kantonopou’s blog

Κάθε φορά που γιορτάζουμε τη μνήμη της Παναγίας, μας διακατέχει ιερή χαρά και δυναμωμένη ελπίδα και, γεμάτοι από ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για τη χάρη Της αναφωνούμε από τα βάθη της καρδιάς μας: «πόθεν μοι τούτο;» και, μιμούμενοι την Ελισάβετ, ευλογούμε την αγία Παρθένο, την αιτία της σωτηρίας μας, τη Μητέρα του Θεού. Ενεργεί σε μας τότε το μυστήριο του πνευματικού νόμου που μας δίδαξε ο μέγας Απόστολος: «και εμείς δεν λάβαμε το πνεύμα του κόσμου, αλλά το Πνεύμα που στέλνει ο Θεός, για να μπορούμε να μάθουμε όσα ετοίμασε ο Θεός για χαρη μας» (Α’ Κορ. β’ 12). Στο δε κέντρο της λογικής λατρείας μας, αμέσως μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος και τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, κράζουμε ευχαρίστως: «Εξαιρέτως της Παναγίας αχράντου, δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας». Αν και η κάθε επίκληση του ονόματος της Παναγίας γεννά μέσα μας τέτοια χαρά και λυτρωτική παράκληση και αν τέτοια έμπνευση πίστεως και αγάπης Θεού επισκιάζει την Εκκλησία όταν πανηγυρίζει τη δόξα Της, πώς να κατανοήσουμε μια φαινομενική αδιαφορία του Κυρίου προς τη Μητέρα Του, όταν λέγει: «τί εμοί και σοι, γύναι; ούπω ήκει η ώρα μου» (Ίωάν. β’ 4), ή, «τίς έστιν η μήτηρ μου ή οι αδελφοί μου» (Μαρκ. γ’ 33);

Πώς είναι δυνατό να περιφρονήσει τη Μητέρα Του Εκείνος που έδωσε την εντολή: «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου· και ο κακολογών πατέρα ή μητέρα θανάτω τελευτάτω» (Μαρκ. ζ’ 10);

Πώς είναι δυνατό να παραβεί την ίδια την εντολή Του εκείνος που είπε: «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Λουκ. κα’ 33);

Ακόμα και όταν κρεμόταν πάνω στο σταυρό μέσα σε απερίγραπτη οδύνη και αγωνία για τη σωτηρία του κόσμου και η ζωή Του αιωρείτο μεταξύ του ουρανίου θρόνου του Πατρός του και των καταχθόνιων, η μέριμνά του για την αγία Μητέρα του δεν έσβησε, αλλά με στοργή εμπιστεύθηκε την προστασία της στον αγαπημένο μαθητή του: «ιδού η μήτηρ σου» (Ιωάν. ιθ’ 26). Επομένως ο λόγος του ότι δεν «ήλθε να καταργήσει τον νόμο ή τους προφήτες… αλλά να τον συπληρώσει» (Ματθ. ε’ 17) μένει αληθινός και απαράβατος.

Γιατί όμως οι λόγοι «τίς έστιν η μήτηρ μου ή οι αδελφοί μου»; Για τους κατά το νόμο μόνο αδελφούς του, το καταλαβαίνουμε. «Ουδέ γαρ οι αδελφοί αυτού επίστευον εις αυτόν» (Ιωάν. ζ’ 5). Εκείνη την εποχή, πριν την Πεντηκοστή, ακόμη και οι πρόκριτοι των μαθητών δεν γνώριζαν τί να ζητήσουν (βλ. Ματθ. κ’ 22). Αλλά για την αδιαφορία προς την γνήσια Μητέρα του, από την οποία γεννήθηκε αληθινά και με θαυμαστό και ανερμήνευτο τρόπο -«την γαρ γενεάν αυτού τις διηγήσεται;» (Ησ. νγ’ 7-8)- πώς να την εννοήσουμε; Και αν λίγο πριν ανέλθει πάνω στο σταυρό ο Κύριος μπορούσε να λέγει με παρρησία: «έρχεται ο του κόσμου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωάν. ιδ’ 30), είναι φανερό πως είχε εκπληρώσει τα πάντα αναμάρτητα.

Ποιό μυστήριο άραγε κρύβει η φαινομενική αντίφαση των λόγων τούτων του Κυρίου;

Ας εξετάσουμε προσεκτικά τις δύο περιπτώσεις που αναφέραμε στην αρχή: «τί εμοί και σοι, γύναι;» και «τίς έστιν η μήτηρ μου ή οι αδελφοί μου;».

Γινόταν κάποιος γάμος στην Κανά της Γαλιλαίας, που παραβρέθηκαν η αγία Παρθένος και ο Κύριος Ιησούς με τους μαθητές του. Όταν τελείωσε το κρασί, η Μητέρα του Κυρίου το ανέφερε στον Υιό της, προτρέποντάς τον κατά κάποιο τρόπο να θαυματουργήσει. Τότε «λέγει αυτή ο Ιησούς τί εμοί και σοι, γύναι; ούπω ήκει η ώρα μου». Η αγία Παρθένος δεν απελπίζεται, αλλά δέχεται ταπεινά την άρνηση του Υιού της να εκπληρώσει την επιθυμία της και με πίστη συμβουλεύει τους διακόνους: «ό,τι αν λέγη υμίν, ποιήσατε». Ο δε Κύριος στη συνέχεια κάνει το θαύμα της μεταβολής του νερού σε κρασί. Με άλλα λόγια, η ταπεινή αποδοχή της αρνήσεως του Υιού να εκπληρώσει το ανθρώπινο θέλημα της κατά σάρκα Μητέρας του επισπεύδει, σαν θυσία ευάρεστη ενώπιον του, τον ερχομό της ώρας κατά την οποία θα φανερωθεί η δόξα του. Και τότε ακριβώς «έκανε την αρχήν των θαυμάτων ο Ιησούς στην Κανά της Γαλιλαίας και φανέρωσε τη δόξα του, και πίστεψαν σ’ αυτόν οι μαθητές του» (Ιωάν. β’ 11).

Στη δεύτερη περίπτωση βλέπουμε τον Κύριο Ιησού να είναι περιστοιχισμένος από τον όχλο και να τους διδάσκει. Τότε ήλθαν η Μητέρα του και οι αδελφοί του να τον πάρουν, φοβούμενοι μήπως τον φονεύσουν οι εχθροί του. Ο Κύριος όμως, ο οποίος από 12 ετών είπε στους κατά σάρκα γονείς του «δεν ξέρατε ότι πρέπει να βρίσκομαι στο σπίτι του Πατέρα μου»; (Λουκ. β’ 49) αρνείται να υπακούσει και λέγει: «ποιά είναι η μητέρα μου και ποιά είναι τα αδέλφια μου; και δείχνοντας με το χέρι του τους μαθητές του είπε: να η μητέρα μου και τα αδέλφια μου· γιατί όποιος εφαρμόζει το θέλημα του Πατέρα μου του ουράνιου, αυτός είναι αδελφός και αδελφή και μητέρα μου» (Ματθ. ιβ’ 48-¬50).

Όπως είπαμε πιο πάνω, να αρνείται ο Χριστός τους κατά το νόμο αδελφούς του είναι κατανοητό, διότι δεν ήσαν ακόμη αδελφοί του και κατά το πνεύμα. Η Παναγία Μητέρα του όμως, και πριν να κάνει το θαύμα της Κανά για να φανερώσει τη δόξα του και να πιστεύσουν οι μαθητές του, όταν ήταν ακόμη στη φάτνη ο Ιησούς και αναγνωριζόταν από τους ποιμένες ως ο Σωτήρας του κόσμου και δωδεκαετής κατέπληττε με τη θεία σοφία του τους διδασκάλους του Ισραήλ, είχε τέτοια πίστη στον Υιό της, ώστε η Γραφή μας λέει: «η μητέρα του διετηρούσε όλα αυτά λόγια στην καρδιά της» (Λουκ. β’ 19 και β’ 51). Επομένως οι αινιγματικοί λόγοι της άρνησης αποτελούν περισσότερο έπαινο για την Παναγία παρά μομφή, υπονοώντας ότι αυτή είναι «ένα πνεύμα» (Α’ Κορ. στ’ 17) με τον Υιό της.

Γιατί όμως ο Κύριος, ο άμωμος τηρητής της σχετικής με τους γονείς εντολής αρνείται;

Πρόκειται, αδελφοί, για ένα μεγάλο πνευματικό νόμο. Το νόμο της υποταγής του ανθρωπίνου θελήματος στο θέλημα του ουρανίου Πατέρα. Λίγο πριν την άρνηση στη Μητέρα και τους αδελφούς του ο Κύριος με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος εξέφρασε τους φοβερούς λόγους: «εάν κάποιος έρχεται κοντά μου και δεν απαρνιέται τον πατέρα του και τη μητέρα, τη γυναίκα και τα παιδιά του, τους αδελφούς και τις αδελφές του, ακόμη δε και την ίδια του τη ζωή, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου» (Λουκ. ιδ’ 26). Αν ο Κύριος υπάκουε στην προτροπή των οικείων του και εγκατέλειπε από φόβο το έργο της διδαχής, ο εχθρός θα στερούσε απ’ Αυτόν το δικαίωμα να προφέρει αυτούς τους λόγους. Κάνοντας όμως «τροφή» του (Ιωάν. δ’ 34) το θέλημα και το έργο του «πέμψαντος αυτόν Πατρός», αρνήθηκε να υπακούσει στο ανθρώπινο θέλημα της Μητέρας και των αδελφών, και ο λόγος του παρέμεινε «εν εξουσία και δυνάμει» (Λουκ. δ’ 32-36) και ενεργεί μέχρι συντελείας του αιώνος.

Για την ίδια τέλεια παράδοση στο θέλημα του Θεού η αγία Παρθένος κρίθηκε άξια να γίνει Μητέρα του Υιού του Θεού. «Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκ. α’ 38). Όμως για τη δόξα του Υιού της κένωσε(άδειασε-ξέχασε) πλήρως το θέλημά της σε όλη τη διάρκεια της επί γης ζωής της. Το πλήρωμα της κενώσεώς της προηγήθηκε των «μεγαλείων» τα οποία «εποίησεν αυτή ο δυνατός» (πρβλ. Λουκ. α’ 49).

Στην αρχή της δημιουργίας ο Κύριος είπε «γενηθήτω» και «τα πάντα εγένοντο».

Στην αρχή της αναδημιουργίας η άγια Παρθένος είπε «γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» και ανακαινίσθηκε η κτίση.

Και «νυν», αδελφοί μου, με την ίδια παράδοση στο τέλειο και άγιο θέλημα του Θεού, ας πούμε κατά το υπόδειγμα της Μητέρας του Ουρανού: «γένοιτο, Κύριε, το θέλημα σου εφ’ ημάς» , ώστε να αξιωθούμε να γεννηθούμε «όχι από γυναίκας αίμα, ούτε από επιθυμία ανθρώπινη ή επιθυμία άνδρα, αλλ’ επό το Θεό» (Ιωάν. α’ 13), «άνωθεν» (Ιωάν. γ’ 3) και να εισέλθουμε στην ουράνια βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, όπου η Παναγία «παρίσταται ως βασίλισσα εκ δεξιών» (Ψαλμ. μδ’ 10) του θρόνου του Θεού, και διαφυλάττει και σκέπει όλους όσοι πιστεύουν και ακολουθούν τον αγαπημένο Υιό της. Αμήν.

Ιερομόναχος Ζαχαρίας, Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ, Αγγλία

Από:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/08/13/ο-κύριος-και-η-υπεραγία-θεοτόκος/#more-49477

«Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι, ἐν σοί Παρθένε ἄχραντε⁻  παρθενεύει γάρ τόκος, καί ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετά τόκον Παρθένος, καί μετά θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τήν κληρονομίαν σου». (Καταβασία)

Εὑρισκόμεθα, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στόν Αὔγουστο μῆνα.  Ὁ μήνας αὐτός θεωρεῖται ὡς ὁ μήνας τῆς Παναγίας, γιατί τίς πρῶτες δεκατέσσερις μέρες ψάλλουμε εὐλαβικά καί ἐναλλακτικά τίς Παρακλήσεις Μικρή καί Μεγάλη,  Στίς 15 Αὐγούστου γιορτάζουμε τό γεγονός τοῦ θανάτου τῆς Παναγίας, στίς 23 τελοῦμε τήν Ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως (ἐννιάμερα) καί ὁ μήνας τελειώνει μέ τήν ἑορτή τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Παναγίας.

Ἡ Ἐκκλησία σήμερον ἑορτάζει περίλαμπρα καί πανηγυρίζει χαρμόσυνα τήν ἡμέρα τοῦ θανάτου ἤ τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεως τῆς Μάνας τοῦ Θεοῦ καί τῆς Μάνας τῆς ἀνθρωπότητος, τῆς Θεοτόκου Μαρίας.   Αὐτή ἡ ἑορτή δεσπόζει ὅλων τῶν ἄλλων ἑορτῶν τοῦ μηνός, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται στήν Παναγία καί ἀποτελεῖ τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ.  Ἡ ἀναχώρηση τῆς Παναγίας ἀπό τή γῆ γεννᾶ ἀπορία καί ἔκπληξη στούς ἀγγέλους τοῦ οὐρανοῦ.

Ἐπιπρόσθετα συγκεντρώνει θαυματουργικά τούς Ἀποστόλους στή Γεθσημανῆ, ἀπό τά πέρατα τῆς Οἰκουμένης, ὅπου εὑρίσκοντο καταπιασμένοι μέ τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου.  Ἡ ἀθάνατη Κοίμηση τῆς Παναγίας πλημμυρίζει μέ χαρά καί σκορπᾶ ἀγαλλίαση τούς οὐρανούς.  Ὅλη ἡ δημιουργία προπέμπει πανηγυρικά καί μέ ἐξόδια καί εὐλαβικά ἄσματα τήν Παναγία Παρθένο τή Μάνα τῆς Οἰκουμένης.

Ἄν κάποιος παρατηρήσει τίς εἰκόνες τῆς Παναγίας ἐξεταστικά, θά προσέξει ὅτι στό πρόσωπό της ὑπάρχει μιά ἔκφραση χαρᾶς καί λύπης συνάμα.  Γιά τοῦτο λέμε ὅτι στό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου πρυτανεύει τό αἴσθημα τῆς χαρμολύπης.  Συμβαίνει ἔτσι, γιατί ἡ Παναγία εἶναι ἡ Μάνα τοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου, ἀλλά καί τοῦ ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ.  Ἡ ζωή της, συνυφασμένη μέ τή ζωή τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ οὐδέποτε ὑπῆρξε στερημένη χαρᾶς, ἀλλά συνάμα ἦταν καί ζυμωμένη μέ τήν παρουσία τῆς λύπης, ἡ ὁποία κουρνιάζει σέ κάθε πτυχή καί ἀπαντᾶ σέ κάθε σελίδα τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Κυρίου.  Τί νά πρωτοαναφέρει κάποιος!

Ἡ ἐγκυμοσύνη τῆς Παναγίας συνοδεύεται ἀπό τίς σκέψεις τῆς ὑποψίας τοῦ δικαίου Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορα.  Ἡ ἐπίσκεψη στή Βηθλεέμ γιά τήν ἀπογραφή ὁδηγεῖ σ’ ἕνα σπήλαιο-σταῦλο, ὅπου γεννιέται ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ.  Ἡ Προσκύνηση τῶν Μάγων ἀνάβει τό πάθος τῆς ἀντιπαλότητας καί ἐξουσίας τοῦ Ἡρώδη καί προξενεῖ τήν αὐτοεξορία τοῦ θείου Βρέφους καί τῆς Ἁγίας Οἰκογένειας στήν Αἴγυπτο.  Ἡ δημόσια δράση τοῦ Κυρίου καί εὐεργεσία τόσων ἀνθρώπων μέ τό πλῆθος τῶν θαυμάτων, φέρνει τόν Κύριο ἐνώπιον τῶν Ἁγίων Παθῶν, ἀνεβάζει τόν Ἰησοῦ στό σταυρό, ὅπου ἀπό ἐκεῖ ἀκούεται τό τετέλεσται.

Παρακολουθώντας τούς ποιητές τῆς Ἐκκλησίας συνειδητοποιοῦμε ὅτι συναγωνίζονται μεταξύ τους, ὅταν συνθέτουν ὕμνους ἀναφερομένους στό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου, πῶς νά ἐκφραστοῦν ὅσο τό δυνατό μέ ὑψηλά νοήματα, διαλεγμένες λέξεις καί ξεχωριστές ἐκφράσεις.  Προβαίνουν σ’ αὐτά γιά νά δηλώσουν τό βαθύ σεβασμό, νά τονίσουν τή μεγάλη τιμή, νά προβάλουν τήν πλούσια δόξα καί νά ἐξάρουν τήν ἀσάλευτη μακαριότητα τῆς Παναγίας.  Ἀλλά πῶς εἶναι δυνατό τά πήλινα χείλη νά μιλήσουν γιά τήν τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί νά προβάλουν τήν ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ καί νά ἀναφερθοῦν στήν τεκοῦσα ἀδιαφθόρως τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ;

Ἄς ἐπιδοθοῦμε στή συνέχεια σέ μιά προσπάθεια ἑρμηνείας τοῦ ὕμνου (εἰρμοῦ) τῆς ἐνάτης ᾠδῆς (καταβασίας) τῆς ἑορτῆς.  Ὁ ποιητής τοῦ ὕμνου ἀπευθυνόμενος πρός τήν Παναγία τῆς λέγει: Στό πρόσωπό σου ἀμόλυντη καί ἄσπιλη Παρθένε Κόρη Μαρία ἔχουν νικηθεῖ οἱ φυσικοί νόμοι καί ἔχουν ἀρθεῖ οἱ περιορισμοί.  Εἶναι φυσικό ὅταν μιά γυναίκα γεννᾶ παιδί νά μή γίνεται λόγος γιά τήν ὕπαρξη παρθενίας.  Στήν περίπτωση ὅμως τῆς Θεοτόκου ἔχουμε γέννα ἀλλά καί διατήρηση τῆς παρθενίας της.  Ἔτσι οἱ φυσικοί νόμοι παρέμειναν ἀνενέργητοι καί ἔλαβε χώρα τό θαῦμα, τό ὁποῖο ὑπερβαίνει κάθε λόγο καί ἔννοια.  Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὁμιλοῦν καί ἐκθειάζουν τό πρόσωπο τῆς Παναγίας, ἀναφερόμενοι εἰδικά στό γεγονός τῆς Γεννήσεως λέγοντας: «Πρό τόκου, ἐν τόκῳ καί μετά τόκον Παρθένος».

Ἡ παρθενία στό πρόσωπο τῆς Παναγίας ὑπῆρχε πρίν τή σύλληψη τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, διατηρήθηκε κατά τή σύλληψη καί κυοφορία καί συνεχίσθηκε μετά τή Γέννηση.  Στό πρόσωπο τῆς Παναγίας ἔχουμε φυσικό θάνατο ἀλλά ὕστερα ἀπό τήν τριήμερη παραμονή της στόν τάφο ἀκολούθησε ἡ ἀνάσταση τῆς Παναγίας.  Ἔτσι ἡ Θεοτόκος, μέ ἐξαίρεση τήν ὁποία ἔκαμε ὁ Υἱός καί Θεός της γιά νά τήν τιμήσει καί νά ἐκδηλώσει τήν ἀγάπη του, εἰσῆλθε στήν αἰώνια ζωή.

Ἄς κλείσουμε τήν παροῦσα ἐπικοινωνία πρός τήν ἀγάπης σας, μέ τό μεγαλυνάριο τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως: «Παρέστης Παρθένε ἐκ δεξιῶν, τοῦ Παμβασιλέως, ὡς Βασίλισσα τοῦ παντός, περιβεβλημένη, ἀθανασίας αἴγλην, ἀρθεῖσα μετά δόξης πρός τά οὐράνια.» Δηλαδή, Παρθένε Μαρία, παρευρέθης στά δεξιά τοῦ Βασιλέα τῶν Βασιλέων Χριστοῦ, ἐσύ ἡ ὁποία εἶσαι Βασίλισσα ὅλης τῆς δημιουργίας, στολισμένη μέ τή δόξα τῆς ἀθανασίας, ἀφοῦ μεταφέρθηκες μέ  δόξα ἀπό τή γῆ πρός τούς οὐρανούς.  Ἀμήν!

Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Βαρνάβα Wood Green

Η Παναγία μας αποτελεί «θαύμα ακατανόητον» για τον νου και την ανθρώπινη φύση μας. Θαύμα είναι κάθε τι το παράδοξο, το μοναδικό, το ανεξήγητο, το οποίο υπερβαίνει τους φυσικούς νόμους, στους οποίους όλοι υποκείμεθα. Το θαύμα είναι σημείο που μας κάνει να απορούμε, να προβληματιζόμεθα, να αναρωτούμεθα για την προέλευσή του, το «γιατί» συμβαίνει και ποιος είναι ο σκοπός για την επιτέλεσή του. Το θαύμα, συνήθως, θεωρείται ως παρέμβαση δυνάμεως ή δυνάμεων που υπέρκεινται των διαστάσεων και του κόσμου στον οποίο εμείς βιώνουμε. Το θαύμα έχει να κάνει με το Θεό και την μεταφυσική και όχι με τις δικές μας πεπερασμένες δυνάμεις.

Ωστόσο, το θαύμα έχει ορατά αποτελέσματα. Τα βλέπουμε και τα καταγράφουμε στην Ιστορία μας. Η έκβαση του θαύματος δεν είναι μυστικό γεγονός. Διατρανώνεται στον κύκλο αυτών που το βιώνουν και διαδίδεται όπου είναι εφικτό να φθάσει. Το θαύμα δεν συμβαίνει μόνο. Κοινωνείται. Δεν είναι ατομικό γεγονός. Γίνεται γεγονός κοινωνίας, σχέσεως, ζωής. Το θαύμα βεβαιοί την πίστη. Την προϋποθέτει. Δεν τη γεννά.

Το θαύμα δεν αναφέρεται μόνο σε θρησκευτικά  γεγονότα. Εκτείνεται και σε γεγονότα που άπτονται του κοινωνικού και του εθνικού βίου. Θαύμα είναι στον πόλεμο η υπέρβαση ενός αντιπάλου που είναι πανίσχυρος και λογικά ουδείς μπορεί να τον καθυποτάξει. Θαύμα είναι η ανάπτυξη ενός λαού πέρα από τα μέτρα και τις δυνατότητες που το παγκόσμιο σύστημα επιτρέπει. Θαύμα είναι η πρόοδος και η ανακάλυψη από την επιστήμη διεξόδων και επιτευγμάτων τα οποία ουδείς διανοείται ότι ο νους μας θα μπορούσε να συλλάβει.

Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι θαύμα, αλλά ακατανόητον. Είναι γυναίκα που συλλαμβάνεται από τους γονείς της σε προχωρημένη ηλικία, δηλαδή ενσαρκώνει το ανέφικτο για τα δεδομένα του τότε κόσμου. Είναι γυναίκα που συλλαμβάνει με ακατανόητο τρόπο, «άνευ ανδρός», ενσαρκώνει δηλαδή το ανέφικτο για τα δεδομένα κάθε εποχής. Ελκύει με το κάλλος και την πνευματική της προσπάθεια, με την αφοσίωση, την αρετή, την πίστη της, την υπακοή της,  τον Τριαδικό  Θεό, ώστε να την επιλέξει για την Θεοφάνειά  Του εν τω κόσμω. «Ο Πατήρ ηυδόκησεν», «ο Λόγος σάρξ εγένετο» «εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου». Και δεν είναι μόνο η ηθική της υπόσταση αυτή που ελκύει το Θεό. Είναι η όλη ύπαρξή της, αυτή που υπερβαίνει τα χαρακτηριστικά της πρώτης Εύας και καθίσταται η Νέα Εύα. Δίδει πλέον στην ανθρωπότητα όχι την βιολογική ζωή, αλλά την πνευματική.

Είναι ακατανόητον θαύμα η Υπεραγία Θεοτόκος διότι το δημιούργημα φθάνει να γεννά τον Δημιουργό του. Προσλαμβάνει φυσικώς Αυτόν που δημιούργησε την φύση και, επομένως, υπέρκειται αυτής. Και είναι μυστήριο μοναδικό και ανεπανάληπτο αυτό. Και συνεχίζεται το μυστήριο στο πρόσωπο της Παναγίας, διότι ακόμη και όταν η ίδια παύει να ζει, υποταγμένη στον νόμο της φύσεως, εντούτοις μεθίσταται το σώμα της. Δεν φθείρεται. Δεν αποσυντίθεται. Δεν ακολουθεί την ανθρώπινη πορεία. Όπως υπερβαίνεται στο σώμα της ο φυσικός μηχανισμός της συλλήψεως και της ζωής, έτσι υπερβαίνεται και ο φυσικός μηχανισμός του θανάτου. Η Παναγία ακολουθεί την φύση και, ταυτόχρονα, την υπερβαίνει.

Είναι ακατανόητον θαύμα το πώς όλα αυτά συμβαίνουν. Τα πάντα στην Παναγία κυοφορούνται μυστικώς. Χαρακτηριστικό της η ολιγολογία, η σιωπή. Ελάχιστες φορές θα δούμε την Παναγία να ομιλεί στην Καινή Διαθήκη. Διατηρεί τα ρήματα του Υιού της στην καρδιά της. Γνωρίζει Ποιος είναι και ποια η αποστολή Του.  Και στέκεται διακριτικά στο περιθώριο του έργου του ευαγγελισμού των ανθρώπων και της σωτηρίας τους, μη διεκδικώντας για τον εαυτό της την δόξα, την υπερηφάνεια, την ηθική ικανοποίηση για το ότι  είναι η μητέρα του Θεανθρώπου. Δεν ομιλεί για τα θαυμαστά που της συμβαίνουν, διότι η εμπιστοσύνη στο Θεό κάνει το «εγώ» της να σμικραίνει και η ταπείνωσή της την καταξιώνει ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, δηλαδή της επιθυμίας του Θεού να δώσει στον άνθρωπο την προοπτική της σωτηρίας του, χωρίς να συνθλίψει την ελευθερία του, είναι η απάντηση για το «ακατανόητον θαύμα» της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο ουρανός δίδει τον Υιό. Η γη την Υπεραγία Θεοτόκο. Η ελευθερία και η αγάπη συναντιούνται και δημιουργούν αυτό το «ακατανόητον θαύμα».

Κι αυτό το θαύμα αποτελεί για όλους εμάς υπόδειγμα. Η πίστη μας στο Θεό μας οδηγεί στο να επικαλούμαστε την χάρη και τις μεσιτείες της Υπεραγίας Θεοτόκου για όλα τα αιτήματά μας. Κι Εκείνη ανταποκρίνεται. Κάνει το θαύμα της και μας δίδει την υγεία. Με τα δάκρυά της κάμπτει τον Υιό της και εξαλείφονται οι αμαρτίες μας. Δίδει στήριξη στο λαό μας και σε κάθε λαό που την επικαλείται. Κάνει τον ανθρώπινο νου να φωτίζεται και να βρίσκει νέους δρόμους προόδου. Και μας υποδεικνύει τον δρόμο του αληθινού κάλλους και της ασκήσεως, ως απάντηση στην εγωπάθειά μας και στον τρόπο ζωής που καθιστά κυρίαρχη τάση το να είμαστε ό,τι έχουμε και ό,τι καταναλώνουμε.

Η Υπεραγία Θεοτόκος δεν κράτησε για τον εαυτό της τη δωρεά του Θεού. Κατέστησε το θαύμα της γεγονός κοινωνίας και ζωής. Μοιράστηκε τον Υιό της με όλο τον κόσμο. Και έλαβε ως αντίδωρο το να είναι και η Ίδια Μητέρα όλου του κόσμου. Το ζούμε στην Ιστορία μας. Στους ναούς της. Στις εικόνες της. Στη μνήμη μας. Δοξάζουμε τον Θεό που μας την εχάρισε. Και την παρακαλούμε να μας σκέπει εξ ουρανού και να στηρίζει όλους μας, τον τόπο μας, το νησί μας, τον καθένα προσωπικά. Χρόνια Πολλά και ευλογημένα σε όλους!  Οι πρεσβείες της Παναγίας μας να μας δίδουν λύτρωση και χαρά!

(Σχόλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίουστην εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου)

Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων

«Τη ενδόξω Κοιμήσει σου, ουρανοί επαγάλλονται, και Αγγέλων γέγηθε τα στρατεύματα· πάσα η γη δε ευφραίνεται ωδήν σοι εφόδιον προσφωνούσα τη μητρί, του των όλων δεσπόζοντος…»  (αίνοι εορτής).

Τήν Κοίμησιν της Θεοτόκου εορτάζει και πανηγυρίζει σύμπας ο χριστιανικός κόσμος ο απανταχού της Γης,

Και όχι μόνον η Γη, αλλά και τα Ουράνια στρατεύματα και σύμπας ο χορός των Αγίων, των Αποστόλων, των Προφητών των Μαρτύρων και των Ιεραρχών.

Μυστήριον η Γέννησίς Της! Μυστήριον ο Ευαγγελισμός Της! Μυστήριον η υπ’ Αυτής Γέννησις του Σωτήρος του κόσμου Ιησού, αλλά και Μυστήριον η Κοίμησίς Της! «Τις ικανός τοιούτον μυστήριον φράσσει; Ποίον δε φθέγξασθαι στόμα η ποία γλώσσα λαλήσαι περί της μεγαλωνύμου Θεοτόκου Μαρίας, μητρός του Κυρίου;

Αύτη γαρ και τας των ουρανών δυνάμεις εξένισε…» αναφωνεί εν αγαλλιάσει καρδίας, εν εκστάσει και εξάρσει ψυχικών και καρδιακών συναισθημάτων ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου. Δια να συνεχίση ο Ιερός Δαμασκηνός ότι όλα τα συμβάντα και αναφερόμενα εις την Παρθένον «είναι παντός ακούσματος ανώτατον άκουσμα». Δηλαδή όσα και αν είπη κανείς, όσα και αν γράψη δια την Δέσποιναν Θεοτόκον, αδύνατον να Την υμνήση όσον Της αξίζει. Διότι κατά τον άγιον Βασίλειον Σελευκείας «το μέγα της Θεοτόκου μυστήριον και διανοίας και γλώσσης εστί ανώτερον».

Λαέ του Θεού Λαμπροφορεμένε και εορτάζων, δια να συλλάβη τούτο το Μυστήριον και το κεφάλαιον όλων των θαυμάτων την μορφήν, δηλαδή της Παρθένου Μαρίας, ο ανθρώπινος νους απαιτείται πολλή προσευχή, ανυπόκριτος ταπείνωσις και ολοκληρωτική παράδοσις της καρδίας και του νοός εις τον Δεσπότην Χριστόν, κατά το παράδειγμα και τον λόγον Εκείνης «ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου», αλλά και κατά τον προφητικόν Της λόγον «…ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης Αυτού…».

Δια να κατανοηθή το Μυστήριον και ερμηνευθή το ψυχικόν μεγαλείον της Παναγίας μας απαιτείται υπέρβασις του εγώ, της λογικής και αποδίωξις του ορθού λόγου! Δυστυχώς ο σημερινός άνθρωπος, ο άνθρωπος της εποχής μας, επηρεασμένος και συνεπαρμένος από τα επιτεύγματα της επιστήμης, τα οποία εν πολλοίς αποπροσανατολίζουν και παρασύρουν τον άνθρωπον από την  αρετήν, την αξιοπρέπειαν, την ανθρωπίαν και σεβασμόν της αξίας του ως εικόνα της Παν-Αξίας του Θεού, προσπαθεί να λύση τα Μυστήρια, τα φαινόμενα, τα γεγονότα, τα θαύματα με τον ορθόν λόγον και αντί απαντήσεως ευρίσκεται εις αδιέξοδον, δια τούτο ο σοφός μας είπε: «χρειάζεται τόλμη και αρετή…» χρειάζεται τόλμη και ταπείνωσις και ομολογία Θεού η έξοδος από τα αδιέξοδα τα οποία εδημιούργησεν ο άνθρωπος της ύλης, του διαφωτισμού, του μηδενιδμού και της ατομοκρατίας!

Η Παναγία ήταν ο άνθρωπος του Θεού, έδωσε τον εαυτόν Της στον Θεόν και Εκείνος την κατέστησε Μητέρα του Υιού του. Την κατέστησεν το υπέρ παν όνομα! Την κατέστησεν αιώνιον και παγκόσμιον σύμβολον ταπεινώσεως και υπακοής.

Άπειρα τα ονόματα της Παναγίας μας, τα κοσμητικά επίθετα και τοπωνύμια! Παναγία η Ελεούσα ονομάζεται το θαυματοργικό Της εικόνισμα στο Ιερόν Μοναστήριόν της στο Ζιδάνι.

Αυτή η Παναγία μας η Ελεούσα μας καλεί όλους σήμερον να ελεήσωμε με όλην μας την  καρδίαν το Τιάλειον Γηροκομείον της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, τους παππούδες και τις γιαγιάδες, να τους δώσωμε χαράν από την καρδίαν μας, αλλά και βεβαίωσιν, ότι υπάρχει ακόμη ανθρωπία, ότι η Ελληνική ψυχή και τις δυσκολίες και τις τρικυμίες της ζωής θα μένη πάντα ανθρώπινη και ευγενική, αρχοντική και φιλάνθρωπος.

Ο Θεός δια πρεσβειών της Παναγίας μας, της Μεγάλης Μητέρας μας να Σας ευλογή και να Σας αγιάζη

Χρόνια πολλά και Ευλογημένα, ιδιαιτέρως στις εορτάζουσες και εορτάζοντας

Ευχέτης προς Κύριον

†  Ο ΣΕΡΒΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΖΑΝΗΣ  ΠΑΥΛΟΣ

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Περιγραφή της εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

«…Εν τω μέσω η Παναγία κειμένη επί της κλίνης νεκρά, έχουσα επί του Παναγίου στήθους αυτής εσταυρωμένας τας θεοφόρους χείρας. Και πλησίον της κλίνης ένθεν και ένθεν μανουάλια με λαμπάδες ανημμένας.

Ο δε Απόστολος Παύλος και ο Θεολόγος Ιωάννης παρά τους πόδας αυτής ασπάζονται αυτήν², και γύρωθεν οι λοιποί απόστολοι και οι άγιοι ιεράρχαι, Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, Ιερόθεος και Τιμόθεος βαστάζοντες Ευαγγέλια, και γυναίκες κλαίουσαι.

Επάνωθεν δε αυτής ο Χριστός φέρων εις τας αγκάλας του την παναγίαν ψυχήν εν νεφέλη λευκή, και γύρωθεν αυτού ακτίνες φωτός και πλήθος αγγέλων.

Και άνωθεν εις τον αέρα πάλιν οι δώδεκα Απόστολοι φερόμενοι επί νεφελών.

Εις δε την δεξιάν άκραν του οσπιτίου ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός βαστών χαρτίον λέγει: «Αξίως ως έμψυχόν σε ουρανόν υπεδέξαντο ουράνια, Πάναγνε, θεία σκηνώματα…», και εις την αριστεράν ο άγιος Κοσμάς ο ποιητής βαστών και αυτός χαρτίον λέγει: «Γυναίκά σε θνητήν, αλλ’ υπερφυώς και μητέρα Θεού ειδότες, πανάμωμε, οι κλεινοί απόστολοι…» ³.

Απολυτίκιο

Στην γέννα σου την παρθενία εφύλαξες, στην κοίμησή σου τον κόσμο δεν τον άφησες, Θεοτόκε. Μίσεψες στη ζωή, γιατί είσαι μητέρα της ζωής και λυτρώνεις με τις πρεσβείες σου τις ψυχές μας από τον θάνατο.

Σημειώσεις

2) Και ο απόστολος Πέτρος παρά την κεφαλήν της κλαίων και θυμιών. (συμπλήρ. Φ.Κ.)

3) Στις περισσότερες τοιχογραφίες της Κοιμήσεως ο άγιος Κοσμάς γράφει στο χαρτί του: «Αμφεπονείτο αΰλων τέξις ουρανοβάμων εν Σιών το θείον σώμα σου…» (Φ.Κ.).

Από:http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=348

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

http://konitsa-epirus.blogspot.com/

«Μεγάλα τα της πίστεως Κατορθώματα» «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού.» Τούτα τα λόγια και ίσως άλλα ακόμη θα μπορούσε να αναφωνήσει κάθε πιστός, μα και ο απροκατάληπτος μελετητής της ιστορίας, μαθαίνοντας ή και διηγούμενος την καθημερινή Συναναστροφή των Αγίων μας και τελικώς Αυτού του ίδιου του Θεού με τους επί γης στρατευομένους πιστούς αδελφούς μας, μέσα στον φθαρτό και εν πολοίς αποστάτη κόσμο μας!

Η διάσωση της Κέρκυρας από την Τουρκική απειλή κατά τον Ιούλιο – Αύγουστο του 1716, αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα της θερμής πίστεως των Χριστιανών του νησιού, μα και την διαρκή παρουσία του προστάτου της Κέρκυρας, Οσίου Πατρός ημών Σπυρίδωνος, επισκόπου Τριμυθούντος, του θαυματουργού.

Οι βλέψεις των επίδοξων κατακτητών του νησιού.

Προς τα τέλη του 14ου αιώνα, η Βυζαντινή αυτοκρατορία και το Δεσποτάτο της Ηπείρου βρισκόταν σε μεγάλη παρακμή. Ενώ λοιπόν στην Κέρκυρα οι κυριαρχία των Ανδηγαβών ήταν υποτυπώδης, αυτοί αδυνατούσαν να παρέμβουν αποτελεσματικά για την προστασία της Κέρκυρας.

Μια άλλη όμως δύναμη, αυτή των Βενετών, προσπάθησε με ειρηνικό και διπλωματικό τρόπο στην αρχή (1314 και εξής Μ. Χ.), να προσαρτήσει την Κέρκυρα. Επειδή όμως απέτυχε, χρησιμοποίησε την βία των όπλων και επιτέθηκε στην Ακρόπολη, υψώνοντας τελικά την Βενετσιάνικη σημαία στις 20 Μαρτίου 1386 στο Κερκυραϊκό φρούριο.

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ 1716

Η πρόθεση επίσης των Τούρκων να επεκταθούν προς τη Δύση και συγκεκριμένα οι βλέψεις τους για τα Ιόνια Νησιά δεν σταμάτησαν ποτέ. Η Βενετία λοιπόν που κατείχε μεταξύ των άλλων και την Κέρκυρα κατά τις αρχές του 18ου αιώνος, αντιλαμβανόμενη την κατάσταση αυτή, στέλνει το στρατάρχη Ιωάννη Ματθία Σούλεμπουργκ να ηγηθεί της άμυνας του νησιού. Τούτο δεν ήταν αδικαιολόγητο, εφόσον οι Τούρκοι είχαν θέσει στο στόχαστρό τους το νησί ήδη από το 1431, και επιχειρούσαν με συχνές επιδρομές να το καταλάβουν.

Μια νέα αποβίβαση των Τούρκων στο νησί, γίνεται λοιπόν στις 8 Ιουλίου του 1716, οπότε και κατορθώνουν να κυριεύσουν πρώτα τα οχυρά του Μαντουκιού και της Γαρίτσας, και στη συνέχεια τα Φρούρια Αβράμη και Σωτήρος. Ενώ από το Νέο Φρούριο κατέλαβαν έναν από τους κυριότερους προμαχώνες του. Οι επιθέσεις των Τούρκων συνεχίζονται επί έναν ολόκληρο μήνα, μέχρι τις 8 Αυγούστου.

Τις ημέρες εκείνες, ο πιστός λαός του Θεού τελούσε συνεχείς παρακλήσεις και προσευχές προς τον Ύψιστο, δεόμενος και προς τον θαυματουργό Άγιο Σπυρίδωνα να παρέμβει με τις πρεσβείες του, σώζοντας το νησί του.

Πράγματι. Στις 9 Αυγούστου του 1716 ξεσπά στο νησί μια καταστρεπτική καταιγίδα. Τότε δημιουργήθηκε πανικό στο στρατόπεδο των Τούρκων, στο οποίο μάλιστα κυκλοφορεί και η είδηση ότι πολλοί στρατιώτες είδαν τον Άγιο Σπυρίδωνα με τη μορφή καλογήρου να βγαίνει από τον Ιερό Ναό όπου και το Θαυματουργό του Λείψανο, απειλώντας τους επιτιθέμενους Μουσουλμάνους με αναμμένο πυρσό, πράγμα που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τον πανικό τους.

ΈΤΣΙ, Η ραγδαία ΝΕΡΟΠΟΝΤΉ, Ο Φόβος ΑΠΌ ΤΟΝ ΑΚΑΤΑΜΆΧΗΤΟ Καλόγερο που τους φοβέριζε και τους καταδίωκε, αναγκάζει τους επιτιθέμενους να λύσουν την πολιορκία και να αναχωρήσουν πανικόβλητοι. Εξάλλου, οι γενικότερες στρατιωτικές υποχρεώσεις της Τουρκίας, επέβαλλαν την έκτακτη ανάκληση της στρατιάς που πολιορκούσε την Κέρκυρα .

Η αναχώρηση λοιπόν των Τούρκων, στις 11 Αυγούστου, ήταν άτακτη φυγή, και δικαίως αποδόθηκε στην θαυματουργό επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος. Είναι αξιοσημείωτο δε πως αυτή η πολιορκία, για πρώτη φορά, δεν στοίχισε την ζωή σε κανέναν από τον άμαχο πληθυσμό.

Η Βενετία τίμησε τον στρατηγό Σούλεμπουργκ, τους Κερκυραίους και την Κέρκυρα για την υπεράσπιση του νησιού, ενώ παράλληλα, σε ανάμνηση του θαυμαστού γεγονότος της παρεμβάσεως του Αγίου, θεσπίζει με νόμο την καθιέρωση της ετήσιας λιτανείας του σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος στις 11 Αυγούστου. Τούτο δημιουργεί έκτοτε ευλαβή παράδοση στο νησί, που ευτυχώς τηρείται ακόμη και σήμερα.

Πώς βρέθηκε στην Κέρκυρα το σεπτό λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος

Σύμφωνα με την παράδοση, το ολόσωμο Ιερό Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα από τον πρεσβύτερο Γεώργιο Καλοχαιρέτη, μετά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους το 1453, μαζί με το επίσης ολόσωμο Λείψανο της Αγίας Θεοδώρας, τα οποία φυλάσσονται στο νησί έως και σήμερα. Στην αρχή, τα σεπτά λείψανα των Οσίων ήταν ιδιοκτησία της οικογενείας των Καλοχαιρέτη, εωςώτου το μεν πρώτο περιήλθε στην οικογένεια Βούλγαρη, το Δε δεύτερο στην Κοινότητα.

Μέχρι το 1577 το Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος (πολιούχου του νησιού) ήταν εναποτεθειμένο στην ιδιόκτητη εκκλησία των Βούλγαρη, που βρισκόταν στη θέση του σημερινού κινηματογράφου Παλλάς. Με το περιτείχισμα της πόλεως όμως ο ναός αυτός κατεδαφίζεται. Τότε το σεπτό Λείψανο μεταφέρετε σε καινούργιο ναό που κτίζετε εντός των τειχών (στην σημερινή του θέση), και περιέρχεται στην ιδιοκτησία της Ορθοδόξου εκκλησίας.

Στην περίοδο μάλιστα της Βενετικής κατοχής καθιερώνονται τέσσερις λιτανείες του Ιερού σκηνώματος του Οσίου Σπυρίδωνος, με την εξής σειρά αρχαιότητος’

Η λιτανεία του μεγάλου Σαββάτου, σε ανάμνηση του θαύματος του Αγίου για την απαλλαγή του νησιού από έλλειψη τροφίμων.

Δεύτερη σε αρχαιότητα είναι η λιτανεία της Κυριακής των Βαίων, που καθιερώθηκε για την απαλλαγή του νησιού από την πανούκλα του 1629.

Τρίτη, η τελούμενη την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου (Πρωτοκύριακο), για την απαλλαγή του νησιού από την πανούκλα η οποία είχε λάβει τρομακτικές διαστάσεις το 1673.

Τέταρτη η τελούμενη στις 11 Αυγούστου, για τη λύτρωση του νησιού από τους Τούρκους κατά την πολιορκία του 1716.

Ιωάννης Παπαχρήστος.

Απολυτίκιον του γενομένου θαύματος. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Επέστης και έσωσας, επιδρομής χαλεπής, την νήσον σου Κέρκυραν, την προσπεσούσαν θερμώς, τη θεία πρεσβεία σου. Όθεν θαυματοφόρε, Ιεράρχα Σπυρίδων, αίνον ευχαριστίας, σοι προσάδοντες πίστει, δεόμεθα του ρύεσθαι αεί, ημάς εκ πάσης θλίψεως.

Από:http://www.orp.gr/?p=540

“Απόστολοι εκ περάτων,συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα. και συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα”

Η Θεοτόκος Παρθένος Μαρία από πολύ νωρίς, ήδη από τον 1° μ.Χ. αι.απολάμβανε του σεβασμού και της αγάπης της πρώτης Εκκλησίας και των πιστών χριστιανών. Ήδη μέσα από την Κ.Δ. διαφαίνεται η τιμή προς το πρόσωπο της Θεοτόκου: ” Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι aι γενεαί ” (Λουκ.1,48). Την Παναγία επίσης μακάρισε πρώτη η Ελισάβετ, όταν πλήρης Πνεύματος Αγίου, ανεφώνησε: ” Έυλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελεiωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου” (Λουκ.1,42-45). Αλλά και το πλήθος των πιστών γυναικών πον άκουαν τον Κύριω να κηρύττει, μακαρίζουν την Μητέρα Του που Τον ανέθρεψε(Λουκ.11,27).

Από τα περιστατικά που περιγράφονται στην Κ.Δ. είναι έκδηλη η απόδοση τιμής και σεβασμού στο πρόσωπο της Παναγίας, κυρίως διότι ως Θεομήτωρ και Θεογεννήτρια συμμετέχει ουσιαστικά στην ενανθρώπηση του Κυρίου και στην εκπλήρωση του σχεδίου της θεϊκής Οικονομίας για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Ήταν αναμενόμενο η αγάπη των χριστιανών για την Μητέρα τον Θεού και το ενδιαφέρον τους για τα περιστατικά της ζωής της να είναι αυξημένο. Η Εκκλησία τιμητικώς καθιέρωσε εορτές προς τιμήν της Παναγίας αφιερωμένες στις καθοριστικές στιγμές του βίου της (Σύλληψη, Γενέθλιον, Εισόδια στον Ναό, Ευαγγελισμός, Κοίμηση της Θεοτόκου), καθώς και με την ανέγερση ναών στην Χάρη Της, όπως και την εισαγωγή θεομητορικών ύμνων και θεοτοκίων στην λατρεία της Εκκλησίας.

Από τις εορτές που αναφέρονται στο πρόσωπο της Παναγίας, εξέχουσα Θέση κατέχει η Κοίμηση της Θεοτόκου, ίσως η παλαιότερη Θεομητορική εορτή. Ο αρχικός πυρήνας της εορτής εντοπίζεται στα Ιεροσόλυμα και συνδέεται με τον ναό της Παναγίας στη Γεθσημανή, όπου υπήρχε και ο τάφος Της. Αργότερα βέβαια η εορτή εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την χριστιανοσύνη.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου, υπήρξε ένδοξη και συνοδεύθηκε από την Μετάστασή της στους Ουρανούς. Είναι αλήθεια πως τα Ευαγγέλια της Κ.Δ. μας αναφέρουν λιγοστές λεπτομέρειες για την ζωή της Παναγίας κυρίως σε σχέση με ό,τι αφορά την ζωή του Κυρίου, αφού ο κύριος σκοπός των Ευαγγελιστών είναι να καταγράψουν την ζωή και την διδασκαλία του Χριστού. Πολλές και σημαντικές πληροφορίες για την ζωή της Παναγίας, αντλούμε από το λεγόμενο ” πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου “, κείμενο του 1ου μ.Χ. αι., που αποδίδεται στον Απόστολο Ιάκωβο, δεν ανήκει όμως στα κανονικά βιβλία της Κ.Δ., έχει όμως την αξία του καθώς μας διασώζει πολύτιμα στοιχεία για τον βίο της Παναγίας,τα οποία η Εκκλησία μας τα αναγνωρίζει ως απηχήσεις πραγματικών γεγονότων και τα συμπεριλαμβάνει στην Ιερά Παράδοση. Από το “πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου” η Εκκλησία έχει αντλήσει στοιχεία για την καθιέρωση των διαφόρων Θεομητορικών εορτών και το ίδιο το κείμενο έχει αποτελέσει πηγή εμπνεύσεως για, υμνογράφους και αγιογράφους.

Σύμφωνα με το κείμενο αυτό του 1ου μ.Χ. αι., η Παναγία μετά την Ανάσταση του Κυρίου και την ημέρα της Πεντηκοστής, εγκαταστάθηκε για τα τελευταία χρόνια της ζωής Της στην Γεθσημανή, όπου έζησε αυστηρά ασκητικά, με προσευχή, αγρυπνίες, νηστεία και έργα ελεημοσύνης σε χήρες και ορφανά.

Η Μητέρα του Κυρίου, σε ηλικία 59 ετών, προαισθανόμενη το τέλος της επίγειας ζωής Της, επιδόθηκε σε δεκαπενθήμερη ειδική νηστεία και προσευχή. Τρεις ημέρες πριν την Κοίμησή Της, ο αρχάγγελος Γαβριήλ Της εμφανίσθηκε για να Της αναγγείλει την ακριβή ημέρα της Κοιμήσεως Της. Η Παναγία, αφού προσευχήθηκε στον Υιό Της, έκανε τις τελευταίες εξόδιες ετοιμασίες και ειδοποίησε τους γνωστούς Της. Οι Απόστολοι, που ήσαν διασκορπισμένοι στα πέρατα της γης διαδίδοντας το Ευαγγέλιο, με τρόπο θαυματουργικό μεταφέρθησαν στην Γεθσημανή ” θεαρχίω νεύματι, πάντοθεν οι θεοφόροι Απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι ” (δοξαστικό εσπερινού 15ης Αυγούστου), για να βρεθούν κοντά Της στις ύστατες αυτές στιγμές. Όταν η Θεοτόκος εκοιμήθη, ο Υιός Της εμφανίσθηκε ενώπιον των Αποστόλων, αστράπτων όπως στο Όρος Θαβώρ, παρέλαβε την ψυχή Της, ενώ αγγελικές δυνάμεις την συνόδευαν στους Ουρανούς.

Η Θεοτόκος, σύμφωνα με επιθυμία Της, ετάφη στην Γεθσημανή, στο Όρος των Ελαιών, ενώ στην τελευταία Της κατοικία την συνόδευσαν με νεκρική πομπή οι Απόστολοι και οι Άγγελοι με ψαλμωδίες. Κατά Θεία Οικονομία, ο Απόστολος Θωμάς απουσίαζε. Πληροφορήθηκε την Κοίμηση της Θεοτόκου δύο-τρεις μέρες αργότερα και θέλησε να προσκυνήσει τον τάφο Της. Όταν οι Απόστολοι άνοιξαν το μνήμα, διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι ο τάφος ήταν άδειος, καθώς το πανάχραντο και θεοδόχο σώμα της Παναγίας μετέστη στον Ουρανό.

Πως ήταν δυνατόν ο τάφος να κρατήσει το άχραντο σώμα της Παναγίας; Η Μητέρα ακολούθησε τον Υιό Της στους Ουρανούς. Δεν μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Η Θεοτόκος, έχοντας κυοφορήσει στο σώμα Της τον Χριστό, τον Κύριο της Ζωής, κατέστη και η ίδια Μητέρα της Ζωής. Η ζωή της Παναγίας καθαγιάστηκε από την παρουσία του Ιησού, η Θεοτόκος διαφυλάχθηκε αγνή και αμόλυντος από την αμαρτία, και όπως ο Υιός Της, έτσι και η ίδια, δεν υπέστη την φθορά του Άδου.

Την ένδοξη Κοίμηση και Μετάσταση της Θεοτόκου έχουν εγκωμιάσει με ειδικά αφιερωμένες ομιλίες πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας, όπως π.χ. οι Γερμανός Α’Πατριάρχης Κων/πόλεως, Ανδρέας Κρήτης, Ιω. Δαμασκηνός, Θεόδωρος Στουδίτης, Γρηγόριος Παλαμάς, Νικόλαος Καβάσιλας, ενώ εξαίσιοι ύμνοι και κανόνες έχουν συνθέσει προς τιμήν Της μεγάλοι υμνογράφοι της Εκκλησίας μας, όπως Ρωμανός ο Μελωδός, Ιωσήφ ο Υμνογράφος, Ιω. Δαμασκηνός κ.ά.

Αντίθετα με την ταπεινή γέννηση της Θεοτόκου, η Κοίμηση αποτελεί ένδοξο γεγονός και χαρμόσυνο: ” Τη ενδόξω Κοιμήσει Σου ουρανοί επαγάλλονται, και αγγέλων γέγηθε τα στρατεύματα. Πάσα η γη δε ευφραίνεται, ωδήν Σοι εξόδιον προσφωνούσα τη Μητρί , Του των όλων δεσπόζοντος, απειρόγαμε Παναγία Παρθένε, η το γένος των ανθρώπων ρυσαμένη προγονικής αποφάσεως” (Αίνος όρθρου 15ης Αυγούστου). (=Με την ένδοξη Κοίμησή Σου οι ουρανοί αγαλλιάζουν από χαρά, και τα στρατεύματα των αγγέλων χαίρονται, Όλη η γη ευφραίνεται, καθώς αναπέμπει ωδή εξόδιο στην Μητέρα Αυτού που είναι κυρίαρχος των όλων, σε Σένα Παναγία Παρθένε που είσαι άπειρη από γάμο, που λύτρωσες το ανθρώπινο γένος από την προγονική απόφαση- δηλ. της Εύας που αμάρτησε).

Και εμείς, οι πιστοί χριστιανοί που προστρέχουμε να τιμήσουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου, χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε μαζί με τις ουράνιες και αγγελικές δυνάμεις, και παράλληλα εναποθέτουμε την προσευχή και την ελπίδα μας στην Μητέρα του Κυρίου μας, και δική μας Μητέρα.

“Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την Σκέπην Σου”

Από:http://www.agiosmarkoseugenikos.gr

Τον Δεκαπενταύγουστο ψάλλουμε Παρακλήσεις, Μικρές και Μεγάλες. Εναλλάξ. Μία μέρα τη Μικρή, μία τη Μεγάλη. Δέκα, ένδεκα ή δώδεκα Παρακλήσεις εν συνόλω. Ανάλογα με τη θέση των Σαββατοκύριακων της περιόδου. Όσες είναι οι Εντολές ή όσα τα Έωθινά, ή όσοι οι Απόστολοι,

Οι δύο Παρακλητικοί Κανόνες εις την Ύπεραγίαν Θεοτόκον βρίσκονται στο βιβλίο της Παρακλητικής. Στό τέλος, μαζί με τον Κανόνα του Ακάθιστου Ύμνου, επίσης αναφερόμενο στην Ύπεραγία Θεοτόκο. Τελική παράκλησις του πιστού στην μετά Θεόν τελευταία ελπίδα του. Τελική καί πληθωρική παρηγοριά κι αναψυχή του.

Ό Αύγουστος, τελευταίος μήνας του εκκλησιαστικού έτους, με διάταγμα του Αυτοκράτορας Ανδρόνικου Β’ του Παλαιολόγου ώρίσθηκε να είναι αφιερωμένος στη μνήμη της Θεοτόκου από την πρώτη ήμερα του ως την τριακοστή πρώτη. Κι εκείνος φιλοτιμήθηκε καί φρόντισε να Της χαρίση την πιο όμορφη πανσέληνο του χρόνου, ν’ ανάπαυση, στην Κοίμησί Της, τα άχραντα πόδια Της πάνω της, καί είδε κι έθαύμασε σαν παιδί ό πολύς Κόντογλου κι ονομάτισε τη Σελήνη Ύποπόδιον της Θεοτόκου.

Στά πλαίσια αυτά της Αυγουστιάτικης θεομητορικής ευλάβειας, οί Παρακλητικοί Κανόνες της Παναγιας έχουν μια θέση πού ξεχωρίζει. Κανονίζουν καθημερινά την έκφραση της ευσέβειας μας καί την υποβολή των αιτημάτων μας προς τον Θεό. Καί μας καλούν παρά. Δηλαδή δίπλα. Έξω από το στενό χώρο όπου βρισκόμαστε καθημερινά καί θλιβόμαστε με το ένα καί το άλλο συναπάντημα της ζωής καί στενοχωρούμαστε με τίς βιοτικές μέριμνες καί τα χιλιόμορφα ανθρώπινα βάσανα. Στόν άνετο χώρο της Χάριτος. Εκεί πού μπορεί κανείς ν’ αναπνέει άνετα καί ελεύθερα. Στόν πλατυσμό της Πλατυτέρας των Ουρανών. Στήν άνεση καί την ευρυχωρία της Χώρας των Ζώντων.

Ό πρώτος, ό Μικρός Παρακλητικός Κανόνας είναι «Ποίημα Θεοστηρίκτου Μοναχού. Οι δε (υποστηρίζουν) Θεοφάνους». Ό δεύτερος, ό Μέγας, είναι «Ποίημα του Βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως», ήγουν του πολύπαθου τελευταίου Αύτοκράτορος της Νικαίας (1222 – 1258) πού καλογήρεψε προτού πεθάνει σε ηλικία 36 μόλις χρόνων, κι έλαβε τ’ όνομα Θεοδόσιος. Καί τα τέσσερα ονόματα έχουν ως πρώτο συνθετικό τον Θεό Θεοστήρικτος, Θεοφάνης, Θεοδωρος, Θεο-δόσιος. “Αξιον καί δίκαιον, άφοϋ αμφότεροι οι Κανόνες είναι φανερώσεις του στηριγμοϋ, των δόσεων καί των δωρεών του Θεού προς τον αναζητητή παρακλήσεως πιστό, δια της Θεοτόκου.

Οι επαγωγές των λυπηρών πού χειμάζουν την ψυχή καί την καρδιά μας δεν πολεμούνται καί δεν αντιμετωπίζονται με τα λιανοντούφεκα του στοχασμού, οϋτε με τ’ άσφαιρα πυρά της φιλοσοφίας, έστω καί της στωικής. Χρειάζονται κανόνια ισχυρά, ευθύβολα, μικρού καί μεγάλου βεληνεκούς. Τέτοια είναι οι δυο Παρακλητικοί Κανόνες. Ή γόμωσή τους είναι πόνος μεγατόνων. Είναι μοναξιά καί αδιέξοδο. Είναι παράπονο καί στένωση. Είναι απελπισμένη άναζήτηση φωτός καί κορακιασμένη δίψα για ζωή. Καί βάλλουν κατ’ ευθείαν στο στόχο του ελέους. Εκεί πού υπάρχει άφθονο. Στά μητρικά αυτιά Εκείνης πού μας γέννησε τον Θελητήν του Ελέους καί δύναται πάντα ως πανσθενούς Δεσπότου – Θεού Μήτηρ, ει νεύση έτι μόνον προς την ημών οικτράν ταπείνωσιν. Ν’ άντληση – Εκείνη άφειδώλευτα από τον γλυκερό ποταμό τής Ζωής με τον κάδο της παρρησίας Της καί να μας λούση με ζωοπάροχα θεία νάματα να μας ποτίση . χορταστικά, να ξεπλύνη τα μάτια μας για να μπορέσουμε να δούμε την έμορφιά του χρυσοπλοκώτατου κάλλους. Να βρούμε λιμάνι γαληνό κι ασφάλεια μέσα στη δωδεκάτειχη Πόλη κι ελπίδα σωτηρίας σιμά στο θρόνο Της τον ήλιοστάλακτο. Να γίνη καί σε μας το ποθούμενο άκατανόητον θαύμα.

Την δέησίν μου δέξαι την πενιχράν, «Κυρά των Αμπελιών», Αίγαιο-πελαγίτισσα Παναγία, Γρηγορούσα Άθηνιώτισσα, Παραμυθία Αγιορείτικη, Φανερωμένη πολλάκις στις πέτρινες ώρες των παιδιών Σου, καί κλαυθμόν μη παρίδης καί δάκρυα, καί στεναγμόν, άλλ’άντιλαβοϋ μου ως αγαθή καί τάς αιτήσεις πλήρωσον. Αυτές, πού μέσα στην αυγουστιάτικη κάψα ή παναθλία καί ταπεινή μου ψυχή Σού υποβάλλει, Ζωοδόχε Πηγή, φλογιζόμενη μέσ’ στο καμίνι των συμφορών καί των θλίψεων. Γιατί, αληθινά, προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή; Πού προσδράμω, λοιπόν, καί σωθήσομαι; Που πορευθώ; Τέτοιες ώρες, στείρες καί δάκρυνες,πού,έκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε;Ποιά πόρτα, Πορτάίτισσα, θα με δεχτή, αν δεν μου άνοιξης Σύ την Έκατονταπυλιανή αγάπη Σου; Σέ ποιόν, Γοργοεπήκοε, τον πόνο μου θα πω, τον πόνο πού με βρήκε εξ αμέτρητων αναγκών καί θλίψεων καί εξ εχθρών δυσμενών καί συμφορών βίου, για να μου δώση, Ελεούσα μου, προθυμερά παντελή σωτηρίαν καί πλατυσμόν

Λυγίζουνε τα γόνατα μπρος στην εικόνα της Μητέρας της Ζωής, πού δέχεται χρυσοκαλόκαρδα τα ταπεινά αυγουστιάτικα βασιλικά της αγάπης,καί τους εκ βάθους στεναγμούς καί τα δάκρυα της αποσταμένης ελπίδας μας,καί το λατρευτικό ασπασμό της πίστεως όσων ολόψυχα Την ομολογούμε Κυρίως Θεοτόκον και Τη νοιώθουμε κατάκαρδα Προστάτιν της ζωής καί φρουράν άσφαλεστάτην, των πειρασμών διαλΰουσαν όχλον καί επήρειας δαιμόνων έλαύνουσαν. Καί φέγγει περισσότερο άπ’ την αυγουστιάτικη πανσέληνο το άγιο πρόσωπο της Θεοτόκου, πού αναδείχθηκε διαπαντός ό γλυκασμός των Αγγέλων καί των θλιβομένων ή χαρά, καθώς επείγεται να μεταστή προς την Ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής. Για να σπεύδη αδιάκοπα, γοργοφτέρουγη, χαριτόφορη, φωτοπλήμμυρη, ήλιόκαλη, να παρακαλή, να στηρίζη, να περισκέπη, ν’άγιάζη, να προστατεύη καί να λυτρώνη εκ θανάτου τις ψυχές Θεο-στηρίκτων, Θεο-δώρων, Θεο-φάνων, Θεο-δοσίων καί γενικώς Θεο-πίστων καί φιλο-Θεο-μητόρων. τίς κριματισμένες δικές μας ψυχές…

Σεβ.Μητροπολίτου πρ.Ν.Ζηλανδίας κ.Ιωσήφ

”Πειραική Εκκλησία”

Πηγηhttp://proskynitis.blogspot.com/2010/07/15.html

Α. Η πρώτη εορτή προς τιμήν της Θεοτόκου στα Ιεροσόλυμα.

Είναι γεγονός, ότι το πρώτο που κυριαρχούσε στις συνειδήσεις των μελών της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας, σχετικά με τη Θεοτόκο, ήταν η θεϊκή μητρότητα. Η Γέννηση του Κυρίου από Αυτή ήταν εύλογο να αποτελούσε και την αφορμή και το εορτολογικό περιεχόμενο της πρώτης Θεομητορικής εορτής.

Η πρώτη «πρωτογενής Θεομητορική εορτολογική αφορμή» συνδέεται μεμία τοποθεσία τρία μίλια μετά τα Ιεροσόλυμα καθ’ οδόν προς Βηθλεέμ, η οποία επονομάζεται «Κάθισμα». Η τοποθεσία αυτή κίνησε το ευρύτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον των ερευνητών, ειδικότερα όμως ως προς τη Θεοτόκο αποτέλεσε τόπο ιερό, εφόσον κατά την απόκρυφη παράδοση του Πρωτευαγγελίου του Ιακώβου (17, 2-3) η εγκυμονούσα Θεοτόκος, καθ’ οδόν προς τη Βηθλεέμ για την απογραφή, ζήτησε από τον Ιωσήφ να κατέβει από το υποζύγιο για να ξεκουρασθεί.

Άλλη παράδοση αναφέρει ότι στον συγκεκριμένο τόπο η Θεοτόκος παρέμεινε για λίγο για να ξεκουραστεί κατά την φυγή προς την Αίγυπτο προκειμένου να αποφύγει ο νεογέννητος Χριστός τις δολοφονικές διαθέσεις του Ηρώδη.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κυρίλλου του Σκυθοπολίτου, στο «Κάθισμα» ανοικοδομήθηκε ναός προς τιμή της Θεοτόκου από μία Ρωμαία, ευγενούς καταγωγής και μεγάλης πίστεως προσκυνήτρια, την Ικελία (η Ικηλία), κατά τους χρόνους πατριαρχείας του Ιουβεναλίου Ιεροσολύμων (417-458)• Έτσι, το εν λόγω «Κάθισμα» πρέπει να αποτέλεσε τον πρώτο συγκεκριμένο τόπο τιμής προς τη Θεοτόκο στις αρχές του 5ου αι. και, επομένως, τον πρώτο τόπο επιτελέσεως μίας εορτής, την οποία ο Θεόδωρος Πέτρας (βιογράφος του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου) αποκαλεί «μνήμην Θεοτόκου» και επισημαίνει ότι τελείται «άπαξ του ενιαυτού». Σύμφωνα με τα υπάρχοντα ιστορικά στοιχεία η ημερομηνία της εορτής ήταν η 13 Αυγούστου (Ι. Φουντούλης) και ήταν εορτή ανάμνησης των εγκαινίων του ναού της Ικελίας.

Β. Η Εορτή της Κοιμήσεως.

Οι έορτολογικές εξελίξεις εμφανίζονται ιδιαίτερα από τα μέσα του 5ου αί> όταν ο αυτοκράτορας Μαρκιανός (45°”457) έκτισε ναό πρός τιμή της Θεοτόκου στη Γεθσημανή. Τρία χρόνια μετά το θάνατο του αυτοκράτορα, το 460 μ.Χ., εμφανίζεται για πρώτη φορά εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου και στον συγκεκριμένο ναό, και έτσι εκτοπίζεται η παλιά θεομητορική εορτή του «Καθίσματος». Ευνόητο είναι ότι η εορτολογική εξέλιξη περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου δεν μπορεί να εννοηθεί ανεξάρτητα της διατύπωσης του ορθοδόξου Μαριολογικού δόγματος κατά την Γ’ Οικουμενική Σύνοδο. Η από τα μέσα του 5ου αι. εορτολογική παράδοση για την Κοίμηση συμπορεύεται με την εδραίωση του ορθοδόξου δόγματος περί της Θεοτόκου, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα την εδραίωση, διάδοση και καθολική επισημοποίηση της εορτής της Κοιμήσεως. Η επισημοποίηση αυτή συμβαίνει στα τέλη του 6ου αι., όταν ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος (582-602), σύμφωνα με τη μαρτυρία Νικηφόρου του Καλλίστου, καθορίζει με διάταγμα την τέλεση τής εορτής στις 15 Αυγούστου.

Στις αρχές του 6ου αι. η εορτή της Κοιμήσεως υιοθετείται από την Εκκλησία της Συρίας. Από τη Συρία η εορτή της Κοιμήσεως μεταλαμπαδεύτηκε στη Ρώμη (Πάπας Σέργιος Α’, 687-701)•

Σύμφωνα με τον καθηγητή Γ. Φίλια δυό κείμενα διασώζουν το εορτολογικό περιεχόμενο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αφού  υπάρχει παντελής απουσία καινοδιαθηκικών μαρτυριών. Το ένα απόκρυφο κείμενο έχει τον τίτλο «Περί Μεταστάσεως της μακαρίας Παρθένου Μαρίας» και χρονολογείται τον 50 αιώνα (και μεταφράστηκε και στα λατινικά) και το δεύτερο κείμενο έχει τον τίτλο «Βίβλος Ιωάννου περί της Κοιμήσεως τής Μαρίας».

Ιδιαίτερα το πρώτο κείμενο υπήρξε πηγή της περί Κοιμήσεως της Θεοτόκου παραδόσεως, η οποία χαρακτηρίζεται σαν «Ευθυμιακή ιστορία» και η οποία διασώθηκε στον Β’ Λόγο του Ιωάννου Δαμασκηνού στην Κοίμηση.

Πηγή: Η Υπερευλογημένη

Από:http://vatopaidi.wordpress.com//

από:http://dosambr.wordpress.com/

Α΄. Γέννηση Παναγίας εκ Πνεύματος Αγίου και σαρκός των γονέων της.

Η γέννηση της Παναγίας δεν ήταν μόνο «φύσεως τόκος» λέγει ο Νικόλαος Καβάσιλας (1322-1392) αλλά και καρπός της ενάρετης ζωής και της προσευχής των γονέων της. Η ενάρετη ζωή και η προσευχή των γονέων της είχαν σαν αποτέλεσμα, η δημιουργία της Παναγίας να μη είναι μόνο εκ του σαρκικού θελήματος των γονέων της αλλά, θα λέγαμε, και εκ Πνεύματος Αγίου. Αυτό συμβαίνει και στη γέννηση πολλών μεγάλων αγίων που έρχονται στον κόσμο αγιασμένοι εκ «κοιλίας μητρός» (Λουκ. 1,15). Όταν μεγαλώνουν, έχουν προσθήκη Αγίου Πνεύματος αναλόγως των δικών τους αγωνισμάτων και ασκήσεων. Αλλά, τη βάση θα λέγαμε, του Αγίου Πνεύματος την έχουν εκ κοιλίας μητρός. Ας θυμηθούμε τον Ισαάκ που αποκτά ο Αβραάμ και η Σάρα στα γεράματά τους μετά από 25 χρόνια αναμονής και προσευχών, τον προφήτη Σαμουήλ που αποκτά η στείρα Άννα κατόπιν προσευχής, τον Πρόδρομο που αποκτούν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ κατόπιν αγίας ζωής και προσευχών και τόσους άλλους. Βρίθουν τα συναξάρια της Εκκλησίας μας από παρόμοιες περιπτώσεις.

Ευτυχισμένα τα παιδιά που δεν είναι μόνο καρπός του σαρκικού θελήματος των γονέων τους αλλά και των προσευχών τους και της αγίας ζωής τους. Κατά κάποιο τρόπο είναι και αυτά «εκ Πνεύματος Αγίου» και της σάρκας των γονέων τους. Επίσης ευτυχισμένα τα παιδιά αυτά, διότι στο DNA τους λαμβάνουν τα εκτυπώματα των αρετών των γονέων τους και κληρονομούν τον υγιή ψυχοσωματικό τους κόσμο. Δεν τα βασανίζουν αμαρτωλές καταβολές και εξασθενημένες φύσεις αθλίων γονέων. Παίρνουν δώρο από τους γονείς τους τη βάση για να δομήσουν και να τελειοποιήσουν τη δική τους αγιότητα.

Μεγάλη και η τιμή των γονέων που δημιουργούν τέτοια παιδιά. Γίνονται συνεργοί του Θεού στο έργο της θείας οικονομίας. Δεν ικανοποιούν, εγωιστικά και ανθρωποκεντρικά μόνο, το σαρκικό θέλημά τους. Τα παιδιά τους είναι ένα δώρο και ένα έπαθλο του Θεού στους αγώνες τους για την επίτευξη της αγιότητάς τους. Κοντά σ’ αυτά χαίρονται και τιμώνται και αυτοί. Καθημερινά μνημονεύεται η Παναγία μας στις ακολουθίες της εκκλησίας μας. Καθημερινά μνημονεύονται και οι γονείς της, ο Ιωακείμ και η Άννα.

Β΄. Η Παναγία είναι άνθρωπος σαν και μας.

Η Θεοτόκος δεν υπήρξε ένα ιδιαίτερο δημιούργημα του Θεού χωρίς τα κοινά γνωρίσματα του γένους των ανθρώπων και χωρίς τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας. Ήταν τέλειος άνθρωπος, απόγονος του Αδάμ και της Εύας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η σύλληψη της έγινε κατά Θεό, αλλά δεν ήταν άσπιλη όπως πρεσβεύουν οι παπικοί. Έγινε εκ σπέρματος και όχι μόνο εκ Πνεύματος.

Το επεισόδιο, που η Παναγία θέλει να διακόψει το κήρυγμα ο Χριστός και να υποδεχθεί αυτήν και τα αδέλφια του, δίνει αφορμή στον ιερό Χρυσόστομο να παρατηρήσει ότι η Παναγία είχε όλες της αδυναμίες μιας συνηθισμένης μητέρας. Ήθελε να σταματήσει το κήρυγμα ο Χριστός και να την υποδεχθεί, ώστε ο κόσμος ν’ αρχίσει να ρωτά ποια είναι αυτή που για χάρη της έγινε αυτό, και να φανερωθεί έτσι η ιδιότητά της και να καμαρώσει κοντά στον υιό της. Η απάντηση του Χριστού, «Μήτηρ μου και αδελφοί μου ούτοι εισίν οι τον λόγον του Θεού ακούοντες και ποιούντες αυτόν» (Λουκ. 8,21), διορθώνει την ανθρώπινη αδυναμία της μητέρας του και αποκαλύπτει την δυνατότητα κάθε ανθρώπου να γίνει «Παναγία», εάν ακούει τον λόγο του Θεού και τον φυλάσσει. Το ίδιο είπε ο Χριστός, όταν μία γυναίκα μακάρισε την μητέρα του. Είπε· «Βεβαίως και είναι καλότυχη η μητέρα μου. Αλλά καλότυχοι είναι και όσοι ακούν τον λόγο του Θεού και τον φυλάσσουν (Λουκ. 11,27-28)».

Ο Νικόλαος Καβάσιλας λέγει· «Η πανάμωμος παρθένος ου πόλιν σχούσα τον ουρανόν, ουκ από των εκεί γενομένη σωμάτων, αλλ’ από γής το ίσον άπασι τρόπον αυτού του πεσόντος γένους». Εν τούτοις «μόνον άνθρωπος ούσα και των κοινών τούτων ανθρώποις μετασχούσα πλέον ουδέν, έπειτα μόνη την κοινήν διέφυγεν νόσον» (Λόγος εις την Γέννησιν). Δηλαδή η Παρθένος ούτε ουράνια καταγωγή είχε ούτε άγγελος ήταν αλλά ήταν ομοιοπαθής με το πεσμένο ανθρώπινο γένος. Κι όμως ενώ ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος μόνον αυτή διέφυγε των θανασίμων αμαρτιών. Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε τον άγιο Χρυσόστομο, ο οποίος, προτρέποντας κάποτε τους ακροατές του να μοιάσουν τον Πέτρο και τον Παύλο και ακούγοντας τις αντιρρήσεις τους ότι αυτοί είναι μεγάλοι και τρανοί και όχι σαν εμάς, είπε· «Γιατί άνθρωποι σαν και μας ήταν χωρίς να έχουν τίποτα ιδιαίτερο».

Γ΄. Δυσχέρειες που αντιμετώπισε η Παναγία.

Η Παναγία όχι μόνο αγωνίστηκε χωρίς να λάβει επιπλέον βοήθεια από τον Θεό και χωρίς να έχει κάποιο ξεχωριστό προνόμιο, αλλά το θαυμαστό είναι ότι δεν ζούσε μέσα στην τρυφή του παραδείσου όπως ο Αδάμ ούτε μέσα στη χάρη των μυστηρίων της Εκκλησίας όπως οι άνθρωποι μετά την έλευση του Χριστού.

Η Παναγία έμοιασε σ’ αυτό τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης· Άβελ, Ενώχ, Νώε, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Ιωσήφ, Μωυσή, οι οποίοι χωρίς να έχουν τον ναό του Σολωμόντος, χωρίς να μετέχουν των θυσιών της Π.Δ., χωρίς να έχουν την βοήθεια του νόμου, φθάσανε σε ύψη αρετής και πίστεως και υπακοής στον Θεό.

Δ΄. Τελειότητα Παναγίας.

Η Παναγία, αξιοποιώντας μόνο τα κοινά γνωρίσματα του «κατ’ εικόνα», φανέρωσε τον αληθινό άνθρωπο καθαρό και ακέραιο, όπως είχε δημιουργηθεί από τα χέρια του Θεού. Η Παναγία είναι εκείνος ο άνθρωπος, που ενώ μπορούσε ν’ αμαρτήσει, εν τούτοις δεν αμάρτησε και με τη δική της δύναμη, ζέση και προθυμία παρέμεινε αναμάρτητη. Αυτή την ψυχική ομορφιά και αγνότητα εκτίμησε ο πλάστης μας, ο οποίος θελχθείς από την αγιότητά της ήρθε και σκήνωσε σ’ αυτήν.

Όταν την αποκάλυψε ο άγγελος, ότι «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι», δεν ανέφερε για άφεση αμαρτιών και για απαλλαγή από ενοχές. Εάν συγκρίνουμε τον ευαγγελισμό με το όραμα του Ησαΐα που είδε τον Θεό, βλέπουμε την διαφορά. Ο Ησαΐας μόλις είδε τον Θεό ελεεινολόγησε τον εαυτό του, γιατί ενώ είχε ακάθαρτα χείλη και κατοικούσε εν μέσω λαού έχοντος ακάθαρτα χείλη, είδε τον κύριο. Απεστάλη τότε ένα Σεραφίμ και καθάρισε τις ανομίες και τις αμαρτίες του προφήτου μ’ ένα κάρβουνο που πήρε από το θυσιαστήριο (Ησ. 6οκεφ). Εδώ ούτε η Παναγία ελεεινολογεί τον εαυτό της ούτε ο άγγελος την καθαρίζει. Μόνο ρωτά πως θα γεννήσει, αφού δεν έχει άνδρα. Ο Νικόλαος Καβάσιλας την παρουσιάζει να διατείνεται· «Εγώ μεν του Θεού προς υποδοχήν έτοιμος και ικανώς έχω παρασκευής» (Λόγος εις Ευαγγελισμόν).

Συνεπώς η έλευση του Αγίου Πνεύματος δεν σημαίνει κάθαρση της Παναγίας, αλλά προσθήκη χαρισμάτων όπως συμβαίνει με τους αγγέλους που δεν έχουν καμμία σχέση με την αμαρτία. Η Παναγία απλώς μετά την έλευση του Αγίου Πνεύματος έμεινε αμετακίνητη στο αγαθό, όπως οι άγγελοι μετά την ελεύθερη εκλογή της αρετής έμειναν σταθεροί στο καλό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, σε ομιλία του για τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, λέγει χαρακτηριστικά ανακεφαλαιώνοντας την πατερική σκέψη πάνω στο θέμα αυτό· «Η καθαρά καθαίρεται και η αγία αγιάζεται προς έτι μείζονα αγιασμόν αυτής».

Η Παναγία, πριν φανερώσει τον Θεό σωματικά στον κόσμο, τον αποτύπωσε και τον απεικόνισε πρώτα, με τα ίδια της τα έργα, πάνω στον εαυτό της. Γι’ αυτό ο Θεός την έκανε ναό και μητέρα του. Σκήνωσε και στην ψυχή και στο σώμα της. Η Παναγία ήταν ιερώτερη από το θυσιαστήριο του ναού του Σολωμόντος. Γι’ αυτό το σώμα της δεν το επισκίαζαν άγγελοι αλλά ο ίδιος ο Θεός. «Δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι». Το αίμα της δεν το δέχθηκε το θυσιαστήριο αλλά το πήρε ο ίδιος ο Θεός. Το αίμα της έγινε αίμα Θεού.

Ε΄. Εύα βοηθός Αδάμ, Μαρία βοηθός Θεού.

Η Εύα έγινε η μόνη βοηθός του Αδάμ απ’ όλο το βασίλειο των ζώων και των φυτών, γιατί ήταν ο μόνος άνθρωπος. Κατά παρόμοιο τρόπο, μόνο η Παναγία απ’ όλη την κτίση βοήθησε τον Θεό για να σαρκωθεί. Γιατί ήταν η μόνη που με την αγιότητα και την ενάρετη ζωή της συμμετείχε στην χρηστότητα του Θεού. Δεν ήταν απλά ένα όργανο του Θεού αλλά ένας ξεχωριστός και ικανός συνεργάτης. Η Παναγία πίστεψε στα λόγια του αγγέλου, θέλησε να συνεργασθεί με τον Θεό, και προετοίμασε με άσκηση και προσευχή τον εαυτό της για να ελκύσει τη χάρη του Θεού. Εάν δεν ενεργούσε έτσι δεν θα πρωτοστατούσε στο έργο της θείας οικονομίας. Κι αυτό γίνεται φανερό, από το ότι όσο η Παναγία ζητούσε από τον άγγελο εξηγήσεις για τον παράδοξο τρόπο της κυοφορίας της, ο Θεός δεν ερχόταν μέσα της. Από τη στιγμή όμως που άκουσε την απάντηση του αγγέλου, πίστεψε στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, και δέχθηκε ελεύθερα να συμμετάσχει σ’ αυτό, ο Θεός αμέσως φόρεσε την ανθρώπινη σάρκα και αυτή έγινε Θεοτόκος.

Όταν ο Θεός έκανε τον άνθρωπο, δεν ζήτησε την συνδρομή του Αδάμ. Δεν υπήρχε άλλωστε. Όταν όμως επρόκειτο να τον ανακαινίσει, ρώτησε την ανθρωπότητα στο πρόσωπο της Παναγίας. Η ενσάρκωσή του είναι έργο της Αγίας Τριάδος αλλά και έργο της θελήσεως και της πίστεως και της αρετής της Παναγίας. Όπως ο Χριστός προσέλαβε όλο τον άνθρωπο, νουν-ψυχή-σάρκα, έτσι και η Παναγία δεν έδωσε μόνο τη σάρκα της, αλλά προσέφερε το νου και τη θέληση της. Ολόκληρο το ψυχοσωματικό της είναι. Δεν ήταν απλώς ετεροκίνητη μηχανή στα χέρια του Θεού. Αλλά μια λογική, σοβαρή και υπεύθυνη ύπαρξη, που είπε το μεγάλο ναι στη πρόσκληση του Θεού.

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

Από:http://pmeletios.com/ar_meletios/panagia/gnorismata_tis_panagias.html

Η κεκλεισμένη πύλη

Εορτάζει σήμερα και πανηγυρίζει η αγία μας Εκκλησία την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Μητέρας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του σαρκωθέντος Υιού και Λόγου του Θεού. Στην Ακολουθία του Εσπερινού της εορτής ακούμε τον Προφήτη Ιεζεκιήλ να παρομοιάζει την Παναγία με κλειστή πύλη: «Ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται, καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ διέλθῃ δι’ αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεός, Ἰσραὴλ εἰσελεύσεται δι’ αὐτῆς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη». Όντως, η Παναγία είναι η πύλη, διά της οποίας ο Θεός “εσκήνωσεν εν ημίν” και ενήργησε το έργο της σωτηρίας. Είναι η πύλη διά της οποίας οι πιστοί γινόμαστε κοινωνοί του Θεού, είναι η διασώζουσα και μεσιτεύουσα για το ανθρώπινο γένος. Με την ζωή της αλλά και με την Κοίμησή της, η Υπεραγία Θεοτόκος έγινε η αιτία να ανοίξει για μας η πύλη του Παραδείσου.

Η Παναγία, όπως είπαμε, είναι η πύλη δια της οποίας εισήλθε ο Θεός στον κόσμο. Είναι αυτή που δανείζει στον Θεό ολόκληρη την ανθρώπινη φύση. Με την απάντησή της “ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου” προς τον αρχάγγελο Γαβριήλ, δέχεται να γίνει η Μητέρα του ίδιου του Θεού. Και τότε μέσα της συντελείται η πιο παράδοξη ένωση ανάμεσα στον Δημιουργό και στο πλάσμα Του, ανάμεσα στο άκτιστο και το κτιστό, η ένωση του απείρου με το πεπερασμένο, της Ζωής με το φθαρτό. Και προσλαμβάνει ο Θεός όχι απλά την ανθρώπινη σάρκα, αλλά ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, όπως ο ίδιος την έπλασε, αποτελούμενη από σώμα και ψυχή, καθαρή από τον ρύπο της αμαρτίας, χάρη στην «εκ Πνεύματος Αγίου» σύλληψή Του στην μήτρα της Αειπαρθένου.

Με την σάρκωση του Θεού και την γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, η Παναγία μας γίνεται επίσης η πύλη διά της οποίας εισήλθε στον κόσμο η λύτρωση, η συγγνώμη και η ελπίδα. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον Ευαγγελισμό λέει στην Παναγία ότι εξ αυτής θα γεννηθεί «ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ». Με την σάρκωση του Λόγου στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού ανατέλλει η ελπίδα, πραγματώνεται η σωτηρία, πλημμυρίζει τον κόσμο η συγγνώμη και απαστράπτει το φως της Αναστάσεως. Με την Κοίμηση της Θεοτόκου και την αγία της Μετάσταση προσφέρεται σ’ εμάς μια ακόμη απόδειξη τούτης της θείας δωρεάς. Η απόδειξη πως όταν κατορθώσουμε στα μέτρα της προσωπικής μας αδυναμίας να ενωθούμε με την όντως Ζωή, δηλαδή με τον ίδιο το Θεό, τότε όχι μόνο γινόμαστε μέτοχοι της Ζωής, όχι μόνο δεν πρόκειται να γευτούμε τον πνευματικό θάνατο, αλλά ακόμα και αυτή η σωματική νέκρωση αποτελεί σημείο θριάμβου και όχι λύπης.

Η Παναγία αποτελεί ακόμη εκείνη την πύλη διά της οποίας οι πιστοί εισερχόμαστε στην αιωνιότητα. « Αύτη η πύλη του Κυρίου, δίκαιοι εισελεύσονται εν αυτή». Με την ζωή της, με την Κοίμησή της, με την διαρκή πρεσβεία της υπέρ της του κόσμου σωτηρίας, γίνεται η μεσίτρια όλου του ανθρώπινου γένους προς τον Κύριο, γίνεται ο συνδετικός κρίκος που μας συνδέει με την Ζωή και μας εισάγει στην χαρά του Παραδείσου. Για τον λόγο αυτό οι συχνότερες και οι θερμότερες ικεσίες μας έχουν αποδέκτη το πρόσωπο της Θεοτόκου, για το λόγο αυτό καθημερινά, από την πρώτη Αυγούστου και μέχρι σήμερα, τελούμε την Ιερά Παράκληση προς την Παναγία μας, για να μεσιτεύει για μας στον Κύριο, για να Του μεταφέρει τις προσευχές μας, για να προστρέχει στις ανάγκες μας, ως η Μητέρα όλου του κόσμου.

Η Παναγία μας, σύμφωνα με τη Θεολογία των Πατέρων της Εκκλησίας, είναι η νέα Εύα. Η πρώτη έκλεισε την πύλη του Παραδείσου, και εισήγαγε την ανθρωπότητα στην θλίψη, στον πόνο, στην αμαρτία. Η Παναγία, ως δεύτερη Εύα μας ανοίγει την θύρα του Παραδείσου, γίνεται η ίδια η Πύλη που μας εισάγει στην όντως Ζωή, στην ειρήνη, στη λύτρωση, στην ίδια την Ανάσταση. Είναι αυτή που με θαυμαστό τρόπο και με το παράδειγμά της διέκοψε τον χειμαρρώδη ρου της ανθρωπότητας προς την φθορά του θανάτου, τον αντέστρεψε και δημιούργησε την προοπτική της πορείας μας από τον θάνατο προς την ζωή.

Καλούμαστε λοιπόν όλοι μας, ιδιαίτερα τούτες τις ημέρες, όχι μόνο να εντείνουμε τις προσευχές μας και τον πνευματικό μας αγώνα, αλλά πολύ περισσότερο να εισέλθουμε στη ζωή της ταπείνωσης, της αγάπης και της καρτερίας, σύμφωνα με το παράδειγμα της ίδιας της Παναγίας μας. Καλούμαστε τέλος όχι μόνο να ακολουθήσουμε τα δικά της βήματα, γιατί αυτή είναι η τελειότερη απ’ όλους τους ανθρώπους, αλλά και να εντείνουμε τις δεήσεις μας προς αυτήν, ψάλλοντας και ομολογώντας μαζί με τον υμνωδό:

«Εν τη Γεννήσει την Παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης προς την Ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

π. Χερουβείμ Βελέτζας

Από:http://xerouveim.blogspot.com/2010/08/blog-post_09.html#more

Ματθ. ιη΄23 – 35

«Ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλόν σου, ως και εγώ σε ηλέησα;» (Ματθ. ιη΄ 33)

Δυο βασικές διδασκαλίες κάνουν το Χριστιανισμό να ξεχωρίζει από τις άλλες θρησκείες. Είναι η διδασκαλία της αγάπης και η διδασκαλία της συγχώρησης. Δυο διδασκαλίες με ένα κοινό γνώρισμα, την υπέρβαση κάθε εγωϊστικής τάσης. Και οι δυο διδασκαλίες εκφράζουν την ουσία του Θεού ως αγάπη, αλλά και ως Θεού της συγχώρησης. Μάλιστα είναι τόσο στενά συνδεδεμένες οι δύο έννοιες «αγάπη» και «συγχώρηση» σε σημείο που αν αποσπάσουμε τη μια από την άλλη, τότε είναι σα να διασπούμε την ίδια τη φύση του Θεού.

Ο Θεός από αγάπη γίνεται άνθρωπος και για χάρη του ανθρώπου οδηγείται και στο σταυρικό θάνατο. Αυτήν την αγάπη της υπέρβασης και της θυσίας ζητά από τους μαθητές, ακόλουθούς του, δια μέσου των αιώνων. Το να μπορέσεις να αγαπήσεις, και μάλιστα τον εχθρό σου, πρέπει να προχωρήσεις σε μια δεύτερη υπέρβαση, τη συγχώρηση. Αν δεν μπορώ να συγχωρήσω, σημαίνει ότι δεν μπορώ να αγαπήσω. Άρα βρίσκομαι έξω από τη βασική διδασκαλία του Χριστιανισμού. Γιατί με το να συγχωρώ, αποδεικνύω στην πράξη ότι μπορώ να αγαπήσω πραγματικά.

Έτσι, μετά την Ανάσταση, όταν ο Κύριος παρουσιάστηκε στους Μαθητές του, «φύσηξε στα πρόσωπά τους» και τους είπε: «Λάβετε Άγιο Πνεύμα. Σε όποιους συγχωρήσετε τις αμαρτίες, θα τους είναι συγχωρησμένες· σε όποιους τις κρατήσετε, ασυγχώρητες θα κρατηθούν έτσι» (Ιωάν. κ΄ 22 – 23). Άρα και η δυνατότητα της συγχώρησης είναι δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο που πηγάζει από την ίδια τη φύση του.

Αφού, λοιπόν, ο Θεός είναι οικτίρμων και ελεήμων και ο άνθρωπος καλείται να τον μιμηθεί για να γίνει και αυτός άγιος και τέλειος, άρα και ο άνθρωπος πρέπει να γίνει και αυτός γεμάτος ευσπλαχνία και έλεος, όπως είναι και ο Κύριος (Ιακ. ε΄ 11).

Είναι για τούτο που η προτροπή για να συγχωρούμε αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο της διδασκαλίας του Κυρίου. Έτσι στην Κυριακή Προσευχή μάς προτρέπει να ζητούμε από το Θεό συγχώρηση για τα σφάλματά μας, τις αμαρτίες μας, και στη συνέχεια μας καλεί να συγχωρούμε κι εμείς τα σφάλματα των συνανθρώπων. Διαφορετικά, μάς τονίζει στη συνέχεια: «Αν όμως δε συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ούτε κι ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα» (Ματθ. στ΄ 15).

Το ίδιο επαναλαμβάνει και σήμερα ο Κύριος στο τέλος της παραβολής: «Έτσι θα κάνει και σ’ εσάς ο ουράνιος Πατέρας μου, αν ο καθένας σας δε συγχωρήσει τα παραπτώματα του αδερφού του μ’ όλη του την καρδιά». Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι στην πρώτη περίπτωση ονομάζει το Θεό «Πατήρ υμών», Πατέρας σας, ενώ τώρα τον ονομάζει «Πατήρ μου», Πατέρας μου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σχολιάζοντας τη διαφορά στα πιο πάνω λόγια του Κυρίου, θα πει: «Ου λέγει ο Πατήρ υμών, αλλ’ ο Πατήρ μου. Ου γαρ άξιον του τοιούτου Πατέρα καλείσθαι τον Θεόν, του ούτω πονηρού και μισανθρώπου». Δηλαδή, δε λέει ο Πατέρας σας, αλλά ο Πατέρας μου, γιατί δε θεωρεί άξιο έναν τέτοιο πονηρό και μισάνθρωπο να ονομάζει το Θεό Πατέρα του.

Ίσως τώρα να προκύψει το ερώτημα: «Ναι, να συγχωρούμε, αλλά πόσες φορές». Ένα ερώτημα που έκανε και ο Πέτρος στον Κύριο: «Κύριε, πόσες φορές θα σφάλλει σ’ εμένα ο αδερφός μου και θα τον συγχωρήσω; Ως εφτά φορές;»

Είναι αξιοσημείωτη η απάντηση του Ιησού: «Ου λέγω σοι έως επτάκις, αλλ’ έως εβδομηκοντάκις επτά». Δε σου λέω ως εφτά, αλλά ως εβδομήντα εφτά φορές. Με την απάντηση δεν εννοεί το άθροισμα 7Χ70, δηλαδή 490, αλλά την χωρίς όρους και χωρίς περιορισμούς συγχώρηση. Μάλιστα, για να ενισχύσει την άποψή του, διηγήθηκε τη σημερινή παραβολή του κακού δούλου, στέλλοντας παράλληλα σε όλους το μήνυμα ότι ο καθένας από μας θα λογοδοτήσει για τη συμπεριφορά και τις πράξεις του.

Στην παραβολή παρομοίασε ο Κύριος τη βασιλεία των ουρανών μ’ ένα βασιλιά, που θέλησε να του αποδώσουν λογαριασμό οι δούλοι του. Ο πρώτος όφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα. Ένα τεράστιο ποσό. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το τάλαντο ισοδυναμούσε με 240 χρυσές λίρες, ή 6.000 δηνάρια. Άρα ο δούλος ήταν ασυνεπής και καταχραστής και, λόγω της σπατάλης του, ήταν φτωχός. Όταν αδυνατούσε να πληρώσει το χρέος του, ο βασιλιάς διέταξε να πουλήσουν τον ίδιο, τη γυναίκα του, τα παιδιά του και την όποια περιουσία του για να του δώσουν το ποσό από την πώληση.

Ο δούλος τότε έπεσε στα πόδια του, τον προσκυνούσε κι έλεγε: «δείξε μου μακροθυμία και θα σου τα δώσω όλα τα χρέη μου πίσω». Τον λυπήθηκε ο Κύριος εκείνον το δούλο και τον άφησε να φύγει, του χάρισε μάλιστα και το χρέος.

Βγαίνοντας έξω εκείνος ο δούλος, βρήκε έναν από τους σύνδουλούς του, που του όφειλε μόνο 100 δηνάρια. Τον έπιασε και τον έσφιγγε να τον πνίξει, λέγοντάς του: «ξόφλησέ μου το χρέος». Ο σύνδουλός του τότε έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε: «δείξε μου μακροθυμία και θα σου το ξεπληρώσω». Αυτός όμως δε δέχτηκε και τον έβαλε στη φυλακή. Γεγονός που λύπησε και εξόργισε τους σύνδουλούς του και οι οποίοι στη συνέχεια διηγήθηκαν στον Κύριό τους όλα όσα έγιναν.

Τότε ο Κύριος τον κάλεσε και του λέει «κακέ δούλε, σου χάρισα όλο εκείνο το χρέος, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε κι εσύ να σπλαχνιστείς το σύνδουλό σου, όπως κι εγώ σπλαχνίστηκα εσένα;» Κι οργίστηκε ο Κύριός του και τον παρέδωσε στους βασανιστές, ώσπου να ξεπληρώσει όσα του χρωστούσε».

Δυστυχώς, η σκληρότητα της συμπεριφοράς του δούλου δεν περιορίζεται μόνο στην παραβολή. Υπάρχει διαχρονικά και φτάνει ως τις μέρες μας. Είναι μια βαναυσότητα που εκδηλώνεται σε ατομικό, κοινωνικό, σε κρατικό, ακόμα και σε διεθνές επίπεδο και που κωφεύει πραγματικά στη γοερή παράκληση «μακροθύμησον επ’ εμοί». Μια παράκληση, κραυγή ανθρώπων και λαών, που χάνεται στους θορύβους της σύγχρονης ζωής που αναδεικνύει σε αξίες κάθε απαξία. Επί τέλους πού πάμε;

Απαρχή για πρόληψη ή βελτίωση της κατάστασης θα είναι η συνειδητοποίηση ότι κανένας δεν είναι τέλειος και ότι όλοι είμαστε «οφειλέτες», κυρίως έναντι του Θεού. Κατά το σημερινό Ευαγγέλιο οι δικές μας οφειλές έναντι του Θεού ξεπερνούν το ποσό των «μυρίων ταλάντων», των δε συνανθρώπων προς εμάς έως και τα «εκατόν δηνάρια»!

Αδελφοί μου, η συνειδητοποίηση της πιο πάνω πραγματικότητας θα μας απαλλάξει από αχρείαστες προστριβές και περιπέτειες. Ο Κύριος μας έδειξε το δρόμο. «Συγχωρέστε για να συγχωρηθείτε». Και η συγχώρηση πρέπει να είναι από καρδιάς και όχι φραστική. Αλλά και ο Απόστολος Παύλος μας προτρέπει: «Το επιεικές υμών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις» (Φιλιπ. δ΄ 5). Σ’ όλους να δείχνετε την καλοσύνη σας. Αμήν.

Μητρόπολη Πάφου -Θεόδωρος Αντωνιάδης

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh).

Ὑπάρχουν στιγμὲς τῆς πνευματικῆς, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τῆς πιὸ συνηθισμένης καθημερινῆς ζωῆς τόσο ὡραῖες, τόσο ὑπέροχες ποὺ νὰ μᾶς κάνουν νὰ θέλουμε τὸ χρόνο, τὴ ζωή, τὴν αἰωνιότητα νὰ σταματήσουν ἐκεῖ ὥστε τίποτα ἄλλο νὰ μὴν ξανασυμβεῖ ποτέ. Αὐτὸ εἶχαν νιώσει οἱ Ἀπόστολοι ποὺ ὁ Χριστὸς εἶχε πάρει μαζί Του πάνω στὸ ὄρος τῆς Μεταμόρφωσης, αὐτὸ ἤθελε νὰ ἐκφράσει ὁ Πέτρος ὅταν ἔλεγε: «Κύριε, εἶναι καλὸ νὰ εἴμαστε ἐδῶ, ἂς κτίσουμε τρεῖς σκηνές, μία γιὰ Σένα, μία γιὰ τὸ Μωυσῆ καὶ μία γιὰ τὸν Ἠλία κι ἂς μείνουμε ἐδῶ μέσα στὶς ἀκτίνες τοῦ ἄυλου αὐτοῦ, θεϊκοῦ φωτός, τυλιγμένοι μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ὑπέροχη εἰρήνη».

Οὔτε ὁ Πέτρος ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι δὲν πρόσεξαν τότε κάτι ποὺ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀργότερα μετέδωσαν σὲ ἄλλους, τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστὸς μεταμορφώθηκε (φάνηκε μέσα στὴ λάμψη τῆς αἰώνιας δόξας) τὴ στιγμὴ ἀκριβῶς ποὺ ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας Τοῦ μιλοῦσαν σχετικὰ μὲ τὸ ταξίδι Του στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴ Σταύρωσή Του. Ἐδῶ, ὅπως καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα χωρία τῆς Καινῆς Διαθήκης βλέπουμε ὅτι οἱ ἀπόστολοι, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ἐμεῖς ἦταν ἱκανοὶ νὰ ξεχωρίζουν τὰ λαμπρὰ καὶ θαυμάσια πράγματα παραβλέποντας πολὺ συχνὰ τί τίμημα εἶχαν αὐτὰ γιὰ τὸ Χριστό. Ὁ Ἅγ. Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ μιλώντας σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἐπισκέπτες τοῦ εἶχε πεῖ: «Ζήτησε στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ Θεό, ὁ,τιδήποτε σοῦ χρειάζεται, νὰ θυμᾶσαι ὅμως τὴν τιμὴ ποὺ Ἐκεῖνος πλήρωσε γιὰ νὰ ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἱκανοποιεῖ τὰ αἰτήματά σου». Ἤθελε μὲ αὐτὸ νὰ πεῖ: «Μὴ ζητήσεις κάτι ἀνάξιο τῆς θυσιασμένης θεϊκῆς ἀγάπης, τοῦ θανάτου καὶ τῆς Σταύρωσης τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ».

Ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ἀπόστολοι, ὅταν ζοῦμε τὶς καλύτερές μας στιγμὲς εὐχόμαστε ὁ χρόνος νὰ σταθεῖ καὶ νὰ μπορέσουμε νὰ παραμείνουμε γιὰ πάντα, σὲ τί; Στὴν ξεγνοιασιά, νὰ μπορέσουμε νὰ ξεχάσουμε γιὰ πάντα ὅτι φοβερὰ πράγματα συμβαίνουν κάποτε στὶς δικές μας ζωὲς καὶ τὶς ζωὲς τῶν ἄλλων, ὅτι ὑπάρχουν καταστάσεις ὅπως ἡ μοναξιά, ἡ ἀρρώστια καὶ ὁ φόβος, ὅτι ὑπάρχουν φρίκες ὅλων τῶν εἰδῶν. Θέλουμε νὰ μποῦμε στὴ θαυμαστὴ εἰρήνη τοῦ μεταμορφωμένου κόσμου ποὺ ὅλοι προσδοκοῦμε μὰ ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμη ἀποκαλυφθεῖ, δὲν ἔχει γίνει πραγματικότητα, στὸν ὁποῖο ὀφείλουμε νὰ πιστεύουμε καὶ τὸν ὁποῖο σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ ζήσουμε στὸ μεγάλο καὶ θαυματουργό του βάθος. Πρέπει ὅμως νὰ θυμούμαστε ὅτι μιὰ τέτοια ἐμπειρία μᾶς δωρίζεται γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ μπάσουμε τὴν ἀκτινοβολία αὐτὴ τῆς Μεταμόρφωσης μέσα στὸ σκοτεινό, κρύο, θλιμμένο κόσμο.

Ὅταν ὁ Μωυσῆς στάθηκε ἀπέναντι στὸ Θεὸ πάνω στὸ ὄρος Σινᾶ καὶ φωτίστηκε ἀπὸ τὴ Δόξα Του εἶχε τόσο πολὺ ἀπορροφηθεῖ μέσα στὸ φῶς ὥστε ὅταν κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὄρος οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν ἀντέχουν τὴ λάμψη τοῦ προσώπου του. Τέτοιοι ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε καὶ ἐμεῖς ὑστέρα ἀπὸ τὴν ἐμπειρία ἑνὸς οὐράνιου ἤ ἐπίγειου μεταμορφωτικοῦ θαύματος. Αὐτὸ ποὺ συνέβηκε στοὺς ἀποστόλους καὶ στὸ Μωυσῆ θὰ πρέπει νὰ συμβεῖ καὶ σ’ ἐμᾶς.

Ὁ Μωυσῆς δὲν παρέμεινε στὸ ὄρος γιὰ νὰ συνομιλεῖ μὲ τὸ Θεό, ὅπως μιλᾶ κανεὶς σὲ κάποιο φίλο του, γιὰ νὰ ἐντρυφᾶ συνεχῶς στὴ θεϊκὴ δόξα, ἀλλὰ οὔτε καὶ στοὺς ἀποστόλους δὲν ἐπιτράπηκε νὰ παραμείνουν στὸ ἔνδοξο ὄρος τῆς Μεταμόρφωσης. Ὁ Χριστὸς τοὺς εἶπε: « Ἄγωμεν ἐντεῦθεν». Κατέβηκαν λοιπὸν στὰ πεδινά, στὴν πεδιάδα τῆς Παλαιστίνης κι ἐκεῖ συνάντησαν αὐτὸ τὸ ὁποῖο μᾶς περιγράφεται: τὴν ἀπαρηγόρητη θλίψη τῶν γονιῶν καὶ τῶν γνωστῶν τοῦ παιδιοῦ τὸ ὁποῖο ὑπέφερε ἀπὸ μία ἀνίατη ἀρρώστια καὶ κάτι ἴσως ἀκόμη χειρότερο, τὴ θλιβερὴ διαπίστωση ὅτι οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ στοὺς ὁποίους ὁ πατέρας εἶχε στραφεῖ ἦταν ἀνίκανοι νὰ βοηθήσουν. Ὁ Χριστὸς μόνο μπόρεσε νὰ βοηθήσει κι ἔκανε τὸ παιδὶ καλά. Ὅταν οἱ μαθητὲς Τὸν ρώτησαν γιατί οἱ ἴδιοι δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ κάνουν ὁ Χριστὸς ἀπάντησε: «Τοῦτο τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ».

Συμβαίνει κάποτε νὰ ἀξιωνόμαστε τὴν ἐμπειρία ἑνὸς μεταμορφωμένου κόσμου, τὴν ἐμπειρία τῆς εἰσόδου στὸν κόσμο ἑνὸς στοιχείου θαυμαστοῦ, θεϊκοῦ• τὴν ἐμπειρία αὐτὴ ὀφείλουμε νὰ τὴ συντηρήσουμε σὰν ἕνα πολύτιμο δῶρο κι ἔπειτα νὰ βγοῦμε στὸν κόσμο γιὰ νὰ τὴ μοιραστοῦμε μὲ τοὺς ἄλλους. Θὰ μπορέσουμε ὅμως νὰ τὴ μεταδώσουμε μόνο ἂν ἐπωμιστοῦμε τὸν ἀγώνα τῆς νηστείας καὶ τῆς προσευχῆς. Ἡ νηστεία δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἁπλῶς ἡ φυσικὴ νηστεία ἀλλὰ ἡ ἀποχὴ ἀπὸ ὁτιδήποτε ἔχει γιὰ κέντρο τοὺς ἑαυτούς μας, ἀπὸ τὴν κάθε αὐτοαγάπη, τὸν κάθε ἐγωισμό, τὴν κάθε πνευματικὴ καὶ συναισθηματικὴ ἀπληστία, τὴν κάθε ἐπιθυμία γιὰ κατοχὴ ἤ γιὰ ἀνεξέλεγκτη ἐλευθερία. Αὐτὸ μποροῦμε νὰ τὸ πετύχουμε μόνο ἂν προσευχόμαστε, καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ αὐτὸ ὄχι ἂν ἁπλῶς ἐπαναλαμβάνουμε τὶς λέξεις μιᾶς προσευχῆς ἀλλὰ ἂν βιάζουμε τοὺς ἑαυτούς μας νὰ εἰσχωροῦν στὸ πνεῦμα καὶ τὶς σκέψεις τῶν ἁγίων, ἂν προσπαθοῦμε μὲ ὁλόκληρο τὸ εἶναι μας μέσα σ’ αὐτὸ τὸ συννεφιασμένο, σκοτεινό, ὀρφανεμένο κόσμο νὰ παραμένουμε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ ζωντανὸ Θεὸ ποὺ εἶναι φῶς, χαρὰ καὶ ζωή.

Ἂς μελετήσουμε τὴ Μεταμόρφωση. Ἂς ἀναλογιστοῦμε τὶς στιγμὲς ἤ τὶς περιόδους τῶν ζωῶν μας στὶς ὁποῖες εἴχαμε ζήσει σ’ ἕνα μεταμορφωμένο κόσμο, στὶς ὁποῖες τὸ κάθε τί μέσα καὶ γύρω μας φωτιζόταν ἀληθινὰ ἀπὸ θεϊκὸ φῶς. Μὲ τὸ φῶς αὐτὸ ἂς πλησιάσουμε τὸ κάθε πρόσωπο, ὅλες τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς: ἂς τοὺς προσφέρουμε τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Πηγή: http://www.agiazoni.gr/article.php?id=94242413388531748269

«εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμί ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γάρ σφραγίς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ»

(Α΄ Κορ. θ΄2)

Ὁ θεῖος Παῦλος, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ὅταν δέχθηκε τήν κλήση ἀπό τόν οὐρανό, πρόθυμα κατέστη ὑπηρέτης τοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ, διακονῶντας μέ παραδειγματική ἐπιμέλεια καί αὐστηρή πιστότητα τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.  Καταπιάστηκε δέ αὐτός μέ τήν ἀποστολή του, διαθέτοντας σθένος ἀκατάβλητο, ὁπλισμένος μέ ὑπομονή ἰώβειο, ἔχοντας πίστη στό Χριστό ἀκλόνητη καί ἀγωνιζόμενος μέ ἀφοσίωση πλήρη.

Μέσα δέ στή ροή τοῦ χρόνου ὁ Παῦλος μετέβαινε ἀπό χώρα σέ χώρα, ἀπό πόλη σέ πόλη καί ἀπό χωριό σέ χωριό καί κήρυσσε τό λόγο τοῦ Θεοῦ.  Κήρυσσε πρῶτον πρός τούς ὁμοεθνεῖς του Ἰουδαίους καί ἔπειτα πρός τούς εἰδωλολάτρες, τούς ἐθνικούς.  Τούς μέν Ἰουδαίους ὑπενθύμιζε ὅτι ὁ ἐρχομός τοῦ Σωτῆρα Χριστοῦ ἐπαλήθευσε τίς προφητεῖες, ἐκπλήρωσε τό Μωσαϊκό Νόμο καί παράλληλα ἔφερε τή λήξη τῆς ἀποστολῆς του, ὁδηγῶντας ἔτσι στήν περίοδο τῆς χάριτος.  Αὐτή ἐγένετο στό πρόσωπο τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.  Στούς δέ ἐθνικούς προέβαλλε ὅτι ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστοῦ ἔφερε τό φῶς    σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν μέχρι τώρα βυθισμένοι στό σκοτάδι καί τήν πλάνη, στό ψεῦδος καί τήν ἀπάτη.

Παράλληλα πρός τή δράση καί τίς ἐπισκέψεις τοῦ Παύλου στούς διάφορους χώρους, τό Ἰουδαϊκό Συνέδριο εἶχε ὀργανώσει δικούς του ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι, μέ τή σειρά τους, μετέβαιναν ἀμέσως στούς ἴδιους τόπους, ὅπου ἐκεῖνος προηγήθηκε.  Αὐτοί τόν κατηγοροῦσαν ὅτι ἐγκατέλειψε τά πατρῷα καί ἀκολούθησε τούς Χριστιανούς.  Δηλαδή οὔτε λίγο οὔτε πολύ τόν θεωροῦσαν ἕναν προδότη τοῦ ἔθνους τους.  Μέ τόν τρόπο αὐτό ἐπιθυμοῦσαν νά ἀχρηστέψουν τήν προσφορά, νά προσβάλουν τήν ἀποστολή καί νά μηδενίσουν τόν κόπο του γιά τό εὐαγγέλιο.

Νά μνημονεύσουμε ἐδῶ ὅτι καί μεταξύ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρχαν κάποιοι, οἱ ὁποῖοι δέν ἀναγνώριζαν τόν Παῦλο ὡς κανονικόν ἀπόστολο, γιατί δέν προερχόταν ἀπό τόν κύκλο τῶν δώδεκα.  Ἔτσι ἔσπερναν ἀμφιβολίες μέσα στίς συνειδήσεις τῶν πιστῶν, ὡς πρός τήν ἐγκυρότητα τοῦ ἀποστολικοῦ του ἀξιώματος.  Γνωρίζουμε βέβαια ὅτι ἡ κλήση τοῦ ἀποστόλου Παύλου ὑπῆρξε ἔκτακτη καί ξεχωριστή καί ἐγένετο κατευθεῖαν ἀπό τόν Ἰησοῦ Χριστό, γιατί ὁ Παῦλος ἀποτελοῦσε σκεῦος ἐκλογῆς.

Ἐνώπιον αὐτῶν τῶν καταστάσεων, τίς ὁποῖες δημιουργοῦσαν κατά καιρούς οἱ διάφοροι ἐχθροί τοῦ Παύλου, ἐκεῖνος ὑπεραμυνόταν τοῦ ἀποστολικοῦ  του ἀξιώματος, καί πιεζόμενος φανέρωνε, μέ ταπείνωση καί πολλές ἐπιφυλάξεις, κάποιες ἀπό τίς ἀποκαλύψεις, τίς ὁποῖες ὁ Θεός τόν ἀξίωσε νά βιώσει προνομιακά.  Προχωρῶντας δέ στήν ἅμυνά του, λέγει πρός τούς νεόφυτους χριστιανούς τῆς ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου, ὅτι ἐσεῖς ἀποτελεῖτε τή σφραγίδα καί τήν ἀπόδειξη, τόν καρπό καί τό ἀποτέλεσμα τοῦ δικοῦ μου ἱεραποστολικοῦ ἔργου στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ σφραγίδα, ὅπως γνωρίζουμε, βεβαιώνει τό γνήσιο ἑνός ἐγγράφου, μαρτυρεῖ τήν αὐτοτέλεια ἑνός κειμένου, κατοχυρώνει τήν κυριότητα κάποιου προϊόντος, προστατεύει τήν αὐθεντία κάποιας μαρτυρίας καί ἐξασφαλίζει τό ἔγκυρο μιᾶς διαθήκης.  Ἐπιπρόσθετα δέ  συνοδεύει τήν ὑπογραφή κάποιου, γιά νά τονίσει τήν ἐγκυρότητα ἑνός ἐγγράφου.  Ἡ ὕπαρξη τῶν Κορινθίων ὡς μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἔδιδε στόν Παῦλο μιά ἀπόδειξη καί ἀποτελοῦσε μιά βεβαιότητα γιά τή γνησιότητα τῆς ἀποστολῆς καί τό ἔγκυρο τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου.

Στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας δροῦν, διακονοῦν καί ὑπηρετοῦν μόνο κανονικοί κληρικοί, οἱ ὁποῖοι φέρουν ἕναν ἀπό τούς τρεῖς βαθμούς τῆς ἱερωσύνης, δηλαδή εἶναι διάκονοι, ἱερεῖς καί ἐπίσκοποι.  Αὐτοί τοποθετοῦνται ἐπίσημα ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἔχουν ἱερωσύνη κανονική μέ ἀποστολική συνέχεια καί εὑρίσκονται σέ κανονική ἐπικοινωνία καί τάξη μέ τόν τοπικό τους κανονικό ἐπίσκοπο.  Εἶναι περιττό νά ἀναφέρουμε ὅτι ὅσοι ἁλωνίζουν ἀπό μόνοι τους τόν κόσμο χωρίς κανονική ἄδεια, ἔστω καί ἄν ἔχουν κανονική χειροτονία, εὑρίσκονται σέ ἐκκλησιαστική ἀταξία.

Αὐτό εἶναι κάτι τό ὁποῖο χρειάζεται νά γνωρίζουν τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὥστε νά μήν ξεγελιοῦνται ἀπό τούς διάφορους καιροσκόπους καί νά κινδυνεύουν ἔτσι νά πέσουν σέ πλάνες καί νά ἀκολουθήσουν ἐπικίνδυνες αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες τούς ἀπομακρύνουν ἀπό τήν ἀγκάλη τῆς Ἐκκλησίας καί κατά συνέπεια καί μακράν τῆς σωτηρίας.  Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ τιμή καί ἡ δόξα, τό ἔλεος καί ἡ χάρη στούς αἰῶνες.  Ἀμήν!

Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Βαρνάβα Wood Green

Η σημερινή περικοπή χριστιανοί μου, μας αποκαλύπτει όλο το μεγαλείο της ευσπλαχνίας του Αγίου Θεού προς το πεσμένο πλάσμα Του, τον αμαρτωλό άνθρωπο. Όσες φοβερές και μεγάλες κι αν είναι οι αμαρτίες σου, συγχωρείσαι, αν ζητήσεις το έλεος από τον Θεόν και εξομολογηθείς με αληθινή μετάνοια. Τότε είναι εύκολο να συγχωρέσεις και τα λάθη του αδελφού σου, αν στο πέρασμα της ζωής, σου έφταιξε σε κάτι.

Η παραβολή μας λέγει για κάποιον που είχε ένα τεράστιο χρέος, μυρίων ταλάντων, ας πούμε ενός εκατομμυρίου ευρώ, στον άρχοντα της πόλεως. Βασιλέα τον ονομάζει η παραβολή. Επειδή φαίνεται πως θα είχε κάμει κάποια κατάχρηση στην διαχείριση των πραγμάτων του άρχοντος αυτού, έπεσε σε αυτό το τεράστιο χρέος και δεν μπορούσε να το ξεχρεώσει.

Ο άρχοντας λοιπόν διέταξε να πωληθεί ως δούλος, και αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του, και όλα όσα είχε σαν υπάρχοντα, για να εξοφληθεί έστω και ένα μικρό μέρος από το χρέος αυτό το πολύ μεγάλο.

Ο άνθρωπος αυτός, δυστυχισμένος όπως ήταν, όταν άκουσε την απόφαση, ασφαλώς θα τρομοκρατήθηκε φοβερά, γι’ αυτό και έπεσε στα πόδια εκεινού του άρχοντος βασιλέως και ζήτησε να τον ελεηθεί και να τον αφήσει ένα διάστημα να μπορέσει να εργαστεί για να αποδώσει το χρέος. Ο άρχοντας που ήταν πολύ πολύ σπλαχνικός, όχι μόνον τον άφησε ελεύθερον, όχι μόνον δεν τον πούλησε σκλάβον, αλλά του χάρισε το χρέος! Του χάρισε ενός εκατομμυρίου ευρώ. Του τα χάρισε!

Το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Να μας δείξει τη διαγωγή εκείνη του ευεργετηθέντος δούλου. Να μας δείξει ότι η διαγωγή του στη συνέχεια ήτο σκληροτάτη προς κάποιον άλλον συμπολίτην του, ο οποίος του χρωστούσε εκατό δραχμές. Και επειδή δεν μπορούσε να του τα δώσει, τον άρπαξε απ’ το λαιμό, και τα απαιτούσε! Δεν μπορούσε ο καημένος να προσφέρει τις εκατό δραχμές, τα εκατό ευρώ και τον έβαλε στη φυλακή. Του χάρισε ο άρχοντας ένα εκατομμύριο ευρώ, και δεν μπορούσε να χαρίσει αυτός τις εκατό δραχμές! Τα εκατό ευρώ, – πώς να το πούμε…

Το πληροφορήθηκε λοιπόν αυτό ο άρχοντας βασιλεύς και ήταν επόμενον να λάβει τα μέτρα του και να τιμωρήσει σκληρότατα αυτόν τον άκαρδον δούλον. Και καταλήγει η παραβολή ότι το αυτό θα κάμει και ο Θεός σ’ όλους μας, εάν δεν συγχωρούμε με όλη μας την καρδιά, όλες τις αδικίες που τυχόν μας έχει κάνει ο διπλανός μας.

Μπορεί να μας αδίκησε, ή να μας αδικεί, ο άντρας μας ή η γυναίκα μας, ή και ο αδελφός μας καμιά φορά, ιδιαίτερα δε στις μοιρασιές των κληρονομικών. Μπορεί να μας έβλαψε ο γείτονάς μας, ή εξακολουθεί να μας βλάπτει αυτός που είναι από πάνω, αυτός που είναι από κάτω, αυτός που είναι από δίπλα στην ίδια πολυκατοικία. Μπορεί να μας συκοφάντησαν ή να μας έκαναν κάποιο κακό, μεγάλο ή μικρό, στο σπίτι, στο δρόμο, στη δουλειά, σε οποιοδήποτε άλλο μέρος και χώρο.

Εμείς όμως, οφείλουμε, έχουμε υποχρέωση, σύμφωνα με την εντολή του Θεού, τους πάντες και τα πάντα να συγχωρούμε. Αφού πρώτος αυτός, μας συγχώρεσε και έσκισε το χειρόγραφο των χρεών μας με τη Σταυρική Του Θυσία πάνω στο Γολγοθά. Τα δικά μας σφάλματα και πταίσματα και παραβάσεις, και κακουργήματα και αδικίες και αισχρότητες και πονηρίες και ψεύδη και μύρια τόσα άλλα κακά, είναι αναρίθμητα μα ο Θεός τα συγχωρεί δωρεάν.

Την ίδια όμως υποχρέωση έχουμε και μείς, στο να συγχωρούμε τα λίγα λαθάκια του πλησίον μας, όποιος και αν είναι αυτός. Εάν το κάνουμε αυτό, γινόμαστε όμοιοι με τον Θεόν. Άλλωστε και η εντολή του Αγίου Θεού είναι «γίνεστε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ ημών ο Ουράνιος, Οικτίρμων εστί».

Άλλωστε αυτό το ζητάμε και κάθε μέρα με την Κυριακή προσευχή, και το ζητήσαμε προηγουμένως όλοι μαζί στο «Πάτερ ημών». Και είπαμε «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Συγχώρεσέ μας Θεέ μου, ζητήσαμε απ’ τον Θεόν, όπως ημείς έχουμε συγχωρέσει τον πλησίον μας. Και τότε μόνον εαν πραγματοποιηθεί αυτό, μας καθιστά ο Θεός αξίους στο να κοινωνούμε τακτικά των Αχράντων Μυστηρίων. Καμιά προσευχή και καμιά δέησις, και καμιά νηστεία ούτε εισακούεται ούτε πιάνει αν στην καρδιά μας βασιλεύει η μνησικακία, η σκληροκαρδία, η κατάκρισις, ο φθόνος και τόσα άλλα κακά. Πρώτα μετάνοια, εξομολόγησις και έμπρακτη συγχωρητικότητα και ύστερα Θεία Κοινωνία. Αν δεν υπάρξει συγχώρησις, δεν υπάρχει και Θεία Χάρις, δεν υπάρχει σωτηρία.

Τα τέσσερα σωστικά μυστήρια της Εκκλησίας μας, Βάπτισμα, Χρίσμα, Θεία Κοινωνία και Ιερά Εξομολόγησις, ανοίγουν την καρδιά μας διάπλατα για να λάμψει μέσα σ’ αυτήν ο ήλιος της δικαιοσύνης και της αγάπης, ο Χριστός, με την βασική προϋπόθεση ότι εμείς έχουμε συγχωρέσει όχι μόνον τον πλησίον μας που μας αδίκησε ή μας έβλαψε, αλλά και που τον βοηθούμε με αγάπη, ακόμα και τώρα σε όλες του τις ανάγκες. Και τότε γίνεται το μεγάλο μυστήριο.

Όπως κάποτε το Άγιον Πνεύμα επεσκίασε την Παρθένον κόρη της Ναζαρέτ, τη Μαριάμ, την Παναγία μας, και κατέβηκε ο Λόγος του Θεού, ο Υιός του Θεού, και σαρκώθηκε από τα σπλάχνα της, και γεννήθηκε ο Χριστός, ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος Κύριος και Χριστός, έτσι ακριβώς έρχεται και το Άγιον Πνεύμα μέσα στην καρδιά μας, διά μέσου αυτών των προϋποθέσεων που αναφέραμε προηγουμένως, και γεννάται μέσα μας, μυστικά και αθόρυβα ο Χριστός.

Την έχετε νοιώσει ποτέ αυτή τη γέννηση; Υπάρχουν σκιρτήματα πνευματικά που φανερώνει ότι κυοφορείται αυτή γέννησις, αυτή η σωτηρία. Και τότε γίνεται ένωσις, σύγκρασις, οικίωσις, συνοικίωσις με τη Θεία Χάρη. Βιώνουμε, πώς να το πω, ζούμε, έχουμε αίσθηση ότι το Άγιον Πνεύμα έγινε κτήμα μας, είναι το Άγιον Πνεύμα δικό μας, είναι μέσα στη καρδιά μας, βασιλεύει στο είναι μας, το έχουμε κατακτήσει τρόπον τινά. Δικός μας ο Χριστός, δική μας η Θεία ευλογία, δική μας η άνωθεν ειρήνη, δική μας η πνευματική χριστιανική ζωή, δικό μας το Πανάγιον Πνεύμα, βεβαιωμένη η ελπίδα της σωτηρίας.

Τι ουράνια χαρά και τι Θεία Ευφροσύνη πλημμυρίζει τότε την καρδιά μας. Συγχώρεσες; Συγχωρέθηκες και συ στο μέγα μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως.

Έλεος ζητάς απ’ τον Θεόν; Γι’ αυτό και λέμε και το «Κυριε ελέησον» τόσες πολλές φορές. Πρόσφερε και συ τα δικά σου σπλάχνα των οικτιρμών σ’ αυτόν που σε βασανίζει κάθε μέρα. Τι σημασία έχει για το πόσο μεγάλα ή πολλά είναι τα σφάλματά σου, η συγχωτητική ευχή του εξομολόγου ιερέως όλα τα εξαλείφει, όλα τα καθαρίζει, γι’ αυτό και συ συγχώρεσε τον πλησίον σου, που σου έκαμε αυτό το μεγάλο κακό.

Και τότε εάν αυτό το πραγματοποιήσεις και βρεθείς στο πετραχήλι του πνευματικού και μέσα στην Εκκλησία, τότε οι άγγελοι θα σε κυκλώνουν, όλοι οι άγιοι της θριαμβεύουσας Εκκλησίας θα σε αγκαλιάσουν, η Παναγία θα σε φιλήσει στοργικά και ο Χριστός θα σου ετοιμάσει Τράπεζα σωτηρίας. Ο ίδιος θα σε υπηρετήσει, μα και ο ίδιος θα σου γίνει το μάννα εκ του ουρανού, ο άρτος της αιώνιας ζωής, ο εκ του ουρανού καταβάς, το ύδωρ το ζων το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον.

Από:http://agia-varvara.blogspot.com/2005/09/blog-post.html

Απόστολος: Α΄Κορ. θ΄2 – 12

«Αδελφοί, η σφραγίδα που βεβαιώνει πως εγώ είμαι απόστολος είσαστε σεις με τη χάρη του Κυρίου. Αυτή είναι η δική μου απολογία σε κείνους που με κατηγορούν πως τάχα δεν είμαι απόστολος. Μη και δεν έχομε δικαίωμα να φάμε και να πιούμε; Μη και δεν έχομε το δικαίωμα να παίρνωμε μαζί μας στις περιοδείες μας μια χριστιανή γυναίκα για να μας βοηθάει, καθώς κάνουν κι οι άλλοι απόστολοι και μάλιστα οι αδελφοί του Κυρίου και ο Κηφάς; Η τάχα μόνο εγώ κι ο Βαρνάβας δεν έχομε το δικαίωμα να μην εργαζώμαστε; Ποιός πηγαίνει στρατιώτης με δικά του έξοδα; Ποιός φυτεύει αμπέλι και δεν τρώγει από τον καρπό του; Η ποιός βόσκει κοπάδι και δεν πίνει από το γάλα των προβάτων; Μήπως σκέφτομαι και ομιλώ ανθρώπινα; Η μήπως κι ο νόμος δεν τα λέγει αυτά; Γνωστό ότι στο νόμο του Μωϋσή είναι γραμμένο· «Δεν θα δέσεις το στόμα του βοδιού που αλωνίζει». Μήπως για τα βόδια γνοιάζεται ο Θεός; Η σίγουρα το λέγει για μας· Για μας βέβαια είναι γραμμένο, γιατί όποιος οργώνει πρέπει να οργώνει με την ελπίδα να πάρει τον κόπο του, κι όποιος αλωνίζει πρέπει να αλωνίζει με την ελπίδα να πάρει την αμοιβή του. Αν εμείς εσπείραμε σε σας τα πνευματικά, είναι τάχα μεγάλο πράγμα, αν θερίσουμε από σας τα υλικά; Αν άλλοι έχουν δικαίωμα να μετέχουν στα αγαθά σας, εμείς περισσότερο από κείνους δεν έχομε τέτοιο δικαίωμα; Κι όμως δεν κάναμε χρήση του δικαιώματός μας αυτού, αλλά τα υπομένομε όλα, για να μην φέρομε κανένα εμπόδιο στο Ευαγγέλιο του Χριστού».

Κ Η Ρ Υ Γ Μ Α

Ο απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου αδελφοί, πληροφορήθηκε ότι στην Κόρινθο υπήρχαν μεταξύ των χριστιανών φιλονικίες, οι οποίες δημιουργούσαν διαιρέσεις και σχίσματα στο σώμα της τοπικής Εκκλησίας. Γι’ αυτό  στην επιστολή του τους γράφει το αυτονόητο. Τους επισημαίνει ότι ως μέλη της Εκκλησίας πρέπει να έχουν ενότητα στην ομολογία της πίστεως και ότι δεν πρέπει να υπάρχουν μεταξύ τους σχίσματα. Οι διαιρέσεις απομακρύνουν πάντοτε από την αλήθεια, ψυχραίνουν την αγάπη και αποκόβουν τους πιστούς από το Χριστό. Δεν μπορούμε να λέμε ότι πιστεύουμε «εις Μίαν, Αγίαν… Εκκλησίαν», αν μέσα της επικρατούν διχογνωμίες και διαιρέσεις, που διασπούν την ενότητά της. Ένας είναι ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, ένα είναι το σώμα Του. Αυτό το ένα εκκλησιαστικό σώμα δένει σε ενότητα όλα τα διαφορετικά μεταξύ τους μέλη, με τα ποικίλα χαρίσματα και τις διαφορετικές προελεύσεις. Λίγο παραπάνω στην επιστολή του προτρέπει τους Κορίνθιους να είναι «κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοΐ». Είναι μια προτροπή για συστηματική εσωτερική εργασία, ώστε να φωτισθεί ο νους με το φως της αληθινής γνώσεως. Αν η εκκλησιαστική μας ζωή δεν αποβλέπει στην απόκτηση αυτού του φωτισμού, τότε έχουμε λανθασμένη άποψη για την αποστολή της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι είναι δυνατό να είμαστε «κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοΐ», αλλά όχι «και εν τη αυτή γνώμη», όπως συνέβαινε στην Κόρινθο, όπου ο λαός είχε διαιρεθεί ανάλογα με το ποιόν διδάσκαλο προτιμούσε. Τα σχίσματα δηλαδή που εμφανίστηκαν εκεί δεν οφείλονταν σε διαιρέσεις κατά την πίστη, αλλά σε διαιρέσεις κατά τη γνώμη. Είναι πράγματι φοβερό να σκεφθεί κανείς ότι μπορεί να βρεθεί έξω από την Εκκλησία, επειδή είναι φιλόνικος στη γνώμη, ενώ είναι ορθοδοξότατος στην πίστη. Η υπεροψία και ο αχαλίνωτος θυμός καταρτίζουν τη φιλόνεικη γνώμη. Γι αυτό χρειάζεται να χαλινώνουμε το θυμό μας με την αγάπη και να ημερεύουμε τη λογική μας με την ταπείνωση, ώστε να μένουμε ενωμένοι με το ένα σώμα της Εκκλησίας.

Τον ίδιο αγώνα που είχε τότε ο Απόστολος στην Κόρινθο, έχουν συχνά και σήμερα οι αληθινοί ποιμένες. Πολλοί ανάμεσα στους αδελφούς ξεκίνησαν και αμφισβητούν στους ποιμένες και στους επισκόπους της Εκκλησίας και τη θέση τους και την αξία τους και τον κόπο τους. Βέβαια η αμφισβήτηση δεν είναι πάντα και κατ’ ανάγκη κακή, αλλά όταν γίνεται συστηματικά και κατ’ επάγγελμα κρύβει  ιδιοτέλεια και εμπάθεια. Έτσι βλέπουμε ανθρώπους να φορτώνουν σ’ όλους τους άλλους καθήκοντα και να κρατάνε για τον εαυτό τους μόνο διακαιώματα· να ισχυρίζονται πως θέλουν να οικοδομήσουν, χωρίς να καταλαβαίνουν πως γκρεμίζουν· να διατείνονται πως τους πειράζει ο δεσποτισμός, κι αυτοί να καταδυναστεύουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων και να είναι πιο ανελεύθεροι και πιο δεσποτικοί απ όλους· να επιβάλλουν στους ποιμένες το καθήκον να μη λαμβάνουν και να κρατάνε στον εαυτό τους το δικαίωμα να παίρνουν· να υποδεικνύουν στους ποιμένες τα πνευματικά, για να μείνουν οι ίδιοι ελεύθεροι στα υλικά. Βλέπουμε ανθρώπους που προσπαθούν να κάμουν τον κόσμο να πιστέψει πως οι ποιμένες είναι ένοχοι και αμαρτωλοί, και πως αυτοί μόνο είναι τίμιοι κι ανώτεροι από κάθε υποψία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος ν’ αμυνθείς, όταν οι κακόβουλοι κι οι κακόπιστοι σου αρνιούνται την καλή πρόθεση, την ειλικρινή διάθεση, την φιλοτιμία, τον κόπο, τη γνώση στο έργο σου, την αγάπη στην αποστολή σου, την αγωνία για την ευθύνη σου και το φόβο για τη σωτηρία σου. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να ξέρεις ν’ αφήνεις το δικαίωμά σου και να μπορείς να χάνεις το δίκιο σου. «Ουκ εχρησάμεθα τη εξουσία ταύτη». Πολλοί το θεωρούν αδυναμία και δειλία, μα στην πραγματικότητα είναι θάρρος και γενναιότης. Αυτό λέει κι Απόστολος, πως άλλος πνευματικός τρόπος αμύνης δεν υπάρχει παρά «αγαθοποιούντας φιμούν την των αφρόνων ανθρώπων αγνωσίαν», να κλείνουμε δηλαδή το στόμα των ανοήτων και κακών ανθρώπων κάνοντας το καλό. Κι άλλο καλό στην Εκκλησία δεν υπάρχει από την αγάπη, που είναι θυσία, που είναι να δίνεις κι όχι να παίρνεις· «μακάριόν εστι διδόναι μάλλον η λαμβάνειν», είπε ο Χριστός, χαρά σ’ εκείνον δηλαδή που μπορεί να δίνει παρά να παίρνει.

Οι άνθρωποι στον καιρό μας, αγαπητοί αδελφοί, μόνο λόγια σαν κι αυτά που ακούσαμε από τον Απόστολο σήμερα δεν θέλουν ν ακούσουν και να καταλάβουν. Ο Απόστολος μιλάει για ένα πνεύμα στερήσεως και θυσίας που διέπει τη διαγωγή του, ενώ στην εποχή μας όλος ο κόσμος ενδιαφέρεται για την άνεση και την καλοπέραση. Με αποτέλεσμα η στέρηση, όταν, όπως στις μέρες μας,  έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο του άκρατου ευδαιμονισμού, να προκαλεί φόβο και αγωνία. Η στέρηση, όταν δεν υπάρχει το πνευματικό υπόβαθρο, είναι πόνος, ενώ όταν  έχει την ελεύθερη ψυχική συγκατάβαση, είναι αρετή κατά Χριστόν, μαρτυρία αγάπης· γιατί στην Εκκλησία ο καθένας δεν ζητάει το δικό του, αλλά το «του ετέρου». ΑΜΗΝ.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης –Κ. Μ.

(Ματ. 18, 23-35)

«Δοῦλε πονηρέ, οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγὼ σὲ ἐλέησα;»

Ἀδελφοί μου, συγχώρησις καὶ ἀνεξικακία ἀναδεικνύονται σήμερα ἀπὸ τὴν σχετικὴ εὐαγγελικὴ διήγηση. Ὁ Κύριος φιλάνθρωπος καὶ πολυέλεος, μακρόθυμος καὶ συμπαθὴς ἁπλόχερα παρέχει τὴν συγχώρηση καὶ ἐπισφραγίζει τὴν ἄφεση σὲ ὅσους τὸ ζητοῦν μὲ εἰλικρίνεια. Καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς συγχωρεῖ τόσο πολὺ καὶ τόσους πολλούς, ἀπαιτεῖ ἀπό μᾶς νὰ μιμούμεθα τὴν δική Του μακροθυμία καὶ συγχωρητικότητα καὶ νὰ ἐπιδικνύουμε πρὸς ὅσους μᾶς ἔχουν πταίση ἀνοχή, ἀνεξικακία καὶ συγχώρηση.

Εἶναι Θεὸς ἀγάπης, εὐσπλαγχνίας καὶ οἰκτιρμῶν, ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς καὶ ἀπέραντος ὠκεανὸς τοῦ θείου ἐλέους. Ἀρκεῖ σ᾿ Αὐτὸν ἡ ἀναγνώριση τῆς ἀστοχίας μας, τῆς ἁμαρτίας μας καὶ ἡ ἐπίκλιση τῆς ἀγαθότητός Του, γιὰ νὰ σβήση τὸ χρέος καὶ νὰ μᾶς ἀπαλλάξη ἀπὸ τὴν εὐθύνη καὶ τὴν ἐνοχή. Ὅσοι τολμήσουν νὰ γευθοῦν τοὺς καρποὺς τῆς ἀνεξικακίας καὶ συγχωρητικότητος, ὅσοι ἔκαναν αὐτὴ τὴ θεάρεστη ὑπέρβαση, ἔγιναν Ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ μέτοχοι της ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης τοῦ Χριστοῦ. Ὅπλα ἀκαταμάχητα ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, ὡς καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὡς συνέπεια τῆς συγχωρητικότητος καὶ τῆς ἀνεξικακίας.

Ὁ θεῖος Παῦλος μᾶς πληροφορεῖ «λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν» (Α’ Κόρ. 4, 12-13) καὶ τοῦτο τὸ δύσκολο μὲ τὸ ἀνθρώπινο κριτήριο γίνεται κατορθωτὸ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀνεξικακίας καὶ τῆς συγχωρητικότητος.

Ἀκούσατε τὴν εὐαγγελικὴ διήγηση, ἀκούσατε τὴν παραβολὴ τοῦ σκληροῦ καὶ ἀχάριστου δούλου. Μήπως τάχα δὲν καταλάβατε ὅτι ἡ παραβολὴ δείχνει τὴν μεγάλη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μὰ καὶ τὴν ἐξίσου μεγάλη ἀπανθρωπὶα τοῦ ἀνθρώπου; Ὁ Θεὸς χαρίζει χρέος μεγάλο, ὁ ἄνθρωπος «πνίγει» τὸν συνάνθρωπό του γιὰ ἀσήμαντη ὀφειλή. Ὁ ἀχάριστος καὶ σκληροκάρδιος ὀφειλέτης καθόλου δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, τὴν διαγραφὴ τοῦ δανείου, τὸ χάρισμα τῆς ὀφειλῆς. Καθόλου δὲν τὸν εὐαισθητοποιεῖ ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ πρὸς αὐτὸν καὶ γι᾿αὐτὸ δὲν ἐπιδεικνύει συμπεριφορὰ ἐπιεικείας καὶ ἀνοχῆς, συγχωρητικότητος καὶ ἀνεξικακίας στὸν συνάνθρωπό του καὶ κινδυνεύει νὰ γνωρίση τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ.

Εἰς τὴν τοῦ «Δεσπότου φιλανθρωπία» ἀπαντᾶ προκλητικὰ ἡ τοῦ «δούλου ἀπανθρωπία» γι᾿αὐτὸ παραδίδεται εἰς τοὺς «βασανιστὰς» πρὸς τιμωρία. Ἐπίκαιρος ἐδῶ ὁ Λόγος τοῦ Ἰησοῦ: «Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος. Ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε… οὐδὲ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν». Ὄχι μόνο ἀλλὰ καὶ τὸ αἴτημα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς «ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν». Κάθε ἄνθρωπος εἶναι ὀφειλέτης πρὸς τὸν Θεόν, ἀφοῦ ἡ ἁμαρτία ἐκλαμβάνεται ὡς ὀφειλὴ καὶ χρέος πρὸς τὸν Θεό, χρέος ποὺ δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν μὴ τήρηση τοῦ θελήματός Του.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκφραζομένη ὡς ἀπόσβεση χρέους, ὡς συγχώρεση δηλαδὴ καὶ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν δημιουργεῖ τὴν αὐτονόητο ὑποχρέωση ὁ ἄνθρωπος νὰ φέρεται μὲ συγχωρητικότητα καὶ ἀνεξικακία πρὸς τὸν ἀδελφό, εἰδάλλως ἡ ἔλλειψή τους σημαίνει ἀχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Ἡ συμπεριφορὰ τοῦ χριστιανοῦ ἀπέναντι στοὺς ἄλλους δὲ εἶναι ἄσχετος καὶ ἀνεξάρτητος ἀπὸ τὴν σχέση του πρὸς τὸν Θεό. Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Θεοῦ δίνεται μὲ τὴν ἐπιείκεια, ἀνεξικακία καὶ συγχωρητικότητα τοῦ συνανθρώπου. Ὅποιος ἀπό μᾶς, ἀδελφοί μου, περιορίζει τὸ βίωμα τῆς σωτηρίας καὶ λυτρώσεώς του μόνο στὴ σχέση του μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἡ σχέση αὐτὴ δὲν ἐπηρεάζει καὶ τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους τῆς κοινωνίας ἢ ἔχει λαθεμένη ἀντίληψη περὶ Θεοῦ ἢ περιορίζει τὰ πρὸς Αὐτὸν καθήκοντά του ὑποκριτικά.

Ἀδελφοί μου, ἡ παραβολὴ τοῦ ἀχαρίστου δούλου προβληματίζει ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους καὶ σίγουρα δὲν ἐννοοῦμε μὲ τὸν ὅρο «ἦθος» οὔτε τὴν ἠθικὴ οὔτε τοὺς καλοὺς τρόπους ἐξωτερικῆς συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ τὴν στάση μας ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ τοὺς γύρω μας ἀδελφούς. Στεκόμαστε μπροστὰ στὸν Θεό, γιὰ νὰ ζητήσουμε ἔλεος γιὰ τὸ πλῆθος τῶν παραπτωμάτων μας, τὴν κατασπατάληση τῶν χαρισμάτων μας εἰς «νόμους ἀλλοτρίους» ζητᾶμε νὰ γίνουμε φιλόθεοι. Οἱ φιλόθεοι μόνο εἶναι φιλάνθρωποι καὶ σκορπᾶνε ἔλεος στοὺς ἀδελφούς τους.

Δυστυχῶς ὅμως, μηδὲ καὶ ἡμῶν τῶν ἐκκλησιαζομένων καὶ δῆθεν προσευχομένων ἐξαιρουμένων, δὲν ἐπιδιώκουμε φιλοθεΐα, δὲν ἔχουμε ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἦθος. Ἐξερχόμενοι τοῦ ἱεροῦ ναοῦ «βαρεῖς ἐσμὲν πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας καὶ ἐνηλεεῖς καὶ ἀμείλικτοι» σκεπτόμενοι τὸ μικρὸ τους χρέος πρὸς ἐμᾶς καὶ δὲν φιλανθρωπεύουμε. Ὑπακούουμε στὶς σειρῆνες τῆς σύγχρονης ἐκκοσμικευμένης ζωῆς καὶ δὲν πλησιάζουμε τὸν Θεό, γιὰ νὰ ζητήσουμε ἔλεος, οὔτε πλησιάζουμε τοὺς γύρω μας, γιὰ νὰ προσφέρουμε ἔλεος. Μακριὰ ζοῦμε ἀπὸ τὸν Θεό, μακριὰ ζοῦμε ἀπὸ τοὺς γύρω μας. Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί εἴμαστε σκληροὶ καὶ ἀνάλγητοι καὶ ἂς φωνάζουμε καὶ ἂς ὑπογράφουμε διακηρύξεις γιὰ τὰ ἀτομικὰ καὶ ἀνθρώπινα δικαιώματα.

Ἔχουμε ἔλλειψη χριστιανικοῦ ἤθους, γι᾿αὐτὸ καὶ βρισκόμαστε στὴν ἐκκλησία ὄχι σὰν σὲ πορεία συναντήσεώς μας μὲ τὸν Θεό, ἀλλὰ γιατί ζητᾶμε ἕνα τόπο, στὸν ὁποῖο νὰ ἐπιβραβευθοῦν τυχὸν ἀρετές μας.

Φίλοι ἀκροατές· ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τὸ ἔργο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ Αὐτὸς μόνον ξέρει νὰ συγχωρεῖ. Ἀποτελεῖ ἡ Ἐκκλησία τὸ δῶρο καὶ τὸ μέσον τῆς σωτηρίας. Ὁ καθένας ἀπό μᾶς ποὺ ζοῦμε αὐτὴ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν συγχωρητικότητα τοῦ Κυρίου μας ὀφείλει νὰ ἀποδεικνύει ἐμπράκτως τὴν εὐγνωμοσύνη του συγχωρῶν αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐνόχλησαν, αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀδίκησαν κ.λπ. διαφορετικὰ μόνο ὡς ἀχάριστος μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῆ καὶ ἴσως τότε μεταστρέψει τὴν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ σὲ δίκαιη ὀργή.

Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

(Α΄ Κορ. θ΄ 2-12)

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν βάλει σκοπό στη ζωή τους να «μωμοσκοπούν» τους εργάτες του Ευαγγελίου και ευκαίρως-ακαίρως, να κρίνουν και να κατακρίνουν τους λόγους, τα έργα και γενικώς όλες τις ενέργειες των ποιμένων.

Το ότι βέβαια σε κάθε εποχή υπάρχουν οι προκατειλημμένοι «ιεροεξεταστές», και φυσικά δεν θα παύσουν έως τέλους, τούτο το βλέπουμε στην πολύ χαρακτηριστική περίπτωση του Αποστόλου Παύλου, όπως μελετούμε και στην Αποστολική περικοπή που θα αναγνωσθεί στους Ιερούς μας Ναούς την Κυριακή.

Τί ακριβώς είχε συμβεί; Οι ορκισμένοι εχθροί του Αποστόλου των Εθνών, τον κατηγορούσαν στους πιστούς που ο ίδιος είχε κατηχήσει και είχε κάνει μέλη της Εκκλησίας, ότι δήθεν δεν ήταν γνήσιος Απόστολος.

Ο Απόστολος, στην βδελυρή αυτή συκοφαντία, αντί άλλου επιχειρήματος, διατύπωσε ξεκάθαρα και με πνευματική παρρησία, αυτή την άποψη: «Η σφραγίς της εμής αποστολής, υμείς εστέ εν Κυρίω» (Α΄ Κορ. θ΄ 2). Δηλ. Να η σφραγίδα του αποστολικού μου έργου: Οι πιστοί χριστιανοί. Οι ψυχές αυτές που καλλιεργήθηκαν και ζουν τη ζωή του Κυρίου Ιησού ως οργανικά μέλη του σώματός του, της Εκκλησίας του.

Βεβαίως, με τον «καταπέλτη» αυτόν του Αποστόλου, συνετρίβησαν οι συκοφαντίες που προσπαθούσαν να ρίξουν οι εχθροί του και η ευθύνη πλέον βαραίνει τώρα και τους ώμους των πιστών. Των πιστών οι οποίοι θα πρέπει με την προσοχή τους και τον αγώνα τους να αποδείξουν στους εχθρούς της Εκκλησίας πως όντως είναι γνήσιοι και αυθεντικοί και ακολουθούν τις υποδείξεις και την θεόπνευστη διδασκαλία του μεγάλου Αποστόλου.

Να υπογραμμίσουμε τώρα ότι η ίδια ευθύνη βαραίνει και τους δικούς μας ώμους όταν κάποιοι είτε αφελώς είτε συνειδητώς ρίχνουν την «λάσπη» τους εναντίον των πνευματικών μας Πατέρων και Διδασκάλων;

Αυτό αγαπητοί μου είναι το μόνο βέβαιο.

Αλλ’ ας σταθούμε για λίγο στο σημείο αυτό, το οποίο και μας αφορά άμεσα.

Όλοι μας, καθημερινώς παριστάμεθα μάρτυρες αυτής της αλλοπρόσαλλης τακτικής, για να μην πούμε ότι μας πιάνει και μας τους ίδιους η δίνη του μίσους και της συκοφαντίας…

Αυτό όμως που δημιουργεί πικρία και μάλιστα μεγάλη στους πνευματικούς ανθρώπους, είναι το ότι είμαστε εύκολοι στο να αποδεχόμαστε τις ποικίλες κατηγορίες που τα «πολυβολεία του άδου» εκτοξεύουν κυρίως εναντίον των συνειδητών εργατών του Ευαγγελίου.

Πόσα ψεύδη, πόσες στημένες κατηγορίες, πόσο δηλητήριο εκτοξεύεται για να σπιλωθούν άνθρωποι που εργάζονται ανιδιοτελώς και με όλες τους τις δυνάμεις και τα χαρίσματά τους στον αμπελώνα του Κυρίου! Άνθρωποι οι οποίοι ζουν για την Εκκλησία και όχι από την Εκκλησία…

Κάποιο μάλιστα δημοσιογράφοι που σκοπό έχουν να «ενημερώνουν την κοινωνία», μάλλον να γκρεμίζουν τις κοινωνικές δομές και να κατασκανδαλίζουν όσες αστήρικτες ψυχές, φαίνεται πως πριν σύρουν την «πένα» τους επάνω στο χαρτί, την βουτούν πρώτα «εις φάρυγγα όφεως».

Το ότι θα υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις ανθρώπων που ξέφυγαν από την αποστολή τους, τούτο είναι αναμφισβήτητο, πλην όμως σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα πρέπει να μας κάνει να απορρίπτουμε το σύνολο των ποιμένων μας, όπως ακριβώς και οι πρώτοι χριστιανοί, δεν απέρριψαν τους Αποστόλους επειδή ο ένας, ο Ιούδας, έφτασε να καταλήξει στην προδοσία και στο έγκλημα των αιώνων.

Και όπως, εάν ένα ιατρός ή κάποιος εκπαιδευτικός, αποδειχθεί ότι δεν βρίσκονται στα ύψη της αποστολής τους, δεν θα απορρίψουμε την ιατρική επιστήμη και όλους τους εκπαιδευτικούς, κατά παρόμοιο τρόπο, τα τυχόν λάθη, μικρά ή μεγάλα ελαχίστων κληρικών δεν θα πρέπει να μας σκανδαλίζουν και να γίνονται αιτία ώστε κάποιοι να κλονίζονται στην πίστη.

Όμως, να θέσουμε κι εμείς με τη σειρά μας ένα ερώτημα σ’ όλους αυτούς που ως άλλοι «σκάνθαρες επί της κόπρου» ψάχνουν ν’ ανακαλύψουν τα λάθη και τα «εγκλήματα» των ποιμένων: «Κύριοι, γιατί δεν οργανώνετε και μία εκστρατεία, ώστε να παρουσιάσετε και το πολύπλευρο έργο της Εκκλησίας μας; Γιατί δεν ερευνάτε να βρείτε αυθεντικούς ποιμένες που εργάζονται ποικιλοτρόπως, και μάλιστα είναι πολλοί περισσότεροι απ’ ό,τι φαντάζεστε;». Ορίστε λοιπόν, εάν θέλετε πράγματι να είστε αντικειμενικοί, αναδείξατε και θέματα τα οποία θα ικανοποιήσουν όντως το κοινωνικό συναίσθημα και ουδείς θα τολμά να σας προσάπτει την κατηγορία ότι κινείστε αντιδεοντολογικώς.

Αδελφοί μου, είμαστε βέβαιοι ότι δεν πρόκειται να γίνει δεκτή η πρότασή μας αυτή από τα Μ.Μ.Ε. (Μέσα Μαζικής Εξαχρειώσεως), και τούτο διότι πίσω από την εκστρατεία κατασυκοφαντήσεως του ορθοδόξου κλήρου μας, δεν υπάρχει η θέληση να παρουσιαστεί η αλήθεια, αλλά εφαρμόζεται συστηματικά το σχέδιο των σκοτεινών δυνάμεων, που σκοπό έχουν να χτυπήσουν την Ιερωσύνη και την Εκκλησία μας.

Εμείς, δεν έχουμε παρά να αγωνιζόμαστε, όλοι μαζί, κλήρος και λαός και με καθαρή συνείδηση και εν παρρησία, στα όργανα του σκότους και στους συγχρόνους ψευδοδιδασκάλους, να απαντούμε: «Η εμή απολογία τοις εμέ ανακρίνουσιν αύτη εστί», η αλήθεια και ο συνειδητός τρόπος ορθοδόξου βιωτής.

Αμήν.

Άρθρο του: π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

Από:http://konitsa-epirus.blogspot.com/2010/08/blog-post_8575.html

Ματθ. 18, 23-35

Τη σημασία της συγγνώμης μας παρουσιάζει σήμερα ο Χριστός, μέσα από την παραβολή που ακούσαμε από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Μοιάζει, μας λέει, η Βασιλεία των Ουρανών με έναν βασιλέα, ο οποίος αποφάσισε να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς του με τους υπηρέτες του. Πρώτος παρουσιάστηκε ένας, ο οποίος του χρωστούσε δέκα χιλιάδες τάλαντα και επειδή δεν είχε να τα ξεχρεώσει, ο Κύριός του διέταξε να πουληθούν η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα του τα υπάρχοντα, ώστε να αποδοθεί το χρέος. Εκείνος έπεσε στα γόνατα και τον παρακαλούσε λέγοντας: “δείξε λίγη υπομονή, και θα στα ξεχρεώσω όλα”. Τότε ο άρχοντας τον συμπόνεσε, και του χάρισε το δάνειο. Φεύγοντας ο δούλος αυτός, συνάντησε ένα συνυπηρέτη του, ο οποίος του χρωστούσε εκατό δηνάρια, και τον άρπαξε από το λαιμό λέγοντάς του “δώσε μου αυτά που μου χρωστάς!”. Εκείνος τον παρακαλούσε να κάνει λίγο υπομονή, μέχρι να τον ξεπληρώσει, όμως αυτός τον έβαλε στη φυλακή, μέχρι να του αποδώσει την οφειλή. Βλέποντας οι υπόλοιποι υπηρέτες τα όσα είχαν συμβεί, λυπήθηκαν πάρα πολύ και εξιστόρησαν τα γεγονότα στον κύριό τους. Κι εκείνος, αφού τον κάλεσε, του είπε: “ δούλε πονηρέ, σου χάρισα όλο εκείνο το χρέος, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε και συ να ελεήσεις τον συνυπηρέτη σου, όπως κι εγώ σε ελέησα;” Και θυμωμένος τον παρέδωσε στους βασανιστές, μέχρι να αποδώσει όλο το χρέος του. Ο Χριστός κλείνει την παραβολή λέγοντας “αυτό ακριβώς θα κάνει σε σας και Πατέρας μου ο Ουράνιος, αν ο καθένας σας δεν συγχωρεί τον αδελφό του μέσα από την καρδιά του”.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι απέναντι στο Θεό είμαστε όλοι δούλοι και οφειλέτες. Δούλοι επειδή είμαστε δημιουργήματά Του, φτιαγμένα να κοινωνούμε την αγάπη του Θεού, να την εφαρμόζουμε στην μεταξύ μας κοινωνία και να την αναπέμπουμε δοξολογικά προς Αυτόν. Και οφειλέτες γιατί καθημερινά στη ζωή μας δεν καταφέρνουμε να εκπληρώσουμε πλήρως την εντολή της αγάπης, γιατί αμαρτάνουμε και ως εκ τούτου υπολειπόμαστε έναντι του χρέους μας προς τον Θεό και προς τους συνανθρώπους μας.

Παρόλα αυτά, ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, και δεν μας εξουθενώνει. Περιμένει καρτερικά τη διόρθωσή μας, τείνει “ευήκοον ούς” στις προσευχές και τις παρακλήσεις μας, και είναι πρόθυμος, όταν Τον παρακαλέσουμε με ταπείνωση καρδιάς και με μετάνοια, να μας συγχωρέσει, να ξεχάσει κάθε οφειλή μας προς Αυτόν, όπως έκανε αρχικά με τον δούλο που Του χρωστούσε ένα αστρονομικό και δυσθεώρητο ποσό.

Δεν ανέχεται όμως τη δική μας σκληροκαρδία. Αν παραγράφει τις οφειλές μας, το κάνει για να μας διδάξει ότι οφείλουμε κι εμείς να είμαστε φιλάνθρωποι, να βλέπουμε τον πλησίον μας με αγάπη και όχι σαν εχθρό μας, και να τον συγχωρούμε κι εμείς με τη σειρά μας σε ό,τι κι αν μας χρωστάει. Άλλωστε, αυτά τα οποία μας χρωστούν οι συνάνθρωποί μας είναι σταγόνα στον ωκεανό της δικής μας οφειλής προς τον Θεό.

Για το λόγο αυτό, όταν ο Κύριος διαπίστωσε την σκληροκαρδία και τη μοχθηρία του ευεργετηθέντα υπηρέτη, άλλαξε την απόφασή του και δεν τον έβαλε απλά στη φυλακή, αλλά τον οδήγησε στα βασανιστήρια. Αυτό δεν αποτελεί εκ μέρους του Θεού πράξη εκδικητικότητας, αλλά γίνεται για να κατανοήσει ο μοχθηρός δούλος το μέγεθος της ευεργεσίας που αρχικά είχε απολάβει, αλλά στην ουσία απέρριψε με την πονηρή συμπεριφορά του.

Η σημερινή παραβολή αποτελεί μια σημαντική αφορμή και ευκαιρία για να αναθεωρήσουμε την στάση μας έναντι του Θεού και των συνανθρώπων μας. Συχνά θεωρούμε ότι η πνευματική μας ζωή είναι ατομική μας υπόθεση, ότι δεν έχει καμία σχέση με τους συνανθρώπους μας, ότι δεν αφορά το κοινωνικό σύνολο. Κι όμως, τίποτα από όσα γράφει το Ευαγγέλιο, καμία από τις εντολές του Θεού δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε από μόνοι μας. Γιατί η φιλανθρωπία, η συγγνώμη, η μακροθυμία, η υπομονή, η πραότητα, η ελεημοσύνη, η κάθε αρετή προϋποθέτει την παρουσία του πλησίον, γιατί αποτελεί απάντηση της καρδιά μας προς αυτόν και απόδειξη της αγάπης την οποία οφείλουμε να καλλιεργούμε προς τους συνανθρώπους μας, αν πράγματι θέλουμε να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε και τον Θεό.

Γι αυτό και τονίζει στο τέλος ο Χριστός, ότι και ο Επουράνιος Πατέρας μας, τότε μόνο μας συγχωρεί, όταν κι εμείς δείχνουμε την ίδια διάθεση προς τους ανθρώπους που τυχόν μας έχουν βλάψει ή μας έχουν θίξει. Δεν μπορεί κάποιος να είναι εκδικητικός και παράλληλα να ζητά συγχώρεση από τους άλλους, πολύ δε περισσότερο από τον ίδιο το Θεό. Αυτό άλλωστε παρακαλούμε και και επιβεβαιώνουμε όταν στο “Πάτερ ημών” λέμε: “και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών”. Δηλαδή, συγχώρησέ μας, Κύριε, όπως ακριβώς κι εμείς συγχωρούμε, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με την ίδια αγάπη και φιλανθρωπία.

π. Χερουβείμ Βελέτζας

Από:http://xerouveim.blogspot.com/2010/08/ia-8-8-2010.html

(Ματ. ιη’, 23-35)

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, δηλαδή στην παραβολή του πονηρού δούλου, βλέπουμε τον Κύριο να διδάσκει τη μακροθυμία και τη συγνώμη προς τους συνανθρώπους μας. Συγκεκριμένα, ο δούλος ζήτησε τη μακροθυμία του κυρίου του για την τακτοποίηση του χρέους των μυρίων ταλάντων, το οποίο τελικά ο κύριός του το  χάρισε. Όμως αυτός φάνηκε βάναυσος και φυλάκισε για λίγα δηνάρια τον συνάδελφό του, με αποτέλεσμα το αφεντικό του  να τον φυλακίσει και αυτόν.

Μερικές φορές βέβαια η κακοήθεια και η προκλητικότητα κάποιων ανθρώπων ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι σε άλλους,  και δοκιμάζει τους φιλότιμους ανθρώπους, οι οποίοι όμως δεν πρέπει να εμπλέκονται  σε φασαρίες, αλλά να δίνουν τόπο στην οργή. Πρέπει να φαίνονται μεγαλόκαρδοι και να προσεύχονται υπέρ των επηρεαζόντων αυτούς, μιμούμενοι το παράδειγμα του Κυρίου. Ο Κύριος προσευχήθηκε στον Πατέρα Του για τους σταυρωτές Του λέγοντας, «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι», και ο Στέφανος συγχώρησε εκείνους που τον λιθοβολούσαν λέγοντας,  «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην».

Η λύση με την εκδίκηση, όσο και αν φαίνεται ικανοποιητική, ουσιαστικά δεν είναι φυσική λύση. Φαινομενικά δίνει την εντύπωση της νίκης, αλλά κατά βάθος είναι ήττα. Η σωστή στάση είναι να μη νικηθεί ο άνθρωπος από το κακό αλλά να μακροθυμήσει, όπως μακροθυμεί  και  ο  Θεός  γι’ αυτόν.  Η κρίση ανήκει στο Θεό  όπως έχει γραφεί, «εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος». Ο άνθρωπος πρέπει να ευεργετεί τους εχθρούς του και να προσεύχεται γι’ αυτούς σύμφωνα με τα λόγια της Γραφής,  «εάν  πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν, εάν διψά, πότιζε αυτόν· τούτο γαρ ποιών άνθρακας πυρός σωρεύσεις επί την κεφαλήν αυτού».     Η μακροθυμία είναι δείγμα γενναιότητας και ηρωισμού. Στο χριστιανισμό έχουμε πνευματικούς αγωνιστές που ο ηρωισμός τους δεν περιορίστηκε μόνο στο ότι υπέμειναν το μαρτύριο, αλλά και στο ότι συγχώρησαν  τους εχθρούς  και διώκτες τους. Έτσι αναδείχτηκαν  άνθρωποι ανώτεροι και πολίτες  της βασιλείας των ουρανών. Το παράδειγμά  τους αυτό διδάσκει και τους σύγχρονους  χριστιανούς να είναι μεγαλόκαρδοι, και να συγχωρούν τους συνανθρώπους τους  οι οποίοι τους έβλαψαν και τους πίκραναν.

Δε ζούμε μέσα σε κοινωνία αγίων και αγγέλων, αλλά ανάμεσα σε ανθρώπους  με αδυναμίες και ελαττώματα που συχνά μας θλίβουν και μας στενοχωρούν. Και όμως όλους  πρέπει να τους συγχωρούμε και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς. Άνθρωπος ο οποίος δε συγχωρεί εκείνους που τον έβλαψαν, λέγεται μεν χριστιανός, αλλά δεν είναι σωστός χριστιανός, γιατί έχει μικροψυχία και πονηρία  όπως  ο δούλος της σημερινής περικοπής  ο οποίος δεν έδειξε ευσπλαχνία στον ταλαίπωρο συνάδελφό του. Όμως η κρίση θα είναι ανέλεος σε όσους δεν έδειξαν έλεος προς τους συνανθρώπους τους, σύμφωνα με την Αγία Γραφή. Η υπενθύμιση αυτή υποχρεώνει όλους μας να συγχωρούμε τον πλησίον μας σύμφωνα με τα λόγια της Κυριακής Προσευχής, «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν  τοίς  οφειλέταις  ημών».

Δεν πρέπει λοιπόν να υποχωρούμε στο κακό αλλά να νικάμε το κακό με το καλό, πράγμα που απαιτεί αγώνα, γιατί χωρίς αγώνα δε γίνεται τίποτε. Αυτός είναι ο καλός αγώνας τον οποίον αγωνίστηκε και ο Απόστολος Παύλος μέχρι τέλους της ζωής του, για να λάβει  το βραβείο της άνω κλήσεως,  το οποίο είθε να λάβουμε όλοι μας. Αμήν.

Κήρυγμα επί του Ευαγγελίου του Ιωάννη Δήμου, Θεολόγου – Φιλολόγου από την ιστοσελίδα του:  www.sostikalogia.com

Από:http://zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=63&Itemid=42