Δημοτικό Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα ‘πουράνια, Σημαίνει κ’ η Aγιά Σοφιά, το Mέγα Mοναστήρι. Mε τετρακόσια σήμαντρα, κ’ εξηνταδυό καμπάνες Kάθε καμπάνα και Παπάς, κάθε Παπάς και Διάκος, Nα ‘μπουνε ‘ς το Xερουβικό και νάβγη ο Bασιλέας. Περιστερά ‘ κατέβηκεν από τα μεσ’ ουράνια. – “Πάψετε το Xερουβικό, κι’ ας χαμηλώσουν […]

Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος Από: Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού έθνους, τ. α-ιστ, εκδ. Γαλαξίας, Αθήνα 1969-72. […] Tοιαύτη υπήρξεν η έκβασις της πρώτης πολιορκίας ήν υπέστη η μεγάλη του μεσαιωνικού ελληνισμού πρωτεύουσα· έκβασις αείμνηστος, διότι αν η Kωνσταντινούπολις υπέκυπτεν εις τους Πέρσας, επειδή μετ’ ου πολύ οι Πέρσαι εφάνησαν ανίκανοι ν’ αντισταθώσιν εις τους μωαμεθανούς, μετά των Περσών […]

Κωνσταντίνος Καβάφης H Θάλασσα στα βάθη πηρ’ έναν ναύτη. – H μάνα του, ανήξερη, πιαίνει κι ανάφτει στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί για να επιστρέψει γρήγορα και ναν’ καλοί καιροί – και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί. Aλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή, η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη, ξεύροντας πως δεν […]

Ηλίας Βενέζης […] Άξαφνα ψίθυρος σιγονότατος, ψαλμωδία κατανυκτική, φωνή ικέτις, μπερδεύοντας με τη φωνή της ερημίας και της θαλάσσης, έφτασε στ’ αυτιά μας. Xείλη γυναικεία έψελναν ύμνους χριστιανικούς. Kάτω απ’ τα ερείπια του κάστρου των Φράγκων, η ταπεινή μελωδία της Oρθοδοξίας, βεβαίωση της συνέχειας, τι συγκίνηση που ήταν! Σαν να μας έσεισε αγέρας βίαιος. Kάμαμε […]

Οδυσσέας Ελύτης Mε όρτσα ψυχή με άρμη στα χείλια με ναυτικά και με σαντάλια κόκκινα σκαλώνει μες στα σύννεφα πατάει τα φύκια τ’ ουρανού! H αυγή σφυρίζει στην κοχύλα της μια πλώρη έρχεται αφρίζοντας – Άγγελοι! Σία τα κουπιά, ν’ αράξη εδώ η Eυαγγελίστρια! Kάτω στη γη πως καμαρώνει το αρχοντολόι του περιβολιού! Όταν γυρίζη […]

Οδυσσέας Ελύτης Στον τοίχο που ανατρίχιασε κι όλη μου την αφή γύρισε πίσω ιστορημένη σε άλογο κόκκινο άκουγα τον καλπασμό τλακ-τλακ μέσα στον άλλο κόσμο: – Ε που πας Γυναίκα με το μυτερό καπέλο και άλλο δεν αντέχω – Στις τζιτζιφιές τις κόκκινες πηγαίνω και στα κρεμαστά νερά που βαφτισμένον σ’ έχω – Έφτασαν άνθρωποι […]

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Εις όλην την Χριστιανοσύνη μία είναι μόνη Παναγία, αγνή: Κόρη παιδίσκη, Αγία των Αγίων, χωρίς Χριστόν παιδί στα χέρια και τρεφομένη με αγγέλων άρτον. Κι εσύ, ίσως μόνη συ, η Παναγία η Κουνίστρα, η Κουνίστρα συ· εφανερώθη στης Σκιάθου το νησί, εις δένδρον πεύκου επάνω καθισμένη κι εκινείτο από αιώραν τερπνήν, όπως αι […]

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Πηγή μου ζωηφόρος, που δροσίζεις με το βαθύ ποτάμι, με το νάμα σου τόσες ψυχές, και μένα την ψυχή μου· ο κρότος των νερών σου μέσ’ στα ρέμματα κι ανάμεσα στους βράχους, στα βουνά, κι ως κάτω, έως το κύμα της θαλάσσης· ο ρόχθος των υδάτων σου ακούεται. Και είσαι συ η Πόλις […]

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Γλυκειά Παρθέν’, αξίωσέ με νάρθω και πάλι στο ναό σου, όπου φυσά γλυκά η αύρα στα πλατάνια τα θεόρατα κάτω στο ρέμμα, που η πηγή κελαρύζει κι επάνω θροΐζει η αύρα μαλακά. Όλος ο ήλιος λάμπει στο θόλο του ωραίου ναού σου με τα πιατάκια τα ποικιλμένα κι ευωδιάζ’ η μύρτος κι η […]

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης   […] Άφησεν εις την άκρην το τσιμπούκι, το οποίον είχε σβήσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω της αλλοφροσύνης και των ρεμβασμών του καπνιστού, και ακουσίως ήρχισε να υποψάλλη. Έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, […]

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης   Επάνω εις τον βράχον ήτο κτισμένον το παρεκκλήσιον, μαστιζόμενον από θυέλλας και λαίλαπας, λικνιζόμενον από το αειτάραχον και πολύρροιβδον κύμα, ναναριζόμενον από τα άσματα τα οποία ο άνεμος έψαλλε δι’ αυτό εις τους σκληρούς βράχους και εις τα ηχώδη άντρα. Οι τέσσαρες τοίχοι ίσταντο ακόμη αρραγείς, πετροθεμελιωμένοι, σώζοντες μικρόν επίχρισμα από παλαιού […]

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Επάνω στον βράχον της ερήμου ακτής, από παλαιούς λησμονημένους χρόνους, ευρίσκετο κτισμένον το εξωκκλήσι της Παναγίας της Κατευοδώτρας. Όλον τον χειμώνα παπάς δεν ήρχετο να το λειτουργήση. Ο βορράς μαίνεται και βρυχάται ανά το πέλαγος το απλωμένον μαυρογάλανον και βαθύ, το κύμα λυσσά και αφρίζει εναντίον του βράχου. Κι ο βράχος υψώνει την […]

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης Ήτανε νύχτα. Τα βουνά, οι λαγκαδιές, τα δένδρα, οι βρύσες, τ’ αγριολούλουδα, ο ουρανός, τ’ αγέρι, στέκουν βουβά ν’ ακούσουνε την προσευχή του Διάκου. « Όταν η μαύρ’ η μάνα μου, εμπρός σε μιαν εικόνα, Πλάστη μου, μ’ εγονάτιζε με σταυρωτά τα χέρια καί μώλεγε να δεηθώ για κειούς, που το χειμώνα σα […]

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Μιχάλης Μητσός   Ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους μαθητές ηλικίας 15 ετών παρουσιάζει δυσκολίες στην ανάγνωση, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ποσοστό στην Ελλάδα φτάνει το 27,7%, ενώ το 2000 ήταν 24,4%. Πρώτα η καλή είδηση: σε πολλούς τομείς των εκπαιδευτικών συστημάτων, όπως είναι η αναλογία των μαθητών που εγκαταλείπουν πρόωρα […]

Αυτή η διενέργεια δημοψηφισμάτων πού γίνονται δήθεν γιά να ακουστεί η φωνή τού δύστυχου λαού, έχει καταντήσει ένα ανεκδιήγητο καί συνεχές θέατρο υποκρισίας. Από τήν μία πλευρά ζητούν τάχα την γνώμη τού λαού, καί από την άλλη πλευρά όταν δεν τούς βγαίνουν τα κουκιά σύμφωνα με το “Ευρωπαϊκό σχέδιό τους”  προσπαθούν με διάφορες παρατάσεις, αναβολές, […]

Το θέμα της καύσεως των νεκρών, που συζητιέται όλο και περισσότερο κάθε μέρα, μέχρι να γίνη πράξη με νομοθετικές ρυθμίσεις ?παρά τις όποιες αντιδράσεις? εντάσσεται στο πνεύμα της εποχής μας, μιάς εποχής, που από τη μιά κόπτεται πως τάχα είναι ανθρωποκεντρική (δηλαδή τα πάντα για τον άνθρωπο) και από την άλλη σε καιριες στιγμές του […]

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός Η ταφή των νεκρών είναι δομικό στοιχείο του ελληνορθόδοξου πολιτισμού και θεμελιώδης πρακτική της Ορθοδόξου παραδόσεως. Ιστορικά αποδεικνύεται πεπλανημένη και κυρίως παραπειστική η θέση, ότι η ταφή συνδέεται με τον εβραϊκό πολιτισμό, ενώ η καύση με τον ελληνικό. Το ορθό ιστορικά είναι, ότι υπήρχαν περιπτώσεις καύσεως των νεκρών στην ελληνική αρχαιότητα, […]

Αρχιμ. π. Νικολάου Χατζηνικολάου  Υπάρχουν δύο βασικές αλήθειες για την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη σχετικά με τον άνθρωπο. Η πρώτη είναι ότι ο άνθρωπος έχει ψυχοσωματική οντότητα και η δεύτερη ότι η ψυχή του είναι αιώνια στη φύση της. Το σώμα του είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένο με την ψυχή του και η ψυχή με την θεϊκή πραγματικότητα.Η […]

ΝΙΚΟΣ ΖΙΑΣ (Διευθυντής Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Υπουργείου Πολιτισμού Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών)  Στο Όρος των Αμώμων, την Πεντέλη, το πιο ήρεμο και φιλικό βουνό της Αττικής, γνωρίσαμε το Γέροντα Πορφύριο. Μας πρωτομίλησε για το Γέροντα Αγιορείτης ηγούμενος έμπειρος στην πνευματική ζωή, αλλά και γνώστης των πολύπτυχων προβλημάτων της σύγχρονης ζωής στον κόσμο. Παρ?όλα όμως αυτά ξεκινήσαμε με […]

ΛΟΓΟΣ Α'(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ) Πηγή:http://www.myriobiblos.gr  Απόδοση στην ομιλουμένη: Δημήτριος Αθανασόπουλος, θεολόγος.   Εκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος   Η κοινωνική σημασία της νηστείας.     Η νηστεία είναι η ευπρέπεια της πόλεως, η σταθερότητα της αγοράς, η ειρήνη των σπιτιών, η σωτηρία των υπαρχόντων. Θέλεις να δεις την μεγαλοπρέπειά της; Σύγκρινε, παρακαλώ, την σημερινή εσπέρα με την αύριο και θα δεις να […]

ΛΟΓΟΣ Α'(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ) Πηγή:http://www.myriobiblos.gr  Απόδοση στην ομιλουμένη: Δημήτριος Αθανασόπουλος, θεολόγος.   Εκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος  Η μέθη εισάγει στην ακολασία και η εγκράτεια στη νηστεία.     Η μέθη εισάγει στην ακολασία, και η εγκράτεια στη νηστεία. Ο αθλητής προγυμνάζεται, ο νηστευτής προεγκρατεύεται. Μη θέτεις την μέθη προ των πέντε ημερών, σαν να εκδικείσαι τις ημέρες, ούτε σαν […]

ΛΟΓΟΣ Α'(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ) Πηγή:http://www.myriobiblos.gr Απόδοση στην ομιλουμένη: Δημήτριος Αθανασόπουλος, θεολόγος. Εκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος     Τι είναι ο θυμός, η λύπη και ο φόβος.   Ο θυμός είναι η μέθη της ψυχής, διότι την κάνει παράφρονα όπως ο οίνος. Η λύπη είναι μέθη και αυτή, διότι καταπνίγει την διάνοια. Ο φόβος είναι άλλη μέθη, όταν συμβαίνει εκεί που δεν […]