ενθουσιασμός και ο αυθορμητισμός.

Επί πλέον οι νέοι χρειάζονται ψυχική ηρεμία και αρκετό χρόνο μελέτης για να μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους και για να μπορέσουν να αναπτυχθούν σε καλά καταρτισμένους αλλά συγχρόνως υπεύθυνους και ευσυνείδητους τεχνικούς ή επιστήμονες.

Πώς όμως μπορεί αυτό να γίνει όταν το παιδί διαθέτει τον περισσότερο ελεύθερο του χρόνο και κάποτε και ώρες ακόμα από τις παρακολουθήσεις του στο σχολείο για να ασχοληθεί και να εξυπηρετήσει στους σκοπούς της κάποια πολιτική ή άλλης φύσης ομάδα της κοινωνίας;

Δεν είναι λίγα, πραγματικά τα παιδιά που παρασύρθηκαν και σαν συνέπεια είχαν να ταλαιπωρηθούν και να ζημιωθούν στις σπουδές τους και στο μέλλον τους.

 ( Dr. Ανανίας Καβάκας, Μπορεί να υπάρξουν…Ολοκληρωμένοι νέοι και νέες).

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/ 

 ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Αθήνα, 7 Μαρτίου 1965

Σεβασμιότατε,

Θερμά σας ευχαριστώ για την επιστολή Σας της 4ης Μαρτίου, στην οποία μου γράφετε ότι θα προσπαθήσετε να μου απευθύνει η Κοινότητα επιστολή για να προβώ στην αγιογράφηση των ιερών εικόνων του ιερού Ναού του Γενέσιου της Θεοτόκου.

Όσον αφορά στις τιμές τους, επαφίεμαι στην καλή θέλησή τους. Ας τις υποτιμήσουν όσο νομίζουν, κι ας γνωστοποιήσουν σε μένα πού κατέληξαν. Εάν όμως δυσκολεύονται, οπωσδήποτε, ν’ αναθέσουν σε εμένα την εργασία για οποιονδήποτε λόγο, και βρεθεί ο εξίσου με εμένα κατάλληλος και πεπειραμένος τεχνίτης, ας μη διστάσουν να αναθέσουν την αγιογράφηση σε εκείνον.

Οι αντιλήψεις μου για την κίνηση προς την ενότητα του Χριστιανικού κόσμου είναι γνωστές στον Παναγιότατο, και από σύντομες μεταξύ μας συνομιλίες, όταν ήρθε αυτός στην Αθήνα, και από διεξοδικότερες αλληλογραφίες μαζί του και με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δέρκων κ.κ. Ιακώβου.

Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι αυτές οι αντιλήψεις δεν οφείλονται σε ελατήρια μισαλλοδοξίας ή άγνοιας, αλλά σε βαθιά πίστη και γνώση του μυστηρίου της Ορθοδοξίας, την οποία είχα, με τη χάρη του Θεού, από την παιδική μου ηλικία, από όπου αναδύεται η βαθύτατη αγάπη και ο σεβασμός προς αυτήν, καθώς έχω δεσμευτεί για μια ζωή με θυσίες και αγώνες που με καταδικάζουν σε ηθελημένη ακτημοσύνη, αν και κατά τη διάρκεια του χρόνου θα μου ήταν εύκολο να αποκτήσω πολλά υπάρχοντα, δεδομένου ότι ο Κύριος, που δίνει τα πάντα πλουσιοπάροχα, προίκισε εμένα τον ανάξιο με πολλά προσόντα που εξασφαλίζουν επιτυχία υλική και φήμη, στον αιώνα αυτό τον πονηρό.

Χωρίς τη θέλησή μου επεκτάθηκα περισσότερο από όσο πρέπει. Με τη θεία φώτιση μείναμε μακριά από τις ματαιοδοξίες του ουμανισμού, αγωνιζόμενοι μαζί με ψυχές πυρακτωμένες από ασάλευτη πίστη προς την Ορθοδοξία, προερχόμενη από τη βαθιά γνώση και επίγνωση ότι αυτή υπερέχει έναντι των δυτικών ορθολογιστικών και αριστοτελικών παραμορφώσεων της θρησκείας του Χριστού, τις οποίες, αλίμονο! ονομάζουμε «Εκκλησίες», όσο ομολογούμε την πίστη μας με το Σύμβολο, που βεβαιώνει ότι πιστεύουμε «εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», ενώ αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στους Λατίνους να αυτοχαρακτηρίζονται με την ελληνική λέξη «Καθολικοί», την οποία πονηρά άρπαξαν. Οι Λατίνοι δεν έχουν παρά την Παπική αυλή διάδοχο της αυλής των αυτοκρατόρων της Ρώμης, που εκπροσωπούσαν το πνεύμα «του κόσμου», το οποίο χαρακτήρισε επανειλημμένα ο Κύριος ως εχθρικό προς Αυτόν και προς το ευαγγέλιο (ιδίως στο Κατά Ιωάννου η’ 23, ιδ’ 27, ιε’ 18, ιστ’ 20 και μάλιστα στο Κατά Ιωάννου ιζ’ 9, όπου λέει προς τον Πατέρα Του, Αυτός που ήρθε για να σώσει τον κόσμο: «Δεν παρακαλώ διά τον κόσμον αλλά παρακαλώ δι’ αυτούς τους οποίους μοι έδωσες»). Ο Παπισμός είναι και για τους άπιστους, ακόμη και για τους αδιάφορους, η προσωποποίηση του πνεύματος «του κόσμου», και κατέστησε τόσο απεχθές και μισητό το Ευαγγέλιο, όσο κανένας άθεος ή φανερός εχθρός του Χριστού.

Σας παρακαλώ να με συγχωρέσετε για αυτές τις γραμμές. Σεβαστός και αγαπητός ο Πατριάρχης, σεβαστοί και αγαπητοί οι αρχιερείς, αλλά περισσότερο σεβαστή και αγαπητή είναι η αλήθεια του Χριστού.

Με σεβασμό και αγάπη,

ΦΩΤΙΟΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Υ.Γ.

Σεβασμιότατε,

Εμείς, οι θεωρούμενοι φανατικοί και μισαλλόδοξοι, έχουμε στις καρδιές μας αληθινή αγάπη, δηλαδή την αγάπη την οποία δίνει μόνο ο Χριστός, όχι την ψεύτικη αγάπη την οποία έχει ο «κόσμος». Δε θέλω να αμφισβητήσω ότι εσείς και άλλοι κληρικοί μαζί σας οδηγούνται από το πνεύμα αληθινής αγάπης. Αλλά, με αφορμή τη φιλοπαπική κίνηση συντάχθηκαν με το στρατόπεδο των φιλοπαπικών άνθρωποι, οι οποίοι ήταν και είναι εντελώς άπιστοι ζώντας μακριά από την Εκκλησία, υπολογιστές και συμφεροντολόγοι, οι οποίοι ως δια μαγείας, ενώ ενέπαιζαν προηγουμένως τη θρησκεία μας, μεταβλήθηκαν σε κήρυκες της αγάπης, ψεύτες, εκμεταλλευτές των πάντων. Την ιερή αγάπη την έχουν ως προπέτασμα καπνού, και ως εκ τούτου εξευτέλισαν την ιερή αγάπη του Ευαγγελίου, «τον σύνδεσμον της τελειότητος».Έχω πολλά να σας εξομολογηθώ και να σας καταστήσω γνωστά κάποια πράγματα τα οποία με ενίσχυσαν στην προκατάληψή μου έναντι των Λατίνων. Σας μιλώ ως προς πνευματικό Πατέρα. Πολλά δε γνωρίζετε, από τα οποία γίνεται φανερό ότι ο λατίνος δεν έχει πνεύμα Θεού.

*«Ο.Τ.», Ιούνιος 1967. Σε εισαγωγικό σημείωμα, ο «Ο.Τ.» λέει τα εξής: «Παροιμιώδης υπήρξε η αφιλοκέρδεια, αλλά και η άρνηση και της ελάχιστης συγκατάβασης στα ζητήματα της Πίστεως, του αλησμόνητου συνεργάτη του “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” μακαριστού Φωτίου Κόντογλου σε πείσμα των βιοποριστικών του αναγκών.

Η παρακάτω δημοσιευμένη επιστολή προς κάποιο Μητροπολίτη που λατινίζει είναι χαρακτηριστική της ανυπέρβλητης αρετής και του αδαμάντινου χαρακτήρα του ασύγκριτου αυτού προμάχου της Ορθοδοξίας».

«ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΑ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», ΑΘΗΝΑ 1993

Απόδοση στα Νέα Ελληνικά ,

 Τερζή Όλγα – Πτ. φιλοσοφικής σχολής (Α.Π.Θ.)

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/A3A4B661.el.aspx

Θέλεις να δεις τον Ιησού Χριστό; «Έλα και δες», λέει ο απόστολός Του.

 Ο Κύριος υποσχέθηκε στους μαθητές Του ότι θα είναι μαζί τους παντοτινά «ως τη συντέλεια του κόσμου». Και, πραγματικά, είναι μαζί τους μέσα στο άγιο Ευαγγέλιο και στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Τον Χριστό δεν Τον βλέπουν όσοι δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο. Αυτοί δεν Τον βλέπουν, γιατί είναι τυφλωμένοι από την απιστία.

Θέλεις ν’ ακούσεις τον Χριστό; Σου μιλάει με το Ευαγγέλιο. Μην περιφρονείς τη σωτήρια φωνή Του. Φύγε μακριά από την αμαρτωλή ζωή και άκου με προσοχή τη διδασκαλία Του, που είναι η αιώνια ζωή.

Θέλεις να σου φανερωθεί ο Χριστός; Ο Ίδιος σε διδάσκει πως θα το πετύχεις: «Όποιος κρατά τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός με αγαπά· κι αυτός που με αγαπά, θα αγαπηθεί από τον Πατέρα μου, κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου».

Φυλάξου από τη φαντασία σου, που μπορεί να σου δημιουργήσει την εντύπωση ότι βλέπεις τον Ιησού Χριστό, ότι Τον αγγίζεις, ότι Τον αγκαλιάζεις. Δεν πρόκειται παρά για μια ολέθρια αυταπάτη, ένα μάταιο παιχνίδι υπερηφάνειας, επάρσεως, αλαζονείας ή, όπως ονομάζεται από τους ασκητικούς συγγραφείς, οιήσεως.

Αν τηρείς τις εντολές του Κυρίου, με τρόπο θαυμαστό θα δεις τον Κύριο μέσα σου, όπως Τον έβλεπε ο απόστολος Παύλος και όπως ζητούσε να Τον βλέπουν και οι άλλοι χριστιανοί, θεωρώντας πως όσοι δεν το είχαν κατορθώσει, δεν είχαν φτάσει στην κατάσταση που έπρεπε ως χριστιανοί.

Αν ζεις ζωή αμαρτωλή, αν ικανοποιείσαι με τα πάθη σου και συνάμα νομίζεις ότι αγαπάς τον Χριστό, ο αιώνιος μαθητής του Κυρίου, αυτός που στο Μυστικό Δείπνο έγειρε στο στήθος Του, θα σου καταλογίσει πλάνη και θα σε διαψεύσει. Γράφει: «Όποιος λέει, “Τον γνώρισα”, δεν τηρεί όμως τις εντολές Του, είναι ψεύτης- δεν λέει την αλήθεια. Όποιος, απεναντίας, υπακούει στον λόγο Του, αυτός ασφαλώς αγαπά τον Θεό μ’ όλη του την καρδιά».

Αν κάνεις το αμαρτωλό σου θέλημα, καταπατώντας έτσι τις ευαγγελικές εντολές, τότε ο Κύριος θα σε συναριθμήσει ανάμεσα σ’ εκείνους που δεν Τον αγαπούν.

«Αυτός που δεν με αγαπά», λέει, «δεν ακολουθεί τα λόγια μου».

Εξέτασε με επιμέλεια τα ενδύματά σου. Μη Βιάζεσαι να πας στο γάμο του Υιού του Θεού φορώντας σαν ασύνετος βρωμερά παλιοκούρελα, μολονότι είσαι καλεσμένος σ’ αυτό το γάμο όπως κάθε χριστιανός. Ο Βασιλιάς του ουρανού έχει υπηρέτες, που θα σου δέσουν τα πόδια και τα χέρια και θα σε πετάξουν έξω, στο σκοτάδι, μακριά από το Θεό. Οι δαίμονες είναι οι υπηρέτες στους οποίους θα παραδοθεί ο αδιάντροπος αναζητητής της αγάπης και άλλων υψηλών πνευματικών καταστάσεων, που δεν καθαρίστηκε με τη μετάνοια, αλλά φούσκωσε από οίηση και υψηλοφροσύνη. Σκοτάδι είναι η τύφλωση του πνεύματος του ανθρώπου από την εμπάθεια και τη σαρκικότητα. Όποιος βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση, έχει χάσει την πνευματική του ελευθερία, είναι δούλος της αμαρτίας και των πονηρών πνευμάτων. Το δέσιμο των ποδιών και των χεριών σημαίνει την απώλεια της ικανότητας για θεάρεστη ζωή και πνευματική προκοπή. Απ’ αυτή την τραγική κατάσταση απελευθερώνεται ο άνθρωπος, αv, αφού παραδεχθεί και απορρίψει την πλάνη του, μπει στο σωτήριο στάδιο της μετάνοιας.

Δύσκολη είναι η έξοδος από την πλάνη. Φρουρά στέκεται στην πόρτα, πόρτα ασφαλισμένη με μεγάλη κλειδαριά κι αμπάρες, πόρτα σφραγισμένη με τη σφραγίδα την άσπαστη του άδη. Κλειδαριά κι αμπάρες είναι η υπερηφάνεια, που βρίσκεται βαθιά κρυμμένη στη καρδιά του ανθρώπου, η κενοδοξία, που αποτελεί το κίνητρο κάθε δραστηριότητας του, η υποκρισία και η πονηριά, με τις οποίες κατορθώνει να βάλει τη μάσκα των καλών προθέσεων, της ταπεινοφροσύνης και της αγιότητας, σκεπάζοντας την υπερηφάνεια και την κενοδοξία του. Σφραγίδα άσπαστη, πάλι, είναι η αποδοχή των ενεργειών της πλάνης ως ενεργειών θείων και ευλογημένων.

Μπορεί, άραγε, ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πλάνη, στην περιοχή του ψευδούς και της άπατης, να γίνει τηρητής των εντολών του Χριστού, που είναι η αλήθεια από την Αλήθεια; Όποιος δέχεται το ψεύδος, όποιος ευχαριστιέται με το ψεύδος, όποιος ταυτίζεται με το ψεύδος, όποιος ενώνεται με το πνεύμα του ψεύδους, μπορεί να αγαπήσει την αλήθεια; Όχι, θα τη μισήσει, θα γίνει φανατικός εχθρός και διώκτης της.

Τι θα κάνετε εσείς, δύστυχοι ονειροπόλοι, που νομίζατε ότι περάσατε όλη την επίγεια ζωή σας στην αγκαλιά του Θεού, όταν κεραυνόπληκτοι θ’ ακούσετε την απόφαση του Σωτήρα, «Ποτέ δεν σας ήξερα· φύγετε μακριά μου, εσείς που αντιστρατεύεστε τον νόμο του Θεού»;

Φίλε μου αληθινέ, πήγαινε στον Κύριο Ιησού Χριστό. Πλησίασε Τον από τον δρόμο των ευαγγελικών εντολών. Γνώρισε Τον μέσα σ’ αυτές. Με την τήρησή τους φανέρωσε και απόδειξε την αγάπη σου σ’ Εκείνον. Ο Ίδιος τότε θα σου αποκαλύψει τον εαυτό Του και θα πλημμυρίσει την καρδιά σου από ανέκφραστη αγάπη, την αγάπη του Θεού. Η αγάπη αυτή δεν προέρχεται από σένα, τον πεσμένο άνθρωπο, αλλά αποτελεί δώρο του Αγίου Πνεύματος. Το δίνει ο μοναδικός αληθινός Θεός στα «δοχεία» που καθαρίστηκαν με τη μετάνοια και στολίστηκαν με την ταπείνωση και τη σωφροσύνη.

Να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου και την ψυχή σου στο Κύριο, τον παντοδύναμο και πανάγαθο. Όχι στον εαυτό σου, τον αδύναμο και αμαρτωλό. Έτσι θα είσαι ασφαλής. Ο Κύριος είναι ο δημιουργός σου. Μετά τη θλιβερή πτώση σου, Εκείνος ενανθρώπησε για σένα, καταδικάστηκε για σένα, έχυσε το αίμα Του για σένα. Μα και τι δεν θα κάνει ακόμα για σένα! Ετοιμάσου να δεχθείς τα δώρα Του, καθαρίζοντας την ψυχή σου. Αυτό είναι το δικό σου έργο. Αμήν.

(Αγ. Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, «Ασκητικές εμπειρίες» τ. Α΄. Εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου, 2008.)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

Ο Σταυρός για τον οποίο συνεχώς μιλάμε στην Εκκλησία είναι οι προσωπικές μας επιλογές. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου κυριολεκτικά γονατίζεις υπό το βάρος των… προσωπικών επιλογών. Εξανίστασαι, μεμψιμοιρείς και παραπονιέσαι όταν καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να σηκωθείς παρά μόνο παραιτούμενος από τον ίδιο τον εαυτό σου ….

Η πιο κρίσιμη στιγμή, όταν καταλαβαίνεις ότι ο Θεός δε σε δέχεται με οποιονδήποτε τρόπο.

 Με καρδιά συντετριμμένη, με γόνατα ματωμένα, σκονισμένος και βρώμικος σηκώνεσαι, τινάζεσαι και παίρνεις Εκείνον εγγυητή και Εκείνος συμφωνεί. Παραιτείσαι από τον εαυτό σου για να είσαι μαζί Του. Παραιτείσαι απ’ όλα από αγάπη γι’ Αυτόν, για κάτι ασυγκρίτως μεγαλύτερο. Εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στα χέρια Του και περιμένεις με ελπίδα, χαρά εσωτερική και ειρήνη να σ’ ακούσει.

 Αλλά ο Θεός δε βιάζεται. Θέλει να μάθεις ένα μάθημα ακόμα. Θέλει να μάθεις τι είναι ζωή χωρίς Εκείνον. ¨Όλα γίνονται για να μάθουμε να ξανα-αναγνωρίσουμε τον Κτίστη, για να μάθουμε να φωνάζουμε! Επειδή έρχεται καιρός όπου αν δε μάθεις να φωνάζεις με όλη σου τη ψυχή παθαίνεις ασφυξία, πνίγεσαι κυριολεκτικά. Αισθάνεσαι ότι παραδίδεις το πνεύμα σου. Ο ψαλμωδός μιλάει αληθινά, αλλά εγώ δύσκολα το αντιλήφθηκα: « Μη αποστρέψης το πρόσωπό σου απ’ εμού και ομοιωθήσομαι τις καταβαίνουσιν εις λάκκον»

 Κι εγώ που κάποτε νόμιζα ότι η αναπνοή, μας κρατάει στη ζωή.

Πηγή:http://proskynitis.blogspot.com/2009/09/o.html

Η τηλεόραση καθιερώθηκε να βομβαρδίζει ατέ­λειωτες ώρες και μερόνυχτα τον κοινωνικό μαζικό άνθρωπο με ό,τι χειρότερο συμβαίνει στον κόσμο· και μόνο παρενθετικά, σχεδόν κατ’ εξαίρεση, μπορεί να πα­ρουσιαστεί κάτι διαφορετικό ή ποιοτικό, συζήτηση, ταινία ή ντοκυμαντέρ. Το ποσοστό αυτών των τελευταίων σε σχέση με την καθημερινή σαβούρα είναι ελάχιστο. Η καθημερινή αυτή σαβούρα έχει και συνεργάτη σπουδαίο: τις διαφημίσεις.

Οι διαφημίσεις είναι το άλλοθι της σαβούρας. Γιατί μέσαθέ τους αναδύεται ένας γυαλιστερός, λουσάτος κόσμος: είτε πρόκειται για πιάτα, είτε για πλακάκια, είτε βεβαίως για αυτοκίνητα όλα αστράφτουν και επιπλέον έμμεσα ή άμεσα, σαν είδος σάλτσας ή επιδορπίου, προβάλλεται το γυναικείο σώμα ή κομμάτια του (μερικές φορές μάλιστα όχι απλώς έμμεσα ή άμεσα αλλά εξόχως προκλητικά και χυδαία). Το σώμα, όχι η γυναίκα ως ύπαρξη αλλά το σώμα της ως αυτονομημένο είδος προς ερεθισμό των αισθήσεων -και επιβολή του προϊόντος στους χαυνωμένους τηλεθεατές.

Έχουμε λοιπόν δύο επίπεδα: από τη μία την καθημερινή σαβούρα που αποδίδεται με τον όρο «πραγματικότητα», η οποία πρέπει τάχα να παρουσιαστεί σώνει και καλά για ενημέρωση του λαού και από την άλλη τον λουστρα­ρισμένο και αστραφτερό κόσμο της διαφήμισης που με τη σειρά του αποτελεί σαβούρα αλλά την κρύβει το ρούχο της, το κάλυμμα, το περιτύλιγμα, εν τέλει ο ψευδής ή μάλλον ψευδαισθητικός εικονισμός της: στη διαφήμιση όλα είναι ψεύτικα γιατί όλα είναι στημένα και σκηνοθετημένα.

Ένας τέτοιος κόσμος παγιώνει την κατάσταση του εξαρ­τημένου και μαζικού άνθρωπου. Γιατί ο μαζικός αυτός άνθρωπος παρακολουθώντας τα ΜΜΕ δεν βλέπει πουθενά εικόνες που να τον βγάζουν στο ξέφωτο μιας ποιοτικά ανώτερης ζωής. Είναι περικυκλωμένος διπλά. Από τη μια η ρου­τίνα της καθημερινότητας, όπου η πραγματικότητα κινείται μεταξύ εργασιομανίας, νεύρωσης και φυγής, ασφυκτικού ωραρίου και οικονομίας της αγοράς, πλαστών επιθυμιών και καταναλωτισμού-ολοκληρωτισμού. Από την άλλη, η πραγματικότητα των ΜΜΕ όπου τα πράγματα παρουσιά­ζονται διογκωμένα ή υπερτονισμένα, λόγω ανταγωνισμού και δημιουργίας εντυπώσεων, αλλά και επεξεργασμένα μέσα από ένα δημοσιογραφικό λόγο που κατέχεται από το πανίσχυρο σύνδρομο της λεγόμενης ενημέρωσης ανά λεπτό, ανά ώρα και ανά στιγμή για τα δήθεν τρομερά που συμβαίνουν στον κόσμο. Η ενημέρωση αυτή συνδυάζεται με την φυγοπάθεια της επικαιρότητας, η οποία, προπαντός από τότε που υπάρχει τηλεόραση στην Ελλάδα, δηλαδή επί Δικτατορίας, έχει καταστεί ο βραχνάς του κοινωνικού ανθρώπου: με αυτόν ξυπνάει και με αυτόν κοιμάται. Δεν τί­θεται ζήτημα κριτηρίων ή επιλογών. Αυτά είναι ψιλά γράμ­ματα αναγνώσιμα μόνο από δύο-τρεις χιλιάδες Έλληνες. Δεν τίθεται ζήτημα να επιλέξω αυτό ή εκείνο το σημείο της επικαιρότητας. Η επικαιρότητα υπάρχει ολόκληρη με απαι­τήσεις ζηλωτικής θεότητας. Θά την υποστούμε ολόκληρη: αυτή βασιλεύει, αυτή διεισδύει εις νεφρούς και καρδίας, αυτή ανασκάβει τα πάντα· ο φακός, ειδικά τελευταία, δεν αφήνει τίποτε στο σκοτάδι!

Έτσι άλλωστε φτάνουμε στην κατάργηση της προσω­πικής ζωής, με πρότυπο τον «Μεγάλο Αδελφό» (και ό,τι άλλο σχετικό τον διαδέχτη­κε και συνεχίζει ακάθεκτο) που οι εκπομπές του μόνο στην Ελλάδα είχαν οχτώ εκατομμύρια τηλεθεατές! Είναι τέτοια η επέλαση της επικαιρότητας στη ζωή των ανθρώπων που δεν έχουν σχεδόν καθόλου χρόνο για το μη επίκαιρο, δηλαδή για τα αληθινά και ουσιαστικά ζητήματα. Οι άνθρωποι νο­μίζουν στην πλειονότητά τους ότι η πραγματικότητα είναι οι οικονομικοί δείκτες, οι αποφάσεις των πολιτικών και των δημάρχων, τα τρομερά δημόσια έργα, τα μαγειρέματα των επιχειρηματιών, οι συγ­χωνεύσει εταιρειών. Αυτό που μένει από τους ίδιους είναι ένα ατομικοποιημένο εγώ προσκολλημένο σα στρείδι στα επίγεια, με ένα συναισθηματισμό νοσηρό, με μια διάθεση άμεσης ικανοποίησης επιθυμιών χωρίς ίχνος τις πιο πολλές φορές πνευματικής αίσθησης κι ας μιλούμε δύο χιλιάδες χρόνια τουλάχιστον για τον άνθρωπο ως πνευματική υπό­σταση και για τις διάφορες περιοχές του πνεύματος. Έχουν λησμονήσει ότι αποτελούν προσωπική ύπαρξη, ότι η ζωή τους όταν μείνει εγκλωβισμένη στα εγκόσμια παραδίνεται στην πλήξη και τη νεύρωση.

(Από το βιβλίο «Ο αντιχριστιανισμός», εκδ. Αρμός, Αθήνα 2009)«Πειραϊκή Εκκλησία» Δεκ. 2009

Από:http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1358

 Προς τον Συνήγορο του Πολίτη

του Β. Δ. Μακρυπούλια

Mυτιλήνη, 12/1/2010

Προς:  Συνήγορο του Πολίτη

Θέμα: «Εκκλησιαστικά σύμβολα και Εκκλησιασμός στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση».

Αξιότιμε κύριε

Είναι κοινά παραδεκτός τόπος ότι βασικός πυλώνας κάθε ευνομούμενης πολιτείας και κοινωνίας είναι η τήρηση των νόμων και του συντάγματος. Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω το Ελληνικό Σύνταγμα, η κορωνίδα των νόμων, ρητά αναφέρει (άρθρο 3)τα παρακάτω: «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού». Επίσης ρητά το Ελληνικό Σύνταγμα αναφέρει (άρθρο 16) «η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό …την ανάπτυξη της εθνικής  και θρησκευτικής συνείδησης.».Στο ίδιο άρθρο τα σχολεία ως κρατικά εκπαιδευτήρια χαρακτηρίζονται ως νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ,υποκείμενα λοιπόν στους νόμους του Ελληνικού κράτους, χρηματοδοτούμενα μάλιστα από αυτό.

Είναι συνεπές με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα τα σχολεία να έχουν Χριστιανική Ορθόδοξη ταυτότητα. Από τη στιγμή κατά την οποία η σχέση Κράτους και σχολείου είναι σχέση υιϊκή οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο χαρακτήρας του Κράτους διαποτίζει και το σχολείο. Όπως σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες υπάρχουν θρησκευτικά σύμβολα ,τα οποία απλά εξωτερικεύουν το εσωτερικό θρησκευτικό συναίσθημα του Έλληνα ,με το ίδιο σκεπτικό επιτρέπεται και στα σχολεία ,τα οποία προετοιμάζουν τους αυριανούς πολίτες που θα δώσουν πίστη σε αυτό το Σύνταγμα, η ανάρτηση και ή ύπαρξη θρησκευτικών συμβόλων. Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω κανένα νομικό κείμενο δεν απαγορεύει την ανάρτηση θρησκευτικών συμβόλων σε μία χώρα όπου το Σύνταγμα αναφέρει όσα παραπάνω σημειώσαμε.

Επίσης ο ν.1566/1985 σαφώς αναφέρει στο άρθρο 1 «(ενν. το σχολείο) ειδικότερα υποβοηθεί τους μαθητές ….να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης». Επίσης ο νόμος αυτός που διέπει την Ελληνική  εκπαίδευση πουθενά δεν απαγορεύει τον εκκλησιασμό. Μάλιστα χαρακτηριστικά αναφέρει (άρθρο 45)ότι οι μαθητές θα πρέπει «να συμβάλουν στην ομαλή και γόνιμη λειτουργία της εκπαιδευτικής διαδικασίας ,ώστε να επιτευχθεί η συστηματική μετάδοση της απαραίτητης και ουσιαστικής γνώσης». Άραγε όταν ο σκοπός του σχολείου είναι η συμμετοχή και η εκμάθηση της ορθόδοξης παράδοσης ,αυτό δεν επιφέρει και τον εκκλησιασμό των μαθητών προκειμένου να γνωρίσουν στην πράξη όσα θεωρητικά μαθαίνουν στο σχολείο;

  Ας μεταφερθούμε σε ένα άλλο καθαρά διασκεπτικό επίπεδο. Μέσα από την προσεκτική μελέτη της διαχρονικής θεολογίας και φιλοσοφίας παρατηρούμε κάτι άξιο σημειώσεως. Όλες οι ιδέες και οι αξίες του σημερινού πολιτισμού γεννήθηκαν μέσα από τη σχέση του ανθρώπου με το Θείο και την Κοινωνία που προέκυψε με βάση αυτή τη σχέση. Δεν υπάρχει καμμία ιδέα και αξία του σημερινού κόσμου που να μην εμπεριέχεται στα γραπτά των Ελλήνων σοφών και των Ορθοδόξων Χριστιανών Πατέρων. Ουδεμία. Άρα γιατί πρέπει να λησμονήσουμε έμμεσα την παράδοσή μας απαξιώνοντας σύμβολα που μας την υπενθυμίζουν; Όλη η σημερινή εκπαίδευση ως ιδέα και ανθρωπιστικό ιδανικό προϋπήρξε στα γραπτά των Ιερών Πατέρων. Οι έννοιες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, του σεβασμού της ανθρώπινης προσωπικότητας στα γραπτά των Ελλήνων φιλοσόφων και των Χριστιανών Πατέρων προσέλαβαν τη δύναμη στήριξης της ανθρώπινης κοινωνίας. Άρα δεν παρατηρείται καμμία αυθαιρεσία στη συνεπή υπενθύμιση όλων αυτών μέσα από την ανάρτηση των ιερών συμβόλων και της καλής συνήθειας του εκκλησιασμού. Είναι σίγουρο ότι όλα αυτά είναι η πολυτιμότερη βοήθεια προς τους εφήβους να διαπλάσουν μία άρτια προσωπικότητα ικανή να ανταπεξέλθει στην κοινωνία και στις προκλήσεις της.

Ειδικότερα όσοι από τους αλλοδαπούς παραπονούνται θα έπρεπε προσεκτικά να εξετάσουν τι γίνεται στη χώρα τους σε θέματα θρησκευτικής ελευθερίας ,πολύ δε περισσότερο αυτοί οι ίδιοι τι κάνουν προκειμένου η χώρα καταγωγή τους να τηρήσει κανόνες σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας στο βαθμό που η Ελλάδα τους τηρεί.

Όλα επαφίωνται στην ελεύθερη βούληση μαθητών και διδασκάλων. Είναι ανήκουστο η πλειονότης των Ορθοδόξων Ελλήνων να δεχθεί τη λήθη προς ικανοποίηση των μειονοτήτων ,τη στιγμή κατά την οποία όλα λειτουργούν σύννομα. Άραγε εάν ο εκκλησιασμός είναι αγελοποίηση, μαζοποίηση είναι και  η συμμετοχή στις εκδρομές; Αγελοποίηση είναι κάθε κοινή εκδήλωση του σχολείου; Με το ίδιο σκεπτικό κάποιος γονέας θα εμπόδιζε το παιδί του να συμμετάσχει σε σχολική εκδρομή διότι θα φοβόταν μήπως τραυματισθεί. Η σχολική ζωή όμως έχει ενδιαφέρον και αναπτύσσεται μέσα από τη σοβαρή ανάπτυξη της κοινωνικότητας και των κοινών εκδηλώσεων. Με αυτό τον τρόπο εξάλλου ο μαθητής όταν αποφοιτήσει ώριμα και επιλεκτικά μπορεί να κάνει τις επιλογές του. Θα πρέπει όμως να γνωρίσει όσα εμπεριέχονται στη σχολική πραγματικότητα προκειμένου ελεύθερα να αποδεχθεί καταστάσεις ή να απορρίψει ,πλάθοντας ως ακαδημαϊκός πολίτης την ηθική του ταυτότητα.

Πίσω από κάθε παιδεία ευρίσκεται το ιδεολογικό υπόβαθρο της Ελληνικής φιλοσοφίας και της Ορθόδοξης Χριστιανικής διανόησης. Όπως ομίλησε ο Μέγας Βασίλειος για τους νέους με παρόμοιο τρόπο και οι σημερινοί παιδαγωγοί προσπαθούν να πλησιάσουν τη νεότητα. Όπως ο Γρηγόριος Νύσσης προσέγγισε την άβυσσο που ονομάζεται ανθρώπινη ψυχή με παρόμοιο  τρόπο προσπαθούν οι σύγχρονοι ψυχολόγοι να προσπελάσουν την εφηβική ηλικία. Βάζοντας την εικόνα ενός σύγχρονου σοφού σε μία σχολικά αίθουσα είναι αναγκαιότητα να θυμηθούμε την εικόνα του πνευματικού του πατέρα που τεχνηέντως αποκρύπτεται πίσω από αυτή την εικόνα.

Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος αφαίρεσης των ιερών συμβόλων ,και κανένας λόγος απαγόρευσης του εκκλησιασμού. Υπάρχει όμως τεράστιο θέμα σεβασμού των Ελληνικών νόμων και της διαχρονικής γνώσης της Ελληνικής παράδοσης και της συνεχούς εξέλιξης αυτής.

Β. Δ. Μακρυπούλιας- Δρ. φιλοσοφίας

 Ιστοσελίδα: http://users.sch.gr/makripulias http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2716&Itemid=1

 Οι ομορφιές της φύσεως είναι οι μικρές αγάπες που μας οδηγούν στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό

Να χαίρεσθε όσα μας περιβάλλουν. Όλα μας διδάσκουν και μας οδηγούν στον Θεό. Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ’ τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό. Τα λουλούδια, για παράδειγμα, έχουν την χάρη τους, μας διδάσκουν με το άρωμά τους, με το μεγαλείο τους. Μας μιλούν για την αγάπη του Θεού. Σκορπούν το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους.

Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει. Ο Χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες στην ποίηση. Την αγάπη ποιητικές καρδιές την ενστερνίζονται, τη βάζουν μέσα στην καρδιά τους, την αγκαλιάζουν, την νιώθουν βαθιά.

Να εκμεταλλεύεσθε τις ωραίες στιγμές. Οι ωραίες στιγμές προδιαθέτουν την ψυχή σε προσευχή, την καθιστούν λεπτή, ευγενική, ποιητική. Ξυπνήστε το πρωί, να δείτε το βασιλιά ήλιο να βγαίνει ολοπόρφυρος απ’ το πέλαγος. Όταν σας ενθουσιάζει ένα ωραίο τοπίο, ένα εκκλησάκι, κάτι ωραίο, να μη μένετε εκεί, να πηγαίνετε πέραν αυτού, να προχωρείτε σε δοξολογία για όλα τα ωραία, για να ζείτε τον μόνον Ωραίον. Όλα είναι άγια, και η θάλασσα και το μπάνιο και το φαγητό. Όλα να τα χαίρεσθε. Όλα μας πλουτίζουν, όλα μας οδηγούν στην μεγάλη Αγάπη, όλα μας οδηγούν στον Χριστό.

Να παρατηρείτε όσα έφτιαξε ο άνθρωπος, τα σπίτια, τα κτίρια, μεγάλα ή μικρά, τις πόλεις, τα χωριά, τους ανθρώπους, τον πολιτισμό τους. Να ρωτάτε, να ολοκληρώνετε τις γνώσεις σας για το καθετί, να μη στέκεστε αδιάφοροι. Αυτό σας βοηθάει σε βαθύτερη μελέτη των θαυμασίων του Θεού. Γίνονται όλα ευκαιρίες να συνδεόμαστε με όλα και με όλους. Γίνονται αιτίες ευχαριστίας και δεήσεως στον Κύριο του παντός. Να ζείτε μέσα σε όλα, στη φύση, στα πάντα. Η φύση είναι το μυστικό Ευαγγέλιο. Όταν, όμως, δεν έχει κανείς εσωτερική Χάρη, δεν τον ωφελεί η φύση. Η φύση μας ξυπνάει, αλλά δεν μπορεί να μας πάει στον Παράδεισο.

Ο πνευματέμφορος, αυτός που έχει το Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλο μάτια, όλο όσφρηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με το Πνεύμα του Θεού. Είναι αλλιώτικος. Όλα τα βλέπει κι όλα τ’ ακούει· βλέπει τα πουλιά, την πέτρα, την πεταλούδα…. Περνάει από κάπου, αισθάνεται το καθετί, ένα άρωμα, για παράδειγμα. Ζει μέσα σε όλα· στις πεταλούδες, στις μέλισσες κ.λπ. Η Xάρις τον κάνει να είναι προσεκτικός. Θέλει να είναι μαζί με όλα.

Α, τι να σας πω! Αυτό το έζησα, όταν με επισκέφθηκε η Θεία Χάρις στο Άγιον Όρος. Θυμάμαι τ’ αηδόνι να ξελαρυγγιάζεται μες στα δέντρα με τα φτερά του κατά πίσω, για να έχει δύναμη. Πω, πω, πω! Να είχα ένα ποτηράκι με νερό, να του έδινα να πίνει κάθε τόσο, να ξεδιψάει… Γιατί να ξελαρυγγιάζεται τ’ αηδόνι, γιατί; Όμως κι αυτό το χαίρεται το κελάηδημά του, το αισθάνεται, γι’; αυτό ξελαρυγγιάζεται.

Μ’ ενέπνεαν πολύ τα πουλάκια στο δάσος. Να πάτε καμιά μέρα στα Καλλίσια ν’ ακούσετε τ’ αηδόνια. Πέτρινη καρδιά να έχεις, θα συγκινηθείς. Πώς να μην αισθανθείς ότι είσαι μαζί με όλα; Να εμβαθύνετε στο σκοπό τους. Ο σκοπός είναι βαλμένος απ’ τον Πλάστη τους. Η σκοπιμότητα της δημιουργίας δείχνει το μεγαλείο του Θεού και την πρόνοιά Του. Σ’ εμάς τους ανθρώπους εκφράζεται διαφορετικά η σκοπιμότητα του Θεού. Έχομε την ελευθερία, τη λογική.

Έκανα μια μέρα ένα σχέδιο για εδώ. Να κάνω μια δεξαμενή ανάμεσα στα πεύκα και να βάλω ένα ντεπόζιτο με δύο κυβικά νερό μέσα και να είναι αυτόματη, για να δίνει νερό. Τότε θα έλθουν τ’ αηδόνια, που θέλουν πολύ το νερό και τις σκνίπες και τις μυίγες…

Κάποτε, τότε που ζούσα στα Καλλίσια, γύριζα στο μοναστήρι μετά από αρρώστια κι η κυρα-Μαρία, η τσοπάνισσα, ήλθε να με πάρει με το γαϊδουράκι. Στο δρόμο την ρώτησα: 

– Κυρα-Μαρία, πως πάνε οι ομορφιές, τα λιβάδια, τα χρώματα, οι πεταλούδες, τ’ αρώματα, τ’ αηδόνια;

 – Τίποτα, μου λέει, δεν υπάρχει τίποτα.

 – Ναι; της λέω. Μάιος μήνας και δεν υπάρχει τίποτα; – Τίποτα! μου απαντάει.

Σε λίγο συναντάμε όλ’ αυτά, λουλούδια, ευωδιές, πεταλούδες.

– Ε, κυρα-Μαρία, τώρα τι λέεις;

 – Α, δεν τα είχα προσέξει!

Προχωρώντας εφθάσαμε στα Πλατάνια. Τ’ αηδόνια χαλούσαν τον κόσμο.

– Κυρα-Μαρία, μου είπες ψέματα!

– Όχι, μου λέει. Δεν τα είχα προσέξει καθόλου!

Κι εγώ στην αρχή ήμουν «χοντρός», δεν καταλάβαινα. Μετά ο Θεός μου έδωσε την Χάρη. Τότε όλα άλλαξαν. Αυτό έγινε, αφού άρχισα την υπακοή.

Θυμάμαι τ’ απολιθωμένα δέντρα, τους κορμούς, που είδαμε στη Μυτιλήνη. Υπάρχουν δεκαπέντε εκατομμύρια χρόνια. Μ’ εντυπωσιάσανε τόσο πολύ! Κι αυτό είναι προσευχή, να βλέπεις τ’ απολιθώματα και να δοξάζεις τα μεγαλεία του Θεού.

πηγή:http://www.oodegr.com/oode/dogma/ktisi/sevasmos1.htm

Όπως είναι γνωστόν, η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού καί κοινωνία θεώσεως, πού σημαίνει ότι όσοι είναι μέλη τής Εκκλησίας είναι μέλη τού Σώματος τού Χριστού καί πορεύονται πρός τήν θέωση. Δέν πρόκειται γιά μιά στάσιμη κατάσταση, αλλά γιά μία συνεχή κίνηση, μιά διαρκή πορεία, τήν οποία ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θά αποκαλέση «στάσιν αεικίνητον» καί «κίνησιν στάσιμον»: «Στάσιν αεικίνητον λαβούσα τήν απέραντον τών θείων απόλαυσιν, καί κίνησιν στάσιμον τήν επ’ αυτοίς ακόρεστον όρεξιν». Η Εκκλησία δέν είναι κατεστημένος θεσμός, αλλά μιά στρατεία εν Χριστώ, μιά πορεία πρός τήν μέθεξη τής Βασιλείας τού Θεού, η οποία Βασιλεία καί βιώνεται από τό παρόν καί θά έλθη στό μέλλον στήν πληρότητά της.

Κέντρο τής εκκλησιαστικής ζωής είναι η θεία Ευχαριστία. Αυτός είναι ο λόγος γιά τόν οποίον ο τρόπος τελέσεως τής θείας Ευχαριστίας εικονίζει τό τί ακριβώς είναι η Εκκλησία, αλλά καί δείχνει ποιός είναι ο απώτερος σκοπός της.

 Στήν «Μυσταγωγία» τού αγίου Μαξίμου τού Ομολογητού διαφαίνεται ποιός είναι ο χαρακτήρας καί ο σκοπός τής Εκκλησίας καί τής θείας Ευχαριστίας. Πάντως, η εκκλησιολογία δέν μπορεί νά εξετάζεται ανεξάρτητα από τήν ευχαριστιολογία.

Η θεία Ευχαριστία είναι πράγματι η «Σύνοδος ουρανού καί γής». Τό χωρίο τού αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου είναι πολύ χαρακτηριστικό:«Ώ τών τού Χριστού δωρημάτων! Άνω στρατιαί δοξολογούσιν αγγέλων κάτω εν εκκλησίαις χοροστατούντες άνθρωποι τήν αυτήν εκείνοις εκμιμούνται δοξολογίαν. Άνω τά Σεραφίμ τόν τρισάγιον ύμνον αναβοά κάτω τόν αυτόν η τών ανθρώπων αναπέμπει πληθύς κοινή τών επουρανίων καί τών επιγείων συγκροτείται πανήγυρις μία ευχαριστία, έν αγαλλίαμα, μία ευφρόσυνος χοροστασία. Ταύτην γάρ η άφραστος τού Δεσπότου συγκατάβασις εκρότησε, ταύτην τό Πνεύμα συνέπλεξε τό άγιον, ταύτης η αρμονία τών φθόγγων τή πατρική ευδοκία συνηρμόσθη άνωθεν έχει τήν τών μελών ευρυθμίαν, καί υπό τής Τριάδος, καθάπερ υπό πλήκτρου τινός, κινουμένη, τό τερπνόν καί μακάριον ενηχεί μέλος, τό αγγελικόν άσμα, τήν άληκτον συμφωνίαν. Τούτο τής ενταύθα σπουδής τό πέρας, ούτος ο τής συνελεύσεως ημών καρπός».

Τό κεντρικό σημείο αυτού τού Χρυσοστομικού χωρίου είναι τό «μία ευχαριστία, έν αγαλλίαμα, μία ευφρόσυνος χοροστασία» αγγέλων καί ανθρώπων, κεκοιμημένων καί ζώντων. Στήν πατερική παράδοση δέν ερείδεται ακριβώς η δυτική διάκριση τής Εκκλησίας σέ στρατευομένη καί θριαμβεύουσα, αφού μία είναι η Εκκλησία καί μία είναι η θεία Ευχαριστία στόν ουρανό καί τήν γή καί οι ζώντες άγιοι βεβαιώνουν τόν θρίαμβο τού Χριστού καί μετέχουν αναλόγως σέ αυτόν, πού είναι η νίκη τους πάνω στόν θάνατο, τήν αμαρτία καί τόν διάβολο. Αυτό σημαίνει ότι καί τά ζώντα μέλη τής Εκκλησίας μετέχουν τού μυστηρίου τού Σταυρού καί τής Αναστάσεως τού Χριστού, δηλαδή τού θριάμβου τού Χριστού.

 Η ιεραρχικότητα τών χαρισμάτων καί τών διακονιών αυτών πού μετέχουν στήν θεία Λειτουργία διακρίνεται σέ πολλούς βαθμούς. Είναι οι κατηχούμενοι, οι φωτιζόμενοι καί οι φωτισθέντες πιστοί οι λαϊκοί διαφόρων πνευματικών καταστάσεων, ήτοι καθαιρόμενοι, φωτιζόμενοι καί θεούμενοι οι Κληρικοί διαφόρων βαθμών, ήτοι Επίσκοποι, Πρεσβύτεροι, Διάκονοι καί οι διαφοροτρόπως υπηρετούντες στήν θεία Λειτουργία, ήτοι υποδιάκονοι, αναγνώστες, ψάλτες, υπηρετικό προσωπικό. Όλοι μετέχουν στό μυστήριο τής θείας Ευχαριστίας, αλλά διαφοροτρόπως, οπότε υφίσταται συνοδικότητα καί ιεραρχικότητα.

Οι λαϊκοί συμμετέχουν στήν θεία Λειτουργία προσευχόμενοι καί κοινωνούντες τού Σώματος καί τού Αίματος τού Χριστού οι ιεροψάλτες ψάλλουν εξ ονόματος τού λαού οι διάκονοι απευθύνουν τίς δεήσεις στόν Θεό υπέρ τού λαού οι Πρεσβύτεροι προσφέρουν τήν αναίμακτη μυσταγωγία, μέ τήν άδεια τών Επισκόπων τους, καί οι Επίσκοποι είναι οι προεστώτες τής ευχαριστιακής συνάξεως.

 Καίτοι οι παρευρισκόμενοι στήν θεία Λειτουργία μετέχουν τού μεγάλου Μυστηρίου, οι Κληρικοί πλαισιώνουν τό Θυσιαστήριο καί προσεύχονται, όμως, ο Προεστώς τής θείας Ευχαριστίας προσφέρει τήν αναίμακτη θυσία, αυτός απευθύνει τήν ευχή τής αγίας Αναφοράς, πού είναι προσευχή στόν Πατέρα νά αποστείλη τό Άγιον Πνεύμα καί νά μεταβάλη τόν άρτο καί οίνο σέ Σώμα καί Αίμα Χριστού. Έτσι, γίνεται συλλείτουργο, αλλά διακρίνονται ιδιαίτερες κατηγορίες πνευματικών χαρισμάτων καί διακονιών. Ακόμη καί τότε πού συλλειτουργούν Κληρικοί τού ιδίου βαθμού, ο πρώτος από τούς λειτουργούς προσφέρει τήν αναίμακτη θυσία καί οι άλλοι μετέχουν τού Μυστηρίου. Η τέλεση τού Μυστηρίου τής θείας Ευχαριστίας προϋποθέτει προεξάρχοντα. Οπότε, η συνοδικότητα λειτουργεί σέ συνδυασμό μέ τήν ιεραρχικότητα.

Αυτή η διάκριση τών χαρισματικών διακονιών στήν θεία Λειτουργία φαίνεται καί στό βιβλίο τής Αποκαλύψεως τού Ιωάννου, στό οποίο παρουσιάζεται τό όραμα τής ουράνιας Εκκλησίας καί τής ουράνιας θείας Λειτουργίας πού είδε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης καί βεβαίως, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, συνδέεται μέ τήν επίγεια θεία Λειτουργία.

 Στό όραμα αυτό τής ουράνιας θείας Λειτουργίας βλέπουμε τόν «όμοιον υιώ ανθρώπου…», ευρισκόμενο μεταξύ τών επτά λυχνιών (Απ. α’, 12 κ.εξ.) τόν επί τού θρόνου καθήμενο, καί τούς εικοσιτέσσερεις Πρεσβυτέρους καθημένους σέ θρόνους «κυκλόθεν τού θρόνου» τά τέσσερα ζώα εν μέσω τού θρόνου, καί τήν λατρεία πού προσφέρουν στόν καθήμενο επί τού θρόνου οι εικοσιτέσσερεις Πρεσβύτεροι καί τά λειτουργικά ζώα (Απ. δ’, 1 κ.εξ.) «τό αρνίον τό εστηκός ως εσφαγμένον» «εν μέσω τού θρόνου καί τών τεσσάρων ζώων καί εν μέσω τών πρεσβυτέρων» καί τήν λατρεία τους στό ως εσφαγμένον αρνίον (Απ. ε’, 6 κ.εξ.) τό Θυσιαστήριο καί «υποκάτω τού θυσιαστηρίου τάς ψυχάς τών εσφαγμένων διά τόν λόγον τού Θεού» (Απ. στ’, 9 κ.εξ.) «τόν όχλον πολύν» «εστώτες ενώπιον τού θρόνου καί ενώπιον τού αρνίου» (Απ. ζ’, 9 κ.εξ.) τόν λιβανωτό καί τόν καπνό τών θυμιαμάτων (Απ. η’, 3 κ.εξ.) τό άσμα τών λελυτρωμένων (Απ. ιδ’, 1 κ.εξ.) τόν ύμνον αλληλούϊα (Απ. ιθ’, κ.εξ.) τό «δείπνον τού γάμου τού αρνίου» (Απ. ιθ’, 9 κ.εξ.) τόν καινό ουρανό καί τήν καινή γή καί τήν αγία πόλη Ιερουσαλήμ (Απ. κα’, 1 κ.εξ.).

 Όλη αυτή η αποκαλυπτική εμπειρία είναι καί ουράνια Λειτουργία καί πρότυπο τής επίγειας θείας Λειτουργίας, μεταξύ δέ αυτών υπάρχει μιά πνευματική όσμωση. Αλλά τόσο οι ευχές όσο καί η διάταξη τής θείας Λειτουργίας δείχνουν μιά συνοδική καί ιεραρχική πορεία καί ανάβαση πρός τό ύψος τού όρους Σινά, τού Γολγοθά καί τού καινού μνημείου τής Αναστάσεως.

 Η θεία Λειτουργία όχι μόνον εικονίζει, αλλά καί εκφράζει τήν Θαβώρεια εμπειρία καί μετέχει αυτής. Στό όρος Θαβώρ στό μέσον βρισκόταν ο Χριστός μέσα στό άκτιστο Φώς, τό οποίο προχεόταν έσωθεν, αφού καί τό Σώμα τού Χριστού είναι πηγή τού ακτίστου Φωτός οι Προφήτες παρευρίσκονταν ένθεν καί ένθεν τού Χριστού συνομιλούντες μαζί Του καί οι τρείς Μαθητές έπεσαν πρηνείς, γιατί, ενώ ζητούσαν τήν κατασκευή κτιστών σκηνών γιά τόν Χριστό, τόν Μωϋσή καί τόν Ηλία, βρέθηκαν οι ίδιοι κάτω από τήν άκτιστη σκηνή, τήν νεφέλη τήν φωτεινή, τήν παρουσία τού Αγίου Πνεύματος. Όλες αυτές οι πνευματικές καταστάσεις θυμίζουν τέλεση θείας Λειτουργίας.

Επίσης, μέ αυτήν τήν αποκαλυπτική εμπειρία τού Ευαγγελιστού Ιωάννου δημιουργήθηκε καί ο επίγειος κτιστός Ναός, όπως άλλωστε τό βλέπουμε καί στήν περίπτωση τού Μωϋσή, ο οποίος μέ βάση τήν αχειροποίητη καί άκτιστη σκηνή πού είδε στό όρος Σινά κατασκεύασε τήν κτιστή σκηνή τού Μαρτυρίου καί αργότερα κατασκευάσθηκε ο Ναός τού Σολομώντος, αλλά καί ο χριστιανικός Ναός, μέ τήν διαίρεση σέ Νάρθηκα, κυρίως Ναό καί Άγια τών Αγίων, ήτοι Ιερό Βήμα.

Επομένως, στήν θεία Λειτουργία, στόν τρόπο τελέσεώς της, αλλά καί στόν χώρο πού τελείται, βλέπουμε τήν συνοδική καί ιεραρχική δομή τού εκκλησιαστικού πολιτεύματος.

Απόσπασμα από τήν Εισήγηση τού Σεβασμιωτάτου στήν Ιεραρχία τής Εκκλησίας τής Ελλάδος (Οκτ. 2009).

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009

 «Εστίν αισχύνη επάγουσα αμαρτίαν και εστίν αισχύνη δόξα και χάρις» (Παροιμίες 26,11)

Η ντροπή -ή επί το ελληνικότερον η αιδώς και το αγιογραφικότερον η αισχύνη- είναι ένα δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο. Ένα στεφάνι δόξας και χάριτος. Το αίσθημα αυτό προ της πτώσεως στη ζωή των πρωτοπλάστων λειτουργούσε ως πηγαίος σεβασμός και ιερό δέος προ της παρουσίας του Θεού. Μετά τη διάπραξη της αμαρτίας, οι πρώτοι άνθρωποι κυριεύονται από το κοινό αίσθημα της ντροπής, διότι «έγνωσαν ότι γυμνοί ήσαν» και γι’ αυτό φοβούνται και σπεύδουν να κρυφθούν «από προσώπου Κυρίου του Θεού» (Γένεση 3,7-8). Η πτώση αλλοίωσε σημαντικά το βαθύ και άγιο αίσθημα του σεβασμού, μετατρέποντάς το σε φόβο, έλεγχο και ντροπή. Αυτά ωστόσο τα στοιχεία θα λειτουργήσουν έκτοτε, στην μεταπτωτική οικονομία της ζωής μας, ως κατάλοιπα, χρήσιμα για τη συγκράτηση του άνθρωπου από το κατήφορο της αμαρτίας. Συγκεκριμένα το αίσθημα της ντροπής θα διαδραματίζει κατά θεία οικονομία, ένα διπλό ρόλο: αφ’ ενός θα χρησιμεύει ως ένα χαλινάρι της φοράς της πεσμένης ανθρώπινης φύσεως προς το κακό, και αφ’ ετέρου ως έλεγχος και πικρή μεταμέλεια μετά τη διάπραξη της αμαρτίας. Λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Δείχνοντας και εδώ ο αγαθός Κύριος πολλή πρόνοια για μας, εμπόδισε την αναισχυντία των γυναικών με την εντροπή, σαν με χαλινάρι. Διότι αν μόνες τους έτρεχαν προς τους άρρενες, «ουκ αν εσώθη πάσα σαρξ» (Λόγος 15). Με τη συνεχή διάπραξη του κακού, βεβαίως το αίσθημα αυτό στους μεγαλύτερους αμβλύνεται και δεν λειτουργεί πάντοτε ευεργετικά, όπως θα πούμε παρακάτω. Στα παιδιά όμως και στους έφηβους θα το συναντήσει κανείς ακόμη ενεργό και πολλές φορές έντονο. Και πρέπει να ομολογήσουμε ότι, το απαλό ερύθημα(κοκκίνισμα) του προσώπου τους, αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό αλλά και τη σπάνια ομορφιά τους!

Πάντως η αιδώς(ντροπή) ανέκαθεν υπήρξε αρετή και χαρακτηριστικό γνώρισμα του καθαρού ανθρώπου και από όλους εξυμνείται ως κατάσταση ανωτερότητας και αξιοπρέπειας. Οι αρχαίοι μάλιστα λάτρευαν την Αιδώ ως θεά!

Η Αγία Γραφή καθώς και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, αποδίδουν μεγάλη βαρύτητα στην «αιδημοσύνη» και τη σεμνότητα του ήθους, θεωρώντας τες δόξα και χάρη του πνευματικού ανθρώπου και μίμηση του Χριστού! «… εστίν αισχύνη δόξα και χάρις» τονίζει το προοιμιακό μας επίγραμμα και: «πρόσωπον αιδήμονος μιμείται την ταπείνωσιν του ηγαπημένου (του Χριστού)» αποφαίνεται ο Αββάς Ισαάκ.

Το πολύτιμο αυτό εφόδιο του ανθρώπου παρουσιάζει ωστόσο μια αντιφατικότητα που έγκειται στο ότι ενεργοποιείται όπου δεν πρέπει και δεν ενεργοποιείται όταν πρέπει. Δηλαδή ο άνθρωπος ντρέπεται εκεί που δεν πρέπει και δεν ντρέπεται εκεί που πρέπει. Γι’ αυτό και η Γραφή λέει: «υπάρχει ντροπή επαίσχυντη και αξιοκατάκριτη και υπάρχει ντροπή γεμάτη δόξα και χάρη» (ενθ. άν.). Ας δούμε αυτό το οξύμωρο λίγο πιό αναλυτικά:

Το να παύσει να ντρέπεται ο άνθρωπος και μάλιστα όταν διαπράττει επαίσχυντες πράξεις, θεωρείται σύμφωνα με το πνεύμα της Γραφής και των Πατέρων μεγάλη κατάπτωση και αληθινή συμφορά. Ο Κύριος στο Ευαγγέλιο ταυτίζει τον αδιάντροπο άνθρωπο με τον αθεόφοβο: «κριτής ην εν τινι πόλει τον Θεόν μη φοβούμενος και άνθρωπον μη εντρεπόμενος» (Λουκ. 18,2). Έτσι βλέπουμε ότι η αδιαντροπιά οδηγεί στην αθεοφοβία και το αντίθετο. Εάν σκοπός της παιδείας -λέει ο Ιερός Χρυσόστομος- είναι να ντρέπεσαι τον εαυτόν σου, αποτελεί έσχατη απαιδευσιά το να μη ντρέπεσαι ούτε τους άλλους». Η ντροπή χρησιμεύει σαν ένα λεπτότατο ένδυμα της προσωπικότητος, το οποίο όταν αμαυρωθεί ή και καταστραφεί τελείως, αφανίζει το ανθρώπινο κάλλος και ο άνθρωπος «άφρων εστί και χοίρω μη έχοντι νόμον παραπλήσιος» (Αββάς Ισαάκ). Η ψυχή τότε γυμνή οδηγείται στην αναίδεια και στην αναισχυντία. Ο φράκτης της αιδούς(ντροπής) έχει κρημνιστεί και τότε ο δρόμος προς τη διαφθορά είναι ολάνοικτος. Δεν υπάρχουν πλέον για το άτομο ηθικοί δισταγμοί, αναστολές και συνειδησιακά προβλήματα. Όλα πλέον επιτρέπονται. Γι’ αυτό όλα διαπράττονται! Και μάλιστα φανερά, απροκάλυπτα και με καύχηση! Τούτο, το τελευταίο, είναι το χειρότερο: Η κυνικότητα είναι η έσχατη ηθική και πνευματική παρακμή ενός άνθρωπου και μιας κοινωνίας. Τούτο αποτελεί τη καρδιά της αμαρτίας, την αμαρτία της… αμαρτίας!!!

Ο Απόστολος Παύλος με λίγες μόνο λέξεις στην προς Φιλιππησίους επιστολή του (3,12) σκιαγραφεί τη κατάσταση των ανθρώπων: «ων ο Θεός η κοιλία και η δόξα εν τη αισχύνη αυτών, οι τα επίγεια φρονούντες· ων το τέλος απώλεια…». Εις δε το πρώτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους (στίχ. 18,32) εκτενέστερα και με πόνο και τόνο δραματικό περιγράφει τη κατάπτωση του αρχαίου κόσμου, τον οποίο «παρέδωκεν ο Θεός εις αδόκιμον νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα». Γι’ αυτό και ο Αββάς Ισαάκ προειδοποιεί: «οι αναιδείς και οι αναίσχυντοι τη φλογί του Αγίου Πνεύματος εκλείψουσιν» (Λόγος α’).

Πολύ φοβούμεθα ότι αυτή η «δόξα εν τη αισχύνη ημών» αποτελεί το κυρίαρχο «στίγμα» και της δικής μας εποχής. Φθάσαμε και εμείς στο τελευταίο σκαλοπάτι της σκάλας του κακού, όπως λέει ο ποιητής. Τί άλλο περιμένουμε; Και αυτό ίσως αποκαλύπτει το εσχατολογικό νόημα των ημερών μας, για τις οποίες πάλι ο Παύλος λέει: «… εν ταις εσχάταις ημέραις, έσονται οι άνθρωποι… ανόσιοι (μη έχοντες ιερόν και όσιο) και προπετείς (αυθάδεις)» (Β’ Τιμ. 3,2).

Υπάρχει δε πάνω σ’ αυτό και μια φοβερή πρόρρηση του Κυρίου, την οποία -σύμφωνα με κάποιο πρωτοχριστιανικό κείμενο- είπε, όταν η Σαλώμη η Μυροφόρος, τον ρώτησε: πότε θα έλθει η βασιλεία του Θεού; Της είπε: «όταν θα καταστρέψετε το ένδυμα της ντροπής»!!!

Στη Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν κεφάλαια ολόκληρα (Σοφ. Σειράχ 40-41) με παραινέσεις και προτροπές περί του πότε πρέπει ο άνθρωπος να φορά το ένδυμα της ντροπής και πότε όχι. Επιλεκτικά και δειγματοληπτικά θα αναφέρουμε μερικές:

– Βάσις όλων θεωρείται ο σεβασμός και η συστολή μπροστά στο Θεό και την αλήθεια Του, «Αισχύνεσθε από αληθείας Θεού και διαθήκης».

– Η ντροπή πρέπει να ρυθμίζει τις διαπροσωπικές και ανθρώπινες σχέσεις μας. Τότε το επίπεδο του πολιτισμού μας διατηρείται υψηλό. «Αισχύνεσθε από πατρός και μητρός» και «από κοινωνού και φίλου περί αδικίας και από τόπου ου παροικείς, περί κλοπής». Ο Πλάτων θεωρεί νόσο μιας πόλεως τον αναιδή και ως τέτοιο πρέπει να τον φονεύουν. «Αισχύνεσθε περί πορνείας, από οράσεως γυναικός εταίρας, από κατανοήσεως (να περιεργάζεσθε) γυναικός υπάνδρου και περιέργειας (μεγάλης οικειότητας) παιδίσκης αυτού και μη επιστής επί την κοίτην αυτής». Η ανηθικότητα και η ακολασία με όλες τις μορφές θεωρήθηκε ανέκαθεν επακόλουθο της αναισχυντίας. «Αναισχυντία, φαύλου ίδιον» έλεγαν και οι αρχαίοι!

-«Αισχύνεσθε από σκορακισμού λήψεως και δόσεως (τις παράνομες δοσοληψίες)» και «από αφαιρέσεως μερίδος και δόσεως (να αφαιρείς από κάποιον το δίκαιο μερίδιο του ή το δώρο του)»

-«Αισχύνεσθε από ηγουμένου και δυνάστου περί ψεύδους (να ντρέπεστε το ψεύδος ενώπιον του ηγεμόνος και του κατέχοντος εξουσία)»

-«Έτσι φερόμενος -λέγει εν κατακλείδι το ιερό κείμενο- θα αποκτήσεις την αληθινή και αξιέπαινη ντροπή και θα ευρίσκεις πάντοτε χάρη και εκτίμηση από όλους τους ανθρώπους»

Θεωρούμε όμως καλό να προσθέσουμε σ’ αυτές τις βιβλικές εντολές και μερικές διδαχές του Οσίου Πατρός ημών Ισαάκ του Σύρου, που αποπνέουν το άρωμα της πατερικής διακρίσεως και της οσιακής ψυχικής λεπτότητας. Αποτελούν θα λέγαμε ένα πατερικό «savoir vivre»!

– Τη συστολή και την κοσμιότητα προς όλους συνιστά κατ’ αρχήν ο όσιος Πατήρ (Λόγος Ζ): «γενού συνεσταλμένος από πάντων» και «έκκλινον από της παρρησίας ως από θανάτου»! Είναι γνωστό πόσο φοβούνται οι άγιοι την «παρρησία» δηλαδή την αδιάκριτη οικειότητα και την αυθάδεια, γιατί την θεωρούν πόρτα, που οδηγεί τη ψυχή στο ηθικό άνοιγμα «των ασκών του Αιόλου».

Και προχωρεί στις πατρικές υποδείξεις: «Κάθισε με κοσμιότητα και συστολή, χωρίς να γυμνώσεις κανένα μέλος σου…» Η εποχή μας αντίθετα κατέχεται από τη «νεύρωση του γδυσίματος»!…

«Να μην απλώσεις το χέρι σου με αναίδεια, εμπρός από τους συντρόφους σου για να πάρεις κάτι…» Τι λένε τα σύγχρονα παιδιά γι’ αυτό;

«Να μη ρίψεις εμπρός σε κάποιον πτύελο (σάλιο) κι αν σε πιάσει βήχας ενώ κάθεσαι σε τραπέζι, στρέψε το πρόσωπον σου προς τα πίσω και τότε βήξε!…» Υψηλό επίπεδο αλληλοσεβασμού, που δυστυχώς και αυτό τείνει να εκλείψει!…

«Όταν βαδίζεις στο δρόμο, να μη προσπεράσεις τους μεγαλύτερούς σου και αν προσπεραστεί ο σύντροφός σου, αφού προχωρήσεις λίγο, περίμενε τον!…» Αυτό ίσως πολλοί ούτε καν το γνωρίζουν…!

«Να εξέρχεσαι για την απαραίτητη ανάγκη με σωφροσύνη, από ευλάβεια προς το φύλακα άγγελο σου!!…» Το απόγειο του αυτοσεβασμού!!Θίγοντας και άλλα τέτοια πολλά ο μεγάλος ανατόμος της ψυχής καταλήγει: «Αν λάβεις αυτές τις προφυλάξεις άνθρωπε και απασχοληθείς διαρκώς με τη μελέτη του Θεού, αληθινά η ψυχή σου θα ιδεί μέσα της το φως του Χριστού και δεν θα σκοτισθεί εις τον αιώνα…»

Υπάρχει όμως και ντροπή για τήν οποία, όπως είπαμε, πρέπει να… ντρεπόμαστε, «ου γαρ έστι πάσαν αισχύνην διαφυλάξαι, καλόν» (Σοφία Σειράχ 41,15). Ο ανθρώπινος εγωισμός, η ανθρωπαρέσκεια, το υλικό συμφέρον και η δειλία, βοηθούντος και του Διαβόλου, είναι οι γενεσιουργές αιτίες αυτής της επαίσχυντης ντροπής και οι οποίες ενεργούν μέσα μας και δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε στην διάπραξη του αγαθού και στη μαρτυρία της πίστεως. Γι’ αυτό και στηλιτεύονται εξ ίσου, τόσο μέσα στην Αγία Γραφή, όσο και στους Πατέρες. Στο 41 κεφάλαιο της Σοφίας Σειράχ διαβάζουμε: «Μη περί τούτων (αυτών που θα εκθέσει πάρα κάτω) αισχυνθής και μη λάβης πρόσωπον του αμαρτάνειν».

Καί συνεχίζει:

«Μη ντραπής να σέβεσαι τον νόμον του Υψίστου και την διαθήκη Του».

Και ο Κύριος στην Καινή Διαθήκη προειδοποιεί:

– «ος γαρ αν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ και ο υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγγέλων των Αγίων» (Μάρκ. 8,38).

– Μη για λόγους ντροπής αποφεύγεις να παρουσιάζεις το λόγο του Θεού.

– Μη, ένεκα ντροπής προς κάποιο πρόσωπο, πέσεις σε κάποιο παράπτωμα.

– Μη ντραπείς να ομολογήσεις τα σφάλματα σου.

-Μη ντραπείς για την πλήρη και ορθή διαπαιδαγώγηση των τέκνων σου.

Και κάτι που ίσως μας χρειάζεται ιδιαιτέρως:

– Μη για λόγους ντροπής υποταχθείς δουλοπρεπώς σε άνθρωπο μωρό και ασεβή και μη επηρεασθείς ποτέ από πρόσωπα που κατέχουν αξιώματα ώστε να παρεκκλίνεις από την αλήθεια…

Όπως βλέπουμε η αποφυγή της ντροπής αυτής όχι μόνο συνιστάται, άλλα και θεωρείται τιμή και δόξα και χάρις Θεού, αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψη μας και τα λόγια του Αποστόλου Πέτρου: «Μη γαρ τις υμών πασχέτω ως φονεύς ή κλέπτης ή κακοποιός ή ως αλλοτριοεπίσκοπος, ει δε ως χριστιανός μη αισχυνέσθω, δοξαζέτω δε τον Θεόν εν τω μέρει τούτω» (4,16).

Όμως η παρηκμασμένη και αλλοπρόσαλλη εποχή μας παρουσιάζει και εδώ, όπως και σε πολλά άλλα, αυτή τη διαστροφή και αντιφατικότητα: περιπτώσεις που σου έρχεται να φωνάξεις: «αιδώς Αργείοι» και περιπτώσεις που αναγκάζεσαι σε κάποιον να πεις: «ντροπή σου είναι που… ντρέπεσαι»!…

(Αρχιμ. Αθηναγόρου Καραμαντζάνη, Οι πατέρες και τα προβλήματα της ζωής, τ.Β΄. Έκδ. Ι. Μ. Αγ. Αθανασίου Κολινδρού, σ. 76)

Πηγή : http://vatopaidi.wordpress.com

 Ο ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΕΦΕΣΟΥ  – Ο ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ο άγιος Μάρκος (κατά κόσμο Εμμανουήλ), εγεννήθη από ευσεβείς γονείς το 1392 εις την βασιλίδα των πόλεων, Κωνσταντινούπολιν. Ο πατέρας του ωνομάζετο Γεώργιος και ήτο αρχιδικαστής, σακελλίων και διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, η μητέρα του ωνομάζετο Μαρία και ήτο θυγατέρα του ευσεβούς ιατρού Λουκά.

Αμφότεροι οι γονείς προσπάθησαν και επέτυχαν να αναθρέψουν τον μικρό Εμμανουήλ εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Αλλά ο θάνατος του πατρός του άφησε αυτόν και τον μικρότερό του αδελφό Ιωάννη ορφανούς εις νεαρά ηλικία.

Τα πρώτα γράμματα ο άγιός μας τα εδιδάχθη από τον πατέρα του Γεώργιο, ο οποίος είχε μία ονομαστή ιδιωτική σχολή. Μετά τον θάνατον του πατρός του η μητέρα του τον έστειλε να μαθητεύεση εις τους πλέον φημισμένους διδασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (κατόπιν Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυμβρίας) και τον μαθηματικόν και φιλόσοφον Γεώργιον Γεμιστόν Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήτο και ο μετ έπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων ο καρδινάλιος.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ

Όταν ο νεαρός Εμμανουήλ τελείωσε τας σπουδάς του, ανέλαβε την διεύθυνση της πατρικής σχολής και εις σύντομο χρονικό διάστημα ανεγνωρίσθει ως ένας από τους πλέον λαμπρούς διδασκάλους της ψυχορραγούσης πόλεως. Μεταξύ των μαθητών του, που διέπρεψαν αργότερον, ήσαν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος,-ο πρώτος μετά την πτώσιν της Πόλεως Πατριάρχης-, ο Θεόδωρος Αγαλλιανός, ο Θεοφάνης Μητροπολίτης Μηδείας και ο αδελφός του Ιωάννης ο Ευγενικός.

Αλλά ο θείος έρως δεν άφησε τον Εμμανουήλ να παρασυρθεί από την γεμάτη υποσχέσεις λαμπρά καριέρα του διδασκάλου, ούτε οι λίαν φιλικές σχέσεις του με τον αυτοκράτορα τον εμπόδισαν να απαρνηθεί τον κόσμο και να καταφύγει εις την νήσον των Πριγκιποννήσων Αντιγόνη, πλησίον του φημισμένου ασκητού Συμεώνος. Εκεί έμεινε αγωνιζόμενος πνευματικώς επί δύο έτη και μετά, κατόπιν των τουρκικών επιδρομών εις τας νήσους, ήλθε με τον γέροντά του εις την περίφημο τότε Μονή του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, εις την Κωνσταντινούπολιν.

Ο μοναχός Μάρκος συνέχισε και εις την νέαν μετάνοιά του την σκληράν ασκητικήν ζωήν. Εις την μονήν των Μαγγάνων, ο άγιος Μάρκος συνέθεσε σχεδόν τα περισσότερα από τα 100 έργα του που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερον. Ιδιαιτέρως σημαντικά είναι τα έργα που έγραψε εναντίων των λατινοφίλων αντιπάλων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τον οποίον εσέβετο πολύ και τον είχε ως πρότυπο του. Εις την Μονήν αυτήν ο Μάρκος έλαβε και το χρίσμα της ιεροσύνης, κατόπιν πιέσεως, διότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο δια τέτοιον υψηλόν λειτούργημα. Σύντομα δε απέκτησε και φήμη καλού πνευματικού, δι,αυτό πολλοί κληρικοί και λαϊκοί έγραφον εις τον άγιον ζητώντες την γνώμη του επί διαφόρων ζητημάτων.

ΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ

Το 1436 και ενώ ακόμη ήτο ιερομόναχος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας τον διορίζει ως αντιπρόσωπο του εις την συγκληθείσαν σύνοδον δια ένωσιν των εκκλησιών. Το ίδιον έτος ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης ο Παλαιολόγος τον αναγκάζει να δεχθεί τον Μητροπολιτικόν θρόνον της Εφέσου που είχε χηρεύσει εκείνον τον καιρόν.

Ο αυτοκράτωρ δείχνει την μεγάλη εκτίμηση που έτρεφε εις τον άγιον Μάρκον διορίζοντάς τον γενικόν έξαρχον της συνόδου. Ούτως ο άγιος ηναγκάσθη να ακολουθήσει τον Πατριάρχη και την λοιπήν αντιπροσωπία εις την Ιταλία.

Ο άγιος Μάρκος πήγε στην σύνοδον με τας καλυτέρας προθέσεις και έδειξε την διαλλακτικότητά του με τον λόγο που συνέθεσε δια τον πάπαν, προτού ακόμη αρχίσουν αι εργασίαι της συνόδου εις την Φερράραν. Μερικοί μάλιστα Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι παρεξήγησαν τον Μάρκον δια την διαλλακτικότητα του ύφους του εις τον διάλογο με τον καρδινάλιο Κεσσαρίνι, και απήτησαν όπως εις το εξής ομιλεί ο Βησσαρίων, Μητροπολίτης Νικαίας.

Το πρώτο θέμα των συζητήσεων ήτο το καθαρτήριο πυρ. Του Βησσαρίωνος αδυνατούντος – λόγω ανεπαρκούς θεολογικής καταρτίσεως – να ομιλήσει, ομίλησε δια τους Ορθοδόξους ο άγιος Μάρκος, εκφωνήσας επί του θέματος τέσσαρες αντιρρητικούς λόγους.

Αι κρυστάλλιναι ορθόδοξοι απόψεις, ως επαρουσιάσθησαν από τον άγιο μας, ενθουσίασαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος προσέβλεπε εις τον Μάρκον ως τον μόνον Ορθόδοξο θεολόγο που ηδύνατο να απαντά ευχερώς εις τους λόγους των παπικών. Αλλά ο περί τα θεία άσχετος βυζαντινός αυτοκράτωρ ήλπιζε ότι αι ορθόδοξοι απόψεις θα επεκράτουν, μη γνωρίζων ότι οι παπικοί θα επέμεναν αμετακίνητοι εις τας πλάνας των. Δι΄αύτόν τον λόγο, όταν είδε ότι η παράλογος επιμονή των λατίνων θα ναυαγούσε τον πολιτικό του σκοπό – ήτοι την ένωση των δύο εκκλησιών και την εξ αυτής αναμενόμενη παπική βοήθεια δι αντιμετώπισιν των Τούρκων – άρχισε να πιέζει τους Ορθοδόξους να ακολουθήσουν μία ηπιότερη η καλύτερα ενδοτική γραμμή.

Η ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΙΣ

Οι λατίνοι άρχισαν να εφαρμόζουν την γνωστή τακτική των ψιθύρων, ψευδών και εκβιασμών, και ούτω κατ εκείνη την εποχή διένειμαν εις την Φερράραν εκατοντάδας φυλλαδίων, τα οποία περιείχαν 54 αιρετικές δοξασίας των Ορθοδόξων!!! Βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει εις βάρος των Ορθοδόξων, δύο εκ των εγκρίτων μελών της Βυζαντινής αντιπροσωπείας, ο Μητροπολίτης Ηρακλείας Αντώνιος, πρώτος τη τάξει Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου και ο αδελφός του Μάρκου Ιωάννης, προσπάθησαν να αποδράσουν από την Φερράραν, αλλά ημποδίσθησαν από τον αυτοκράτορα. Και επειδή ο Ιωάννης συνοδευόταν μέχρι τον λιμένα από τον αδελφό του, ο αυτοκράτωρ και ο Πατριάρχης φοβούμενοι τυχόν άλλας απόπειρας αποδράσεως – εν συνεννοήσει μετά των παπικών – μετακίνησαν τις εργασίες της συνόδου από την Φερράραν, που ήτο πλησίον της θαλάσσης, εις την Φλωρεντία.

Όταν δε επανήρχισαν αι εργασίαι της συνόδου ο Εφέσου ήτο ο κύριος ομιλητής των Ορθοδόξων. Αι σαφείς όμως απαντήσεις του και αι ανατροπαί των λατινικών κακοδοξιών προκάλεσαν το μένος των λατινοφρόνων Ορθοδόξων, οι οποίοι με την σιωπηρά συγκατάθεση και ανοχή του αυτοκράτορος προσπάθησαν να διαβάλουν τον άγιο Μάρκο, κυκλοφορούντες μάλιστα και την είδηση ότι ο Εφέσου είχε τρελαθεί. Εις μίαν δε συνεδρίαση της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας, όταν ο Μητροπολίτης Εφέσου απεκάλεσε τους παπικούς «αιρετικούς» οι Μητροπολίτες Λακεδαίμονος και Μυτιλήνης ύβρισαν τον άγιο και προσπάθησαν να τον κτυπήσουν.

Ο ΕΦΕΣΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ

 Διαπιστώνων ο άγιος ότι όλες οι προσπάθειές του να πείσει τους Ορθόδοξους να μην προχωρήσουν εις την ένωση – γενόμενοι θύματα των παπικών – ήσαν μάταιοι, απεσύρθη από του να συμμετέχει ενεργώς εις τας εργασίας της συνόδου.

Τελικώς την 5 Ιουλίου 1439 υπεγράφη η ένωση και ως αναφέρει ο Συρόπουλος οι περισσότεροι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι υπέγραψαν χωρίς την θέληση των και φοβούμενοι τον αυτοκράτορα. Όταν δε ο πάπας ηρώτησεν εάν υπέγραψε ο Μάρκος και έλαβε απάντηση αρνητική είπε προφορικώς «λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν».Ο υπερόπτης και δεσποτικός πάπας ζήτησε ανερυθριάστως από τον άβουλο βυζαντινό αυτοκράτορα, όπως στείλει τον Μάρκον εις αυτόν δια να τον δικάσει ενώπιον συνοδικού δικαστηρίου, αλλ’ ευτυχώς ο αυτοκράτωρ ηρνήθη.

Αργότερα όμως παρεκάλεσε τον Μάρκον, αφού είχε πάρει προφορικές διαβεβαιώσεις δια την ασφάλειάν του από τον πάπα, να εμφανισθεί ενώπιον του ποντίφικα και να εξηγήσει την στάση του. Ο Μάρκος υπακούοντας εις το αυτοκρατορικό πρόσταγμα επήγε εις τον πάπαν. Μάταια όμως προσπάθησε ο αρχιαιρεσιάρχης της δύσεως να τον πείσει να δεχθεί την εκτρωματική ένωση. Όταν δε είδε ότι ο Μάρκος έμεινε αμετακίνητος εις τας απόψεις του, κατέφυγε εις εκβιασμούς και απείλησε ότι θα καταδίκαζε τον άγιό μας ως αιρετικό. Αλλ΄ ο άγιος Μάρκος μη πτοηθείς απήντησε μετά παρρησίας λέγων. «Αι σύνοδοι κατεδίκαζον τους μη πειθωμένους τη Εκκλησία, αλλ’ εις δόξαν τινά εναντίον αυτής ενισταμένους και ταύτη κηρύττοντας και υπέρ αυτής αγωνιζόμενους, διό και αιρετικούς εκάλουν αυτούς…Εγώ δε ου κηρύττω ιδίαν μου δόξαν ουδέ τι εκαινοτόμησα, ουδέ υπέρ αλλοτρίου τινός δόγματος και νόμου ενίσταμαι, αλλ’ εις την ακραιφνή δόξαν, τηρώ εμαυτόν».

Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟΝ

Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας – Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλίαν δια την επιστροφήν των εις την πολιορκουμένην Πόλιν. Ο αυτοκράτωρ παρέλαβε τον άγιον Μάρκον εις το αυτοκρατορικόν πλοίον. Ύστερα από ταξίδι τριών και ήμισυ μηνών έφθασαν τελικώς εις την Κωνσταντινούπολιν. Εκεί οι κάτοικοι εδέχθησαν με αισθήματα εχθρικά και απεδοκίμασαν τους υπογράψαντας την ένωση, αλλ’ επεδοκίμασαν και ετίμησαν τον άγιόν μας και ως αναφέρει ο υβριστής του γραικολατίνος επίσκοπος Μεθώνης Ιωσήφ «ο Εφέσου είδε το πλήθος δοξάζων αυτόν ως μη υπογράψαντα και προσεκύνουν αυτώ οι όχλοι παθάπερ Μωϋσεί και Ααρών και ευφήμουν αυτόν και άγιον απεκάλουν»( PG 159, 992).

Ο απλός λαός του Θεού προσέβλεπε εις τον άγιον Μάρκον ως τον μόνον ιεράρχη που είχε το θάρρος και την ικανότητα να υπερασπίσει την Ορθόδοξον πίστη του. Εγνώριζεν ήδη ότι αρκετοί που υπέγραψαν την ένωση είχαν δωροδοκηθεί από τον πάπα, ενώ τα χέρια του Μάρκου ήταν καθαρά. Όταν ο αυτοκράτωρ απεφάσισε να πληρώσει τον πατριαρχικό θρόνο, έστειλε αντιπροσώπους του εις τον άγιον Μάρκον παρακαλών αυτόν να δεχθεί το υψηλόν αξίωμα του Πατριάρχου, αλλ’ ο άγιός μας ηρνήθη.

Η ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟΝ

Την 4ην Μαΐου 1440 ο άγιος Μάρκος ηναγκάσθη να δραπετεύσει από την Βασιλεύουσαν, διότι εκινδύνευε η ζωή του, και να πάει εις την μητροπολιτική του περιφέρεια, την Έφεσον που ήτο κάτω από τους Τούρκους. Εκεί αφού εποίμανεν έπ’ ολίγον το λογικόν του ποίμνιον ηναγκάσθη πάλιν, τώρα υπό των Τούρκων και των ενωτικών, να εγκαταλείψει την Έφεσον και εμπήκεν εις πλοίον που επήγαινεν εις το Άγιον Όρος, όπου απεφάσισε να διέλθει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Όταν όμως το πλοίον έκαμε σταθμό εις την Λήμνο ο άγιος ανεγνωρίσθει και αμέσως συνελήφθη, κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής και εφυλακίσθη εκεί επί διετία. Κατά την διάρκεια της φυλακίσεώς του υπέφερε πολύ, αλλά ως έγραψε εις τον ιερομόναχο Θεοφάνη τον εν Ευβοία «ο λόγος του Θεού και η της αληθείας δύναμης ου δέδεται, τρέχει δε μάλλον και ευοδούται, και οι πλείονες των αδελφών τη εμή εξορία θαρρούντες βάλλουσι τοις ελέγχοις τους αλιτηρίους και παραβάτας της ορθής πίστεως…».

Από την Λήμνο ο άγιος εξαπέλυσε την περίφημο εγκύκλιο επιστολή του προς τους απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Με αυτήν ελέγχει αυστηρώς τους Ορθοδόξους εκείνους που απεδέχθησαν την ένωσιν και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι λατίνοι είναι καινοτόμοι και δι’ αυτό λέγει : «ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν, και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν». Καλεί δε ο άγιος τους πιστούς να αποφεύγουν τους ενωτικούς, διότι αυτοί είναι «ψευδαπόστολοι και εργάται δόλιοι».

ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΜΑΓΓΑΝΩΝ

Μετά την αποφυλάκισίν του άγιος Μάρκος πιεζόμενος υπό της ασθενείας του δεν ηδυνήθη να αποσυρθεί εις το Άγιον Όρος, αλλ’ επέστρεψεν εις την εν Κωνσταντινουπόλει μονήν του, όπου εγένετο δεκτός μετά τιμών ως άγιος και ομολογητής υπό του πιστού λαού. Από το μοναστήριον του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφων επιστολάς εις μοναχούς και κληρικούς ενθαρρύνων αυτούς να κρατούν την ορθή πίστη και να μη συνεργάζονται μετά των ενωτικών.

Οι διωγμοί, αι εξουδενώσεις και αι πιέσεις επεδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του οσίου πατρός, και ούτω την 23ην Ιουνίου τω 1444, αφού είχε καλέσει πλησίον του τα πνευματικά του τέκνα και ανέθεσε εις τον Γεώργιον Σχολάριον την αρχηγίαν του ανθενωτικού αγώνος, απεδήμησεν εις Κύριον. Ήτο δε τότε 52 ετών.

ΤΙΜΑΙ ΑΓΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ

Ο πιστός λαός του Κυρίου απορφανισθείς, εθρήνησε πολύ δια την απώλειαν του πνευματικού του πατέρα. Ο δε Γεώργιος Σχολάριος, εξεφώνησεν επικήδειον λόγον εις τον οποίον ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο όσιος «εν ιερεύσει διέπρεψεν, εν αρχιερεύσιν διέλαμψεν, ήθλησεν υπέρ της Εκκλησίας πάνυ καλώς αδάμαντος στερεώτερος ώφθη προς την μετάθεσιν…νυν γυμνή τη ψυχή της μακαριότητος εμφορείται ήν επέγνω καλώς και λαβείν εντεύθεν εσπούδασε την εν Χριστώ κεκρυμμένην ζήσας ζωήν και σύνεστι τοις ιεροίς διδασκάλοις της πίστεως, πάντων είνεκα δίκαιος ών εκείνοις συντάττεσθαι». Πνευματικός καρπός του αγίου είναι οι δύο άγιοι μαθηταί του Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος και Διονύσιος.

Αμέσως μετά την οσίαν κοίμησίν του ο Μάρκος ετιμήθη ως άγιος και ομολογητής.

Αυτό μαρτυρεί με πόνο και ο σύγχρονος και άσπονδος εχθρός του Ιωσήφ, ουνίτης επίσκοπος Μεθώνης, λέγων, «ώσπερ πολλούς μεν και άλλους, και τον καλούμενον Παλαμάν, και τον Εφέσου Μάρκον, ανθρώπους ούτ’ άλλως φρενήρεις, αλλά και δοξοσοφίας εμπεπλησμένους, μηδεμίαν αρετήν ή αγιωσύνην εν εαυτοίς έχοντας, μόνον δια το λέγειν και συγγράφειν κατά Λατίνων, δοξάζετε και υμνείτε, και εικόνας εγκοσμείτε αυτοίς και πανηγυρίζοντες, στέργετε αυτούς ως αγίους και προσκυνείτε» ( PG 159, 1357)

Την πρώτη ακολουθία προς τιμήν του αγίου συνέθεσε ο αδελφός αυτού Ιωάννης ο φιλόσοφος. Κατ’ αρχάς η μνήμη του εορτάζετο την 23ην Ιουνίου, αλλά βραδύτερον ωρίσθη η 19η Ιανουαρίου – ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου και ταφής αυτού εις την μονήν του Λαζάρου εις τον Γαλατά. Οι αγώνες του Μάρκου όσον και του μαθητού αυτού Γενναδίου ανεγνωρίσθησαν και εδικαιώθησαν από την μεγάλη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως που τελείωσε το 1484 και κατέγραψε τα ονόματα αυτώ, ως πατέρων αγίων, εις το Συνοδικό της Ορθοδοξίας.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

«Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ», ΜΕΘΩΝΗ – ΠΙΕΡΙΑΣ

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/4BB28735.el.aspx

 Σήμερα από πολλές, και συχνά αντίθετες πλευρές, από ανθρώπους του ανατολικού αλλά και του δυτικού ημισφαιρίου ακούμε πως η θητεία του Χριστιανισμού μέσα στον κόσμο μας τελείωσε. Πως ήταν ένας Μύθος, έδωσε ό,τι ήταν να δώσει σε αληθινά κρίσιμες στιγμές της ανθρωπότητας και πως τώρα είναι καιρός ν’ αναζητήσουμε ένα νέο Μύθο.Είναι τραγικό που ο σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί πια ν’ ανιχνεύσει το αιώνιο, το υπερχρονικό και να το ξεχωρίσει από τη ροή και τη φθορά της ιστορικής ζωής. Αλλ’ ακόμη τραγικότερη είναι η θέση των σημερινών χριστιανών που την ψυχή τους σκιάζει το έντονο αίσθημα μιας δυσαρμονίας της αληθινά χριστιανικής ζωής με τη ζωή που έχει συνεπάρει τους ανθρώπους του αιώνα μας. Γνωρίζουν, βέβαια πως αυτοί δεν είναι «του κόσμου τούτου». Αλλά δεν λησμονούν πως καθημερινά προσεύχονται να έλθει η βασιλεία του Θεού «ως εν ουρανώ και επί της γης».

Από τότε που ο αιώνιος και άναρχος Θεός μπήκε, με την γέννησή του στη Βηθλεέμ, μέσα στο βαθύ ποτάμι της ιστορίας, έζησε η οικουμένη κάποιους αιώνες με αναγεννητική ανατριχίλα. Ήταν γερασμένη, απελπισμένη, ξοφλημένη και η μεγάλη, μοναδική τομή που έκαμε στη ζωή της ο Χριστός, της έδωσε μια μοναδική νεότητα κι ένα ανυπέρβλητο πνευματικό σφρίγος. Αυτό το νεανικό σφρίγος γέννησε τις στρατιές των μαρτύρων.

Kι αρχίζει, μετά την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ένας συνεχής κι επίμονος αγώνας να εισχωρήσει, να μπει ο Χριστιανισμός μέσα στο αίμα, μέσα στον οργανισμό της οικουμένης, όχι απλώς να τη βελτιώσει, αλλά να την ανακαινίσει ριζικά, να την αλλοιώσει πέρα ως πέρα. Από τη στιγμή εκείνη που η Εκκλησία επισημοποιείται, αρχίζει το απαράγραπτο κύρος της να κινδυνεύει από τα πλήθη που εισήλθαν στους κόλπους της. Έτσι έχουμε τις αιρέσεις.

Σ’ αυτό τον βουβό κι αδιάκοπο αγώνα ο Χριστιανισμός δεν πέτυχε λίγα: ημέρεψε τις ψυχές, τις γλύκανε κι έστησε ανάμεσα στην κοινωνία μια νέα Ηθική, από την οποία δύσκολα ξέφευγε ως τώρα, ακόμη κι ο αρνησίχριστος. Στη νομοθεσία, στην τέχνη, κάποτε-κάποτε και στην πολιτική, ιδίως όμως στην κοινωνική συμπεριφορά, ο Χριστιανισμός άφησε βαθιά ίχνη.

Είχε όμως και βασικές, τρομερές αποτυχίες: συνέχιση των πολέμων μεταξύ των χριστιανικών κρατών, συνέχιση της δουλείας των φτωχών από τους πλούσιους κι ακόμη σήμερα οι άνθρωποι πέθαιναν και πεθαίνουν από πείνα ή από ανέχεια. Η νέα ηθική αντιμετωπίστηκε τις περισσότερες δύσκολες ανθρώπινες ώρες με μια εκτεταμένη υποκρισία, προσωπική, κοινωνική, εθνική. Είναι, άραγε, αυτές οι βασανιστικές αποτυχίες που μας κάνουν να πιστεύουμε πως ο κόσμος ήταν ανώριμος όταν ήρθε ο Χριστός και πως ακόμη ο Χριστιανισμός δεν μπήκε μέσα στο αίμα της ανθρωπότητας;

Το βέβαιο είναι πως σήμερα ο κόσμος αποχριστιανίζεται και επιστρέφει, όχι απλά στην εποχή των αρχαίων Ελλήνων, λόγου χάρη, αλλά ακόμη πιο πίσω, στους ημίφωτους αιώνες της βαρβαρότητας, με μια διαφορά: τότε ο βάρβαρος ήταν και φαινότανε βάρβαρος. Σήμερα ο βάρβαρος φοράει γραβάτα και γυαλιά, είναι επιχειρηματίας ή επιστήμονας. Και δυστυχώς, αυτή η τρομερή μεταστροφή αφήνει τους περισσότερους, αν όχι αδιάφορους, τουλάχιστον ανυποψίαστους για ό,τι συντελείται κάτω από τη ραγισμένη κρούστα του πολιτισμού μας.

Καθημερινά διαπιστώνουμε πως ο Χριστιανισμός χάνει έδαφος – κι όταν μιλούμε για Χριστιανισμό, τουλάχιστον εμείς οι Ορθόδοξοι, πρέπει να εννοούμε την Εκκλησία. Υποχωρεί ως βίωμα ηρωικό, ειλικρινές, ευρύ κοινωνικά, συμπιέζεται από τον νέο τρόπο ζωής στο περιθώριο. Ο άνθρωπος πάλι, χαμήλωσε τόσο που τα χριστιανικά μέτρα ζωής του φαίνονται έξω από τις δυνατότητές του, δηλαδή «απάνθρωπα»…

Να είχαν τουλάχιστον οι σημερινοί χριστιανοί μια σαφή κι άγρυπνη συνείδηση αυτής της απώθησης, το αίσθημα του έξω από το ζεστό αίμα της ζωής! Πολλοί μένουν ανυποψίαστοι, κρατημένοι, σαν από άγκυρα, από τον λόγο του Κυρίου, πως «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσι» της Εκκλησίας. Άλλοι πάλι ενδιαφέρονται και συζητούν για διάφορα φάρμακα, ευκολίες και επιείκειες που πρέπει να εφαρμόσει στην στρατηγική του ο Χριστιανισμός προκειμένου να κερδίσει τον κόσμο. Αλλά δεν αντιλαμβάνονται πως η Εκκλησία έχει προδοθεί έσωθεν. Η προδοσία άρχισε επίσημα από το έτος 1054 μετά Χριστόν, έτος του οριστικού σχίσματος Ανατολής και Δύσης. Και συνεχίσθηκε, σαν ν’ άνοιξε η πόρτα του κακού, με χίλιες δυο τρομερές αβαρίες, με υποχωρήσεις στη σκοπιμότητα, χωρίς να λογαριάζεται πως η σκοπιμότητα ήταν η εγκόσμια αιτία της σταύρωσης του Χριστού και είναι η ουσιαστική αφαίμαξη της Εκκλησίας από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Και χωρίς αυτή την παρουσία, Εκκλησία δεν υπάρχει.Η χριστιανική συνείδηση καταγγέλλει λ.χ. πως κανένας ναός δεν έπαψε να λειτουργεί γύρω από το Νταχάου και το Άουσβιτς…

Οι άρχοντες της Εκκλησίας, γενικά, που έπρεπε λόγω και έργω να είναι οι σάλπιγγες που προσκαλούν τους ανθρώπους στο Χριστό κατάντησαν, πολλοί, άρχοντες κοσμικοί, φορτωμένοι αγαθά, χρυσάφι, ανέσεις, πάθη κακά, ακαταπολέμητα. Ό,τι ο Χριστός αρνήθηκε και γκρέμισε, εκείνοι το δέχθηκαν γεμάτοι ματαιοδοξία, τόσο που ν’ αμφιβάλει κανείς κάποτε, αν πιστεύουν στην ψυχή, στο θάνατο και στη Μέλλουσα κρίση, τόσο συννεφιασμένη και χωματένια είναι η ζωή τους.

Κοντά σ’ αυτούς, και το ποίμνιο χάνει την θερμοκρασία του, χαμηλώνει ο ζήλος του, απογοητεύεται και παύει να παρέχεται έτσι η μαρτυρία της ορθής και ειλικρινούς χριστιανικής ζωής. Με τέτοια απραξία αρχόντων και ποιμαινομένων, μοιραία, ο Χριστιανισμός αποτραβιέται στο περιθώριο. Τα γεγονότα εναγώνια τον καλούν να δώσει δυναμικά, αποφασιστικά, προφητικά, αποκαλυπτικά το παρόν, κι εκείνος φαίνεται χωρίς δύναμη, διστάζει ν’ αντιμετρηθεί με τον κόσμο και τις δυνάμεις του. Προτίμα να συμβιβάζεται. Και σιγά-σιγά, σ’ ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας απλώνεται μια τρομερή, απίστευτη αναισθησία. Μια νάρκη παγιδεύει τα πνεύματα κι ευτελίζει όλες τις προσπάθειες. Είναι ακριβώς η τραγική στιγμή που περνούμε σήμερα, οι χριστιανοί όλου του κόσμου.

Το πνεύμα της εποχής είναι, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, πνεύμα απιστίας, δαιμονικό, αρνησίχριστο, υλόφρον, πνεύμα που δε διστάζει να διώξει την Εκκλησία. Και η δίωξη συντελείται σήμερα και ηθικά και πραγματικά. Ο κόσμος, σε ανατολή και δύση, έχει γεμίσει από ευφυείς, πολυδύναμους εχθρούς του Χριστιανισμού.

Μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, ποιό είναι το μέλλον του Χριστιανισμού; Να ζήσει ή να πεθάνει; – Κι αν ξεριζώσουν και ποδοπατήσουν τις καρδιές όλων των χριστιανών, ο Χριστιανισμός θα ζήσει αγωνιζόμενος διαρκώς να βρει τις πόρτες ανοιχτές, να τις ανοίξει κατ’ άλλο τρόπο για να μπει μέσα στο αίμα της Οικουμένης, για να φέρει την βασιλεία του Θεού στη γη. Πολύ λίγα από τον Χριστιανισμό έχει δεχτεί κι έχει αφομοίωσε ως τώρα ο κόσμος. Η αναγεννητική και σωτηριώδης δύναμή του μένει ανέπαφη γιατί έχει πίσω της ανοιχτές τις πηγές του ουρανού, της αιωνιότητας. Η ώρα του δεν σήμανε ακόμη.

Τώρα τον αρνούνται και με ευφυΐα τον διώκουν. Αλλά ο Χριστιανισμός έζησε και στις κατακόμβες. Εκεί φαίνεται πως θα ξαναγυρίσει κι ελεύθερος πια, βαπτισμένος πάλι στο αίμα και στα δάκρυα των πιστών, θα ξανανέβει στο φως για να φέρει μια νέα ημέρα. Οι κατακόμβες είναι ο χώρος όπου η Εκκλησία ξαναβρίσκει την αναγέννησή της στην απάρνηση του κόσμου, στην επιστροφή στο μυστικό και αυστηρά προσωπικό υπαρξιακό της χαρακτήρα, στην αντίθεσή της προς τις οργανωμένες δυνάμεις της υλικής ζωής. Ως τότε, οι Χριστιανοί πρέπει ν’ αγρυπνούν.

Πηγή:http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1354

Μην παρασύρεσαι σε άκαιρο και αδιάκριτο γέλιο και σε αργολογία, για να μη σκορπίσης ό,τι μάζεψες με κόπο και δάκρυ. Το αδιάκριτο γέλιο διασκορπίζει όλα τα καλά που μαζεύτηκαν στην ψυχή. Απομακρύνει τη χάρι του Κυρίου, φονεύει τη μνήμη του θανάτου, φέρνει τη λησμοσύνη της φοβερής κρίσεως, ψυχραίνει τον αγωνιστικό ζήλο, σκοτίζει τη συνείδησι, θλίβει τους αγγέλους, χαροποιεί τους δαίμονες. Το γέλιο είναι αίτιο της αυθάδειας, παραγωγός της αμαρτίας, χειραγωγός στην ασωτία, πρόδρομος κάθε πτώσεως. Το γέλιο είναι γνώρισμα φιλήδονης καρδίας, φανέρωσις ψυχής δειλής και απόδειξις πνευματικής ανανδρίας.

Φυλάξου από το άκαιρο γέλιο, για να μη σου κλέψη τα δάκρυα, που προξενούν κάθε πνευματικό καλό. Φυλάξου από το γέλιο, για να μην αδειάση η ψυχή σου από την αρετή, για να μη σε κυριεύση πνευματική αδιαφορία, για να μην πέσης στα δίχτυα του διαβόλου. Ο Χριστός μακαρίζει όχι αυτούς που γελούν, αλλά αυτούς που με επίγνωσι κλαίνε και πενθούν: «Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται» (Ματθ. 5. 4). «Μακάριοι οι κλαίοντες νυν, ότι γελάσετε» (Λουκ. 6. 21). Μακάριοι είναι όσοι κλαίνε σ’ αυτή τη ζωή για τις αμαρτίες τους και τις παιδαγωγικές δοκιμασίες του Θεού, που με ευγνωμοσύνη και υπομονή αποδέχονται. Αυτοί θα γελάσουν και θα χαρούν στη μέλλουσα ζωή.

Φυλάξου όμως και από την πολυλογία και αργολογία. Αν δεν είναι ανάγκη να μιλήσης, μη λες τίποτα, έστω κι αν θες να πης κάτι καλό. Γιατί από τα περίσσια λόγια συνήθως προέρχονται πολλά κακά. «Το περισσόν εκ του πονηρού». Συχνά αρχίζοντας από θεαρέστους λόγους καταλήγουμε σε αισχρολογίες, όρκους, συκοφαντίες, ψεύδη και κάθε πονηρό. Η πολυλογία τρέφει την κενοδοξία όπως το λάδι τη φωτιά. Η πολυλογία καλλιεργεί τη λήθη του Θεού και των αμαρτιών μας και σκορπίζει την κατάνυξι. Η πολυλογία ψυχραίνει την πνευματική θέρμη και γεννά την πνευματική οκνηρία και την ακηδία. Η πολυλογία χαλαρώνει την προσοχή και αδυνατίζει την προσευχή.

Πρόσεξε λοιπόν να μη γίνεις εχθρός του εαυτού σου, γιατί «θάνατος και ζωή εν χειρί γλώσσης, οι δε κρατούντες αυτής έδονται τους καρπούς αυτής» (Παροιμ. 18. 21).

Η σιωπή είναι η αρχή της καθάρσεως της ψυχής από τα πάθη. Άκοπα διδάσκει όλες τις εντολές. Ο απόστολος Ιάκωβος λέει: «Η γλώσσα μικρόν μέλος εστί και μεγαλαυχεί… ακατάσχετον κακόν, μεστή ιού θανατηφόρου. Εν αυτή ευλογούμεν τον Θεόν και πατέρα, και εν αυτή καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ’ ομοίωσιν Θεού γεγονότας… Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ, δυνατός χαλιναγωγήσαι και όλον το σώμα» (Ιακ. 3. 5, 8-9, 2).

Ο λόγος θέλει πολλή προσοχή. Πρέπει να σκεφθής σε ποιο χώρο και χρόνο μιλάς, για ποιο σκοπό, σε ποιους απευθύνεσαι, ποιο είναι το κίνητρο και ποια τα αποτελέσματα του λόγου σου. Πριν μιλήσης να τα σκέπτεσαι όλα αυτά. Ο σιωπηλός τα σκέφθηκε. Και γι’ αυτό σιώπησε.

Την ημέρα της Κρίσεως θα δώσης λόγο έστω και για έναν ασήμαντο άσκοπο λόγο. Μας διαβεβαίωσε ο ίδιος ο Κύριος γι’ αυτό: «Λέγω δε υμίν ότι παν ρήμα αργόν ό εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ. 12. 36). Γι΄ αυτό, ήδη πολλούς αιώνες πριν, ο προφήτης Δαβίδ παρακαλούσε τον Θεό: «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου. Μη εκκλίνης την καρδίαν μου εις λόγους πονηρίας» (Ψαλμ. 140. 3-4). Και αλλού: «Φυλάξω τας οδούς μου του μη αμαρτάνειν με εν γλώσση μου· εθέμην τω στόματί μου φυλακήν εν τω συστήναι τον αμαρτωλόν εναντίον μου. Εκωφώθην και εταπεινώθην και εσίγησα» (Ψαλμ. 38. 2-3)

«Επί των ποταμών Βαβυλώνος εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς την Σιών… Πώς άσωμεν την ωδήν Κυρίου επί γης αλλοτρίας;» (Ψαλμ. 136. 1, 4). Όπως οι Εβραίοι στη Βαβυλώνα, έτσι κι εμείς είμαστε αιχμάλωτοι, πάροικοι και παρεπίδημοι σ’ αυτή τη γη. Πατρίδα μας δεν είναι η πρόσκαιρη γη, αλλά η αιώνια νέα Σιών του ουρανού. Τώρα ζούμε στην κοιλάδα του κλαυθμώνος· αύριο ελπίζουμε να βρεθούμε στη χώρα της αιωνίας παρηγοριάς και της χαράς. Τώρα ζούμε στην εξορία· αύριο θα είμαστε στην αληθινή μας πατρίδα. «Ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν» (Εβρ. 13. 14).Πώς λοιπόν γελάς ενώ είσαι αιχμάλωτος και εξόριστος «επί γης αλλοτρίας»; Κλάψε και θρήνησε που είσαι μακρυά από την αιώνια πατρίδα σου και ζήτησε με δάκρυα από τον Κύριο να μη σου τη στερήση όταν θα έρθη η μεγάλη ώρα της επιστροφής…

«Ταλαιπωρήσατε και πενθήσατε και κλαύσατε· ο γέλως υμών εις πένθος μεταστραφήτω και η χαρά εις κατήφειαν» (Ιακ. 4. 9). Έχε βαθιά συναίσθησι της αμαρτωλότητός σου, πένθησε, κλάψε. Το γέλιο σου κάνε το πένθος μετανοίας. Τη χαρά σου κάνε την θλίψι συντριβής. Δύο είναι οι πηγές, αλλά και οι θυγατέρες, του γέλιου και της ευτραπελίας: η υπερηφάνεια και η φιληδονία, τα δυο πιο θανάσιμα πάθη. Φυλάξου λοιπόν απ’ αυτά, για να μη διαπιστώσης την πνευματική σου φτώχεια κατά την έξοδο της ψυχής σου. Τότε που θα είναι πολύ αργά πια για να βοηθήσης τον εαυτό σου.

(Από το βιβλίο “Πνευματικό Αλφάβητο” του Αγίου Δημητρίου Ροστώφ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, 1996)

Πηγή:http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1352

 Διάβασα κάπου:

Όταν μία μεγάλη πληγή θέριζε το Λονδίνο, ο Κράβεν απεφάσισε να εγκαταλείψη το Λονδίνο και να πάη στην ιδιαίτερη πατρίδα τον, για να αποφυγή τον κίνδυνο. Ενώ, λοιπόν, ανέβαινε στο αμάξι τον, άκουσε έναν υπηρέτη τον να λέη σ’ έναν άλλο.

– Υποθέτω ότι ο Θεός τον εγκατέλειψε το Λονδίνο και πήγε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Αυτό ξάφνιασε τον Κράλεν και τον έκανε να σκεφθή: «Ο Θεός μου! Είναι πανταχού παρών και μπορεί να με φυλάξη οπού κι αν ευρεθώ, θα μείνω εδώ». Και έμεινε.

Λλήθεια, αν πιστεύουμε στην πανταχού παρουσία τον Θεού μας τότε… τότε γιατί ξεχνούμε πώς μπορεί να είναι και στο πρόβλημα πού μας ταλανίζει και το αφήνουμε να μας αφαιρή την γαλήνη;

Αν ο Θεός βρίσκεται παντού τότε… βρίσκεται και δίπλα στο πρόσωπο πού πολύ αγαπούμε και πού τώρα είναι στο κρεβάτι του πόνου. Δεν θα κάνη το καλύτερο; Άν ο Κύριος μας βρίσκεται παντού, τότε δεν θα είναι και δίπλα στο παιδί μας πού ξεπορτίζει, δίπλα στο σύζυγο πού αργά επιστρέφει, δίπλα στην κόρη πού αντιδρά; Αρκεί εμείς με την προσευχή μας να τους θωρακίζουμε. Είμαστε πάντα και παντού κάτω από το στοργικό βλέμμα τον Θεού Πατέρα.

Τον Θεόν Πατέρα πού με αγαπά πιο πολύ από ό,τι εγώ τον εαυτό μου.

Πού αγαπά τους δικούς μου πιο πολύ από ό,τι εγώ. Λοιπόν, θα επέτρεπε να γίνη κάτι πού δεν θα απέβλεπε στην σωτηρία τους;

Είναι πανταχού παρών και αγαπά.

Είναι πανταχού παρών και προνοεί.

Είναι πανταχού παρών και συγχωρεί.

Είναι πανταχού παρών και περιμένει.

Είναι πανταχού παρών και μακροθυμεί.

Είναι πανταχού παρών και προλαβαίνει.

Είναι πανταχού παρών και σκέπει.

Είναι πανταχού παρών, στα σκοτάδια μας και στο φως, στις πτώσεις μας και στους αγώνες μας. Στις αδυναμίες και τις αντοχές μας, στις αρνήσεις μας και τις ομολογίες μας. Στους πόνους και στις χαρές μας. Κοντά μας στις μοναξιές και τις απογοητεύσεις μας, στις γκρίνιες και τις δοξολογίες μας.

Ο,τι κι αν έχουμε, όπως και αν είμαστε, μας έχει ο Θεός μας μέσα στη χούφτα τον την πατρική. Μέσα στην πληγωμένη από την αχαριστία μας καρδιά Τον.

Αν αυτό το συνειδητοποιήσουμε, αλήθεια, τότε δεν θα γέμιση η καρδιά η δική μας από εμπιστοσύνη, από διάθεσι αγωνιστική, από ευγνωμοσύνη, από δοξολογίες και αγάπη;

Aπό το περιοδικό «Λυδία»

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2700&Itemid=1

Ο  Μέγας Αθανάσιος

Είναι κοινή διαπίστωση, μα και λυπηρά δυστυχώς, στις ημέρες μας αντιστραφήκανε οι όροι. Οι όροι της λογικής, της τάξεως και της ευπρέπειας. Τα κάτω, τα μικρά, τα ανάξια λόγου τα βάλαμε στα επάνω σκαλοπάτια της κλίμακος των αξιών και τα μεγάλα στα χαμηλά. Σεβόμαστε, αναγνωρίζουμε και ηρωποιούμε τους μικρούς, τους ανάξιους, αντί τους μεγάλους και τους άξιους. Τους μεγάλους ευεργέτες της ανθρωπότητας, τους κορυφαίους της επιστήμης, των τεχνών και των γραμμάτων, τους ήρωες της πίστεως και της πατρίδας τους περιφρονούμε, δεν τους αναγνωρίζουμε.

Είμαι βέβαιος ότι, οι περισσότεροι, της νέας γενιάς, γνωρίζουν πιο πολλά για τους διάφορους ηθοποιούς, τραγουδιστές, χορευτές, ποδοσφαιριστές, παρά για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, για τον Θεμιστοκλή και τον Αλκιβιάδη, για τον Κολοκοτρώνη και τον Μακρυγιάννη και τους άλλους ήρωες της πατρίδας μας, που όμως ένεκα της θυσίας τους απολαμβάνουμε εμείς τώρα την ελευθερία μας.

Για τον άγιο Αθανάσιο που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αγωνιστές της πίστεώς μας, της Ορθοδόξου πίστεώς μας, πολύ λίγοι και λίγα γνωρίζουμε. Αλήθεια τι γνωρίζουμε για τη ζωή, τους αγώνες και τα βάσανα του; Και όμως, η ιστορία, τον θεωρεί, τον αναγνωρίζει ως τον ηρωικότερο των αγίων και των αγιώτερο των ηρώων.Και επειδή ακριβώς υπάρχει αυτή η κατάσταση της ανατροπής των πάντων, στην κλίμακα των αξιών, επειδή τα αληθινά μεγάλα και τους πραγματικά μεγάλους τους βάζουμε στα κατώτερα σκαλοπάτια των αξιών και βάλαμε τα μικρά και τους μικρούς ψηλά και αγωνιζόμαστε, για τούτο, πιο πολύ να τα αποκτήσουμε και να τους μοιάσουμε, αυτούς τους αναξίους, για τούτο και εμείς, υπηρέτες του αγαθού, του ορθού και του λογικού, και σαν άνθρωποι του Θεού που θέλουμε την αλήθεια του Θεού, την τάξη και την ορθότητα και που έχουμε καθήκον και υποχρέωση να καθοδηγούμε τους ανθρώπους στα σωστά και τα πρέποντα, θα σας παρουσιάσω τη μεγάλη προσωπικότητα, που όχι μόνο υπήρξε ο ηρωικότερος των αγίων και ο αγιότερος των ηρώων, αλλά και ο πατέρας της Ορθοδοξίας. Και αυτός δεν είναι άλλος παρά ο άγιος Αθανάσιος, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, αυτός που πήρε και τον τίτλο Μέγας.

Είναι πατέρας της Ορθοδοξίας, γιατί αυτός γέννησε με το μυαλό του, το φωτισμένο από το Θεό, όλα εκείνα, τους όρους και τα διδάγματα, που μας ξεκαθαρίσανε το έδαφος της πίστεως μας από τις διάφορες αιρετικές διδασκαλίες. Είναι αυτός που αγωνίστηκε όσο κανένας άλλος για να διαφυλάξει την Ορθοδοξίαν άσπιλον και αμόλυντο και να την έχουμε και μεις σήμερα καύχημα μας.

 Ακόμη κάτι. Πήρε τον τίτλο Μέγας και για δύο λόγους και για τους αγώνες του, μα και για την πρακτική ζωή του, για την αγιότητα του. Δεν είναι το αξίωμα του μονάχα που του έδωσε τον τίτλο του μεγάλου, είναι και η αρετή του.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος σε εγκωμιαστικόν του λόγο γι’ αυτόν, τον ταυτίζει με την ιδίαν την αρετήν. Λέγει δε, « Αθανάσιον επαίνων αρετήν επαινέσομαι. Ταυτόν γαρ εκείνο τε ειπείν και επαινέσαι». (Επαινώντας τον Αθανάσιον θα επαινέσω την αρετήν. Γιατί Αθανάσιος και αρετή είναι το ίδιο πράγμα. Όταν αναφέρομαι εις αυτόν επαινώ την αρετήν). (Γρηγ. του Θεολόγου Λόγος Κ.Α.’ Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμος 59, σελ. 148).

Λοιπόν, αγαπητοί μου, και εγώ για όλα αυτά, θα σας πω για τον βίον και την δράσιν του Αγ. Αθανασίου. Και θα δείτε πραγματικά ότι, τα όσα σας είπα είναι όχι μόνο αληθινά, μα και πόσον στερούνται, από την πραγματικότητα. Γιατί ο Αθανάσιος βρίσκεται πέραν πάσης περιγραφής.

Και ύστερα πάλι, που τώρα στους καιρούς μας, ιδιαίτερα οι αιρέσεις και οι αιρετικοί οργιάζουν κυριολεκτικά, πολύ θα διδαχθείτε, πολύ θα ωφεληθείτε από τη ζωή του, τους αγώνες και το παράδειγμα του Μ. Αθανασίου, που τον γιορτάζουμε στις 18 Ιανουαρίου μαζί με ένα άλλο εξέχοντα ιεράρχη τον Κύριλλο Αλεξανδρείας, που μακάρι να έχουμε τις ευχές και τις ευλογίες τους.

 ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

 Τους γονείς του Μ. Αθανασίου ακριβώς δεν τους γνωρίζουμε. Δεν έχουμε πληροφορίες για αυτούς. Μα φαίνεται ότι ήσαν ευσεβείς άνθρωποι, γιατί την ευσέβεια διδάξανε στο παιδί τους. Από μικρό παιδί, τον ποτίσανε με τα νάματα τής χριστιανικής θρησκείας, από μικρό τον θρέψανε με το μάννα τής θεϊκής τροφής.

 Και τούτο το καταλαβαίνουμε, γιατί βρίσκουμε τον Αθανάσιο από μικρό παιδί να ζει με τον Θεό, με τα του Θεού. Και έζησε όχι μονάχα έτσι αφηρημένα και γενικά τα του Θεού, μα έμπρακτα και εφηρμοσμένα και στην αρετή και στα μυστήρια τής Εκκλησίας μας. Δεν έπαιζε άλλα παιχνίδια, τα παιχνίδια του ήταν θρησκευτικά. Παίζανε με τα άλλα συνομήλικα παιδιά του, αναπαράσταση τής Θ. Λειτουργίας και των άλλων μυστηρίων της Εκκλησίας μας.

Μια φορά μάλιστα, κάποια μέρα, που οι χριστιανοί της Αλεξανδρείας, είχαν μεγάλη γιορτή εις μνήμην του επισκόπου Πέτρου, που μαρτύρησε κατά τον διωγμό του Μαξιμίνου, ο Αθανάσιος με άλλα παιδιά παίζανε στην ακροθαλασσιά διάφορα εκκλησιαστικά παιχνίδια. Εκεί κοντά βρισκόταν και το σπίτι του Πατριάρχου Αλεξάνδρου, Αλεξανδρείας. Ο Πατριάρχης εκείνη την ήμερα είχε καλέσει και μερικούς άλλους κληρικούς να φάνε μαζί του το μεσημέρι. Εκεί λοιπόν που τους περίμενε, κοιτάζει για μια στιγμή από το παράθυρο και βλέπει τα παιδιά να παίζουν ένα παιχνίδι. Του τράβηξε την προσοχή ιδιαίτερα τούτο το παιχνίδι. Παρατηρεί, ότι τα παιδιά έπαιρνε το κάθε ένα και ένα ρόλο, θα έλεγε κανείς, των αξιωματούχων της Εκκλησίας. Το ένα ήταν αναγνώστης, το άλλο διάκονος, άλλο ιερέας και το άλλο επίσκοπος.Τον Αθανάσιο τον χειροτονήσανε Πατριάρχη και στο τέλος παρατηρεί με κατάπληξη, μα και με ιερή συγκίνηση, ότι βαφτίζανε ένα παιδάκι. Η έκπληξη και η χαρά του Πατριάρχη ήταν απερίγραπτη. Τα παιδιά κάνανε τη βάπτιση ακριβώς κατά την τάξιν της Εκκλησίας. Όλα τα παιδιά βοηθήσανε, προΐστατο δε ο Αθανάσιος.Αυτός καθοδηγούσε όλα τα άλλα τα παιδάκια πώς και τι να κάνουν. Κατασυγκινημένος ο Πατριάρχης Αλέξανδρος, κάλεσε τα παιδάκια και ήλθανε κοντά του. Τα αγκάλιασε, τα ασπάσθηκε, τα ευλόγησε, τους έδωσε τις ευχές του. Η παράδοση λέγει ότι ύστερα, όταν ο Πατριάρχης έμαθε, ότι το παιδάκι που βαπτίσανε, ο Αθανάσιος και οι περί αυτόν, ήταν αβάπτιστο πραγματικά, ανεγνώρισε την βάπτιση που έκανε ο Αθανάσιος και τα άλλα παιδιά. Απλώς όμως συμπλήρωσε ο ίδιος, με το μυστήριο του Χρίσματος που γίνεται πάντα μετά το βάπτισμα. Εν πάση περίπτωση ο Πατριάρχης, φωτισμένος και από τον Θεό, πρόσεξε ιδιαίτερα τον Αθανάσιο. Κάλεσε τους γονείς του, τους παίνεψε για το παιδί τους και για την ανατροφή που του δώσανε και τους συμβούλεψε για το πως να το καθοδηγήσουν στον δρόμο του Θεού, πως να διαφυλαχθεί ανέγκιχτο από τις παγίδες του σατανά, πως να διατηρηθεί αγνό και αμόλυντο από την απατηλή και προκλητική γλυκύτητα της αμαρτίας. Τους είπε ακόμη, ότι έπρεπε να μορφώσουν τον Αθανάσιο, να μάθει γράμματα, και πιο πολύ εκείνα, που είναι αναγκαία και απαραίτητα για να γνωρίσει πιο καλά τον Θεό και τα του Θεού. Και έτσι να εφαρμόζει το άγιο θέλημα Του και να ζήσει πιο ενάρετα και πιο άγια.

Ο Πατριάρχης διείδε στη ψυχή, στην παιδική ψυχή του Αθανασίου, ότι αυτός προωριζότανε να γίνει μεγάλος μεγάλος. Μεγάλος για τη δόξα του Χριστού, για την πίστη των Χριστιανών. Για τούτο, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τον Αθανάσιο. Τον παρακολουθούσε στο μεγάλωμα και στην ανάπτυξή του. Είπε μάλιστα στους γονείς του, σαν γίνει δεκαοκτώ χρονών, να τον φέρουνε κοντά του. Και έτσι έγινε.Για την μόρφωση που πήρε ο άγιος δεν γνωρίζουμε και πάλι πολλά πράγματα. Τότε στην Αλεξάνδρεια υπήρχαν φημισμένες σχολές ανωτέρας μορφώσεως και ξακουστοί διδάσκαλοι. Ο Αθανάσιος, σίγουρα, θα παρακολούθησε τέτοιες σχολές, θα πήρε τέτοια μαθήματα, όχι όμως πολλά.

 Δεν ενέσκυψε στη βαθειά φιλολογία, φιλοσοφία, νομική κτλ. σαν τον Άγιο Βασίλειο ή τον Γρηγόριο τον Θεολόγο. Ο Θεός όμως τον φώτισε και σπούδασε, μελέτησε όλα εκείνα που του ήσαν ύστερα απαραίτητα και αναγκαία για το μεγάλο του έργο. Για την υποστήριξη και σταθεροποίηση της Ορθοδοξίας. Λέγει ο άγιος Γρηγόριος στο εγκώμιο του, που σας ανέφερα και προηγουμένως, ότι «ολίγα των εγκυκλίων εφιλοσόφησεν του μη δοκείν πάντα πάσι των τοιούτων των απείρως έχειν» (Φιλοσόφησε λίγο από τα εγκυκλοπαιδικά και τούτο για να μη φαίνεται σ’ αυτά ότι δεν έχει καμμίαν πείραν, καμμίαν γνώσιν) (ΡG 35 1088 Β).

Εκεί πού ενέσκυψε πιό πλατειά και πιό βαθειά ήταν στην Αγ. Γραφή, την Π. και Κ. Διαθήκην. Αυτήν την έμαθε απ’ έξω. Και για τούτο συνδιάζοντας την των δύο ειδών μόρφωσιν διέπρεψε στην όλη ενάρετον ζωήν του, όπως επίσης και στους αγώνες του, υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως. Με τα παρακάτω πάλι λόγια, ο άγιος Γρηγόριος τον χαρακτηρίζει «όρον μεν επισκοπής είναι τον εκείνου βίον και τρόπον, νόμον δε Ορθοδοξίας τα εκείνου δόγματα» (Ο βίος του ήτανε όρος, δόγμα και τρόπος, παράδειγμα για την επισκοπική ζωή κάθε ιεράρχου και νόμος οι εντολές και οι αποφάσεις του) (ΡG 103 420 Β). Λοιπόν, ο Αθανάσιος πατέρας της Ορθοδοξίας, στύλος της Ορθοδοξίας. Παράδειγμα προς μίμησιν, από κάθε ορθόδοξον χριστιανόν, μα προ πάντων, κάθε κληρικού και μάλιστα αυτού που κατέχει τον ανώτατον βαθμόν του Επισκόπου, πρότυπον ή μάλλον «τύπον Χριστού», όπως θέλει κάθε επίσκοπον και ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος.

 Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

 Όταν έγινε δεκαοκτώ χρονών οι γονείς τον Αθανασίου τον πήγανε στον Πατριάρχη, όπως εκείνος τους είχε ζητήσει, τότε που τους κάλεσε και τους μίλησε για τον Αθανάσιο, τότε που ήτανε παιδί και που με τα άλλα παιδιά κάνανε εκείνη τη βάπτιση.

Ο Πατριάρχης ήτανε ένας πολύ καλός και άγιος ποιμενάρχης. Είχε πολλές καλωσύνες και αρετές. Ήτανε «φιλόθεος, φιλάνθρωπος, φιλόπτωχος, καταδεκτικός, πράος, επιεικής», μα και αυστηρός στην αλήθεια και την αγιότητα. Ήτανε ένας άγιος.

 Βρήκε λοιπόν εκεί και καλό παράδειγμα ο Αθανάσιος. Ακόμη, εκεί στο Πατριαρχείο έβλεπε να περνάνε λαϊκοί, κληρικοί και επίσκοποι επίσης, που πολλοί φέρανε στο σώμα τους, τα στίγματα των παθημάτων του Χριστού, από τα μαρτύρια και τα βασανιστήρια που υφίσταντο κατά τους διωγμούς. Είδε άλλους να κουτσαίνουν, άλλους να μην βλέπουνε, άλλους να τους λείπει ένα χέρι, ένα αυτί ή και τα δύο, ή γενικά κάτι από τα μέλη του σώματος τους. Ναι, πολλοί ήσαν οι ακρωτηριασμένοι, οι άρρωστοι, οι ταλαιπωρημένοι από τις φυλακίσεις, τα φρικτά βασανιστήρια, από τις κακουχίες γενικά, που υπέστησαν για την χάριν και την δόξαν του Χριστού μας. Με ένα λόγο ο Αθανάσιος μπορούσε να δει και να διδαχθεί τα μέγιστα, από το παράδειγμα των αγωνιστών και των ηρώων της πίστεως μας. Και πραγματικά αυτοί, όχι μονάχα του εμπνεύσανε την αγωνιστικότητα και το ηρωικό φρόνημα στην ψυχήν, μα και του την γεμίσανε, του την πληρώσανε μέχρις επάνω. Και έτσι, όπως είπαμε και πιο πάνω, ξεπέρασε όλους τους άλλους και ανεδείχθει «ο ηρωικότερος των αγίων και ο αγιότερος των ηρώων». Τον βοήθησε τα μέγιστα και ο Πατριάρχης. Και με τις συμβουλές και με το παράδειγμα του.

Λίγο αργότερα ο Αθανάσιος, έτσι νεαρός στην ηλικία, επισκέφθηκε και ήλθε σε στενή επαφή με τους μοναχούς της ερήμου της Αιγύπτου. Τότε η διψώσα έρημος εποτίζετο, τότε η άγονος έρημος εκαρποφορούσε. Την ποτίζανε οι μοναχοί με τα δάκρυα της μετανοίας τους, οι ίδιοι την καρποφορούσανε με τους αγώνες και τις αγωνίες τους, με την εις την βάθος καλλιέργειαν της ψυχής τους. Ναι, οι μοναχοί τότε φθάσανε σε ύψη αρετής, σε σφαίρες αγιότητος, θαυματουργούσανε, επιτελούντες θαύματα μεγάλα και εξαίσια.

Όλα τα είδε, τα άκουσε, τα έζησε ο Αθανάσιος. Συνεδέθη με μεγάλους ασκητές της ερήμου, με τον καθηγητή της ερήμου τον άγιο Αντώνιο. Και από αυτούς πήρε ιδιαίτερα μαθήματα. Μαθήματα αγωνιστικότητας, μαθήματα νηστείας, αγρυπνίας, προσευχής, μαθήματα αρετής και αγιότητας. Και για τούτο αργότερα δεν υστέρησε καθόλου από αυτούς. Αντίθετα και πολλούς τους ξεπέρασε. Και για τούτο υπήρξε Μέγας. Σε όλα Μέγας.

 Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ

 Πατριάρχης, βλέποντας όλα αυτά τα προσόντα και τα χαρίσματα, μα και τις αρετές του Αθανασίου, τον έκρινε άξιο για κληρικό. Και το έτος 312 τον χειροτόνησε αναγνώστη και τον προσέλαβε για γραμματέα του. Ύστερα από επτά χρόνια τον χειροτόνησε διάκονό του.Και ενώ ήτανε διάκονος ο Αθανάσιος είχε καταστεί σύμβουλος του Πατριάρχου Αλεξάνδρου. Ο Πατριάρχης τον πήρε μαζί του στη Νίκαια και έλαβε μέρος στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε το 325 μ.Χ. Εδώ ο Αθανάσιος θριάμβευσε, ανεδείχθει ανώτερος όχι μονάχα του πατριάρχου του, μα και όλων των άλλων που λάβανε μέρος στην μεγάλη αυτήν Σύνοδον. Για την δράσιν του, για την δραστηριότητά του και για τις ιδέες του στη Σύνοδο αυτή, θα τα πούμε πιο κάτω.Ο Αθανάσιος τούτα τα χρόνια εξέδωσε και τα πρώτα συγγράματά του, «Λόγος κατά Ελλήνων» και «Περί ενανθρωπήσεως του Λόγου». Με το πρώτο έδωσε απάντηση στους ειδωλολάτρες που υποστήριζαν την πολυθεΐαν. Τους απέδειξε με τούτη τη μελέτη του, ότι ένας είναι ο Θεός. Συγκεκριμένα εκείνοι υποστήριζαν ότι υπάρχει και θεός του κακού. Μα ο Αθανάσιος τους απέδειξε, ότι ένας και μοναδικός είναι ο Θεός. Το κακό υπάρχει ανεξάρτητα από τον Θεό. Γιατί, τι Θεός θα ήταν, αν αυτός ο Θεός θέλησε και έφτιαξε το κακό; Σίγουρα, Θεός δεν θα μπορούσε να είναι. Δαίμονας ναι, όχι όμως Θεός, Θεός αγαθός αληθινός. Έτσι όπως το λέγει και η Αγ. Γραφή, «Κύριος ο Θεός ένας είναι».

ΑΡΕΙΟΣ ΚΑΙ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

Μα σαν άρχισε ο Αθανάσιος και συνεχιζόταν ο πόλεμος κατά της ειδωλολατρείας, ξέσπασε στους κόλπους της Εκκλησίας ένα μεγάλο κακό. Ο Άρειος που καταγώτανε από τή Λιβύη και πού χειροτονήθηκε στην Αλεξάνδρεια σαν ιερέας και αργότερα πήρε και το οφφίκιο του πρωθιερέα, θέλησε να ανατρέψει την τάξη της Εκκλησίας που είχε και πίστευε μέχρι τότε. Με την ύπουλη και κατά τα άλλα γλυκειά του διδασκαλία, θέλησε να νοθέψει την πίστη μας, να καταστρέψει την Ορθοδοξία μας. Αφού άφησε και μπήκε μέσα του ο σατανάς, αυτός του υπέβαλλε ιδέες λανθασμένες και αμαρτωλές για τον Χριστό μας. Τον πήρε ο εγωισμός, ότι αυτός τα ήξερε όλα καλύτερα, και από τους πατριάρχας και από τους μάρτυρας και ομολογητάς της Εκκλησίας μας. Ακόμη και από τους οσίους και ασκητές της ερήμου, που με την αγιασμένη τους ζωή θαυματουργούσανε κιόλας. Παραδεχόταν και δίδασκε πράγματα αιρετικά, βλάσφημα για τον Χριστό μας. Ισχυριζόταν ότι ο Χριστός δεν ήταν Θεός, αλλά το πρώτον κτίσμα, δημιούργημα του Θεού. Ότι δεν είναι ίσιος με τον Θεό Πατέρα, μα είναι δεύτερο και κατώτερο δημιούργημα του, πλάσμα του Θεού. Και μάλιστα έλεγε «ην ποτέ ότε ουκ ην». Ήταν κάποτε, υπήρξε καιρός προηγουμένως που δεν ήταν ο Χριστός. Το δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος δεν ήταν, δεν υπήρχε.Με την ύπουλη, είπαμε, αυτή του διδασκαλία και με την γλαφυρότητα της γλώσσας του, μα και με κάποια ποιήματα του, δίδασκε την λανθασμένη αυτή διδασκαλία του. Και επειδή φαινόταν εξωτερικά πως ήταν και ευσεβής, τον ακολούθησαν πολλοί άνθρωποι. Άνθρωποι που δεν γνώριζαν την αλήθεια και την ορθότητα της πίστεώς μας.

Ανάμεσα σ’ αυτούς και 700 νεαρές παρθένες και μερικοί κληρικοί που είχαν μεγάλη θέση και φαινόντουσαν σοβαροί και μυαλωμένοι. Έτσι άρχισε το κακό. Ο Πατριάρχης έβλεπε την ανάπτυξή του και ανησυχούσε. Για τούτο και ευθύς αμέσως παίρνει μέτρα για την καταστολή τουΤώρα, γιατί ήταν τόσο μεγάλο κακό τούτα που δίδασκε ο Άρειος, θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως. Πρέπει να το ξέρετε, γιατί στους σημερινούς καιρούς μας πάλι εξουσιάζει ο σατανάς, υπάρχουν και διδάσκονται πολλές τέτοιες αιρέσεις. Και μάλιστα η παναίρεσις του χιλιασμού.

Λοιπόν αγαπητοί μου, σας λέγω πρώτα για την κάθε αίρεση. Ο Χριστός μας είπε: «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή». (Εγώ είμαι ο σωστός ο δρόμος, εγώ είμαι η αληθινή Αλήθεια, εγώ είμαι η πραγματική ζωή). (Ιωάν. ιδ’ 6) Είναι λοιπόν η αλήθεια ο Χριστός.Ο Ίδιος πάλι είπε ότι θα Ιδρύσει την Εκκλησία του. Και ο απ. Παύλος δήλωσε ότι η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα της Αληθείας». (Η Εκκλησία είναι το στήριγμα πού κρατά και σταθεροποιεί την Αλήθεια). (Α’ Τιμ. γ’ 15)Λοιπόν οι αιρετικοί, ναι όλοι οι αιρετικοί, είναι έξω της Εκκλησίας. Και εφ’ όσον είναι έξω της Εκκλησίας είναι έξω της Αλήθειας. Άρα δεν κατέχουν ασινή και αλώβητον ανόθευτον την Αλήθειαν.Ναι, νοθέψανε την Αλήθεια. Σμίξανε Χριστόν και σατανά. Αλήθεια και ψέμα.Θα πει κάποιος μπορεί να είναι λίγο το ψέμα, μικρό το λάθος. Αγαπητοί μου, λίγο ή πολύ το ψέμα είναι του σατανά. Και πίστη στον σατανά λίγη ή πολλή δεν επιτρέπεται. Ο Χριστός θέλει όλη την πίστη μας θερμουργόν και ζέουσαν. Δεν δέχεται με κανένα τρόπο να ενωθεί με τον σατανά.

Πιο απλά. Λίγο πετρέλαιο στο προζύμη βρωμίζει όλο το ζυμάρι, καταστρέφει όλα τα ψωμιά. Λίγο δηλητήριο στην κατσαρόλα, δηλητηριάζει όλο το φαγητό. Και σας λέγω και σας το τονίζω, άλλωστε καμμιά αίρεση είναι με λίγο ψέμα, αλλά με πολύ όλες, άρα δηλητηριάζει τις σχέσεις μας με το Θεό, με την αλήθεια, δηλαδή με τον Χριστό. Αποκοπτώμαστε από Αυτόν, άρα χανώμαστε. Δεν υπάρχει σωτηρία εφ’ όσον είμαστε αιρετικοί. Γιατί; Διότι:

 1). Αν ο Χριστός δεν ήταν Θεός δεν θα υπήρχε σωτηρία του ανθρώπου, όλων των ανθρώπων. Ήταν και είναι τόσες πολλές και μεγάλες οι αμαρτίες που κανένας άνθρωπος, ή άγγελος ακόμη, δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος και το φορτίο τους.

 2). Ακόμη, ο σατανάς ήταν και είναι πολύ δυνατός. Και μάλιστα μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, η δύναμη του εξιψώθηκε με την αδυναμία που ήλθε στους ανθρώπους. Ποιος λοιπόν, άνθρωπος η άγγελος θα νικούσε τον σατανά; Κανένας. Μόνο ο Θεός θα το μπορούσε τούτο. Χρειαζόταν λοιπόν για την σωτηρία μας ο Θεός. Ένας Θεός. Μα πολλοί Θεοί δεν υπάρχουν. Και για τούτο το τρίτο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος ο Ιησούς, Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού σαρκώθηκε, έγινε άνθρωπος καθ’ όλα όμοιος σαν και μας, εκτός αμαρτίας, και έσωσε τον άνθρωπο, το ανθρώπινο γένος. Δηλαδή αυτός που ήλθε, ο Ιησούς Χριστός, ήταν έτσι. Έτσι έπρεπε να ήταν. Θεός και άνθρωπος μαζί, Θεάνθρωπος. Διαφορετικά σωτηρία δεν υπήρχε. Δηλαδή, έτσι νικήθηκε ο σατανάς και οι δυνάμεις του.

 3). Με το τίμιο και άπειρο σε αξία αίμα του Κυρίου μας πληρώθηκε και το λύτρο, το τίμημα για να αποκτήσει ο άνθρωπος την ελευθερία του, από την εξουσία του διαβόλου, από τα δεσμά της αμαρτίας.

Να λοιπόν, αγαπητοί μου, γιατί ο Λυτρωτής έπρεπε να είναι Θεός και άνθρωπος μαζί. Να γιατί, ή διδασκαλία του Αρείου ήταν λανθασμένη. Και σαν λανθασμένη, σαν ψεύτικη, δεν θα μπορούσε να σώσει τον άνθρωπο. Όμως ο αρχηγός της Άρειος και οι ομόφρονές του επέμεναν στην πλάνη τους και παράσυραν και πολλούς άλλους. Μεγάλο λοιπόν κακό ξέσπασε, μεγάλη σύγχυσις δημιουργήθηκε, μεγάλος σκανδαλισμός επεκράτησε. Η ειρήνη διώχθηκε και από την Εκκλησία και από την πολιτεία.

 Ο πατριάρχης Αλέξανδρος, δεν χάνει καιρό. Λαμβάνει τα ενδεδειγμένα μέτρα. Καλεί όλους τους επισκόπους της Αλεξάνδρειας και της Μαρεώτιδος και τους δίνει να υπογράψουν επιστολή με την οποία ο πατριάρχης καλούσε τον Άρειο και τους ομόφρονές του να μετανοήσουν και να αποκηρύξουν την αίρεση τους.Εν τω μεταξύ, κάλεσε Σύνοδο των επισκόπων της δικαιοδοσίας του, το 321 μ.Χ. Στη Σύνοδο έρχονται 100 περίπου επίσκοποι. Αφού μελέτησαν το θέμα, αναθεμάτισαν τον Άρειο, την αίρεση του και τους οπαδούς της.Ο Άρειος έπειτα φεύγει για την Παλαιστίνη και εκεί συνεχίζει το ανόσιο έργο του. Ο Αθανάσιος κοντά στον επίσκοπο του είναι όχι μονάχα το δεξί του χέρι, μα ακόμη και περισσότερο. Αυτός πιο πολύ σκέπτεται, μελετά και εργάζεται για το σταμάτημα του μεγάλου αυτού κακού.Εν τω μεταξύ, είπαμε και προηγουμένως, επέρχεται σύγχυσις, ταραχή και τα πνεύματα όλο και εξάπτονται πιο πολύ. Ο Μ. Κωνσταντίνος που αντελήφθη ότι, αν άφηνε έτσι τα πράγματα μόνα τους σύντομα θα ξέσπαγε θύελλα, ανέλαβε πρωτοβουλίες. Συνεκάλεσε στη Νίκαια της Βυθηνίας Σύνοδο. Ήταν ή Α’ Οικουμενική Σύνοδος.

 Σε αυτήν πήραν μέρος έξοχοι ιεράρχες και μεγάλοι άγιοι της Εκκλησίας μας. Όπως ο άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Μύρων της Λυκίας, ο όσιος Κορδούης, ο άγιος Σπυρίδωνας, Αμαθούντος της Κύπρου, ο όσιος Πανφούτιος, ο Μάρκελλος Αγγύρας κ.ά. Ανάμεσα στους παρευρισκομένους ήταν και μάρτυρες και ομολογητές της Εκκλησίας μας. Όπως και πιο μπροστά είπαμε, πολλοί φέρνανε και τα σημάδια του μαρτυρίου πάνω τους.

Αυτή η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, είπαμε, έλαβε χώραν τον Ιούλιον του 325 μ.Χ. Μαζεύτηκαν περί τους 318 θεοφόροι Πατέρες. Στην πρώτη συνεδρίαση τους πήρε μέρος και ο αυτοκράτορας Μ. Κωνσταντίνος. Με το χαιρετισμό του εξέφρασε και την ευχή του για ειρήνευση της Εκκλησίας.

Άρχισε η συζήτηση. Αναπτύχθηκε γιατί είναι αίρεση η διδασκαλία του Αρείου. Ύστερα κλήθηκε ο Άρειος να απαντήσει. Μα στα ερωτήματα που του τέθηκαν, εκείνος δεν απάντησε. Απλώς ξαναεπανέλαβε την αίρεση του. Ενώ δε, έλεγε τις βλάσφημες δοξασίες του, πολλοί άγιοι πατέρες τόσο στεναχωρήθηκαν που έκλεισαν τα αυτιά τους για να μην τον ακούνε. Λέγεται ότι ο άγιος Νικόλαος, τόσο στεναχωρήθηκε πού σηκώθηκε από τη θέση του και ράπισε τον Άρειο. Μίλησαν πολλοί και διάφοροι άγιοι πατέρες. Ο άγιος Σπυρίδωνας έκανε και το θαύμα του. Πήρε ένα κεραμίδι και στάθηκε στο μέσον. Το κράτησε στη χούφτα του, το ψήλωσε λιγάκι για να το βλέπουν όλοι και είπε: «Εις το όνομα του Πατρός» και βλέπουν όλοι ότι φωτιά έφυγε τότε από το κεραμίδι προς τα πάνω. Ύστερα συνέχισε: «Και του Υιού» και ευθύς νερό έτρεξε στη γη. Και μετά είπε: «Και του Αγίου Πνεύματος» και είδαν όλοι ότι στο χέρι του έμεινε χώμα. Και έτσι με το θαύμα αυτό κατη-σχύνθησαν οι αιρετικοί. Απεδείχθη το δόγμα τής Αγίας Τριάδο.

 Στο τέλος, καταδικάστηκε ο Άρειος με την αίρεση του και τους οπαδούς του. Τα ονόματα τους διαγράφτηκαν από τα δίπτυχα τής Εκκλησίας. Ψηφίστηκαν τότε και τα επτά άρθρα του συμβόλου τής πίστεως. Ακόμη, δογμάτισε η Σύνοδος ότι, ο Χριστός είναι Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού, ομοούσιος με τον Πατέρα. Στη Σύνοδο ανεδείχθη, θριάμβευσε ο τότε διάκονος Αθανάσιος. Αυτός με τις σκέψεις του, με τα δυνατά του λόγια, με τα ακαταμάχητα επιχειρήματα του κατετρόπωσε τον Άρειο και τους οπαδούς του. Έκανε τους ορθόδοξους να κατανοήσουν καλύτερα και πιο ξεκάθαρα τις αλήθειες τής πίστεως μας και να αποφανθούν ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ήταν όχι μονάχα άνθρωπος, αλλά και Θεός μαζί. Θεάνθρωπος. Ο Άρειος, μετά την καταδίκη του, ανεχώρησε στα μέρη της Παλαιστίνης όπου είχε ισχυρούς προστάτες. Πρώτος και καλύτερος ο Ευσέβιος Νικομήδειας πού μάλιστα συνδεόταν και με τον αυτοκράτορα.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

Ο Αλέξανδρος και ο Αθανάσιος γύρισαν ύστερα στην Αλεξάνδρεια και εργάζονται. Εργάζονται πυρετωδώς και ακούραστα για το ποίμνιον. Ο Αθανάσιος και εδώ αναδεικνύεται κορυφαίος. Ο Πατριάρχης τον αναγνωρίζει και πιο πολύ τον αγαπά. Μα περισσότερο ο Διάκονος Αθανάσιος κερδίζει την εκτίμηση και την αγάπη του λαού του Θεού. Κλήρος και λαός τον σέβεται και τον εκτιμά.Εκτός της ορθοδόξου διδασκαλίας του, ο Αθανάσιος είχε την αληθινή ορθόδοξο ζωή. Είχε αγιότητα βίου. Δεν φάνηκε σκληρός απέναντι του Αρείου. Αυστηρός υπήρξε απέναντι στη διδασκαλία του Αιρεσιάρχη.

 Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ – ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟ

Τον επόμενο χρόνο, τον Φεβρουάριο του 326, ο Πατριάρχης Αλέξανδρος αρρωστά. Είναι και ηλικιωμένος. Κατάλαβε ότι θα φύγει από τον κόσμο αυτό. Ο Αθανάσιος απομακρύνεται από  τον Πατριάρχη. Δεν θέλει να ανακατευθεί στη διαδοχή. Μα ο πατριάρχης καταλαβαίνει γιατί έφυγε ο Αθανάσιος και του διαμηνύει: «Αθανάσιε νομίζεις ότι θα ξεφύγεις από του να γίνεις Πατριάρχης. Όμως δεν θα μπορέσεις».Ο Πατριάρχης πέθανε στα τέλη του μηνός. Και ζητάνε τώρα πατριάρχη. Οι επίσκοποι συνέρχονται, συσκέπτονται και συζητούν. Μα δεν καταλήγουν σε απόφαση. Η απόφαση όμως του λαού είναι εκπεφρασμένη. Μόνος υποψήφιος, μόνος εκλεγμένος είναι ο Αθανάσιος. Με χίλιες δυό εκδηλώσεις εκφράζει ο λαός την αγάπη του και την απόφαση του για τον Αθανάσιο. Αυτός να γίνει πατριάρχης.Έτσι και γίνεται. Χειροτονείται πατριάρχης. Λέγει δια την εκλογή του Αθανασίου ο Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος: «ούτω μεν και δια ταύτα ψηφώ του λαού παντός ου κατά τον ύστερον νικήσαντα πονηρόν τύπον ουδέ φονικώς τε και τυραννικώς, άλλ’ άποστολικώς τε και πνευματικώς επί τον Μάρκου θρόνον ανάγεται». (Έτσι λοιπόν και δι’ όλα αυτά, με ψήφον όλου του λαού, όχι κατά τον μετέπειτα πονηρόν τρόπον, ούτε με φόνους και τυρρανικόν τρόπον, αλλά με αποστολικόν και πνευματικόν τρόπον αναβιβάζεται στον θρόνον του Αγ. Μάρκου). Β.Ε.Π.Ε.Σ. τόμος 59 σελ. 151).

ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΙΣΣΗ, ΜΕ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΑΦΘΑΣΤΗ

 Τώρα γίνεται πιο αυστηρός στη πνευματικήν ζωήν του, στα όσα αφορούν τον ίδιον. Τώρα γίνεται περισσότερο χειροπιαστή η αγάπη του για το ποίμνιό του και πιο πυρακτωμένη για τον Θεόν. Όλους τους αγκαλιάζει, όλους τους εξυπηρετεί. Και όλοι μαζί προχωρούνε στην κατά Χριστόν ζωή, στα χριστιανικά βιώματα. Αγωνίζεται, ακόμη πιο πολύ τώρα, για την Ορθοδοξία. Και γίνεται για όλους θυσία, ολοκαύτωμα για το Θεό και για τα πνευματικά παιδιά του. Είναι ο βοηθός, ο υπερασπιστής, ο προστάτης και ο καθοδηγητής.

 ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Μα είναι και ο σατανάς, ο φθονερός κακούργος, που τώρα με την ήττα του αγρίεψε ακόμη πιο πολύ. Βρυχάται πιο δυνατά και απαίσια, επιτίθεται με μεγαλύτερο πάθος και ορμή κατά του Αθανασίου που είναι ο πρωταίτιος της ήττας και της καταισχύνης του. Που επεκράτησε η Ορθοδοξία και όχι ο Άρειος.Και αρχίζουν οι συκοφαντίες για τον Αθανάσιο. Προσέ­ξατε παρακαλώ, και αληθινά θα φρίξετε για τη μανία και για τα ψεύδη του σατανά και των οπαδών του αιρετικών.Είπαμε ότι ο Ευσέβιος Νικομήδειας ήτανε φίλος του Αρείου και εχθρός του Αθανασίου. Ακόμη φίλος του αυτοκράτορα. Ετοίμασαν λοιπόν τις κατηγορίες τους κατά του Αθανασίου. Τον κατηγόρησαν ότι «ανάξια και παράνομα», κατέλαβε το θρόνο του Πατριάρχη, ότι δήθεν φορολογεί τους κληρικούς, ότι είναι εχθρός του βασιλέως, ότι είναι φιλοχρήματος και ά­δικος. (Αρχιμ. Χαρ. Βασιλόπουλου, Βίοι Αγίων, ο Μέγας Αθα­νάσιος, Αθήναι 1988, σελ. 22). Βρήκανε όργανα για να μεταφέρουν και να διαδόσουν τις κατηγορίες από την Αλεξάνδρεια. Μάλιστα τους τις δώσανε γραπτές.

ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ – ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ

Τις πήρε κάποιος ψευδοϊερέας που ονομαζόταν Ισχύρας. Είπα ψευδοϊερέας γιατί στην πραγματικότητα δεν χειροτονήθηκε από κανένα επίσκοπο. Αυτοχειροτονήθηκε. Παρουσιάσθηκε σαν ιερέας. Πήγε λοιπόν ο Ισχύρας στη Νικομήδεια. Ο Αθανάσιος όμως έστειλε ένα δικό του ιερέα, τον Μακάριο, να πάει εκεί και να διαπίστωση αν χειροτονήθηκε πραγματικά ο Ισχύρας. Ο Μακάριος διεπίστωσε ότι, καθόλου δεν ήταν χειροτονημένος ο Ισχύρας.

Αυτός λοιπόν ο ψευδοϊερέας διέδωσε την συκοφαντία, κοντά στα άλλα, ότι ο Μακάριος, ο φίλος του Αθανασίου του άρπαξε την Θ. Κοινωνία, από το χέρι, την έρριψε κάτω στο πάτωμα και την ποδοπάτησε. Αυτές οι συκοφαντίες φθάσανε και στον Ευσέβειο. Και ο Ευσέβειος τις μετέφερε στον Αυτοκράτορα. Και ζήτησε μάλιστα την απομάκρυνση του Πατριάρχη από τον θρόνο του.

Ο Αυτοκράτορας, μία μέρα τυχαία, συνάντησε τον Πατριάρχη που και αυτός είχε έλθει εδώ για να πάρει μέρος σε μια σύνοδο και να ακούσει και τις συκοφαντίες πού εξετοξεύοντο εναντίον του. Ο Πατριάρχης είπε στον Αυτοκράτορα, ότι όλες οι κατηγορίες είναι ψεύτικες και του εξήγησε και ποιος ήταν ο Ισχύρας. Ο Αυτοκράτορας κατάλαβε και έστειλε πίσω τον Αθανάσιο στην Αλεξάνδρεια με συνοδευτική επιστολή του.

Στη σύνοδο πού έγινε ο Μακάριος μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος. Μα όμως ξεσκέπασε τον ψευδοϊερέα. Κανένας δεν απάντησε στο ερώτημα του Μακαρίου, ποιος χειροτόνησε τον Ισχύρα. Ο Μακάριος αθωώθηκε και ελευθερώθηκε.

Ο σατανάς όμως μπορεί να ησυχάσει; Όχι. Και οι οπαδοί του το ίδιο.Νέα συκοφαντία χαλκεύεται κατά του Αθανασίου. Λέγουν τώρα οι συκοφαντίες και διαδίδουν, ότι ο Άγιος έκοψε το χέρι κάποιου Αρσενίου και με αυτό έκαμνε μάγια. Ο Αρσένιος ήταν ένας αναγνώστης, πού θέλησε να ανέβει στα εκκλησιαστικά αξιώματα.

 Προηγούμενα όμως διέπραξε μια αισχρότητα και εξαφανίστηκε. Ήταν φυγόδικος. Οι του Αρείου νομίζοντες ότι δεν θα ξαναεμφανισθεί ο Αρσένιος εκμεταλλεύτηκαν την περίπτωση. Λοιπόν, κατηγόρησαν τον πατριάρχη Αθανάσιο και ζητούσαν και την καταδίκη του. Στο τέλος έφτιαξαν και μια θήκη και έβαλαν μέσα ένα χέρι και το παρουσίαζαν για να αποδείξουν την κατηγορία τους.

Έγινε πάλι σύγχυση. Η συκοφαντία έφθασε και στον Αυτοκράτορα. Και ο Αυτοκράτορας ανάθεσε στον αδελφό του Κήνσορα Δαλμάτιο να εξιχνιάσει την υπόθεση.

Εν τω μεταξύ συγκαλείται Σύνοδος στην Τύρο για να καταδικάσει τον Άγιο.Ο Αθανάσιος έρχεται στην Τύρο. Και να εδώ τώρα είναι και ο Αρσένιος. Και ο Θεός βοηθός. Τα έμαθε ο Αρσένιος και δεν ήθελε να καταδικαστεί ένας αθώος. Για τούτο πηγαίνει στον Άγιο, το βράδυ, και του λέγει: «Το ξέρω πώς είμαι αμαρτωλός. Μα δεν θέλω να καταδικαστείς εσύ ο αθώος». Και ο Άγιος του είπε: «Μη φανερωθείς σε κανέναν. Μη μιλήσεις τίποτε. Να έλθεις αύριο, έξω από τη Σύνοδο, και όταν θα σου φωνάξω να μπεις μέσα».Έτσι και έγινε. Την άλλη μέρα άρχισαν οι κατήγοροι να μιλούν ατή Σύνοδο και να δείχνουν κιόλας το κομμένο χέρι του Αρσενίου. Ύστερα πήρε το λόγο ο Αθανάσιος. Τους ρώτησε: «Είστε βέβαιοι ότι έκοψα το χέρι του Αρσενίου;» «Βεβαιότατοι» απαντούν εκείνοι.

«Γνωρίζετε τον ίδιον;» τους ρωτά. «Ναι -του λένε με μία φωνή- τον γνωρίζουμε καλά». «Και το χέρι στη θήκη είναι σίγουρα του Αρσενίου;» «Ναι, βεβαιότατα» του απαντούν.

Τότε ο Πατριάρχης κάλεσε μέσα τον Αρσένιο. Αυτός ήλθε. Και ρωτά ο Άγιος: «Αυτός είναι ο Αρσένιος;» «Ναι» του λέγουν. Και λέγει ο Πατριάρχης στον Αρσένιο: «Πόσα χέρια έχεις;» «Δύο» απαντά εκείνος. «Για δείξε μας τα» του λέγει ο Άγιος. Και αυτός τα δείχνει. Και ρωτάει ο αρχιερέας του Θεού: «Δύο χέρια έχει ο Αρσένιος, όχι τρία. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο με δύο χέρια. Πως εσείς θέλετε τον Αρσένιο με τρία χέρια;» Και καταντροπιάστηκαν όλοι οι εχθροί του Αγίου. Οι αιρετικοί, οι απόστολοι του σατανά. Έτσι ρεζιλεύονται οι εναντίον του Θεού.

Μα παρά την ήττα του και πάλι, δεν κάθεται ήσυχος ο Σατανάς. Εφευρίσκει νέες συκοφαντίες. Άνθρωποί του αιρετικοί κατηγορούν τώρα τον Άγιο ότι διέφθειρε μια γυναίκα. Βρήκαν και πλήρωσαν μια κολασμένη και την έφεραν στη Σύνοδο για να μαρτυρήσει κατά του Πατριάρχη. Κρατά και το μωρό στο χέρι. Μα υπάρχει Θεός.

Ο Άγιος Αθανάσιος έρχεται στη Σύνοδο και με κάποιο γνωστό του ιερέα που ήταν και φίλος του.Λεγόταν Τιμόθεος ο ιερέας αυτός. Είχε παρουσιαστικό ιεράρχη. Λοιπόν μπήκε μέσα πρώτος ο Τιμόθεος και εκείνη τη στιγμή φωτισμένος απ’ το Θεό ρώτησε τη γυναίκα: «Εγώ αμάρτησα μαζί σου;» Και αυτή απάντησε: «Ναι, εσύ είσαι που με κατέστρεψες». Και απευθυνόμενη προς τους άλλους φώναζε ακόμα πιο δυνατά. Τούτος, άγιοι αρχιερείς είναι ο βρωμερός Αθανάσιος, που διέπραξε μαζί μου την αμαρτία. Δεν είναι άξιος να είναι αρχιερέας.

Ο Θεός και πάλι νίκησε. Προστάτεψε το δικό του, τον εκλεκτό του, το παιδί του, τον Αθανάσιο. Ο Θεός και πάλι ντρόπιασε τους αιρετικούς. Μα είναι δυνατόν όταν ένας πάρει τον κατήφορο να σταματήσει; Όχι. Έτσι και οι αιρετικοί. Θέλουν να παρασύρουν και άλλους στο βάραθρό τους. Νέα λοιπόν κατηγορία κατά του Αθανασίου. Ότι σχεδίαζε να εμποδίσει την αποστολή σιταριού από την Αλεξάνδρεια στην Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας πείσθηκε από τον ραδιούργο Ευσέβειο Νικομήδειας και εξώρισε τον Άγιο στην Γαλλία το 336. Μετά από τον θάνατο του Μ. Κωνσταντίνου, την 21η Μαΐου 337, επανήλθε ο άγιος στην έδρα του. Η επάνοδός του ήταν θριαμβευτική. Κλήρος και λαός τον υποδέχθηκαν με παραλληρήματα ενθουσιασμού και αγάπης.

 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ

Εν τω μεταξύ, σημειώσατε, ότι ο Άρειος, όπως είπαμε, βρίσκεται στην Παλαιστίνη κοντά στους υποστηρικτές του και ιδιαίτερα υποστηρικτής του αναφέραμε, είναι ο Ευσέβειος Νικομήδειας. Επίσης, ο Νικομήδειας, συνδέετο με τον αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνο. Ενώ λοιπόν ο Άγιος ευρίσκετο στην εξορία, ο Νικομήδειας ενήργησε και ύστερα από υποκριτική ομολογία του Αρείου προς τον Αυτοκράτορα, κατόρθωσε να πάρει συγχώρεση και άδεια να λειτουργήσει σε Ορθόδοξο Ναό και με ορθόδοξο ιερέα.Πολύ στενοχωρήθηκε ο τότε Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως και προσευχήθηκε στο Θεό. Και ο Θεός επενέβη. Ο Άρειος το πρωί της Κυριακής που επρόκειτο να λειτουργήσει, που πήγε για σωματικήν του ανάγκη, υπέστη αιμορραγία και πέθανε. Ο Θεός δεν επέτρεψε στον αιρεσιάρχη να λειτουργήσει. Να βεβηλώσει την Θ. Λειτουργία.

 ΝΕΕΣ ΡΑΔΙΟΥΡΓΙΕΣ

Λίγος καιρός όμως πέρασε και να, νέες ραδιουργίες από τους εχθρούς τού Πατριάρχη. Οι περί τον Ευσέβειο τον κατηγορούν ότι παίρνει χρήματα από το κρατικό συτάρι. Αντί να το διανέμει δωρεάν, το πουλάει, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο. Ότι γίνεται αιτία πολλών συμπλοκών και φόνων και εξορίας κληρικών.

 Ο αυτοκράτωρας τώρα Κωνσταντίνος, δυστυχώς πιστεύει και εξορίζει τον Άγιο. Ακόμα συγκροτεί σύνοδο, με συγκατάθεση του Κώνσταντος, στην Αντιόχεια και καταδικάζει τον Άγιο. Στο θρόνο του βάζουνε τον ημιαρειανό Ευσέβιο Εμισηνό. Αυτός όμως δεν αποδέχεται και εκλέγεται άλλος. Ο Καπαδόκης Γρηγόριος. Όταν όμως αυτός έφτασε στην Αλεξάνδρεια, ο λαός τον περιφρόνησε. Αυτός οργίζεται και διατάζει να μαστιγωθούν νεαρές παρθένες και ευσεβείς άνθρωποι.

Ο έπαρχος Φιλάγριος παρακινεί τους ειδωλολάτρες και τους Ιουδαίους κατά των Χριστιανών. Και αυτοί καταδικάζουν και φονεύουν τους Χριστιανούς. Πάσχα του 340 και οι Χριστιανοί το γιορτάζουν με αιματηρές σκηνές. Εξωρίζεται και πάλι ο Πατριάρχης. Και μεταβαίνει στη Ρώμη. Επίσκοπος εδώ ήταν τότε ο Ιούλιος. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι τότε η Εκκλησία της Ρώμης ήταν ενωμένη με την όλη άλλη Εκκλησία. Δεν υπήρχε ακόμα το σχίσμα. Είχε τότε η Ρώμη τιμητικό προβάδισμα γιατί ήταν η πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους. Ύστερα, τότε δεν υπήρχε το πρωτείο, το αλάθητο, το Φιλιόκβε και οι άλλες αξιώσεις του πάπα. Οι πάπες ήταν όπως όλοι οι άλλοι ορθόδοξοι ιεράρχες.

Δέχθηκαν λοιπόν τον Αθανάσιο μα φιλοφρονήσεις ουκ ολίγες Ο πάπας Ιούλιος συνεκάλεσε σύνοδο το 341 και ανεγνώρισε τον Αθανάσιο, ως τον κανονικό επίσκοπο της Αλεξανδρείας. Τον κήρυξε αθώο από όλες τις κατηγορίες. Ο εξόριστος Πατριάρχης έφερε στη Ρώμη τις ιδέες του μοναχισμού και ιδρύθηκαν τότε τα πρώτα μοναστήρια κατά το ανατολικό πρότυπο.

 Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

Την εποχή αυτή και ο Μ. Αντώνιος μπαίνει στον αγώνα για την Ορθοδοξία. Αφήνει τα ασκηταριά του και κατεβαίνει στην Αλεξάνδρεια. Γράφει και ελέγχει τον ασεβή Βαλάκιο. Του γράφει μάλιστα ότι αν δεν αλλάξει θα τον βρει η οργή του Θεού, πράγμα που γίνεται. Ο Βαλάκιος σαν διάβασε το γράμμα οργίστηκε και το πέταξε στη γη, ύστερα το ποδοπάτησε και το έφτυσε. Όμως έπαθε όπως του προφήτευσε ο άγιος Αντώνιος. Μια μέρα ενώ προχωρούσαν έφιπποι, αυτός και ο Νεκτάριος, έξω από την Αλεξάνδρεια, το άλογο του Νεκταρίου άρπαξε τον Βαλάκιο, τον έριξε κάτω από το άλογο του, τον ποδοπάτησε και τον δάγκωνε. Αιμόφυρτο τον έφεραν στην Αλεξάνδρεια και μετά από τρεις μέρες πέθανε. Το 343 ο Κωνστάντιος πιεζόμενος από τον αδελφό του Κώνστα, συνεκάλεσε σύνοδο στη Σαρδική της Υλλυρίας, (την σημερινή Σόφια). Στη σύνοδο αυτή νίκησε ο Αθανάσιος. Τον κήρυξε αθώο και κανονικό επίσκοπο της Αλεξάνδρειας. Το 346 γυρίζει στην Αλεξάνδρεια. Η υποδοχή που του γίνεται είναι μεγαλειώδης, θριαμβευτική. Τον δέχεται ο λαός του. Ένα πλήθος έξαλλο έκλαιγε και πανηγύριζε. Η Αλεξάνδρεια ξαναβρήκε τον πνευματικό της πατέρα. Όμως και πάλι για λίγο καιρό κράτησε η γαλήνη. Ο Κωνστάντιος, το 350, όταν έγινε μονοκράτορας και αφού πείστηκε από νέες κατηγορίες από φίλους του Αρείου κατά του Πατριάρχη, καταδικάζει τον πρόμαχο της Ορθοδοξίας. Και με δύο συνόδους στην Αρελάτη, το 353 και στα Μεδιόλανα το 355, καταδικάζουν τον Αθανάσιο. Και το βράδυ της 9ης Φεβρουαρίου, ενώ τελείωνε αγρυπνία με πλήθος πιστών, ο στρατηλάρχης Συριανός με 5000 στρατιώτες, τους επετέθηκε. Τον παρακαλούσαν να φύγει, μα εκείνος έμεινε μαζί τους. Και μάλιστα στο σπίτι της Αγίας Συγκλητικής. Τον οδήγησαν ύστερα στην έρημο, στα ασκητήρια των μοναχών. Εκεί όταν έφτασε του έκαναν μεγάλη υποδοχή. Μα και οι ασκητές διαπίστωσαν ότι ο άγιος τους ξεπερνούσε στην αρετή και ωφελήθηκαν.

Ο ΑΣΕΒΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ

Πολεμώντας τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, πέθανε το Νοέμβριο τού 361. Ο Ιουλιανός κατ’ αρχήν για να φανεί αρεστός στους Χριστιανούς και να στερεώσει το θρόνο του ελευθερώνει όλους τους εξόριστους. Ελευθερώνεται και ο Άγιος. Γυρίζει ξανά στο μαρτυρικό του ποίμνιο. Μα ο Ιουλιανός σαν θέλησε να επιβάλει ξανά την ειδωλολατρία, κηρύσει διωγμό κατά των Χριστιανών. Πρώτος παίρνει διάταγμα εξορίας ο άγιος Αθανάσιος. Η διαταγή στην πραγματικότητα έλεγε για τον θάνατο του Ιεράρχου. Τον έβαλαν σε ένα πλοιάριο και τον πήραν για να τον εκτελέσουν. Βέβαια, δεν είπαν την αλήθεια στον Πατριάρχη, μα και πάλι επεμβαίνει ο Θεός.

Ενώ προχωρούσε το πλοιάριο για την έρημο τής Θηβαΐδος, μόνο του άλλαξε πορεία και γύρισε προς τα πίσω. Οι στρατιώτες που θα τον φόνευαν, ήταν σε άλλο καραβάκι και κόψαν πίσω, μακριά. Σαν συναντήθηκαν τώρα τα πλοιάρια με τον άγιο, δεν τον κατάλαβαν και τους ρώτησαν αν είδαν κανένα πλοιάριο να πηγαίνει μπροστά τους. Και αυτοί τους απάντησαν ότι το πλοιάριο είναι μπροστά τους και προχώρησαν οι στρατιώτες για να το βρουν. Έτσι όμως, κατ’ οικονομία Θεού, γλίτωσε ο Άγιος και οι μετ’ αυτού. Στο τέλος ήρθαν στην Θηβαΐδα στους μοναχούς. Και αντί να τον παρηγορήσουν, τους παρηγόρησε όλους ο Πατριάρχης. Τους έλεγε: «Μη στενοχωρήσθε, νεφύδριον εστί και θάττον παρελεύσεται». (Συννεφάκι είναι και γρήγορα θα προσπεράσει). Και πέρασε. Στις 26 Ιουνίου 363 Ιουλιανός σκοτώθηκε και μάλιστα λένε ότι, την ώρα πού ξεψυχούσε φώναξε: «Νενικήκας με Γαλιλαίε».

Τον Ιουλιανό διαδέχεται ο Ιωβιανός. Ο στρατός τον διάλεξε για αυτοκράτορα. Και ο Αθανάσιος ξαναγυρίζει στην Αλεξάνδρεια. Δεν παρουσιάστηκε όμως. Και δεν έζησε και πολύ ο Ιωβιανός. Πέθανε ξαφνικά στην Γαλατία. Τον διαδέχθηκε ο Ουλεντιανός. Αυτός κυβέρνησε την Δύση και ο αδελφός του Ουάλης την Ανατολή. Και τούτος τάραξε την εκκλησία. Υποστήριζε τους αιρετικούς. Βγάζει διαταγή και εξορίζονται όλοι οι κληρικοί που εξόρισε ο Κωνστάντιος. Το 365 ο έπαρχος με στρατιώτες έρχονται να συλλάβουν τον Πατριάρχη. Οι ορθόδοξοι φυλάνε τον πνευματικό τους σαν πατέρα τους. Και τον φυγαδεύουν κρυφά. Κλείνεται τώρα και μένει για ένα χρονικό διάστημα στο νεκροταφείο, μέσα στον τάφο του πατέρα του. Ο λαός στασιάζει και τον αναζητά. Και ο Ουάλης φοβάται και τους ελευθερώνει. Και ο Πατριάρχης και πάλι ανάμεσα στο ποίμνιο του, την 1η Φεβρουαρίου 366. Τώρα εργάζεται ειρηνικά μέχρι τον θάνατό του στις 21 Μαΐου 373.

Έγραψε και πολλά σπουδαία συγγράμματα ο Μ. Αθανάσιος. Και δογματικά και διδακτικά.Έγραψε επίσης και τον βίο του αγίου Αντωνίου.

Τα όσα γράφουμε, νομίζω αγαπητοί μου, αποδεικνύουν του λόγου την αλήθεια. Ότι ο άγιος Αθανάσιος, ο Μέγας υπήρξε «ο ηρωικότερος των αγίων και αγιότερος των ηρώων».

Και πρέπει να ξέρετε ότι τέτοιοι ήρωες χρειάζονται, ιδιαίτερα στις μέρες μας, για να σωθούμε. Ελάτε λοιπόν να του μοιάσουμε για να γλιτώσουμε. Ακούστε τα προμηνύματα. Ας συνετισθούμε.

ΕΚΔΟΣΙΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ “Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ”

Πηγή:http://www.impantokratoros.gr/93B58196.el.aspx

 Του αγίου Αντωνίου

17 Ιανουαρίου

του Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

από το βιβλίο του «Κλήματα της Αμπέλου», Αθήνα 2003

«Ο του Θεού άνθρωπος»

Αθανάσιος για τον Αντώνιο

Με ευχαριστίες στο Μέγα Αθανάσιο θ’ αρχίσουμε. Αυτός μας χάρισε το Μέγα Αντώνιο! Πώς μας τον χάρισε, αφού ο Αντώνιος μάλιστα έζησε πενήντα χρόνια πριν από το Μέγα Αθανάσιο; Το ηλεκτρικό φως  υπάρχει,  αλλά  το  απομακρυσμένο  ορεινό χωριό οφείλει το φως σ’ εκείνον πού φρόντισε να φθάση το φως μέχρις εκεί. Φως ο Μ. Αντώνιος. Δεν θα το γνωρίζαμε και δεν θα τον απολαμβάναμε, αν δεν υπήρχε ο Μ. Αθανάσιος.

Ο Μ. Αθανάσιος μας φανέρωσε τον κρυμμένο θησαυρό της ερήμου. Ήθελε ο ταπεινός Αντώνιος να ζήση κρυμμένος. Άλλ’ ο Κύριος χρησιμοποίησε τον Μ. Αθανάσιο, για ν’ αποκάλυψη το διαμάντι της αγιότητας. «Καν γαρ αυτοί (οι άγιοι) κεκρυμμένως πράττωσι, καν λανθάνειν εθέλωσιν, άλλ’ ο Κύριος αυτούς ως λύχνους δείκνυσι πάσιν, ίνα και ούτως οι ακούοντες γινώσκωσι δυνατάς είναι τας εντολάς εις το κατορθούν, και ζήλον της έπ’ αρετήν οδού λαμβάνουσι» (Αθανάσιος. Ε.Π.Ε. 11,Τ66). Είναι ανάγκη – λέγει ο Μ. Αθανάσιος – να έρχωνται στο φως τέτοια φωτεινά παραδείγματα αγίων, ώστε οι άνθρωποι να βλέπουν ότι δεν είναι ανεφάρμοστες οι εντολές του Θεού και ν’ αποκτούν ζήλο για να ζήσουν την ενάρετη ζωή.

Ο Μ. Αθανάσιος αγαπούσε τον Μ. Αντώνιο. Άλλα και ο Μ. Αντώνιος αγαπούσε τον Μ. Αθανάσιο. Λίγο προτού πεθάνη έδωσε εντολή, η μισή περιουσία του να δοθή στον Αθανάσιο! Είχε περιουσία ο ακτήμων ασκητής; Θέλετε ν’ ακούσετε την περιουσία του; Είχε δύο μπλωτές, δύο τρίχινα, τριμμένα ράσα και ένα σχισμένο ρούχο πού το χρησιμοποιούσε για στρωσίδι! Αυτή ήταν όλη η επί γης περιουσία του Αντωνίου. Τη μισή απ’ αυτή την περιουσία άφησε στον Αθανάσιο. «Αθανασίω τω επισκοπώ δοτέ την μίαν μηλωτήν, και ο υπεστρωννυόμην ιμάτιον, όπερ αυτός μεν μοι καινών δέδωκε, παρ’ εμοί δέ πεπαλαίωται» (Ε.Π.Ε. 11,164).

Κλήσις για την θεοσέβεια

Και όμως, κάποτε είχε πολλή περιουσία ο Αντώνιος. Ήταν πλουσιόπαιδο της Αιγύπτου. Κάποτε ένα πλουσιόπαιδο είχε πλησιάσει τον Ιησού Χριστό και τον ρωτούσε, τί να κάνη για να κληρονομήση την αιώνιο ζωή. Κι ο Κύριος, πού γνώριζε τη φιλαργυρία του, του έδειξε το δρόμο για την αιώνιο ζωή, είναι ο δρόμος πού περνάει από τις παράγκες των φτωχών και από τα άσυλα των ανιάτων: «Υπάγε – του είπε -, πώλησον τα υπάρχοντα σου και δός πτωχοίς και έξεις θησαυρόν εν ουρανοίς και δεύρο ακολουθεί μοι» (Ματθ. 4,22). Εκείνος ο νέος δεν θέλησε να δεχθή την υπόδειξι του Ιησού Χριστού. Του φάνηκε σκληρή. Έφυγε. Εγκατέλειψε το Χριστό.

Ύστερα από διακόσια πενήντα χρόνια ένα άλλο πλουσιόπαιδο άκουσε τα ίδια λόγια του Χριστού και συγκινήθηκε. Ήταν ο Αντώνιος, ηλικίας τότε 18 περίπου ετών. Οι χριστιανοί γονείς του είχαν αποθάνει και τον είχαν αφήσει κληρονόμο σημαντικής περιουσίας. Συνέβηκε κάποια ήμερα μπαίνοντας σε χριστιανικό ναό ν’ ακούση από τον ιερέα την περικοπή του πλουσίου νεανίσκου. Τον εδόνησαν τα λόγια: «Ει θέλεις τέλειος είναι, υπάγε, πώλησον τα υπάρχοντα σου…». Έβαλε τον εαυτό του στη θέσι του πλουσίου νεανίσκου:

-Για μένα είναι ο λόγος αυτός σήμερα!

Πήρε την άπόφασι. Όλα τα μοίρασε στους φτωχούς. Απαλλάχθηκε από το βάρος της ύλης. Ελεύθερος φτερούγισε για τη ζωή του πνεύματος, τη ζωή της ασκήσεως.

Αναδείχθηκε τόσο σπουδαίος στην άσκησι, ώστε ο Μ. Αθανάσιος επαναλαμβάνει γι’ αυτόν τον επίζηλο τίτλο: «Ο του Θεού άνθρωπος»! Αναδείχθηκε Μέγας. Η ιστορία έδωσε τον τίτλο του Μεγάλου σε πρόσωπα, πού ξεπέρασαν τις μέτριες επιδόσεις και αναδείχθηκαν σπουδαίοι. Και η Εκκλησία έχει δώσει τον τίτλο του Μεγάλου σε αρκετούς Αγίους. Ανάμεσα σ’ αυτούς και ο άγιος Αντώνιος.

Και ποια τα προσόντα, πού ανέδειξαν τον Μ. Αντώνιο; Τα συγγράμματα; Άλλα κανένα γραπτό κείμενο δεν μας άφησε. Ο Αθανάσιος ήταν πολυγραφώτατος, εκείνος ήταν τελείως… άγραφος! Τα πτυχία; Άλλα δεν σπούδασε σε σχολές ό Αντώνιος, όπως σπούδασαν τόσοι άλλοι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας. Για ποιο λοιπόν προσόν αναδείχθηκε Μέγας; Ας ακούσουμε τον Αθανάσιο: «Ου γαρ συγγραμμάτων ουδέ εκ της έξωθεν σοφίας ουδέ δια τίνα τέχνην, δια δε μόνην την θεοσέβειαν ο Αντώνιος εγνωρίσθη» (Ε.Π.Ε. 11,166).

Ο ενάρετος μοναχός

Η θεοσέβεια του Αντωνίου φαίνεται στην αγία ζωή του. Επέλεξε τη ζωή της ισοβίου παρθενίας, της αγγελικής πολιτείας, τη μοναχική ζωή. Τρία, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι τα βασικά στοιχεία της μοναχικής ζωής: Ακτημοσύνη, παρθενία, υπακοή. Την ακτημοσύνη και την παρθενία την απέκτησε με τη χάρι του θεού. Την υπακοή την απέκτησε κοντά σε πνευματικούς πατέρες. Κοντά στην Αλεξάνδρεια, σε ερημικό τόπο, βρισκόταν σεβάσμιος γέροντας, πού για πολλά χρόνια ασκούσε τη μοναχική ζωή. Κοντά του πήγε στην αρχή ο Αντώνιος. Έγινε «ζηλωτής» του γέροντα εκείνου. «Ην τοίνυν εν τη πλησίον κώμη τότε γέρων, εκ νεότητας τον μονήρη βίον ασκήσας, τούτον ιδών Αντώνιος, εζήλωσεν εν καλώ» (Ε.Π.Ε. Π,20).

Στις καρδιές πολλών νέων ανάβουν φωτιές αμαρτωλές και φανατισμοί απαίσιοι. Στην καρδιά του νεαρού Αντωνίου άναψε ιερός ζήλος.

Όπως η μέλισσα συλλέγει το νέκταρ από τα άνθη και το μεταβάλλει σε μέλι, έτσι ο Αντώνιος (Ε.Π.Ε. 11,20) επισκεπτόταν τα άνθη της ερήμου, τους μοναχούς, και από τον καθένα έπαιρνε και κάποιο διαφορετικό νέκταρ. Ήταν τότε τα πρώτα μοναχικά άνθη, πού στόλιζαν τη γη. Και είχαν πλούσιο πνευματικό νέκταρ. Από τον ένα μάθαινε την άσκησι και το ζήλο, από άλλον τη χαρά, από άλλον την προσευχή, από άλλον την φιλανθρωπία, από άλλον την αγρυπνία, από άλλον την φιλομάθεια, από άλλον τη νηστεία και τη σκληραγωγία (Ε.Π.Ε. 11,22).

Σε όλους γινόταν αγαπητός. «Ούτω μεν ούν εαυτόν άγων ηγαπάτο παρά πάντων ο Αντώνιος. Αυτός δε τοις σπουδαίοις, προς ους απήρχετο γνησίως υπετάσσετο, και καθ’ εαυτόν εκάστου το πλεονέκτημα της σπουδής και της ασκήσεως κατεμάνθανε» (Ε.Π.Ε. 11,22). Από όλους έπαιρνε κάτι το ξεχωριστό, αλλά και ωρισμένα κοινά, όπως την ευσέβεια και την αγάπη. «Πάντων δε ομού την εις τον Χριστόν ευσέβειαν και την προς αλλήλους αγάπην εσημειούτο» (Ε.Π.Ε. 11,22).

Γύρισε στο ασκητήριό του γεμάτος αρετές και χαρίσματα. Ό,τι ξεχωριστά είχε κάθε ασκητής, ο Αντώνιος τα είχε όλα μαζί στον εαυτό του.Από τον ασκητικό του αγώνα και τα πνευματικά του χαρίσματα δύο ιδιαίτερα θα σημειώσουμε, διότι λείπουν σχεδόν τελείως από την εποχή μας. Το ένα είναι το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων. Φωτισμένος αληθινά από το Θεό, μπορούσε να διακρίνη ποιο είναι από το Θεό και ποιο από το Σατανά. Γνώριζε καλά τις μεθοδείες του Διαβόλου, πού πολλές φορές μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός. «Πάντες επείθοντο καταφρονείν της δαιμονικής επιβουλής θαυμάζοντες την δοθείσαν παρά του Κυρίου Αντωνίω χάριν εις την διάκρισιν των πνευμάτων» (Ε.Π.Ε. 77,94).

Το άλλο είναι η ιδιαίτερη επιμέλεια της ψυχής. Εμείς ενδιαφερόμεθα περισσότερο για το σώμα, παρά για την ψυχή. Ξοδεύουμε πολλά χρήματα για τις ανάγκες του φθαρτού σώματος, και αδιαφορούμε τελείως για την αθάνατη ψυχή μας. Αν αρρωστήση το σώμα, τρέχουμε σε γιατρούς και αγωνιούμε. Αν αμαρτήση η ψυχή, αμελούμε. Ο Αντώνιος έκανε το αντίθετο. Και συμβούλευε σχετικά τους μαθητάς του. «Και έλεγε χρήναι την πασαν σχολήν διδόναι τη ψυχή μάλλον ή τω σώματι, και συγχωρείν μεν δια την ανάγκην ολίγον καιρόν τω σώματι, το δε όλον σχολάζειν τη ψυχή μάλλον, και την ταύτης ωψέλειαν ζητείν ίνα μη αύτη καθέλκηται υπό των ηδονών του σώματος, αλλά μάλλον το σώμα παρ’ αυτής δουλαγωγήται» (Ε.Π.Ε. 77,96).

Κοντά στους αγωνιστές

Άλλ’ ο Αντώνιος δεν ήταν μόνο ασκητής της ερήμου. Ήταν και αγωνιστής του κόσμου. Ο μοναχός, ο ασκητής, ο αφιερωμένος στο θεό, είναι η πιο λεπτή και ευαίσθητη ύπαρξις. Διαθέτει την ευγενέστερη καρδιά. Δεν μπορεί να μείνη αδιάφορος και απαθής για τα προβλήματα του κόσμου. Και ο Αντώνιος πολλές φορές με τις πνευματικές του κεραίες συνελάμβανε τα μηνύματα της εποχής του. Και άφηνε τα όρη και την έρημο και κατέβαινε στην κοινωνία, στο θόρυβο της πόλεως, για να δώση το αγωνιστικό του «παρών» και να συμπαρασταθή στους αγωνιστάς και μάρτυρας. Έλεγε στους μαθητάς του: «Απέλθωμεν και ημείς, ίνα αγωνιζώμεθα κληθέντες ή θεωρήσωμεν τους αγωνιζόμενους» (Ε.Π.Ε. 11,96).

Δύο είναι οι σημαντικώτερες κάθοδοι του Αντωνίου από την έρημο στην πόλι, από το Θαβώρ στον κοινωνικό στίβο. Την μία φορά κατέβηκε για να ενίσχυση τους μάρτυρας των τελευταίων διωγμών. Ο αυτοκράτορας Μαξιμίνος είχε κηρύξει διωγμό κατά των χριστιανών. Όπως το θηρίο όταν σπαρταράη γίνεται πιο επίφοβο, έτσι και το ανθρωποφάγο θηρίο των διωγμών είχε γίνει πιο σκληρό. Ήσαν οι τελευταίοι σφαδασμοί του. Πολλοί χριστιανοί στην Αλεξάνδρεια, κατηγορούμενοι για την πίστι τους, οδηγούνται στα δικαστήρια και στις φυλακές. Ξαφνικά βρίσκουν γενναία και συγκινητική συμπαράστασι. Οι μοναχοί της ερήμου, με επικεφαλής τον Αντώνιο, τους έχουν επισκεφθή. Ο Αντώνιος τους ενισχύει και κατά την ώρα της δίκης. Τους προτρέπει σε καρτερία και προθυμία για το μαρτύριο. «Πολλή τε ην ούτω σπουδή εν τω δικαστηρίω, αγωνιζόμενους μεν τους καλουμένους επαλείφειν εις προθυμίαν, μαρτυρουντας δε αυτούς απολαμβάνειν και προπέμπειν έως τελειωθώσιν» (Ε.Π.Ε. 11,96).

Πόσο θάρρος έπαιρναν οι μάρτυρες από την παρουσία του Μ. Αντωνίου! Άλλα και ο ίδιος ποθούσε το μαρτύριο. Παρουσιαζόταν άφοβα στα ειδωλολατρικά δικαστήρια, χωρίς να υπολογίζη τις σχετικές απαγορεύσεις. «Πάντων ούν επί τούτω θαυμαζόντων και του ηγεμόνος ορώντος και μετά της τάξεως αυτού διαβαίνοντας αυτός ατρέμας ειστήκει, δεικνύς ημών των χριστιανών την προθυμίαν ηύχετο γαρ και αυτός μαρτυρήσαι» (Ε.Π.Ε. Τ 1,98). Ήταν «ατρέμας», ατρόμητος. Δεν φοβόταν κανέναν. Είχε σφοδρό τον πόθο του μαρτυρίου. Και επειδή δεν ερχόταν η ώρα του δικού του μαρτυρίου, πήγαινε και διακονούσε τους υποψήφιους μάρτυρες: «Πάλιν ούν υπηρετεί συνήθως τοις ομολογηταίς, και ως συνδεδεμένοι αυτοίς ην κοπιών εν ταις υπηρεσίαις» (Ε.Π.Ε. 11,98).

Τη δεύτερη φορά πού κατέβηκε από την έρημο ήταν η περίοδος αιρέσεως του Αρείου. Η Εκκλησία ελευθερώθηκε από τους εξωτερικούς εχθρούς. Κινδύνευε τώρα από τους εσωτερικούς. Φίδια φαρμακερά κατέτρωγαν το σώμα της. Ήσαν οι αιρετικοί, οι Αρειανοί. Φίδια τους ονομάζει ο Μ. Αντώνιος, «ο τη πίστει πάνυ θαυμαστός και ευσεβής» (Ε.Π.Ε. 11,130). Ο πράος Αντώνιος γέμισε από οργή σαν έμαθε ότι τέτοια φίδια πνευματικά ήρθαν ακόμη και στα κελλιά των μοναχών, για να ρίξουν το δηλητήριο της πλάνης τους. Η αντίδρασίς του ήταν άμεση. Ξεσηκώθηκε και τους έδιωξε: «Απελθόντες γουν ποτέ τινας προς αυτόν των ΑΆρειομανιτών, ανακρίνας και μαθών ασεβούντας, εδίωξεν από του όρους λέγων όφεων ιού χείρονας είναι τους λόγους αυτών» (Ε.Π.Ε. 77,730). Αγανακτούσε ο Άγιος, διότι οι αιρετικοί ήσαν απατεώνες.

Τέτοιοι απατεώνες, εγγόνια του Αρείου, πού αρνούνται και αυτή τη Θεότητα του Ιησού Χρίστου, είναι οι Χιλιασταί. Καμμία κοινωνία μαζί τους δεν πρέπει να έχουμε. Συνομιλείς με φίδι; Αγκαλιάζεις φίδι; Ανοίγεις το σπίτι σου σ’ ένα φίδι; Άλλο τόσο μπορείς να έχης κοινωνία και σχέσεις με αιρετικούς και άθεους, με διεφθαρμένους και έκφυλους τύπους. Ο Μ. Αντώνιος τόνιζε «μηδεμίαν έχειν κοινωνίαν προς τους ασεβούντας Αρειανούς».

Και όχι μόνο αυτό, αλλά και κατέβαινε στην Αλεξάνδρεια. Οι ορθόδοξοι είχαν μείνει ολίγοι. Ο αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Αθανάσιος θηριομαχεί και διώκεται για την Ορθοδοξία. Κοντά του παραστέκει ο Μ. “Αντώνιος. Με την αυθεντία της άγιας ζωής του δίνει τη μαρτυρία του (Ε.Π.Ε. 11,132).

Αγαπητοί αναγνώστες!

 Ασκητική ζωή και αγώνας, τα δύο χαρακτηριστικά του αγίου Αντωνίου. Τα δύο αυτά είναι απόλυτα αναγκαία για κάθε χριστιανό, πού ποθεί τη σωτηρία του και τη δόξα του Θεού. Η ασκητική ζωή δεν είναι μόνο για τους μοναχούς. Όλοι οι χριστιανοί κάνουν άσκησι, αγωνίζονται για την καθαροί της καρδιάς τους. Ο δε αγώνας για τον εαυτό μας είναι πάντοτε παράλληλος με τον αγώνα για την Πίστι μας, με την ομολογία.

Απολυτίκιο του Αγίου Αντωνίου (’Ηχος Δ’)

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείας ταις τρίβοις επόμενος. Πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένην εστήριξας ευχαίς σου. Διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις, μονοτρόπων η κορυφή, χαίροις, της αγγέλων πολιτείας ο μιμητής, χαίροις, της ερήμου το μυροβόλον άνθος, Αντώνιε, οσίων το ακροθίνιον.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2693&Itemid=1

ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ Η  ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ

ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ;

Στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, υπάρχει μια τεράστια τοιχογραφία που απεικονίζει τον Μωϋσή να παραδίδει  τις Δέκα Εντολές.

 Έδρεύει σε ένα ιστορικό κτήριο με εξαιρετική αρχιτεκτονική, το  Παλάτι της Ειρήνης στη Χάγη. Τα πλήρη στοιχεία του βρίσκονται στην ιστοσελίδα του : http://www.icj-cij.org

Οι αρχιτέκτονες της κεντρικής  Αίθουσας Συνεδρίασεων   είχαν την επιτυχή έμπνευση να φιλοτεχνηθεί αυτή η τοιχογραφία  , διότι υπένθυμίζει  την πρώτη νομοθεσία του Θεού στους ανθρώπους για την ορθή σχέση μεταξύ τους και με τον Θεό.

 Δημιουργεί στον χώρο ένα δέος και παροτρύνει σε μια συναίσθηση του καθήκοντος, δεδομένου ότι όλοι δικαζουν και δικάζονται ενώπιον του Θεού ως Νομοθέτη, και πρέπει να εφαρμόζουν την δικαιοκρισία του και τις εντολές του.  (Δεν ασχολούμαστε εδώ με το γεγονός ότι ως Χριστιανοί, όχι μόνο τις εντολές του Χριστού, αλλά ούτε τις Δέκα εντολές εφαρμόζουμε όπως πρέπει…)

Μήπως λοιπόν η μισσαλόδοξη λογική των πολεμίων των θρησκευτικών συμβόλων, -αυτών που συνέχεια μιλούν για ανεκτικότητα, αλλά αυτοί δεν ανέχονται τους Χριστιανούς- θα  απαιτήσει και την καθαίρεση της ιστορικής τοιχογραφίας γιατί τάχα τους ασκεί προσηλυτισμό και προσβάλει την θρησκευτική τους ελευθερία;

Μήπως και οι αποφάσεις του Δικαστηρίου, κατ΄ αυτούς είναι μεροληπτικές, διότι ελήφθησαν κάτω από μια τέτοια τοιχογραφία;  (δεν είναι φαντασία μας, έχει λεχθεί παρόμοιο με αυτό … http://www.tideon.org/index.php?option=com_content&view=article&id=934:2009-11-13-23-35-55&catid=170:2009-05-29-17-22-31&Itemid=71 )

Ας φυλαχθούμε από τέτοια φαιδρά νομιμοφανή εικονομαχικά επιχειρήματα ..

Πηγή:tideon.org