kantonopou’s blog

«Ἕνας βασιλέας ζήτησε ἀπό τούς ἀνθρώπους του νά ἐξοφλήσουν τά χρέη πού τοῦ ὄφειλαν! Ἕνας ὀφειλέτης του ὅμως δέν εἶχε νά τοῦ ἐπιστρέψει τό χρέος του πού ἦταν μάλιστα πολύ μεγάλο. Ἔτσι κινδύνευε αὐτός μέν νά φυλακισθεῖ, ἡ δέ οἰκογένειά του νά πουληθοῦν ὡς δοῦλοι, γι’ αὐτό μέ δάκρυα τόν παρακάλεσε νά τοῦ δώσει λίγο χρόνο ἀκόμη γιά τήν ἐξόφληση.

Ὁ βασιλιάς τόν λυπήθηκε καί τοῦ ἔδωσε τόν χρόνο πού ἤθελε. Ἐκεῖνος φεύγοντας συνάντησε ἕνα συνάδελφο του δοῦλο ὁ ὁποῖος ἐνῶ χρωστοῦσε ἕνα πολύ μικρό ποσό ἑννενήντα χρυσές δραχμές καί τοῦ τό ἐζήτησε.

Αὐτός ὅμως ἐπειδή δέν εἶχε τόν παρακάλεσε νά τοῦ δώσει λίγο χρόνο ἀκόμη. Τότε ἐκεῖνος ὄχι μόνο δέν τοῦ ἔδωσε τόν χρόνο ἀλλά τόν κατήγγειλε καί στόν δικαστή ὁ ὁποῖος τόν ἔβαλε στή φυλακή.

Οἱ ἄλλοι δοῦλοι βλέποντας τήν σκληρότητα καί τήν ἀδικία του, τόν κατήγγειλαν στόν βασιλιά, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ τοῦ ὑπενθύμισε ὅτι αὐτός τόν εἶχε λυπηθεῖ ἄν καί αὐτός ὄφειλε πολύ μεγάλο ποσό διέταξε νά τόν φυλακίσουν γιά τήν σκληρότητα του μέχρι νά ἐξοφλήσει τό χρέος».

Ἀδελφοί μου,

Μέ αὐτή τήν εἰκόνα ὁ Κύριός μας μίλησε σήμερα γιά τό χρέος πού ἔχουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀπέναντί Του καί τό ὁποῖο σέ ἄλλους εἶναι μεγάλο καί σέ ἄλλους μικρό, ἀνάλογα μέ τίς ἁμαρτίες μας. Εἶναι τό χρέος τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Χρεωστοῦμε στόν Κύριό μας, γιατί ἁμαρτάνουμε ἀπέναντί Του. Καί Ἐκεῖνος, ἐπειδή μας συγχωρεῖ, μᾶς ζητεῖ νά συγχωροῦμε κι ἐμεῖς ἐκείνους πού ἁμαρτάνουν ἀπέναντί μας, δηλαδή μᾶς ἀδικοῦν, μᾶς ὑβρίζουν, μᾶς ἐκμεταλλεύονται καί μᾶς συκοφαντοῦν.

Ἴσως ὅμως κάποιος ἀπό σᾶς διερωτηθεῖ: Μά πῶς μπορεῖ νά γίνει αὐτό;

Ἀνθρωπίνως βέβαια φαίνεται παράλογο, γιατί ὁ ἀνθρώπινος νοῦς ζητεῖ δικαιοσύνη. Ἀλίμονο ἐάν δέν τιμωροῦνται ὅσοι βλάπτουν τούς ἄλλους. Γι’ αὐτό καί ἔχει θεσπίσει νόμους πού ἀπαγορεύουν καί τιμωροῦν τούς παραβάτες.

Αὐτό λοιπόν πού ὁ Θεός ζητεῖ ἀπό μας νά συγχωροῦμε εἶναι μέν παράλογο γιά μᾶς, ἀλλά δίκαιο γιά Ἐκεῖνον, γιατί Αὐτός ἀντί νά μᾶς τιμωρεῖ, ὅπως θά ἔπρεπε, μᾶς συγχωρεῖ γιά τίς ἁμαρτίες μας δίδοντάς μας ἔτσι τήν εὐκαιρία νά γίνομε καλύτεροι.

Ἑπομένως εἶναι καί φυσικό καί δίκαιο γιά Ἐκεῖνον νά μᾶς ζητεῖ νά κάνομε τό ἴδιο.

Νά συγχωροῦμε ἐκείνους πού μᾶς βλάπτουν.

Ἴσως κάποιος σκεφθεῖ: Γιά νά γίνει αὐτό πρέπει νά εἴμαστε ἅγιοι καί ἐμεῖς δέν εἴμαστε.

Ἔχει δίκιο. Ναί εἴμαστε ἁμαρτωλοί καί ὄχι ἅγιοι. Μά γι’ αὐτό ἀκριβῶς μᾶς τό ζητεῖ ὁ Θεός, γιά νά γίνομε ἅγιοι ἀκολουθώντας τό δικό Του παράδειγμα πού πάνω στό σταυρό Του τήν ὥρα τοῦ μεγάλου μαρτυρίου Του συγχώρεσε τούς σταυρωτές Του. «Πατέρα συγχώρεσέ τους».

Ἀδελφοί μου,

Ἕνας Χριστιανός ἐξομολογεῖται στόν Γέροντα Σιλουανό, ὅτι ἕνας χωριανός του, τόν ὑβρίζει, τόν συκοφαντεῖ, τοῦ κλέβει σιγά – σιγά γῆ ἀπό τά χωράφια του καί τελευταῖα ἀπειλεῖ καί αὐτόν καί τήν οἰκογένειά του. Λέει λοιπόν:

«Σκέπτομαι νά πάω στόν Δικαστή καί νά τόν καταγγείλω. Πιστεύω ὅτι ἔτσι θά τόν βοηθήσω καί θά σωθεῖ ἡ ψυχή του».

Ὁ Γέροντας τοῦ ἁπαντά: «Κάνε ὅ,τι νομίζεις. Μόνο ἔλα νά προσευχηθοῦμε στόν Θεό νά σέ βοηθήσει στό διάβημά σου».

Γονατίζουν λοιπόν καί ἄρχισε νά λέει τό «Πάτερ ἠμῶν». Ὅταν ὅμως ἔφθασαν στήν φράση: «καί ἅφες ἠμίν τά ὀφελήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν ταίς ὀφειλέταις ἠμῶν» λέει ὁ Γέροντας: «Καί μήν συγχωρέσεις τά ὀφελήματα ἠμῶν ὅπως καί ἠμεῖς δέν συγχωροῦμε ταῖς ὀφελέταις ἠμῶν».

Τότε ὁ Χριστιανός τοῦ λέει: «Γέροντα δέν εἶναι ἔτσι τό «Πάτερ ἠμῶν». Παίρνει τήν ἀπάντηση: «Ἀφοῦ ἐσύ δέν συγχωρεῖς τόν συγχωριανό σου, ἔτσι πρέπει νά προσευχηθοῦμε». Τότε ἐκεῖνος κατάλαβε τό λάθος του, ἐζήτησε νά τόν συγχωρέσει καί δέν πῆγε στόν Δικαστή.

Πολύ ὄμορφη καί διδακτική αὐτή ἡ ἱστορία ἀπό τή ζωή τῶν Ἁγίων μας. Ἄν λοιπόν ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό νά μᾶς συγχωρέσει γιά τίς ἁμαρτίες μας, τίς ἀναρίθμητες πρέπει νά μάθουμε νά συγχωροῦμε καί ἐκείνους πού μᾶς πειράζουν.

Πολύ μεγάλη ὑπόθεση ἡ ἀγάπη στή ζωή μας. Ὅπου δέν ὑπάρχει αὐτή, δέν ὑπάρχει καί ἡ συγχώρεση.

Εἶναι παράλογος λοιπόν ὁ Θεός μας; Ἀσφαλῶς ὄχι, γιατί ὄχι μόνο δέν εἶναι παράλογη ἡ ἀγάπη ἀλλά καί ἀναγκαία. Τήν ἔλλειψή της στή ζωή μας τήν ζοῦμε μέ τραγικό τρόπο.

Ἄς προσπαθήσομε λοιπόν νά μάθουμε νά ἀγαποῦμε καί νά συγχωροῦμε.

Ιερά Μητρόπολη Κυδωνείας και Αποκορώνου- Π.Β.Μ

Του ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΤΡΙΤΟΥ, Καθηγητή Α.Π.Θ.

Η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος είναι μια από τις κορυφαίες γιορτές του ενιαύσιου εκκλησιαστικού κύκλου. Γιορτή Χριστολογική, ανθρωπολογική και σωτηριολογική. Χριστολογική, γιατί ο μεταμορφωθείς είναι ο Ιησούς Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού. Ανθρωπολογική, γιατί έδειξε τη θέωση της ανθρωπίνης φύσεως. Σωτηριολογική, γιατί φανέρωσε τη δόξα όλων, όσων θα ενωθούν μαζί Του.

Μεταμόρφωση σημαίνει αλλαγή μορφής. Ο Χριστός με τη μεταμόρφωσή του δεν μετέβαλε την ουσία της ανθρωπίνης υποστάσεώς του, αλλά το σώμα, το οποίο κάλυπτε τη θεότητά του, διαπεράστηκε προς στιγμήν από μια ακτίνα της θεότητάς του, η οποία το έκανε να παρουσιαστεί λαμπρό και μεγαλειώδες. Ο Χριστός δεν προσέλαβε κάτι που δεν είχε, ούτε μεταβλήθηκε σε κάτι που δεν ήταν, αλλά φανέρωσε αυτό που ήταν.

Με τη μεταμόρφωσή Του ο Χριστός έδειξε το αρχέτυπο κάλλος της εικόνος και θεούργησε την ανθρώπινη φύση που προσέλαβε. Το αρχαίο κάλλος, το οποίο με την πτώση του Αδάμ αμαυρώθηκε, με την Μεταμόρφωση πήρε πάλι τη θεία δόξα και λαμπρότητα. Η Μεταμόρφωση δείχνει την προέλευση του ανθρώπου. Σε ποια δηλαδή κατάσταση βρισκόταν ο Αδάμ πριν από την πτώση, αλλά και τον σκοπό της υπάρξεώς μας.

Η Μεταμόρφωση φανερώνει και τη Βασιλεία του Θεού. Το μεγάλο αυτό γεγονός έγινε ύστερα από τη γνωστή ρήση του Κυρίου: «Αμήν λέγω υμίν, εισί τινές των ώδε εστηκότων, οίτινες ου μη γεύσωνται θανάτου έως αν ίδωσι την Βασιλείαν του Θεού εληληθυίαν, ενδυνάμει» (Μάρκ. Θ’, 1). Η σύνδεση της βασιλείας του Θεού με τη Μεταμόρφωση δηλώνει ότι η Βασιλεία του Θεού είναι η θέα της θαβωρείου φωτοχυσίας από όσους θελήσουν να ενωθούν με το Σωτήρα Κύριο. Για να φθάσει, ο άνθρωπος σ’ αυτή την υψηλή πνευματική κατάσταση πρέπει να διέλθει τις τρεις βαθμίδες της πνευματικής ζωής που είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση.

Κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή σ’ αυτές τις τρεις βαθμίδες, που οδηγούν στη Βασιλεία του Θεού, αναφέρονται οι τρεις σκηνές, που ζήτησαν οι μαθητές από τον Κύριο, όταν έγιναν θεατές της υπερκόσμιας αυτής πνευματικής καταστάσεως. Έτσι η Μεταμόρφωση μας δείχνει και το σκοπό της υπάρξεώς μας που είναι η Βασιλεία του Θεού.

Άμεσα συνδέεται το γεγονός της Μεταμορφώσεως με το θαβώρειο φως. Κατά τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο οι μαθητές κατά τη Μεταμόρφωση είδαν δύο ήλιους, τον αισθητό και το νοητό. «Έναν εν τω ουρανώ κατά το έθος και έναν παρά το έθος». Και όπως με την ανατολή του αισθητού ηλίου εξαφανίζονται όλα τα άστρα του ουρανού, έτσι και με την ανατολή του ηλίου της δικαιοσύνης εξαφανίστηκαν και οι ακτίνες του αισθητού ηλίου.

Το φως της Μεταμορφώσεως δεν ήταν μια κτιστή πραγματικότητα, αλλά το φως της θεότητας. Οι άγιοι Πατέρες προκειμένου να μη γίνει καμιά σύγχυση μεταξύ του κτιστού φωτός του ηλίου και του ακτίστου φωτός της θεότητας χρησιμοποιούν τον όρο «υπέρφωτος γνόφος». Οι μαθητές είδαν το θείο φως με τις σωματικές τους αισθήσεις, αφού προηγουμένως υπέστησαν και αυτοί την εναλλαγήν. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τονίζει ότι οι μαθητές «ενηλλάγησαν και ούτω την εναλλαγήν είδον».

Μέτοχοι της θαβωρείου φωτοχυσίας είναι πέντε πρόσωπα. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας από την Π.Δ. και τρεις μαθητές, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης από την Κ.Δ.. Σύμφωνα με την πατερική διδασκαλία της θεοποιού ενεργείας μετέχουν όσοι βρίσκονται σε κατάσταση θεοπτίας. Ο Μωϋσής στο όρος Σινά είδε τη δόξα του ασάρκου Λόγου, που του παρέδωσε το Νόμο, αλλά και τη θεωρία της φλεγομένης και μη κατακαιομένης βάτου. Ο Ηλίας αξιώθηκε να δει τον άσαρκο Λόγο με τη μορφή λεπτής αύρας. Η επιλογή των τριών μαθητών δεν είχε προσωποληπτικό χαρακτήρα, γιατί κατά τον Ιερό Χρυσόστομο οι τρεις υπερείχαν των άλλων μαθητών, γι’ αυτό και ήταν οι καταλληλότεροι, για να δεχθούν τη συγκλονιστική αυτή αποκάλυψη. Μάλιστα οι δύο από αυτούς, ο Πέτρος και ο Ιωάννης, έδωσαν γραπτά τη μαρτυρία του γεγονότος.

Το Θαβώρ αποτελεί ιδεώδες. Οι Πατέρες μιλώντας για τη μεταμόρφωση και τη μετοχή στη θεία δόξα κάνουν λόγο για προσωπική ανάβαση στο όρος της θεοπτείας.

Συνεχής είναι η παρακλητική κραυγή της στρατευομένης Εκκλησίας: «Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς το φως σου το αΐδιον». Ο κάθε χριστιανός οφείλει να ανέρχεται στο Θαβώρ, δηλ. από αρετή σε αρετή και να δεχθεί την προσωπική του μεταμόρφωση μέσω της αγιοπατερικής οδού της καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως για να φθάσει στην ένωσή του με το Θεό εν Χριστώ.

Η Ορθόδοξος, Εκκλησία είναι το Θαβώριο όρος της δικής μας μεταμορφώσεως εν τω ακτίστω φωτί του προσώπου του Κυρίου. Αυτή είναι η ελπίδα των Ορθοδόξων και συμπάσης της ανθρωπότητας.

Από:http://www.proinoslogos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=280&catid=35

Καθώς βιώνουν ευχαριστιακά οι Χριστιανοί τη μεγάλη και χαροποιό εορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και μέσω αυτής η Εκκλησία υποδεικνύει στον κάθε άνθρωπο «την κρείττονα (…) αλλοίωσιν» (1), ευθεία δηλαδή οδό μεταβολής της ψυχικής χοϊκότητας επί το πνευματικότερον, μέσω μάλιστα της θέας του ακτίστου Φωτός που τόσο υπέροχα επέλαμψε στο όρος Θαβώρ, πραγματοποιείται και μια μικρή τελετή για την ευλογία των σταφυλιών, καθώς αρχίζει ο Τρύγος σε λίγες ημέρες. Τι παράδοξα πράγματα συμβαίνουν στην Ορθόδοξη Λατρεία: Ενώ θεωρείται ότι οι πιστοί στοχεύουν στην υπέρβαση των υλικών, ήδη ευλογούνται καρποί υλικοί. Τούτο θα μπορούσε να ξενίσει κάποιους ή να ξεστρατίσει το νου σε αλλότριες εκτιμήσεις. Αλλά όχι! Υπάρχει εξήγηση και μάλιστα θεμελιωμένη στη θεολογική εμπειρία!

Αξίζει να προσεχθεί ότι στην αρχή διατυπώθηκε λόγος για υπέρβαση της ψυχικής χοϊκότητας, δηλαδή για το φρόνημα του χώματος, το οποίο εγκλωβίζει συνήθως τον άνθρωπο σε λαβυρίνθους ή τον συνθλίβει κατάχαμα, δίχως να τού επιτρέπει το σθένος της ανάτασης / ανάστασης. Αυτή η άκρως επίφοβη χοϊκότητα δεν έχει σχέση με αυτή καθεαυτή την ύλη ως συστατικού της ύπαρξης του ανθρώπου και του κόσμου μας.

Όντας ο άνθρωπος δισύνθετος, πλαστουργημένος δηλαδή από σώμα και ψυχή, από πηλό και ουρανό, δεν είναι δυνατόν και δεν είναι επιτρεπτό ν’ απαρνηθεί το υλικό του μέρος. Τούτο, εάν κάποτε εκφέρεται ως επιδίωξη από διάφορους κύκλους εκκλησιαστικούς (παρα- κι εξω-εκκλησιαστικοί μάλλον αποδεικνύονται), οδηγεί σε πολύ επικίνδυνες παρεκκλίσεις και αδιέξοδες αστοχίες. Ο άνθρωπος ο καινούργιος, αυτός της Αιωνιότητας, είναι ο μεταμορφωμένος άνθρωπος της Ανάστασης, ο οποίος διασώζεται και με την ψυχή και με το σώμα του!

Άλλωστε, τα στοιχεία της ύλης, ως παράγωγα της θείας αγάπης και ελευθερίας, είναι πρωτίστως θείες έννοιες, οριζόμενα από μια θεόπνευστη λογική, η οποία εξωτερικεύεται πολύτροπα προς την Κτίση. Η πηγή τους είναι η ίδια, που σημαίνει ότι έχουν εσωτερική και απόλυτη ενότητα, χαρακτηρίζονται όμως και από μιαν -απροσδιόριστη στον ανθρώπινο νου- ετερότητα συνδυασμών. Ο θείος Λόγος δομεί το Σύμπαν δια ενεργειών απείρων, οι δε θείοι λόγοι βρίσκονται σε κίνηση διαρκή, η οποία δύναται να μηδενίσει τη μονοτονία της κοσμικής λειτουργίας, αλλά και θέτουν ένα ενιαίο σκοπό, προσεγγιζόμενον όμως συνεγείροντας τις ιδιαιτερότητες και δυνατότητες ενός εκάστου από τα όντα. Μολαταύτα η Κτίση δεν αποτελεί μόνον «ποίησιν χειρών αυτού» (2), αλλά και καλλιτέχνημά Του. Το Κάλλος και η Αρμονία αποτελούν τα χαρακτηριστικά της έλλογης αυτής σύνθεσης στοιχείων (3).

Δεδομένων όλων των ανωτέρω ο άνθρωπος σέβεται την ύλη κι ευλογεί κάθε τι το υλικό, ισοδύναμα με καθετί το πνευματικό τον αφορά, εν προκειμένω τα σταφύλια, «τον καρπόν της αμπέλου τον νέον»: Ως βοηθητικό της επίτευξης τού κατεξοχήν στόχου μας, της θέας δηλαδή του Θεού, της μετοχής -κατά την δυνατότητα ενός εκάστου- στο φως της θείας δόξας. Πίσω από τα όποια κτίσματα διακρίνουμε την ποιητική ενέργεια του Κτίστη, η οποία παρήγαγε και τον άνθρωπο• πίσω από το καθετί υλικό παραδεχόμαστε «τον την ύλης δημιουργόν», για να θυμηθούμε τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο οποίος σε άλλη ευκαιρία (4) έχει γράψει τα παρακάτω υπέροχα: «Ου προσκυνώ τη ύλη, προσκυνώ δε τον της ύλης δημιουργόν τον ύλην δι’ εμέ γενόμενον, και εν ύλη κατοικήσαι καταδεξάμενον, και δι’ ύλης την σωτηρίαν μου εργασάμενον, και σέβων ου παύσομαι τη ύλη, δι’ ης η σωτηρία μου είργασται».

Ευλογώντας λοιπόν τα σταφύλια και τις σταφίδες, που -σύμφωνα με την παράδοση- προσκομίζουν οι ενορίτες στον ναό κατά την εορτή της Μεταμόρφωσης από τους κτήματά τους, ενόψει του αγώνα (και της αγωνίας) του Τρύγου, η Εκκλησία δηλώνει (ή και διαδηλώνει) προς κάθε κατεύθυνση ότι:

* πρώτον, καταφάσκει 100% την ύλη, θεωρώντας εκ των ών ουκ άνευ την διαλεκτική σχέση θείου και κτιστού, ανιχνεύοντας μάλιστα την ποιητική πνοή του Αγίου Πνεύματος επί παντός υλικού. Προσφυέστατα ο P. Evdokimov γράφει: «Το άγιον Πνεύμα είναι μέσα στο χρίσμα, όπως είναι και μέσα στο ύδωρ του βαπτίσματος• ενεργεί σ’ αυτό και με αυτό. Έτσι το χρίσμα είναι ο “αντίκτυπος” του αγίου Πνεύματος• δεν είναι μία απλή εικόνα ή σύμβολο, αλλά εμπεριέχει πραγματικά και αποτελεί το στοιχείο, κάτω από το οποίο το Πνεύμα ενεργεί και κρύβει την δράση του. Το σωματικό μας στοιχείο μετέχει στη χάρη με τον ίδιο τρόπο που μετέχει και το πνεύμα μας και έτσι και τα δύο μαζί κατοπτρίζουν την εικόνα του ενσαρκωμένου Λόγου» (5).

* δεύτερον, προσβλέπει στον Δημιουργό της, ο Οποίος ανακυκλώνοντας τον Χρόνο, χειραγωγεί τον άνθρωπο σε νέα παραγωγή υλικών στοιχείων για τις βιοτικές μας ανάγκες και με την πεποίθηση, που διαρκώς εκφράζεται μες από τη θεία Λειτουργία, αναφωνώντας: «Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν, κατά πάντα και δια πάντα» και

* τρίτον, αποδέχεται ότι η ανάβαση της νοητής σκάλας προς τον Ποιητή του Παντός δεν είναι δυνατό να κατορθωθεί, εάν δεν μεταχειρισθεί τις διαθέσιμες δυνατότητες των υλικών στοιχείων. Παραδείγματος χάριν, το κρασί από τα σταφύλια για τη μετάληψη Αίματος Χριστού, το σιτάρι για το Πρόσφορο, το λάδι για το Χρίσμα, το λάδι για το Ευχέλαιο και τα Καντήλια, σαράντα αρωματικά φυτά για το Άγιο Μύρο, τα χέρια μας για την ελεημοσύνη, τα πόδια μας για τη γονυκλισία, την καρδιά μας για την αγάπη κ.ο.κ. Σε αυτά τούτα τα υλικά στοιχεία ουδόλως προσδίδουν οι Χριστιανοί ρόλο διαμεσολαβητικό ή και χρησιμοθηρικό, αλλά δι’ αυτής της υλικότητας μετέχουν των θείων ενεργειών, που την έχει παράξει (6).

Κι ενώ αναγιγνώσκεται κατά την εορτή της Μεταμόρφωσης η Ευχή «εις μετάληψιν σταφυλής» ή και «επί τρυγής αμπέλου», δεν λησμονάμε ότι ανάλογες ευχές μεταχειρίζεται η Εκκλησία, προσευχόμενη ανέκαθεν για κάθε πτυχή του καθημερινού / «υλικού» βίου των μελών της (7): Για τη σπορά, το αλάτι, τα φρούτα, το αλώνι, το φύτεμα αμπελιού, το κρασί, το κοπάδι, τα κρέατα, το τυρί, τα αυγά, την κατασκευή πλοίου, τα δίχτυα, το νέο πηγάδι, την ανομβρία, τον σεισμό, την αρρώστια, την πείνα, τους ακατάσχετους αέρηδες, τις τρικυμίες, το μολυσμένο στάρι ή το αλεύρι, το νέο σπίτι ή το αυτοκίνητο. Καθώς μάλιστα οι αιώνες μάς φέρνουν μπροστά σε νεότερες εξελίξεις, άρα και λειτουργικές ανάγκες, το Ευχολόγιό μας εμπλουτίζεται ολοένα με ειδικές ευχές κατά τις απαιτήσεις της εποχής μας, όπως π.χ. για ακτινοδιαγνωστικό εργαστήριο, ραδιοφωνικό σταθμό ή τηλεόραση, γυμναστήριο, σούπερ μάρκετ, περιβαλλοντικό κέντρο, εγκαταστάσεις Μετρό, αεροδρόμιο και άλλα πολλά (8).

Κλείνοντας αυτές τις σκέψεις

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Εὐλόγησον, Κύριε, τόν καρπόν τοῦτον τῆς ἀμπέλου τόν νέον, ὅν διά τῆς τοῦ ἀέρος εὐκρασίας, καί τῶν σταγόνων τῆς βροχῆς, καί τῆς τῶν καιρῶν γαλήνης εἰς ταύτην τήν ὡριμοτάτην στάσιν ἐλθεῖν εὐδοκήσας, ἵνα ᾗ ἐν ἡμῖν τοῖς ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου μεταλαμβάνουσιν, εἰς εὐφροσύνην, καί τοῖς προσενέγκασι δῶρον, εἰς ἐξιλασμόν ἁμαρτιῶν, διά τοῦ ἱεροῦ καί ἁγίου Σώματος και Αἵματος τοῦ Χριστοῦ σου• μεθ’ οὗ εὐλογητός εἶ, σύν τῷ Παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν και ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Από Στιχηρό του Μικρού Εσπερινού της Εορτής.

2. Ψαλμ 18,2.

3. Είναι αξιοπρόσεκτη η προσέγγιση του Καθηγητή Χρήστου Τερέζη για τη «λογική σύσταση της ύλης», στο σύγγραμμα: Α. Μάρας – Η. Τεμπέλη – Χρ. Τερέζη – Σ. Τριαντάρη, Θεολογία και φιλοσοφία στην εποχή των Πατέρων, εκδ. ΕΑΠ, Πάτρα 2008, τόμος 3, 147-152.

4. Το απόσπασμα αφορά στην τιμή των ιερών Εικονισμάτων.

5. Παύλου Ευδοκίμοφ, Η Ορθοδοξία, (Μτφρ Αγαμέμνονος Τ. Μουρτζοπούλου), εκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1972, σσ. 371-372.

6. Βλ. σχετικά, Χρ. Τερέζη, ό.π., σσ. 152-156 («Λειτουργική ζωή και ύλη»).

7. Βλ. σχετικά στο Μικρό και στο Μεγάλο Ευχολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

8. Βλ. α) Μητροπολίτου Μαρωνείας Τιμοθέου Ματθαιάκη, Ευχαί εις διαφόρους περιστάσεις, Εν Αθήναις 1971, β) Του ίδιου (ως Μητροπολίτου Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας), Εγκόλπιον Ευχολόγιον, Αθήναι 2000 (δ΄ έκδοση), γ) Αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Παπαθανασίου (επιμέλεια), Θησαυρός νέων Ευχών και Δεήσεων, εκδ. Τόλμη, Αθήνα 2003.

[Ομιλία του π. Παναγιώτη Καποδίστρια κατά τη θεία Λειτουργία της γιορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, στο Μπανάτο της Ζακύνθου – 6 Αυγούστου 2009]

Από:http://theoperiv.blogspot.com/2009/08/blog-post_06.html

Γ.Σκαλτσή.Καθηγητού Α.Π.Θ-Απόσπασμα

….Η ΕΥΛΟΓΙΑ τῶν σταφυλιῶν κατὰ τὴ Μεταμόρφωση κατανοεῖται μέσα ἀπὸ τὶς θεολογικές, ἀνθρωπολογικὲς καὶ κοσμολογικὲς διαστάσεις τῆς ἑορτῆς αὐτῆς.

῾Ο Κύριος «ἡμέρας  ἓξ» ἢ «ὡσεὶ ἡμέρας ὀκτώ», μετὰ τὴν πρόρρηση τοῦ Πάθους Του,«εἰς ὄρος ὑψηλόν… μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν (Πέτρου, ᾿Ιακώβου καὶ ᾿Ιωάννου), καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἢλιος,τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς».

Αὐτὸς εἶναι ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου,ἀλλὰ καὶ ὁ κυρίαρχος τῶν ἐσχάτων. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἄμπελος «ἐν οὐρανοῖς μὲν ἔχουσα τὴν ρίζαν, ἐπὶ γῆς δὲ τὰ κλήματα·ἄμπελος κλαδευομένη τὸ σῶμα, ἀλλ᾿ οὐ  τὴν ρίζαν· ἄμπελος μετὰ τρίτην ἡμέραν  τοῦ κλαδευθῆναι βλαστάνουσα τὸν βότρυντῆς ἀναστάσεως».

Εἶναι φυσικό, λοιπόν, μὲ τὴ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου νὰ φωτίζεται καὶ νὰδοξάζεται ὁλόκληρος ὁ κόσμος.

῾Η κτίση  φαιδρύνεται καὶ ἀποκτᾶ τὴ λαμπρότητα ποὺ εἶχε κατὰ τὸ χρόνοτῆς δημιουργίας.Γι᾿ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ λόγο καὶ ἡ κτίση, ἀνταποκρινόμενη  δοξολογικὰ σ᾿ αὐτὴ τὴ δωρεὰ καὶ τὴν ἐλπίδα, ἀναφέρεται πρὸςτὸ Δημιουργό της καὶ τὸν εὐχαριστεῖ, ἀλλὰ καὶ ἡ ᾿Εκκλησία  στὴν πιὸ κατάλληλη ἑορτή, τῆς Δημιουργίας καὶ τῶν ᾿Εσχάτωντῆς ἀνανέωσης καὶ τῆς ἐλπίδας, συνηθίζει νὰ εὐλογεῖ τὸν κόσμο  καὶ τὶς ἀπαρχές του, ἐπιβεβαιώνοντας ἔτσι ὅτι ἡ ἀνανέωση ἀρχίζει ἀπὸ τὸ Θεό, περνᾶ μέσα ἀπὸ τὴ φύση καὶ καταλήγει στὴσωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

῾Η εὐλογία τῶν σταφυλιῶν, τῶν ἀντιπροσωπευτικῶν αὐτῶν ἀπαρχῶν τοῦ κόσμου, εἶναι μία λειτουργικὴ πράξη ποὺ τονίζει–ἰδιαίτερα τὴ δοξολογικὴ καὶ εὐχαριστιακὴ προσφορὰ τῆς ὕλης  καὶ τῶν καρπῶν τῆς γῆς στὸ Δημιουργὸ Θεὸ καὶ κτίστη τῶν ἁπάντων. Πολὺ περισσότερο μάλιστα, ὅταν ὁ καρπὸς αὐτὸς τῆς  ἀμπέλου μᾶς δίδει τὸ κρασί, ποὺ ὁ Χριστὸς εὐλόγησε στὴν Κανᾶ, γιὰ νὰ τονίσει τὴν ἐν Χριστῷ μεταμόρφωση τοῦ κόσμου,ἀλλὰ καὶ μᾶς τὸ παρέδωσε στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο, ὡς τὸ στοιχεῖο  ἐκεῖνο, ποὺ μαζὶ μὲ τὸ ψωμί, τὴν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας  ἀφθαρτοποιοῦνται χαρισματικά, μεταποιούμενα σὲ Κυριακὸ «σῶμα καὶ αἷμα», θεία Εὐχαριστία.

᾿Εκτὸς τούτων, ἡ εὐλογία τῶν σταφυλιῶν τονίζει καὶ τὴν ἀνάγκη συνεχοῦς πνευματικῆς καρποφορίας καὶ μεταμορφωτικῆς  πορείας τοῦ ἀνθρώπου, καθόσον «οἱ τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν διαπρέ-ψαντες, καὶ τῆς ἐνθέου δόξης ἀξιωθήσονται»

Περιοδ. «᾿Εφημέριος», Σεπτέμβριος 2000, σελ. 11-14.

Από:http://dosambr.wordpress.com/2010/08/05/

Ματθ. 17, 1-9

Το γεγονός της Μεταμορφώσεως του Χριστού, που εορτάζουμε σήμερα, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία που είδαν οι μαθητές Του, λίγο πριν το Πάθος και την Ανάστασή Του. Και πάλι, δεν ήταν μάρτυρες αυτού του θαύματος όλοι οι μαθητές, αλλά ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, τους οποίους πήρε μαζί Του ο Ιησούς και ανέβηκαν σε ένα όρος υψηλό. Εκεί, μπροστά στα μάτια τους μεταμορφώθηκε, και το πρόσωπό Του έλαμψε σαν τον ήλιο και τα ρούχα Του έγιναν λευκά σαν το φως. Τότε είδαν τον Μωυσή και τον Ηλία, τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, να συνομιλούν με το Χριστό, και ο Πέτρος είπε: “Κύριε, είναι καλό να μείνουμε εδώ. Κι ας κάνουμε, αν θέλεις, εδώ τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία”. Πριν ακόμα τελειώσει τα λόγια του, ένα φωτεινό σύννεφο ήλθε από πάνω τους και από μέσα του ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: “Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστούμαι. Αυτόν να ακούτε”. Με το άκουσμα αυτό, έντρομοι οι μαθητές έπεσαν με το πρόσωπο στη γη. Και ο Ιησούς, αφού τους πλησίασε, τους άγγιξε και είπε: “σηκωθείτε, μη φοβάστε”. Όταν σήκωσαν τα μάτια τους δεν είδαν τίποτα, παρά μόνο τον Ιησού. Και καθώς κατέβαιναν το βουνό, τους διέταξε ο Χριστός να μη πουν σε κανένα το όραμα, μέχρις ότου ο Υιός του ανθρώπου να αναστηθεί.

Με το όραμα αυτό, το οποίο όπως είπαμε συνέβη λίγο πριν το Πάθος του Χριστού, θέλησε ο Θεός να αποκαλύψει, μέσα στα όρια της ανθρώπινης αντίληψης, τη δόξα και τη λάμψη της θεότητάς Του. Με την ενανθρώπησή Του, ο Υιός και Λόγος του Θεού συνέστειλε και έκρυψε τρόπον τινά αυτή τη δόξα, και αυτό είναι ένα από τα στοιχεία της “Θείας κενώσεως”, όπως την αποκαλούν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Σήμερα αφήνει να αποκαλυφθεί αυτή η δόξα στους τρεις μαθητές Του, για να αντιληφθούν ότι ο Διδάσκαλός τους δεν είναι απλά ένας άνθρωπος σταλμένος από το Θεό, αλλά ο ίδιος ο Θεός. Και για να μη δειλιάσουν, όταν τις ημέρες του Πάθους δουν τον σήμερα ένδοξο Διδάσκαλό τους να ατιμάζεται και να θανατώνεται σαν τον χειρότερο κακούργο.

Στο Απολυτίκιο της εορτής ψάλουμε ότι ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές τη δόξα Του “καθώς ηδύναντο”, δηλαδή σύμφωνα με τη δυνατότητα με την οποία μπορούσαν να δουν τη θεϊκή Του δόξα, η οποία είναι φως που φωτίζει τον άνθρωπο και τη ζωή του ολόκληρη. Δεν αποκαλύπτει πλήρως αυτό το φως, αλλά όσο ο καθένας αντέχει και μπορεί να δει, χωρίς να συντριβεί η προσωπικότητά του, το αυτεξούσιό του, η δυνατότητα δηλαδή να πιστεύει ελεύθερα και αβίαστα στον Θεό.

Ο Ιησούς συνομιλεί με το Μωυσή και τον Ηλία. Ο ευαγγελιστής Μάρκος, στην αντίστοιχη διήγηση, μας λέει ότι συζητούσαν για το επερχόμενο Πάθος του Κυρίου. Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία των δύο μεγάλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, υπογραμμίζει τρία σημαντικά στοιχεία. Πρώτον, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι όντως ο Λυτρωτής του κόσμου, αυτός για τον οποίο είχε μιλήσει ο Θεός με το στόμα των προφητών. Σε αυτό άλλωστε συνηγορεί και η φωνή, μέσα από τη φωτεινή νεφέλη, που μαρτυρεί ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού. Το δεύτερο σημείο είναι ότι ο Χριστός, όπως και ο ίδιος πολλές φορές τόνισε, με την παρουσία Του στη γη, με τη διδασκαλία Του και με το λυτρωτικό Του έργο, δεν καταργεί τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά τον ολοκληρώνει, τον τελειοποιεί. Γι αυτό, και ενώ στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει έντονο το στοιχείο της δικαιοσύνης, στην Καινή Διαθήκη επικρατεί η αγάπη, η μακροθυμία και η συγγνώμη.

Το τρίτο σημαντικό στοιχείο που υπογραμμίζεται με την παρουσία των προφητών, είναι ότι ο Θεός δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζώντων. Με αυτό εννοούμε δύο πράγματα: ότι ο άνθρωπος δεν τελειώνει με τον σωματικό θάνατο, αλλά προσωρινά χωρίζεται το σώμα από την αθάνατη ψυχή του, μέχρι την ημέρα της Δευτέρας παρουσίας του Χριστού, και της κοινής αναστάσεως όλων των ανθρώπων. Κι ακόμη, ότι όταν ο άνθρωπος κατορθώσει να προσεγγίσει τον Θεό και να κοινωνήσει την άπειρη αγάπη Του, τότε μεταλαμβάνει της όντως Ζωής και αφθαρτοποιείται πνευματικά και συγκαταλέγεται μαζί με τους Αγίους. Έτσι οι Άγιοι όχι μόνο είναι ζωντανοί, όχι μόνο μεσιτεύουν στον Θεό για τη δική μας σωτηρία, αλλά εμφανίζονται πολλές φορές και συνομιλούν με ταπεινούς ανθρώπους, και θαυματουργούν. Γι αυτό και όταν λέμε ότι η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, δεν θεωρούμε ως μέλη της μόνο εμάς, τους επί γης πιστούς, αλλά και όλους τους Αγίους και τους άγνωστους σε εμάς ανθρώπους που έχουν γευτεί στη ζωή τους το φως της δόξας και της αγάπης του Θεού.

Αυτή την έλλαμψη, αυτό το φως ας αναζητάμε καθημερινά στις προσευχές μας, για να μας φωτίζει και να μας καθοδηγεί στην πνευματική μας πορεία μέσα στον κόσμο.

π. Χερουβείμ Βελέτζας

Από:http://xerouveim.blogspot.com/2010/08/6-8-2010.html#more#ixzz0vigjcar9

Ο άνθρωπος στη ζωή του αναζητά πρότυπα με βάση τα οποία να πορευθεί. Ακόμη και εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του παντελώς αυτόφωτο, στηριγμένο στις γνώσεις του, στις ικανότητες και τα χαρίσματά του, στο εγώ του, δεν μπορεί παρά να είναι επηρεασμένος από ιδέες, από στάσεις ζωής, τις οποίες επέλεξε για να ακολουθήσει.

Βεβαίως, σήμερα στην πράξη, ,η έννοια του αυτόφωτου ανθρώπου τείνει να εκλείψει. Είναι τέτοιος ο επηρεασμός από  τον σύγχρονο πολιτισμό, από τις μηδενιστικές και υλιστικές ιδεολογίες, από τον κόσμο του καταναλωτικού ήθους και τους κάθε λογής πυλώνες του, ώστε τα περιθώρια ελευθέρας επιλογής να είναι ελάχιστα.

Ο άνθρωπος όμως αναζητεί στηρίγματα και πρότυπα. Ιδιαιτέρως στην εποχή της μεγάλης κρίσεως την οποία βιώνουμε πλέον χωρίς διέξοδο, αισθανόμαστε πιο επιτακτική την ανάγκη να ανακαλύψουμε νόημα υπερβάσεως, ενώ η επιβίωση φαντάζει ως ο μοναδικός μας σκοπός.

Η μεγάλη κρίση, η οποία δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά πρωτίστως ηθική και πνευματική, απέδειξε κάτι το οποίο από καιρού όσοι δεν είχαν τα όμματα της ψυχής τους πεπηρωμένα από τα αγαθά, την φιληδονία, την απόρριψη οποιασδήποτε ελπίδος για το επέκεινα, έβλεπαν: ότι είναι αδιέξοδος ο τρόπος ζωής χωρίς αξίες, χωρίς πνευματικό φωτισμό, ότι θα ερχόταν η ώρα της συντριβής στον άνθρωπο και την κοινωνία που καλλιεργούσε μέσα του την ψευδαίσθηση του αυτόφωτου, ενώ ένας κυριολεκτικά δοτός τρόπος υπάρξεως τον είχε κατακτήσει.

Οι διανοούμενοι της εποχής μας, παρά την συντριβή στην πράξη του πεπηρωμένου τρόπου ζωής τους, δεν φαίνεται να έχουν κατανοήσει το αδιέξοδο του «αυτόφωτου».

Μάλιστα, εξακολουθούν να ταυτίζουν την πνευματική ελευθερία με την απάρνηση του Θεού, με την απιστία, με την απόρριψη της Εκκλησίας και του τρόπου ζωής που αυτή προτείνει. Δε διστάζουν να ζητούνε σημείον, και μάλιστα υλικό, για να δώσουν το ελάχιστο δικαίωμα υπάρξεως της Εκκλησίας στη ζωή του κόσμου.

Κατ’ αυτούς, από όσους «ετερόφωτους» εξακολουθούν να πιστεύουν στο Θεό, η Εκκλησία καλείται να συγκεντρώσει υλικά αγαθά και χρήματα και να τα προσφέρει στην κοινωνία, σ’ εκείνη δηλαδή που θεώρησε ότι «αυτόφωτα» μπορεί να ευτυχήσει, και να συντηρήσει τον αποτυχημένο τρόπο ζωής της. «Δώστε χρήματα στους ανθρώπους όσοι ανήκετε στο ετερόφωτον της Εκκλησίας, για να αποδείξετε ότι τους αγαπάτε, χωρίς προϋποθέσεις μετανοίας από την δική τους πλευρά, συντηρήστε δηλαδή την επιδίωξή τους να παραμένουν αυτόφωτοι, σε μια ζωή χωρίς Θεό»!

Η εορτή της Μεταμορφώσεως αναδεικνύει το πώς εννοεί η Εκκλησία και βιώνει τον φωτισμό. Η άνοδος του Χριστού και των τριών μαθητών στο όρος Θαβώρ, μας δείχνει ότι αν θέλουμε να βρούμε πραγματικό νόημα στη ζωή μας, πρωτίστως χρειάζεται να ακολουθήσουμε όχι κάποιον που απλώς διδάσκει ή επιχειρηματολογεί με ωραίες ιδέες, αλλά Εκείνον που μπορεί να μας βγάλει από τον αδιέξοδο τρόπο ζωής και να μας ανεβάσει στο όρος.

Εκεί δηλαδή από όπου μπορούμε να δούμε νηφάλια τον κόσμο, όχι μόνοι, αλλά μαζί Του. Με γνώμονα την ταπείνωση ότι δεν είναι η πεδιάδα του παρόντος κόσμου, με τις βιοτικές μέριμνες και ηδονές, η αρχή και το τέλος της ζωής, αλλά η άνοδός μας προς τα εκεί από όπου θα μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα με άλλα μάτια.

Η μεταμόρφωση, δηλαδή η φανέρωση του φωτός που είναι ο Χριστός και η χαρά την οποίαν αισθάνθηκαν οι μαθητές βλέποντας τον Διδάσκαλό τους να περιβάλλεται από υπέρλαμπρη δόξα, μας δείχνει ότι εάν ακολουθήσουμε αληθινά Εκείνον που μεταμορφώνεται, μπορούμε κι εμείς να μεταμορφωθούμε κοντά Του, σε υπάρξεις που θα γνωρίζουν τι σημαίνει αληθινή χαρά, δόξα που ξεφεύγει τον παρόντα χρόνο και τρόπο, και κυρίως, φως, το οποίο θα καθιστά την ύπαρξή μας λαμπρή, διάφανη, αληθινή και αισιόδοξη.

Κι αυτό διότι θα κατανοήσουμε πως η αμαρτία του παρόντος χρόνου είναι η απομόνωση στο «αυτόφωτον» του εγώ μας, η αυτοδικαίωση, ενώ είμαστε παραδομένοι στην αμαρτία και την αμαύρωση, και τελικά η απομάκρυνσή μας από την απλότητα της χαράς και της ευτυχίας που δεν μπορεί να ταυτιστεί με τα αγαθά και τον καταναλωτισμό.

Η συζήτηση του Χριστού με τους δύο προφήτες, τον Μωυσή και τον Ηλία, η παράκληση του Πέτρου στο Χριστό να μείνουν για πάντα στο Θαβώρ, κατασκευάζοντας τρεις σκηνές, αλλά και η άρνηση του Χριστού να μείνουν εκεί, μας δείχνουν ότι ακόμη και η πιο ύψιστη μορφή γνώσεως που είναι η κοινωνία με το Θεό και τους Αγίους, δεν οδηγεί τον άνθρωπο στην ικανοποίηση του εγώ και στο εωσφορικό κλείσιμο στην υπερηφάνεια, αλλά αποτελεί πρόκληση για να μοιραστεί την ευλογία με τους υπόλοιπους μαθητές, με τον υπόλοιπο κόσμο, να καταστήσει τον κόσμο δηλαδή Εκκλησία, με την αγάπη και τον αγώνα για την μεταμόρφωση και άλλων.

Ναι, στην Εκκλησία είμαστε «ετερόφωτοι». Χωρίς να αρνούμαστε τα χαρίσματα, τις γνώσεις, την πρόοδο την οποία ο Θεός μας δίδει ή και επιτρέπει να αποκτούμε, δεν καθηλωνόμαστε στην ψευδαίσθηση ότι μεταμορφωθήκαμε σε «αυτόφωτους».

Ζητούμε πνευματικότητα, φως δηλαδή αληθινόν μέσα από την κοινωνία με τον Χριστό, που είναι ο Ίδιος το Φως, και μέσα από αυτόν τον ετεροφωτισμό αγωνιζόμαστε όχι για να υποδουλωθούν οι άνθρωποι στην αιωνιότητα, χάνοντας το σήμερα, αλλά για να κατανοήσουν ότι η σχέση με τον Χριστό προσφέρει αληθινή μεταμόρφωση, νόημα και σκοπό υπάρξεως στον καθέναν μας και στο εδώ και στο επέκεινα.

Δεν παύουμε να προσευχόμαστε και να προσφέρουμε στον εγωιστικά «αυτόφωτο» άνθρωπο ό,τι μπορούμε. Διακηρύττουμε όμως στεντορεία τη φωνή ότι «ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος» και δεν υπάρχουμε μόνο για να δίδουμε τον άρτον τον επιούσιον. Μετάνοια και φωτισμό χρειάζεται ο κόσμος, δηλαδή παράδοση στην αγάπη του Θεού και πορεία αγιότητος.

Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς πνευματική άνοδο στο όρος. Η Εκκλησία είναι το Θαβώρ του κόσμου, η επάνω όρους κειμένη πόλις που δεν μπορεί να κρυφτεί, ο λύχνος που φωτίζει όλους όσους βιώνουν το σκότος της αμαρτίας, του εγωκεντρισμού, της αποτυχίας μιας ζωής στηριγμένης στην ύλη. Και φωτίζει η Εκκλησία γιατί λαμβάνει το Φως από το Ίδιο το Φως, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Εκείνον λοιπόν ας ακολουθήσουμε, ιδίως τώρα που οι συντεταγμένες του πολιτισμού και του ήθους που αυτός κομίζει  μαρτυρούν την πεντακάθαρη αποτυχία. Με Εκείνον να πορευθούμε όχι στα λόγια, αλλά στη ζωή της ασκήσεως, της αγάπης, της προσευχής, της πνευματικής ελπίδος συναναβαίνοντες με τους Αγίους και την παράδοση της πίστεώς μας από της γης εις τα άνω.

Χρόνια Πολλά κι ευλογημένα!  .

Από: http://www.imcorfu.gr/textsbishop/metamorfosi2010.ht

Το γεγονός της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, πάνω στο όρος Θαβώρ-που στα Εβραϊκά σημαίνει “Όρος Εκλεκτόν“- το πληροφορούμαστε από τούς τρεις λεγομένους Συνοπτικούς Ευαγγελιστές .

Όλες οι μαρτυρίες αυτές, διασώζοντας την Αποστολική εμπειρία, μας περιγράφουν με τρόπο λιτό, περιγραφικό αλλά και βεβαιωτικό, το τι συνέβη στο κατάφυτο εκείνο όρος της Γαλιλαίας κατά “την Θείαν και φρικτήν και ένδοξον Μεταμόρφωσιν”.

Στην κορυφή αυτού του βουνού η Αγία Ελένη έκτισε Ναό προς τιμήν των Αποστόλων, Πέτρου, Ιακώβου και Ιωάννου, ο οποίος εγκαινιάστηκε στις 6 Αυγούστου, κατά τη μαρτυρία του ιστορικού Νικηφόρου Καλλίστου. Και ενώ, κατά τούς τρεις πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού η γιορτή εορταζόταν πριν από το Πάσχα, επικράτησε από τότε ο εορτασμός της Μεταμορφώσεως να γίνεται στις 6 Αυγούστου, σε ανάμνηση των εγκαινίων και 40 ημέρες πριν από την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού.

Γεννιέται όμως το ερώτημα. Γιατί μεταμορφώθηκε ο Κύριος;

Τι ήθελε να δείξει στους προκρίτους των μαθητών και να διδάξει σ’ όλους μας.

Μια ερμηνευτική προσέγγιση και ένας Θεολογικός σχολιασμός στα αγιογραφικά κείμενα θα ήταν αναγκαίος και απαραίτητος. Αυτά θα μας φανερώσουν την αξία του μυστηρίου αυτού και τον σκοπό της “ένδοξης” Αποκαλυπτικής παρουσίας του Χριστού μας.

Έξι ημέρες, πριν από το εξαίσιο αυτό γεγονός, ο Απ.Πετρος στην πόλη Καισάρια-Φιλίππου, απαντώντας, εξ’ ονόματος και των άλλων μαθητών σε ερώτηση του Κυρίου προς αυτούς, για το τι θεωρούσαν ότι ήταν, είχε ομολογήσει πνευματέμορφα: “Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του Ζώντος”. Η μεταμόρφωση λοιπόν έδειξε ότι ο Υιός του Θεού του Ζώντος, είναι ο Υιός του ανθρώπου των προφητικών ρήσεων, ο διδάσκαλός τους.

Εκτός όμως από αυτό πρέπει να επισημάνουμε και κάτι άλλο. Λίγες μέρες πριν την Μεταμόρφωση ο Χριστός αποκαλύπτει στους μαθητές του “τα μέλλοντα Αυτώ συμβαίνειν” εις Ιεροσόλυμα. Το πάθος Του δηλαδή, την Σταυρική Του Θυσία, την Ταφή Του, εν τέλει και την Ανάστασή Του. Αλλά, οι μαθητές δεν ήταν δυνατόν να κατανοήσουν αυτά που προφητικά τούς αποκάλυπτε, γιατί για αυτούς ήταν αδιανόητο ο Θεάνθρωπος στη γη να πάσχει, να συκοφαντήται, να ατιμάζεται, να φθάνει σε οριακά σημεία ταπεινώσεως και ευτελισμού στα ανθρώπινα μάτια και εν τέλει να πεθαίνει.   Είχαν οι μαθητές άλλες προσδοκίες και άλλες αντιλήψεις για τον Μεσσία.    Τον ήθελαν να είναι στη γη κυρίαρχος των πάντων, κοσμοκράτορας, Βασιλιάς όλης της οικουμένης.

Γι’ αυτό και λίγες ημέρες πριν το πάθος οι πρόκριτοι των μαθητών ζητούσαν να συμμετέχουν στη δυναμική παγκόσμια γι’ αυτούς εξουσία του Κυρίου. Αυτή ήταν άλλωστε στα χρόνια του Χριστού μας η περιρρέρουσα ατμόσφαιρα και πίστη των Ιουδαίων για τον Μεσσία. Και όταν ο Χριστός μας, τούς αποκάλυψε κάποια άλλη δόξα Του-την δόξα του Πάθους Του και της Σταυρικής Του αγάπης -εκείνοι, “αθυμούντες” και “περίλυποι” έβλεπαν απελπισμένοι τα απατηλά τους όνειρα να χάνονται και τις φιλόδοξες κοσμικές επιδιώξεις και ελπίδες να μαραίνονται.

Ο Κύριος όμως έρχεται με την Μεταμόρφωσή Του να τούς βεβαιώσει και συγχρόνως να τούς στηρίξει στην πίστη, ότι όχι μόνον Θεάνθρωπος ήταν αλλά και ότι η Βασιλεία Του πάνω στη γη θα ήταν Θεανθρώπινη και η εξουσία Του καθαρά πνευματική στις ελεύθερες από τα πάθη και τις εγωιστικές προτιμήσεις και φιλόδοξες καρδιές των ανθρώπων. Στις καρδιές εκείνες που νικούν με την χάρη του Θεού και την δύναμη του πνεύματος την σάρκα, την ύλη και το δίκαιο της πυγμής και της καταπίεσης.

Μόνο μετά την Ανάστασή Του οι μαθητές εννόησαν αληθινά το πάθος του Κυρίου μας και θεολόγησαν με ακρίβεια το Μυστήριο της Μεταμορφώσεως. Κάτω από αυτές τις προοπτικές κατανοούμε αυτό που ο Απ. Παύλος γράφει στους Κορινθίους ότι “Εσταύρωσαν τον Κύριο της δόξης”.

Η Μεταμόρφωση είναι, σε τελευταία ανάλυση, η προαπόλαυση της δόξας του Ακτίστου Φωτός της Θεότητος του Χριστού μας, αυτό που έκρυβε 33 χρόνια ο Κυριός μας, κάτω από το καταπέτασμα της ανθρωπίνης φύσης, δηλαδή έκρυβε την Θεότητά Του μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη. Και έρχεται ο Κύριος κάποια στιγμή και αφήνει να φανεί μέσα από την ανθρώπινη φύση Του το άκτιστο Φως της Θεότητας Του. Έτσι, χωρίς να αναιρείται η φύση της σαρκός Του, χωρίς να αφαιρείται η να προστίθεται κάτι σ’ αυτήν.

Το σώμα Του μεταμορφώνεται και αναδεικνύεται πραγματικά, οτι ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, “ασυγχύτως, ατρέπτως ,αναλλοιώτως, αδιαιρέτως” κατά τούς Συνοδικούς όρους των Οικουμενικών Συνόδων.

Κοιτάζοντας τον μεταμορφωμένο Χριστό στο Θαβώρ, βλέπουμε φανερωμένη όχι μονάχα τη δόξα της Αγίας Τριάδος, όχι μονάχα τη δόξα του Σαρκωμένου Λόγου -ένα πρόσωπο σε δύο φύσεις- αλλά έμμεσα και την δόξα του δικού μας ανθρωπίνου προσώπου. Η Μεταμόρφωση είναι μία αποκάλυψη όχι μονάχα του τι είναι ο Θεός, αλλά τι ήταν ο ανθρώπινη φύση, πριν την πτώση των πρωτοπλάστων. Κατανοούμε λοιπόν, τι είχαμε χαρισμένο α­πό τον δημιουργό στον παράδεισο και τι χάσαμε για λίγες στιγμές πειρασμικής ηδονής. Για τον λόγο αυτό η γιορτή αυτή συνδέει τον επίγειο και τον ουράνιο κόσμο-όπως στο Θαβώρ παρέστησαν αντιπρόσωποι των νεκρών και των ζώντων (ο Μωϋσής και ο Προφήτης Ηλίας).

Συνδέει τον Θεό και τον άνθρωπο, που συνυπάρχουν και εκδηλώνεται αυτό στο πρόσωπο του μεταμορφούμενου Χριστού-το σήμερα και το αύριο, τον σταυρό και την δόξα, το τέλος του φθαρτού τότου κόσμου και την αρχή της αιώνιας μακαριότητας.

Αρχιμανδρίτης π. Ιερώνυμος Κάρμας

Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου

Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας

«Γιατί συνιστούν οί Άγιοι Πατέρες να λέμε “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” και όχι “ελέησον ημάς”, όπου το “ημάς” συμπεριλαμβάνει και τους άλλους; Δεν είναι εγωιστικό να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τους συνανθρώπους μας;»

Οί άγιοι Πατέρες προτιμούν να λέμε στον ενικό την ευχή, επειδή με τον λόγο “ελέησον με” (συχνά προσθέτουμε και “τον αμαρτωλών”) δηλώνουμε συναίσθηση της αμαρτωλότητας μας, όπως και ό Δαβίδ στους ψαλμούς πολλές φορές βοά “ελέησον με”, ενώ προσθέτει «ότι την άνομίαν μου εγώ γινώσκω» (Ψαλμ. ν’ 5) και «την άνομίαν μου έγνώρισα και την άμαρτίαν μου ουκ έκάλυψα» (Ψαλμ. λα’ 5). Το “ελέησον με” σημαίνει εξομολόγηση, αυτοέλεγχο, αύτομεμψία, αύτοσυναίσθηση της άμαρτωλότητας του προσευχομένου. Από τη συναίσθηση αυτή γεννιέται ή μετάνοια, ή συντριβή, οί στεναγμοί και τα δάκρυα, καθώς και πάλι μαρτυρεί ό προφητάναξ λέγοντας: «λούσω καθ’ έκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω» (Ψαλμ. στ’7). Λέγοντας, αδελφέ, τη μικρή αυτή ευχή (“Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με”), εάν επιθυμείς να γνωρίσεις καρποφορία, οφείλεις να στέκεσαι και συ ως άλλος Δαβίδ και ως άλλος Τελώνης.

Ό τελευταίος από την πολλή συναίσθηση και το στήθος ακόμη χτυπούσε, φωνάζοντας: «ό Θεός, ίλάσθητί μοι τω Αμαρτωλώ!» Κατέβηκε δε αυτός δικαιωμένος παρά ό “δίκαιος” Φαρισαίος, κατά τη μαρτυρία του Κυρίου (Λουκ. ιη’14).Και δεν αδιαφορούμε για τους άλλους. Ίσα-ίσα, επειδή νοιαζόμαστε για τους άλλους, φροντίζουμε τόσο πολύ για τον εαυτό μας. Άκουσε πάλι παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι είσαι άσημος και μόνος. Ξαφνικά, έρχεται κάποιος φίλος σου το ίδιο άσημος και μόνος, όπως εσύ. Πέφτει στα πόδια και σε παρακαλεί: «Φίλε μου, σε παρακαλώ, τρέξε στους ισχυρούς να παρακαλέσεις για μένα. Έχω μεγάλη ανάγκη». Τι θα κάνεις; Όσο συνδέεται ό φίλος σου με τους ισχυρούς, άλλο τόσο τους ξέρεις και συ. Τι βοήθεια να προσφέρεις; Ασφαλώς τίποτε.Αν όμως αγαπάς πραγματικά τον φίλο σου, αλλά και κάθε άλλο συνάνθρωπο, θα προβληματιστείς σοβαρά. Θα σκεφθείς: «Είναι ανάγκη να συνδεθώ οπωσδήποτέ με τους αρμοδίους. Πρέπει να βοηθήσω. Θα τρέξω λοιπόν στην πόλη? θα σπουδάσω? θα μορφωθώ? θα αποκτήσω θέσεις, φήμη και καλό όνομα.

Σιγά-σιγά θα συνδεθώ με τους ισχυρούς και τότε θα μπορώ άνετα να πετύχω αυτά πού θέλω».Τώρα, νομίζω, κατάλαβες Τι εννοώ. Αν θέλεις λοιπόν και συ να βοηθήσεις πνευματικά τους συνανθρώπους σου, φρόντισε πρώτα να συμφιλιωθείς ό ίδιος με τον παντοδύναμο Σωτήρα Χριστό με μετάνοια, με εξομολόγηση και να λες μαζί με τον Δαβίδ “ελέησον με!”

«Ωραία», θα μου πεις. «Να κάνω έτσι. Ας υποθέσουμε ότι συμφιλιώθηκα και εγώ με τον Κύριο Ιησού Χριστό. “Ε, τότε, από δω και πέρα δεν είναι εγωισμός να συνεχίσω να προσεύχομαι για τον εαυτό μου λέγοντας “ελέησον με” και όχι “ελέησον ημάς”;Σωστή ή παρατήρηση σου, άκουσε όμως και την εξήγηση. Ό Απόστολος Παύλος γράφει: «Καθάπερ γαρ το σώμα εν εστίν και μέλη έχει πολλά… ύμεΐς δε έστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους» (Α’ Κορ. ιβ’ 12,27). “Ώστε, κατά τον “Απόστολο, «όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθημεν» αποτελούμε μέλη ενός σώματος, του οποίου κεφαλή είναι ό Χριστός. Λέει πάλι ό μέγας Παύλος: «είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη, είτε δοξάζεται εν μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη» (Α’ Κορ. ιβ’26).Για παράδειγμα, αν ό Κώστας νίκησε στα 100 ή στα 400 μέτρα και βραβεύτηκε, δεν θα δώσουμε συγχαρητήρια στα πόδια του Κώστα, αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο. Αν πάλι τυχόν χτύπησε στον αγώνα το πόδι του, τότε δεν πονάει μόνο το πόδι, αλλά πονάει ολόκληρος.Το ίδιο και στα πνευματικά. Αν ένα μέλος της Εκκλησίας αγιάζεται με τους πνευματικούς του αγώνες, ή ωφέλεια είναι άμεση για όλα τα μέλη της Εκκλησίας μας, εφόσον αποτελούμε ένα σώμα. Ό αγιασμός αντανακλά σε όλο το σώμα της Εκκλησίας.

Όποιος γεμίσει μέσα του με την ευχή του Ιησού μοιάζει με τα ουράνια σώματα. Ό ήλιος, για παράδειγμα, είναι αυτόφωτος, αλλά ή σελήνη είναι ετερόφωτη. Καθώς λοιπόν ή σελήνη παίρνει το φως του ήλιου, το διοχετεύει και φωτίζει τη ζοφερή νύχτα, έτσι γεμίζει και ό προσευχόμενος με το άδυτο φως του Ήλιου της Δικαιοσύνης Χριστού και το μεταδίδει και στους «εν σκότει και σκιά θανάτου καθεύδοντας αδελφούς του». Άλλα, όπως ή σελήνη απλώνεται σε όλη τη γη, όμως τα πυκνά νέφη αναχαιτίζουν το φως της, έτσι και ό άνθρωπος πού ζει ή επιμένει στην αμαρτία καλύπτεται από ένα σύννεφο, το όποιο σκοτίζει τον νου του και δεν μπορεί να δεχθεί μέσα του το φως της νοητής σελήνης.Αν και συ, αδελφέ, δεν βλέπεις μέσα σου το φως του νοητού ήλιου και της σελήνης, δεν φταίει ό ήλιος ούτε ή σελήνη. Φρόντισε με τη μετάνοια να διαλύσεις τα ζοφερά νέφη και τότε θα δεχθείς άπλετο το φως των προσευχών των Αγίων μέσα σου. Και αυτές είναι εμπειρίες, πού μόνος σου θα διαπιστώσεις. Πρόκειται για τα θαύματα πού βλέπει μέσα του ό κάθε αγωνιζόμενος πιστός.Ό Άγιος Σιλουανός του Άθω γράφει ότι, όσο στη γη υπάρχουν Άγιοι, ό κόσμος θα στέκει. Εάν ή γη σταματήσει να παράγει Αγίους, τότε έφθασε στο τέλος της.Όταν ένας Άγιος λέει με ταπείνωση και με αίσθημα άμαρτωλότητας το “ελέησον με”, αυξάνει μεν σε αγιασμό, αυξάνει όμως και ή παρρησία του ενώπιον του Θεού. Άλλα έχοντας συνείδηση ότι αποτελεί μέλος ενός σώματος και βλέποντας ότι τα περισσότερα μέλη του σώματος, δηλαδή οί περισσότεροι αδελφοί του Χριστιανοί, λόγω της αμαρτίας ασθενούν βαριά, τότε αναλαμβάνει στον εαυτό του τα βάρη των αδελφών και στενάζει σαν να είναι δικά του τα αμαρτήματα των άλλων. “Αν μάλιστα πάσχουν και άλλα μέλη από σωματική ή ψυχική ασθένεια, τότε συμπάσχει.Ή ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” είναι το ρεύμα πού φορτίζει την μπαταρία. Πηγή είναι ό Χριστός, μπαταρία είναι ή καρδιά του ανθρώπου. Με τη μικρή αύτη ευχή ή καρδιά φορτίζεται με Χριστό, φορτίζεται συνεπώς με χριστιανικές αρετές, φορτίζεται με ζήλο, με πόθο, με ερωτά Χριστού. Πολύ φορτίζεται; Πολύ γεμίζει, πολύ χριστοποιείται. Μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, πού να αποκτά, κατά τον όρο των αγίων Πατέρων, τον “μανικόν ένθεον έρωτα”.

Όμως ό θείος αυτός έρωτας, κατά τους Πατέρες, έχει διπλή ιδιότητα: όσο περισσότερο αγαπάμε τον Θεό, τόσο περισσότερο αγαπάμε και την εικόνα Του, δηλαδή τον άνθρωπο? και όσο περισσότερο συμφιλιωθούμε με τον Δημιουργό μας, τόσο περισσότερο βοηθούμε και το δημιούργημα Του, τον συνάνθρωπο.Λέγοντας ένας Άγιος την ευχή, στο “ελέησον με” περιλαμβάνει πολλά. “ελέησον με”, εννοεί: «Στήριξέ με στην οδό του αγιασμού, όπου Εσύ με οδήγησες, μην τυχόν και πέσω», κατά τον Απόστολο. “ελέησον με”, εννοεί: «Φώτισε με, οδήγησε με». “ελέησον με”, εννοεί: «Βλέπεις την αγάπη μου, τη συμπόνια μου υπέρ των αδελφών μου. Ώ Κύριε, παρακαλώ, μνήσθητι πεινώντων και διψώντων, μνήσθητι όσων πάσχουν ψυχικά και σωματικά, από καρκίνο, από εγκεφαλικά, από καρδιοπάθειες, από ψυχασθένειες, από διάφορες δαιμονικές επιδράσεις. Μνήσθητι όσων κινδυνεύουν από όλα αυτά και από κάθε ενέδρα του εχθρού. Φύλαξε τους οικείους, τους συγγενείς, τους ομοπίστους, τους ομογενείς και όλο τον κόσμο Σου από κάθε επιβουλή του αντικειμένου». “ελέησον με”, εννοεί: «Μνήσθητι πάσης επισκοπής Χριστιανών Ορθοδόξων και παντός του ιερού κλήρου και φώτισε να ορθοτομούν τον λόγον της αληθείας». Ακόμη, «μνήσθητι πάντων των έντειλαμένων εύχεσθε υπέρ αυτών και ιδιαιτέρως όσων έχουν ειδική ανάγκην».

Αν θέλεις, θα σου πω και κάτι άλλο, καθώς το έμαθα από τον αείμνηστο Γέροντα μου. «Πολλές φορές», έλεγε, «ή μπαταρία γεμίζει και ξεχειλάει». Τότε παύει αυτή ή ευχούλα και ως άλλος οδηγός φωτίζει τον νου Ή ψυχή αισθάνεται έντονα τη Θεία Παρουσία, τα μέλη παραλύουν και, πέφτοντας στα πόδια του γλυκύτατου Ιησού, αναλύεται σε έναν ποταμό δακρύων. Άλλοτε πάλι, σιωπά από δέος και θαυμασμό ή ψελλίζει ερωτικά ό,τι τη στιγμή εκείνη τη διδάσκει ό ένθεος έρωτας, δηλαδή το Πανάγιο Πνεύμα.Και αφού κορεσθεί ή ψυχή από θεία αγάπη, τότε αυτή ή ίδια αγάπη, με τη διπλή της ιδιότητα, στρέφει το βλέμμα προς τους αδελφούς της. Τι ευκαιρία! Είναι μοναδική ή ευκαιρία τώρα πού κρατά στα χέρια τον Ποθούμενο και Παντοδύναμο. Και λέει: «Ω γλυκύτατε Ιησού, φως της ψυχής μου, ό μόνος πραγματικός έρως! Εγώ μεν αισθάνομαι αυτή τη στιγμή ελεημένος και πανευτυχής, όμως ένα κέντρο με κεντά. Μαζί με την αγάπη, έχω μέσα μου έναν άλλο τόσο πόνο. Βλέπω τους αδελφούς μου, βλέπω την Εκκλησία μας, βλέπω τους ανθρώπους πού πάσχουν, και δεν αντέχω. Συμπονώ και συμπάσχω. Γι’ αυτό σε ικετεύω, ως Πανάγαθος και Παντοδύναμος, βοήθησε τους. Φταίνε; Το παραδέχομαι. Και ζητώ συγγνώμη. Ομολογώ το “ήμαρτον”. Μέλη του σώματος μου είναι. Συνυπεύθυνος είμαι. ‘Αλλά κρούω το έλεος και την άπειρη φιλανθρωπία σου. Βοήθησε! Βοήθησε!» Να, αγαπητέ μου, πώς ή αγάπη μας ενώνει εν Χριστώ με όλα τα μέλη της Εκκλησίας μας και πώς, με τίς προσευχές των Αγίων και όσων αγωνίζονται τον καλό αγώνα, βοήθα ό Κύριος και τα υπόλοιπα ασθενή μέλη, για τα όποια ανέχεται, μακροθυμεί και αναμένει όλων τη μετάνοια για τη σωτηρία.Είδες, αυτές μόνο οι πέντε λέξεις της ευχούλας, που μπορούν να ανεβάσουν τον άνθρωπο; Ευχήσου και για μένα τον ράθυμο, αλλά και για όλους τους εν Χριστώ αδελφούς μας, να χτυπάμε ασταμάτητα την πόρτα του ελέους του Κυρίου μας, σίγουροι ότι θα τηρήσει την υπόσχεση Του, όταν είπε: «κρούετε, και ανοιγήσεται ύμίν» (Λουκ. ια’ 9) και «ό πιστεύων έπ’ αύτω ου μη καταισχυνθη» (Α’ Πέτρ. β’ 6). Αμήν.

Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας

Tον επτάριθμον τιμώ χορόν Mαρτύρων,

Δείξαντα ανάστασιν νεκρών τω κόσμω.

Tη δε τετάρτη νεκροέγερτοι ξύνθανον επτά.

Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου, εν έτει σνβ΄ [252], οίτινες αφ’ ού διεμοίρασαν εις τους πτωχούς όλα των τα υπάρχοντα, εμβήκαν μέσα εις ένα σπήλαιον και εκρύφθησαν. Παρακαλέσαντες δε τον Θεόν να λυθούν από τον δεσμόν του σώματος, και να μη παραδοθούν εις τον βασιλέα Δέκιον, παρέδωκαν τας ψυχάς των εις τον Θεόν. Όταν δε ο βασιλεύς Δέκιος εγύρισεν εις την Έφεσον, εζήτησεν αυτούς διά να έλθουν να θυσιάσουν εις τα είδωλα, και μαθών, ότι απέθανον μέσα εις το σπήλαιον, επρόσταξε να φράξουν την πόρταν του σπηλαίου. Aπό τότε λοιπόν επέρασαν τριακόσιοι εβδομηνταδύω χρόνοι, έως εις τους τριανταοκτώ χρόνους της βασιλείας του μικρού Θεοδοσίου, ήτοι εν έτει υμϛ΄ [446] (2)

Tότε γαρ εβλάστησε μία αίρεσις, η λέγουσα, ότι δεν είναι ανάστασις νεκρών. O δε βασιλεύς Θεοδόσιος βλέπωντας τεταραγμένην την Eκκλησίαν του Θεού, με το να επλανήθησαν από την αίρεσιν αυτήν πολλοί Eπίσκοποι, απορούσε τι να κάμη. Όθεν ενδυθείς τρίχινον φόρεμα, ήγουν υφασμένον από γηδίσσας τρίχας, έστρωσε τον εαυτόν του εις την γην και εθρήνει, παρακαλώντας τον Θεόν διά να του φανερώση την λύσιν της αιρέσεως ταύτης. Δεν επαράβλεψε λοιπόν ο Kύριος τα δάκρυά του, αλλ’ επήκουσεν αυτού με τοιούτον τρόπον. O οικοκύριος του βουνού εκείνου, εις το οποίον ήτον το σπήλαιον των Aγίων επτά Παίδων, ηθέλησε κατά τον καιρόν εκείνον να κάμη μάνδραν του ποιμνίου του. Eις καιρόν λοιπόν οπού εκύλιε πέτρας από το σπήλαιον διά την οικοδομήν της μάνδρας, ανοίχθη η πόρτα του σπηλαίου, και κατά προσταγήν Θεού, ανέστησαν οι εν τω σπηλαίω αποθανόντες επτά Παίδες, και εσυνωμίλουν ένας με τον άλλον, ωσάν να ήθελαν κοιμηθούν την χθεσινήν ημέραν, χωρίς τελείως να αλλοιωθούν, ώστε οπού ουδέ αυτά τα ενδύματά των εφθάρησαν ολοτελώς από την φυσικήν νοτίδα και υγρασίαν του σπηλαίου. Aναστηθέντες δε, ενθυμούντο, ότι ο βασιλεύς Δέκιος ζητεί να τους βασανίση, όθεν και εσυνωμίλουν περί τούτου. O δε Mαξιμιλιανός έλεγεν εις τους άλλους, ανίσως, αδελφοί, πιασθώμεν από τον Δέκιον, ας σταθούμεν ανδρείως, και ας μη προδώσωμεν την ευγένειαν της πίστεώς μας. Συ δε αδελφέ Iάμβλιχε, πήγαινε να αγοράσης ψωμία, πλην αγόρασον περισσότερα, επειδή εχθές το βράδυ αγόρασες ολίγα ψωμία, και διά τούτο εκοιμήθημεν πεινασμένοι. Mάθε δε και τι βουλεύεται ο Δέκιος διά λόγου μας.

Πηγαίνωντας λοιπόν ο Iάμβλιχος εις την πόλιν της Eφέσου, είδε το σημείον του τιμίου Σταυρού εις την πόρτα και εθαύμασε. Bλέπωντας δε αυτό και εις άλλους τόπους, και στοχαζόμενος τα κτίρια των οσπητίων αλλαγμένα, και τους ανθρώπους διαφορετικούς, ενόμιζεν, ότι βλέπει όραμα, ή πως ήλθεν εις έκστασιν. Πηγαίνωντας όμως εις τους ψωμοπούλους, επήρε ψωμία, και όταν έδωσεν εις αυτούς τα άσπρα, εσπούδαζε να γυρίση εις το σπήλαιον. Πλην εθεώρει τους ψωμοπούλους, οπού έδειχνον τα άσπρα ένας εις τον άλλον, και έβλεπον εις αυτόν, λέγοντές του, ότι ευρήκε θησαυρόν, καθότι η μονέδα οπού έδωκεν, εμαρτύρει φανερά, ότι εύρε θησαυρόν, επειδή και είχεν επάνω τυπωμένην την εικόνα του προ πολλών χρόνων βασιλεύσαντος Δεκίου. O δε Iάμβλιχος τούτο ακούσας, ετρόμαξε, και από τον φόβον δεν εδύνετο να ομιλήση, νομίζωντας ότι εγνωρίσθη από αυτούς, και παρεδόθη διά μέσου αυτών εις τον βασιλέα Δέκιον. Όθεν παρεκάλει αυτούς λέγων, σας παρακαλώ κύριοί μου, έχετε και τα άσπρα μου, λάβετε και τα ψωμία σας, και αφήσατέ με να αναχωρήσω. Oι δε ψωμοπούλοι του έλεγον, δείξον μας τον θησαυρόν οπού εύρες, και κάμε και ημάς κοινωνούς του ευρέματος, είτε μη, έχομεν να σε παραδώσωμεν εις θάνατον. Bλέποντες δε τον Άγιον να στέκη συλλογισμένος, έβαλαν αλυσίδα εις τον λαιμόν του, και ετράβιζον αυτόν εις το παζάρι. Πηγαίνοντες δε αυτόν εις τον ανθύπατον της Eφέσου, τον επαράστησαν εις εξέτασιν. Bλέπωντας δε τούτον ο ανθύπατος, διηγήσου, είπεν, ω νεανία, πώς εύρες τον θησαυρόν, και πόσος είναι, και πού. O δε Iάμβλιχος απεκρίνατο, ότι ποτέ δεν ευρήκεν εύρεμα, αλλά την μονέδα οπού έδωκε, την έχει από τους γονείς του. Tι δε, έλεγεν, είναι το συμβεβηκός τούτο, οπού ηκολούθησεν εις εμέ, δεν ηξεύρω.

O δε ανθύπατος πάλιν ερώτησεν αυτόν, από ποίαν πόλιν είσαι; O Άγιος απεκρίθη· από ταύτην είμαι, εάν αυτή ήναι η Έφεσος. Kαι ο ανθύπατος· ποίοι είναι οι γονείς σου; ας έλθουν εις ημάς, και όταν φανερωθή η αλήθεια, τότε θέλομεν σε πιστεύσει. O Iάμβλιχος απεκρίθη· ο δείνα είναι πατήρ μου, ο δείνα είναι πάππος μου, και ο δείνα συγγενής μου. Kαι ο ανθύπατος προς αυτόν, ξένα και ανυπόστατα είναι τα ονόματα οπού είπες, και έξω των λεγομένων κατά την τωρινήν συνήθειαν. Όθεν με αυτά δεν δύνασαι να πιστευθής. O Iάμβλιχος είπεν· εάν εσύ δεν πιστεύης εμέ λέγοντα την αλήθειαν, εγώ πλέον δεν ηξεύρω τι άλλο να ειπώ. O ανθύπατος απεκρίθη· ασεβέστατε, η μονέδα σου μαρτυρεί από την επιγραφήν της, ότι ετυπώθη προ τριακοσίων χρόνων και επέκεινα, κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως, και συ νεώτερος ώντας σπουδάζεις να μας γελάσης; Tότε ο Iάμβλιχος πεσών εις τους πόδας των παρευρεθέντων, τους επαρακάλει λέγων, σας παρακαλώ κύριοί μου, να μου ειπήτε, πού είναι ο βασιλεύς Δέκιος, οπού ήτον εις την πόλιν ταύτην; Oι δε είπον εις αυτόν, εις τους χρόνους τούτους δεν είναι ο Δέκιος, επειδή αυτός εχρημάτισε προτίτερα από πολλούς χρόνους. Kαι ο Iάμβλιχος· διά τούτο κύριοί μου εξεπλάγητε; αλλ’ όμως ακολουθήσατέ μοι να υπάγωμεν εις το σπήλαιον, και από αυτά τα σημεία, θέλουν πιστωθούν οι λόγοι μου. Διότι εγώ ηξεύρω, ότι εφύγαμεν εξ αιτίας του Δεκίου, και ότι χθές ερχόμενος διά να αγοράσω ψωμία, είδον, ότι ο Δέκιος εμβήκεν εις την πόλιν ταύτην.

Tαύτα μεν είπεν ο Άγιος. O δε Eπίσκοπος της Eφέσου Mαρίνος ονόματι, ακούσας ταύτα, λέγει εις τον ανθύπατον· εγώ νομίζω, ότι θαυμάσιον πράγμα ηκολούθησεν εις την υπόθεσιν ταύτην, όθεν ας ακολουθήσωμεν εις αυτόν. Ηκολούθησαν λοιπόν ο ανθύπατος και ο Eπίσκοπος και πολλοί λαϊκοί, και όταν έφθασαν εις το σπήλαιον, πρώτος ο Iάμβλιχος εμβήκεν εις αυτό, έπειτα ο Eπίσκοπος. O οποίος γυρίσας εις τα δεξιά μέρη της πόρτας του σπηλαίου, είδεν ένα σεντούκι βουλλωμένον με δύω βούλλας, το οποίον σεντούκι έβαλον εκεί ο Pουφίνος και ο Θεόδωρος οι Xριστιανοί, οίτινες εστάλθησαν από τον Δέκιον μαζί με άλλους, διά να φράξουν την πόρταν του σπηλαίου. Όθεν οι αυτοί έγραψαν και τα Συναξάρια των Aγίων, και εσημείωσαν τα ονόματά των εις πλάκας μολυβένας. Όταν λοιπόν εσυνάχθησαν όλοι οι έγκριτοι άρχοντες μαζί με τον ανθύπατον, άνοιξαν το σεντούκι, και ευρήκαν εις αυτό τας μολυβένας πλάκας. Kαι αναγνώσαντες δε τα γράμματα αυτών, εξέστησαν άπαντες. Eμβαίνοντες δε εις το ενδότερον μέρος του σπηλαίου, ευρήκαν τους Aγίους, και έπεσον εις τους πόδας αυτών. Eίτα καθίσαντες, ερώτουν αυτούς. Oι δε Άγιοι εδιηγήθηκαν, πρώτον μεν, την εδικήν τους υπόθεσιν. Έπειτα δε, και τα ανδραγαθήματα του βασιλέως Δεκίου. Όθεν εξίσταντο άπαντες και εδόξαζον τον των θαυμασίων Θεόν. Tότε ο ανθύπατος μαζί με τον Eπίσκοπον, έγραψαν αναφοράν εις τον βασιλέα Θεοδόσιον, και ανήγγειλαν εις αυτόν όλα τα ανωτέρω. O δε βασιλεύς λαβών τα γράμματα, επλήσθη από χαράν διά την τοιαύτην είδησιν, και με σπουδήν πολλήν επήγεν εις την Έφεσον. Eμβαίνωντας δε μέσα εις το σπήλαιον, έπεσεν εις την γην και έπλυνε τους πόδας των Aγίων με τα δάκρυά του. Kαι έχαιρε και ηγαλλιάτο η ψυχή του, ότι δεν επαράβλεψε Kύριος την δέησίν του, αλλ’ έδειξεν εις αυτόν οφθαλμοφανώς την των νεκρών ανάστασιν. Eις καιρόν δε οπού εσυνωμίλει ο βασιλεύς με τους Aγίους, και οι Eπίσκοποι και άλλοι πολλοί άρχοντες, ενύσταξαν ολίγον οι Άγιοι, και ούτως έμπροσθεν πάντων, παρέδωκαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού.

Tότε ο βασιλεύς έδωκε φορέματα πολύτιμα, και χρυσίον και αργύριον ικανόν, και επρόσταξε να γένουν επτά σεντούκια, διά να βαλθούν μέσα εις αυτά τα λείψανα των Aγίων. Eις εκείνην όμως την νύκτα, εφάνηκαν οι Άγιοι εις τον βασιλέα και είπον. Άφες μας, ω βασιλεύ, εις το σπήλαιον τούτο, μέσα εις το οποίον ανεστήθημεν. Γενομένης λοιπόν συνάξεως πολλής Eπισκόπων και αρχόντων, έβαλεν ο βασιλεύς τα λείψανα των Aγίων μέσα εις την γην του σπηλαίου, καθώς εκείνοι δι’ οπτασίας του εφανέρωσαν. Kαι ποιήσας χαρμόσυνον εορτήν, εφιλοξένησε με φιλοξενίαν μεγάλην τους πτωχούς της Eφέσου, και εχαροποίησεν όλον τον λαόν, φιλοτιμήσας αυτόν πολυτελώς και βασιλικώς. Eλύτρωσε δε και από τας φυλακάς τους φυλακωμένους Eπισκόπους, διατί εκήρυττον την ανάστασιν των νεκρών. Kαι ακολούθως έγινεν εις όλους κοινή εορτή, δοξάζοντας και ευλογούντας τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν (3).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Eν άλλοις δε αντί Aντωνίνου γράφεται Iωάννου.

2. Σημειούμεν εδώ, ότι κατά την χρονολογίαν του Mελετίου Aθηνών, δεν ευγαίνουν τριακόσιοι εβδομηνταδύω χρόνοι, κατά τους οποίους εκοιμήθησαν οι Άγιοι επτά Παίδες, αλλά μόνον εκατόν εννενήντα οκτώ. Eυγάνοντες γαρ τους διακοσίους πενηνταδύω, καθ’ ους εκοιμήθησαν, από τους τετρακοσίους σαρανταέξι, καθ’ ους ανέστησαν, μένουν εκατόν εννενήντα οκτώ.

3. Σημείωσαι, ότι ο ελληνικός Bίος τούτων σώζεται εν τη Mεγίστη Λαύρα, ου η αρχή· «O των πάντων Δεσπότης και Δημιουργός».

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Από: http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Το μυστήριο του θανάτου πάντοτε απασχολούσε και προβλημάτιζε τους ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν την προέλευσή του και να βρούν, αν ήταν δυνατό, τον τρόπο κατάργησής του. Οι διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες έδιναν κατά καιρούς διάφορες ερμηνείες, τις περισσότερες φορές αντιφατικές.Ωστόσο ο θάνατος παρέμενε σκληρή πραγματικότης που προκαλούσε μεγάλο πόνο και βαθειά θλίψη, μάλιστα χωρίς ελπίδα αναστάσεως ζωής αιωνίου.

Όταν ο Λόγος του Θεού, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, σαρκώθηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, μαζί με τα άλλα θαύματα που τέλεσε, έκανε και τρεις νεκραναστάσεις. Ανέστησε την θυγατέρα του Ιαείρου, τον γιό της χήρας της Ναΐν και τον φίλο του Λάζαρο. Έτσι έδειξε ότι είναι ο Κύριος και εξουσιαστής της ζωής και του θανάτου. Στην συνέχεια με την δική του Ανάσταση κατήργησε τον θάνατο και έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα να τον νικά και να τον υπερβαίνη στα όρια της προσωπικής του ζωής.

Νεκραναστάσεις, βέβαια, συναντούμε και στην Π. Διαθήκη. Αλλά εκεί δεν έχουμε κατάργηση του θανάτου, γι’ αυτό και οι δίκαιοι της Π. Διαθήκης πήγαιναν στον Άδη. Ο Άδης δεν είναι κάποιος χώρος στα έγκατα της γής, “αλλά ιδιαίτερος τρόπος ζωής, διάφορος από την Κόλαση. Είναι πρόγευση των αιωνίων βασανιστηρίων, είναι θα λέγαμε ο προθάλαμος όπου περιμένουν οι ψυχές σαν κατάδικοι για να δικαστούν. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Νύσσης, Άδη δεν πρέπει να εννοούμε κάποιον τόπο, αλλά κάποια κατάσταση της ψυχής αειδή και ασώματη” (Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιεροθέου, Η ζωή μετά τον θάνατο, σελ. 97, 98). Ο θάνατος, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Θεολογία, δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά αποτέλεσμα της αμαρτίας. Ο άνθρωπος πλάσθηκε από τον Θεό με την δυνατότητα να ζη αιώνια. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να συμβιβασθή με την ιδέα του θανάτου, και ούτε η παράταση της βιολογικής ζωής τον ικανοποιεί. Αυτό που θέλει είναι να νικήση τον θάνατο και να ζη αιώνια.

Η συγκλονιστική ιστορία των επτά παίδων στην Έφεσο φανερώνει την αλήθεια ότι ο θάνατος είναι ένας μεγάλος ύπνος, όπως άλλωστε και ο ύπνος είναι ένας μικρός θάνατος. Ο Χριστός κατήργησε τον θάνατο, αλλά επέτρεψε να υπάρχη ο πρόσκαιρος χωρισμός της ψυχής από το σώμα, από μεγάλη αγάπη και φιλανθρωπία, για να μη γίνη το κακόν αθάνατο. Και όπως οι επτά Παίδες εξύπνησαν από τον ύπνο, στον οποίον είχαν παραδοθεί κατά παραχώρηση του Θεού, τριακόσια εβδομηνταδύο χρόνια, έτσι όλοι οι άνθρωποι θα αναστηθούν κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Έζησαν τον 3ο αιώνα μ.Χ., στα χρόνια του διώκτη των Χριστιανών Δεκίου. Αφού μοίρασαν όλα τα υπάρχοντά τους στους πτωχούς, μπήκαν σε μια σπηλιά και παρακάλεσαν τον Θεόν να τους πάρη κοντά του και να μην επιτρέψη να παραδοθούν στον ειδωλολάτρη βασιλέα. Ο Δέκιος όταν ήλθε στην Έφεσο, ζήτησε να παρουσιαστούν μπροστά του και να θυσιάσουν στα είδωλα. Όταν πληροφορήθηκε ότι “απέθαναν” σε μια σπηλιά, διέταξε να φράξουν το στόμιό της. Έτσι έμειναν να κοιμούνται τόσα πολλά χρόνια και όταν εξύπνησαν νόμισαν ότι είχαν κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ. Εξύπνησαν κατά τα χρόνια της βασιλείας Θεοδοσίου του μικρού, τότε που μια αίρεση υποστήριζε ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών. Έτσι, ο Θεός φανέρωσε με το θαύμα αυτό, ότι κατά τον ίδιο τρόπο θα αναστηθούν όλοι οι κεκοιμημένοι κατά την ημέρα της Κρίσεως.

Εδώ θα πρέπη να σημειωθή ότι τα χαρακτηριστικά τους δεν αλλοιώθηκαν καθόλου από τον χρόνο, αλλά ούτε και τα ρούχα τους είχαν υποστή την παραμικρή φθορά από την υγρασία της σπηλιάς. Στο “Μικρό Ευχολόγιο” της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπάρχει “Ευχή των Επτά Παίδων εις ασθενή και μη υπνούντα”, η οποία διαβάζεται από τον Ιερέα σε όσους έχουν προβλήματα με τον ύπνο, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα εξής: “Αλλά και τους αγίους σου και ενδόξους επτά Παίδας, ομολογητάς και μάρτυρας της σής επιφανείας αναδείξας, εν ταις ημέραις Δεκίου του βασιλέως και αποστάτου, και τούτους κοιμήσας εν σπηλαίω έτη τριακόσια εβδομήκοντα δύο, ωσεί βρέφη θάλποντα εν τη νηδύϊ της αυτών μητρός, και μηδόλως υπομείναντας φθοράν, εις έπαινον και δόξαν της φιλανθρωπίας σου, εις ένδειξιν και βεβαίωσιν ημών της παλιγγενεσίας και αναστάσεως πάντων…” (Έκδ. Απ. Διακ., 1974, σελ. 278).

Όταν ξύπνησαν από τον βαθύ αυτόν ύπνο, αισθάνθηκαν να πεινούν και ένας από αυτούς βγήκε, αφού εν τω μεταξύ είχε αποφραχθή το στόμιο του σπηλαίου, και κατέβηκε στην Έφεσο να ψωνίση τρόφιμα. Τότε έγινε κάτι το ασυνήθιστο. Τον περικύκλωσαν πολλοί από τους κατοίκους της πόλεως και ζητούσαν να μάθουν που βρήκε αυτόν τον θησαυρό. Γιατί από τα χρήματα που κρατούσε, νόμισαν ότι βρήκε θησαυρό από αρχαία νομίσματα και τον έσυραν στις Αρχές για ανάκριση. Τελικά, μετά την ανάκριση και τις έρευνες έγινε γνωστόν το συγκλονιστικό αυτό γεγονός και έτρεξαν όλοι στο σπήλαιο, γεμάτοι δέος και θαυμασμό, για να τους δούν όλους από κοντά. Και ενώ συνομιλούσαν, οι επτά Παίδες είπαν ότι νυστάζουν και θέλουν να κοιμηθούν. Και πράγματι έγειραν το κεφάλι και κοιμήθηκαν μέχρι την ημέρα της κοινής Αναστάσεως.

Η βίωση του τρόπου ζωής που διδάσκει η Εκκλησία οδηγεί στην προσωπική κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό, και στην υπέρβαση του θανάτου στα όρια της προσωπικής ζωής. Τότε ο άνθρωπος, όχι μόνον δεν φοβάται τον θάνατο, αλλά όπως ο Απόστολος Παύλος “επιθυμεί αναλύσαι και σύν Χριστώ είναι”.

Από:http://img.pathfinder.gr/clubs/files/46665/40.htm

Η Μονή Παναγίας Σουμελά ή Μονή Σουμελά, είναι ένα πασίγνωστο χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι κοντά στην Τραπεζούντα, σύμβολο επί 16 αιώνες του Ποντιακού Ελληνισμού.

Σύμφωνα με την παράδοση, το 386 οι Aθηναίοι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος οδηγήθηκαν στις απάτητες βουνοκορφές του Πόντου μετά από αποκάλυψη της Παναγίας, με σκοπό να ιδρύσουν το μοναχικό της κατάλυμα. Eκεί, σε σπήλαιο της απόκρημνης κατωφέρειας του όρους, σε υψόμετρο 1063 μέτρα, είχε μεταφερθεί από αγγέλους η ιερή εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας, την οποία, πάντα κατά την παράδοση, εικονογράφησε ο Eυαγγελιστής Λουκάς.

Oι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος έκτισαν με τη συμπαράσταση της γειτονικής μονής Bαζελώνα κελί και στη συνέχεια εκκλησία μέσα στη σπηλιά, στην οποία είχε μεταφερθεί θαυματουργικά η εικόνα. Tο σοβαρό πρόβλημα της ύδρευσης του μοναστηριού λύθηκε, επίσης σύμφωνα με την παράδοση, κατά θαυματουργό τρόπο. H ανθρώπινη λογική αδυνατεί να απαντήσει στο θέαμα που βλέπουν και οι σημερινοί ακόμη προσκυνητές, να αναβλύζει αγιασματικό νερό μέσα από ένα γρανιτώδη βράχο. Oι θεραπευτικές του ιδιότητες έκαναν πασίγνωστο το μοναστήρι όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους μουσουλμάνους που ακόμη συνεχίζουν να το επισκέπτονται και να ζητούν τη χάρη της Παναγίας.

Kοντά στο σπήλαιο κτίστηκε το 1860 ένας πανοραμικός τετραώροφος ξενώνας 72 δωματίων και άλλοι λειτουργικοί χώροι για τις ανάγκες των προσκυνητών, καθώς και βιβλιοθήκη. Γύρω από τη μονή ανοικοδομήθηκαν μικροί ναοί αφιερωμένοι σε διάφορους αγίους.

Oι ιδρυτές του μοναστηριού συνέχισαν τη δράση τους και έξω από τον προσκηνυματικό χώρο. Σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από τη μονή, απέναντι από το χωριό Σκαλίτα, έχτισαν το ναό του Aγίου Kωνσταντίνου και Eλένης και σε απόσταση δύο χιλιομέτρων το παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, στο οποίο οι μοναχοί το 1922 έκρυψαν την εικόνα της Mεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ του Kομνηνού και το χειρόγραφο Eυαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου.

H μονή κατά καιρούς υπέφερε από τις επιδρομές των αλλόπιστων και των κλεπτών, εξ αιτίας της φήμης και του πλούτου που απέκτησε. Mερικά περιστατικά συνδέονται και με θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας για τη σωτηρία του μοναστηριού. Σε κάποια από αυτές τις επιδρομές λεηλατήθηκε από ληστές και, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, καταστράφηκε, για να ανασυσταθεί από τον Tραπεζούντιο Όσιο Xριστόφορο το 644. Tη μονή προίκισαν με μεγάλη περιουσία και πολλά προνόμια, κτήματα, αναθήματα και κειμήλια οι αυτοκράτορες του Bυζαντίου και αργότερα κυρίως οι αυτοκράτορες της Tραπεζούντας Iωάννης B΄ Kομνηνός (1285-1293), Aλέξιος B΄ Kομνηνός (1293-1330), Bασίλειος Α΄ Kομνηνός (1332-1340).

Mεγάλοι ευεργέτες της μονής ήσαν ο Mανουήλ Γ΄ Kομνηνός (1390-1417), και ο Aλέξιος Γ΄ (1349-1390). O πρώτος προσέφερε στη μονή ανεκτίμητης αξίας Σταυρό με τιμιόξυλο, ο οποίος σήμερα μετά από πολλές περιπέτειες, βρίσκεται μαζί με τα άλλα κειμήλια της μονής στο νέο της θρόνο, στην Kαστανιά της Bέροιας. O Aλέξιος Γ΄ (1349-1390), τον οποίο έσωσε η Mεγαλόχαρη από μεγάλη τρικυμία και τον βοήθησε να νικήσει τους εχθρούς της, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης την οχύρωσε καλά, έχτισε πύργους, νέα κελιά και ανακαίνισε τα παλαιά της κτίσματα. Tης χάρισε 48 χωριά και εγκατέστησε 40 μόνιμους φρουρούς για την ασφάλειά της. Γενικά προσέφερε τόσα πολλά ώστε να ανακηρυχθεί από τους μοναχούς ως «νέος Kτήτωρ». Mέχρι το 1650 σωζόταν έξω από την πύλη του ναού η ακόλουθη ιαμβική επιγραφή «Kομνηνός Aλέξιος εν Xριστώ σθένων / πιστός Bασιλεύς, Στερρός, Ένδοξος, Mέγας / Aεισέβαστος, Eυσεβής, Aυτοκράτωρ / Πάσης Aνατολής τε και Iβηρίας / Kτήτωρ πέφυκε της Mονής ταύτης νέος (1360 μ.X.) INΔ IΓ΄».

Πολλά από τα προνόμια που χορήγησαν οι Kομνηνοί στη μονή επικυρώθηκαν και επεκτάθηκαν επί Tουρκοκρατίας με σουλτανικά φιρμάνια και πατριαρχικά σιγίλλια. Oι σουλτάνοι Βαγιαζήτ Β΄, Σελήμ Α΄, Μουράτ Γ΄, Σελήμ Β΄, Iμπραήμ A΄, Μωάμεθ Δ΄, Σουλεϊμάν Β΄, Μουσταφά Β΄, Αχμέτ Γ΄, αναγράφονται στους κώδικες της μονής ως ευεργέτες.

H εύνοια την οποία σε πολύ μεγάλο βαθμό έδειξαν οι αυτοκράτορες προς τη μονή δεν είναι απόρροια μόνον θρησκευτικότητας, αλλά και προσωπικής αντίληψης της θείας επέμβασης. Xαρακτηριστική είναι, όπως προαναφέραμε, η θαυματουργική διάσωση του Aλεξίου Γ΄, από φοβερό ναυάγιο. Aλλά και οι σουλτάνοι οι οποίοι ευεργέτησαν τη μονή είχαν προσωπικές εμπειρίες των θαυμάτων που επιτελούσε η Παναγία Σουμελά. Aναφέρεται η περίπτωση του σουλτάνου Σελήμ A΄ που θεραπεύτηκε από σοβαρή ασθένεια με τη βοήθεια του αγιάσματος της μονής.

Πολύτιμα έγγραφα και πολλά αρχαία χειρόγραφα φυλάγονταν στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού, μέχρι τον ξεριζωμό. Mέσα στη βιβλιοθήκη της μονής βρήκε το 1868 ο ερευνητής Σάββας Iωαννίδης το πρώτο ελληνικό χειρόγραφο του Διγενή Aκρίτα.

Tα μοναστήρια του Πόντου υπέφεραν από τη βάρβαρη και ασεβή συμπεριφορά των Nεότουρκων και των Kεμαλικών, οι οποίοι φανάτιζαν τις άγριες και ληστρικές μουσουλμανικές ομάδες. Πολλές φορές έπεσαν θύματα ληστειών και καταστροφών. Tο 1922 οι Tούρκοι κατέστρεψαν ολοσχερώς το μοναστήρι. Aφού πρώτα λήστεψαν όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα στη μονή, μετά έβαλαν φωτιά, για να σβήσουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους ή για να ικανοποιήσουν το μίσος τους εναντίον των Eλλήνων. Oι μοναχοί πριν την αναγκαστική έξοδο το 1923 έκρυψαν μέσα στο παρεκκλήσι της Aγίας Bαρβάρας την εικόνα της Παναγίας, το ευαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου και τον σταυρό του αυτοκράτορα της Tραπεζούντας Mανουήλ Kομνηνού.

Από:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CE%A3%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%AC

Στη συνείδηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας η Παρθένος Μαρία κατέχει ιδιαίτερη και ξεχωριστή θέση, που είναι καρπός άδολης και καρδιακής αγάπης του λαού του Θεού προς το πρόσωπό της. Η θέση αυτή δεν την αυτονομεί, δεν την εξυψώνει υπερβαλλόντως και αναρμόστως, προκαλώντας εσωτερικές αμφιβολίες και αντεγκλήσεις, αλλά την καθιστά αυτή που ακριβώς είναι, σε σχέση πάντα με τον Ιησού Χριστό, τον Υιό και Θεό της. Γι’ αυτό «η τιμή που δείχνουμε στην Θεοτόκο όχι μόνο δε μειώνει την λατρεία μας προς τον Θεό, αλλά, ακριβώς, έχει το αντίθετο αποτέλεσμα: όσο περισσότερο τιμούμε τη Θεοτόκο, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε τη μεγαλειότητα του Υιού της, επειδή τιμούμε τη Μητέρα ακριβώς λόγω του Υιού» (Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ).

Η Ορθόδοξη Θεολογία, λοιπόν, έρχεται να συνεχίσει και να εμπλουτίσει την Ορθόδοξη παράδοση, μια παράδοση που, το ένα και μοναδικό πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, το πολλαπλασιάζει και το μετασχηματίζει, αποδίδει σ’ αυτό ονόματα και ιδιότητες, ανάλογα με την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα κάθε περιοχής, χωρίς να καταστρέφει, όμως, ούτε στιγμή τη μοναδικότητά του. Και ενώ θα περίμενε κανείς αυτή η πολυδιάσπαση του προσώπου, από την Μεγαλόχαρη στην Εικοσιφοίνισσα, από την Ξενιά στη Χοζοβιώτισσα, από την Γλυκοφιλούσα στην Γοργοϋπήκοο, από την Σουμελά στην Ελευθερώτρια κ.ο.κ. να προκαλεί σύγχυση, εντούτοις, αποκαλύπτει την χωρίς μέτρο αγάπη των πιστών, τον ασίγαστο και διαχρονικό πόθο των παιδιών να δουν και να μιλήσουν στη Μητέρα τους, σύμφωνα με τις προσωπικές τους ανάγκες, προϋποθέσεις και ιδιαιτερότητες.

Και στο σημείο αυτό η Θεολογική συνείδηση και εμπειρία, όπως διαμορφώθηκε Συνοδικά στους αιώνες, μέσα από τον πλούτο της γνώσης και της σοφίας των Αγίων Πατέρων, έρχεται να δογματίσει για την Μαρία και να την εγκαταστήσει στην καθημερινή ζωή της Εκκλησίας ως Μητέρα, ως Θεοτόκο και ως Παναγία.

Η Μαρία κατέκτησε την Μητρική ιδιότητα και αναγνώριση γιατί αναδέχθηκε την εξωπραγματική, για τα ανθρώπινα μέτρα, αποστολή να γίνει το σκεύος της εκλογής, το δοχείο της Χάριτος, διά του οποίου τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Ήταν το πρόσωπο εκείνο που επικέντρωνε πάνω του όλα τα χαρίσματα και τις ιδιαίτερες προϋποθέσεις, για να φέρει στους φθαρτούς και θνητούς κόλπους της τον Άχρονο, να κυοφορήσει τον Αχώρητο, να γεννήσει τον Θεάνθρωπο. Υπήρξε το πρόσωπο «κλειδί» στην ανθρώπινη ιστορία, που έβγαλε ασπροπρόσωπο το ανθρώπινο γένος και, με την έμφυτη ταπείνωση, την ευλογημένη υπακοή, τη θαυμαστή αγνότητα, την άδολη παιδικότητα, έγινε η Μητέρα του Ενανθρωπήσαντος Ιησού, δίνοντας στον πληγιασμένο και τετρωμένο από την αμαρτία άνθρωπο το δώρο της ελπίδας, της λύτρωσης και της σωτηρίας. Την ίδια στιγμή έγινε η μόνη και αληθινή μητέρα όλων των ανθρώπων, εκείνη που μετουσιώνει διαρκώς τις ελπίδες και τους πόθους του ανθρωπίνου γένους, εκείνη που λειτουργεί ως μεσολαβητής και πρεσβευτής των ανθρωπίνων δεήσεων και παρακλήσεων, «η μεταβολή των θλιβομένων, η απαλλαγή των ασθενούντων, η προστάτις των αδικουμένων, των πενομένων η τροφή, ξένων η παράκλησις και βακτηρία τυφλών, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις και ορφανών βοηθός…»

Η Μαρία είναι Θεοτόκος, γιατί δεν γέννησε άνθρωπο κοινό, φθαρτό, κτιστό και θνητό. Δεν γέννησε έναν από τους μεγάλους μύστες της ανθρωπότητας, όπως ομολογούν άλλες θρησκείες και δοξασίες, δεν γέννησε έναν κορυφαίο Προφήτη και Διδάσκαλο σαν και πολλούς άλλους που έκαναν την εμφάνισή τους στην ιστορία, αλλά γέννησε «Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον Μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων». Γέννησε Χριστόν, Παθόντα, Σταυρωθέντα και ενδόξως Αναστάντα. Η βασική αυτή δογματική αλήθεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας, πολεμήθηκε συστηματικά στη διάρκεια και εξέλιξη της Χριστιανικής ιστορίας, αλλά και παραποιήθηκε μέσα στους κόλπους και αυτής της Χριστιανικής Εκκλησίας, όπου άλλες Ομολογίες ανυψώνουν την Μαρία υπερβαλλόντως και αυθαιρέτως, αποδίδοντας στο πρόσωπό της ιδιότητες που δεν έχει και άλλες την υποβιβάζουν, απογυμνώνοντάς την από την βασική της ιδιότητα, αυτήν της Θεοτόκου. Και προς όλους εκείνους που αρνούνται ότι η Παρθένος Μαρία είναι Θεοτόκος ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος φέρεται με ιδιαίτερη αυστηρότητα και επιτιμητική διάθεση, χαρακτηρίζοντάς τους «αθέους»: «Ει τις ου Θεοτόκον την Μαρίαν υπολαμβάνει, χωρίς εστί της Θεότητος. Ει τις διά σωλήνος της Παρθένου διαδραμείν, αλλά μη εν αυτή διεπλάσθαι λέγοι θεϊκώς άμα και ανθρωπικώς – θεϊκώς μεν, ότι χωρίς ανδρός, ανθρωπικώς δε, ότι νόμω κυήσεως – ομοίως άθεος», δηλ. «Όποιος δε θεωρεί Θεοτόκο την αγία Μαρία, είναι άσχετος με την θεότητα. Όμοια άθεος είναι όποιος λέγει ότι ο Χριστός πέρασε από την Παρθένο σαν από σωλήνα και δεν διαμορφώθηκε μέσα σε αυτήν συνάμα ως Θεός και ως άνθρωπος (ως Θεός επειδή δεν μεσολάβησε άνδρας, ως άνθρωπος διότι συμμορφώθηκε στον νόμο της κυήσεως)» ( PG 37, 177 C).

Η ιδιότητα της Μαρίας ως Θεοτόκου την καθιστά αυτοδικαίως και Παναγία ή Υπεραγία, δηλ. πάνω από όλους τους Αγίους, τους Οσίους, τους Μάρτυρες και Ομολογητές της Εκκλησίας μας. Στην αγιότητα δεν ξεχωρίζουν ούτε οι Δώδεκα Απόστολοι, ούτε ο Τίμιος Πρόδρομος, που στάθηκε, κατά τον λόγο του Χριστού, «ο εν γεννητοίς γυναικών μείζων». Αλλά, όπως γλαφυρά περιγράφει ο γνήσιος Έλληνας και Ορθόδοξος λογοτέχνης Φώτης Κόντογλου, «Εσύ Θεοτόκε, τιμήθηκες περισσότερον από όλους και αξιώθηκες να δανείσεις σάρκα από την σάρκα σου εις τον Υιόν του Θεού και διά τούτο εξαιρέτως λέγεσαι Παναγία και Υπεραγία και, παρότι είσαι άνθρωπος γεννημένος από ανθρώπους, είσαι, όμως, κατά τα λόγια του αγγέλου “τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξωτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ”» («Παναγία και Υπεραγία», εκδόσεις «Αρμός», σελ. 17)

Αυτό το μοναδικό πρόσωπο τιμούμε και γιορτάζουμε τον Δεκαπενταύγουστο. Στις Εκκλησιές και στα Μοναστήρια της χτυπά η καρδιά όλων ημών των Ορθοδόξων Ελλήνων. Στην εικόνα της κατατίθενται οι πόνοι, οι καημοί και τα βάσανά μας έχοντας βεβαία την ελπίδα της αγάπης και της μεσιτείας της.

Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου, τ. Δ/ντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, «ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» 13/8/2007.

Από:http://www.gerontas.com/content/view/1516/171/

Ἡ σημερινὴ μεγάλη γιορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καθιερώθηκε ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 5^ου αἰῶνα στὴ Γεθσημανῆ, ὅπου ἦταν καὶ εἶναι, ὁ ἄδειος τάφος τῆς Παναγίας μας. Πάντοτε οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, συνήθως ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα, ἐπικαλούμεθα τὴ Χάρη της. Σήμερα ὅμως, πανηγυρικὰ κορυφώνεται ὁ σεβασμός μας στὸ ἁγιασμένο πρόσωπό της καὶ ἐξυμνοῦμε τὸ μεγαλεῖο της μὲ τὴν ὕψιστη αὐτὴ καὶ θριαμβευτικὴ γιορτή της.

Ἡ Παναγία δὲν παρέκαμψε τὸ θάνατο. Ἡ ψυχή της χωρίστηκε ἀπὸ τὸ σῶμα της καὶ τὸ σῶμα της παραδόθηκε στὴν ταφὴ ἀλλὰ δὲν κατεξουσιάσθηκε ἀπὸ τὸ θάνατο οὔτε καὶ διαλύθηκε ἀπὸ τὴ φθορά. Ἡ ἁγιότητά της μετέτρεψε τὸ θάνατό της σὲ «Κοίμηση» νικώντας τὴν φυσικὴ νομοτέλεια. Μὲ τὴν Κοίμησή της ἀπέβαλε τὸ γήινο ἔνδυμα τῆς θνητότητος καὶ φόρεσε τὸ πνευματικὸ σῶμα τῆς ἀφθαρσίας. Βίωσε πρώτη τὴν κοινὴ ἀνάσταση τῶν ἀνθρώπων ποὺ πρόκειται νὰ γευθοῦμε οἱ μπολιασμένοι μὲ τὸ Χριστό.

Ὅπως διατηρήθηκε ἡ παρθενία της μὲ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι ἀφθαρτοποιήθηκε τὸ σῶμα της καὶ ἀναστήθηκε πρὶν ἀπὸ τὴν Δευτέρα Παρουσία, ὁπότε θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι.

Γι’ αὐτὸ ὁ θάνατος τῆς Παναγίας, μᾶς γεμίζει ἐλπίδα.

Ἡ ἀρετή της εἶναι δύναμη μὲ τὴν ὁποία νικᾶμε τὸ πέλαγος τῶν θλίψεων καὶ μεταστρέφουμε τὴν ὀδύνη τῶν πειρασμῶν καὶ τὰ ἀδιέξοδα τοῦ βίου μας σὲ πολύτιμες ἐμπειρίες, ἐξάπαντος ἀπαραίτητες γιὰ τὴν πορεία τῆς τελειώσεώς μας. Ἡ δική της ὡραιότητα, μᾶς φανερώνει τὴν πνευματικὴ ὡραιότητα ποὺ εἴχαμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πρὶν ξεπέσουμε σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο.

Ἡ Παναγία βίωσε τὰ ἔσχατα τῆς ἀνθρώπινης ἀντοχῆς σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῶν συνεπειῶν τῆς πτώσης. Ἔτσι ἀνύψωσε τὴν κοινὴ ἀνθρώπινη φύση στὴν ἀρχέγονη μεγαλοπρέπεια καὶ στάθηκε διαχρονικὰ στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν, πρότυπο τῆς πνευματικῆς τελειώσεως.

Γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ μεγάλη μας μητέρα, ἡ μεσίτρια καὶ ἡ βοηθός, εἶναι πάντα παροῦσα σὲ κάθε ἀνθρώπινη ἐπίκληση καὶ δέηση. Γι’ αὐτὸ καὶ τὴν ἡμέρα αὐτή, ἡ ὀδύνη τοῦ θανάτου μεταστρέφεται σὲ εὐφορία καὶ πανήγυρη.

Μὲ τὴ ζωή της, μᾶς ὑπέδειξε τὸν αὐθεντικὸ δρόμο τοῦ πνευματικοῦ πεπρωμένου τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης.

Σ’ αὐτὸν τὸν αὐθεντικὸ δρόμο τοῦ βίου μας, ἡ νοερὰ παρουσία τῶν πιστῶν στὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, μᾶς καθιστᾶ μετόχους τῆς θείας χάριτος καὶ μᾶς ὠθεῖ στὴν ἐπίκληση τῆς μεσιτείας της, προκειμένου νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ πάθη, νὰ ὑπερβοῦμε τὰ πνευματικὰ ἀδιέξοδα, νὰ ζήσουμε ἥρεμη ζωὴ καὶ νὰ χαροῦμε τὴ σωτηρία στὴν ψυχή μας καὶ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴ σκέψη μας.

Ἀλήθεια, πόσο συνειδητὰ συμβαίνουν αὐτὰ μέσα μας; Ὅσοι εἴμαστε σήμερα στοὺς Ἱεροὺς Ναούς μας, ἔχουμε ἆρα γε συναίσθηση τῆς ἱερότητος τοῦ προσώπου τῆς Θεοτόκου τὸ ὁποῖο τιμᾶμε; Ἔχουμε ἐμβαθύνει στὴν ἀξία τῆς προσφορᾶς της, στὴν σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητος;

Διερωτῶμαι, ἐπιδιώκοντας νὰ εἶναι ἡ συμμετοχή μας στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Δεκαπενταυγούστου, οὐσιαστικὴ καὶ μυσταγωγική. Προσεύχομαι νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Χριστὸς νὰ κατανοήσουμε τὸ μυστήριο τῆς Θεοτόκου, ὅσο μποροῦμε μὲ τὸ μυαλό μας καὶ τὸ περισσότερο μὲ τὴν καρδιά μας.

Φοβᾶμαι καὶ ἀνησυχῶ, ὅταν πολλὲς φορὲς ἀκούω κάποιους νὰ ἀμφισβητοῦν τὴν παρθενία τῆς Μαρίας, νὰ ἀστειεύονται μὲ τὸν συμβολισμὸ τοῦ κρίνου, καὶ νὰ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν μετάστασή της. Τί γιορτάζουμε, τότε, ἄν δὲν ἀποδεχόμαστε τὸ οὐσιαστικὸ τῆς προσφορᾶς της; Τί ἀξία ἔχει ἡ Παναγία, ἄν δὲν εἶναι Θεοτόκος; Πῶς συντελεῖται ἡ σωτηρία μας ἄν δὲν συνέλαβε ἀσπόρως; Πῶς μαρτυρεῖται ἡ ἀνάστασή μας κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία,  ἄν δὲν πιστέψουμε στὴ μετάστασή της;

Μά, κι ἄν ἡ πίστη μας στὴ συμβολή της εἶναι δυνατὴ καὶ ἀταλάντευτη, χρειάζεται πνευματικὴ συστολὴ γιὰ νὰ πλησιάσουμε τὴ Χάρη της. Εἴμαστε πλέον ἕνας ἀ-πάρθενος κόσμος, μιὰ ὑλιστικὴ ἐποχή, ἕνας ἐγωϊστικὸς λαός. Κι αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά μας εἶναι τελείως ἀνοίκεια μὲ τὸ σεμνὸ καὶ σιωπηλὸ ὕφος τῆς Παρθένου. Εἴμαστε τελείως ξένοι μὲ τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν εὐλάβειά της στὸ Θεό.

Γι’ αὐτό, τὸ μόνο ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ στεκόμαστε μπροστά της σήμερα, εἶναι ἡ μετάνοιά μας. Μέσα ἀπὸ τὴν κόλαση τῶν ἁμαρτιῶν μας, σταυρώνοντας καθημερινὰ τὸν Υἱό της, πίσω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς ἀπιστίας μας, ἄς γυρίσουμε νὰ τὴν κοιτάξουμε.

Δὲν χρειάζεται νὰ τῆς μιλήσουμε μὲ λόγια. Ἐκείνη, διαβάζει τὴν ψυχή μας. Δὲν μποροῦμε νὰ τῆς κρυφτοῦμε.

Καὶ τότε, θὰ δοῦμε: ἐκεῖ ποὺ κρατάει τὸ παιδί της σφιχτὰ στὴν ἀγκαλιά της, τὰ χέρια της ἀνοίγουν, ὑψώνονται, μᾶς ἀγγίζουν, μᾶς χαϊδεύουν, μᾶς σώζουν. Ἐκείνη, δέεται, παρακαλεῖ, ἱκετεύει τὸν Θεάνθρωπο Υἱό της καὶ Κύριό της, ἐνόσω ἐμεῖς ἀνεβαίνουμε τὰ σκαλοπάτια στοὺς Ναούς της καὶ γυρεύουμε νὰ μποῦμε στὸν οὐρανό. Νέοι καὶ γέροι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἁμαρτωλοὶ καὶ ἅγιοι μὲ ματωμένα γόνατα καὶ πιασμένη τὴν ἀνάσα. Ἄς τῆς χαριστοῦμε. Γιὰ χάρη της ἄς γίνουν οἱ καρδιές μας λιβανιστήρια.

Σὲ λίγο, καθὼς θὰ κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ χαμογελαστὴ μορφή της θὰ περάσει ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλια μας. Οἱ Ἱερεῖς θὰ τὴν ἀποκαλοῦν ζῶσα ἐλπίδα τοῦ κόσμου. Οἱ Διάκονοι θὰ θυμιάζουν τὴ χαρὰ τῶν Ἀγγέλων. Οἱ Μοναχὲς καὶ οἱ Μοναχοὶ θὰ ἀντιγράφουν μὲ τὴ ζωή τους τὴν ἀειπάρθενο Κόρη. Ὁ λαὸς θὰ δέχεται τὴν Μάννα του καὶ τὴν παρηγοριά του.

Καὶ τότε, ἑνωμένοι χοροὶ ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων θὰ τῆς ψάλλουμε: «Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι ἐν σοὶ Παρθένε Ἄχραντε. Παρθενεύει γὰρ τόκος, καὶ ζωὴ προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετὰ τόκον Παρθένος καὶ μετὰ θάνατον ζῶσα, σώζοις ἀεί, Θεοτόκε τὴν κληρονομίαν σου».

Ἀγαπητοί μου,

Αὐτὴ ἡ Παναγία Μητέρα μας εὔχομαι νὰ μᾶς σκεπάζει ὅλους καὶ νὰ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν λύτρωση καὶ στὴ σωτηρία. Ἡ Χάρη της ἄς σκεπάζει τὸν τόπο μας καὶ ἄς εὐλογεῖ τὸ μέλλον του. Ἄς μᾶς ἐμπνέει πίστη καὶ μετάνοια. Ἄς μᾶς χαρίζει συναίσθηση τῶν λαθῶν μας καὶ θεῖο φωτισμό.

Εὐχέτης

Ὁ Μητροπολίτης σας

✥Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος

Εγκύκλιος 15ης Αυγούστου 2009 ,Ἀριθμ. Πρωτ.: Φ. 8^α’/587

Άγγελου Καλογερόπουλου.

Ο Παρακλητικός Κανών που ψάλλεται προς τιμήν της Θεοτόκου κατά τη διάρκεια των ακολουθιών του Δεκαπενταυγούστου, είναι πολύ αγαπητός και δημιουργεί ξεχωριστή κατάνυξη. Κατά τη διάρκεια του Δεκαπενταυγούστου βέβαια ψάλλονται δύο παρακλητικοί κανόνες εναλλάξ, ο Μικρός και ο Μέγας. Εδώ θα μας απασχολήσει ο Μέγας Παρακλητικός Κανών, ποίημα του Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως, τόσο για το ποιητικό κείμενο καθεαυτό όσο και για το πρόσωπο που τον συνέθεσε και την ιδιαίτερη ιστορική συγκυρία.

Ας σταθούμε πρώτα στο κείμενο:

Η πρώτη ωδή ξεκινά με την εικόνα της μωσαϊκής ράβδου που «σταυροτύπως πλήξασα» τη θάλασσα τη χώρισε στα δυο κι έτσι ο «πεζός και οδίτης» λαός του Ισραήλ κατάφερε να γλιτώσει από τον «Αρματηλάτη Φαραώ». Ζώντας σε ανάλογους κινδύνους ο Θεόδωρος, αλλά και ο λαός του, μεταφέρει την παράκληση στις δικές του δύσκολες περιστάσεις του βίου και ζητάει τη συνδρομή της Παναγίας για τις «επαγωγές των λυπηρών» και για τα νέφη των συμφορών. Ζητάει να τον προφυλάξει η Παναγία «εξ αμετρήτων αναγκών» και «εξ εχθρών δυσμενών» και κλίνει το γόνυ ενώ δοξάζει το μεγαλείο της. Στην Τρίτη ωδή μη βρίσκοντας πουθενά διέξοδο εναποθέτει όλες του τις ελπίδες στη «φυσίζωο» Θεοτόκο. Ο Κύριος που χωρίς να εγκαταλείψει την πατρική αγκαλιά επισκέφθηκε και τη δική μας φτώχεια (δ’ ωδή) είναι η δική μας δύναμη, και η Πάναγνος είναι η μόνη μας παρηγοριά καθώς προσφέρει τον «ποταμόν τον γλυκερόν του ελέους». Αλλά κι όταν μας καλύπτει το «αλλότριον σκότος», η Μητροπάρθενος είναι το απόρθητον τείχος, κι όταν η ζωή μας προσεγγίζει τον Άδη, η Κόρη είναι η μόνη «ιατρός των νόσων», «ο παντελής συντριμμός του θανάτου» και ο «ποταμός της ζωής ο ανεξάντλητος». Έτσι δοξάζει και παρακαλεί, της απευθύνει το χαίρε και της ζητά να δει με καλό μάτι και του «σώματος την κάκωσιν» και «της ψυχής το άλγος», καθώς στη Θεοτόκο συντελείται το θαύμα και η γαστέρα της γίνεται ευρυχωροτέρα των ουρανών.

Σ’ όλο το ποίημα του Θεοδώρου Λασκάρεως κυριαρχεί η εικόνα μιας δύσκολης πραγματικότητας που εικονίζεται με την τρικυμία, τα σύννεφα, τις επιθέσεις των εχθρών αλλά και το ξένο σκοτάδι (το αλλότριον σκότος) – αφού η εν Θεώ πραγματικότης είναι μόνο το φως – κι από την άλλη ζητείται η συνδρομή της Παναγίας με τη μορφή του δροσερού νερού ή του ποταμού, του απόρθητου τείχους, και εντέλει ως η μόνη μεσίτρια για την οριστική νίκη όχι εναντίον των όποιων εχθρών, αλλά εναντίον του θανάτου, του κατεξοχήν εχθρού.

Σ’ ένα περιοδικό του 19ου αιώνα, στον Ανατολικό Αστέρα της Κωνσταντινουπόλεως είχε δημοσιευθεί μια μελέτη του Γεωργίου Λαμπάκη για τα επίθετα που αποδίδονται στη Θεοτόκο στον Ακάθιστο Ύμνο και στον Παρακλητικό Κανόνα. Αφού παραθέτει τα επίθετα, συμπεραίνει ο συγγραφέας: στον Ακάθιστο Ύμνο «ως νικήτριαν στρατηγόν δοξολογούσι την Θεοτόκον, ενταύθα γονυκλινώς ικετεύουσιν αυτήν. Εκεί εν ύμνοις χαράς τιμώσιν και αποδίδουσιν ευχαριστίας εις την μητέρα του Θεού, ενταύθα τούναντίον εν συντριβή καρδίας τα τέκνα αυτής ζητούσι την απ’ αυτής βοήθειαν, την θερμήν προστασίαν και την ταχείαν αντίληψιν».

Η παρατήρηση αυτή μας επισημαίνει πως τα εκκλησιαστικά και υμνογραφικά ποιήματα, παρόλο που δεν επιδιώκουν να το προβάλλουν – διότι δεν ενδιαφέρονται να προσκολληθούν στο επίκαιρο και το πρόσκαιρο, αλλά πάντοτε ανάγονται στη βαθύτερη ανάγκη για τη σωτηρία του ανθρώπου από το κράτος του θανάτου –πάντως γράφονται σε συγκεκριμένες περιστάσεις από συγκεκριμένους ανθρώπους και αντανακλώνται σ’ αυτά οι ιδιαίτερες της εποχής τους συνθήκες. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Θεόδωρος έγραψε τον κανόνα του γονυκλινής μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, ενώ είχε χάσει το θρόνο του. Ο Θεόδωρος υπήρξε μαθητής του Νικηφόρου Βλεμμύδη, έγινε αυτοκράτορας Νίκαιας και αφού προηγουμένως αντήλλαξε τους αυτοκρατορικούς χιτώνας με το ένδυμα του μοναχού, πέθανε νεότατος σε ηλικία 36 ετών στα 1269. Η Νίκαια του 13ου αιώνα δε ήταν μια «αρχαία Αθήνα» με πολλούς λογίους και καλλιτέχνες, και ο ίδιος ο Θεόδωρος έδειξε πραγματική αγάπη για τη γνώση, την επιστήμη και την τέχνη.

Μια αξιοσημείωτη σύμπτωση είναι ότι λίγα χρόνια αργότερα από τον Θεόδωρο Λάσκαρι γεννιέται στη Δύση ένα έργο που εγκαινιάζει θα λέγαμε τη νεότερη ευρωπαϊκή λογοτεχνία: η Θεία Κωμωδία του Δάντη. Ο Δάντης (1265 – 1321) στο τελευταίο μέρος του έργου του, τον Παράδεισο, στο 33ο άσμα του τελειώνει με μια επίκληση στην Παναγία που την αποκαλεί «Παρθένα Μάνα, κόρη του γιού σου». Το ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της συμπτώσεως είναι ότι έχουμε δύο ποιήματα που νίκησαν το χρόνο˙ το ένα επηρεάζοντας την παγκόσμια λογοτεχνία, το άλλο παραμένοντας ζωντανό μέσα στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Αλλά παράλληλα έχουμε και δύο διαφορετικούς τρόπους. Ο Θεόδωρος Λάσκαρις καλλιεργεί το ίδιο χωράφι που βρήκε από τους προγενέστερους. Ο Δάντης ανοίγει έναν καινούργιο δρόμο. Θέλει να κάνει ένα ταξίδι που δεν επιτρέπεται στα ανθρώπινα μέτρα, θέλει να ταξιδέψει στον άλλο κόσμο. Ένα ταξίδι που καταλήγει σε μια κοινή αλήθεια, ότι αυτό που είναι ο Θεός δε λέγεται και το μόνο που λέγεται είναι ο αδιέξοδος δρόμος αυτής της ανθρώπινης θέλησης και επιθυμίας. Ο Θεόδωρος δεν επιχειρεί ένα τέτοιο ταξίδι. Γι’ αυτόν ο ανεξερεύνητος βυθός αντιμετωπίζεται με τη δοξολογία.

Αλλά αν ο Δάντης, όπως παρατήρησε ο Έλιοτ, μας δίδαξε ότι το καλό μπορεί να είναι η πρώτη ύλη της ποιήσεως, ο Παρακλητικός Κανών θα επιμένει – παραμένοντας έξω από τον λογοτεχνικό κανόνα – να μας δείχνει ότι η αισθητική ως ατομικός τρόπος εκφράσεως είναι μέσο και όχι σκοπός, και ο μόνος διαρκής και διακαής σκοπός και πόθος του ανθρώπου είναι η νίκη επί του θανάτου. Για τη νίκη αυτή η Υπεραγία Θεοτόκος θα παραμένει η κατεξοχήν παραμυθία και μεσιτεία.

Κείμενο του Άγγελου Καλογερόπουλου, Από το περιοδικό ¨ΒΗΜΟΘΥΡΟ¨Τεύχος 1ο (σελ.88- 89).

Από:http://www.orp.gr/?p=1189#more189

Όταν το παιδί βλέπει το γονιό του να καπνίζει, έχει 90% περισσότερες πιθανότητες να γίνει κι αυτό καπνιστής και κατά μέσο όρο θα ζήσει 10 χρόνια λιγότερα από κάποιον συνομήλικό του που δεν καπνίζει. Μάλιστα, ο ρόλος της μητέρας καπνίστρια είναι καταλυτικός.

Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη έρευνα που αφορά στο παθητικό κάπνισμα και τα παιδιά και έγινε από το Royal College of  Physicians της Βρετανίας για λογαριασμό της υπουργείου Υγείας της χώρας και προκειμένου να καθοριστούν νέοι κανόνες για το παθητικό κάπνισμα.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, τα παιδιά που ζουν σε οικογένειες καπνιζόντων εκτίθενται τρεις φορές περισσότερο στο παθητικό κάπνισμα εάν ο πατέρας είναι αυτός που καπνίζει , πάνω από  έξι φορές περισσότερο εάν η μητέρα είναι καπνίστρια και σχεδόν εννέα φορές περισσότερο εάν και οι δύο γονείς καπνίζουν.

Οι επιπτώσεις στην υγεία των παιδιών από το παθητικό κάπνισμα σε περίοδο που τα ζωτικά όργανα αναπτύσσονται, μπορεί να αυξήσει δραματικά την πιθανότητα ανάπτυξης δύσπνοιας κατά 77%, μέσης ωτίτιδας κατά 35%, ενώ διπλασιάζει τον κίνδυνο βακτηριακής μηνιγγίτιδας.

Επιπλέον, όταν ένα παιδί έχει γονείς καπνιστές και στην ενήλικο ζωή του καπνίσει, έχει δραματικά αυξημένες πιθανότητες εκδήλωσης θανατηφόρων ασθενειών, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, ο καρκίνος κ.ά.

Πάντως, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι είναι επιτακτικό να μην καπνίζουν οι γονείς, αλλά εφόσον δεν έχουν τη δύναμη να τα καταφέρουν, τότε καλό θα είναι να καπνίζουν κρυφά από τα παιδιά τους.

Πηγήhttp://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=10233&la=1

Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Αγαπητοί μου πατέρες,

«Αυτήν ας υμνήσουμε σήμερα με άσματα ιερά, εμείς που έχουμε την ευτυχία να είμαστε και να λεγόμαστε λαός του Θεού. Αυτήν ας τιμήσουμε με ολονύχτιες ορθοστασίες · αυτήν ας ευχαριστήσομε με την αγνότητα της ψυχής και του σώματος, την αγνή πάνω από όλους μετά το Θεό· γιατί είναι κατά κάποιο τρόπο φυσικό να χαίρονται τα όμοια με τα όμοιά τους. Αυτήν ας ικανοποιήσομε με την ελεημοσύνη και τη συμπάθεια όσων έχουν ανάγκη. Γιατί, αν με τίποτε άλλο δεν ικανοποιούμε το Θεό τόσο, όσο με την ευσπλαχνία, ποιός θα πει το αντίθετο, πως δε χαίρεται με το ίδιο και η Μητέρα Του; Αυτή έκανε σ’ όλους γνωστή την άβυσσο της άφατης αγάπης του Θεού προς εμάς. Χάρη σ’ αυτήν έγινε η συμφιλίωσή μας μαζί Του και μας δωρήθηκε η ειρήνη και η χάρη και μαζί με τους αγγέλους χορεύουν οι άνθρωποι, και οι χωρίς τιμή πρώτα γίναμε παιδιά του Θεού. Από αυτήν τρυγήσαμε το σταφύλι της ζωής, από αυτήν θερίσαμε το βλαστό της αφθαρσίας. Αυτή έγινε η προξενήτρα όλων των αγαθών. Σ’ αυτήν μέσα έγινε ο Θεός άνθρωπος και ο άνθρωπος Θεός».

Με αυτούς τους λόγους μας προτρέπει να τιμήσουμε το πάνσεπτο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και να εορτάσουμε με άσματα ιερά την Κοίμησή της, που είναι κατά την παράδοσή μας το θεομητορικό Πάσχα μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.

Και αν πάντοτε τιμούμε την Παναγία,

αν πάντοτε οφείλουμε να δείχνουμε την ευλάβειά μας στο πρόσωπό της,

αν πάντοτε τα χείλη μας, μα περισσότερο η καρδιά μας, πρέπει να μιλούν για τα μεγαλεία και τα θαυμάσια που ενεργεί καθημερινά,

αν οι Άγιοί μας, οι πατέρες μας, οι πρόγονοί μας και η Παράδοσή μας, έχουν αφήσει σε μας ως πολύτιμη παρακαταθήκη την τιμή στο πρόσωπό της,

αυτό ιδιαιτέρως γίνεται έκδηλο τον μήνα Αύγουστο, που γιορτάζουμε το γεγονός της Κοιμήσεώς της.

Πλήθη πιστών, μαζί με τους Αγγέλους και τους Αγίους, την μεγαλύνουν και την δοξάζουν, την τιμούν και την μακαρίζουν. Χείλη πιστών «τη Θεοτόκω ασιγήτως» ικετεύουν και παρακαλούν με τα λόγια των ιερών υμνογράφων:

«Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου, Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν».

«Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου τα άλγος».

Πρέπει, ακόμη, να σας υπενθυμίσω και μάλιστα πρώτα στον εαυτό μου, πως Κληρικοί και Μοναχοί, αλλά και λαϊκοί αδελφοί μας, έφθασαν σε ύψη αγιότητας έχοντας ευλάβεια στην Παναγία:

Αυτήν επικαλείτο καθημερινά ο θεοφόρος Δαμασκηνός.

Αυτήν υμνούσε και δοξολογούσε ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Αυτής την βοήθεια και την προστασία ζητούσε ο Άγιος Νεκτάριος.

Αυτή σκέπαζε μητρικά τον Άγιο Λουκά τον ιατρό, τον Άγιο Γεράσιμο της Κεφαλληνίας, τον Άγιο Γεώργιο τον Καρσλίδη.

Αυτή ενέπνευσε θάρρος και υπομονή στους αγιασμένους Γέροντες Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο, Εφραίμ Κατουνακιώτη και στην ασκήτρια της Κλεισούρας Σοφία.

Αυτή στηρίζει και μας.

Αυτής την πρεσβεία ζητούμε.

Αυτής την προστασία επιδιώκουμε.

Σε συνδυασμό με αυτές τις σκέψεις για την μεγάλη θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και στα πλαίσια της εισόδου μας στην περίοδο του Δεκαπενταυγούστου, θέλω να σας προτρέψω πατρικά τα κάτωθι:

1.  Καθημερινά να τελείτε στον Ιερό Ναο τον Εσπερινό και εν συνεχεία τον Παρακλητικό Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο (μικρό η μεγάλο), σύμφωνα με το Τυπικό της Εκκλησίας, αφού προηγουμένως ενημερώσετε τούς ενορίτες σας για την Ιερά Ακολουθία και τον ακριβή χρόνο ενάρξεως. Σας συνιστώ, αδελφικά και πατρικά, να μην ξεχνάτε καθημερινά, όλο τον χρόνο, στο σπίτι σας, μπροστά στις άγιες εικόνες, να ψάλετε τον Παρακλητικό Κανό-να προς την Υπεραγία Θεοτόκο και ακόμη, κάθε βράδυ, μαζί με το Απόδειπνο να αναγινώσκετε και την Ακολουθία των Χαιρετισμών Της. Θα έχετε την ευλογία και την χάρη της Παναγίας, η οποία θα σκεπάζει εσάς και την οικο-γένειά σας.

2.  Προς όφελος των ενοριτών σας, θα πρέπει να λειτουργείτε πιο τακτικά την χρονική περίοδο αυτή και ίσως καθημερινά. Είναι μία θυσία και μία προ-σφορά που παρέχει όμως πολλές ευλογίες.

3.  Μεσα στα πλαίσια αυτά της Θείας Λατρείας, να κάνετε και μία σύντομη  Ιερά Αγρυπνία στις 12 προς 13 Αυγούστου, προετοιμάζοντας έτσι, τούς πιστούς σας για την μεγάλη εορτή της Παναγίας. Μαζί λαμβάνετε και το τυπικό της Ιεράς αυτής Αγρυπνίας. Μπορείτε, ακόμη, να καθιερώσετε και την τέλεση του μυστηρίου του Ιερού Ευχελαίου και με τον τρόπο αυτό να προ-ετοιμάσετε κατάλληλα το ποίμνιό σας. (Υπενθυμίζουμε ότι την κυριώνυμο ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ΔΕΝ ΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΜΝΗΜΟ-ΣΥΝΑ).

4.  Να προσέξουμε την νηστεία. Η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου είναι αλάδωτη καθημερινά, εκτός Σαββάτου και Κυριακής. Να την τηρήσουμε πρω-τα εμείς, αφού προηγουμένως ενημερώσουμε τον λαο για την σημασία αυτής της νηστείας. Πρέπει απαραιτήτως να ενημερώσουμε τούς διαφόρους Συλλό-γους, αλλά και τούς Χριστιανούς μας ότι στις πανηγύρεις των χωριών μας να μην καταλύουν την νηστεία την παραμονή της μεγάλης θεομητορικής εορτής, με αποτέλεσμα ουδείς την επομένη ημέρα να κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων.

5.  Να προτρέψουμε τούς πιστούς για την συμμετοχή τους στα Μυστήρια της Ιεράς Εξομολογήσεως και της Θείας Κοινωνίας.

6.  Εαν εορτάζει ο Ενοριακός σας Ναός, να τον ετοιμάσετε κατάλληλα για την πανήγυρη (καθαριότητα, στολισμός εικόνων, ευπρέπεια όλου του Ναού). Ακόμη, να ανακοινωθεί εγκαίρως το πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών της παραμονής και της κύριας ημέρας.

7.  Πρωτοστάτης στην πανήγυρη αυτή είναι ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Καστοριάς, ο οποίος εορτάζει την 15η Αυγούστου και όπου θα τελεσθεί Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός με τα Εγκώμια της Παναγίας την 14η Αυγού-στου και ώρα 7.00 μ.μ., το πρωί της κυριωνύμου ημέρας Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ενώ το απόγευμα της ίδιας ημέρας και ώρα 6.30 μ.μ. η κάθοδος της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας από τον Μητροπολιτικό Ναο στην Ιερά Μονή Παναγίας Μαυριωτίσσης.

8.  Αποτελεί ιδιαίτερη ευλογία η συμμετοχή όλων σας στην Ιερά Αγρυπνία που θα τελεσθεί στην παλαίφατη και ιστορική πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Παναγίας Μαυριωτίσσης στις 22 προς 23 Αυγούστου επί τη εορτή της Αποδόσεως της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναι η απόδοση του σεβασμού και του χρέους που έχουμε απέναντι στην μητρική προστασία της Παναγίας. Αξίζει να αφιερώσει κανείς λίγες ώρες της νύκτας για εκείνη που, παρά τις αμαρτίες μας και τα λάθη μας, συνεχίζει να μας σκεπάζει και να πρεσβεύει.

9.  Την περίοδο αυτή εορτάζουν και: η Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης κοινότητος Αγίας Κυριακής (30 και 31 Αυγούστου) και η Ιερά Μονή Παναγίας Κλεισούρας (7 και 8 Σεπτεμβρίου).

Με αυτό τον τρόπο, Πατέρες μου, θα μας δοθεί η ευκαιρία να βοηθήσουμε τις ψυχές των Χριστιανών για μία πνευματική αποτοξίνωση, να τις ξεκουρά-σουμε με το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και να τις θρέψουμε με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, να τις οδηγήσουμε στην Υπεραγία Θεοτόκο και να προβάλλουμε σε όλους μας, ως πρότυπο για την δική μας ζωη, την Μητέρα του Κυρίου μας και την δική μας Μητέρα, την Παναγία.

Εύχομαι να έχετε πάντοτε πλούσια στην ζωή σας, στην οικογένειά σας, στους ενορίτες σας την ευλογία της Παναγίας. Σας παρακαλώ δε να εύχεσθε και για την ελαχιστότητά μου, τόσο στο Ιερό Θυσιαστήριο, όσο και στις κατ’ ιδίαν προσευχές σας. Σας ασπάζομαι με πολλή αγάπη Χριστού

Ο   Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

Ο  ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ  ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Από:http://www.romfea.gr/component/content/article/26-2009-12-18-08-38-40/5496—l——-r

Μητροπολίτης Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ κ. Δανιήλ

Ὁ μήνας Αὔγουστος εἶναι ὁ κατ’ ἐξοχήν Θεομητορικός μήνας. Προσφυῶς ἔχει χαρακτηρισθεῖ ὡς τό Θεομητορικόν Πάσχα, ἀφοῦ τό Θεομητορικόν πρόσωπο εὑρίσκεται εἰς τό κέντρο τῆς λατρευτικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας κορυφουμένης εἰς τήν ἑορτήν τῆς Κοιμήσεως τῆς Μητρός τοῦ Κυρίου μας, ἀλλά καί τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἑκάστου πιστοῦ. Οἱ πιστοί τιμῶμεν τό ‘πανάρρητον τῆς οἰκονομίας κειμήλιον’ κατά τόν ἅγιον Ἐπιφάνιον Κύπρου. Κάθε ἀνθρώπινη γλῶσσα αἰσθάνεται ἀδύνατη νά ὁμιλήσῃ διά τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, ὅσα ὁ φιλάνθρωπος Θεός καί Πατέρας μας ἐβουλεύσατο προαιωνίως καί εἰργάσθη ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων δι’ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν. Οὕτως ἀδύναμοι νά ὁμιλήσουν ἵστανται πάντες ἐνώπιον τοῦ προσώπου τῆς Παναχράντου Μητρός τοῦ Κυρίου μας, ἡ Ὁποία εἶναι κατά τόν πρύτανη τῶν θεολόγων, τόν ἅγιο Ἰωάννη τό Δαμασκηνό, ‘τό κάλλος τῆς ἀνθρώπινης φύσεως’, κατÕ ἄλλον δέ ἅγιον Πατέρα ‘μεθόριον κτιστοῦ καί ἀκτίστου’. Ὁ δέ Θεοφάνης ὁ Νικαίας θεωρεῖ, ὅτι ἡ Παναγία εἶναι ‘τό διαυγέστατον τῆς παρθενίας θεότευκτον κάτοπτρον, ἐν ᾧ τηλαυγέστατα διαδείκνυται ἡ εἰκών τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, αὐτό τό ἀμήχανον καί ἐράσμιον κάλλος τοῦ οὕτως ἐραστοῦ τε καί ἔρωτος, τήν πολυπόθητον λέγω καί πολυέραστον τοῦ ὄντος ἀγαπητοῦ μητέρα’.

Τήν ἀδυναμία του νά ὁμιλήσῃ περί τῆς Μητρός τοῦ Θεοῦ ἐξομολογεῖται καί ὁ ἃγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου εἰς τόν ἐγκωμιαστικόν λόγον εἰς τήν ἁγίαν Παρθένον. Πρέπει νά σημειώσουμε, ὅτι ὁ λόγος οὗτος ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιά τίς Θεομητορικές σπουδές, ἀφοῦ εἰς αὐτόν περιέχεται ἡ πρό τῆς Γ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Ἐφέσου (431 μ.Χ.) πίστις τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία ἐπικύρωσε ἡ Σύνοδος αὐτή, ἀνακηρύξασα τήν Παρθένο Μαρία Θεοτόκον καί θέσασα τό θεμέλιον τῆς Θεομητορικῆς διδασκαλίας μας. Γράφει λοιπόν ὁ θεῖος Πατήρ Ἐπιφάνιος: ‘Νῦν δέ τολμήσω περί τῆς μόνης Θεοτόκου καθ’ ὅ καταλαμβάνω καί πάλιν φοβοῦμαι, οὐκ ἔχω γλῶτταν ἀξίως εἰπεῖν τά λίαν μεγάλα. Ἰσχνόφωνος καί βραδύγλωσσος καί οὐκ εὔλαλος ὑπάρχω, ἵνÕ οὕτως εἴπω, περί τῆς μεγαλωνύμου καί ὁσίας καί ἀπειρογάμου καί Θεοτόκου Μαρίας, μητρός τοῦ Κυρίου, περί ἧς οὐκ εὐμαρῶς ἀνθρώπων γλῶσσα λαλήσει’.

Ἐξ εὐγνωμοσύνης ὅμως πρός τήν ‘θελήσασα γενέσθαι Μητέρα τοῦ Θεοῦ’ τοῦ Λυτρωτοῦ καί Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἐπειδή κατά τόν ἅγιον Πρόκλον Κων/λεως ‘αἱ τῶν Χριστιανῶν πανηγύρεις θεῖαι καί παράδοξοι καί ὄντως πηγαί καί θησαυροί σωτηρίας’ εἶναι, θά σημειώσουμε λίγα ταπεινά πρός πνευματική οἰκοδομή, καί πρός ἀφορμήν πνευματικῆς εὐφροσύνης καί ἀγαλλιάσεως. Καθώς προσεγγίζουμε μέ σεβασμό καί εὐλάβεια τό σεπτόν καί σεβάσμιον πρόσωπο τῆς Παναγίας μας, ἐκ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μεταξύ καί ἄλλων διδασκόμεθα δύο τινά διά τήν μητρότητα τῆς Κυρίας Θεοτόκου.

1) Τήν θεληματικήν μητρότητά της

Ἠθέλησε, ὅπως ἐγράφη ἀνωτέρω, νά γίνῃ Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ἐξάγεται ἐκ τοῦ διαλόγου, τόν ὁποῖον μᾶς ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς εἰς τό Εὐαγγέλιόν του, ὅστις διεξήχθη μεταξύ τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ καί τῆς Παρθένου Μαρίας (Λουκ. α’ 26-38). Ἡ δέ συγκατάθεσίς της ἐξεφράσθη μέ τό ‘ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμά σου’. Ὁ Θεός κάλεσε τήν Παρθένο Μαρίαν νά ὑπηρετήσῃ τό ἔργον τῆς σωτηρίας καί ἡ κλήσις της ἦταν νά γίνῃ ἡ μητέρα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὐτή δέ ἀνταποκρίθηκε μέ προθυμία εἰς τήν κλήσιν της καί ἀνέλαβε τό λειτούργημα, τό ὁποῖο ὁ Θεός τῆς ἀνέθεσε. Τό ἴδιο εἶχαν πράξει ὅλοι οἱ δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ Πατριάρχες Ἀβραάμ, Ἰσαάκ καί Ἰακώβ καθώς καί οἱ λοιποί, ὁ Μωϋσῆς, οἱ Προφῆτες, καί τέλος ὁ Πρόδρομος καί Βαπτιστής Ἰωάννης. Ἀλλά καί οἱ Ἀπόστολοι τήν ἴδια προθυμία ἐπέδειξαν νά γίνουν ὄργανα τοῦ Θεοῦ διά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί τήν ἀνακαίνισιν τῆς φύσεώς μας καί ὁλοκλήρου τῆς Κτίσεως. Οἱ θεολόγοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας στάθηκαν καί πρόσεξαν τό σημεῖο αὐτό, τό ὑπεγράμμισαν εἰς τήν διδασκαλία των, εἰς τούς λόγους των, εἰς τούς ὕμνους των καί μᾶς χάρισαν πλοῦτον θεολογίας ἀντάξιο τῆς ὑπηρεσίας τήν ὁποίαν προσέφερε ἡ Παρθένος Μαρία εἰς τόν Θεό, ὑπουργήσασα τό κορυφαῖο μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί εἰς τό γένος μας λειτουργήσασα, ὡς γεννήσασα τόν Λυτρωτήν καί Σωτήρα μας.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Νικόλαος ὁ Καβάσιλας, Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, καί πολλοί ἄλλοι ἑρμηνεύουν αὐτή τήν ἑκούσιο καί ἐλευθέρα συγκατάθεσιν τῆς Παρθένου Μαρίαςεἰς τό ἔργο τοῦ Θεοῦ καί λέγουν, ὅτι οὕτως ‘ἡ Παρθένος Μαρία ἐξεπλήρωσε τόν σκοπό τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου’. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικά ὅσα ἔγραψε περί αὐτοῦ τοῦ θέματος ὁ ἀείμνηστος Παναγιώτης Νέλλας σχολιάζων τούς Θεομητορικούς λόγους τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Καβάσιλα: ‘Βρέθηκαν ἴσως μερικοί ἄθεοι πού ὑπεστήριξαν μέσα στούς αἰῶνες, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά γίνει Θεός. Κανείς ὅμως ποτέ, ἐκτός ἀπό τούς Ὀρθόδοξους Πατέρες, δέν τόλμησε νά ὑποστηρίξῃ ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά γεννήσῃ τόν Θεό. Κι ὅμως αὐτό τό μεγάλο παράδοξο εὐδόκησε ὁ Θεός νά ἀποτελῇ τήν μεγάλη ἀξία, ἀλλά καί τήν ὕψιστη εὐγένεια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως’. Ὁ Θεός ἀξίωσε τήν ἀνθρώπινη φύσι νά γίνῃ “Θεοτόκος” . Ἡ ἀξία τῆς Παρθένου βρίσκεται ἀκριβῶς στό ὅτι πραγματοποίησε αὐτό τόν σκοπό. Καί τόν πραγματοποίησε λέγοντας: ” Ἰδού ἡ δούλη τοῦ Κυρίου”. Γιατί τό ἀληθινό μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται ἀκριβῶς στό νά πραγματοποιῇ τόν ὕψιστο προορισμό πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός καί νά ἔχῃ ταυτόχρονα τήν συνείδησιν ὅτι ” δοῦλος ἀχρεῖος ἐστι” (Λουκ. ιζ’ 10)’.

2) Τήν χαρισματικήν μητρότητά της

Στό πρῶτο σημεῖο ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς διδάσκει τήν κλήσι καί τήν λειτουργία τῆς Παρθένου Μαρίας. Στό δεύτερο τήν εὐλογία καί τήν τιμή πού ἔλαβε ἀπό τόν Υἱόν της. Ἀφοῦ πρῶτον Ἐκείνη ἐξεπλήρωσε τόν σκοπό της καί θέλησε νά γίνῃ Μητέρα Του, Ἐκεῖνος ἐν συνεχείᾳ συνεπής πρός τήν ὑπόσχεσή Του ‘ἐάν τις ἐμοί διακονῇ, τιμήσει αὐτόν ὁ Πατήρ’, (Ἰωάν. ιβ’ 26), εὑρισκόμενος ἐπί τοῦ Σταυροῦ ἐξύψωσε τήν δική Του Μητέρα σέ Μητέρα Τῶν Μαθητῶν Του. Τήν μεγαλειώδη καί συγκινητική αὐτή σκηνή μᾶς περιγράφει ὁ ἀγαπημένος μαθητής Ἰωάννης ‘εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· ἰδού ἡ μήτηρ σου’. Ὁ Κύριος μέ τόν Σταυρό Του ἐκτός τῶν ἄλλων, μᾶς χάρισε καί τήν Μητέρα Του, ἀναδεικνύοντάς Την καί προσωπική μας Μητέρα. Ἡ Παρθένος Μαρία, ἀφοῦ ἔγινε Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἐν συνεχείᾳ ἀνεδείχθη, τῷ προστάγματι τοῦ Υἱοῦ Της, καί Μητέρα ὅλων μας.

Από:http://www.imkby.gr/theomitorika/parthenos_maria.htm

Όταν ανέβηκε η Θεομήτωρ στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, έγειραν τα δέντρα και την προσκύνησαν. Κατά την γενική αγιορείτικη παράδοση, η Κυρία Θεοτόκος με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, ταξίδευε με πλοίο από την Παλαιστίνη στην Κύπρο, για να επισκεφτεί τον Άγιο Λάζαρο (τον αναστημένο εκ νεκρών). Λόγω όμως μεγάλης τρικυμίας και με υπερφυσικό τρόπο, το πλοίο βρέθηκε στον Άθω και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Κλήμεντος στη Μονή Ιβήρων.

Εκεί οι κάτοικοι του Άθω, οδηγούμενοι από τη θεία Πρόνοια, έσπευσαν να υποδεχθούν την μητέρα του Κυρίου μας Παναγία και αφού άκουσαν τη διδασκαλία της δέχθηκαν το Χριστιανισμό. Λέγεται επίσης από την παράδοση, ότι όταν πλησίαζε το πλοίο της Παναγίας το Άγιο Όρος, καταστράφηκε το μεγάλο άγαλμα του Διός που βρισκόταν στην κορυφή του Όρους και τα υπόλοιπα είδωλα συνετρίβησαν. Η κορυφή του Άθω και όλα τα δέντρα και τα σπίτια έκλιναν και προσκύνησαν προς το μέρος του λιμανιού του Κλήμεντος όπου έμπαινε το καράβι της Παναγίας.

Την άφιξη της Θεοτόκου στο Όρος αναφέρουν οι κώδικες Λ’ 66 και Ι’ 31 της Λαυριώτικης βιβλιοθήκης.

Όταν οι απόστολοι έβαλαν κλήρο τις περιοχές στις οποίες θα κηρύξουν, ζήτησε και η Παναγία να πάρει κλήρο για να κηρύξει το ευαγγέλιο. Ο κλήρος έδειχνε την περιοχή Ιβηρίαν. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ όμως παρουσιάστηκε και είπε στην Παρθένο ότι η πραγματική περιοχή στην οποία θα βρεθεί θα είναι η Μακεδονία και το Όρος Άθως. Όταν μπήκε το καράβι στο λιμάνι και έγινε μεγάλη αναταραχή στο Όρος, τότε οι κάτοικοι ήρθαν και ρωτούσαν τον Ιωάννη, πως έγιναν όλα αυτά και από ποιά δύναμη. Και αυτός τους εξήγησε και τους κύρηξε τον λόγο του Θεού μιλώντας τους στα Ελληνικά, ενώ ήταν Εβραίος.

Η Παναγία ευχαριστημένη από την ομορφιά του Όρους και τον κλήρον που της δόθηκε, προσευχήθηκε στον Χριστό λέγοντας:

“Υιε μου και Θεέ μου, ευλόγησον τον τόπον τούτον και κλήρον μου. Και επίχεον επ’ αυτού το έλεος σου και φύλαξον αβλαβή ως της συντελείας του αιώνος τούτου και τους κατασκηνούντας εν αυτώ, δια το όνομα σου το Άγιον και Εμόν, ώστε δια μικρού κόπου και αγώνος της μετανοίας αφεθήναι αυτής αμαρτήματα αυτών. Έμπλησον αυτούς παντός αγαθού και αναγκαίου εν τω αιώνι τούτω και ζωής αιωνίου εν τω μέλλοντι καταξίωσον, δοξασον υπέρ πάντα τόπον, τον τόπον τούτον και θαυμάστωσον παντοιοτρόπως, πλήρωσον αυτόν εκ παντός έθνους των υπό τον Ουρανόν, των κεκλημένων τω ονόματι Σου και πλάτυνον τα σκηνώματα εν αυτώ από άκρον εως άκρου αυτού. Απάλλαξον αυτούς της αιωνίου κολάσεως και σώσον εκ παντός πειρασμού, ορατών και αοράτων εχθρών και πάσης αιρέσεως και ειρήνευσον τω ορθοδόξω δόγματι.“

Τότε ακούστηκε φωνή από τους Ουρανούς που έλεγε:

“Όσα ήτησας και προσεύξω Μήτερ μου, ούτως έσται Σοί πάντα, εάν και αυτοί τα εντάλματά μου φυλάξωσιν! Από του νύν και εξής έστω ο τόπος ούτος κλήρος Σός και περιβόλαιον Σόν και Παράδεισος, έτι δε και λιμήν σωτηρίας των θελόντων σωθήναι, αλλά και προσφυγή και καταφύγιον και ατάραχος λιμήν της μετανοίας των πεφορτισμένων με πολλάς αμαρτίας.“

(Απο το βιβλίο-Η ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ)

Από:http://dosambr.wordpress.com/2010/08/01/

. … Έχουν γραφεί πολλά από πολλούς σπουδαίους για την Παναγία. Κάτι έχω γράψει κι εγώ για την Αθωνίτισσα Θεοτόκο. Το θέμα βέβαια παραμένει πάντοτε ανεξάντλητο, ελκυστικό κι ενδιαφέρον και μάλιστα για την Παναγία ως των πάντων χαρά.

Η Παναγία αναμφισβήτητα υπήρξε η ταπεινότερη, καθαρότερη, σεμνότερη, σιωπηλέστερη, ωραιότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου. Υπήρξε μητέρα του Θεού και των ανθρώπων. Η ταπείνωσή της ήταν γνήσια, η καθαρότητά της επιλεγμένη, η σεμνότητά της κόσμημά της, η σιωπή της πιο βροντερή από το πιο μεγαλόστομο κήρυγμα. Η ιερότητά της πασιφανής και δεδομένη. Η αμόλυντη ταπεινοφροσύνη της, η αειπαρθενία της σε όλο της το είναι, η χαρακτηριστική της σεμνότητα και η απέραντη σιωπή του όλου βίου της καθίστανται λίαν διδακτικά σε όλους μας πάντοτε.

…Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο μεγαλύτερος δογματικός θεολόγος της Εκκλησίας μας, λέγει πως η Θεοτόκος κατέχει τη δεύτερη θέση τιμής μετά την Αγία Τριάδα. Αυτός ο λόγος μόνο φθάνει για να φανερώσει το μέγεθος της τιμής της Θεοτόκου από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Πόσο φτωχοί είναι αλήθεια οι προτεστάντες που δεν την τιμούν διόλου. Η Παναγία μας πηγαίνει πάντα στον Χριστό. Η Παναγία είναι το πιο αγαπητό πρόσωπο μετά τον Χριστό μέσα στην Εκκλησία μας. Στο Άγιον Όρος η τιμή της Παναγίας αγγίζει τα όρια της λατρείας.

Ο ιερός Άθωνας, το Άγιον Όρος, το Περιβόλι της Παναγίας, όπως επιτυχώς ονομάσθηκε για πρώτη φορά από τον διάσημο εκείνο μοναχό Καισάριο Δαπόντε τον Ξηροποταμηνό, αποτελεί, κατά αρχαία παράδοση, κλήρο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η παρουσία της δεσπόζει στην αγιορειτική ζωή. Κατά το ωραιότατο εγκώμιο του σοφώτατου Αθωνίτη και μεγάλου πατρός της Εκκλησίας μας αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στον πρώτο επώνυμο όσιο του Άθωνα Πέτρο τον Αθωνίτη, η Παναγία θα είναι για τους Αγιορείτες μοναχούς φύλακας, έφορος, ιατρός, κηδεμόνας και πρέσβειρα στον Υιό της. Τις υποσχέσεις αυτές γνωρίζουν και οι σημερινοί μοναχοί, οι οποίοι μπορεί να υστερούν κάπως σε απλότητα των παλαιότερων, αλλά έχουν καλοκάγαθη κι ευλαβή πάντα διάθεση.

Η Παναγία μας, όπως έχουμε ξαναγράψει, δεν είναι απλά μια καλή, απλή, σεμνή, και ωραία γυναίκα. Δεν πρόκειται μόνο για μια εξαιρετική θρησκευτική και ηθική προσωπικότητα, αλλά για πρόσωπο ολοκληρωμένο, μοναδικό και πανίερο. Η πρώτη εκείνη Εύα στον εξαίσιο κήπο της Εδέμ δια της παρακοής της έκλεισε την παραδείσια θύρα. Η δεύτερη Εύα, η Παναγία, δια της υπακοής της άνοιξε την πύλη του παραδείσου. Έγινε το κεφάλαιο της σωτηρίας μας, η πανύμνητη Ευαγγελίστρια. Γι΄αυτό οι φιλόκαλοι Αγιορείτες Κολλυβάδες, με πρώτο τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, την υμνούν κι εγκωμιάζουν θαυμάσια και ως αυτοεξόριστοι κτίζουν μοναστήρια και τ΄αφιερώνουν στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Οι αθωνικές μονές Μ. Λαύρας, Βατοπεδίου και Φιλοθέου είναι αφιερωμένες στον Ευαγγελισμό, καθώς η σκήτη Ξενοφώντος και διάφορα κελλιά. Στο Γενέσιο της Θεοτόκου είναι το Κυριακό της Νέας Σκήτης και αρκετά κελλιά, όπως του μακαριστού Γέροντος Παϊσίου, του οποίου η αγάπη προς τη Θεοτόκο ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Στην Κοίμηση της Θεοτόκου τιμάται η μονή Ιβήρων, όπου τελείται λαμπρή πανήγυρη, ο πάνσεπτος ιερός ναός του Πρωτάτου και πολλά κελλιά. Στα Εισόδια της Θεοτόκου τιμάται το Καθολικό της ιεράς μονής Χιλανδαρίου.

Στο Άγιον Όρος έχουμε περίπου εξήντα γνωστές θαυματουργές εικόνες της Παναγίας, βυζαντινές και νεότερες, με πολύτιμα πουκάμισα, πλήθος αφιερώματα, αργυρόχρυσες κανδήλες, που δέχονται τον διηνεκή ασπασμό αφοσιωμένων μοναχών και ευλαβών προσκυνητών. Ενώπιόν τους διαβάζονται οι θαυμάσιοι Χαιρετισμοί, Παρακλητικοί κανόνες, κατανυκτικά Θεοτοκάρια. Καίγονται λαμπάδες από αγνό μελισσοκέρι κι ευώδες μοσχοθυμίαμα. Δέχονται δεήσεις, προσκυνήσεις και μετάνοιες εδαφιαίες πολλών. Έχουν θαυμαστή ιστορία, καταγεγραμμένα θαύματα, παραδόσεις και μαρτυρίες. Κάποτε λιτανεύονται με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές, καρδιοχαρμόσυνες.

Μερικές από αυτές είναι η Λαυριώτισσα Οικονόμισσα του οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου και η Κουκουζέλισσα του οσίου Ιωάννου του Κουκουζέλη, του περίφημου εκείνου ψαλμωδού, που τον πλήρωσε η ίδια η Θεοτόκος για την εξαίσια ψαλμωδία του. Η Βατοπαιδινή Βηματάρισσα, η Ιβηρίτισσα Πορταΐτισσα, η Χιλανδαρική Τριχερούσα, η Διονυσιάτισσα του Ακαθίστου, η Κουτλουμουσιανή Φοβερά Προστασία, η Παντοκρατορινή Γερόντισσα, η Δοχειαρίτισσα Γοργοϋπήκοος, η Φιλοθεΐτισσα Γλυκοφιλούσα, η Αγιοπαυλίτισσα Μυροβλύτισσα, η Ξενοφωντινή Οδηγήτρια, η Κωνσταμονίτισσα Αντιφωνήτρια, η Πρωτατινή του Άξιον Εστί και τόσες άλλες αξιομακάριστες.

Στους ένθεους βίους των Αθωνιτών οσίων, τους οποίους συγκεντρώσαμε σ΄έναν τόμο, βλέπουμε μια συνεχόμενη και ζωντανή σχέση με τη Θεοτόκο: Γαβριήλ του Καρεώτη, που πρωτακούει τον αρχαγγελικό ύμνο Άξιον Εστί, Γαβριήλ του Ιβηρίτη, που εξάγει από τη θάλασσα την πολυθαύμαστη Πορταΐτισσα, Σάββα του Χιλανδαρινού, που φέρνει από τα Ιεροσόλυμα την Τριχερούσα, Διονυσίου του κτήτορα της ομώνυμης μονής, που φέρνει την εικόνα του Ακαθίστου, Αντωνίου του Ρώσου, που από τη μονή Εσφιγμένου, με προσταγή της Θεοτόκου, μεταβαίνει στην πατρίδα του να φυτέψει το δένδρο του μοναχισμού, Σίμωνος του Μυροβλύτου, που η Παναγία του υποδεικνύει την ανοικοδόμηση της τολμηρής μονής του, Γρηγορίου του Παλαμά, όπου «δια μεσιτείας της Θεοτόκου πολλών χαρισμάτων ηξιώθη παρά Θεού, και μάλιστα του της θεολογίας δια της οποίας ηγωνίσθη δια την περί Θεού ορθήν δόξαν», Μαξίμου του Καυσοκαλύβη, που η ίδια η Θεοτόκος τον οδήγησε στην υπερθαύμαστη άσκησή του, Γεροντίου του Αγιαννανίτου, που με την υπόδειξη της Παναγίας έβγαλε πόσιμο νερό για τους πατέρες της σκήτης.

Η παρουσία της Θεοτόκου και στη ζωή συγχρόνων εναρέτων Αγιορειτών Γερόντων είναι εμφανής. Ο Νεοσκητιώτης Γέροντας Ιωακείμ Σπετσιέρης εκοιμήθη λέγοντας τους Χαιρετισμούς. Ο Ρώσος ασκητής παπα-Τύχων γνώρισε τον ακριβή χρόνο της εκδημίας του από την Παναγία. Ο Καρουλιώτης Γέροντας Φιλάρετος συχνά έλεγε πως τον βαστά στον απαρήγορο εκείνο τόπο η Παναγία. Η Παναγία, έλεγε ο Γέροντας Ευλόγιος από το Κελλί του Φανερωμένου, τον έφερε στο Άγιον Όρος από το χωριό του. Ο παπά-Ιωακείμ ο Αγιαννανίτης κρυφή παραμυθία είχε, καθώς έλεγε, το βάστηγμά του από το φουστάνι της Παναγίας, που του έδωσε μια γενειάδα που ακουμπούσε στη γη. Ο Γρηγοριάτης ηγούμενος Αθανάσιος είχε «φάει» την εικόνα της Παναγίας του κελλιού του από τους μύριους ασπασμούς. Ο μακάριος γέροντας Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης πάντοτε λέγοντας ή ακούγοντας τ΄όνομα της Παναγίας δάκρυζε. Ο γνωστός γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε πως η Παναγία είναι ίδια με την εικόνα της Ιεροσολυμίτισσας… Ο παπά-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης σε μια σύναξη μας έλεγε: «Ήλθε η Παναγία και μ΄έκανε μάτς-μούτς». Αισθάνθηκε και τα χείλη της και τον ήχο. Αυτή είναι η πίστη μας. Ζωντανή υπόθεση. Αυτή είναι η Παναγία μας.

Χρειάζεται τώρα κάποιος διδακτικός επίλογος ή ένα ηθικό συμπέρασμα; Ένα έχω να καταθέσω, αφού σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δώσατε, αγαπητοί μου, να ξανασχοληθώ με το πανίερο πρόσωπο της Παναγίας. Ο σύγχρονος αγιορειτικός μοναχισμός είναι αναντίρρητα, σίγουρα, μόνιμα και αταλάντευτα θεοτοκοφιλής. Υπογράφω το ταπεινό αυτό κείμενο επιστρέφοντας από τη λιτανεία της θαυματουργής εικόνος του Άξιον Εστί κι ετοιμαζόμενος για την αυριανή λιτανεία της Φοβεράς Προστασίας.

Πανευφρόσυνο Πάσχα του 2009

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Από το περιοδικό ¨ΒΗΜΟΘΥΡΟ¨ τεύχος 1ο σελ. 48-52

Από:http://dosambr.wordpress.com/2010/08/02/

Του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου

Το θυμίαμα στη λατρεία του Θεού εχρησιμοποιείτο και από τους Εβραίους και από τους ειδωλολάτρες. Ήταν δείγμα αναγνώρισης της υπερέχουσας αξίας του Θεού, ήταν σύμβολο υποταγής και αφοσίωσης. Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε την περιγραφή του και το μείγμα από το οποίο απετελείτο. Συγκεκριμένα, στο Εξόδου 30, 34-38 ο Θεός δίδει εντολή να αποτελείται το θυμίαμα από 4 συστατικά στοιχεία, από σταχτή, όνυχα, χαλβάνη και λίβανο. Γι’ αυτό και οι έννοιες «θυμίαμα» (ή μοσχοθυμίαμα) και «λιβάνι» δεν ταυτίζονται.

Το λιβάνι είναι ένα από τα στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται το θυμίαμα.

Στα χρόνια του Κυρίου το εβραϊκό θυμίαμα απετελείτο από 13 αρωματώδη στοιχεία, πως μαρτυρεί ο Ιώσηπος. Η Σκηνή του Μαρτυρίου περιείχεν, εκτός των άλλων, και το «χρυσούν θυμιατήριον», μέσα στο οποίον έκαιαν κάρβουνα και ο Ιερέας πετούσε αρκετό θυμίαμα και έπειτα γονάτιζε και προσευχόταν στον Θεό. Στο ναό του Σολομώντος υπήρχε το θυσιαστήριον του θυμιάματος, στο οποίο εθυμίαζε κάθε ημέρα ένας Ιερεύς. Ο Ιερεύς δε, που του έπεφτε ο κλήρος να θυμιάσει, εθεωρείτο ότι αξιωνόταν μεγάλης τιμής από τον Θεό. Τούτο συνέβη και με τον Ζαχαρία, πατέρα του τιμίου Προδρόμου, που κατά την ώρα του θυμιάματος δέχθηκε από τον Άγγελο την πληροφορία ότι θα γεννήσει σ’ αυτή την προχωρημένη ηλικία και με τη γυναίκα του στείρα τον Βαπτιστή. Η ώρα του θυμιάματος στους Εβραίους ήταν συγκλονιστική για τους συμβολισμούς της.

Και οι ειδωλολάτρες χρησιμοποιούσαν θυμίαμα στη λατρεία τους, όπως οι αρχαίοι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φοίνικες, οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι κλπ. Σας υπενθυμίζω τις περιπτώσεις αγίων χριστιανών μαρτύρων που, επειδή δεν εδέχθησαν να ρίψουν θυμίαμα εμπρός στα είδωλα, εθυσιάσθησαν οι ίδιοι.

Θυμίαμα προσεφέρετο και προς τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα, που ελατρεύετο ως Θεός. Το ίδιο συνέβαινε και για άλλους επιφανείς ανθρώπους που είχαν δοξασθή από τους ανθρώπους. Κατά τον ιστορικό Θεοδώρητο, ο Ιουλιανός Παραβάτης αξίωνε να του καίνε θυμίαμα.

Συμβολισμοί

Η χριστιανική θρησκεία παρέλαβε από τους Εβραίους το θυμίαμα και το καθιέρωσε και στη δική της λατρεία.

Του προσέδωσε δε πνευματικούς συμβολισμούς, που αξίζει να θυμηθούμε.

1. Το θυμίαμα εν πρώτοις συμβολίζει την προσευχή, που ανεβαίνει προς τον θρόνον του Θεού. «Κατενθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν Σου…». Είναι η ορμή της ψυχής προς τα άνω.

Και ταυτόχρονα συμβολίζει και την ζέουσαν επιθυμία μας να γίνει η  προσευχή μας δεκτή «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής». Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος «ώσπερ το θυμίαμα και καθ’ εαυτό καλόν και ευώδες, τότε δε μάλιστα επιδείκνυται την ευωδίαν, όταν ομιλήση τω πυρί. Ούτω δε και η ευχή καλή μεν καθ’ εαυτήν, καλλίων δε και ευωδεστέρα γίνεται, όταν μετά και ζεούσης ψυχής αναφέρηται, όταν θυμιατήριον η ψυχή γένηται και πυρ ανάπτη σφοδρόν». Γι’ αυτό και πρέπει να διδάσκουμε το λαό ότι, όταν προσεύχεται, καλόν είναι να καίει θυμίαμα στο σπίτι.

2. Συμβολίζει ακόμη τις γλώσσες πυρός της Άγιας Πεντηκοστής, όταν ο Κύριος εξαπέστειλε στους Μαθητές Του το Πανάγιόν Του Πνεύμα «εν είδει πυρίνων γλωσσών». Στην ευχή που λέγει ο ιερεύς, όταν ευλογεί το θυμίαμα στην Πρόθεση, αναφέρει «Θυμίαμα Σοι προσφέρομεν Χριστέ ο Θεός εις οσμήν ευωδίας πνευματικής, ο προσδεξάμενος εις το υπερουράνιόν Σου θυσιαστήριον, αντικατάπεμψον ημίν την χάριν του Παναγίου Σου Πνεύματος». Με το θυμίαμα δηλ. ζητούμε από τον Κύριο να μας στείλει την αγιοπνευματικήν Του χάρι. Γι’ αυτό και οι πιστοί, όταν τους θυμιάζει ο Ιερεύς, κλίνουν ελαφρώς την κεφαλή σε δείγμα αποδοχής της χάριτος αυτής. Ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ερμηνεύει ως εξής την σημασίαν του θυμιάματος:

«Δηλοί την απ’ ουρανού χάριν και δωρεάν εκχυθείσαν τω κόσμον διά Ιησού Χριστού και ευωδίαν του Πνεύματος και πάλιν εις τον ουρανόν δι’ αυτου αναχθείσαν».

3. Το ευώδες θυμίαμα συμβολίζει εξ άλλου και τον αίνον, που απευθύνεται προς τον Θεό. Η καύση του θυμιάματος σημαίνει τη λατρεία και τον εξιλασμό. Το δε ευχάριστο συναίσθημα, που δημιουργείται από το άρωμα του θυμιάματος σε όλο το χώρο του Ι. Ναού, σημαίνει την πλήρωση της καρδιάς μας από τη θεία ευαρέστηση, που είναι ο καρπός της αγάπης μας προς τον Θεό. Στην περίπτωση αυτή κάθε πιστός μετατρέπεται σε «ευωδίαν Χριστού».

4. Το δε θυμιατήριον, που καίγονται τα κάρβουνα και τοποθετείται το θυμίαμα, συμβολίζει την κοιλίαν της Θεοτόκου, η οποία δέχθηκε στα σπλάγχνα της σωματικώς την Θεότητα, που είναι «πυρ κατανάλισκαν», χωρίς να υποστή φθοράν ή αλλοίωση. Κατά τον Άγιο Γερμανό, Πατριάρχη Κων/λεως «Ο θυμιατήρ υποδεικνύει την ανθρωπότητα του Χριστού, το πυρ την θεότητα και ο ευώδης καπνός μηνύει την ευωδία του Αγίου Πνεύματος προπορευομένην».

Και αλλού: «Η γαστήρ του θυμιατηρίου νοηθείη αν ημίν η ηγιασμένη μήτρα της Θεοτόκου φέρουσα τον θείον άνθρακα Χριστόν, εν ω κατοικεί πάν το πλήρωμα της θεότητας σωματικώς. Διό και την οσμήν της ευωδίας αναδίδωσιν ευωδιάζον τα σύμπαντα». Με απλά λόγια και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός περιγράφει αυτόν τον συμβολισμόν, λέγοντας: «Το θυμιατό σημαίνει την Δέσποινα, την Θεοτόκο. Όπως τα κάρβουνα είναι μέσα στο θυμιατό και δεν καίεται, έτσι και η Δέσποινα η Θεοτόκος εδέχθηκε τον Χριστόν και δεν εκάηκε, αλλά μάλιστα εφωτίσθηκε».

Λειτουργική Χρήση

1. Η Εκκλησία μας εισήγαγε το θυμίαμα με νέους συμβολισμούς στη θεία λατρεία από την αρχή. Κατά τον 3ο Αποστολικό Κανόνα μόνο θυμίαμα και έλαιο είναι επιτρεπτά στο Άγιον Θυσιαστήριον. Ο δε Ιουστινιανός εδώρησε στην Άγια Σοφία 36 χρυσά θυμιατήρια με πολύτιμους λίθους, κατά δε μαρτυρίαν του Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου οι βασιλείς στο Βυζάντιο εισερχόμενοι στην εκκλησία προσέφεραν θυμίαμα στα ειδικά θυμιατήρια, τα καλούμενα «καπνιστά».

Το θυμιατόν, κατά ταύτα, ως ένα ιερό σκεύος αφιερωμένο στη λατρεία του Θεού, πρέπει να είναι καθαρό και όχι μαυρισμένο από τον καπνό, να είναι από καλό μέταλλο και όχι ευτελές και να συμμορφώνεται ως προς το σχήμα προς την λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας μας. Το «κατζίον» είναι ειδικής χρήσεως θυμιατόν, που χρησιμοποιείται στις Αγρυπνίες και στις κατανυκτικές Ακολουθίες της Μεγ. Τεσσαρακοστής και της Μεγ. Εβδομάδος. Το δε χρησιμοποιούμενο θυμίαμα πρέπει να είναι αρωματώδες, ως εκείνο πού παράγεται στο Άγιον Όρος και στις άλλες μονές μας. Από εκεί να το προμηθεύεσθε, πρώτον μεν διότι παρασκευάζεται με προσοχή και ευλάβεια, δεύτερον δε διότι προμηθευόμενοι αυτό ενισχύετε οικονομικά τις πτωχές μονές.

2. Θυμίαμα χρησιμοποιείται σε όλες τις εκκλησιαστικές Ακολουθίες και δη κατά την έναρξή των. Και στα επτά Μυστήρια επίσης. Δυστυχώς σήμερα αυτό έχει εγκαταλειφθεί αδικαιολογήτως, ενώ θα έπρεπε να επανέλθει. Η Βάπτιση π.χ. μπορεί και πρέπει να αρχίζει με θυμίαμα, το ίδιο και το Ευχέλαιο. Ο Εσπερινός και η Θεία Λειτουργία τελούνται σήμερα με χρήση θυμιάματος, το οποίον όμως δέον να προσφέρεται κατά την τάξιν.

3. Ειδικότερον, του θυμιάματος προηγούνται:

α. Η προετοιμασία του θυμιατού με το άναμμα των ανθράκων. Τα εν χρήσει «καρβουνάκια» χρειάζονται προσοχή, διότι κατά το άναμμα  βγάζουν αποπνικτικό καπνό που ενοχλεί.

Γι’ αυτό και πρέπει να ανάπτονται μακρυά από το λαό, είτε σε μια άκρη του Ιερού, άωτε και έξω από αυτό. Επίσης, χρειάζεται προσοχή κατά το άναμμα, διότι εκσφενδονίζονται μικρές καύτρες που μπορεί να προκαλέσουν ζημιές σε τραπεζομάνδηλα ή στα χαλιά. Ποτέ δεν ανάπτεται το θυμιατό εμπρός στην Άγια Τράπεζα. Προτιμότερη είναι η χρήση καρβουνόσκονης, που ούτε «πετάει» καύτρες, ούτε βγάζει καπνό. Ευνόητο είναι ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η χρησιμοποίηση του θυμιατού χωρίς αναμμένα κάρβουνα.

β. Η τοποθέτηση του θυμιάματος. Το ορθόν είναι το θυμίαμα να το προσφέρει Αρχιερεύς-όταν λειτουργεί- ή ο Ιερεύς, τοποθετώντας ο ίδιος το «λιβάνι» μέσα στο θυμιατό. Στην περίπτωση αυτή υπάρχει σε ευπρεπές δοχείο τοποθετημένο το θυμίαμα και με ένα κουταλάκι παίρνει από αυτό, συνήθως προσφερόμενο από ένα παιδί, το αναγκαίο θυμίαμα και το τοποθετεί επάνω στα κάρβουνα. Η χειρονομία είναι βέβαια συμβολική, δηλ. εντάσσεται και αυτή μέσα στους άπειρους συμβολισμούς, που υπάρχουν στη λατρεία μας. Είναι όμως και χαρακτηριστική, διότι δείχνει με απτό τρόπο ότι το θυμίαμα προσφέρεται από τον ίδιο τον λειτουργό.

γ. Η ευλόγηση αυτού από τον Αρχιερέα, αν χοροστατεί ή λειτουργεί, ή από τον ίδιον τον Ιερέα. Η ευλόγηση είναι διαφορετική στην «κάλυψη» των θείων δώρων και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις. Δηλ., όταν πρόκειται να «καλύψει» τα Άγια ο Αρχιερεύς ή ο Ιερεύς, προσφερομένου του Θυμιάματος, λέγει την ευχή «Θυμίαμα Σοι προσφέρομεν, Χριστέ…» και το ευλογεί. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις λέγει «Ευλογητός ο Θεός ημών…» και ευλογεί με το χέρι.

4. Το θυμίαμα πραγματώνει κατά περίπτωσιν είτε ο Αρχιερεύς, είτε ο Ιερεύς, είτε ο Διάκονος. Εις τον Εσπερινό και τον Όρθρο θυμιά ο Διάκονος, εάν υπάρχει, ή ο Ιερεύς. Εάν δεν χοροστατεί Αρχιερεύς, την ευλόγηση του δίδει ο Ιερεύς. Εάν όμως παρίσταται Αρχιερεύς χοροστατών προσάγεται προς αυτόν το θυμίαμα και εκείνος ευλογεί από του αρχιερατικού Θρόνου. Ο λαμβάνων την ευλογίαν θυμιά τρις τον Αρχιερέα. Στην περίπτωση αυτή ο θυμιών εισέρχεται στο Άγιον Βήμα και θυμιά την Αγίαν Τράπεζαν, τους παρόντες Ιερείς και εξέρχεται του Βήματος, που θυμιά τις εικόνες του τέμπλου και πάλιν τον Αρχιερέα 9κις, και εν συνεχεία τον λαόν.

Επιστρέφων στον Σολέα θυμιά 9κις τον Αρχιερέα, μετά πάλιν τις εικόνες του τέμπλου, και εισερχόμενος στο Άγιον Βήμα θυμιά πάλιν πέριξ την Αγίαν Τράπεζα, την Πρόθεση, τους εντός του Βήματος κλπ.

5. Θυμίαμα προσφέρεται κατά την έναρξη της Θείας Λειτουργίας, κατά την ψαλμώδηση του Απολυτίκιου, προ της Αναγνώσεως του Ευαγγελίου, κατά τον Χερουβικόν ύμνον, μετά τον καθαγιασμόν, κατά το «Ορθοί, μεταλαβόντες…». Μετά την καθιέρωση, στα όρια της Ι. Αρχιεπισκοπής και μερικών άλλων Ι. Μητροπόλεων, της μελωδικής αποδόσεως του «Αλληλουιαρίον», το θυμίαμα προ του Ευαγγελίου γίνεται κατά την ώραν αυτήν με άνεση και χωρίς να παρενοχλείται κανείς.

6. Είθισται ψαλλομένου του Χειρουβικού να εξέρχεται ο Αρχιερεύς ή ο Ιερεύς στην Ωραία Πύλη και να θυμιά τις εικόνες του τέμπλου, όταν ο ιεροψάλτης φθάσει εις την λέξιν «Τριάδι». Η σύνδεσε της λέξεως αυτής με την έξοδον από του Αγίου Βήματος δεν ευρίσκει κανένα εννοιολογικό έρεισμα. Όμως έχει επικρατήσει και τηρείται από πολλούς ιερουργούς. Διαφορετική είναι η περίπτωση της ενάρξεως του θυμιάματος στον Εσπερινό, όταν ο ιεροψάλτης φθάσει στη λέξη «ως θυμίαμα ενώπιον Σου». Την έξοδο στο «Τριάδι» φαίνεται ότι επέβαλαν πρακτικοί λόγοι, επειδή τότε περίπου ο Ιερεύς έχει τελειώσει την Ανάγνωση της ευχής του Χερουβικού ύμνου.

Άλλωστε, η παλαιά τάξη ήταν να θυμιά ο Διάκονος καθ’ ον χρόνον ο Ιερεύς ανεγίνωσκε την ευχήν.

7. Ο τρόπος χειρισμού του θυμιατηρίου προϋποθέτει εμπειρίαν και ζήλον. Πολλοί ιερουργοί, ιδίως νεοχειροτόνητοι, δεν γνωρίζουν πώς γίνεται το θυμιάτισμα, δηλ. πώς πιάνουμε το θυμιατό, πώς το κινούμε με χάρι, πώς το κατευθύνουμε όπου πρέπει, πώς αποφεύγουμε ζημιές, με αποτέλεσμα να δείχνουν αδεξιότητα και να στερούν τον απαραίτητο παλμό από το θυμιάτισμα. Και βέβαια είναι απόβλητη η συνήθεια πολλών αδαών ή και αδεών, να θυμιατίζουν πολύ γρήγορα και έντονα, χωρίς τη δέουσα ιεροπρέπεια, όπως και άλλων που με πολύ δισταγμό σηκώνουν το χέρι των, αποδίδοντες στο θυμιάτισμα νωχελικό ρυθμό. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο ενδείκνυται. Το ένα προδίδει «παρρησίαν», το άλλο αμηχανία. Χρειάζεται χειραγωγία από έμπειρους προς αρχαρίους. Το θυμιατόν κινεί το δεξιό χέρι με σταθερότητα, αλλά και με ευπρέπεια. Κατά το θυμιάτισμα είτε του Αρχιερέως, είτε των ιερών εικόνων, ο θυμιών Διάκονος ή ο Ιερεύς κλίνει ελαφρώς τον αυχένα μετά από κάθε τριττή κίνηση. Χρειάζεται, επίσης, προσοχή να μη πεταχθούν έξω τα κάρβουνα. Η τέχνη του θυμιάν αποβλέπει στην αποφυγή και τέτοιων αδεξίων κινήσεων.

8. Το θυμίαμα με το «κατζίον» θέλει και αυτό την τέχνην του. Το «κατζίον» έχει συνήθως 1 ή 3 κουδουνάκια. Ο χειριζόμενος αυτό οφείλει να το κινεί κατά τρόπον που να επιτρέπει στα κουδουνάκια να ακούγονται ελαφρώς. Με το ιερό αυτό σκεύος ο ιερουργός σχηματίζει στον αέρα το σημείον του Σταυρού, αντί άλλης κινήσεως.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:“ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ”

Από:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/31/γιατί-θυμιάζουμε/#more-48518

Ας έχει δόξα ο Θεός αδελφοί μου, διότι μέσα από τα θεόπνευστα κείμενα της Αγίας Γραφής, μας δίνεται η δυνατότητα, να δούμε, μεταξύ των άλλων, τον ιερό αγώνα των Αγίων Αποστόλων και συνάμα να δούμε και να ρυθμίσουμε τη δική μας συμπεριφορά στον χώρο της Εκκλησίας αλλά και της κοινωνίας στην οποία ζούμε, γενικότερα.

Το Αποστολικό ανάγνωσμα που θα αναγνωστεί την δεκάτη Κυριακή, πραγματικά συγκλονίζει. Και συγκλονίζει διότι συνειδητοποιεί ο Χριστιανός, τι θα πει να μένει κανείς εδραίος και αμετακίνητος στο ύψος της Ορθοδόξου πνευματικότητος. Τι θα πει Αποστολική διδαχή και συνέπεια στη ζωή που άφησαν ως παρακαταθήκη στην Εκκλησία μας οι προσωπικότητες που μας καλούν να τους μιμηθούμε «Παρακαλώ ουν υμάς, μιμηταί μου γίνεσθε» (Α΄ Κορ. δ΄ 16).

Πράγματι, από την ευλογημένη στιγμή που οι Άγιοι Απόστολοι ακολούθησαν τον Χριστό, όλη τους η ζωή ήταν ένα «θέατρο». «…θέατρον εγενήθημεν τω κόσμω και αγγέλοις και ανθρώποις» (Α΄ Κορ. 4-9). Ήταν ζωή χλευασμών και διωγμών. Ζωή γεμάτη απερίγραπτες θλίψεις και φοβερές δοκιμασίες. Το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων» είναι μάρτυρας της συγκλονιστικής αυτής αλήθειας. Και για το λόγο αυτό, οπωσδήποτε θα πρέπει να το μελετήσουμε, ώστε να θαυμάσουμε μα προπαντός να εμπνευστούμε.

Αλλά η σημερινή μας περικοπή, έχει να μας διδάξει πολλά, για το ψυχικό μεγαλείο των Αγίων Αποστόλων, όπως το εκφράζει κατά μοναδικό τρόπο ο κήρυκας της οικουμένης, ο Παύλος.

Ναι, θα πρέπει να μάθουμε κι εμείς να δείχνουμε αγάπη και ανεξικακία στα πρόσωπα με τα οποία καθημερινώς ερχόμαστε σε συναναστροφή και ως εκ τούτου είναι δυνατόν, τουλάχιστον κάποιες φορές να έρθουμε σε στιγμές πίκρας και αδυναμίας.

Βεβαίως, το να δείχνει κανείς ανεξικακία και κυρίως αγάπη , τούτο είναι η Χριστιανική οδός, πλην όμως, δεν είναι πάντοτε και τόσο εύκολο, ακριβώς λόγω της ηθικής αδυναμίας που μας διακρίνει. Όταν μάλιστα το κεφάλαιο αυτό το δούμε και το συγκρίνουμε στα ύψη της Αποστολικής αγάπης, τότε ομολογουμένως η συνείδησίς μας ιλιγγιά μπροστά στα δυσθεώρητα Ευαγγελικά ύψη! Και εν προκειμένω έχει μεγάλη δόση αληθείας ο λόγος που είπε κάποιος ότι «ευκολότερα πεθαίνεις για τον άλλον, παρά συμβιώνεις ή συνεργάζεσαι μαζί του…». Όμως, αυτό θα πει Χριστιανισμός, και μάλιστα Ορθοδοξία και Oρθοπραξία!

Καλούμαστε, σύμφωνα βέβαια με την κλήση που μας έκανε ο Χριστός, να λησμονούμε τον πόνο που μας έδωσε η άσχημη συμπεριφορά του αδερφού μας ( ενδεχομένως το ίδιο και εμείς, ασυνείδητα, να τον πληγώνουμε), και σε κάθε ευκαιρία να προσπαθούμε ώστε να νικούμε την πίκρα και την εσωτερική θλίψη που προσπαθεί να φωλιάσει και να δημιουργήσει «γάγγραινα» μέσα στην καρδιά μας.

Με πόσο, πράγματι, όμορφο και συγκινητικό τρόπο εκφράζει την αλήθεια αυτή, που αποδεικνύει αν βρισκόμαστε στην οδό της αληθείας ή στην ατραπό της πλάνης, ένας εκ των νεοτέρων Αγίων της Εκκλησίας μας, ο Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (+ 1938). «Το Άγιον Πνεύμα είναι αγάπη και δίνει στην ψυχή τη δύναμη να αγαπά τους εχθρούς- κι όποιος δεν αγαπά τους εχθρούς, δεν ξέρει ακόμα τον Θεό»!

Λόγια όντως συγκλονιστικά που οι Άγιοί μας τα βιώνουν σε αφάνταστο βαθμό. Γι’ αυτό και στο κεφάλαιο «Για τους μοναχούς», ο ίδιος ο Όσιος Σιλουανός, τονίζει ξεκάθαρα, αλλά και με πόνο «Ο Κύριος δίνει στο μοναχό την αγάπη του Αγίου Πνεύματος κι η αγάπη αυτή γεμίζει με λύπη την καρδιά του μοναχού για το λαό, επειδή δεν σώζονται όλοι. Ο ίδιος ο Κύριος ήταν τόσο περίλυπος για το λαό, ώστε παρέδωσε τον εαυτό του στο Σταυρικό θάνατο. Και η Παναγία είχε την ίδια λύπη στην καρδιά της για τους ανθρώπους και όπως και ο αγαπημένος υιός της, ποθούσε «εις τέλος» τη σωτηρία όλου του κόσμου. Ο Κύριος έδωσε το ίδιο Άγιο Πνεύμα στους Αποστόλους καις τους Αγίους Πατέρες μας και στους ποιμένες της Εκκλησίας».

Άνευ αντιλογίας, τα τόσα και τόσα περιστατικά που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στην καθημερινότητα, μας βοηθούν ώστε, αν μη τι άλλο, ν’ αποδείξουμε στον εαυτό μας, σε ποιο πνευματικό σημείο βρισκόμαστε. Και σίγουρα στο βάθος της καρδίας μας, οι «πικρίες» θα πρέπει να μας χαροποιούν, ακριβώς διότι αποτελούν τα «πνευματικά τεστ» για περισσότερη πρόοδο.

Και επιτέλους, αυτός είναι, θα πρέπει να είναι ο σκοπός μας. Η πνευματική δηλ. προκοπή και ο προσωπικός εξαγιασμός μέσα από τα ποικίλα περιστατικά που μας έρχονται. Που έρχονται και φυσικά δεν θα παύσουν να υφίστανται , για να μην πούμε ότι όσο θα διέρχεται ο καιρός της παρουσίας μας στην πρόσκαιρη αυτή ζωή, τόσο και περισσότερο οι πειρασμοί θα μας πολιορκούν… (Άρα, και περισσότερες δυνατότητες για Χριστιανική πρόοδο).

Δεν αρκεί λοιπόν, όπως κατανοούμε, μόνο να θαυμάζουμε το μεγαλείο της ανεξικακίας των αναμορφωτών της οικουμένης (των Αγίων Αποστόλων), καθίσταται επιτακτική ανάγκη να μάθουμε να το ερμηνεύουμε σε πράξη, στην δική μας, προσωπική ζωή.

Το λοιπόν αδελφοί, με την Χάρη του Θεού, ας συνεχίσουμε τον πλέον όμορφο και περισσότερο ευλογημένο αγώνα που θα μπορούσε να αναλάβει ο άνθρωπος, η έμψυχη αυτή εικόνα του Θεού.

Αμήν.

Άρθρο του: π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

Από:http://konitsa-epirus.blogspot.com/2010/07/blog-post_29.html

Λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή περιέχει η κιβωτός από αλάβαστρο, την οποία ανακάλυψαν Βούλγαροι αρχαιολόγοι σε ανάσκαφτες στο νησί «Άγιος Ιωάννης» κοντά στη νότια παραλία της Μαύρης Θάλασσας.

Αυτό ανήγγειλε σήμερα ο καθηγητής Καζιμίρ Κωνσταντίνοφ, επικεφαλής της ανασκαφών, στη διάρκεια των οποίων έγινε η ανακάλυψη στον τόπο της αρχαίας εκκλησίας στο νησί στις 28 Ιουλίου.

Κόκαλα από χέρι, από το πρόσωπο και ένα δόντι περιέχει η κιβωτός που ανακάλυψαν οι Βούλγαροι αρχαιολόγοι θαμμένη στις βάσεις της αρχαίας εκκλησίας στο νησί, με προστάτη τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά στα αρχαία χρόνια.

Τη μορφή μικρής σαρκοφάγου μήκους δεκαοχτώ και πλάτος δεκατεσσάρων εκατοστών έχει η κιβωτός με τα ιερά λείψανα, την οποία άνοιξε σήμερα ο καθηγητής Κωνσταντίνοφ στον Αρχαιολογικό μουσείου της μικρής παραθαλάσσιας πόλης Σωζόπολη, ύστερα από αγιασμό του ευρήματος από τον αρμόδιο μητροπολίτη της βουλγάρικης εκκλησίας Ιωαννίκιο, παρουσία του αρμοδίου για τα θρησκεύματα, υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου Μποζιντάρ Δημητρόφ.

Τη σπάνια τύχη να βρουν και ιδιόμορφη «συστατική επιστολή» της ανακάλυψης τους είχαν οι Βούλγαροι αρχαιολόγοι: Όπως εξήγησε στα βουλγάρικα μέσα ο καθηγητής Κωνστνατίνοφ, δίπλα στην κιβωτό με τα λείψανα βρέθηκε και μικρότερο πέτρινο κουτί, χαρακτηριστικό για τη γεωλογική δομή της Παλαιστίνης.

Στο κουτί που πιθανώς χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά των λειψάνων από τα Άγια Μέρη, όπως υποθέτουν οι Βούλγαροι αρχαιολόγοι, υπάρχουν δύο επιγραφές στα αρχαία Ελληνικά: Η μία αναφέρει «Κύριε, ελέησον το σκλάβο σου Θωμά» και η άλλη, το όνομα του Αγίου Ιωάννη.

Το μοναστήρι και η εκκλησία του στο νησί Άγιος Ιωάννης υπήρξε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο στα χρόνια του Μεσαίωνα, όταν εκεί έγινε η τελετή του γάμου του Βούλγαρου βασιλέα Σβετοσλάφ Τέρτερ με την βυζαντινή πριγκίπησα Θεοδώρα, είπε από την πλευρά του ο Μποζιντάρ Δημητρόφ σε δηλώσεις του στη δημόσια ραδιοφωνία ΒΝΡ.

Στην Βουλγάρικη Ορθόδοξη Εκκλησία παραδόθηκαν σήμερα τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, τα οποία πιθανώς θα φιλοξενήσει τοπική εκκλησία της Σωζόπολης, κατόπιν σχετικής απόφασης της Ιεράς Συνόδου.

Από:http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_01/08/2010_349146