ΑΡΧΑΙΩΝ ΓΝΩΜΕΣ

η τύχη είναι κοινή για όλους, όμως η γνώμη ανήκει στους νικητές
κοινόν τύχη, γνώμη δέ τῶν κεκτημένων

αλλά ούτε από τα πολλά τραύματα στο στήθος πεθαίνει κανείς, αν δεν έρθει η ώρα του, ούτε κι αν μένει στο σπίτι του ήσυχος δίπλα στη φωτιά ξεφεύγει από το θάνατο που του ᾿χει γράψει το πεπρωμένο του
ἀλλ᾿ οὔτε πολλά τραύματ᾿ ἐν στέρνοις λαβών θνῄσκει τις, εἰ μή τέρμα συντρέχει βίου, οὔτ᾿ ἐν στέγῃ τις ἥμενος παρ᾿ ἑστίᾳ φεύγει τι μᾶλλον τόν πεπρωμένον μόρον

κακώς οι άνθρωποι μισούν το θάνατο· αυτός είναι που στις τόσες τους συμφορές τους δίνει το πιο μεγάλο “καταφύγιο”
ὡς οὐ δικαίως θάνατον ἔχθουσιν βροτοί, ὅσπερ μέγιστον ῥῦμα τῶν πολλῶν κακῶν

έχε θάρρος· γιατί όταν ο πόνος φτάσει στο μέγιστο σημείο, δεν κρατάει άλλο
θάρσει· πόνου γάρ τἄκρον οὐκ ἔχει χρόνον

σ᾿ εκείνον που κοπιάζει χρωστούν οι θεοί μεγάλη δόξα, το τέκνο του μόχθου του
τῷ πονοῦντι δ᾿ ἐκ θεῶν οφείλεται τέκνωμα τοῦ πόνου κλέος

η συγγένεια γνωρίζει καλά και το φθόνο
τό συγγενές γάρ καί φθονεῖν ἐπίσταται

Υπάρχουν φορές που και ο θεός τιμά το ψέμα
ψευδῶν δέ καιρόν ἔσθ᾿ ὅπου τιμᾷ θεός

Ούτε ο θεός διαφωνεί με το δίκαιο ψέμα
ἀπάτης δικαίας οὐκ ἀποστατεῖ θεός

κανείς σωστά δε σκέφτεται, όταν το μυαλό του είναι φλογισμένο
οὔτις ἀρτιόφρων ὅταν δή φλέγῃ νόον εἴσω

και τους νεκρούς αν θέλεις να ευεργετήσεις ή να τους κάνεις κακό, δεν έχει καμία διαφορά, αφού οι νεκροί δε νιώθουν ούτε χαρά ούτε λύπη
καί τούς θανόντας εἰ θέλεις εὐεργετεῖν εἴτ᾿ οὖν κακουργεῖν, αμφιδεξίως ἔχει τῷ μήτε χαίρειν μήτε λυπεῖσθαι φθιτούς

θάνατε, λυτρωτή, μη μ᾿ατιμάσεις, μα έλα· γιατί εσύ μόνο γιατρεύεις τ᾿ αγιάτρευτα δεινά κι ο πόνος καθόλου δεν αγγίζει τον πεθαμένο
ὦ θάνατε παιάν, μή μ᾿ ἀτιμάσῃς μολεῖν· μόνος γάρ εἶ σύ τῶν ἀνηκέστων κακῶν ἰατρός, ἄλγος δ᾿ οὐδέν ἅπτεται νεκρού

οι αγνές παρθένες, που δε γνωρίζουν τίποτε για το κρεβάτι του γάμου, χαμηλώνουν τα μάτια τους από ντροπή
αἰδοῖ ἁγναῖς παρθένοις γαμηλίων λέκτρων ἀπείροις βλεμμάτων ῥέπει βολή

απλός ο δρόμος που οδηγεί στο θάνατο
ἁπλῆ γάρ οἶμος εἰς Ἅιδου φέρει

Εσύ που είσαι νοικοκύρης στο σπίτι σου, κοίτα καλά παντού και να προσέχεις
σύ δ᾿ ὁ σταθμοῦχος εὖ κατιλλώψας ἄθρει

Γιατί η πραγματική ντροπή-συστολή είναι η πιο μεγάλη αρετή της νύφης
αἰδώς γάρ καθαρά και νυμφοκόμος μέγ᾿ ἀρίστα