του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Οι Μακκαβαίοι

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, πανηγυρίζαμε τη μνήμη των αγίων επτά παίδων Μακκαβαίων Αβείμ, Αντωνίου, Γουρίου, Ελεαζάρου, Ευσεβωνά, Αχείμ και Μαρκέλλου, του διδασκάλου τους Ελεαζάρου και της μητέρας τους Σολομονής.

Έζησαν και έδρασαν στις αρχές του δευτέρου προ Χριστού αιώνα, τότε πού ο κυρίαρχος της Ιουδαίας ήταν ο διάδοχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου Αντίοχος ο γυιός του Σελεύκου.

Είχαν διδαχθή από το Νομοδιδάσκαλο και ιερέα Ελεάζαρο, ένα ζηλωτή και πιστό υπηρέτη του Ναού των Ιεροσολύμων όλες τις παραδόσεις του Ισραήλ και το Νόμο και τους Προφήτες και είχαν μεταλάβει «μετουσίαν» ζήλου και αυτοθυσίας. Και το απέδειξαν αυτό τόσον οι τρισμακάριοι επτά παίδες Μακκαβαίοι όσον και ο διδάσκαλος τους Ελεάζαρος με τη μητέρα τους Σολομονή.

Ο Αντίοχος επίεσε πρώτα-πρώτα το Διδάσκαλο τους Ελεάζαρο να φάγη από τα ειδωλόθυτα και από χοιρινό κρέας, πράγμα πού το απαγόρευεν ο Μωσαϊκός νόμος καθώς διαβάζομε στο Λευϊτικό: «Τον υν, ότι διχηλοί οπλήν τούτο, και ονυχίζει όνυχας οπλής, και τούτο ουκ ανάγει μηρυκισμόν, ακάθαρτον τούτο υμίν, από των κρεών αυτών ου φάγεσθε, και των θνησιμαίων αυτών ούχ άψεσθε, ακάθαρτα ταύτα».

Και οι βασιλικοί άνδρες τον παρακινούσαν να προσποιηθή ότι τρώγει από τα χοιρινά κρέατα ενώ στην πραγματικότητα θα έτρωγεν αλλά. Άλλα ο σοφός και γενναίος γέρων Ελεάζαρος απάντησεν: «αισχρόν ει επιβιώσωμεν ολίγον χρόνον και τούτον καταγελώμενοι προς απάντων επί δειλία, και υπό μεν του τυράννου καταφρονηθώμεν ως άνανδροι, τον δε θείον ημών νόμον μέχρι θανάτου μη προασπίσαιμεν». Γι’ αυτό του δε το θάρρος και την παρρησία τον καθυπέβαλαν ανέλεα και απάνθρωπα παρά τα προχωρημένα του γεράματα σε φριχτά βασανιστήρια «τον έδειραν δυνατά, έπειτα έχυσαν μέσα εις την μύτην του κάποια υγρά βρωμερά και δριμέα, μετά ταύτα έρριψαν αυτόν εις την φωτιάν, μέσα εις την οποίαν επροσευχήθη δια να γίνη το αίμα και ο θάνατος του, λύτρωσις και ελευθερία όλου του γένους του, και ούτω παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού ο αοίδιμος».

Και αποφαίνεται ο Θεόπνευστος συγγραφέας του τετάρτου βιβλίου των Μακκαβαίων: «ούχ ούτως πόλις πολλοίς και ποικίλοις μηχανήμασιν αντέσχε ποτέ πολιορκουμένη, ως ο πανάγιος Ελεάζαρος», και εύχεται «τοιούτους δη δει είναι τους ιερουργούντας τον νόμον, ιδίω αίματι και γενναίω ιδρώτι τοις μέχρι θανάτου πάθεσιν υπερασπίζοντας».

Άλλα και οι μαθητές του επτά Μακκαβαίοι το ίδιο θαρραλέοι και αφόβητοι  εμαρτύρησαν «και  μειρακίσκοι τω της ευσέβειας λογισμώ φιλοσοφούντες χαλεπωτέρων βασανιστηρίων επεκράτησαν». Ήταν με την ευσεβέστατη μητέρα τους Σολομονή παρόντες στο μαρτύριο του Διδασκάλου. Ήταν «καλοί τε και αιδήμονες και γενναίοι και εν παντί χαρίεντες». Ήταν όμως και αμετακίνητοι από την πίστι των προπατόρων και του Διδασκάλου τους και γι΄ αυτό ο Αντίοχος τους ετοίμασε φοβερώτατα βασανιστήρια. «Τροχούς τε και αθρέμβολα,  στρεβλωτήριά τε και τροχαντήρας και καταπέλτας και λέβητας, τήγανά τε και δακτυλίθρας και χείρας σιδηράς και σφήνας και τα ζώπυρα του πυρός, οι δορυφόροι προέθεσαν».

Άλλα οι άγιοι επτά παίδες «ήσαν περίφρονες των παθών και αυτοκράτορες των αλγηδόνων» και ιδού πώς το απέδειξαν. Όλοι μαζί, βλέποντας τα όργανα των βασάνων και ακούοντας τις απειλές των τυράννων έλεγαν: «Τι μέλλεις ω τύραννε; έτοιμοι γαρ εσμέν αποθνήσκειν ή παραβαίνειν τας πατρίους ημών εντολάς». Χωριστά δε:

Ο πρώτος: «τέμνετε μου τα μέλη και πυρούτε τας σάρκας και στρεβλούτε τα άρθρα, δια πασών γαρ υμάς πείσω των βασάνων, ότι μόνοι παίδες εδραίων υπέρ αρετής είσιν ανίκητοι»… «και ταύτα ειπών ο ιεροπρεπής νεανίας απέρρηξε την ψυχήν».

Ο δεύτερος υπέφερε τα ακόλουθα βασανιστήρια: «από των τενόντων ταις σιδηραίς χερσίν επισπασάμενοι μέχρι γε των γενείων την σάρκα πάσαν και την της κεφαλής δοράν οι παρδάλειοι θήρες απέσυραν». Έλεγε δε ταύτα τα θαυμάσια «εγώ μεν γαρ ταις δια την αρετήν ηδοναίς τον πόνον επικουφίζομαι».

Ο τρίτος έλεγε: «Ουκ εξόμνυμαι την ευγενή της αδελφότητας μου συγγένειαν»… «και ευθέως ήγον επί τον τροχόν, περί ον εκ σπονδύλων εκμελιζόμενος εώρα τας εαυτού σάρκας περιλακιζόμενος και κατά σπλάγχνων σταγόνας αίματος απορρέουσας».

Ο τέταρτος έλεγε: «επινοεί, τύραννε, βασάνοις, ίνα και δια τούτων μάθης, ότι αδελφός ειμί των προβασανισθέντων». Και ο Αντίοχος διέταξε να του κόψουν τη γλώσσα, ο δε Ελεάζαρος είπε: «καν αφελής το της φωνής όργανον,  και σιωπώντων ακούει ο Θεός… ηδέως υπέρ του νόμου του Θεού τα του σώματος μέλη ακρωτηριαζόμεθα».

Ο πέμπτος «παρεπήδησε λέγων: ω μισάρετε και μισάνθρωπε, τι δράσαντας ημάς τούτον πορθείς τον τρόπον;»… «τοιαύτα δε λέγοντα, οι δορυφόροι δήσαντες αυτόν είλκον επί τον καταπέλτην».

Ο εκτός έλεγε: «εγώ τη μεν ηλικία των αδελφών μου ειμί νεώτερος, τη δε διάνοια ηλικιώτης»… «και οβελίσκους οξείς πυρώσαντες, τοις νώτοις προσέφεραν και τα πλευρά διαπείραντες αυτού τα σπλάγχνα διέκαιον».

Και ο έβδομος ο μικρότερος στρεφόμενος προς τον Αντίοχο με παρρησία και απτόητο το φρόνημα απελογείτο, ήλεγχε και έλεγε: «ουκ απαυτομολώ της των αδελφών μου αριστείας, επικαλούμαι δε τον πατρώον Θεόν, όπως ίλεως γένηται τω γένει μου, σε δε και εν τω νυν βίω και θανόντα τιμωρήσεται, και ταύτα κατευξάμενος, εαυτόν έρριψε κατά των τηγάνων, και ούτως απέδωκε την ψυχήν».

«Ω πανάγιε συμφώνων αδελφών εβδομάς! καθάπερ γαρ επτά της κοσμοποιίας ημέραι περί την ευσέβειαν, ούτως περί την εβδομάδα οι μείρακες εκύκλουν, τον των βασάνων φόβον καταλύοντες».

Από:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3922&Itemid=1

Δικαίωση του Πατριαρχείου

Καταδίκη της Τουρκίας γιατί του στερεί, χωρίς αποζημίωση, ακίνητό του στο νησί B y­kada

Προστασία του δικαιώματος της θρησκείας και των πεποιθήσεων του ατόμου (ΕΔΔΑ Grzelak κατά Πολωνίας, απόφ. της 15/6/2010)

Οι δύο προσφεύγοντες που δηλώνουν «αγνωστικιστές» είναι σύζυγοι και ο τρίτος τέκνο τους· και είναι το παιδί (γεννήθηκε το 1991) που φοιτούσε σε δημοτικό σχολείο από το 1998 και από το έτος 2004 σε σχολείο μέσης παιδείας, σε πόλη της Πολωνίας, όπου κατά την επιθυμία των γονέων του δεν παρακολουθούσε μαθήματα Θρησκευτικών και ήταν ο μόνος μαθητής στην τάξη του που δεν έπαιρνε αυτό το μάθημα. Το σχολείο, παρ’ όλο που ζητήθηκε από τους γονείς, δεν προσέφερε στον γιο τους εναλλακτικό μάθημα «ηθικής». Ετσι, όταν οι άλλοι μαθητές παρακολουθούσαν στην τάξη Θρησκευτικά, το παιδί είτε αφηνόταν ανεπιτήρητο στον διάδρομο είτε περνούσε την ώρα του στη βιβλιοθήκη ή στη λέσχη του σχολείου. Επίσης, αφού δεν παρακολουθούσε το παιδί το μάθημα στη θέση του βαθμού για το μάθημα «θρησκεία/ηθική» το σχολείο σημείωνε μια ευθεία γραμμή και μετέπειτα η λέξη «ηθική» διαγραφόταν και έμενε η λέξη «θρησκεία» και αντί βαθμού η ευθεία γραμμή.

Κατά τους γονείς, το παιδί ήταν εκτεθειμένο σε διακριτική μεταχείριση και σε φυσικές και ψυχολογικές προσβολές από τα άλλα παιδιά, για τον λόγο ότι δεν παρακολουθούσε θρησκευτική διδασκαλία. Παρά τις διαμαρτυρίες του όμως το σχολείο δεν έδωσε λύση στο ζήτημα. Αλλαξαν διαδοχικά σχολεία για το παιδί, αλλά το πρόβλημα εξακολουθούσε να υπάρχει. Ούτε το αρμόδιο υπουργείο ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπου απευθύνθηκαν οι γονείς έδωσε λύση στο πρόβλημα.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, απέρριψε ως αβάσιμη την προσφυγή των γονέων, δεχόμενο ότι με το να μην διατίθεται μάθημα «ηθικής» στο τέκνο τους δεν υπάρχει παραβίαση του άρθρου 2 του Πρώτου Πρωτοκόλλου, κατά το οποίο κάθε κράτος επί του πεδίου της μορφώσεως και της εκπαιδεύσεως θα σέβεται το δικαίωμα των γονέων να εξασφαλίζουν τη μόρφωση και την εκπαίδευση αυτή, σύμφωνα προς τις δικές τους θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις.

Ενώ, δέχθηκε την προσφυγή του τρίτου (τέκνου), με το σκεπτικό ότι η απουσία βαθμών για μάθημα «θρησκεία/ηθική» στους τίτλους του για όλη τη σχολική περίοδο εκτιμάται ως μορφή αδικαιολόγητου στιγματισμού του, που αποτελεί παραβίαση του δικαιώματός του να μην φανερώνει τη θρησκεία του ή τις πεποιθήσεις του, που προστατεύεται από το άρθρο 9 σε συνδυασμό με το άρθρο 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Δεν επιδικάζει όμως χρηματική ικανοποίηση, δεχόμενο ότι η διαπίστωση της παραβίασης καθ’ εαυτή συνιστά επαρκή δίκαιη ικανοποίηση.

Προστασία της ιδιοκτησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου από παράνομες δημεύσεις της Αγκυρας (ΕΔΔΑ: Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά Τουρκίας, απόφ. της 15/6/2010)

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου με προηγούμενη (την από 8/7/2008) απόφασή του διαπίστωσε ότι η Τουρκία παραβίασε το άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου, με το να στερήσει, χωρίς αποζημίωση, το Πατριαρχείο από ακίνητό του, στο νησί B y kada της Κωνσταντινούπολης, όπου σε έκταση 23.255 τ.μ., υπήρχε πενταώροφο κτίριο, στο οποίο στεγαζόταν το Ελληνικό Ορφανοτροφείο αρρένων, οι δε τουρκικές δικαστικές αρχές δεν παρείχαν την αιτηθείσα προστασία.

Με την παρούσα απόφασή του το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εξέτασε τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να αποκατασταθεί η ζημία του Πατριαρχείου και κατέληξε στην απόφαση ότι ο μοναδικός προσήκων προς τούτο τρόπος είναι η επανακαταχώριση στο Κτηματολόγιο του τίτλου ιδιοκτησίας του ακινήτου στο όνομα του Πατριαρχείου. Επίσης, καταδίκασε την Τουρκία να καταβάλει στο Πατριαρχείο ποσό 6.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και 20.000 ευρώ κ.λπ. για δικαστική δαπάνη.

Προστασία προσωπικών δεδομένων κατά τη διαδικασία απογραφής μισθοδοτούμενων από το Ελληνικό Δημόσιο (Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, απόφ. 43/5.7.2010)

Με τον ν. 3845/2010 «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη-μέλη της Ζώνης του Ευρώ και το ΔΝΤ» ορίσθηκε ότι με κοινή Υ.Α. διενεργείται απογραφή του πάσης φύσεως προσωπικού στο Δημόσιο και τα ΝΠΔΔ, καθώς και ότι το προσωπικό που απογράφεται λαμβάνει τις αποδοχές του μέσω τραπεζικού λογαριασμού από Ενιαία Αρχή Πληρωμής που συστήνεται με την ίδια κοινή υπουργική απόφαση. Με βάση την ανωτέρω εξουσιοδοτική διάταξη εκδόθηκε η 2/37345/0004/4-6-2010 ΚΥΑ, η οποία καθορίζει τους όρους, τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία απογραφής του προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης.

Η Αρχή αποφάνθηκε ότι μόνο στοιχεία αναγκαία και πρόσφορα για τον σκοπό της μισθοδοσίας μπορούν να συλλεχθούν και να τύχουν περαιτέρω επεξεργασίας. Ως τέτοια όμως δεν μπορούν να θεωρηθούν και ο βαθμός και η βαθμολογία του τίτλου σπουδών, το θέμα του διδακτορικού τίτλου, ο βαθμός του μεταπτυχιακού τίτλου και άδεια άσκησης ιδιωτικού έργου. Τα στοιχεία τα σχετικά με τις ξένες γλώσσες, τις επιμορφώσεις, τους επαίνους – μετάλλια κρίνονται κατ’ αρχήν μη αναγκαία και πρόσφορα για την επίτευξη του σκοπού της μισθοδοσίας των απασχολουμένων στο Δημόσιο, εκτός εάν από ειδικές διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας τα παραπάνω στοιχεία συνδέονται με την καταβολή επιδομάτων σε συγκεκριμένες κατηγορίες υπαλλήλων. Από τις πειθαρχικές ποινές πρέπει να καταχωρείται μόνο η στέρηση αποδοχών, που συνδέεται με τη μισθοδοσία. Επίσης, κρίθηκε, κατά πλειοψηφία, ότι ο αριθμός φορολογικής δήλωσης, το έτος του εκκαθαριστικού και ο κωδικός ηλεκτρονικής πληρωμής της ΔΕΗ είναι χρήσιμα για την ταυτοποίηση του απογραφομένου. Τα στοιχεία που αναφέρονται στην περιγραφή καθηκόντων, στις γνώσεις ηλεκτρονικού υπολογιστή και στην Ε΄ ομάδα της ηλεκτρονικής σελίδας απογραφής, υπό τον τίτλο «Προτιμήσεις» πρέπει να αφαιρεθούν, διότι ούτε προβλέπονται από το Παράρτημα της ΚΥΑ ούτε είναι αναγκαία και πρόσφορα για τη μισθοδοσία των απασχολουμένων του Δημοσίου. Τέλος, η Αρχή συνέστησε προς τον υπεύθυνο επεξεργασία των δεδομένων να λάβει συγκεκριμένα μέτρα ασφαλείας που του υποδείχθηκαν και να ενημερώσει σχετικά την Αρχή εντός έξι μηνών.

Από:http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_31/07/2010_409921

Απόστολος: Α΄ Κορ. δ΄,9 – 16

Την εικόνα που είχε διαμορφώσει ο κόσμος για τους Αποστόλους και κήρυκες του Ευαγγελίου, περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Κορινθίους, στην Αποστολική διήγηση που ακούσαμε σήμερα, αδελφοί μου. Για τον κόσμο ήταν ετοιμοθάνατοι και ανόητοι, άξιοι ειρωνείας και εξευτελισμού, αδύναμοι και παρακατιανοί, καταδιωγμένοι και περιφρονημένοι. Επρόκειτο για παράσημα τα οποία αποκτούσαν εκείνοι που, αδιαφορώντας για την προσωπική τους εικόνα, την άνεση και το ίδιον συμφέρον, δόθηκαν ολοκληρωτικά στο έργο του Ευαγγελισμού των ψυχών, έχοντας συνείδηση ότι είναι προορισμένοι να θυσιαστούν για την αγάπη του Χριστού. Αυτή η εικόνα χαρακτηρίζει τους έντιμους και αφοσιωμένους εργάτες του Ευαγγελίου, όλες τις εποχές, που αναλίσκονται στο έργο της ιεραποστολής και της πνευματικής καθοδήγησης των ανθρώπων, μπαίνοντας, συχνά, στο στόχαστρο των δυνάμεων του κόσμου.

Στη συνέχεια ο Παύλος, φέροντας τα στίγματα της κοσμικής περιφρόνησης, εφιστά την προσοχή στα πνευματικά του τέκνα, προκειμένου να αποφεύγουν εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται πνευματικοί πατέρες και παιδαγωγοί. Εκείνος ήταν ο Πνευματικός τους Πατέρας γιατί τους αναγέννησε διά του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού.

Για το ιερό και κομβικό για την πνευματική μας ζωή πρόσωπο του Πνευματικού Πατέρα θα μιλήσουμε στη συνέχεια, αφού παρουσιάσουμε τα στοιχεία εκείνα και τα χαρακτηριστικά που καθιστούν γνήσιο και αυθεντικό εκείνον που αναλαμβάνει το τόσο σημαντικό έργο της πνευματικής πατρότητας μέσα στην Εκκλησία. Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι ο Πνευματικός Πατέρας πρέπει να είναι «δόκιμος στο να καθοδηγεί αυτούς που πορεύονται προς τον Θεό, πλήρης αρετών, η αγάπη του προς τον Θεό να μαρτυρείται από τα ίδια του τα έργα, να γνωρίζει τις Θείες Γραφές. Να είναι απερίσπαστος στο πνευματικό του έργο, αφιλάργυρος, χωρίς περιττές φροντίδες, ήσυχος, αγαπητός στον Θεό, φιλόπτωχος, να μην οργίζεται, να μη μνησικακεί, να είναι ικανός να οικοδομεί τα πνευματικά του τέκνα, να μην είναι κενόδοξος, υπερήφανος και ευμετάβλητος. Να μην αρέσκεται στις κολακείες και να μη προτιμά τίποτα εκτός από τον Θεό»[1]

Το έργο του Πνευματικού Πατρός είναι έργο ασφαλούς και εμπείρου οδηγού στην πνευματική ζωή, καθώς οι δίαυλοι της ζωής αυτής είναι πολλές και περίπλοκες. Δε μπορούμε μόνοι μας να πορευόμαστε στην πνευματική ζωή, καθώς ούτε την εμπειρία διαθέτουμε, ούτε τη γνώση της κατά Χριστός ζωής κατέχουμε, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος της πτώσης και της απώλειας να είναι ορατός. Ο πνευματικός Πατέρας είναι η ζωντανή παρουσία του Χριστού, ο απλανής πνευματικός οδηγός που εργάζεται για την αναγέννησή μας, ο έμπειρος ενδοσκόπος που μπορεί να δει μέσα μας και να συμβάλει στην καθαρότητα και στον λευκασμό της ψυχής μας. Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, είναι πολύ σημαντικό να διαθέτουμε Πνευματικό Πατέρα και καθοδηγητή, για να μπορούμε με ασφάλεια να βιώνουμε τη ζωή του Χριστού μέσα στην Εκκλησία. Να διαμορφώνουμε μαζί του σχέσεις υγιούς επαφής και επικοινωνίας, αποφεύγοντας την ζημιογόνο και καταστροφική προσωπολατρία. Ο ρόλος του Πνευματικού Πατρός δεν είναι να μάς κρατά συνδεδεμένους μαζί του, αλλά με τον Χριστό, ο οποίος είναι ο βασικός και ακρογωνιαίος παράγοντας στην πνευματική μας σχέση. «Στην πραγματικότητα η (πνευματική) σχέση δεν είναι δίπλευρη, αλλά τριγωνική, επειδή, πέρα από τον Γέροντα και τον μαθητή του υπάρχει και ένα τρίτο μέλος, ο Θεός. Ο Κύριος μάς λέει πως δεν πρέπει να καλούμε κάποιον «πατέρα», επειδή έχουμε μόνο έναν πατέρα, τον εν ουρανοίς. Ο Γέροντας δεν είναι κάποιος αλάθητος κριτής ή ένα εφετείο, αλλά ένας συνυπηρέτης του ζώντος Θεού. Δεν είναι δικτάτορας, αλλά οδηγός και σύντροφος στο ταξίδι. Ο μόνος αληθής «πνευματικός οδηγός», με όλη τη σημασία της λέξης, είναι το Άγιο Πνεύμα»[2]

Εκκλησιαστικός βίος και ασφαλής πορεία στο δρόμο της σωτηρίας δε μπορεί να υπάρξει, αγαπητοί μου αδελφοί, χωρίς την παρουσία του Πνευματικού Πατρός στην ζωή μας. Ας τον αναζητήσουμε και ας τον εμπιστευθούμε. Είναι ο μόνος που μπορεί να κρατήσει ζωντανή τη σχέση και την κοινωνία μας με τον Θεό. ΑΜΗΝ!

Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου

1. Ε.Π.Ε. Τόμος 8, σελ. 101

2. Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware, «Η εντός ημών Βασιλεία», σελ. 139

Ματθ. 17, 14-23

Ένα ακόμα θαύμα του Χριστού μας περιγράφει σήμερα ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, το οποίο υπογραμμίζει, πέρα από τη σημασία της πίστεως, και την αξία της προσευχής και της ασκήσεως για την πνευματική μας ζωή. Πλησίασε, μας λέει η σημερινή περικοπή, ένας άνθρωπος τον Ιησού, και γονατιστός Τον παρακαλούσε να λυπηθεί και να σώσει το παιδί του, το οποίο σεληνιάζονταν και ταλαιπωρούνταν πολύ, γιατί συχνά φορές έριχνε τον εαυτό του στη φωτιά ή στο νερό. Απελπισμένος, απευθύνθηκε στους μαθητές του Χριστού, αλλά εκείνοι δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί, οπότε κατέφυγε στον ίδιο τον Κύριο. Τότε ο Ιησούς είπε: “ Ω γενεά άπιστη και διεφθαρμένη, μέχρι πότε θα είμαι μαζί σας; έως πότε θα σας ανέχομαι; φέρτε μου το παιδί εδώ”. Και με ένα Του λόγο έδιωξε το δαιμόνιο και από εκείνη τη στιγμή το παιδί θεραπεύτηκε. Όταν οι μαθητές ιδιαιτέρως Τον ρώτησαν για ποιο λόγο δεν μπόρεσαν οι ίδιοι να διώξουν το δαιμόνιο, ο Χριστός τους απάντησε: “Εξαιτίας της απιστίας σας. Αλήθεια σας λέω, ότι εάν έχετε πίστη σαν το σπόρο του σιναπιού, θα πείτε σε αυτό το βουνό «μετατοπίσου από εκεί» και αυτό θα μετατοπιστεί, και τίποτα δεν θα σας είναι αδύνατο. Αυτό δε το γένος δεν βγαίνει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία”.

Η περίπτωση του σεληνιαζόμενου παιδιού δεν ήταν μια απλή υπόθεση σωματικής ασθενείας, όπως πολλά από τα θαύματα που είδαμε όλες τις προηγούμενες Κυριακές. Δεν ασθενεί το σώμα του ανθρώπου, ούτε απλά η ψυχή του, αλλά έχει καταληφθεί από το πονηρό πνεύμα, το οποίο πλέον εξουσιάζει και το νου και το σώμα του. Η αδυναμία των μαθητών του Χριστού να θεραπεύσουν το παιδί δείχνει την ανάγκη για εντονότερη και ουσιαστικότερη πίστη. Για τον λόγο αυτό ο Κύριος τους αποκαλεί “γενεά άπιστη και διεφθαρμένη”, επειδή δεν έχουν ακόμα κατανοήσει ότι η πάλη και ο αγώνας τους δεν έχει να κάνει μόνο με τους ανθρώπους, αλλά με τα πνεύματα της πονηρίας, με τον “άρχοντα του αιώνος τούτου”, ο οποίος πάντα αντιστρατεύεται το έργο του Θεού.

Στον αγώνα μας, επομένως τον πνευματικό, που συχνά φαντάζει άνισος και ανυπέρβλητος, έχουμε ανάγκη από πίστη σταθερή. Η παρομοίωση που χρησιμοποιεί ο Χριστός αυτό θέλει να δηλώσει: ότι δεν έχει σημασία να νιώθουμε ότι πιστεύουμε πολύ, αλλά αρκεί το λίγο, σαν τον κόκκο του σιναπιού, αρκεί η πίστη μας αυτή να είναι σταθερή, δυνατή, ακράδαντη. Αν πιστέψουμε ότι ο Θεός βρίσκεται δίπλα μας και έχει τη δύναμη να μας βοηθήσει σε κάθε είδους πνευματικής δυσκολίας, τότε πράγματι στον αγώνα μας θα έχουμε τον ισχυρότερο σύμμαχο, τον νικητή του θανάτου, την πηγή της ζωής, τον Αναστημένο Κύριο.

Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει σήμερα ο ίδιος ο Χριστός, για να εξορίσουμε “τούτο το γένος” από τη ζωή μας, για να εκδιώξουμε τον πειρασμό που καθημερινά μας ταλανίζει, έχουμε ανάγκη από την προσευχή και τη νηστεία. Η πίστη μόνη στον Θεό δεν αρκεί, αλλά χρειάζεται αγώνας πνευματικός, χρειάζεται άσκηση στη ζωή μας, για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στην κακία που μας περιβάλλει αλλά και για εκδιώξουμε κάθε κακία που εμφωλεύει μέσα μας. Η προσευχή αποτελεί φυσική συνέπεια της πίστεως. Ο άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό, που αισθάνεται την άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία Του, επιθυμεί συνεχώς, ει δυνατόν, να βρίσκεται σε κοινωνία μαζί Του. Και ο κατεξοχήν τρόπος της προσωπικής επικοινωνίας με τον Θεό δεν είναι άλλος από την προσευχή.

Η προσευχή και η νηστεία αποτελούν μίμηση του Χριστού, ο οποίος μετά την Βάπτισή Του επί σαράντα ημέρες αποσύρθηκε στην έρημο, νηστεύοντας και προσευχόμενος στον Θεό – Πατέρα. Αν ο ίδιος ο θεάνθρωπος Κύριος νήστεψε, κατανοούμε πόσο απαραίτητη είναι η νηστεία για εμάς. Η νηστεία δεν βοηθά μόνο τον άνθρωπο στον αγώνα του για την χαλιναγώγηση των παθών, αλλά κάνει την προσευχή του ακόμα πιο δυνατή και τον καθιστά έτοιμο στο να ελκύσει αφ’ ενός μεν την χάρη του Θεού, και αφ’ ετέρου στο να αποκρούσει επιτυχώς κάθε προσβολή του αντικειμένου. Η νηστεία δεν αποτελεί αποστροφή προς τις τροφές, ούτε διαδικασία “εξαγνισμού”, μιας που καμία τροφή δεν θεωρείται ακάθαρτη. Η νηστεία αποτελεί άσκηση, δηλαδή μέσα από την εκούσια αποχή από συγκεκριμένες τροφές εξασκούμε το νου και την ψυχή μας στο να αντιστέκεται στους διάφορους λογισμούς και στις επιθυμίες. Με τον τρόπο αυτό, σε συνδυασμό πάντα με την προσευχή, σταδιακά καθαρίζεται η ψυχή από τους πονηρούς λογισμούς και τελικά προσεγγίζει ακόμα πιο πολύ τον Θεό.

“Τούτο το γένος δεν βγαίνει, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία”. Δυστυχώς, η προσευχή και η νηστεία έχουν τεθεί στο περιθώριο της ζωής, ακόμα και αρκετών από εμάς, που θεωρούμε τον εαυτό μας γνήσια τέκνα της Βασιλείας του Θεού. Η προσευχή όμως και η νηστεία δεν αποτελούν ούτε έθιμο, ούτε υποχρέωση, αλλά οφείλουν να είναι εκούσιες κινήσεις της καρδιάς μας προς τον Θεό. Η ακράδαντη πίστη στον Θεό, η προσευχή και η άσκηση μέσα από τη νηστεία, αποτελούν και σήμερα, που όλα γύρω μας κλονίζονται και τείνουν να καταρρεύσουν, τα εχέγγυα της πνευματικής μας ανόρθωσης.

π. Χερουβείμ Βελέτζας

από:http://xerouveim.blogspot.com/2010/07/1-8-2010.html#more

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Απόστολος: Α΄ Κορ. δ΄ 9 – 16

Ευαγγέλιο: Ματθ. ιζ΄ 14 – 23

Σε τρεις λόγους αποδίδει σήμερα ο Χριστός την αδυναμία των μαθητών να θεραπεύσουν το δαιμονιζόμενο νέο, να τον απαλλάξουν από την καταδυναστεία του διαβόλου. Πρώτα, στην ελλιπή τους πίστη: «Διά την απιστίαν υμών», τους λέει. Δεύτερον, στην ελαττωματική τους προσευχή. Και τρίτον, στην ανυπαρξία νηστείας: «Τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία», προσθέτει.

Πολύ σύντομα θα αναφερθούμε στις τρεις αυτές χριστιανικές αρετές.

Με τον όρο «πίστις» εννοούμε την αποδοχή πραγμάτων που μας αποκαλύπτει ο Θεός και που, χωρίς να είναι παράλογα, είναι υπέρλογα και δεν μπορούν να εξηγηθούν με τη λογική μας. Γίνονται αποδεκτά γιατί εμπιστευόμαστε εκείνον που μας διαβεβαιώνει για την ύπαρξή τους. Δείχνουμε πίστη π.χ. όταν αποδεχόμαστε την ύπαρξη αγγέλων, την ύπαρξη του παραδείσου, της βασιλείας των ουρανών. Δείχνουμε πίστη όταν δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι θα γίνει η ανάσταση των νεκρών και ότι θα υπάρξει κρίση και ανταπόδοση. Αυτό το κάνουμε γιατί ξέρουμε ότι είναι «πιστός ο επαγγειλάμενος». Με τις προηγούμενες ενέργειές του, ο Θεός, απέδειξε ότι είναι αληθής και μπορεί να εκπληρώσει ό,τι υπόσχεται.

Θα’ πρεπε οι απόστολοι, που ήξεραν ότι ο Θεός συντήρησε τους προπάτορές τους στην έρημο για σαράντα χρόνια με το μάννα, που τους πέρασε με θαυμαστό τρόπο από την Ερυθρά Θάλασσα, να μην είχαν καμιάν αμφιβολία ότι μπορούσε να εκδιώξει και ένα δαιμόνιο από τον άνθρωπο. Αυτό λέμε πίστη. Την εμπιστοσύνη στον Θεό κι όχι στον άνθρωπο. Η πίστη είναι μια έκτη αίσθηση που μας διευρύνει τον ορίζοντα.

Όσες φορές οι άνθρωποι επέδειξαν πίστη, πέτυχαν το θαύμα. Όσες φορές, όμως, ταλαντεύτηκαν, απέτυχαν. Απόδειξη και τώρα οι εννέα μαθητές: «Ουκ ηδυνήθησαν εκβαλείν αυτό, διά την απιστίαν αυτών». Κι αν ελέγχονται δριμύτατα, αν χαρακτηρίζονται από το Χριστό «γενεά άπιστος και διεστραμμένη» είναι γιατί είχαν όλες τις προϋποθέσεις για να πιστέψουν. Είδαν νεκρούς να εγείρονται, λεπρούς να καθαρίζονται, παραλύτους να συσφίγγονται. Πήραν πολλές αποδείξεις για τη δύναμη της πίστης. Κι όμως γίνονται περίγελοι του σατανά.

Μεγάλη είναι, όμως, και η δύναμη της προσευχής, της άμεσης επικοινωνίας με τον Θεό. Στην προσευχή ο άνθρωπος στέκεται «ενώπιος ενωπίω» με τον Θεό, σε μια σχέση παιδιού προς πατέρα. Είναι και η προσευχή εκδήλωση εμπιστοσύνης στον Θεό. Είναι, ταυτόχρονα, και αναγνώριση των ορίων μας, της μεγάλης διαφοράς που μας χωρίζει από Εκείνον. Με την προσευχή αναγνωρίζουμε την ευτέλεια και την αδυναμία μας και ξανοιγόμαστε στο πέλαγος της μεγαλοσύνης και της παντοδυναμίας του Θεού. Ο Αβραάμ, προσευχόμενος στον Θεό, έπεσε κατά πρόσωπο στη γη και φώναξε: «Οίμοι, ότι εγώ ειμί γη και σποδός». Αλοίμονο! Μιλώ με τον Θεό, μα είμαι χώμα και στάχτη. Το ίδιο και ο Ησαΐας και οι άλλοι προφήτες και άνθρωποι του Θεού. Ο τελώνης της παραβολής, συναισθανόμενος την αναξιότητά του και την απόσταση που τον χώριζε από το Θεό, δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να ψηλώσει στον ουρανό, αλλά κτυπούσε μόνο το στήθος του, λέγοντας: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ».

Ο Χριστός, πολλές φορές, διαβεβαίωσε τόσο τους αποστόλους όσο και όλους τους ακροατές του, λέγοντάς τους: «Πάντα όσα αν αιτήσησθε εν τη προσευχή πιστεύοντες λήψεσθε». Όσα ζητήσετε με πίστη κατά την προσευχή σας, θα σας δοθούν.

Με το να πει σήμερα ο Χριστός ότι «τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία», ήθελε να καταστήσει σαφές ότι με τις ανθρώπινες δυνάμεις η εκδίωξη του δαίμονος ήταν αδύνατη. Μόνον η επίκληση του Θεού, που επιτυγχάνεται με θερμή προσευχή, ήταν δυνατόν να απαλλάξει το νέο από το δαιμόνιο.

Και της νηστείας είναι μεγάλη η δύναμη, όπως μας διαβεβαίωσε, σήμερα, ο Χριστός. Δηλώνει κι αυτή την αναγνώριση των ορίων μας και την υποταγή μας στο θείο θέλημα. Κάποιος που δεν έχει Κύριον, συμπεριφέρεται όπως θέλει. Ένας που έχει Κύριον, υπακούει στον Κύριό του. Κι εμείς με το να μην τρώμε ό,τι θέλουμε σε κάποιες περιόδους αλλά να υπακούμε στους κανόνες της Εκκλησίας, δηλώνουμε την υποταγή μας στο Θεό. Κι είναι αυτή η υποταγή μας και η αναγνώριση της παντοδυναμίας του Θεού που επιτελεί το θαύμα.

Η πραγματική νηστεία, βέβαια, δεν είναι απλή αποχή από ορισμένα είδη φαγητών. Είναι μια άσκηση της θέλησής μας που συνοδεύεται και από πολλές άλλες αρετές. «Αληθής νηστεία (είναι) η των παθών αλλοτρίωσις. Εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός…»

Πίστη, λοιπόν, και προσευχή που ενισχύονται από τη νηστεία είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να επιτελεσθεί το θαύμα. Ας προσπαθήσουμε να ενδυναμώσουμε την πίστη μας στον Θεό, ας επικοινωνούμε συνεχώς διά της προσευχής με αυτόν κι ας προετοιμαζόμαστε με τη νηστεία ώστε όταν χρειαστεί, στην επίκληση του ονόματός του να εισακουσθεί και να εκπληρωθεί η αίτησή μας.

† Ο Πάφου Γεώργιος – Μητρόπολη Πάφου

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Ο Απόστολος Πέτρος συνδεόταν στενά με τον Χριστό. Τον ακολουθούσε σχεδόν παντού. Τον βλέπουμε να πρωτοστατεί σε πολλά επεισόδια, τα οποία διασώζουν οι ιεροί ευαγγελιστές. Πολλές φορές είναι τολμηρός, ριψοκίνδυνος, ορμητικός και θαρραλέος, ενώ άλλες φοβισμένος και δειλός. Από τη μια μεριά, ομολογεί με παρρησία τη θεότητα του Ιησού εισπράττοντας τον έπαινό Του. Από την άλλη, προβάλλει εμπόδια στην πορεία προς το πάθος, για να δεχθεί την έντονη επιτίμησή Του: “Ύπαγε οπίσω μου, σατανά, ότι ου φρονείς τα του Θεού αλλά τα των ανθρώπων” (βλ. Ματθ. 16, 23).

β) Ο Πέτρος προσβάλλεται εύκολα από τους πειρασμούς, αλλά είναι έτοιμος να μετανοήσει και να κλάψει πικρά. Σε πολλές περιπτώσεις προτρέχει πριν από τους άλλους μαθητές και εκφράζει αυθόρμητα τη σκέψη του, χωρίς να σκέπτεται τις επιπτώσεις. Δεν είναι “τυπικός” σαν τον Ιούδα. Η ζωή του Πέτρου μοιάζει με τρικυμισμένη θάλασσα. Άλλοτε γαλήνια και άλλοτε απειλητική. Άλλοτε ήρεμη και άλλοτε αναστατωμένη. Στο σημερινό ευαγγέλιο (Ματθ. 14, 22-34) τον βλέπουμε πάλι να πρωταγωνιστεί. Κι αναφερόμαστε σε αυτόν, γιατί στο πρόσωπό του βρίσκουμε τον εαυτό μας. Είθε να τύχουμε και της μετοχής του στον παράδεισο της βασιλείας του Θεού.

γ) Ο Κύριος, ως καλός ποιμένας, επειδή θέλει να τιθασεύσει και να φέρει σε ισορροπία τον ορμητικό του μαθητή, ακολουθεί διπλή μεθοδολογία. Αφενός, τον περιλαμβάνει στον στενό κύκλο των τριών μαθητών και του αποκαλύπτει τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, όπως έγινε στη Μεταμόρφωση. Αφετέρου, τον αφήνει να κάμει το θέλημά του. Του επιτρέπει να μπει στη φουρτουνιασμένη θάλασσα. “Να κολυμπήσει στα βαθιά”. Παρότι γνωρίζει τον κίνδυνο, τον παιδαγωγεί θεανθρώπινα. Διότι ο Πέτρος, όπως και κάθε χριστιανός, καταλαβαίνει τα όριά του μόνον όταν βρεθεί σε μεγάλη τρικυμία. Και τότε μπορεί να αναζητήσει το προστατευτικό χέρι του Θεού, φωνάζοντας: “Κύριε, σώσον με”.

δ) Αλλά ας δούμε το πλαίσιο και ορισμένα ακόμη σημεία του σημερινού ευαγγελίου: Μετά το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων, επειδή ο Χριστός διέβλεπε ότι οι όχλοι ήθελαν να τον ανακηρύξουν κοσμικό βασιλέα, “ανάγκασε” τους μαθητές να μπουν στο πλοιάριο και να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη. Εκείνος, αφού διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε στο βουνό να προσευχηθεί, διδάσκοντας ότι στους πειρασμούς της ζωής ασφαλές καταφύγιο αποτελεί η προσευχή. Κι ο πειρασμός μετά το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων ήταν μεγάλος. Πειρασμός ανάλογος με εκείνον της ερήμου. Πειρασμός κοσμικής εξουσίας! (βλ. Ματθ. 4, 8). Αλλά και η προσευχή ολονύκτια, εκτενής.

ε) Τρεις ώρες περίπου πριν ξημερώσει, οι μαθητές με το καΐκι κινδυνεύουν. Ο άνεμος είναι αντίθετος. Τότε ο Ιησούς εμφανίζεται να περπατά στα κύματα, κι εκείνοι τον θεωρούν ως φάντασμα. Προσπαθεί να τους ενθαρρύνει λέγοντας: “Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε”. “Αν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά σου περπατώντας στα νερά”, αποκρίνεται ο Πέτρος. “Έλα”, του λέει ο Ιησούς. Κι εκείνος μπαίνει στα νερά και αρχίζει να περπατάει προς το μέρος Του. Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο, φοβάται και άρχισε να καταποντίζεται. Τότε κραύγασε: “Κύριε, σώσε με”.

στ) Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: “Ολιγόπιστε, γιατί δίστασες;”. Και μόλις ανέβηκαν στο καΐκι, κόπασε ο άνεμος. Τα μηνύματα της σημερινής περικοπής είναι πολλά, όπως φάνηκε και πιο πάνω. Φαίνεται όμως καθαρά ότι, όταν ο άνθρωπος ταπεινωθεί, έλκει τη θεία χάρη. Όταν ομολογήσει την αδυναμία του και ζητήσει το έλεος του Θεού, σώζεται. Και δεν σώζεται μόνος του. Είναι το χέρι του Θεού που τον σώζει και τον οδηγεί στο λιμάνι της θείας αγάπης. Θα κλείσουμε με δύο χαρακτηριστικές εικόνες που θυμίζουν το σωτήριο χέρι του Θεού του σημερινού ευαγγελίου. Η μία προέρχεται από τη βυζαντινή τέχνη και η άλλη από τη «Φιλοκαλία».

ζ) Η πρώτη εικόνα αποτυπώνεται στο παρεκκλήσι της Μονής της Χώρας, στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο αναστάς Κύριος κρατάει από το χέρι τους γενάρχες του ανθρωπίνου γένους, τον Αδάμ και την Εύα, και τους ανασύρει από τον Άδη στο φως. Από τον θάνατο και την απώλεια, στη ζωή και τη σωτηρία. Στα πρόσωπά τους ο θείος φόβος, αλλά και η ελπίδα. Η δεύτερη εικόνα περιγράφει τον θείο φόβο ως κυβερνήτη του πλοίου της μετάνοιας που οδηγεί στο λιμάνι της αγάπης του Θεού. Διδάσκουν οι ιεροί νηπτικοί: “Ο φόβος μάς επιβιβάζει στο πλοίο της μετάνοιας, μας περνά από τη βρομερή θάλασσα του βίου και μας οδηγεί στο θεϊκό λιμάνι. Κι όταν φτάσουμε εκεί, ολοκληρώνεται ο δρόμος μας, και περνούμε στη νήσο που βρίσκεται πέρα από τον κόσμο, όπου είναι ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα”. Μόνη προϋπόθεση; Η ενδεικτική κραυγή της ανθρώπινης προαίρεσης: “Κύριε, σώσε μας!”.

Μακεδονία -25/07/2010

«Θαρσείτε, εγώ ειμί· μη φοβείσθε» (Ματθ. ιδ΄ 27).

Πολλά και καθημερινά τα προβλήματα του ανθρώπου. Παρά το ότι ο Θεός δεν είναι δημιουργός αυτών των προβλημάτων, εν τούτοις ούτε τα υποτιμά, αλλά ούτε και τα προσπερνά αδιάφορα. Δηλώνει παρών, έτοιμος να βοηθήσει και να δώσει λύσεις, την ίδια όμως στιγμή δεν υποτιμά τη συμβολή του ανθρώπου, όσο μικρή και να ’ναι. Εκείνη τη δύσκολη στιγμή τον καλεί να τον μιμηθεί και να γίνει κοινωνός αυτών των προβλημάτων, αλλά και μέσα από την προσευχή να επικαλεσθεί τη βοήθεια του Θεού. Θέλει με τον τρόπο αυτό να ενισχύσει την πίστη του ανθρώπου και παράλληλα να αξιοποιήσει τις περιορισμένες του δυνατότητες. Αυτός ο συνδυασμός της ελεύθερης προσπάθειας του ανθρώπου και της Χάριτος του Θεού θα οδηγήσει στο θαύμα, με τη λύση των προβλημάτων, έστω κι αν φαίνονται δύσκολα και αξεπέραστα.

Έτσι, μετά το θαύμα της διατροφής των πεντακισχιλίων, οι μαθητές θα βρεθούν αντιμέτωποι με στοιχεία της φύσης, όπως τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και τον αντίθετο και δυνατό άνεμο. Αν το πρόβλημα προηγουμένως ήταν πρόβλημα επιβίωσης, τώρα είναι σοβαρότερο, αφού κινδυνεύει η ίδια η ζωή τους. Και το σημαντικότερο, δεν έχουν κοντά τους τον Ιησού για να τους βοηθήσει. Ο Ιησούς ανέβηκε «εις το όρος κατ’ ιδίαν προσεύξασθαι». Ανέβηκε μόνος του στο βουνό για να προσευχηθεί, θέλοντας να τονίσει με τον τρόπο αυτό την αναγκαιότητα της ατομικής, της προσωπικής προσευχής. Με τη συμβολική ανάβαση στο βουνό θέλει να υπογραμμίσει ότι και η προσευχή πρέπει να ανυψώνει τον άνθρωπο από τη γη στον ουρανό και να τον οδηγεί από τα υλικά στα πνευματικά. Όπως το θυμίαμα ανεβαίνει προς το πάνω έτσι και η προσευχή θα πρέπει να κατευθύνει το νου και την καρδιά του ανθρώπου στον ουρανό. τότε ο λόγος του ψαλμωδού «κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου» θα ανυψώνει τον άνθρωπο πνευματικά μετατρέποντας την προσευχή σε θυμίαμα λατρείας, σε ευχαριστήρια δοξολογία και τέλος σε ικεσία ελπίδας, βοήθειας και σωτηρίας. Κι όταν ακόμα μεσολαβήσει η δοκιμασία αυτή θα είναι προσωρινή. Γιατί, κατά τον Απόστολο Πέτρο: «Ο Θεός, ο οποίος σας μοιράζει τα κάθε λογής χαρίσματα και σας καλεί να πάρετε μέρος στην παντοτινή δόξα του διά του Ιησού Χριστού, μετά την παροδική σας δοκιμασία, θα σας αποκαταστήσει και θα σας δυναμώσει πνευματικά, θα σας στηρίξει και θα σας στερεώσει πάνω στη σωστή βάση» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 10).

Ο Απόστολος Πέτρος δε μιλά θεωρητικά για τη στήριξη και τη βοήθεια του Θεού. Ένιωσε αυτή τη στήριξη και αισθάνθηκε πολλές φορές αυτή τη βοήθεια του Θεού και μάλιστα σε δύσκολες στιγμές, όπως και αυτή που μας διηγήθηκε σήμερα ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Ο Πέτρος δοκιμάστηκε ιδιαίτερα σε ώρες ολιγοπιστίας, όπως τη σημερινή: «Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε και άρχισε να καταποντίζεται. Έβαλε τότε τις φωνές: «Κύριε, σώσε με!». Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σ’ έπιασε η αμφιβολία;»

Η βοήθεια του Θεού δεν είναι γενική και αόριστη. Είναι συγκεκριμένη και συνδέεται άμεσα με την παρουσία του Ιησού. Συνδέεται με την ίδια την  παρουσία του Ιησού την ώρα του κινδύνου. Εμψυχώνει καταλυτικά τους μαθητές του, λέγοντάς τους «θαρσείτε, εγώ ειμί· μη φοβείσθε». Τέλος, την ώρα του καταποντισμού επεμβαίνει σωστικά. Όπως ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο: «Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σ’ έπιασε η αμφιβολία;» Ο Ιησούς έδωσε την ευκαιρία στον Πέτρο να αξιοποιήσει τη δύναμη της πίστεώς του. Κι όταν αυτή κλονίσθηκε, ο Ιησούς δεν πρόταξε την επίκριση για την ολιγοπιστία του Πέτρου, αλλά ούτε και περιορίστηκε σ’ αυτήν. Αντίθετα, απλώνει πρώτα το χέρι, προφυλάσσοντάς τον από τον καταποντισμό και τον βέβαιο θάνατο και ύστερα τον επικρίνει για την ολιγοπιστία του.

Αλήθεια, πόσες φορές δε ζήσαμε τον κίνδυνο του καταποντισμού στην καθημερινή μας ζωή; Πόσες φορές τα διαδοχικά προβλήματα δε μας οδήγησαν στην ολιγοπιστία του Πέτρου; Κι όμως, την ώρα που η γη φεύγει κάτω από τα πόδια μας, ή την ώρα που νιώθουμε ότι πνιγόμαστε και τότε ακόμα σε ώρες ολιγοπιστίας, ο Κύριος είναι παρών. Δίνει απάντηση στην κραυγή μας για βοήθεια. Αμέσως μετά το «Κύριε, σώσον με» αισθανόμαστε να γαληνεύει και πάλι η ψυχή μας, έστω κι αν το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει. Αυτή η γαλήνη είναι το αποτέλεσμα της παρουσίας του Θεού που στη συνέχεια στηρίζει, εμψυχώνει και ξαναζωντανεύει την πίστη. Μια πίστη που έχουμε καθημερινά ανάγκη και την οποία δυστυχώς, χάνουμε στην πρώτη δυσκολία! Μια πίστη που θα πρέπει να ενισχύουμε καθημερινά και που θα μας οδηγεί όχι μόνο στη σωτηρία αλλά και στην ομολογία, όπως και των μαθητών: «Αληθώς Θεού υιός εί». Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού.

Η πίστη στην καθημερινότητά μας γίνεται «άγκυρα ελπίδας» και μεταβάλλεται σε σανίδα σωτηρίας. όμως, τόσο η άγκυρα, όσο και η σανίδα για να είναι αποτελεσματικές θα πρέπει να αξιοποιηθούν σωστά από τον άνθρωπο, που κινδυνεύει και που επιδιώκει πραγματικά τη σωτηρία του. Δεν αρκεί η παρουσία της άγκυρας, ή της σανίδας. Αν δεν ελευθερωθεί η άγκυρα και δεν αγκαλιάσει ο ναυαγός τη σανίδα, τότε είναι βέβαιος ο καταποντισμός. Έτσι γίνεται και με την πίστη. Αν είναι μόνο θεωρητική, τότε είναι βέβαιος ο καταποντισμός. Η πίστη για να καρποφορήσει χρειάζεται την προσωπική συμβολή του ανθρώπου. Είπε σήμερα ο Κύριος: «Θαρσείτε, εγώ ειμί· μη φοβείσθε». Προτάσσει το «θαρσείτε» και τελειώνει με το «μη φοβείσθε» για να καλλιεργήσει την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου. Ανάμεσα στις δύο προτροπές, η εγγύηση της δύναμης και της παρουσίας του Θεού «εγώ ειμί» έτοιμη να προσφέρει την αναγκαία βοήθεια, αρκεί να την επικαλεσθεί ο άνθρωπος.

Αδελφοί μου, αλήθεια τι κάνουμε την ώρα της δοκιμασίας; Αφήνουμε το φόβο των ανέμων να μας τρομοκρατήσουν και τα κύματα της απελπισίας να μας καταποντίσουν; Κάτι τέτοιο θα είναι τραγικό λάθος. Για τούτο ας απλώσουμε το χέρι της πίστης σαν σύμβολο της επιθυμίας να σωθούμε. Και τότε θα διαπιστώσουμε ότι μας συγκρατεί το στιβαρό χέρι του Θεού και ότι Αυτός που δάμασε τα στοιχεία της φύσης, τη θάλασσα και τους ανέμους, θα γαληνεύσει και τη δική μας ψυχή, οδηγώντας την στη σωτηρία. Ας δαμάσουμε, λοιπόν, με τη βοήθειά Του την τρικυμία της ολιγοπιστίας μας και μέσα από τη δική μας προσκύνηση, ας ομολογήσουμε κι εμείς: «Αληθώς Θεού υιός εί». Μια ομολογία που θα είναι πηγή δύναμης, θάρρους και ελπίδας στην καθημερινή ζωή μας. Αμήν.

Μητρόπολη Πάφου – Θεόδωρος Αντωνιάδης

Ενός νέου ανθρώπου και γιατρού την ιερή μνήμη εορτάζει και τιμά σήμερα η Εκκλησία, του αγίου μεγαλομάρτυρα και ιαματικού Παντελεήμονος. Από την πρώτη εποχή η Εκκλησία έχει σε μεγάλη τιμή όσους, που βαπτίζονται στο αίμα τους, και δίνουν την καλή ομολογία και τη μαρτυρία Ιησού Χριστού. Μετά την υπεραγία Θεοτόκο, τους ασωμάτους Αγγέλους, τον πρόδρομο Ιωάννη και τους πανευφήμους Αποστόλους, καθώς ακούμε κάθε ήμερα στην Απόλυση της ιερής Ακολουθίας, η Εκκλησία μνημονεύει τους καλλινίκους Μάρτυρες και ζητάει την πρεσβεία τους, για να μας ελεήσει και να μας σώσει ο Θεός.

Ο άγιος Παντελεήμων είναι από τα ένδοξα θύματα του μεγάλου διωγμού του Διοκλητιανού. Το 303 ο γέρος πια Διοκλητιανός, αυτοκράτορας του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, υπέγραψε το διάταγμα για την εξόντωση των χριστιανών. Πατρίδα του αγίου Παντελεήμονος ήταν η Νικομήδεια, όπου ήσαν και τα ανάκτορα του Διοκλητιανού. Ο πατέρας του, Ευστόργιος το όνομα, ήταν ειδωλολάτρης, πλούσιος κι ανώτερος αξιωματούχος του κράτους. Η μητέρα του, Ευβούλη το όνομα, ήταν χριστιανή κι έσπειρε φυσικά τα πρώτα σπέρματα της πίστης και της ευσέβειας στη ψυχή του παιδιού της· πέθανε όμως πρόωρα και το παιδί έμεινε στη φροντίδα του πατέρα του.

Όταν ο Παντολέων ήλθε σε ηλικία, Παντολέων ήταν πρώτα το όνομα του αγίου Παντελεήμονος, ο πατέρας του τον εμπιστεύθηκε στον ανακτορικό γιατρό Ευφρόσυνο, για να σπουδάσει κοντά του την ιατρική. Τότε ο Παντολέων γνωρίσθηκε με το χριστιανό ιερέα Ερμόλαο [εορτάζει 26 Ιουλίου] και συνδέθηκε μαζί του με ιερή φιλία και αγάπη. Είναι μεγάλο ευεργέτημα στα νεανικά και κρίσιμα χρόνια του να πέσει κανείς στα χέρια ενός αγίου συμβούλου και παιδαγωγού. Ο Παντολέων με τα σπέρματα μέσα του της πίστης και της ευσέβειας και με τη σοφή χειραγωγία του Ερμολάου, σπούδασε την ιατρική, κι ήταν τώρα ένας νέος, γεμάτος ελπίδες για ένα λαμπρό μέλλον που τον περίμενε. Ένας αριστοκράτης, υγιής, ωραίος και πλούσιος νέος και γιατρός.

Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Παντολέων, με την προτροπή και του ιερέα διδασκάλου του Ερμολάου, απελευθέρωσε τους δούλους του, πούλησε την περιουσία του και τη μοίρασε στους φτωχούς κι άρχισε να ασκεί το έργο του γιατρού. Θεράπευε και φρόντιζε τους αρρώστους, χωρίς να παίρνει και να δέχεται χρήματα. Εκτελούσε έτσι την εντολή του Ιησού Χριστού, όταν έστελνε τους Αποστόλους στο κήρυγμα και τους έλεγε· «δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε». Ο άγιος Παντελεήμων είναι ο γιατρός ο «μιμητής υπάρχων του Ελεήμονος», δηλαδή του Ιησού Χριστού.

Το 303 ξέσπασε ο διωγμός κι ο άγιος Παντελεήμων, από φθόνο συναδέλφων του γιατρών, βρέθηκε κατηγορούμενος ως χριστιανός. Όταν ανακρίνεται από τον ίδιο το Διοκλητιανό, ο Παντολέων απαντά με πίστη και θάρρος· «Είμαι χριστιανός! Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός!», Τότε ο αυτοκράτορας του λέγει· «Λυπούμαι τα νιάτα σου, Παντολέον. Θυσίασε στους Θεούς, για να μην έχεις την τύχη όσων, που ως τα τώρα πήγαν χαμένοι». Κι ο Παντολέων έδωκε την τελευταία απάντηση· «Ούτε με υποσχέσεις ούτε με απειλές με κερδίζεις, Βασιλιά. Δεν θα προδώσω το Χριστό, για τον οποίο μακάρι να αξιωθώ να πεθάνω».

Έξαλλος από θυμό, ο Διοκλητιανός παρέδωσε τον Παντολέοντα στα χέρια των βασανιστών. Τον έδειραν και του ξέσχισαν το σώμα· τον έκαψαν με λαμπάδες και τον βούτηξαν σε βρασμένο μολύβι· τον έρριξαν για να τον κατασπαράξουν τα θηρία. Σε όλα ο Θεός τον φύλαξε, ώστε να θαυμάζουν οι βασανιστές και να ομολογούν κι αυτοί το Χριστό. Το τέλος ήταν ο αποκεφαλισμός. Τη μια ημέρα αποκεφαλίστηκε ο ιερέας Ερμόλαος και την άλλη ο γιατρός Παντολέων. Τη στιγμή που έπεφτε η κεφαλή του, ακούστηκε φωνή από τον ουρανό· «Από σήμερα Παντελεήμων θα είναι το όνομά σου»! Όνομα, που ταιριάζει στο γιατρό, ο οποίος άσκησε τη φιλάνθρωπη επιστήμη του «μιμητής υπάρχων του Ελεήμονος». Αμήν.

( +Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου, Εικόνες έμψυχοι, Εκδ. Αποστ. Διακονίας, σ. 249-251). Η εικόνα είναι από το “Νέο Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας” (εκδ. Ίνδικτος).

Από:http://vatopaidi.wordpress.com/2009/07/27/panteleimon/#more-12153

Ιαματικού  Παντελεήμονος

(27 Ιουλίου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Ιαματικόν  Παντελεήμων

 «Δεύτε φιλομάρτυρες, ομοφρόνως άπαντες ευφημήσωμεν,

τον Χριστού Αθλοφόρον,

τον υπέρ της ευσέβειας καλώς αγωνισάμενον».

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, τιμούμε και στεφανώνομε με ύμνους και ωδές πνευματικές το μεγαλομάρτυρα του Χριστού και γενναίο της πίστεως αθλητή Παντελεήμονα τον ιαματικό και ανάργυρο. Υπήρξεν ο άγιος Παντελεήμων και παραμένει για όλες τις νέες των ανθρώπων πρότυπον ενάρετου βίου και δράσεως ιεραποστολικής και παράδειγμα ευθαρσούς ομολογητού και υπερασπιστού της διωκομένης αγίας χριστιανικής πίστεως. «Εξ απαλών ονύχων» η ευσεβής μητέρα του Ευβούλη επέδρασε στην εύπλαστη ψυχή του και εφύτευσε το χριστιανικό σπόρο, ο όποιος χωρίς καθόλου να ενοχληθή από ειδωλολάτρη πατέρα του ερίζωσεν, εβλάστησεν, άνθισε και εκαρποφόρησε και σε πίστι και σε έργα χριστιανικά».

Ιδιαίτερα όμως επέδρασε στην ψυχή του ο άγιος ιερέας Ερμόλαος, ο όποιος και τον εβάπτισε, χωρίς να το ξέρη ο πατέρας του  όταν ετελείωνε τις ιατρικές σπουδές. Μετά τις σπουδές του επρόσφερε τις επιστημονικές του γνώσεις και τις υπηρεσίες του απολύτως δωρεάν στους πάσχοντες   από   βαρείες  ασθένειες ανθρώπους  και γι΄ αυτό ανάργυρος βραβεύτηκεν από το Θεό με το χάρισμα να γιατρεύη δια της προσευχής του και θαυματουργικά τις ανίατες ασθένειες, τις οποίες αδυνατούσεν η ιατρική επιστήμη να θεραπεύση.

Και με το χάρισμα του το ιαματικό προσείλκυσε στο Χριστό και ειδωλολάτρη πατέρα του όταν μπροστά του εθεράπευσεν ένα παιδί τυφλό. Έτσι ο πατέρας με τον υιό συναγωνίζονταν σε έργα αγάπης φιλανθρωπίας και εμοίρασαν τη μεγάλη τους περιουσία στους φτωχούς. Το χάρισμα του όμως το ιαματικό και θαυματουργικό επειδή πολύ εθαυμαζόταν και συζητιόταν από τους «τεθεραπευμένους» ετράβηξε και την προσοχή του οργίλου και μανιακού διώκτη των χριστιανών αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ο όποιος και καθυπέβαλε τον άγιο σε μαρτύρια και «ανοίπιστα» κολαστήρια.

Επίεζε στην αρχή τον άγιο να ειπή ότι τα θαύματα του τα ενεργεί με τη δύναμι και τη βοήθεια του Ασκληπιού του ειδωλολατρικού θεού και τον παρακινούσε με κολακείες και υποσχέσεις να επιστρέψη στην ειδωλολατρική θρησκεία, άλλ’ ο «γενναιόφρων» αγέροχα και με παρρησία απαντούσε στον αυτοκράτορα με τα λόγια του αγίου Πολυκάρπου: «κάλει αμετάθετος γαρ ημίν ή από των κρειττόνων επί τα χείρω μετάνοια καλόν δε μετατίθεσθαι από των χαλεπών επί τα δίκαια».

Ας μας προσκαλής — του είπε —όσο θέλεις μάταια, γιατί εμείς οι χριστιανοί είναι αδύνατο να στραφούμε από τα καλλίτερα στα χειρότερα, είναι δε σωστό να στρέφεται κανείς από τα κακά στα καλά και τα δίκαια.

Και αφού και οι θωπείες και οι κολακείες και οι υποσχέσεις και οι εντολές του αυτοκράτορα δεν έπιασαν, διέταξε βασανιστήρια σωματικά πιστεύοντας ότι έτσι θα έσπαγε την ακαμψία και αγερωχία του νεαρού χριστιανού γιατρού και ότι έτσι θα εκέρδιζε στην ειδωλολατρία ένα ικανό στέλεχος.

Ο άγιος όμως διετήρησεν άσβεστη τη φλόγα της αγάπης του προς το Χριστό και συνεχώς σ’ εκείνον έστρεφε τα μάτια της ψυχής του, και τον αισθανόταν πλησίον του και μεγάλην από εκείνον έπαιρνε δύναμι και καρτερία ώστε και θαρραλέα υπέφερε τα βασανιστήρια και θαυματουργικά σώθηκε από την κατακρεούργησι του σώματος του με σιδερένια νύχια και από την κατάκαυσι των σαρκών του με αναμμένες λαμπάδες και από το καζάνι με το βραστό λάδι και από τα πεινασμένα θηρία στα οποία τον έρριξαν. Τελευταία δε καταδικάστηκε στον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο και η αγία του κεφαλή αποκόπηκε από το τίμιο του σώμα αφού — ω του θαύματος — έτρεξεν όχι αίμα από το λαιμό του άλλα γάλα προς κατάπληξιν όλων των παρευρισκομένων.

Αυτός υπήρξεν αγαπητοί μου αδελφοί, σε λίγες και αδρές γραμμές ο άγιος και ένδοξος μεγαλομάρτυς και ιαματικός Παντελεήμων. Ας αποφασίσωμεν όμως όχι μόνο το θαυμασμό και τον εορτασμό της μνήμης και των θαυμάτων του, αλλά τη μίμησι του παραδείγματος του.

Όπως εκείνος δηλαδή αγαπούσε το Χριστό περισσότερο και από τη ζωή του έτσι και εμείς ας αγαπούμε το Χριστό και το άγιο θέλημα Του, και τη νηστεία και την προσευχή, και την ελεημοσύνη και τη λατρεία και κάθε αρετή να πραγματώνωμε και μάλιστα με αγώνα και κόπο και θυσία για να δείξωμε στο Θεό ότι προς χάρι του θυσιάζομε το δικό μας αμαρτωλό θέλημα, και όταν ακούμε τους άλλους να υβρίζουν τα θεία και το υπερύμνητο του Χριστού μας όνομα ας παίρνωμε το θάρρος και ας υπερασπίζωμε την προσβαλλόμενη πίστι μας, υμνώντας μάλιστα το βλασφημούμενο του Κυρίου όνομα.

Δυστυχώς και σήμερα και καθημερινά ακούμε ύβρεις και βλασφημίες και όταν εμείς στις συζητήσεις μας ομολογούμε με θάρρος την πίστι μας προς τον βλασφημούμενο Κύριο μαρτυρούμε και εμείς προς χάριν του, και όταν στο έγκλημα, την απάτη και την κακότητα εμείς αντιτάσσωμε το φωτεινό μας παράδειγμα, πάλι μαρτυρούμε χάριν του Χριστού και αναδεικνυόμεθα ομολογηταί και απολογηταί και άξιοι εορτασταί του Μεγαλομάρτυρα αγίου Παντελεήμονα,

Μας βεβαιώνει για τούτο ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς: «ει τοίνυν — λέγει — η προς Θεόν ομολογία μαρτυρία εστί, πάσα η καθαρώς πολιτευσαμένη ψυχή μετ’ επιγνώσεως Θεού η ταις εντολαίς επακηκοϋία μάρτυς εστί και βίω και λόγω». Δηλαδή, αφού η ομολογία του Θεού είναι σαν το μαρτύριο, κάθε άνθρωπος πού ζή ορθά, με θείον επίγνωσι και έχει τηρήσει τις εντολές είναι μάρτυς και με τη ζωή του και με τους λόγους του.

Ας αγαπήσωμε λοιπόν αδελφοί από ψυχής, όπως ο άγιος Παντελεήμονας το Χριστό, και ας βλέπωμε πάνω από το συμφέρον μας το συμφέρον των πολλών.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3914&Itemid=1

Του αγ.Παντελεήμονος, Τρίτη 27.07.10, Πατρίδα, όνομα, επάγγελμα, φυλ

του αγ.Παντελεήμονος, Τρίτη 27.07.10, “Πατρίδα, όνομα, επάγγελμα”, φ.1601

Από:http://kyriakh.blogspot.com/2010/07/270710-1601.html

Της αγ.Παρασκευής, Δευτέρα 26.07.10, Γυναικείο πρότυπο. φ

της αγ.Παρασκευής, Δευτέρα 26.07.10, “Γυναικείο πρότυπο”. φ.1600

από:http://kyriakh.blogspot.com/2010/07/260710-1600.html

Κυριακή. Το αντίδοτο του φόβου. φ

Κυριακή 25.07.2010. “Το αντίδοτο του φόβου”. φ.1599

Από:http://kyriakh.blogspot.com/2010/07/25072010-1599.html

«Οὐχ ὥσπερ Εὔα σὺ τίκτεις ἐν λύπαιςχαρὰν γὰρ ἔνδον Ἄννα κοιλίας φέρεις»(Ἀπὸ τὸ Συναξάρι)

Ἡ Ἁγία Θεοπρομήτωρ Ἄννα ἀνήκει εἰς τὰ ἱερὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἐκλήθησαν νὰ ὑπηρετήσουν τὴ θεία βουλὴ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων μέ τὴ σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Θυγατέρα τοῦ Ματθᾶν ἀπὸ τὴ φυλὴ Λευὶ καὶ τῆς Μαρίας. Εἶχε δυὸ ἀδελφές, τὴ Μαρία, μητέρα τῆς Σαλώμης καὶ τὴν Σοβή, μητέρα τῆς Ἔλισσαβετ, ἡ ὁποία γέννησε τὸν Πρόδρομο. Ἡ Ἄννα ἦλθε εἰς γάμον μὲ τὸν Ἰωακείμ, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Ἰούδα. Εὐσεβεῖς καὶ οἱ δυό με φόβον Θεοῦ. Προσέχουν στὴ ζωή τους καὶ ρυθμίζουν τὶς πράξεις τους σύμφωνα μὲ τὸ θεῖο νόμο. Ζοῦν μὲ ταπείνωση στὴν ἀφάνεια. Ἡ ἀρετὴ ὅμως ὅσο κι ἂν σκεπασθῆ ἀπὸ τὴ μετριοφροσύνη γίνεται φανερή, ὅπως φανερὸ γίνεται καὶ τὸ ἀόρατο ἄρωμα τοῦ λουλουδιοῦ.

Ἡ παράδοση μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὴν κατοικία τους, ὅτι ἦταν ἐκεῖ κοντὰ στὴν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδᾶ στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἔτσι ἡ Ἄννα εἶχε κοντά της γιὰ νὰ ἱκανοποιεῖ τὴ δίψα τῆς ψυχῆς της μὲ τὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ τὸ Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, τὸν ὁποῖον, ἄλλοι, γιὰ νὰ τὸν ἀπολαύσουν ἔπρεπε νὰ ἔλθουν μὲ κοπιαστικὸ ταξείδι ἀπὸ μακρυά. Ἀλλὰ τὸ ζεῦγος Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα δὲν εἶχαν παιδιὰ καὶ τὰ δῶρα τῶν ἄτεκνων δὲν ἔγινοντο δεκτὰ στὸ Ναό.

Μὴ φέροντας, τὴ ντροπὴ αὐτὴ τῆς ἀτεκνίας ἡ Ἁγία Ἄννα ἐπολιόρκησε μαζὺ μὲ τὸν Ἰωακεὶμ τὸ θρόνο τῆς θείας δωρεᾶς. Πολιορκία διὰ προσευχῆς ἐπίμονος, θερμὴ ἐπὶ χρόνια, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ προσευχή, δικαίων ἀνθρώπων. Ὁ οὐρανὸς ὅμως σιωπᾷ. Ποιὸς γνωρίζει γιατί; «Τίς γὰρ ἔγνω νοῦν Κυρίου;» Ποιὸς εἶναι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζει τὰ ἀνεξερεύνητα κρίματα τοῦ Θεοῦ; Ἡ Ἄννα κάνει τάμα «Τὸ γεννησόμενον δοτόν σοι προσάξωμεν». Ἂν μὲ ἀξιώσεις νὰ γίνω μητέρα, τὸ παιδὶ ποὺ θὰ μοῦ δώσης θὰ τὸ προσφέρωμε ἐγὼ καὶ ὁ Ἰωακεὶμ ἀφιέρωμα σὲ σένα Θεέ μου. Ὁ οὐρανὸς ἐξακολουθεῖ νὰ μὴ δίδει ἀπάντηση. Ἡ Θεία βουλὴ ἔχει τὸ σχέδιό της. Οἱ δίκαιοι ὅμως δοκιμάζονται. Δὲν ἀπελπίζονται, οὔτε γογγύζουν. Κι ὅταν φθάνουν στὴν ἡλικία τοῦ γήρατος καὶ μαραίνεται ἡ ἐλπίδα καὶ τότε παραμένουν δοῦλοι τοῦ Θεοῦ μὲ ὑποταγὴ στὸ θέλημά του.

Ἡ πανσοφία τοῦ Θεοῦ, δοκιμάζοντας τὴν ὑπομονὴ τῶν δικαίων, ἑτοιμάζει ἔργο θαυμαστό. Προετοιμάζει τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα τῆς μητέρας τοῦ Θεοῦ. Ἀφήνει τὸν Ἰωακεὶμ καὶ τὴν Ἄννα νὰ δοκιμασθοῦν «ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ» γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν «εὔχρηστα σκεύη ἐλέους», μὲ τὰ ὁποῖα σκεύη, ὡς ὄργανα θὰ ἀπεργασθῆ ὁ Θεὸς τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι προσωπολήπτης. Τὸ ζεῦγος Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ἐξελέγη ὡς καλὴ ρίζα ποὺ θὰ δώση τὸ θαυμαστὸ βλαστὸ τῆς παρθενίας, ὄχι δι᾿ ἄλλον λόγον, ἀλλὰ χάρις στὴν ὑπεροχὴ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς εὐσεβείας τους καὶ γίνονται μὲ θαυμαστὸ τρόπο σὲ προκεχωρημένη ἡλικία γονεῖς. «Ἔδει γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ ἄφραστον καὶ συγκαταβατικὴν σάρκωσιν προειδοποιηθῆναι τοῖς θαύμασιν».

Ἔπρεπε, γράφει ὁ ἱερεὺς Δαμασκηνός, ἡ συγκατάβασις τοῦ Θεοῦ νὰ γίνῃ ἄνθρωπος νὰ ξεκινήσῃ μὲ τὸ θαῦμα. Ἡ στείρα καὶ γερόντισσα Ἄννα γίνεται μητέρα. Καὶ ποίου τέκνου μητέρα! Ἔδωσαν ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα, ὡς ὁ πλέον καλλίκαρπος βλαστὸς τοῦ ἀνθρωπίνου δένδρου, τὸν ὡραιότερο καρπό, τοῦ ὁποίου ἡ χάρις καὶ ἡ εὐωδιὰ ἔφερε τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ. «Ὢ μακάριον ζεῦγος Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ὄντως πανάχραντον, ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς πάλιν Δαμασκηνός, ἐκ τοῦ καρποῦ τῆς κοιλίας, ὑμῶν ἐπεγνώσθητε… καὶ εὐαρέστως καὶ ἀξίως τῆς ἐξ ὑμῶν τεχθείσης ἐπολιτεύσασθε». Καὶ συνεχίζει: «Ἐνώπιόν σας, ὦ μακαρία συζυγία εἶναι ὑπόχρεως ὅλη ἡ δημιουργία διότι διὰ μέσου σας προσέφερεν εἰς τὸν Δημιουργὸν δῶρον ἀνεκτίμητον, μητέρα σεμνήν, ἀξίαν ἐκείνου ποὺ τὴν ἔκτισε. Ἔχετε τὰ πρωτεῖα ἀνάμεσα στοὺς φίλους τοῦ Θεοῦ, ὡς πρόγονοι τοῦ βασιλέως τῶν βασιλέων, ὡς μυστικὸν θησαυροφυλάκιον τῆς μακαρίας Τριάδος».

Ὅταν ἦλθε ὁ προσδιορισμὲνος καιρός, ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα φέρουν «τὸ δεκτὸν δῶρον τους» στὸ Ναὸ τοῦ Κυρίου. Τηροῦν τὴν ἐντολὴ «ἀποδώσεις τῷ Κυρίῳ τὰς εὐχάς σου» καὶ ἐκπληρώνουν τὸ τάμα προσφέροντας τὴν τριετῆ θυγατέρα τους ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν.

Ἡ παράδοσις πληροφορεῖ ὅτι ἡ θεοπρομήτωρ Ἄννα ἀπέθανε εἰς ἡλικίαν 69 ἐτῶν καὶ ὁ Ἰωακεὶμ 80. Ἡ Θεοτόκος ἦταν 11 ἐτῶν ὅταν ἔμεινε ὀρφανὴ καὶ ἀπὸ τοὺς δυὸ γονεῖς της. Βρισκόταν ἀκόμη στὸ Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων.

Στὸν ἑορταστικὸ κύκλο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἡ Ἁγία Ἄννα ἔχει μία ἰδιαίτερα τιμητικὴ θέση. Τρεῖς φορὲς τὸ χρόνο ἑορτάζεται ἡ μνήμη της: α) Στὶς 9 Σεπτεμβρίου, μαζὺ μὲ τὸν θεοπροπάτορα Ἰωακείμ, τὴν ἑπομένη τῶν γενεθλίων τῆς Θεοτόκου, γιὰ νὰ τιμηθοῦν οἱ γεννήτορες τῆς Ὑπεραγίας Μητρὸς τοῦ Κυρίου, β) Στὶς 9 Δεκεμβρίου ἑορτάζεται «ἡ παρ᾿ ἐλπίδα σύλληψις», τῆς Ἁγίας Ἄννης, καὶ γ) Στὶς 25 Ἰουλίου ἑορτάζεται ἡ ὁσία κοίμησίς της. Ἄξιον σημειώσεως εἶναι ὅτι εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ περιβόλι, ὅπως λέγεται, τῆς Παναγίας ἔχει καὶ ἡ Ἁγία Ἄννα μία ξεχωριστὴ θέση τιμῆς. Στὸ ὄνομά της τιμᾶται ἡ μεγαλύτερη καὶ ἀρχαιότερη ἐκεῖ Σκήτη. Ἀριθμεῖ 50 περίπου ἀσκητικὲς καλύβες, τὸ δὲ Κυριακό, ποὺ εἶναι μεγαλοπρεπέστατος Ναὸς πυκνὰ ἁγιογραφημένος εἶναι ἀφιερωμένος στὴ Γιαγιά, ὅπως χαϊδευτικὰ ἀποκαλοῦν οἱ ἁγιορείτες τὴν Ἁγία Ἄννα. Στὸ Κυριακὸ τῆς Σκήτης φυλάσσεται ἀνεκτίμητος θησαυρὸς τὸ ἀριστερὸ πόδι τῆς θεοπρομήτορος, εἰς δὲ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου φυλάσσεται ὁλόκληρη ἡ κνήμη τοῦ δεξιοῦ ποδιοῦ. Τὸ Ἱερὸ αὐτὸ λείψανο ἀξιώθηκε νὰ προσκυνήσει ὁ λαὸς τῆς Αἰγιαλείας τὸ 1982, ὅταν τοῦτο μετεκομίσθη στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγία Ἄννης Αἰγίου διὰ προσκύνημα. Ὁ πιστὸς τοῦ Κυρίου λαὸς πιστεύει ὅτι μεγάλη εἶναι ἡ δύναμις τῶν προσευχῶν τῆς βρεφοκρατούσης τὴν μητέρα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ Ἁγίας Ἄννης καὶ διὰ τοῦτο καταφεύγει στὴ μεσιτεία της καὶ στὶς προσευχές της, αἱ ὁποῖαι εἴθε νὰ σκεπάζουν καὶ τὸν γράφοντα τὸ παρόν, καθὼς καὶ τὰ τέκνα του τὰ κατὰ σάρκα καὶ τὰ κατὰ πνεῦμα. Ἀμήν.

Από:http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/agia_anna.htm

H ζωή μας τρικυμισμένη θάλασσα

ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο ἀποδεικνύει, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶνε ἁπλῶς ἄν­θρωπος ὅπως ἐμεῖς, ἀλλὰ εἶνε καὶ Θεός· εἶνε Θεάνθρωπος. Τὸ κηρύττει τὸ θαῦ­μα ποὺ ἀ­κούσαμε. Ἕνα θαῦμα μεγάλο, τρισ­μέγιστο, ποὺ ἔγινε ἐν συνεχείᾳ τοῦ ἄλλου ἐ­κείνου θαύ­ματος, γιὰ τὸ ὁποῖο μιλοῦσε τὸ εὐ­αγ­γέλιο τῆς προηγουμένης Κυριακῆς. Ἐκεῖ ἔλεγε, ὅτι ὁ Χριστὸς μὲ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ἀνθρώπους μέσα στὴν ἔρημο.

Μετὰ ἀ­πὸ αὐτὸ ὁ Κύριος ἀνέβηκε στὸ ὄ­ρος νὰ προσ­ευχηθῇ τὴ νύχτα μόνος. Οἱ μαθηταὶ κατ᾽ ἐντολήν του μπήκαν σ᾽ ἕ­να μι­κρὸ πλοῖο τῆς λίμνης Γεννησαρὲτ ἢ θαλάσ­σης τῆς Γαλιλαίας, γιὰ νὰ βγοῦν στὴν ἀ­πέ­ν­αν­τι ὄχθη. Ταξίδευαν μόνοι χωρὶς τὸν Κύ­ριο. Στὴν ἀρχὴ ἦταν γαλή­νη. Ἀλλ᾽ αἴφνης καὶ ἐνῷ κόν­τευε νὰ ξημερώ­σῃ, σηκώθηκε κῦμα δυνα­τό. Τὸ πλοιάριο βασα­νιζόταν καὶ κινδύνευε νὰ καταποντιστῇ. Τότε φάνηκε ἐκεῖ ὁ Χριστὸς νὰ περπατάῃ ἐπάνω στὰ νερά. Φοβερὸ θέαμα. Μόλις τὸν εἶδαν οἱ μαθηταί, ταράχτηκαν καὶ εἶπαν ὅτι εἶνε φάντα­σμα. Δὲν ἦταν ὅμως φάντασμα· ἦταν ὁ ἴδιος.

Ὁ Πέτρος πῆρε θάρρος καὶ λέει· ―Σύ, Κύριε, εἶσαι; Ἂν εἶσαι σύ, πές μου νὰ ᾽ρθῶ κον­τά σου βαδίζοντας κ᾽ ἐγὼ πάνω στὰ νερά. Ὁ Κύ­ριος τοῦ ἔκανε τὴ χάρι. ―Ἔλα, τοῦ εἶ­πε. Κι ὁ Πέτρος ἄρχισε νὰ περπατάῃ πάνω στὰ κύματα. Βλέποντας ὅμως τὸν ἄνεμο δυνατὸ δείλιασε κι ἄρ­χισε νὰ βουλιάζῃ. ―Κύ­ριε, σῶσε με, φωνά­ζει μὲ ἀγωνία. Ὁ Χριστὸς ἁπλώ­νει ἀ­μέσως τὸ χέρι καὶ τὸν πιάνει. ―«Ὀ­λιγό­πιστε», τοῦ λέει, «εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14,31). Καὶ μόλις μπῆ­καν στὸ πλοῖο, ἔγινε γαλήνη. Δόξασαν ὅλοι τὸ Θεὸ καὶ ἔλεγαν στὸ Χριστό· «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ», ἀληθινὰ εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ (ἔ.ἀ. 14,33).

* * *

Αὐτὸ εἶνε μὲ συντομία τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο. Τὸ θαῦμα αὐτὸ δείχνει, ὅτι ὁ Χριστὸς ἐξουσιάζει τὰ σύμπαντα· τὸν ἥλιο, τὸ φεγγάρι, τὰ ἄστρα, τὴ γῆ, τοὺς ἀνέμους, τὴ θάλασσα, τὶς λίμνες, τοὺς ποταμούς, τὰ δέντρα, τὰ ζῷα, τὰ πάντα. Εἶνε ὁ ἐξουσιαστὴς ὅλων.

Κ᾽ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, μολονότι εἴμεθα πά­νω στὴν ξηρά, ἐν τούτοις ποντοποροῦμε, εἴ­μεθα μέσα σ᾽ ἕνα πλοῖο. Ποιό εἶνε τὸ πλοῖο; Ἡ ἀνθρώπινη ζωή. Ἀπ᾽ τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος μέχρις ὅτου τελειώσῃ τὴ ζωή του, εἶνε μέσα στὸ πλοῖο αὐτό, ποὺ κινδυνεύει ἀπὸ τὰ κύματα, τὰ ἄγρια κύματα.

Ποιά εἶνε τὰ κύματα αὐτά; Ἕνα κῦμα εἶνε ἡ ἀσθένεια· ἐνῷ εἶσαι ὑγι­ής, αἴφνης ἀρρωσταίνεις, πέφτεις στὸ κρεβάτι, κινδυνεύεις νὰ πεθάνῃς· κῦμα πελώριο αὐτό. Θέλεις ἄλ­λο; Νά, ἡ χηρεία· ἐνῷ εἶσαι παντρεμένος, χάνεις τὴ γυναῖκα σου καὶ μένεις μόνος. Τί πλῆ­γμα εἶνε καὶ γιὰ τὴ γυναῖκα νὰ χάσῃ τὸν ἄν­τρα της καὶ νὰ μείνῃ χήρα μὲ μικρὰ παιδιά! Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ παιδιὰ μεγάλο κῦμα ἡ ὀρφάνια. Κῦμα ἀκόμη ἡ ἀνεργία· νὰ εἶνε κανεὶς χω­ρὶς ἀπασχόλησι, νὰ ζητάῃ ἐργασία καὶ νὰ μὴ μπορῇ νὰ βρῇ. Κῦμα εἶνε ἡ φτώχεια· νὰ μὴν ἔ­χῃ ὁ ἄνθρωπος τὰ ἀπαραίτητα νὰ καλύψῃ τὶς ἀνάγκες του. Κύματα ὅμως δὲν εἶνε καὶ ἡ ἀδικία ἢ ἡ συκοφαντία ἢ τὸ διαζύγιο;… Γεμάτη κύματα ἡ ζωὴ αὐτή. Καὶ τέλος τὸ ἀγριώτερο κῦμα· ὁ θάνατος, τὸ ναυάγιο τῆς ζωῆς, ποὺ ἔρχεται νὰ βυθίσῃ τὸ σῶμα μας στὸν τάφο. Ἀλλὰ μιλώντας τὴ γλῶσσα τοῦ Εὐ­αγγελίου πρέπει νὰ ποῦμε, ὅτι τὸ φοβερώ­τερο ἀπ᾽ ὅλα τὰ κύματα εἶνε – ποιό; ἡ ἁμαρτία! Ὅποιος ­μέ­νει ἀμετανόητος στὴν ἁμαρτία, εἴτε ὀργὴ καὶ θυ­μὸς λέγεται αὐτὴ εἴτε ἀσέλγεια καὶ πορνεία ἢ μοιχεία εἴτε κλοπὴ εἴτε φόνος εἴτε ἄλ­λο ἔγκλημα, αὐτὸς καταποντίζεται ὄχι στὸν τάφο ἀλλὰ στὸν ᾅδη ψυχικῶς καὶ σωματικῶς.

Τί πρέπει τώρα νὰ κάνουμε, ν᾽ ἀπελπιστοῦ­με; Ὄχι, ἀγαπητοί μου. Νὰ λάβουμε κ᾽ ἐμεῖς θάρρος καὶ νὰ ἔχουμε ἀκράδαντη πίστι στὸ Θεό. Ὁ Θεὸς ἔρχεται καὶ βοηθάει τὸν ἄνθρωπο, δὲν τὸν ἀφήνει. Καὶ ὁ πιστὸς ἄνθρωπος βλέπει παντοῦ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Τὸ βλέπει διαρκῶς στὴ ζωή του· κι ὅταν εἶνε μικρός, κι ὅταν μεγα­λώνει, κι ὅταν φτάνει στὰ γεράματά του, πάν­τοτε βλέπει τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὄχι μόνο τὰ ἄτομα, ἀλλὰ καὶ σύνολα, οἰκογένειες καὶ ἔθνη καὶ κοινωνίες, βλέπουν τὴν προστασία του.

Ἡ μικρή μας πατρίδα πολλὲς φορὲς στὴν ἱ­στορία της εἶδε τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Τὸ 1922 στὴ Μικρὰ Ἀσία λ.χ. ἔγινε μεγάλη συμφορά. Ἦρ­θαν οἱ Τοῦρκοι, ἔσφαξαν, σκότωσαν, ἔκαψαν, ἀνέτρεψαν τὰ πάντα, βάφτηκε μὲ αἷμα τὸ κῦ­μα τοῦ Αἰγαίου, ἡ θάλασσα κοκκίνισε ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν θυμάτων. Ὅλοι ἦταν ἀπελπισμένοι. Ἕνας δὲν ἀπελπίστηκε· ὁ ἐπίσκοπος τῆς Σμύρ­νης, ὁ τελευταῖος ἱεράρχης τῆς πόλεως, ὁ ἐ­θνομάρτυς Χρυσόστομος. Λειτούργησε γιὰ τε­­λευταία φορὰ στὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς καὶ εἶπε μὲ δάκρυα στὰ μάτια· «Ὁ Θεὸς δοκιμά­ζει τὴν πίστι μας. Θαρσεῖτε, Ἕλληνες, θὰ ξη­μερώσουν καλύτερες ἡμέρες…». Καὶ ἦρθαν πρά­γμα­τι καλύτερες ἡμέρες. Τὰ 2 περίπου ἑ­κατομμύρια τῶν προσφύγων, ποὺ ἔφυγαν τότε ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία, ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα, δούλεψαν φιλότιμα καὶ ἔκαναν τὴ γῆ νὰ τινά­ξῃ ῥόδα. Μὲ τὸ δικό τους ἱδρῶτα ἡ χώρα μας σὲ λίγο ἔγινε αὐ­τάρκης· τόσο αὐ­τάρκης, ὥστε ἄρ­χισε νὰ κά­νῃ καὶ ἐξ­αγωγὲς ἐκλεκτῶν προϊόν­των της σὲ ἄλλες χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ. Καὶ μόνο ὑ­λι­κῶς; Καὶ ἐ­θνολογικῶς ἀ­κόμη πολὺ εὐ­εργετήθηκε ἡ χώρα μας. Βγῆκε καὶ ἐδῶ «ἐκ τοῦ πικροῦ γλυκύ», ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ συμφο­ρὰ σημαντικὴ ἐ­θνι­κὴ ὠ­φέ­λεια. Βρέθηκαν δηλαδὴ ἔξω ἀπὸ τὰ ἐδάφη της καὶ Τοῦρκοι καὶ Βούλγαροι καὶ Σέρβοι καὶ ἄλλοι, καὶ ἡ Ἑλλὰς ἀπέκτησε θαυμαστὴ ὁμοιογέ­νεια, ἔγινε ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ὁμοιογενῆ κράτη. Νά τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ.

Τὰ τίμια καὶ ἀκριβὰ τὸ ξέρουμε κινδυνεύουν.

⃝ Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας δοκιμάζεται. Ὅ­πως στὰ χρόνια τῶν προγόνων μας, ἔτσι καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας δοκιμάζεται μέσα στὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα τῶν δι­πλωματι­κῶν ἀπειλῶν καὶ παγίδων. Μόνο ἡ πίστι, ἡ ἀ­κράδαντη πίστι, μπορεῖ νὰ κάνῃ τὸ θαῦμα. Ἀρκεῖ ἡ Ἑλλὰς νὰ ἐπαναλάβῃ στὸν Κύριο τὴ φωνὴ τοῦ Πέτρου «Κύριε, σῶσόν με» (ἔ.ἀ. 14,30).

 Καὶ σήμερα ἡ οἰκογένεια ὡς θεσμὸς πλήττεται ἀπὸ τὰ κύματα μοντέρνων ἀντιλήψεων, συνηθειῶν καὶ νομοθετημάτων. Ἡ παιδικὴ ἐγ­κληματικότης βρίσκεται σὲ ἔξαρσι. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ποὺ ἑορτάζει τὸν Αὔγουστο, ἔλεγε· Ὅταν δῆτε νὰ ἀδειάσουν οἱ ἐκ­κλη­­σιές, θὰ γεμίσουν οἱ φυλακές. Καὶ γέμισαν ἤδη ἀπὸ ἐγκληματίες καὶ τρομοκράτες. Αὐτὰ παθαίνει ὅποιος φεύγει ἀπ᾽ τὸ Θεό. Οἱ σύζυγοι, ποὺ βλέπουν τὸ σκάφος τους νὰ κά­νῃ νερά, ἂς γονατίσουν καὶ ἂς φωνάξουν· «Κύ­ριε, σῶ­σε τὸ σπίτι μας, ἅπλωσε τὸ χέρι σου καὶ κράτησέ μας, νὰ μὴ καταποντισθοῦμε!».

 Καὶ ἡ πίστι τοῦ καθενός μας δοκιμά­ζεται σήμερα. Ἔχει ν᾽ ἀντιπαλαίσῃ μὲ ἀνέμους πλά­νης, μὲ ῥεύματα ὀρ­θολογισμοῦ, μὲ καταιγίδες αἱ­­ρέσεων, μὲ κύματα εἰρωνείας, χλεύης, ὀλιγο­πι­στίας. «Κύριε, σῶσε μας», ἂς πῇ ὁ καθένας μας, καὶ «πρόσθεσέ μας πίστι» (ἔ.ἀ. 14,30· Λουκ. 17,5).

* * *

Αὐτὰ τὰ λίγα εἶχα νὰ πῶ, ἀγαπητοί μου.

Ὅλοι στὴ ζωὴ αὐτὴ δοκιμάζουμε θλίψεις. Οἱ θλίψεις εἶ­νε τὰ κύματα, ποὺ χτυποῦν τὸ πλοῖο τῆς ζωῆς μας καθημερινῶς. Ταξιδεύου­με σὲ τρικυμισμένη θάλασσα. Ἀλλὰ μὴ ἀπελπισθοῦμε· στὸ τέλος μᾶς περιμένει τὸ λιμάνι.

Σ᾽ ἕνα χωριὸ τῆς περιφερείας μας συνέβη θάνατος. Πέθανε ὄχι κάποιος γέρος ἀλλὰ μία νέα κοπέλλα εἴκοσι ἐτῶν, στὸ ἄν­θος τῆς ἡλικίας της. Ἦρθε ὁ θάνατος καὶ πῆρε τὴν εὐλογη­μένη αὐ­τὴ κόρη, γιὰ τὴν ὁποία οἱ γονεῖς της ἔπλεκαν χρυσᾶ ὄνειρα· τὴν πῆρε, καὶ θλίβεται τώρα ὅλο τὸ χωριό. Θὰ πᾶμε νὰ ψάλουμε ἐκεῖ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία, τὴν κηδεία, καὶ νὰ παρηγορήσουμε τοὺς πενθοῦντας. Παρηγορία μας εἶνε ἡ πίστι στὴν κοινὴ ἀνάστασι.

Ὅσοι θέλουμε νὰ σωθοῦμε, ἐδῶ σ᾽ αὐτὴ τὴ γῆ θὰ περάσουμε θλίψεις, πολλὲς θλίψεις. Δὲν τὸ λέω ἐγώ, τὸ λέει ὁ θεόπνευστος λόγος· «Διὰ πολ­λῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14,22)· γιὰ ν᾽ ἀξιωθοῦμε δηλαδὴ τῆς οὐρανίου βασιλείας, πρέπει νὰ περάσουμε ἀπὸ θύελλα θλίψεων. Ἀλλ᾽ ἂς μὴ ἀ­πελπιζώμεθα. Ὅποιος ἀγαπᾷ τὸ Θεὸ καὶ μένει πιστὸς σ᾽ αὐτόν, στὸ τέλος καὶ ἀπὸ τὶς θλίψεις θὰ βγῇ ὠφελημένος.

Γι᾽ αὐτὸ ἂς ὑπομένουμε τὶς θλίψεις μὲ ἐλ­πί­δα στὸ Θεὸ καὶ θάρρος στὴ νίκη. Ἕνας πιστὸς ποιητὴς ἔγραψε·

«Κι ἂν δὲν μοῦ μείνῃ ἐντὸς τοῦ κόσμου

ποῦ ν᾽ ἀκουμπήσω, νὰ σταθῶ,

ἐκεῖ ψηλὰ εἶν᾽ ὁ Θεός μου·

πῶς ἠμπορῶ ν᾽ ἀπελπισθῶ;».

Κι ἂν ὑποτεθῇ ὅτι μὲ ἐγκατέλειψαν ὅλοι, καὶ συγγενεῖς καὶ φίλοι καὶ γνωστοί, καὶ βρίσκομαι σὲ δύσκολη θέσι καὶ δὲν ἔχω ποῦ νὰ στηριχθῶ καὶ ποῦ νὰ σταθῶ, ἐκεῖ ψηλὰ εἶνε ὁ Θεός μου, πῶς μπορῶ νὰ ἀπελπιστῶ;

Στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὸ λοιπόν, ποὺ ζῇ καὶ βασιλεύει εἰς τοὺς αἰῶνας, νὰ ἔ­χουμε τὴν ἐλ­πίδα μας, τὴν πίστι μας, καὶ ὁ Θεὸς δὲ θὰ μᾶς ἐγκαταλείψῃ ποτέ· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγ. Γεωργίου Τριποτάμου – Φλωρίνης 16-8-1992)

Από:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=14064

«Θαρσείτε, εγώ ειμί. μη φοβείσθαι» (Ματθ. ιδ’ 27)

Απόδοση στα Νεοελληνικά

«έχετε θάρρος, μη φοβάστε. εγώ είμαι» (Ματθ. ιδ’ 20)

Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή βλέπουμε το θαύμα της καταπαύσεως της τρικυμίας της θαλάσσης, καθώς επίσης βλέπουμε και την κατάπαυση της τρικυμίας των λογισμών των μαθητών που ήταν φοβερότερη. Έτσι την αξιολόγησε ο Κύριος γι’ αυτό πρώτα κατέπαυσε την τρικυμία των μαθητών λέγοντας «Θαρσείτε, εγώ ειμί. μη φοβείσθαι», εν συνεχεία κατέπαυσε την τρικυμία της ολιγοπιστίας του Αποστόλου Πέτρου λέγοντας «ολιγόπιστε εις τι εδίστασας;» και έπειτα εισήλθε στο πλοίο και αμέσως «εκόπασεν ο άνεμος».

Μας δίνεται λοιπόν σήμερα η αφορμή να μιλήσουμε για την εσωτερική τρικυμία που πολλές φορές μας καταλαμβάνει και δημιουργεί τραγικές καταστάσεις στην ζωή μας.

Τρικυμία λογισμών

Ο Ιερός Χρυσόστομος ερμηνεύοντας την περίπτωση του Αποστόλου Πέτρου που ενώ βάδιζε πάνω στα κύματα έπειτα βυθιζόταν λέγει ότι ο Κύριος την στιγμή εκείνη δεν κατέπαυσε τον άνεμο, αλλά άπλωσε το χέρι Του και τον έπιασε λέγοντας «ολιγόπιστε εις τι εδίστασας;». Με τον τρόπο αυτό ο Κύριος έδειξε ότι την μεταβολή στον Πέτρο δεν την έκανε η δύναμη του ανέμου, αλλά η ολιγοπιστία του. Αν η πίστη του δεν ασθενούσε, τότε εύκολα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον άνεμο. Γι’ αυτό ο Κύριος τον έπιασε από το χέρι και αφήνει τον αέρα να πνέει, δείχνοντας ότι ο άνεμος δεν μπορεί να κάνει κανένα κακό, όταν η πίστη είναι σταθερή.

Κατά τους αγίους Πατέρας οι δαίμονες στέκονται συνεχώς επάνω στα τρία μέρη της ψυχής, δηλ. το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό και τα ερεθίζουν με τις μανιώδης επιθέσεις τους. Το λογιστικό κινούν σε λογισμούς αιρετικούς και βλασφήμους, το θυμικό σε πράξεις εναντίον όσων τον έβλαψαν και το επιθυμητικό σε επιθυμίες-λογισμούς και λογισμούς-επιθυμίες αισχρούς.

Όλοι μας έχουμε δοκιμάσει αυτή την τρικυμία των λογισμών, που γίνεται όταν ο διάβολος με την μανία του και την τέχνη του εισάγει μέσα μας ένα λογισμό είτε εναντίον του Θεού, είτε εναντίον των συνανθρώπων μας. Ίσως στο θέμα αυτό ο σύγχρονος άνθρωπος είναι περισσότερο ευάλωτος, γι’ αυτό και υποφέρει. Επειδή μιλούμε με τον λογισμό πάσχουμε φοβερά και φθάνουμε πολλές φορές στα όρια της τρέλλας. Στην πραγματικότητα τότε μιλούμε με τον διάβολο, που βάζει τους λογισμούς και έτσι ταράσσεται όλη μας η ύπαρξη. Υποφέρουμε πολύ από τον πόλεμο αυτό γιατί αγνοούμε την Ορθόδοξη αρχή της νήψεως.

Οι άγιοι Πατέρες από την πείρα τους μας έχουν διδάξει ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε εναντίον των απλών λογισμών για να μην γίνουν χρονίζοντες, εναντίον των χρονιζόντων λογισμών για να μην γίνουν εμπαθείς και εναντίον των εμπαθών για να μη γίνουν συγκατάθεσις, οπότε ενεργείται η αμαρτία.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να απαλλαγεί κανείς από την φρικτή αυτή κατάσταση, που δημιουργεί υποψίες, φαντασίες, μίση κλπ. με αποτέλεσμα να έρχεται μεγάλη ταραχή. Οι λογισμοί είτε διώκονται με την προσευχή, την εργασία κλπ είτε αποκόπτωνται με την καταφρόνηση των αισθητών πραγμάτων. Επίσης οι λογισμοί εξαφανίζονται με την τέλεια εμπιστοσύνη στον Θεό. «Ο καθάπαξ εαυτόν αφιερώσας τω Θεώ, εν αναπαύσει νοός διάγει» (άγιος Ισαάκ). Επίσης σε περίπτωση τρικυμίας λογισμών μας βοηθούν οι προσευχές των αγίων. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας την παραγγελία που έδωσε ο Χριστός να ευλογούν την οικία στην οποία θα εισέρχονται λέγει: «Πολλές φορές έχουμε πόλεμο στους λογισμούς και ταρασσόμαστε χωρίς να μας ενοχλεί κανείς και συνεχώς επανίστανται πονηρές επιθυμίες. Αυτή την μάχη την καταστέλλει το ρήμα εκείνο των αγίων (ευλογία) και προξενεί μέσα μας πολλή γαλήνη. Την ώρα που λέγει το ρήμα τούτο αμέσως φεύγει από την ψυχή μας κάθε ενθύμηση διαβολική και κάθε άτοπος λογισμός…». Γι’ αυτό το «ειρήνη πάσι» που λέγει ο λειτουργός Ιερεύς ή η ευλογία του Πνευματικού μας πατρός ειρηνεύει την ψυχή μας. Εκδιώκει τον διάβολο που προξενεί ταραχή.

Τρικυμία σαρκός

Όταν δεν γνωρίζουμε τον τρόπο της αντιμετωπίσεως των εμπαθών λογισμών και τους αφήνουμε ανενόχλητους να εργάζονται το φθοροποιό τους έργο, τότε έρχονται σαρκικές επαναστάσεις και διαπράξεις σαρκικών αμαρτιών. Επίσης η σαρκική επανάσταση είναι και ιδιαίτερη ενέργεια του πονηρού. Δηλ. όπως λέγουν οι άγιοι Πατέρες ο διάβολος επιτίθεται εναντίον του ανθρώπου, άλλοτε εμβάλλοντας διαφόρους λογισμούς και άλλοτε εξάπτοντας την σάρκα, ώστε να αναπτυχθεί η ηδονή, να προσελκυσθεί και να αιχμαλωτισθεί ο νους και να γίνει η αμαρτία.

Η αντιμετώπιση αυτής της τρικυμίας συνδέεται με τον Χριστό. Η κατάπαυση του ανέμου και η ειρήνευση δεν είναι αποτέλεσμα καλών και ευσεβών σκέψεων, αλλά έλευση της θείας Χάριτος. Όπως η τρικυμία της θαλάσσης έπαυσε με την είσοδο του Χριστού στο πλοίο, έτσι και η σαρκική τρικυμία κοπάζει με την είσοδο του Χριστού στην καρδιά μας. Ο Χριστιανός επομένως μεταχειρίζεται τα πνευματικά μέσα, που ο ίδιος ο Κύριος υπέδειξε, δηλ. την προσευχή και την νηστεία. Κυρίως επικαλείται την βοήθεια του Θεού με την σύντομη και «χαριτωμένη» ευχή το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλόν».

Όταν έρχεται μέσα μας η Χάρη του Χριστού, τότε γίνεται γαλήνη μεγάλη. Ειρηνεύουν τα πάντα. Ο άνθρωπος βιώνει την βαθειά και αναφαίρετη ειρήνη. Και οι πλέον επιρρεπείς στα σαρκικά παραπτώματα, λαμβάνοντες την Χάρη του Χριστού, μπορούν να αισθανθούν την βαθειά ειρήνη της εγκράτειας. Και το επαναστατημένο σώμα κατευνάζει από την έλευση της θείας Χάριτος. Όπως ένα φάρμακο που σταματά τους πόνους, τόσο και περισσότερο η θεία Χάρη κατευνάζει την σάρκα, και γαληνεύει την ψυχή.

Πρόσωπο και κοινωνία

Όλα όσα ελέχθησαν μέχρι τώρα μας δείχνουν μια μεγάλη αλήθεια. Συνήθως εμείς καταφερόμαστε εναντίον των άλλων και εναντίον της κοινωνίας. Αιτία όλων των κακών, που μας μαστίζουν, θεωρούμε την κοινωνία. Σε δύσκολες στιγμές λέμε ότι φταίει το σύστημα, το κατεστημένο, η άρρωστη κοινωνία, οι κακοί άνθρωποι. Όμως κάνουμε μεγάλο λάθος γιατί προσδίδουμε στην κοινωνία μια απρόσωπη έννοια και γιατί βλέπουμε την ύπαρξη του κακού έξω από μας. Το πρόβλημα είναι εσωτερικό. Το κακό που υπάρχει μέσα στην κοινωνία είναι αποτέλεσμα των αρρωστημένων προσώπων. Με άλλα λόγια τα άρρωστα πρόσωπα αρρωσταίνουν τους κοινωνικούς θεσμούς και οι κοινωνικοί θεσμοί αρρωσταίνουν πιο πολύ τα πρόσωπα.

Στην Θεολογία λέμε ότι η φύση και τα πλαίσια της ζωής δεν έχουν ελεύθερη θέληση. Αυτό σημαίνει ότι δεν έπεσαν από μόνα τους στην αμαρτία, αλλά παρεσύρθησαν από τον άνθρωπο. Έτσι το πρόβλημα δεν είναι τόσο η κοινωνία, το σύστημα, το κατεστημένο, όσο ο άνθρωπος-πρόσωπο. Η επιδίωξη να φτιάξουμε την κοινωνία, να αλλάξωμαι τους κοινωνικούς θεσμούς, με την ελπίδα ότι θα βελτιωθεί η ζωή μας, δείχνει άγνοια του προβλήματος. Όταν έχουμε εσωτερικά γαλήνη τότε δεν μας ενοχλούν τα εξωτερικά ερεθίσματα και με τον τρόπο μας βοηθούμε στην αλλαγή της κοινωνίας. Όταν είμαστε κυριευμένοι από λογισμούς και σαρκικές επαναστάσεις και έχουμε εσωτερική τρικυμία, τότε όλα μας φταίνε. Υποφέρουμε και κάνουμε και τους άλλους να υποφέρουν.

Να δώσουμε προτεραιότητα στο πρόσωπο. Να ειρηνεύσουμε, απαλλασσόμενοι, με την δύναμη της θείας Χάριτος, από λογισμούς και σαρκικές επαναστάσεις και τότε θα είμαστε κοινωνικοί άνθρωποι, πηγή ειρήνης για τον κόσμο.

«Όσοι Πιστοί» Εκδόσεις Ι.Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου (Λιβαδειά)

Από:http://ahdoni.blogspot.com/2010/06/blog-post_20.html

Επειδή ο Χριστός είναι ο Σωτήρας των ανθρώπων, και προξένησε την μεγαλύτερη ευεργεσία σε όλο τον κόσμο, γι’ αυτό και η Παναγία, η Μητέρα του Χριστού, είναι η χαρά όλης της κτίσεως. Γιατί αυτή έδωσε την σάρκα της στον Χριστό, αυτή τον κράτησε εννέα μήνες μέσα στην κοιλιά της, και αυτή με την αγάπη και την στοργή της τον θήλασε, τον μεγάλωσε.

Αλλά τιμώντας την Παναγία παράλληλα πρέπει να τιμούμε και την μητέρα της Παναγίας, την αγία Άννα. Η Εκκλησία αιωνίως αποδίδει την ευγνωμοσύνη της και την τιμή της στα πρόσωπα εκείνα που συνετέλεσαν στην δόξα του Θεού. Έτσι, λοιπόν, σήμερα εορτάζουμε και την αγία Άννα, την Μητέρα της Παναγίας μας, η οποία παρέδωσε την ψυχή της σαν αυτή την ημέρα.

Εφ’ όσον η αγία Άννα ήταν Μητέρα της Παναγίας αυτό σημαίνει ότι ήταν η Προμήτωρ, δηλαδή η γιαγιά του Χριστού κατά το ανθρώπινο. Από την πείρα μας γνωρίζουμε την μεγάλη αγάπη της γιαγιάς στα εγγόνια, αλλά και την αγάπη των εγγονών προς την γιαγιά τους. Οπότε μπορούμε να καταλάβουμε και την σχέση της αγίας Άννης με τον Χριστό. Αυτή θα του έδειχνε αγάπη, θα τον βοηθούσε, καθώς επίσης ο μικρός Χριστός θα αισθανόταν την ιδιαίτερη αγάπη και στοργή της γιαγιάς του.

Ο πατέρας της αγίας Άννης, ο ιερεύς Ματθάν είχε τρεις θυγατέρες, την Μαρία, την Σοβήν και την Άννα. Από την Μαρία προήλθεν η Σαλώμη, η μετέπειτα μυροφόρος, από την Σοβήν γεννήθηκε η Ελισάβετ, η μητέρα του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και από την Άννα γεννήθηκε η Παναγία μας. Οπότε, η Σαλώμη η μυροφόρος, η Ελισάβετ η μητέρα του Προδρόμου και η Παναγία είναι θυγατέρες τριών αδελφών και πρώτες εξαδέλφες μεταξύ τους. Βλέπουμε εδώ μια αγία οικογένεια και μια αγία συγγενική ατμόσφαιρα.

Η αγία Άννα ήταν μια ευλαβής γυναίκα, όπως διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Το όνομα Άννα σημαίνει Χάρις και πράγματι η Χάρη κατοικούσε μέσα της. Συνέλαβε την Παναγία με προσευχή, νηστεία και υπακοή στον Θεό. Την κυοφόρησε, την γαλακτοτρόφησε με πολλή αγάπη, δίδοντας όχι μόνο το γάλα της, αλλά και την ζωή της, την προσευχή της. Όταν η Παναγία έγινε τριών ετών την αφιέρωσε στον Ναό, στερήθηκε την παρουσία της, γιατί ήξερε ότι είναι δώρο Θεού. Ολόκληρη την ζωή της η αγία Άννα την πέρασε με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες.

Τα όσα είδαμε προηγουμένως δείχνουν μια πραγματικότητα, ότι όταν χαιρόμαστε έναν καρπό πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτός ο καρπός είναι αποτέλεσμα πολλών προσπαθειών και πολλών κόπων. Αυτό που γίνεται σε υλικό επίπεδο, γίνεται και σε πνευματικό επίπεδο. Τιμούμε έναν άγιο, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να τιμούμε και αυτούς που τον βοήθησαν να γίνη άγιος και την όλη ατμόσφαιρα που συνετέλεσε στον σκοπό αυτό. Στην περίπτωση που μελετάμε σήμερα, δηλαδή της αγίας Άννης, βλέπουμε μια ολόκληρη πνευματική οικογένεια, αλλά και μια ολόκληρη πνευματική ατμόσφαιρα, που συνετέλεσε στην δημιουργία αγίων προσωπικοτήτων και την εμφάνιση της Παναγίας μας.

Πόση σημασία πρέπει να δώσουμε στην ατμόσφαιρα που δημιουργείται μέσα σε μια οικογένεια! Συνήθως είμαστε έτοιμοι να κατηγορήσουμε τα παιδιά, τους νέους, αγνοώντας όμως ότι πολλές φορές φταίμε εμείς που δεν τους δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες να αναπτυχθούν σωστά.

Πάντως εφ’ όσον θεωρούμε την Παναγία ως πνευματική μητέρα μας, πρέπει να θεωρούμε και την Αγία Άννα ως πνευματική μας γιαγιά. Και να την παρακαλούμε να μας δείχνη την στοργή της, όπως την δείχνουν οι γιαγιάδες. Την έχουμε ανάγκη.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

 Εκκλησιαστική Παρέμβαση Ιούλιος 1999

Στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀδελφοί μου, ἀκούσαμε γιὰ τὸ θαῦμα τῆς καταπαύσεως τῆς τρικυμίας τῆς θαλάσσης, καθὼς ἐπίσης βλέπουμε καὶ τὴν εἰρηνικὴ κατάπαυση τῆς τρικυμίας τῶν λογισμῶν τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἦταν φοβερότερη. Ἔτσι τὴν ἀξιολόγησε ὁ Κύριος, γι᾿ αὐτὸ πρῶτα κατέπαυσε τὴν τρικυμία τῆς ὀλιγοπιστίας τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου λέγοντας: «Ὀλιγόπιστε εἰς τί ἐδίστασας;». Ἔπειτα ἀνέβηκε στὸ πλοῖο καὶ ἀμέσως ἐκόπασε ὁ ἄνεμος.

Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὴν περίπτωση τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου πού, ἐνῶ βάδιζε πάνω στὰ κύματα ὅσο εἶχε τὰ μάτια τοῦ ἐστραμμένα πρὸς τὸν Ἰησοῦ, ἔπειτα βυθιζόταν, λέγει ὅτι «ὁ Κύριος τὴν στιγμὴ ἐκείνη δὲν κατέπαυσε τὸν ἄνεμο ἀλλὰ ἅπλωσε τὸ χέρι Του καὶ τὸν ἔπιασε λέγοντας; «ὀλιγόπιστε εἰς τί ἐδίστασας». Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ Κύριος ἔδειξε ὅτι τὴν μεταβολὴ στὸν Πέτρο δὲν τὴν ἔκανε ἡ δύναμη τοῦ ἀνέμου ἀλλὰ ἡ ὀλιγοπιστία του. Ἂν ἡ πίστη του δὲν ἀσθενοῦσε, τότε εὔκολα θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιμετωπίση τὸν ἄνεμο. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ ἀφήνει τὸν ἀέρα νὰ πνέη, δείχνοντας ὅτι ὁ ἄνεμος δὲν μπορεῖ νὰ κάνη κανένα κακό, ὅταν ἡ πίστη εἶναι σταθερή.

Ἀδελφοί μου, τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως «ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος» σὲ κίνδυνο μεγάλο τὸ πλοῖο καὶ τοὺς ἐπιβαίνοντες μαθητὲς ὑποβάλλουν. Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν ἀφήνει γιὰ πολὺ μόνους τοὺς μαθητὲς καὶ χωρὶς βοήθεια. Ἐμφανίζεται σὲ αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης, διαλύει τὴν ταραχὴ καὶ τὴν ὑποψία τους ὅτι βλέπουν φάντασμα καὶ τοὺς ἐνθαρρύνει λέγοντας «θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε». Ἡ ἐνθαρρυντικὴ αὐτὴ προσφώνηση τοῦ Ἰησοῦ δημιουργεῖ βαθειὰ αἴσθηση καὶ συγκίνηση στοὺς μαθητὲς καὶ τὸ βίωμα αὐτὸ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριός μας εὑρίσκεται συνεχῶς στὸ πλευρὸ τοῦ σκάφους ἢ καλύτερα ἐπάνω σὲ αὐτό, τόσο μὲν τῆς Ἐκκλησίας ὅσο καὶ στὸ σκάφος ἑνὸς ἑκάστου μέλους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ δὲν πρέπει νὰ φοβούμαστε ἢ νὰ χάνουμε τὸ θάρρος μας, ὅταν τὰ κύματα καὶ οἱ τρικυμίες τῆς ζωῆς μᾶς ταράζουν καὶ θέλουν νὰ μᾶς κλονίσουν.

Ἂν πάλι συμβεῖ νὰ κλονισθοῦμε, νὰ βυθισθοῦμε, μὴ διστάσουμε νὰ ποῦμε: «Κύριε σῶσόν με» καὶ ὅπως, παρ᾿ὅτι ἐχαρακτήρισε «ὀλιγόπιστον» τὸν Πέτρο, ὁ Κύριος τοῦ ἔδωκε χεῖρα βοηθείας, ἔτσι θὰ κάνει καὶ σὲ ἐμᾶς λέγοντας «θαρσεῖτε ἐγώ εἰμι». Μὲ τὸ ἐπεισόδιο αὐτό, ποὺ ὀφείλεται βέβαια στὸν αὐθόρμητο χαρακτῆρα τοῦ Πέτρου καὶ στὴν ἐλλιπῆ πίστη του πρὸ τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, συνειδητοποιεῖ κανεὶς τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου δίπλα του, λαμβάνει ἐνίσχυση καὶ σταθεροποεῖται στὴν πίστη του.

Ἀδελφοί μου, καὶ ἐμεῖς εἴμαστε μέσα στὸ σκάφος, τὸ πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἐκτεθειμένο στὴν τρικυμία τοῦ παρόντος κόσμου. Ὅποιος πρὸς στιγμὴν τρομοκρατηθῆ ἀπὸ τὸν ἰσχυρὸ ἄνεμο τῶν φθοροποιῶν δυνάμεων τοῦ κόσμου, κινδυνεύει νὰ καταποντισθῆ. Ὅποιος ὅμως βεβαιωθῆ ὅτι μὲ τὴν προσευχὴ «Κύριε σῶσόν με» ὁ Κύριος θὰ σπεύση ἀμέσως ὡς βοηθὸς καὶ σωτήρ, ὡς νικητὴς τῶν ἀντιθέτων δυνάμεων, ὡς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς σωθήσεται.

Εἰς τὸ «θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε» τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, πρέπει νὰ ἀναγνωρίσουμε τὴ ρητὴ ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου μας πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, ὅτι ἐν μέσῳ τῶν τρικυμιῶν τοῦ βίου, τῶν διωγμῶν, τῶν θλίψεων, τῶν ἀντιθέτων δυνάμεων καὶ τῶν λοιπῶν ἐμποδίων, Ἐκεῖνος θὰ εὑρίσκεται στὸ πλευρό μας «πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος».

Φίλοι μου, ἂν μὲ μεγαλύτερη προσοχὴ μελετήσουμε τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι οἱ μαθητὲς μαζὶ μὲ τὸν ἀγῶνα τους, διακατέχονται καὶ ἀπὸ τὸ αἴσθημα τῆς ἀγωνίας. Ἔχουν βεβαίως τὴ δικαιολογία τους. Δὲν ἦταν μόνο ὅτι ἡ θύελλα μαινόταν, ἀλλὰ ἀπουσίαζε καὶ ὁ Χριστός, στὸν ὁποῖο εἶχαν στηρίξει τὶς ἐλπίδες τους. Μᾶλλον τὸν εἶχαν λησμονήσει μέσα στὴν ταραχὴ καὶ τὸ φόβο τους. Ὁ Κύριος ὅμως προσευχόταν καὶ σὲ λίγο ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τῶν κυμάτων. Ὁ Πέτρος, ὅταν εἶδε τὸν ἄνεμο ἰσχυρό, ἐφοβήθη. Νὰ λοιπὸν ἡ ἀγωνία, ὁ φόβος ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ὀλιγοπιστίας. Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς τρικυμίας συνδέεται μὲ τὸν Χριστό. Ἡ τοῦ ἀνέμου κατάπαυση καὶ εἰρήνευση δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα καλῶν καὶ εὐσεβῶν σκέψεων ἀλλὰ προϊόν της θείας χάριτος. Ἐφοβήθη ὁ Πέτρος.

Σὲ μία ἔξαρση λυρισμοῦ καὶ ψυχικῆς ἀνατάσεως πρὸς τὸν Θεὸ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης διδάσκει «φόβος οὐκ ἔστι ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ᾿ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει». Πηγὴ τοῦ φόβου εἶναι ἡ ἐνοχὴ ἡ ὁποία ἀποκλείει τὸ συναίσθημα τῆς πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπης, ἄρα καὶ τῆς ἀσφαλείας. Εἶναι φρόνιμο καὶ ἀπαραίτητο νὰ εἶναι ἡ συνείδησή μας τακτοποιημένη ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, γιατί μόνο τότε νιώθουμε εἰρήνη καὶ χαρὰ καὶ ἔχουμε τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ ἰσχύς, τὸ στερέωμα, ἡ καταφυγὴ καὶ ὁ ρύστης μας.

Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ, Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος  Γλυκῶν Νερῶν

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Από:http://www.gonia.gr/gonia.hp?article=226

Της Αγίας Άννης

 (25 Ιουλίου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Ιερά Τάματα

«Ίδε φωταυγής πανήγυρις και φαιδρά ημέρα και κοσμοχαρμόσυνος

η κοίμησις η σεπτή και αξιέπαινος, της Άννης της ευκλεούς ης ετέχθη ζωήν η κυήσασα».

Σήμερα, ευσεβείς χριστιανοί, εορτάζομε την κοίμησι της αγίας Άννας, της μητέρας της Θεόπαιδος και αειπαρθένου Μαρίας. Μα, θα μου πητε, αντί να πενθούμε γι’ αυτό, εορτάζομε; Ναι, γιατί όπως διδάσκει η αγία μας Εκκλησία, γενέθλιος ήμερα των άγιων δεν είναι η μέρα της γεννήσεως τους στο μάταιο αυτό κόσμο, αλλά η ήμερα της γεννήσεως τους στον αληθινό και ουράνιο κόσμο, η ήμερα δηλαδή του θανάτου τους. Έτσι κατά τον ιερόν Υμνογράφο «η ευκλεέστατος και η αξιέπαινος. Άννα η ένθεος και πανσεβάσμιος γήθεν αρθείσα εκ ζωής πρόσκαιρου διαιωνίζει, εις ζωήν αθάνατον, μετ’ αγγέλων χορεύουσα συν τη θυγατρί αυτής, και αχράντω μητρί του Θεού».

Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής της αγίας Άννας είναι η ζωντανή πίστι, η θερμή και αδιάλειπτη προσευχή, η αφοσίωσί της προς το Θεό, στον όποιο και αφιέρωσε τον καρπό της προσευχής της, την τριετίζουσα δάμαλι Θεόπαιδα Μαρία, η ασκητικότητά της και η φιλανθρωπία της. «Νηστείαις και ταις των δεομένων εποποιίαις τον επίλοιπον ταύτης χρόνον διατελέσασα εν ειρήνη προς τον Κύριον εξεδήμησε» σημειώνει ο Συμεών ο Μεταφραστής.

Για όλες αυτές τις αρετές της «μεταστάσα εκ γης προς θείον νυμφώνα, δικαίων υπέρκειται».

Αδελφοί μου. Αν η αγία προμήτωρ του Χριστού Άννα αναδείχτηκε πρώτη μεταξύ των δικαίων, αναδείχτηκε βέβαια και για τον όσιο βίο της και για τη φιλανθρωπική δράσι της, αλλά κυρίως, γιατί έταξε στο Θεό το πολυτιμότερο απόκτημα και το πιο «ανεκτίμητο γι’ αυτή πρόσωπο, την αγνή της κόρη Μαριάμ.

Μονογενή την είχε την Παρθένο Μαρία και όμως για να ευαρεστήση στο Θεό, ο όποιος τόσο την ευεργέτησε με τη λύσι της στειρώσεως της και για να προώθηση τη θυγατέρα της σε σφαίρες πνευματικές και υψηλές, την ωδήγησε στα Άγια των Αγίων, στο ενδότερο το καταπετάσματος, του οίκου του Κυρίου, και εστέρησε τον εαυτό της από την παρουσία της και την αγία συντροφιά της.

Μη νομίσετε αδελφοί μου, ότι είναι ακατόρθωτο αυτό από εμάς. Απαιτούσε βέβαια ηρωισμό και αυταπάρνησι η πραξι αυτή της αγίας Άννας, άλλα παράλληλα είναι μια πράξι που αξίζει να τη μιμηθούμε και ημπορούμε βέβαια.

Ακούσετε και άλλη παρόμοια περίπτωσι. Στο πρώτο βιβλίο των Βασιλειών της Παλαιάς Διαθήκης διαβάζαμε ότι, η Άννα, η γυναίκα του Ελκανά, που ήταν στείρα «κατώδυνος ψυχή προσηύξατο προς Κύριον και κλαίουσα έκλαυσε και ηύξατο ευχήν Κυρίω λέγουσα, Αδωνάι Κύριε Ελωέ Σαβαώθ, εάν επιβλέπων επίβλεψης επί την ταπείνωσιν της δούλης σου και μνησθής μου και δώς τη δούλη σου σπέρμα ανδρός και δώσω αυτόν ενώπιον σου δοτόν έως ημέρας θανάτου αυτού». Δηλαδή γεμάτη από θλίψι στην ψυχή προσευχήθηκε στον Κύριο και έκλαψε πάρα πολύ και παρεκάλεσε τον Κύριο λέγοντας:  «Κύριε μου Κύριε, θεέ μου παντοδύναμε, εάν ρίξης σπλαχνικό το βλέμμα σου στην ταπεινή τη δούλη σου και με θυμηθής και μου δώσης παιδί, εγώ θα σου το προσφέρω σαν δώρο μπροστά στο θυσιαστήριο σου, στον Ιερό Ναό σου, μέχρι τέλους της ζωής του». Και πραγματικά συνέλαβε και εγέννησε το Σαμουήλ, τον όποιον όπως και υποσχέθηκε αφιέρωσε στον Κύριο και έγινε Προφήτης του Κυρίου.

Γιατί, ευσεβείς χριστιανοί, γιατί και οι σημερινοί γονείς να μην αφιερώνουν — δεν λέγω πολλά — ένα από τα παιδιά τους στον Κύριο; Ω δυστυχώς, πόσο μακριά βρισκόμαστε από το να μιμηθούμε το άγιο παράδειγμα της προμήτορος αγίας Άννας και της Άννας του Ελκανά!

Οι σημερινοί γονείς, όχι μόνο δεν αφιερώνουν τα παιδιά τους στην υπηρεσία του Θεού, άλλα και αν βρεθή κάποιο παιδί, μιας οικογενείας που θα έκφραση στους γονείς του την επιθυμία να γίνη κληρικός και να υπηρέτηση με το τίμιο ράσο, αφιλοκερδώς και ευσυνείδητα την Εκκλησία του Χριστού μας, εκείνοι το εμποδίζουν, του κηρύττουν πόλεμο και καμμιά φορά το αποκηρύττουν και από παιδί τους, γιατί τάχα κυριεύθηκε από καλογερικές τάσεις, και ιδέες αναχρονιστικές.

Αδελφοί μου, αν θέλετε να τιμήσετε επάξια την Προμήτορά μας αγία Άννα, μη εμποδίσετε το παιδί σας εκείνο, πού έχει την κλήσι και την κλίσι προς το ύψιστο αξίωμα της Ιερωσύνης να ικανοποίηση την άγια του και Ιερή επιθυμία. Και όχι μόνον αυτό, αλλά να το θεωρήσετε χρέος σας και καθήκον σας, σήμερα πού τα ιερά θυσιαστήρια κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς ιερουργούς, να αφιερώσετε και να τάξετε στον Κύριο ένα παιδί σας από τα πιο έξυπνα, από τα πιο σεμνά και ηθικά και να το αναθρέψετε με τη διαρκή φροντίδα και προσπάθεια να διατηρηθή αγνό και καθαρό, να αγαπήση από τα βάθη της ψυχής του το ανώτερο από όλα τα αξιώματα και τα αγαθά, αξίωμα της Ιερωσύνης και να επιθυμήση να εργασθή σαν κληρικός και πνευματικός εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου, στην επί γης στρατευόμενη Εκκλησία του

Χριστού.

Και ακόμη να παρακαλήτε το Θεό να σας αξίωση να ιδήτε το παιδί σας, όπως το αφιερώσατε σ’ Εκείνον και το ετάξατε, ένα μορφωμένο, ηθικό, αφιλοχρήματο, τίμιο και δραστήριο κληρικό και εργάτη του Ευαγγελίου.

Και θα σας αξίωση. Άλλα τότε, πόση ευτυχία για σας! Το παιδί σας σαν τίμιος εργάτης του Ευαγγελίου του Χριστού θα αποτελή και για σας πηγή ευλογίας και για τον κόσμο πηγή χάριτος και αγιασμού και καμάρι αληθινό, όπως συνέβη με την αγία Άννα, η οποία σήμερον εκ της πρόσκαιρου μεταστάσα ζωής, εν τοις επουρανίοις, μετά χαράς την πορείαν ποιούμενη αγάλλεται». Αμήν.

Από:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3916&Itemid=1

Μαρίας της Μαγδαληνής

 (22 Ιουλίου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Η Μαγδαληνή

«Χριστώ τω  δι’ ημάς, εκ Παρθένου τεχθέντι, σεμνή Μαγδαληνή ηκολούθει Μαρία, αυτού τα δικαιώματα και τους νόμους φυλάττουσα.

Σήμερα, αδελφοί μου, και πάλι υστέρα από τις τέσσερες Μαρίες και την Κυριακή των Μυροφόρων, η αγία μας Εκκλησία μας προβάλλει την ιερή και ηρωική και αφιερωμένη στον Κύριο μορφή της Μαρίας Μαγδαληνής.

Δεν υπήρξε όπως πολλοί διηγηματογράφοι και μάλιστα οι Φρύγοι την νομίζουν και τολμούν να την παρουσιάζουν στις κινηματογραφικές ταινίες γυναίκα αμαρτωλή, αλλά αγνή και σεμνή. Δεν έχει καμιά σχέσι με εκείνη την αμαρτωλή, και άγνωστη κατά το όνομα ψυχή πού άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο την ώρα πού καλεσμένος έτρωγε στο σπίτι του Σίμωνα του φαρισαίου και ποτέ λεπρού.

Η σημερινή αγία καταγόταν από τα Μάγδαλα, μια πόλι αριστερά από τη λίμνη της Γαλιλαίας και κοντά στα όρια της Συρίας. Ήταν και αυτή, όπως και ο Κύριος, γαλιλαία.

Σε νεαρώτατη ηλικία εγνώρισε τον ανυπέρβλητο Διδάσκαλο ένα και μόνο καθηγητή και Κύριο, ο όποιος την απάλλαξε από την επήρεια επτά πονηρών πνευμάτων και κατά τον ιερόν Υμνογράφο «ου προετιμήσατο των επί γης της Χριστού του Θεού αγαπήσεως, άλλα αίνον τετρωμένη ταις καλλοναίς, και ταις αμέσως η πάνσεμνος επιπεμπομέναις μαρμαρυγαίς, τοις ϊχνεσι τοις τούτου, έβόα επομένη σε μεγαλύνω πολυέλεε».

Δηλαδή τίποτα από τα πράγματα της γης δεν επροτίμησε περισσότερο από την αγάπη του Χριστού και Θεού μας, αλλά κτυπημένη από το ουράνιο και θειο κάλλος του και τις δωρεές και χάρες πού αμέσως πέμπει στους οπαδούς του ακολουθούσε επάνω στο αχνάρια του και έκραζε προς αυτόν σε μεγαλύνω πολυέλεε.

Μαζί με την αγνή μητέρα του Κυρίου μας, την υπεραγία Θεοτόκο και με άλλες αγνές και ενάρετες ψυχές τις γνωστές μυροφόρες ακλουθούσε τον Κύριο στα κηρύγματα Του και στις σωτήριες περιοδείες Του και τον διακονούσε όπως και οι άλλες «από των υπαρχόντων αυταίς». Ο κύριος επρόσφερε σ’ αυτές και στον κόσμο τα πνευματικά, τη διδασκαλία του λόγου Του, και οι Μυροφόρες με τη Μαγδαληνή του επρόσφεραν τα υλικά, τη του φαγητού περιποίησι.

Έγινε η Μαγδαληνή μάρτυς και του πάθους και της Αναστάσίς του Κυρίου. Τόση αγάπη είχε προς το Σωτήρα και του σώματος και ψυχής της Κύριο, ώστε με ηρωισμό απαράμιλλο παρακολουθούσε το θείο δράμα, ακόμα δε και την αποκαθήλωσι και την ταφή. Παρηκολούθησε και είδε «που τίθεται» «το σώμα του Κυρίου Ιησού». Και «οψέ Σαββάτων τη επιφωσκούση», αργά το βράδυ του Σαββάτου προς την Κυριακή, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, με γενναία ψυχή, μαζί και με τις άλλες μυροφόρες έτρεξε προς το μνημείο για να μυρίση με τα πολύτιμα αρώματα το νεκρό σώμα του Κυρίου.

Βρήκε όμως «τον λίθον μετηρμένον»   και χωρίς να καταλάβη το θαύμα ξέσπασε σε λυγμούς και δάκρυα, γιατί ενόμισεν «ότι ήραν τον Κύριόν της του τάφου» και οι άνομοι και ασεβείς εδραίοι «έκλεψαν το σώμα του Κυρίου Ιησού, Έτρεξε λοιπόν και είπε στους Αποστόλους Ιωάννη και Πέτρο’ «ήραν τον Κύριον εκ του μνημείου και ουκ οίδαμεν που έθηκαν αυτόν» και πάλι μαζί με τους μαθητές «έδραμεν εις το μνημείον» και «παρέκυψεν εις το μνημείον και θεωρεί δύο αγγέλους εν λευκοίς καθεζομένους ένα προς τη κεφαλή και ένα προς τοις ποσί». Αισθάνθηκε δε και προς τα πίσω τηνπαρουσία κάποιου ανθρώπου και «στραφείσα οπίσω» είδε τον Κύριο, χωρίς να κατκλάβη ότι ήταν Εκείνος. Τον ενόμισε για κηπουρό και με τη σκέψι ότι ίσως τον Κύριο τον έκρυψεν αυτός του είπε «κύριε είπε μοι ει συ εβάστασας αυτόν…  κάγώ αυτόν άρω». Και ο Κύριος της ικανοποίησε την ιερή επιθυμία. Της άνοιξε τα μάτια με την προσφώνησι «Μαρία» και με το «μη μου απτού» της έδωσε την βέβαιη και σταθερή πίστι ότι αυτός ήταν «ο αναφής Κύριος», ο Λόγος και Θεός πού δεν ήταν σε θέσι κανείς να τον ψηλάφηση και τον πολυπραγμονήση, όσο δίκαιος και αν είναι, αν δεν συγκατέβαινε ο ίδιος. Μετά την κοίμησι της Θεοτόκου η Μαγδαληνή ακολούθησε τον Παρθένιο Μαθητή του κυρίου Ιωάννη το θεολόγο στην Έφεσο, και εκεί έδρασε σαν ισαπόστολος και ευαγγελίστρια, έκανε μάλιστα και θαύματα, και κατά τον Ιερόν Υμνογράφο «νόσους έδιωξε ποικίλας, συνεργούντα τον Λόγον κεκτημένη».

Στην Έφεσο «παρέδωκε και το πνεύμα» και θάφτηκε μπροστά στην είσοδο του σπηλαίου όπου αργότερα εκοιμήθηκαν για πολλά χρόνια: οι «άγιοι επτά παίδες οι εν Εφέσω» και πλέον «εις θείον μετετέθη χαρμονήν, παραδείσου προς πλάτος ευρύχωρον, προς νοητάς και υπερκοσμίους διαμονάς, όπου οσίων τάγματα, ήχος ένθα πέφυκε καθαρός λαμπρώς εορταζόντων».

Αδελφοί μου, μακαριά η Μυροφόρος Μαρία η Μαγδαληνή πού αξιώθηκε τόσο πιστά να υπηρέτηση τον Κύριο κάτω εδώ στη γη.

Μακάριες όμως είναι και όλες εκείνες οι γυναικείες ψυχές πού φλεγόμενες από την αγάπη του Χριστού αναλαμβάνουν έργο μυροφόρου και αντί μύρου παίρνουν το λιβάνι και το ευλογημένο λάδι και τρέχουν στα ξωκκλήσια και με το καντήλι και το θυμιατήρι μυρίζουν τον Κύριο και με το στόμα τους προφέρουν κάτι από το πλούσιο της Εκκλησίας ψαλτήρι.

Πολύ παρήγορο αδελφοί είναι αυτό το φαινόμενο μέσα στον αιώνα της ύλης, να διατηρούνται τα καντήλια των εκκλησιών και μέσα στη θάλασσα και έξω στις στεριές μέρα και νύχτα άσβηστα.

Είθε το φως του Χριστού ποτέ να μη σβήνη μέσα στις ψυχές, αλλά όπως και στη Μαγδαληνή, πάντα να μένη αναμμένο και σωτήριο. Αμήν.

Από:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3919&Itemid=1

Στις 25 Ιουλίου η Αγία μας Εκκλησία, τιμά την αγία «Προμήτωρα» και «θεόφρων Άννα».

Μια μεγάλη και καταπληκτική μορφή που έζησε στα τέλη της Παλαιάς Διαθήκης.Είναι Αυτή που αξιώθηκε να αναδειχθεί η «ευλογημένη γη». Αυτή που έφερε με τον σύζυγό της Ιωακείμ, κατά θαυμαστό βέβαια τρόπο, στην ύπαρξη και στη ζωή της Εκκλησίας μας την «Τιμιωτέραν των Χερουβίμ και Ενδοξοτέραν, ασυγκρίτως των Σεραφίμ».

Η ζωή της γενικώς και ο πνευματικός της αγώνας με τη θερμή προσευχή της κυρίως, έχουν να μας διδάξουν πολλά. Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να μελετήσουμε τον βίο των γονέων της «Κυρίας Θεοτόκου» στα Ιερά συναξάρια που κατέχει η Εκκλησία μας.

Όμως και το Αποστολικό Ανάγνωσμα που θα ακούσουμε στους Ιερούς μας Ναούς και έχει σχέση με την Αγία Άννα η οποία ήταν στείρα, κάνει λόγο για την ιστορία του Ισμαήλ και αυτή του Ισαάκ, ο οποίος γεννήθηκε και αυτός από την μητέρα του Σάρρα, η οποία ήταν και αυτή πολύ προχωρημένης ηλικίας.

Αυτά όμως, όπως ερμηνεύει το Πνεύμα το Άγιον διά του Απ. Παύλου (Γαλ΄ Δ΄24), έχουν αλληγορική έννοια. Δηλ. είναι μεν γεγονότα ιστορικά, αλλά συγχρόνως προτύπωσαν και προεικόνιζαν γεγονότα και αλήθειες της Καινής Διαθήκης. Διότι οι δύο γυναίκες, η Άγαρ (τα τέκνα και οι απόγονοι αυτής, Αγαρηνοί…), και η Σάρρα, είναι τύποι των δύο Διαθηκών. Η μεν μία Διαθήκη είναι εκείνη που δόθηκε από το όρος Σινά, η οποία γεννά τέκνα, για να βρίσκονται στην δουλεία, και η οποία προτυπώνεται από την Άγαρ, η δε άλλη η Σάρρα, συμβολίζει την Καινή Διαθήκη και το πνεύμα της Χριστιανικής Ελευθερίας. Πιο συγκεκριμένα, η Άγαρ, συμβολίζει το όρος Σινά στην Αραβία, κι αντιστοιχεί και προτυπώνει την επίγεια Ιερουσαλήμ, στην οποία δόθηκε ο νόμος του Σινά. Η δε επίγειος Ιερουσαλήμ είναι δούλη μαζί με τα τέκνα της, όπως ακριβώς δούλη ήταν και η Άγαρ. (Δ΄25). Και ενώ αυτό συμβαίνει στην περίπτωση των Εβραίων που επιμένουν πεισματικά δήθεν στην Παλαιά Διαθήκη και παραμένουν πνευματικώς δούλοι, εξ αντιθέτου η επουράνια Ιερουσαλήμ, η θριαμβεύουσα εν ουρανοίς και η επί γης στρατευομένη Εκκλησία, είναι ελεύθερη. Και φυσικά αυτή η Εκκλησία, το Σώμα δηλ. του Χριστού είναι και η μητέρα όλων μας. (Δ΄26).

Αυτή ακριβώς την θεία πραγματικότητα, της ελεύθερης εν Χριστώ Εκκλησίας, με το αμέτρητο πλήθος των πιστών μελών της, είχε προείδει 800 χρόνια π.Χ. δια Πνεύματος Αγίου, ο μεγαλοφωνότατος Προφήτης Ησαίας. Η μεγάλη αυτή μορφή της Παλαιάς Διαθήκης, βλέπει με το προφητικό του βλέμμα στο μακρινό μέλλον την δόξα της Εκκλησίας και περνά από την επίγεια Ιερουσαλήμ στην άνω, την νέα Σιών. Γι’ αυτό και στο ΝΔ΄ κεφ. Του βιβλίου του και στον πρώτο στίχο, αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ευφράνθητι, στείρα η ου τίκτουσα, ρήξον και βόησον, η ουκ ωδίνουσα, ότι πολλά τα τέκνα της ερήμου μάλλον ή της εχούσης τον άνδρα». (Γαλ. Δ΄27). Δηλ. Γέμισε από εφροσύνη, ω στείρα, που δεν γεννάς! Ξέσπασε από χαρά και φώναξε δυνατά εσύ, που δεν έχεις πόνους τοκετού! Διότι είναι πολλά τα τέκνα της ερήμου μάλλον, παρά εκείνης που έχει τον άνδρα.

Την καλή λοιπόν την Εκκλησία ο Προφήτης να κραυγάσει από χαρά και εφροσύνη, διότι, ενώ έως τότε ήταν έρημος (χήρα) και στείρα, τώρα θα αποκτήσει τέκνα πάρα πολλά.

Έρημος και στείρα ονομάζεται «των Εθνών η πληθύς» (Κατά τον Άγιο Κύριλλο), η ειδωλολατρική δηλ. οικουμένη, η οποία δεν είχε σχέσεις με τον αληθινό Θεό και Νυμφίο.

Έχουσα τον άνδρα, χαρακτηρίζεται «η των Ιουδαίων συναγωγή» η οποία γνώριζε τον αληθινό Θεό και ανήκε σ’ Εκείνον.

Τα τέκνα της νέας Σιών, δηλ. της Εκκλησίας, θα είναι ασυγκρίτως περισσότερα από αυτά της συναγωγής, διότι η Εκκλησία θα είναι πράγματι «μήτηρ αναριθμήτων λαών».

Αν θελήσουμε τώρα να σχολιάσουμε κάτι επάνω σ’ αυτές τις όντως μεγάλες Βιβλικές αλήθειες, αδελφοί μου, τούτο είναι, αφ’ ενός μεν η πραγματικότητα των Γραφών, η επαληθεύσις δηλ. του ζωντανού λόγου του Θεού μέσα στη ροή της ιστορίας, αφ’ ετέρου δε, η βεβαιότητα ότι και οι υπόλοιπες προφητείες που περιέχονται στην Αγία Γραφή, οπωσδήποτε θα πραγματοποιηθούν.

Όχι απλώς βλέπουμε εκπληρουμένη την Προφητεία που μας αναφέρει θεοπνεύστως ο Προφήτης Ησαίας, αλλά και ζούμε μέσα στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Όταν μάλιστα διαπιστώνουμε την ολονέν και περισσότερο άνθηση του Σώματος του Χριστού, κατόπιν τόσων αγρίων διωγμών και πολέμων, με ενθουσιασμό αποδεχόμαστε και όλες τις προφητείες του λόγου του Θεού που αναμένεται ακόμη η εκπλήρωσή τους, αλλά και πιστεύουμε ακραδάντως σε όλα όσα είπε και έπραξε Αυτός ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός!

Όπως λοιπόν πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες προφητείες, έτσι έχουμε την βεβαιότητα ότι θα πραγματοποιηθούν και οι επόμενες οι οποίες κάνουν λόγο για οριστικό θρίαμβο της Εκκλησίας, παρά το πείσμα του διαβόλου και των οργάνων του.

Αδελφοί μου, όλα τ’ άλλα για τα οποία κάνουν λόγο και σχέδια οι άνθρωποι, είναι εντελώς αμφίβολα, αφού πλην των άλλων, κατά τον λόγον της Γραφής «πας άνθρωπος ψεύτης». (Ψαλμ. 115, 2 ).

Το μόνο βέβαιο είναι ο θρίαμβος του Χριστού και της Εκκλησίας του.

Μακάριοι όσοι εννόησαν τούτη την μεγάλη αλήθεια και αγωνίζονται να «πιστέψουν και διδάξουν» και «μαρτυρούν» την Θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Όντως, γι’ αυτές τις ευλογημένες προσωπικότητες ισχύει και πάλι ο θεόπνευστος λόγος του βιβλίου της Αποκαλύψεως: « … Γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκαλ. Β΄10).

Αμήν.

Άρθρο του: π. Ιωήλ  Κωνστάνταρου

Από:http://konitsa-epirus.blogspot.com/2010/07blog-post_21.html

Ο άγιος Προκόπιος παρουσιάζεται κατά το όνομα του, ως τρόπον τινά η ενσάρκωση της προκοπής και ευχή για προκοπή. Ότι λέγεται με λόγια στην τελευταία ευχή ευλογίας

“Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνέυμα, η Παναγία…Τριάς…παράσχοι υμίν…προκοπήν βίου και πίστεως…”, λέγεται στην απόλυση με ένα εποπτικότερο και λαϊκότερο τρόπο, με την μνημόνευση της Προκοπής του αγίου.

Μας ξενίζει ίσως το λαϊκότροπο του πράγματος, αλλά η θεία λατρεία δεν είναι αμέτοχη του λαϊκού αυτού στοιχείου. Δεν προορίζεται μόνον για τους λογίους, αλλά και για τον πολύ λαό του Θεού. Υπάρχει περιθώριο να το δουν οι λογιότεροι με περισσότερη συμπάθεια και κατανόηση.

Εξ άλλου η περίπτωση του αγίου Προκοπίου είναι ιδιάζουσα και και ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Κατά το συναξάριο του, το όνομα “Προκόπιος” του ΄δωσε ο Κύριος κατά την εμφάνιση Του σ’αυτόν κατά την διάρκεια του μαρτυρίου του:”Ουκ ετι συ Νεανίας (αυτό ήταν το όνομα του μάρτυρος), αλλά Προκόπιος έτη φερωνύμος καλούμενος. Ίσχυε τοιγαρούν και ανδρίζου, προκόπτων γαρ προκόψεις…”

Από τους ιερούς υμνογράφους εγκωμιάζεται ως “προκόπτων εν Θεώ” (δοξαστικό αίνων) ή “τη πίστει προκόπτων” (κοντάκιο-οίκος) ή “φερωνύμος προκόπτων” (εξαποστειλάριο). Στο πρώτο δε ιδιόμελο των στιχηρών των αίνων, χαρακτηριστικά συσχετίζεται προς την προκοπή των πιστών:”ως προκόπτων εν Θεώ, πάντας πρέσβευε, αθλοφόρε, προκόπτειν εν αυτή…εν θεαρέστοις οδοίς και θείαις πράξεσιν ευαρεστούντας αυτώ” Ειδικά δηλαδή στο να θεωρηθεί ο άγιος Προκόπιος ταυτόσημος με την προκοπή συντρέχουν όλοι οι ανωτέρω λόγοι: το όνομα του, το συναξάριο του, η λαϊκή ευσέβεια και η ιερή υμνογραφία…

Ι.Μ. Φουντούλη: “Απαντήσεις εις Λειτουργικάς Απορίας”

Από:http://orthodox-answers.blogspot.com/2007/11/blog-post_4722.html

Η διήγηση της Π. Διαθήκης για την καταγωγή όλων των ανθρώπων από τον Αδάμ και την Εύα εξασφαλίζει το γεγονός, ότι «είμαστε  όλοι αδέλφια» -που σημαίνει ότι καλούμαστε να συμπεριφερόμαστε με αδελφική αγάπη μεταξύ μας. Ταυτόχρονα, υποδηλώνεται η ισότητα όλων των ανθρώπων.

Βέβαια η Π. Διαθήκη δε μας δίνει λεπτομέρειες για τέτοια θέματα. Αυτό που θέλει να τονίσει είναι αφενός η αρχική ενότητα των ανθρώπων -που πρέπει να είναι και ο σκοπός μας, και αφετέρου, το ότι η διαίρεση της ανθρωπότητας προήλθε κυρίως από την αλαζονία του ανθρώπου και την απομάκρυνσή του από το Θεό.

Οι βιολόγοι που δέχονται το κείμενο της Π. Διαθήκης λένε ότι το γενετικό υλικό των πρωτοπλάστων ήταν δυναμικό. Εμπεριείχε δηλαδή την ποικιλία την οποία βλέπουμε σήμερα στο ανθρώπινο είδος. Οι μεταγενέστερες γενιές, με τις επιμειξίες, παρουσιάζουν συρρίκνωση του αρχικά πλούσιου γενετικού υλικού, με αποτέλεσμα να διαμορφώνονται οι φυλετικές διαφορές. Οι διαφορές αυτές οφείλονται επίσης σε προσαρμογή στις κλιματολογικές συνθήκες (π.χ. η ηλιοφάνεια προκαλεί αύξηση μελανίνης, συνεπώς σκουρότερο δέρμα).

Η διάκριση των φυλών παρουσιάζεται να συμβαίνει σε τρία στάδια στην Π. Διαθήκη. Στο πρώτο στάδιο ο Κάιν (με τη γυναίκα-αδελφή του) απομονώνεται από τα αδέλφια του (τους υπόλοιπους δηλαδή ανθρώπους της εποχής) μετά το φόνο του Άβελ. Έτσι δημιουργείται η γενιά του Κάιν (Γεν 4,16 και εξής) που διακρίνεται εντελώς από τη γενιές των άλλων παιδιών του Αδάμ.

Στο δεύτερο στάδιο, μετά τον κατακλυσμό, τα παιδιά του Νώε, ο Σήμ, ο Χαμ και ο Ιάφεθ δημιουργούν ουσιαστικά τρεις νέες φυλές: τους Ιαπετίτες (Καυκάσιοι και Ινδογερμανικοί λαοί), τους Χαμίτες (κατοίκησαν νότια της Παλαιστίνης, Αίγυπτο-Αφρική, Αραβία) και τους Σημίτες (κατοίκησαν ανατολικά, μεταξύ Μεσοποταμίας και Μεσόγειας Θάλασσας). Οι τρεις αυτές «φυλές» διαιρούνται μετά από το περιστατικό με τον πύργο της Βαβέλ, που αποτελεί και το τρίτο και καθοριστικό στάδιο διαίρεσης των ανθρώπων.

Εκείνο που έχει σημασία είναι να μην σκανδαλιζόμαστε, ούτε να “κολλάμε” σε σημεία που δεν έχουν την σημασία που θα θέλαμε εμείς να έχουν. Ο αδερφός του Κάιν για παράδειγμα ο Σηθ, γεννήθηκε 270 χρόνια μετά από το περιστατικό με τον Άβελ. Δεν μπορούμε με τα δεδομένα της σημερινής εποχής, ούτε καν να τα φανταστούμε τα γεγονότα του τότε, πόσο μάλλον να τα παραλληλίσουμε με το σήμερα.

Όπως λέει ο αείμνηστος καθ. π. Ρωμανίδης:

…η Αγία Γραφή είναι μία περιγραφή των αποκαλύψεων του Χριστού προ (Παλαιά Διαθήκη) και μετά την Ενσάρκωση (Καινή Διαθήκη)….η Αγία Γραφή καταθέτει γραπτώς την περιγραφή εμπειριών, οι οποίες όμως ουσιαστικά δεν μπορούν να περιγραφούν, διότι είναι στην κυριολεξία απερίγραπτες, αφού είναι υπεράνω της λογικής του ανθρώπου. Η Αγία Γραφή δεν έχει ως σκοπό να περιγράψη τον Θεό, διότι ο Θεός είναι απερίγραπτος. Η Αγία Γραφή έχει σκοπό να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ένωση με τον Θεό. Γι’ αυτόν τον λόγο η γλώσσα της Αγίας Γραφής είναι συμβολική, όταν μιλάει για τον Θεό….

(Πηγές: Ιωήλ Γιαννακόπουλου, Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους Ο΄, Νικ. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή. Για θέματα που αφορούν τη συμφωνία της βιολογίας με την Π. Διαθήκη βλ. Duan Gish, Εξέλιξη; Τα απολιθώματα λένε όχι (Evolution:  The fossils say no!)

Από:http://orthodox-answers.blogspot.com/2010/07/blog-post.html