Τα (ή η) εσπεράντο ακούγονται σαν ρουμάνικα παρά σαν παραφθαρμένα ισπανικά (λόγω του ότι βασίζονται πρωτίστως στα λατινικά και, εν μέρει, στα γερμανικά), απλουστεύουν κανόνες και ορθογραφία και αποτελούν κατ’ εξοχήν μια «υβριδιακή γλώσσα».

Το όραμα του εβραϊκής καταγωγής και οφθαλμιάτρου το επάγγελμα, Λούντβιχ Τσάμενχοφ ή Dr. Esperanto, δεν ήταν ένα απλό πείραμα γλωσσικού εργαστηρίου. Ο εμπνευστής της προσέβλεπε μέσα από έναν κοινό γλωσσικό κώδικα, στην προ-οπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης μέσω ενός γλωσσικού εναρμονισμού, που θα αποδέσμευε την ανθρώπινη κοινωνία από φραγμούς και προκαταλήψεις: ένας διεθνισμός των σημείων και των σημαινομένων.

Η εσπεράντο, όπως κάθε ουτοπία, συγκίνησε και απώθησε ταυτόχρονα ετερόκλητες κοινότητες: σοσιαλιστές και ιακωβίνους, μπολσεβίκους και μπλανκιστές από τη μια, Γερμανούς σοσιαλιστές («αστική ανοησία»), σουφραζέτες, ναζί και Ενώσεις Ειρήνης, από την άλλη.

Ο φιλοτελισμός τής αφιέρωσε το 1925 ένα γραμματόσημο, ενώ συχνά «μπήκε στο ίδιο τσουβάλι» με τη μασονία. Το euro κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί, εκ των υστέρων, ως η «εσπεράντο των ευρωπαϊκών συναλλαγών». Ενας κόσμος, μία γλώσσα, ένα όραμα: ο Πύργος της Βαβέλ να επανέλθει στην προτεραία κατάσταση. Ο κόσμος δεν έγινε καλύτερος, ούτε όταν αποδεχόταν την πρόταση του Τσάμενχοφ ούτε όταν την δίωκε. Ο, τι παρέβλεψε ο Τσάμενχοφ ήταν ότι η γλώσσα δεν είναι απλώς ένα «σύστημα κωδίκων», που αναπαράγεται με τη γραφή και την ομιλία.

Αν «η έλλειψη πατρίδας γίνεται παγκόσμιο πεπρωμένο» (Χάιντεγγερ), η (μητρική) γλώσσα παραμένει το μοναδικό «σεντούκι», απ’ όπου ο άνθρωπος μπορεί να αντλήσει τους θησαυρούς της γνώσης και της μνήμης. Η ελπίδα παραμένει πολύγλωσση, η εσπεράντο, δυστυχώς, άλαλη.
Του Κωστα Θ. Καλφοπουλου

Το καταπληκτικό μαθηματικό μυαλό, παιδί θαύμα της εποχής του, ο Γάλλος Μπλεζ Πασκάλ (1623-1662) παρουσίασε το πρώτο του σύγγραμμα στα 16 του («Περί κωνικών τομών») και την πρώτη του εφεύρεση στα 18: την αριθμομηχανή. Ασχολήθηκε με τον απειροστικό λογισμό και γοητεύτηκε από τον νόμο των πιθανοτήτων. Αποτέλεσμα της ενασχόλησής του με τις πιθανότητες είναι και το παιχνίδι που κατασκεύασε: τη ρουλέτα (roulette, μικρός τροχός). Τον ίδιο καιρό, οι Βενετσιάνοι αριστοκράτες μαζεύονταν σε μικρά εξοχικά σπίτια για να ψυχαγωγηθούν με διάφορες δραστηριότητες και παιχνίδια. Το μικρό σπίτι στα ιταλικά λέγεται καζίνο (casino). Με την ιδέα του εξοχικού να περνά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, από τον 18ο αιώνα, η λέξη καζίνο έφτασε να σημαίνει το είδος εκείνο της χαρτοπαικτικής λέσχης στην εξοχή, όπου κάποιος μπορούσε να ασχοληθεί και με αθλήματα.
Το πρώτο καζίνο που έμοιαζε με τα σημερινά και έθεσε στη διάθεση των πελατών του τυχερά παιχνίδια δημιουργήθηκε το 1748 στην αριστοκρατική γερμανική λουτρόπολη Μπάντεν Μπάντεν. Η μόδα απλώθηκε στο Βέλγιο και στην πόλη Λιέγη, στα 1763, λειτούργησε το περίφημο καζίνο Redoute. Ηταν το 1842, όταν οι Γάλλοι αδελφοί Φρανσουά και Λουδοβίκος Μπλανκ θυμήθηκαν τη ρουλέτα του Πασκάλ, της πρόσθεσαν το μηδέν («ζερό») και την εισήγαγαν στο καζίνο του Αμβούργου. Η ρουλέτα έμελλε να γίνει το σήμα κατατεθέν των καζίνων. Οταν ο Λουδοβίκος πέθανε, ο Φρανσουά κι ο γιος του, Καμίλ, προσκλήθηκαν στο Μονακό από τον πρίγκιπα Κάρολο Γ (από τον οποίο προέκυψε το Μόντε Κάρλο). Από τότε, Μονακό, καζίνο και ρουλέτα αποτελούν σχεδόν αναπόσπαστες έννοιες. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, η ρουλέτα πέρασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου προστέθηκε το «διπλό ζερό» («00»). Δεν πολυπερπάτησε.

και μαθησιακές δυσκολίες.  Η γενετική βάση της δυσλεξίας και άλλων μαθησιακών προβλημάτων είναι αποδεδειγμένη. Καθώς όμως δεν υπάρχουν γενετικά τεστ ούτε απόλυτες συνταγές θεραπείας,αυτό που απαιτείται είναι μεγάλη υπομονή και εξειδικευμένη διδακτική προσπάθεια για την κατάκτηση της γνώσης. Η δυσλεξία χαρακτηρίζεται από αργό, βασανιστικό, μεγαλόφωνο διάβασμα και φτωχή κατανόηση του κειμένου.  H συχνότητα των δυσλεκτικών είναι μεγαλύτερη σε οικογενειακό επίπεδο σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό· κατάσταση που υποδηλώνει κληρονομική συμβολή. Η πιθανότητα, λ.χ., διάγνωσης ενός ομοκύτταρου διδύμου, αυτού που προέρχεται από το ίδιο ωάριο με το αδελφάκι του, είναι 68% να έχει και αυτό δυσλεξία, ενώ στην περίπτωση ετεροκυττάρων διδύμων (από διαφορετικό ωάριο) είναι 38%. Αν ο ένας γονιός έχει δυσλεξία, τότε η πιθανότητα για το παιδί να είναι δυσλεκτικό είναι 20%-25%. Το ότι, λ.χ., ένα παιδί δεν μπορεί να διαβάσει ή να συλλαβίσει δεν είναι επαρκής λόγος διάγνωσης της δυσλεξίας. Σχετικές μελέτες σε δωρηθέντες εγκεφάλους δυσλεκτικών παιδιών που είχαν πεθάνει έδειξαν ότι μια περιοχή του εγκεφάλου στο αριστερό ημισφαίριο είχε το ίδιο μέγεθος με την αντίστοιχη του δεξιού, ενώ στις φυσιολογικές καταστάσεις η πρώτη είναι μεγαλύτερη της δεύτερης. Νευροαπεικονιστικές μέθοδοι, που εστιάζονται στη μελέτη του εγκεφάλου εν λειτουργία, έχουν δείξει επίσης μειωμένη δραστηριότητα των κύριων μορφωμάτων του αριστερού ημισφαιρίου, στοιχεία που αφορούν τη διεργασία ανάγνωσης και ομιλίας. Μια άλλη ανατομική εγκεφαλική διαφορά αφορά το στρώμα της λευκής ουσίας- της μυελίνης δηλαδή που επικαλύπτει τους νευράξονες- και είναι λεπτότερο στους δυσλεκτικούς. Στο πλαίσιο αυτό τα παιδιά, επιστρατεύοντας τις γενικές τους ικανότητες (προσοχή, νοημοσύνη λ.χ.) για τις οποίες μπορεί να είναι και προικισμένα, μπορούν να μορφοποιήσουν ένα εσωτερικό λεξικό γραπτών τύπων λέξεων, κάτι που δεν είναι εύκολο διότι πρέπει να θυμούνται και να μαθαίνουν παπαγαλίστικα πολλές λέξεις. Για τον σκοπό αυτό έχουν αναπτυχθεί σχετικά μνημονικά προγράμματα και προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών που συμβάλλουν μαζί με την προσπάθεια διδασκαλίας και μάθησης στο καμουφλάρισμα των δυσκολιών· κάτι που μπορεί να γίνει λόγω της ευπλαστότητας του εγκεφάλου. Αδιαμφισβήτητος παράγοντας βοήθειας του μικρού παιδιού είναι βέβαια η αγάπη των γονιών και του δασκάλου για να ξεπεράσει το όποιο πρόβλημά του.

Στην μέχρι τώρα πορεία μου στα σχολεία, τις βάσιμες υποψίες που είχα, ότι κάποιοι μαθητές μου, ίσως να είναι δυσλεξικοί, με ελάχιστους γονείς μπόρεσα να συνεννοηθώ.  Εντύπωση μου κάνει πάντα, πόσο αρνητικοί είναι πολλοί γονείς, όχι μόνο στο να δεχθούν την πιθανότητα υπάρξης κάποιου μαθησιακού προβλήματος, αλλά ακόμα και να εξεταστούν τα παιδιά τους απο ειδικούς.   

Ο κ. Σ. Ν. Αλαχιώτης είναι καθηγητής Γενετικής.

Ένας «Έλληνας» της Γερμανίας, ο Βασίλης Φθενάκης, αναλύει τη σημασία της προσχολικής αγωγής, χαρακτηρίζει την Παιδεία μας μεσαιωνική και καλεί τοΥΠΕΠΘ να προχωρήσει στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αλλά και να προχωρήσει στην αλλαγή του άρθρου 16. Σύμφωνα με τον διακεκριμένο καθηγητή εξελικτικής ψυχολογίας, το υπουργείο Παιδείας οφείλει όχι μόνο να εκσυγχρονίσει την προσχολική αγωγή αλλά και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της σημερινής πολυπολιτισμικής ελληνικής κοινωνίας και της συνύπαρξης στα θρανία παιδιών διαφορετικών εθνοτήτων.  Σύμφωνα με τον κ. Φθενάκη, στην Ελλάδα συντελείται αυτήν την εποχή το «μεγαλύτερο εκπαιδευτικό πείραμα. Η συνέπεια της μη επιτυχημένης ένταξης αυτών των παιδιών στην κοινωνία είναι τεράστια, τόσο για τα ίδια, όσο και για τα ελληνόπουλα που θα πρέπει να μάθουν πολύ νωρίς την επικοινωνία και συνεργασία με άτομα από άλλους πολιτισμούς». Ο Ευρωπαίος Επίτροπος αρμόδιος για την εκπαίδευση, την κατάρτιση, τον πολιτισμό και την νεολαία, Ζαν Φιγκέλ, επισημαίνει: «Η κατάσταση των ανισοτήτων στα σχολεία μπορεί να υπονομεύσει τις ευκαιρίες των νέων μαθητών μεταναστών για επιτυχή ένταξη στην κοινωνία αλλά και στην αγορά εργασίας αργότερα στη ζωή τους. Εάν τα παιδιά των μεταναστών εγκαταλείπουν το σχολείο με μια εμπειρία χαμηλής επίδοσης και κοινωνικού διαχωρισμού που θα συνεχιστεί και μετέπειτα στη ζωή τους, υπάρχει κίνδυνος να επεκταθεί αυτό το φαινόμενο και στην επόμενη γενιά».

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο kathimerini.gr ο κ. Φθενάκης εξηγεί ότι οι επιστημονικές έρευνες καταδεικνύουν ότι οι εκπαιδευτικές επενδύσεις με τη μέγιστη κοινωνική ωφέλεια είναι αυτές που γίνονται στην προσχολική αγωγή, το θεμέλιο μαθησιακής διεργασίας. Στην Ελλάδα, το κέντρο βάρους παραμένει στη σύναψη ανάμεσα στο Λύκειο και το Πανεπιστήμιο. Επίσης, αναφέρεται στην ανάγκη για ενεργητική συνεργασία εκπαιδευτικού και γονέα και, ταυτόχρονα, την επέκταση του χώρου εκπαίδευσης έξω από τη διδακτική αίθουσα. Αναφέρετε στη σημερινή γενιά ως αυτή του youtube, αναλύει τον τρόπο με τον οποίο η νευροεπιστήμη, αλλάζει όσα ξέραμε για τη μαθησιακή διεργασία και επαινεί το ρόλο του ανοικτού πανεπιστημίου στη σύγχρονη ανώτατη εκπαίδευση.

Γιατί άραγε έχει εξασφαλισμένη απήχηση οτιδήποτε σχετίζεται με τη δεκαετία του ’60; Γιατί εξακολουθούν να μας μαγεύουν και να μας γοητεύουν τα αντικείμενα της τέχνης, του ντιζάιν, της μόδας, η μουσική, η αισθητική σε κάθε της έκφανση;

Η έκθεση που παρουσιάζεται από προχθές στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Κουμπάρη κατάφερε να κάνει εικαστικό γεγονός παλιά φορέματα, παλιά έπιπλα, στιγμές και όψεις μιας κοινωνίας που έκανε τα πρώτα της σταθερά βήματα σ’ αυτό που λέμε αστική κοινωνία, όταν αυτή άρχισε να ξαναδιαμορφώνεται μετά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο. Ασφαλώς δεν ήταν η παλιά αστική τάξη του 19ου αι. και του Μεσοπολέμου. Ηταν οι νέοι αστοί που έφτασαν στις πόλεις για διαφορετικούς λόγους ο καθένας στις διαφορετικές χώρες του κόσμου κι άρχισαν να προσπαθούν να προσαρμοστούν στις ζωές των πόλεων. Ηταν οι νεοαστοί που δεν κουβαλούσαν κανένα οικογενειακό όνομα, καμία οικογενειακή αστική παράδοση. Αρχισαν απλώς να βάζουν στη ζωή τους ηλεκτρικά οικιακά σκεύη, ν’ αφήνουν πίσω τους τις παραδόσεις των μικρών τόπων απ’ όπου προήλθαν οι ίδιοι ή οι γονείς τους, τόλμησαν οι γυναίκες να φορέσουν μίνι φούστα και οι άντρες ν’ αφήσουν μούσι, τρελαίνονταν να χορεύουν ρυθμούς που για την αμέσως προηγούμενη γενιά ήταν σχεδόν ύβρις και ιεροσυλία, διεκδικούσαν με άλλον τρόπο τη συμμετοχή τους στην πολιτική, έφτιαξαν κινήματα, συγκρούστηκαν, αμφισβήτησαν, καθιέρωσαν νέα «γλώσσα» στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Η δεκαετία του ’60 εξακολουθεί να γοητεύει, να συγκινεί, να αποτελεί σημείο αναφοράς για πολλές από τις συμπεριφορές που σήμερα κανέναν δεν ξενίζουν. Το περίεργο είναι ότι αυτά τα συναισθήματα δεν τα νιώθουν μόνο εκείνοι που βίωσαν άμεσα, λιγότερο ή περισσότερο έντονα, τα πολλά μεγάλα και ακόμη περισσότερα μικρά γεγονότα που έχουν ηλικία γέννησης σ’ αυτή την πλούσια δεκαετία. Το περίεργο είναι ότι για όλους είναι ένα σημείο αναφοράς, μια αρχή, μια αφετηρία, ένα παράδειγμα, αφορμή για νοσταλγία σε μια εποχή που δημιουργούσε, αμφισβητούσε, τολμούσε, ανέτρεπε, πρότεινε, αναζητούσε. Με μια κουλτούρα. Tης Ολγας Σελλα

Αντιμέτωποι με πειθαρχικές κυρώσεις θα έρχονται απ’ τον επόμενο χρόνο οι καθηγητές που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ και εκδηλώνουν απρεπή συμπεριφορά τα Σαββατοκύριακα, σύμφωνα με το νέο κώδικα συμπεριφοράς του Γενικού Εκπαιδευτικού Συμβουλίου (GTC) της Αγγλίας. Η διευθύνων σύμβουλος, Κέιτ Μπάρτλει, τονίζει χαρακτηριστικά ότι οι διδάσκοντες θα πρέπει να σκέφτονται πολύ σοβαρά τη θέση τους στην κοινωνία και να μην προβαίνουν σε πράξεις που προσβάλουν το αίσθημα περί δημόσιας ευθύνης και εμπιστοσύνης που απαιτεί το επάγγελμα τους.
Πηγή : General Teaching Council for England (GTC)

Την ιστορία τούτη μου την έστειλε η φίλη μου η Νίκη! Και … πιστέψτε με, ότι πηγάζει απο εκείνην είναι έντιμο, αξιόπιστο και αξιοπρεπές. Σας το μεταφέρω.

Στη μακρινή Βενεζουέλα εδώ και 30-τόσα χρόνια ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, το El Sistema (Fundación del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela). Ένας ντόπιος μουσικός, ο Χοσέ Αμπρέου, βάλθηκε να μαζέψει παιδάκια στις πιο φτωχές, τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τις πιο βουτηγμένες στο έγκλημα και στο πάρε-δώσε των ναρκωτικών, και να τα κάνει μουσικούς.  Το πράγμα προχώρησε σιγά-σιγά, χωρίς λεφτά και άρχισε να αποδίδει καρπούς. Πέρασαν τα χρόνια, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές (ξανα-!). Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν del Sistema, ο 28χρονος (ξανα-!) μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες (ξανα-!).

Έκαναν τουρνέ οι Βενεζουελάνοι πιτσιρικάδες με τον πιτσιρικά μαέστρο τους και παίξανε και στο Σάλτσμπουργκ. Μάλλον καλά θα έπαιξαν, γιατί οι απαιτητικοί Σαλτσμπουργκαίοι ζήτησαν και encore. Ξεκίνησε το encore με ένα ταρατατζούμ κάπως οικείο και με την πρώτη φράση των εγχόρδων οι Σαλτσμπουργκαίοι αναγνώρισαν το κομμάτι και χειροκρότησαν. Μάλλον δεν περίμεναν ότι οι Ινδιάνοι πιτσιρικάδες θα τολμούσαν να παίξουν Στράους  και μάλιστα στην Αυστρία. Και κάνει zoom-out η κάμερα και θολώνει ο νους. Πρόκειται για ΜΕΓΑΛΗ ορχήστρα, διπλή, καμμιά διακοσαριά άτομα. Και παίζουν καλά οι άτιμοι:

Συνεπώς ενδιαφερόμεθα, διαβάζουμε, ψάχνουμε. Και βρίσκουμε ένα βιντεάκι από μία απονομή, με τους Ινδιάνους live από το Καράκας. Μόνο που δεν είναι οι ΣιμονΜπολιβάροι που είναι πιτσιρικάδες μεν, αλλά γύρω στα 20-25. Είναι οι από κάτω τους, αυτοί που πάνε ακόμα σχολείο. Η Ορχήστρα “Τερέσα Καρρένιο”, έτσι τους λένε.  Παιδάκια μικρά, μερικά εμφανώς αμούστακα. Ξεκινούν με Σοστακόβιτς, από τη 10η Συμφωνία το 2ο μέρος, που οι ειδικοί λένε ότι είναι ένα αποτρόπαιο μουσικό πορτραίτο του Στάλιν.  Είναι ένα κομμάτι πολύ γρήγορο, βίαιο, άγριο, με εξαιρετικά απαιτητικά περάσματα, ειδικά για τα πνευστά, και ειδικότερα για τα ξύλινα, με πανδύσκολο ανσάμπλ. Τα μαθητούδια είναι ντυμένα με τα καθημερινά τους ρούχα, τα τζην τους τα σκισμένα, τα χαϊμαλιά τους, ό,τι φοράνε τα παιδιά σήμερα. Και παίζουν ηρωικά, ούτε μία νότα δεν φεύγει.

Χειροκροτήματα, περνάμε στο επόμενο κομμάτι, έναν (άγνωστό μου) Χορό ενός (αγνώστου μου) συνθέτη από το Μεξικό, ονόματι Αρτούρο Μάρκες. Τα Ινδιανάκια έχουν αλλάξει στο μεταξύ, έχουν φορέσει τη φόρμα της Εθνικής  τους ομάδας, της Εθνικής Βενεζουέλας. Το κομμάτι είναι εξαιρετικό, με τη ρυθμική αγωγή που θα περίμενε κανείς από έναν χορό λατινοαμερικάνικο να ξεπροβάλλει καθώς η μουσική προχωρεί και τα παιδάκια παίζουν με ορμή. Μπαίνουμε στο τελευταίο θέμα του χορού και καθώς η κάμερα απλώνει,  συνειδητοποιείς ότι βλέπεις πάλι μια μεγάλη ορχήστρα, ίσως να μη φτάνει τα 200 άτομα των Μπολιβάρων, αλλά τα 150 τα ζυγώνει σίγουρα. Μα πώς παίζουν τόσο καλά, τόσα πολλά άτομα μαζί?  Το κομμάτι κορυφώνεται και τα παιδάκια σείονται, τα δοξάρια δάσος ολόκληρο πηγαινοέρχονται σαν να τα δέρνει καταιγίδα κι όμως ούτε μισή νότα δεν ξεφεύγει ποτέ και να, φτάνουν τα τελευταία μέτρα και τα παιδάκια σηκώνονται όρθια και τελειώνουν το κομμάτι παίζοντας και χορεύοντας μαζί:

Ωραία περάσατε? Εγώ να δείτε. Ας προσγειωθούμε λοιπόν στη χώρα των “Αγάδων”. Είναι μια χώρα που τα παιδάκια τα λένε Περικλήδες, Νεφέλες, Ιάσονες και Ιόλες. Παλιά χώρα, με ιστορία. Όμορφη χώρα…

Και οι Περικλήδες με τις Ιόλες μεγαλώνουν ακούγοντας Βίσση, παίζοντας Πάμε Στοίχημα, βλέποντας Τατιάνα , ακούγοντας τους γονείς τους να λένε πόσο καλύτερη είναι η δικιά τους μαιζονέτα από τη μαιζονέτα των Χατζηπαραδαίων και ονειρεύονται να γίνουν μοντέλα. Ή μάνατζερ! Ή να τα προσλάβουν στα Stage. Στη χώρα αυτή υπάρχουν κάτι ορχηστρούλες που η καλύτερη, στις καλές της βραδιές, κάνει ένα φάλτσο ανά δεκάλεπτο και στις άσχημες κάνει μόνο φάλτσα. Η λέξη “μουσικός” συνήθως σημαίνει “μπουζουξής” – χωρίς καμμοία υπόνοια για το υπέροχο αυτό μουσικό όργανο, που “τραγούδησε” την χώρα στον κόσμο – ο κύριος και η κυρία Χατζηπαράδα πετάει γαρδένιες στον ΛεΦα, ο Περικλής βολοδέρνει στις καφετέριες και η Ιόλη διαβαζει ότι η Μακρυαυγερινού τα έφτιαξε με τον Νίνο και μετά οραματίζεται να βγει ως γλάστρα στην… “Ωραία Ελένη”.

Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βενεζουέλας είναι το μισό από της χώρας των “Αγάδων”, που επί πλέον έχει χρεωκοπήσει.

Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι η μεγάλη πλειοψηφία όσων παίρνουν αποφάσεις δεν έχει υπάρξει ποτέ στη θέση εκείνων που υφίστανται τις συνέπειες των αποφάσεών τους. Μιλώ για το θέμα των ημερών, της θρυλούμενης και από πολλές πλευρές υποστηριζόμενης περικοπής κατά 10% των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων. Η οποία θα επιφέρει μείωση κατά 3,4% του μισθού τους. Πρόχειρα ανακαλώ μερικούς αριθμούς που γνωρίζω, για παράδειγμα καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, με διδακτορικό, είκοσι οκτώ χρόνια υπηρεσία, χωρίς παιδιά, παίρνει καθαρά γύρω στα 1.600 ευρώ. Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεστε: τα ιδιαίτερα. Μη βιάζεστε, όμως, μιλώ προφανώς για τον καθηγητή χωρίς ιδιαίτερα. Και γνωρίζω τουλάχιστον πέντε από το στενό οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον, φανατικούς δασκάλους, ακούραστους, λαμπρούς επιστήμονες με συνεχείς ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια, συμπολίτες μας που έχουν φάει την τάξη με το κουτάλι. Ενας τέτοιος, λοιπόν, εάν εφαρμοστούν οι περί περικοπών ιδέες για τη σωτηρία της Ελλάδας, θα χάσει από 40 έως 100 ευρώ του μηνιαίου εισοδήματός του. Σας φαίνονται λίγα; Εχετε σκεφτεί ότι μπορεί να ζει μόνος και να μην έχει ιδιόκτητο σπίτι; Εχουν ποτέ περάσει με εξήντα ή εκατό ευρώ μία ολόκληρη εβδομάδα όσοι σκέφτονται τέτοιες λύσεις;

Πρόκειται μήπως να υποστούν μια οποιαδήποτε, συμβολική έστω, οικονομική μείωση όσοι εκ του πολιτικού προσωπικού, υπουργοί ή πρωθυπουργοί, διά πράξεων ή παραλείψεων οδήγησαν την Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας; Μήπως πρόκειται να κατονομασθούν έστω αυτοί που έφταιξαν και οι συγκεκριμένες αποφάσεις τους, ώστε να ξέρουν οι Ελληνες; Ή μήπως, ως συνήθως, η συντεχνία του Κοινοβουλίου θα αρκεστεί σε γενικόλογους αφορισμούς και όλα θα σβήσουν μέσα σε ένοχη σιωπή; Η ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες, επιστήμονες και εργάτες, όσοι κρατούν τις υπηρεσίες ανοιχτές, οι γιατροί της αυταπάρνησης, οι δημιουργικοί υπάλληλοι, με μια λέξη οι νομιμόφρονες φορολογούμενοι, τα υποζύγια των προϋπολογισμών, κοινώς τα κορόιδα, απαιτούν πλέον δικαιοσύνη χωρίς εκπτώσεις. Περιμένουν.
Tου Σωκρατη Tσιχλια

Την ώρα που η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της χρεοκοπίας, ο Νικολά Σαρκοζί ονειρεύεται ότι με δανεικά θα μπορέσει να στηρίξει τη Γαλλία στην έξοδό της από την ύφεση – οι Βρυξέλλες, πάντως, διαφωνούν, εφόσον έχουν ζητήσει από το Παρίσι να μειώσει το έλλειμμα από το 8,5% του ΑΕΠ στο 3% έως το 2013. Σε δημόσια δήλωσή του ο κ. Σαρκοζί επισημαίνει ότι, εάν η χώρα λάβει πιστώσεις 35 δισεκατομμυρίων ευρώ για να τα δαπανήσει στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση και την τόνωση της ανταγωνιστικότητας, τότε θα γεννηθούν κρατικές και ιδιωτικές επενδύσεις 60 δισ. ευρώ. «Σήμερα πρέπει να προετοιμάσουμε τη Γαλλία για τις προκλήσεις του αύριο, ούτως ώστε να μπορέσει να επωφεληθεί πλήρως από την ανάκαμψη, να καταστεί δυνατότερη, ανταγωνιστικότερη και ικανότερη να δημιουργεί περισσότερες θέσεις εργασίας», τόνισε ο Γάλλος πρόεδρος. Η επαγγελματική κατάρτιση, η έρευνα, η βιομηχανία και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα λάβουν μαζικά κεφάλαια, αλλά η μερίδα του λέοντος, τα 11 δισ. ευρώ, ανήκει στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. «Θέλουμε να δημιουργήσουμε τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο», δήλωσε ο Νικολά Σαρκοζί και υποσχέθηκε μία γιγαντιαία πανεπιστημιούπολη σε παρισινό προάστιο.  “Κ”

Εμείς βεβαίως, πάντα απο την Ευρώπη ξεσηκώνουμε τα “κακώς κείμενα”! Όταν οι Mitterand, και Gonzales επένδυαν για την πατρίδα τους, εμείς”απολαμβάναμε” τα ωφέλη του σοσιαλισμού, ξεπατώνοντας τα ταμεία μας.  Αργότερα, αφού ευφράνθηκε το πνεύμα μας και χόρτασε η ψυχή μας είπαμε να αλλάξουμε το βιολί. Και απο τον σοσιαλισμό μεταβήκαμε σε κατι πιο ριζοσπαστικό! Αλλά τα ταμεία, ταμεία! Μιά δουλειά έχει μάθει ο Έλληνας, απο απαρχής του κόσμου, δεν την ξεχνά! Για τον έρημο τούτο τόπο τί έγινε; Απλά. Από “πάπιες  μπλέ”μεταπίπτει σε “πράσιν΄άλογα” και αντιστρόφως! (Αλλά τα ταμεία, ταμεία…)