Flipbook (flipbookpdf.net)

Αφού κρεμάσαμε τις κάλτσες για να δεχθούν τα δώρα…

…ψαρέψαμε μερικά ζαχαρωτά για να τα δώσουμε στον Άη Βασίλη…

…δώσαμε μία ώθηση στο έλκηθρο του Άη Βασίλη…

…ετοιμάσαμε γλυκίσματα να τον κεράσουμε…

…ακολουθήσαμε τα ίχνη του σε χιονισμένες ταράτσες…

…χορέψαμε με τα μουσικά αστέρια…

…ήρθε και ή ώρα για την αντίστροφη μέτρηση…

Καλή χρονιά!!!

Κάθε λέξη, λένε οι ποιητές, έχει τη δική της ζωή. Την πιο παράξενη όμως έχει η λέξη «Γιατί», επειδή σε αυτήν κρύβεται όλο το παράπονο των ανθρώπων. Σε αυτή την ιστορία το «Γιατί» είναι ένα τσαλακωμένο λήμμα που ξέφυγε από το ανοιχτό παράθυρο ενός μεγάλου εκδοτικού οίκου,

για να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο. Θα γνωρίσει παιδιά που αναρωτιούνται «Γιατί σ’ εμένα;».

Παντού τα παιδιά έστελναν το “Γιατί” και κάπου αλλού, να ψάξει για απαντήσεις, να βρει λύσεις.
Απογοητευμένο από τον κόσμο που έχουν φτιάξει οι άνθρωποι, το «Γιατί» θα φτάσει μέχρι τον ουρανό. Εκεί θα συναντήσει τα αστέρια-ευχές.

Ευχές των παιδιών που έχουν δύναμη, που αντιστέκονται, που αγωνίζονται, που ονειρεύονται. Κι όσο πιο δυνατή ευχή, τόσο πιο έντονα το αστέρι λάμπει ελπίδα.

Τότε το «Γιατί» καταλαβαίνει πως μια ελπίδα υπάρχει να αλλάξει ο κόσμος. Τα παιδιά.

Βασισμένο στο “Το ‘Γιατί’ των παιδιών φέρνει την ελπίδα” του Βαγγέλη Ηλιόπουλου από τις Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

Γράφουμε τις ευχές μας και στο βάζο αναμνήσεων της τάξης μας ας μπει το πνεύμα των Χριστουγέννων…

Καθώς το κλείσιμο των σχολείων για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές πλησιάζει, σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε τα κηπευτικά μας. Σαλάτες φάγαμε, να τα μοιράσουμε δε γίνεται “Είναι 8 κι εμείς 24. Δεν είναι δίκαιο δε θα πάρουμε όλοι”, οπότε…

…τα μαζεύουμε σε ένα κουτί, το διακοσμούμε, γράφουμε ευχές…

…και επισκεπτόμαστε το κοντινό μανάβικο. Τα αφήνουμε εκεί ώστε ο μανάβης να τα προσφέρει εκεί που θα κρίνει ότι χρειάζεται…

Τρέχουν τρέχουν τρέχουν μες τη νύχτα

καλικάντζαροι ένα σωρό

τρέχουν τρέχουν τρέχουν και ξαφνιάζουν

 με τις σκανδαλιές τους το χωριό…

(ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ – παιδικό Χριστουγεννιάτικο τραγούδι/Στίχοι: Σοφία Πανίδου/Μουσική: Λένκα Πέσκου)

Δίνουμε μορφή στον καλικάντζαρο της φαντασίας μας καθώς και στην σκανταλιά του…

…Τα λαμπάκια στα δέντρα θα τρελάνουν

θα μπερδέψουν τις κάλτσες του μπαμπά

σ’ όλο τον κόσμο πλάκες θα κάνουν

 και θα γελάνε σα μικρά παιδιά…

Τα δέντρα που φτιάχνουμε είναι κάπως …μπερδεμένα αλλά ευφάνταστα…

Το πρωί η Φράνσις έβλεπε από το παράθυρο του διαμερίσματός της … (Από το παραμύθι της Kate DiCamillo  «Η μουσική των Χριστουγέννων» – Εκδ. ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ)

«Κάποιες φορές, για να πιστέψουμε στα θαύματα, πρέπει να δούμε ένα να γίνεται. Άλλες πάλι, αν πιστέψουμε πολύ σε ένα θαύμα, τότε ίσως αυτό συμβεί. Αυτά τα Χριστούγεννα, η μικρή Αθηνά θα ανακαλύψει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον μέσα από μία απίθανη συνάντηση…» Από το παραμύθι του Δημήτρη Μπογδάνου «Το σκουριασμένο τρίγωνο» (Εκδ. Μεταίχμιο)

“…Η Αθηνά συνέχισε να τραγουδάει όλοκαι πιο δυνατά, όλο και πιο χαρούμενη. Κι ο ήχος από το τρίγωνο αγκάλιαζε τη φωνή της, υψωνόταν μαζί της στον αέρα και την έκανε να ακούγεται αγγελική… ‘ Αθηνά μου, ήσουν υπέροχη! Σαν να τραγουδούσαν άγγελοι’ είπε και της έδωσε ένα μεγάλο φιλί…”

“Οι Μάγοι, όπως ξέρετε όλοι, ήταν άνθρωποι σοφοί-πάνσοφοι, που έφεραν δώρα στο νεογέννητο Χριστό, στη φάτνη. Αυτοί πρώτοι επινόησαν την τέχνη των χριστουγεννιάτικων δώρων. Μιας κι ήταν σοφοί, σοφά ήταν σίγουρα και τα δώρα τους… Κι εδώ τελειώνει η ιστορία που κουτσά στραβά κατάφερα να σας πω: η πεζή ιστορία δύο τρελόπαιδων, που απερίσκεπτα τελείως θυσίασαν ο ένας για χάρη του άλλου ό,τι πιο πολύτιμο είχα, και δυο τελευταία λόγια για τους σοφούς των ημερών μας: απ’ όσους χάρισαν δώρα εκείνα τα Χριστούγεννα, η Ντέλα κι ο Τζιμ ήταν οι πιο σοφοί. Απ’ όσους δίνουν και παίρνουν δώρα, οι άνθρωποι σαν αυτούς είναι οι πιο σοφοί. Παντού και πάντοτε είναι οι πιο σοφοί απ’ όλους μας.

Είναι οι Μάγοι της εποχής μας”

Από το παραμύθι του Ο. Χένρι “Το Δώρο των Μάγων” (Εκδ. ΑΙΣΩΠΟΣ)

Εμείς τι δώρο θα χαρίζαμε σε κάποιον που αγαπάμε;

Σύμφωνα με την Κωνσταντίνα, όταν μεγαλώσει και θα έχουν μακρύνει τα μαλλιά της πολύ, θα τα κόψει για να τα δώσει στη μικρή της αδερφή που επειδή έχει κοντά μαλλιά την κοροϊδεύουν τα παιδιά στο σχολείο… !!!

Τι μπορεί να γίνουν μερικά παλιά ξεχασμένα κομμάτια παζλ;

Να πεταχτούν ή να μεταμορφωθούν;

Μάλλον ετοιμαζόμαστε να διώξουμε το 2021…

Οι θησαυροί που μαζέψαμε από την εκδρομή μας στο δάσος δεν έμειναν στο βάζο με τις αναμνήσεις μας. Βάφτηκαν…

…και μεταμορφώθηκαν…

Άλλα μεγάλα, άλλα μικρά, άλλα ανοιγμένα κι άλλα πιο κλειστά…όλα διαφορετικά αλλά όλα μοναδικά. Εκεί είναι η ομορφιά. Και γίναν δάσος για να ταξιδέψουν ανάμεσά τους τα ταρανδάκια…

Μοιάζουν καραμελένια – όμως δεν είναι . Το μόνο σίγουρο είναι πως θα φαίνονται ακόμη πιο ωραία όταν το φως από τα λαμπιόνια του δέντρου θα πέφτει πάνω τους…

«Το Σχολείο του Δάσους και η εκπαίδευση του Μικρού Δέντρου»

(σε συνεργασία με το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Πραμάντων)

Σκοπός του προγράμματος είναι η συνειδητοποίηση της σπουδαιότητας του δάσους για την προστασία του εδάφους, του ευρύτερου περιβάλλοντος και της ανθρώπινης ζωής, για τον κύκλο του νερού, του διοξειδίου του άνθρακα και του οξυγόνου, τη βιοποικιλότητα και τη σταθεροποίηση του κλίματος της Γης, καθώς και η αξιοποίησή του ως πεδίο ανάπτυξης δραστηριοτήτων που καλλιεργούν την πολλαπλή νοημοσύνη των μαθητών.

Τι λέτε θα χωρέσουμε όλοι;

Το δέντρο μας μιλά κι εμείς ακούμε…

Λίγη προθέρμανση πριν ξεκινήσουμε …

προσανατολιζόμαστε με τη βοήθεια της πυξίδας …

Έτοιμοι για να μαζέψουμε  θησαυρούς για τη μαμά

Μια στάση – μια ανάσα

Λίγο φυτόχωμα για τα μαρούλια μας

Σπάμε την πέτρα – τόση δύναμη …

Ευχαριστούμε πολύ τις κυρίες Κατερίνα & Γκέλυ – Ραντεβού τον Μάιο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Με τις ταπετσαρίες που έχουμε περίσσευμα φτιάξαμε τη βάση για να κολλήσουμε φιγούρες της εποχής και να φτιάξουμε τα στολίδια του δέντρου της τάξης…

Τα υπολείμματα – οι λωρίδες (Α)- μπήκαν στη σειρά …

…και σχημάτισαν κάτι που μοιάζει με ηχείο, ανεμοστρόβιλο, ουρά αλεπούς, το σύμβολο της κόρνας, αυτό που δείχνει το κινητό όταν φορτίζει, τρίγωνο, σκεπή από σπίτι, καράβι, ντουντούκα, πυραμίδα, σκουφάκι ξωτικού, πώς πάει η φωνή μας από το 5 στο 0… Μπήκε λοιπόν και μία πινελιά κανέλας μήπως και σκεφτούμε και κάτι άλλο -πιο κοινό

Και ναι! είναι ένα δέντρο – χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ευκαιρία με τα κομματάκια που μαζεύουμε να φτιάξουμε τα δικά μας  μικρά δεντράκια…

Κι ανάμεσά τους ο Σπουργίτης από το παραμύθι “Το χελιδόνι που περίμενε τα Χριστούγεννα” της Δόξας Κωτσαλίδου (ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ)

Κι ενώ ο Τσέστερ έπεσε σε χειμερία νάρκη, ο Πίτσι και η Κι βγήκαν επιτέλους από τη φωλιά τους …

…ίσως για να δουν το νέο επισκέπτη μας τον Δάκη τον Ταρανδάκη που για 1η μέρα μας ζήτησε με τη φωνούλα του να φτιάξουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο…

“Οι εκλογές των ζώων” των  Desqualdo Paula & Markun Pedro από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, είναι ένα βιβλίο γραμμένο από παιδιά για τα παιδιά και μιλά με διασκεδαστικό τρόπο για τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και το κοινό καλό.

ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ;

«Οι εκλογές των ζώων είναι ένα βιβλίο για την πολιτική γραμμένο από παιδιά για παιδιά. Είναι το αποτέλεσμα μιας ανοιχτής και συλλογικής διαδικασίας, στην οποία συμμετείχαν πολλοί άνθρωποι. Αρχικά, 220 συνεργάτες στήριξαν τη δημιουργία αυτού του βιβλίου στην ιστοσελίδα συλλογικής χρηματοδότησης www.juntos.com.vc. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκαν πέντε εργαστήρια στο Σάο Πάολο και στην Φλοριανόπολις στη Βραζιλία, όπου τα παιδιά υποδύθηκαν τα ζώα του δάσους και οργάνωσαν εκλογές. Ο,τι συνέβη σε αυτές τις διασκεδαστικές και γεμάτες εκπλήξεις συναντήσεις αποτέλεσε την έμπνευση γι’ αυτό το βιβλίο.»

Γνωρίσαμε λοιπόν τους ήρωες, αντιληφθήκαμε το πρόβλημα που τα ώθησε σε διαμαρτυρία και στην απόφαση να προχωρήσουν σε εκλογές κι εκεί που παρακολουθήσαμε τους λόγους των υποψηφίων, τα φυλλάδια σκορπίστηκαν στο δάσος, έγιναν συζητήσεις & debate και είμαστε έτοιμοι να δούμε το τελικό αποτέλεσμα, το παραμύθι διεκόπη και αφού βγάλαμε τις ταυτότητές μας…

…μπήκαμε πίσω από το παραβάν…

…διπλώσαμε τα ψηφοδέλτιο και τα ρίξαμε στην κάλπη.

Η διαδικασία ολοκληρώθηκε και μετά ξεχωρίσαμε τα έγκυρα από τα άκυρα…

Αρχίσαμε να καταγράφουμε τις ψήφους…

…υπολογίσαμε…

…και βγάλαμε το τελικό αποτέλεσμα

.

Στο παραμύθι τελικά τι έγινε; Υπήρξε ταύτιση; Τι οδήγησε την τάξη μας να ψηφίσει την κόμπρα;

Στο παραμύθι νικητής αναδείχθηκε ο Βραδύπους ο οποίος δήλωσε

«… Ωστόσο, όλοι μαζεύτηκαν για να ακούσουν τι είχε να τους πει ο Βραδύπους…

ΕΜΑΘΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ.

Έμαθα ότι το Λιοντάρι το μόνο που θέλει είναι να του αναγνωρίσουν τη δουλειά που έχει κάνει . Ότι ο Μακάκος αυτό που θέλει στην ουσία είναι ένα μέρος για να παίζει. Ότι η Κόμπρα θέλει τα άλλα ζώα να ξέρουν πως έχει και καλά στοιχεία και όχι μόνο δηλητήριο. Ότι η Κουκουβάγια θέλει ένα σχολείο για να διδάσκει στα μικρά πουλιά πώς να πετάνε και ότι κάθε ζώο έχει τις δικές του ανάγκες κι επιθυμίες. Όλα τα ζώα είναι σημαντικά, το καθένα με τον τρόπο του. Η πρώτη πράξη της διακυβέρνησής μου θα είναι να δημιουργήσουμε ένα συμβούλιο ώστε να έχουν όλοι γνώμη για όσα θα γίνουν στο δάσος. Με ηρεμία, θα μείνουμε πάντα ενωμένοι!

Και αυτή ήταν η ιστορία για το πώς τα ζώα του δάσους εξέλεξαν τον νέο τους πρόεδρο… Μέχρι την επόμενη άνοιξη!»…

Μήπως τα παιδιά ‘είδαν’ στις προεκλογικές ομιλίες αυτόπου διαπίστωσε και ο Βραδύπους; …Ίσως…

“Κάτι παράξενο συνέβαινε σε αυτή την αποθήκη… Mόλις άνοιγε η πόρτα, συναγερμός χτυπούσε για όλα εμάς τα περιστέρια. Μπαίναμε σχεδόν ολόκληρα μέσα στα άχυρα, για να προστατευτούμε. Δεν έπρεπε να μας δει το φως! Θα μας έκαιγε τα φτερά! Ο πρώτος κανόνας που μάθαμε από την αρχηγό, το περιστέρι με τα γαλάζια φτερά”.

Έτσι ξεκινά το παραμύθι του Β. Κουτσιαρή «Η αποθήκη» από τις εκδόσεις ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ. Και σταδιακά ξετυλίγεται μία ιστορία φόβου, καταπίεσης,στέρησης δικαιωμάτων, φυλακής και μίας αρχηγού που θέλει να γίνεται το δικό της… Όσο διαβάζουμε την ιστορία βρίσκουμε ομοιότητες με τα γεγονότα που παρακολουθήσαμε στα video.  Το περιστέρι αρχηγός με τα γαλάζια φτερά που έχει φροντίσει ώστε όλα τα περιστέρια να φοβούνται , αν ήταν άνθρωπος θα μπορούσε να είναι “ο Παπαδόπουλος κυρία”…

Επειδή όμως “καλή η ασφάλεια της φωλιάς και η σιγουριά της ρουτίνας αλλά ακόμα καλύτερο το όνειρο του ήλιου, της ζωής που έξω τρέχει και φτιάχνει σενάρια και ομορφιές και συμβαίνει και προχωρά…” ζωγραφίζουμε το περιστέρι μας όπως θα θέλαμε να ζει –  όχι κλεισμένο και φοβισμένο σε μία αποθήκη, να κρύβεται κάθε φορά που το φως μπαίνει μέσα αλλά με τα φτερά του ανοιχτά, να πετά …

Με πηλό φτιάξαμε τη δική μας “Λευκούλα” – σύμβολο ειρήνης και απαραίτητη προϋπόθεση σεβασμού των δικαιωμάτων μας…

Το σύμβολο της ειρήνης δημιουργήθηκε με διαφορετικά υλικά – αφού μας αρέσει τίποτε να μην είναι ίδιο …

Σκεφτήκαμε τι συνέβη στις 17 Νοεμβρίου και ζωγραφίσαμε εκείνη τη βραδιά…

“Συναντηθήκαμε” με τη Βάσω Κατράκη. Είδαμε που γεννήθηκε, τους γονείς της και τα αδέρφια της, την αγάπη της για τη ζωγραφική αλλά  και την εξορία της. Κι εκεί στο νησί που ήταν περνούσε τον καιρό της φτιάχνοντας καπέλα από άγρια βούρλα. Κι ύστερα ανακάλυψε τα βότσαλα…  Κι έστελνε μηνύματα με αυτά…

«Μετά τα ζωγράφιζα σιγά σιγά. Τα έφτιαχνα για να περνάει το άχτι μου… Ποτέ δεν τα μέτρησα καλλιτεχνικά εκείνα τα χαλίκια. Μετά έρχονταν οι κρατούμενοι και μου ζητούσαν να ζωγραφίσω βότσαλα με τα δικά τους χαιρετίσματα. Ήταν, θυμάμαι, μια εποχή, που όλοι οι εξόριστοι, σκυμμένοι δίπλα στη θάλασσα, ψάχναμε για βότσαλα. Δεν ξαναζωγράφισα πέτρες από τότε»

Φτιάχνουμε τα δικά μας βότσαλα…

…και τα μετατρέπουμε σε φοιτητές στα κάγκελα του Πολυτεχνείου…

Δοκιμάζουμε να ζωγραφίσουμε με κάρβουνο – ένα υλικό που χρησιμοποίησε και η καλλιτέχνιδα…

…και 2 παιδιά αφήνουν 2 λουλούδια στο μνημείο…

Διαβάσαμε το …  ανατρεπτικό … “Για να ενωθούμε, θ’ ανακατευτούμε” , το παραμύθι του L. Cardon από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ. Ηρωίδες οι κότες -που πάντα ο συγγραφέας έβρισκε εκνευριστικές. Κότες -άσπρες, μαύρες, καφετιές- αντιπροσωπεύουν την ποικιλία ανθρώπινων  τύπων και χαρακτήρων (αρχηγοί, ακόλουθοι, ειρωνικοί, σκεπτόμενοι ). Οι κότες δοκιμάζουν κάθε συνδυασμό για να βρεθεί ο επικεφαλής, κάνουν ψηφοφορία… τελικά καταλαβαίνουν ότι η διχόνοια και η μόνιμη διαφωνία δεν οδηγούν πουθενά. Η λύση είναι να ανακατευθούν μεταξύ τους  για να πετύχουν τον σκοπό τους.   Το τέλος μας έκανε να γελάσουμε και να ξεχάσουμε το μαύρο που είχε κυριαρχήσει στις δραστηριότητες των προηγούμενων ημερών.

“…Γινόμουν δώδεκα εκείνη τη μέρα του Οκτώβρη που το σεντόνι όλων μας γέμισε ξαφνικά σκιές άγνωστες κι απειλητικές… ‘Εδώ Ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών. Μεταδίδομεν το πρώτον ανακοινωθέν του Ελληνικού Γενικού Στρατηγείου…’ …Πρώτος μαθαίνω τα νέα του Μετώπου από το ραδιόφωνο κι από τους εφημεριδοπώλες που διαλαλούν τα πρωτοσέλιδα…”

“Βγαίνουμε στα μπαλκόνια και κοιτάμε ανήσυχοι μι τον δρόμο και μια τον ουρανό… Μια βροχή από “ΌΧΙ” και “ΖΗΤΩ” ποτίζει το κέντρο της Αθήνας…”

Αφού γράψουμε σε άμμο το δικό μας ΟΧΙ …

…ετοιμάζουμε τα στεφάνια προς τιμήν όλων αυτών που ανέβηκαν στα τρένα που “…ξεφυσώντας σαν χοντρή σαρανταποδαρούσα με δεκάδες χέρια και πόδια…” πήγαν να πολεμήσουν στα βουνά της Πίνδου…

“…Τώρα που το σχολείο είναι κλειστό, παίζουμε συνέχεια. Με τα κεριά να φωτίζουν το τεντωμένο σεντόνι στην αυλή μας, ο Σβούρας κι εγώ πολεμάμε τον εχθρό…”

Μαζί με τον Λευτέρη – “…είναι περίεργο πώς γίνεσαι από παιδί άντρας σε μια μόνο μέρα…”- γινόμαστε πράκτορες, δημιουργούμε κώδικα για να μεταδώσουμε το μήνυμα …

“…Απρίλης πια. Οι παπαρούνες παντού, το χαμόγελο της άνοιξης. Το δικό μας, όμως, χαμόγελο το άρπαξαν βίαια οι απειλητικές σκιές που όλο πλησιάζουν και πληθαίνουν…Κατακόκκινη η σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό ματώνει με τη σκιά της την Ακρόπολη και μαυρίζει την καρδιά μου…”

Τα άγρια θεριά που είχαμε συναντήσει στο βιβλίο “Τα κίτρινα καπέλα» της Κ. Ματαθία – Κόβο (εκδ. Πατάκη) έφτασαν μέχρι εδώ. Θυμόμαστε πως όπως η οικογένεια Μπε υποχρεώθηκε να φορέσει κίτρινα καπέλα κάποιοι άλλοι υποχρεώθηκαν να φορέσουν κίτρινα αστέρια και να περπατήσουν στις όχθες ενός ποταμού. Αφήνουμε ένα λουλούδι στα παπούτσια – μνημείο…

“…Κανείς από μας δεν κυκλοφορεί αργά το βράδυ. Μόνο αυτές οι τρομαχτικές σκιές που μέρα τη μέρα καταβροχθίζουν την Αθήνα μας, τη χώρα όλη. Οι σκιές με τα αγριεμένα στόματα που όλο διατάζουν.Οι σκιές με τα σιδερένια κράνη και τις βαριές μπότες. Τις μπότες που δεν μ’ αφήνουνε να κοιμηθώ τη νύχτα…”

Ο Λευτέρης δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Τουλάχιστον έχει το κρεβάτι του. Τι γίνεται όμως με το γειτονόπουλο;

“…Μια απ’ αυτές τι; ατέλειωτες νύχτες, ένα δυνατό χτύπημα στο παραθυρόφυλλο με κάνει να πεταχτώ όρθιος. Μέσα απ’ τις γρίλιες διακρίνω μια φιγούρα παράξενα γνώριμη…”

Ο  μπαμπάς του Λευτέρη γύρισε. “…Πιο αδύνατος, αλλά γερός. Ο κύριος Φώτης όχι…”

Στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές. Κάθε ένας από αυτούς έχει χάσει κάτι…

Το παιδί έχασε τον μπαμπά του (Β )  Η μαμά έχασε τον άντρα της (Α ) Ο μπαμπάς έχασε τη ζωή του (Χ )

Η πείνα είναι μεγάλη.“…Γίνεται μάχη γύρω από τους σκουπιδοντενεκέδες για λίγα ψίχουλα. Βλέπω συνέχεια στα πεζοδρόμια σκιές της ζωής.  με πρησμένες κοιλιές και σφραγισμένα μάτια. και το παίρνω απόφαση. Όταν ο Στράτος από τις “Αγριόγατες” μου προτείνει να μπω στην ομάδα τους, δε λέω όχι…”

“…Ώσπου , μετά από 1264 μέρες- τις μετρώ μία μία- ο εφιάλτης φεύγει νικημένος…να δούμε πάλι την ελληνική σημαία να κυματίζει περήφανη στον Ιερό Βράχο…”

Και καθώς ήταν και ευρωπαϊκή εβδομάδα προγραμματισμού, την κάναμε και με αυτό τον τρόπο…

Τα αποσπάσματα είναι από το εκπληκτικό

“Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου”

της Γιώτας Αλεξάνδρου από την ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ

Με αφορμή το παραμύθι της Anna Walker «Ο κύριος ΟΥΦ» (εκδόσεις ΜΙΚΡΗ ΣΕΛΗΝΗ) αναρωτιόμαστε πότε λέμε εμείς Ουφ!…

 … Αναστενάζω… (Ι)

…Κουράστηκα!  …Το γλίτωσα!  …Πώς θα τα κάνω όλα αυτά; (Β)

…νερό. Διψάω!  …πόσο μεγάλο είναι το όνομά μου; …Δεν το θέλω αυτό το φάρμακο!  (Κ)

…Έφυγε! (Β)

…Βαρέθηκα! …Πόση ώρα ακόμη θα μείνει η γυναίκα μου στη δουλειά; …Δεν μπορώ να πλύνω άλλα πιάτα!(Ε)

…Πόσο μακριά θα πάω; …Πότε θα τελειώσω τις δουλειές; …Πόσα σκαλιά θα κατέβω ακόμη;(Χ)

…Γιατί πρέπει να τα ξέρω όλα αυτά τα πράγματα σήμερα; (Α)    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

και γνωρίζουμε τον “Μπίλυ που περνά μια άσχημη μέρα. Ο κ. Ουφ τον ακολουθεί παντού και τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο δύσκολα. Κάποια στιγμή, οι δυο τους θα βρεθούν αντιμέτωποι και τότε θα συμβεί κάτι αναπάντεχο…» Ο Μπίλυ έχει κακοκεφιά. “Ξύπνησε στραβά όπως η Μ σήμερα το πρωί” (Α) …

Αλλά επειδή ξέρουμε πως στην καθημερινότητά μας πάντα θα υπάρχει “λίγη χαρά, λίγη λύπη και μπόλικη αγάπη”, θα κοιτάξουμε το δικό μας ΟΥΦ κατάματα και θα αντιστρέψουμε την κατάσταση…

Ο κύριος ΟΥΦ που μας γρατζούνισε, μας ενόχλησε και κάποιους πόνεσε όταν τον ψαχουλέψαμε, από γκρίζος όταν τον είδαμε, μεταμορφώνεται σε κάτι πιο χαρούμενο…

Άλλωστε, τα συναισθήματά μας αναζητούν χώρο  να εκφραστούν, να βρουν μονοπάτι να διαφύγουν ώστε να μην συμπιεστούν και αναστατώσουν το μέσα μας, το ποτάμι. Όπως ο Γιάννης από το παραμύθι της Μαρίας Ρουσάκη «Ένα ποτάμι μέσα μου» (εκδόσεις Πατάκη). Το δικό του ποτάμι  άλλοτε κυλά ήρεμο, όπως όταν παίζει στο πάρκο με τον σκύλο του, τον Δία, όταν ακούει μουσική ή όταν διαβάζει κάποιο βιβλίο, άλλοτε φουσκώνει όπως όταν κερδίζει τον παππού στο σκάκι κι άλλοτε τρέχει άγριο και ορμητικό όπως τότε που τον τιμώρησε η μητέρα του επειδή ζωγράφισε τον τοίχο.Όμως όταν λυπήθηκε και πόνεσε πολύ με την απώλεια του σκύλου του το μέσα του μοιάζει πιο πολύ με ένα παγόβουνο. Κι αυτό πρέπει όμως κάποια στιγμή να λιώσει, πρέπει να το αφήσει να ξεχειλίσει…

Σκεφτόμαστε πώς θα δημιουργήσουμε τα δικά μας χρωματιστά παγόβουνα και πώς θα τα κάνουμε να λιώσουν. Τελικά δεν ήταν δύσκολο να αφήσουμε το δικό μας ποτάμι να ξεχειλίσει…

Το αποτέλεσμα…απλά εκπληκτικό- γιατί η λύπη μπορεί να είναι και δημιουργική…

Κι όπως πάντα μετά τη βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο και μετά τη νύχτα ξημερώνει μία καινούρια μέρα έτσι και μετά τη λύπη -που θα πάει – έρχεται πάλι κι η χαρά…

Είμαστε χαρούμενοι όταν…

…δύο άνθρωποι αγκαλιάζονται, …είμαστε όλη η οικογένεια μαζί, …μας φιλάει η μαμά κι ο μπαμπάς, …παίζουμε με το ζάρι παιχνίδια με τη μαμά, …ο μπαμπάς φτιάχνει τελικά το αυτοκινητάκι που χάλασε…

Κι όπως διαβάσαμε και γελάσαμε «Ευτυχία είναι ένα καρπούζι πάνω στο κεφάλι σου» (της Stella Dreis από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ) Η ζωή θέλει κέφι, φίλους, χαμόγελα, ενθουσιασμό και ζωντάνια. Με τον τρόπο μας το επιβεβαιώσαμε…

και κάπου εκεί…ανάμεσα στις χαρές και στις λύπες κρύβεται και η μπόλικη αγάπη , όπως μου θύμισε ο Β…

…

…κι όλα αυτά και στα αγγλικά με τη Mrs Amalia…

Η φράση “Λίγη χαρά, λίγη λύπη και μπόλικη αγάπη”

είναι από το παραμύθι της Παπαγιάννη Μαρίας 

“Μια άλλη μέρα θα νικήσεις εσύ…” (εκδόσεις Πατάκη)

την οποία ‘υιοθετήσαμε’ ως σύνθημα στην αρχή της χρονιάς,

όταν διαβάσαμε το παραμύθι στο πλαίσιο της συνοχής της ομάδας…

Πριν την ανάγνωση του παραμυθιού του  Luciano Lozano ”Η Χαρά χορεύει” από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ο Τσέστερ αφηγείται στο γράμμα του μία αληθινή ιστορία – αυτή της Gyllian Lynne…

…και ζητάει να ζωγραφίσουν ένα ψάρι όπως και όπου το φαντάζονται. Άλλοι θα το δουν σε γυάλα…

…άλλοι στη θάλασσα ή σε λίμνη…

…άλλοι παρέα με μια γοργόνα…

…άλλοι στο τηγάνι ενός παππού (!!!)…

…άλλοι στο πιάτο παρέα με λεμόνι, ντομάτα κι ένα φύκι…

…άλλοι στην κοιλιά ενός πιο μεγάλου ψαριού … (!!!!!!!!!)

…άλλοι στο καλάμι του συμμαθητή μας που σώζει την οικογένεια από τον καρχαρέξ ενώ ο μπαμπάς κρατάει τη βάρκα σταθερή με το κουπί και η μαμά κρατά τη … που κλαίει…

…όμως κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ένα ψάρι να σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο, αφού θα πεθάνει κατευθείαν , δε ζει χωρίς νερό, δεν αντέχει έξω από το νερό, θα παγώσει και θα μείνει ακίνητο, θα το φάνε τα πουλιά….

Ο ληστής έσπασε ένα ποτήρι. Η κάμερα ‘έγραφε’ τον ληστή, χτύπησε η σειρήνα και ήρθε ο αστυνομικός που άκουσε την σειρήνα για να τον συλλάβει. Κι όλα αυτά με αφορμή το /λ/ της λύπης…