Ενώ αυτά τα αυγά άλλα τα σώσαμε κι άλλα …τα σπάσαμε… με κάποια άλλα τι έγινε; Ε! κάποιες απώλειες υπήρξαν αλλά τελικά τα καταφέραμε – τα σώσαμε!!!
Στο Τζαμί του Ασλάν Πασά
Κλείνοντας την ενότητα “Everything around me” δε θα μπορούσαμε να μην επισκεφθούμε το Δημοτικό Μουσείο…
Ξεκινήσαμε κι ο ήλιος μας έκανε παρέα…
«Οι ιστορίες είναι φτερά που σε βοηθούν να πετάς ψηλά κάθε μέρα»
«Οι ιστορίες είναι φτερά που σε βοηθούν να πετάς ψηλά κάθε μέρα. Το διάβασμα είναι ελευθερία. Το διάβασμα είναι ανάσα. Το διάβασμα σ’ αφήνει να βλέπεις τον κόσμο με τρόπο διαφορετικό και σε καλεί σε κόσμους που δε θα θέλεις ποτέ να τους αποχωριστείς. Το διάβασμα επιτρέπει στο πνεύμα σου να ονειρεύεται.Λένε ότι τα βιβλία είναι φίλοι για όλη μας τη ζωή και συμφωνώ. Το ιδανικό δικό σου σύμπαν πλαταίνει όταν διαβάζεις. Οι ιστορίες είναι φτερά που σε βοηθούν να πετάς ψηλά κάθε μέρα, βρες, λοιπόν, τα βιβλία που μιλούν στο πνεύμα σου, στην καρδιά σου, στο μυαλό σου. Τα βιβλία είναι γιατρικά. Θεραπεύουν. Καθησυχάζουν. Εμπνέουν. Διδάσκουν. Ας ευγνωμονούμε τους παραμυθάδες, τους αναγνώστες και τους ακροατές. Ας ευγνωμονούμε τα βιβλία. Είναι φάρμακα για έναν καλύτερο, φωτεινότερο κόσμο. Ευχαριστώ πολύ.»
Το μήνυμα έγραψε ο συγγραφέας Richard Van Camp για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. (ΠΗΓΗ: https://www.elniplex.com/%CE%BF%CE%B9-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%86%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5-%CE%B2%CE%BF%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%8D/)
Εμάς μας ενέπνευσαν «Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κου Μόρρις Λέσμορ» του William Joyce (εκδ. ΠΑΤΑΚΗ)
Καλή Σαρακοστή…
Κι αφού πετάξαμε τον χαρταετό μας ξεκινά η περίοδος της Σαρακοστής…
“Την Κυρα-Σαρακοστή, που είναι έθιμο παλιό οι γιαγιάδες μας τη φτιάχνουν με αλεύρι και νερό.
Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι της σταυρό και το στόμα της ξεχνούσαν γιατί νήστευε καιρό.
Και μετρούσανε τις μέρες με τα πόδια της τα επτά κόβαν ένα τη βδομάδα μέχρι να ‘ρθει η πασχαλιά.”
Φτιάξαμε και τον Κουκαρά– συμβολικό φρουρό και χρονοδείκτη της Σαρακοστής : Ο κουκαράς αποτελούνταν από ένα μεγάλο κρεμμύδι (ή πατάτα) πάνω στο οποίο κάρφωναν εφτά φτερά κότας ή κόκορα, όσες και οι εβδομάδες της νηστείας. Αυτό το ιδιαίτερο «σκιάχτρο» το κρεμούσαν στο ταβάνι τα ξημερώματα της Καθαράς Δευτέρας, και το πρωί, όταν τα παιδιά ξυπνούσαν, το αντίκριζαν με δέος και φόβο να κρέμεται και να κουνιέται στο ταβάνι!
Τα πουλιά που ταξιδεύουν…
Μιλώντας για το δύσκολο κι επικίνδυνο ταξίδι των αποδημητικών πουλιών, η Αλεξάνδρα εξέφρασε την ανακούφισή της που δεν είναι στη θέση των πουλιών…
Ακούγοντας όμως το εκπληκτικό “Τα πουλιά που ταξιδεύουν” από τον Γ. Νταλάρα & την Ελ. Ζουγανέλη (Συνθέτης: Μπραβάκης Κώστας & Στιχουργός: Κατσούλης Ηλίας) διαπιστώσαμε πόσο ταιριάζει σε κάποια παιδιά που τις τελευταίες μέρες μας συντάραξαν…
ΠΗΓΗ: https://www.ethnos.gr/
ΠΗΓΗ: https://www.tanea.gr/
“Τα πουλιά που ταξιδεύουν με φτερά σπασμένα
είναι δάκρυα σε μάτια παραπονεμένα,
είναι σώματα που μείναν δίχως αγκαλιές
αναμνήσεις που γυρίζουν σε χαρές παλιές.”
Let’s dance…
Κάποιοι έχουν κέφια …
Let’s dance!!!
«Η ομορφιά βρίσκεται στις ατέλειες»
Εμπνεόμαστε από τις μάσκες του εικαστικού Kimmy Cantrell και επιβεβαιώνουμε την άποψή του «Η ομορφιά βρίσκεται στις ατέλειες»
Περί …κλόουν
“Β… βρες ποιο καπέλο φοράει ο δικός μου κλόουν!”
Ο κλόουν έχασε τη μύτη του και ψάχνει να τη βρει…
Καλή τσικνοπέμπτη…
Όλα ξεκίνησαν όταν η χαρά έκανε ένα αβγό και από το αβγό αυτό βγήκε ο Αρλεκίνος… Ενώ τα σουβλάκια μας ψήνονται στον φούρνο, διαβάζουμε την ιστορία του Roberto Piumini από τις εκδ. Μοντέρνοι καιροί “Ο Αρλεκίνος”…
…φτιάχνουμε τον δικό μας…
…κι αφού κόψουμε τις μάσκες μας, τις φοράμε και ποζάρουμε…
… και το μετά… …. ….
“Τσαρούχι απ’ τον τόπο σου…”
Η Ευγενία Πανουτσοπούλου έχει παρουσιάσει μία διαφορετική εκδοχή του τσαρουχιού σε έκθεση με τίτλο «Τσαρούχι από τον τόπο σου και ας είν’ και στολισμένο».(ΠΗΓΗ: https://www.culturenow.gr/tsaroyxi-apo-ton-topo-soy-ki-as-einai-kai-stolismeno-ekthesh-sth-gkaleri-elenh-marnerh/)
Με φόντο το έργο της δημιουργούμε το δικό μας διαφορετικό τσαρούχι…
Κάστρο – των τίγρηδων φωλιά…
Να το κάστρο, των τίγριδων η φωλιά, που γνωρίζουν
στα νερά σου τις όμορφες ανελέητα να πνίγουν,
και στη βία, στον όλεθρο τις καρδιές τους ν’ ανοίγουν.
Όμως να, στο νησάκι σου το λιβάνι μυρίζει.
Στο σχολειό του ο καλόγερος ταπεινά ψιθυρίζει
λυτρωμού λόγια αθάνατα, που τ’ ακούν και δακρύζουν.
(«Ωδή στην Παμβώτιδα»- Τάκης Σιωμόπουλος)
“…
-Τα Γιάννινα είν’ αυτά, Παναήγια μου! Τα Γιάννινα είν’ αυτά, Θεέ μου! Ντέι! Ντέι! Τι πολιτεία πούναι τα έρημα! Χρειάζεται νάχει δεκατέσσερα μάτια κανείς και πάλι δεν τα χορταίνει!
Γυρίζοντας ύστερα προς τον Κώστα, τον ρώτησε:
-Τ’ είν’ αυτό, πούναι σαν μεγάλος καθρέφτης; Μήπως είναι ποτάμι; Γιατί δεν τρέχει, αν είναι ποτάμι;
-Αυτό είναι λίμνη…
-Τι θα πει λίμνη;
-Πολύυυυυ νερό, μεγάααααλη γούρνα.
-Αυτή είναι η λίμνη, που λεν; Ντέι! Ντέι, τι πράμα είναι! Από πού έρχεται κι ως πού πάει;
-Να, αυτού βγαίνει κι αυτού χωνεύει το πλειότερο. Τ’ άλλο χωνεύει μακρύτερα. Αυτού μέσα έπνιξε ο Αλή-πασιάς τες δεκαεφτά αρχόντισσες με την Κυρά-Φροσύνη.
-Κι αυτό το μεγάαααλο, πούναι σαν μαντρί, κι έχει γύρα γύρα ψηλούς τοίχους, αντί για φράχτη, τ’ είναι;
-Αυτό είναι το κάστρο του Γιαννίνου. Αυτού μέσα είναι τα κανόνια, ο στρατός, οι φυλακές με τους φυλακωμένους. Απ’ αυτού πολεμούσε τρία χρόνια ο Αλή-πασιάς με τον Σουλτάνο.
-Ντέι! Ντέι! Τι μεγάλο, που είναι το ξάλειμμο! Αν ήταν μαντρί, ωρέ Κώστα, πενήντα χιλιάδες γιδοπρόβατα θα χωρούσαν μέσα!…”
Απόσπασμα από το διήγημα”Ο Κουτσογιάννης στα Γιάννενα” (Χρ. Χρηστοβασίλης -“Διηγήματα της στάνης” εκδ. Νεφέλη)
ΠΗΓΗ: https://logomnimon.wordpress.com/2012/01/08/o-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%BD%CE%B1/
Περιπλανιόμαστε στο κάστρο με το δικό μας τρόπο – από το θησαυροφυλάκιο φτάνουμε στον τάφο του Αλή πασά…
“Χειμώνας”
Εμπνεόμαστε από το έργο του εικαστικού Χριστάκη “Οι τέσσερις εποχές” -μεικτή τεχνική (ΠΗΓΗ: http://www.nikias.gr/view_artist_additional.php?prod_id=1287&mode=paintings&mtag=9)
Γινόμαστε φωτογράφοι χειμωνιάτικων ρούχων που επιλέγουμε, κόβουμε, κολλάμε και…
Η θερμοκρασία έπεσε…προγραμματιζόμαστε για σκούφο!!!
Πιο πολλά στο 2ο εργαστήριο των “Μικρών μετεωρολόγων”
“Όλοι ήξεραν, αλλά κανείς δεν μιλούσε”
“Όλοι ήξεραν, αλλά κανείς δεν μιλούσε”
Έτσι ξεκινά το υπέροχο “Οι δικοί μου άνθρωποι” της Μαρίζας Ντεκάστρο από τις εκδ. ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ.
Σήμερα πολλοί από εμάς δε θέλουμε να είμαστε από αυτούς που ενώ γνωρίζουν δε μιλούν…
Τότε η σιωπή έσωσε…
“-Ξέρεις ποιοι θα τους σκοτώσουν αυτουνούς; με ρωτάει ο μπαμπάς μου.
-Οι Γερμανοί, του λέω
-Όχι, Βαγγέλη, εμείς θα τους σκοτώσουμε αφού εμείς θα τους προδώσουμε αν πούμε ποιοι είναι”….
Και πλάι σε αυτή την ιστορία που έμεινε κρυμμένη για καιρό – μια ιστορία αλληλεγγύης, αυταπάρνησης και ανθρωπισμού- άλλο ένα “διαμάντι” έρχεται να πάρει τη θέση του – η “Ζάζα” της Αργυρώς Πιπίνη (εκδ. ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ). Όπως γράφει η συγγραφέας “Όταν πεθαίνει ένα παιδί, καταστρέφεται ένα κομμάτι μέλλοντος- η ζωή που δεν πρόλαβε να ζήσει.” Η Ζάζα ήταν μία κούκλα και τα “παιχνίδια ήταν η κλωστή που συνέδεε τα παιδιά στα γκέτο και στα στρατόπεδα θανάτου με την παλιά τους ζωή, την οικογένειά τους, την ασφάλεια και τη θαλπωρή του σπιτιού τους, και αποτελούν τόπο μνήμης και στοχασμού, αλλά και κατάφαση στη ζωή. και όσα σώθηκαν μας διηγούνται την ιστορία των μικρών θυμάτων του Ολοκαυτώματος- κάθε παιδί κι ένας ολόκληρος κόσμος, ώστε να μην ξεχάσει ποτέ κανείς.”
Καινούριο έτος, καινούριος μήνας…
Μετά τα …σχετικά πυροτεχνήματα….
…διαβάζουμε τη συνταγή,
ακολουθούμε τις οδηγίες,
τρώμε και…
…συγχαίρουμε τον Βαγγέλη που αδυνατεί να πιστέψει τι του συνέβη…
Αναρωτιόμαστε ποιο δώρο να διαλέξουμε…
Ο όρος είναι πως μπορούμε να ανοίξουμε μόνο ένα – ποιο θα είναι άραγε το κριτήριό μας και γιατί; Τι συμπεράσματα θα βγάλουμε;
…………………………………….
Τελικά, το σπουδαίο περιεχόμενο –το βάζο των ευχών του 2022– βρέθηκε… και ελπίζουμε να μην ξεχάσουμε το…μάθημα που πήραμε!!!
“Ο εγωιστής γίγαντας” (Όσκαρ Ουάιλντ από τις εκδ. ΑΓΚΥΡΑ) μας ταλαιπώρησε λιγάκι μέχρι να βρούμε τον τρόπο να ξεπαγώσουμε την καρδιά του…
Πάντως καταφέραμε να ακούσουμε πολλά ‘κρακ’ στον πάγο που την είχε περιβάλλει, τον λιώσαμε κι ένας ‘νέος’ γίγαντας με καρδιά γεμάτη ευγένεια και θετικά συναισθήματα εμφανίστηκε…
Κι επειδή 8 φίλοι μας απουσίαζαν αυτή την εβδομάδα, διαβάζοντας το “Λιγουλάκι χειμώνα” του Πωλ Στιούαρτ (εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ) σκεφτήκαμε αν εμείς θα μπορούσαμε να φτιάξουμε χιονάνθρωπους για να τους υποδεχθούμε όταν με το καλό επιστρέψουν. Αλλά -όπως ήταν φυσικό – έλιωσαν…
…Τους ετοιμάσαμε λοιπόν χιόνι έκπληξη!!! …