«O ακροβάτης»… στάση ζωής

Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
(Πρώτη εκτέλεση: Χαΐνηδες)

Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

«Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται.
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει.

Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό
πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό.
Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος.

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου.»

Το αγαπημένο μου τραγούδι – στιχουργικό αριστούργημα. Εκπληκτικά ποιητικό μα και εντυπωσιακά δομημένο, με τρεις στροφές -σχεδόν σαν κινηματογραφικές πράξεις- όπου η τελευταία λειτουργεί ταυτόχρονα ως ανατροπή και επεξήγηση…

Το να πέφτεις πού και πού, είναι ατύχημα.

Το να μείνεις κάτω όμως, είναι επιλογή.

Το να σηκώνεσαι και να στέκεσαι στα πόδια σου είναι μάθημα ζωής…

Καλοκαίρι με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι…

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μες στο πανέρι
μες στη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μες στο παρτέρι
καλοκαίρι
μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μες στα πεύκα και στ’ αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μες στις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ’ άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες στα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

 
Άλμπουμ: Το κούρεμα
Συνθέτης & Στιχουργός: Σαββόπουλος Διονύσης
Έτος Κυκλοφορίας: 1989

«Μαμά/μπαμπά, βαριέμαι»

«Μαμά/μπαμπά, βαριέμαι».

Κι από την πλευρά του γονέα; Ενόχληση, τρόμος, ενοχή. Σκέφτεται: «Πώς μπορεί το παιδί να διατείνεται ότι βαριέται όταν γύρω του υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα για να ασχοληθεί; Μήπως απέτυχα να το συναρπάσω;»

Σύμφωνα με τον ψυχαναλυτή Άνταμ Φίλιπς «η ικανότητα του να βαριέται ένα παιδί αποτελεί στάδιο της ανάπτυξής του … Η πλήξη αποτελεί μία ευκαιρία ώστε να συλλογιστεί τη ζωή. Η άποψη των ενηλίκων ότι το παιδί θα πρέπει διαρκώς να απασχολείται είναι εντελώς λανθασμένη και απόλυτα καταπιεστική».

Η βαρεμάρα είναι εκεί για να τη ζούμε – μας κάνει καλό. Ούτως ή άλλως, η ζωή δεν είναι μια ατέλειωτη διασκέδαση.

Σε άρθρο στους Times,  «The Relentlessness of Modern Parenting», παρατίθεται μια πρόσφατη έρευνα που αποκάλυψε ότι, ανεξαρτήτως τάξης, εισοδήματος ή φυλής, οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά που βαριούνται μετά το σχολείο πρέπει να εγγράφονται σε απογευματινές δραστηριότητες, και πως οι ίδιοι πρέπει να σταματούν οποιαδήποτε δική τους δραστηριότητα και να ζωγραφίζουν με τα παιδιά τους όταν αυτά τους το ζητάνε. Κάθε δευτερόλεπτο ελεύθερου χρόνου πρέπει να αξιοποιείται, να μεγιστοποιείται, να αφιερώνεται σε κάποιο στόχο.

Ξεχνούν το βασικό: συμβαίνουν πράγματα όταν βαριέσαι. Το μυαλό δεν έχει άλλη διέξοδο από το να βυθίζεται σε ένα περίπλοκο φαντασιακό σύμπαν. Όταν βαριέσαι σε επισκέπτεται η φαντασία. Είσαι έτοιμος για μεγάλες ανακαλύψεις. Αφήνεις το μυαλό σου να περιπλανιέται, κι εσύ το ακολουθείς.

(Οι πίνακες είναι έργα του Bob Byerley)

«Θεωρούµε την παιδική ηλικία πολύ σηµαντική για να την εγκαταλείψουµε στα χέρια των παιδιών! Έτσι ελέγχουµε κάθε λεπτό της ζωής τους». Ο Καναδός δηµοσιογράφος Καρλ Ονορέ, συγγραφέας του best seller «Το µανιφέστο της χαρούµενης παιδικής ηλικίας» (εκδόσεις Αερόστατο), που ταξίδεψε δύο χρόνια σε ολόκληρο τον δυτικό κόσµο ερευνώντας εις βάθος τη «βιοµηχανοποιηµένη» παιδική ηλικία της εποχής µας, µιλάει στο «Βήµα» (Παπαδημητρίου Λένα – 29/10/2011) για τον «υπεργονεϊσµό» που πλήττει τα τελευταία χρόνια και την ελληνική οικογένεια και για τις επιπτώσεις της οικονοµικής κρίσης στον γονεϊκό ρόλο.

Κύριε Ονορέ, από τι πάσχει σήμερα η παιδική ηλικία στις δυτικές κοινωνίες;

«Έχουµε µετατρέψει την παιδική ηλικία σε έναν αγώνα δρόµου προς την τελειότητα. Τα παιδιά δεν έχουν αρκετό χρόνο να παίξουν, να σκεφτούν και να πειραµατιστούν µόνα τους. Κάθε λεπτό της ζωής τους βρίσκεται υπό διαρκή προγραµµατισµό, έλεγχο, επίβλεψη και αξιολόγηση (εκτός από τα λεπτά που περνούν online ή παίζοντας videogames)».

Πώς θα περιγράφατε τη σύγχρονη οικογένεια;

«Κάθε κοινωνία καταλήγει να έχει την οικογένεια που αντανακλά τις δυνάµεις και τις αδυναµίες της. Ως ενήλικες είµαστε υπερδραστήριοι και υπεραγχωµένοι και από ένστικτο ζητούµε να το µεταδώσουµε αυτό και στα παιδιά µας. Η σύγχρονη οικογένεια λειτουργεί σαν εταιρεία, εστιάζοντας κυρίως στον τοµέα της παραγωγικότητας και των ικανοτήτων. Αποστολή της εταιρείας είναι να παράξει τέλεια παιδιά».

Αφηγηθείτε μας την προσωπική ιστορία που έδωσε το έναυσμα για «Το μανιφέστο της χαρούμενης παιδικής ηλικίας».

«Σε µια συγκέντρωση γονέων οι δάσκαλοι µίλησαν όλοι µε καλά λόγια για τον επτάχρονο γιο µου, η δασκάλα όµως των τεχνικών άγγιξε την ευαίσθητη χορδή: “Ο γιος σας ξεχωρίζει”. Και να τη λοιπόν η λέξη που κάνει την καρδιά κάθε ανταγωνιστικού µπαµπά να χτυπάει σαν τρελή: “Χαρισµατικός”. Εκείνο το βράδυ “χτένισα” το Google ψάχνοντας εργαστήρια και δασκάλους εικαστικών που θα αναδείξουν το ταλέντο του γιου µου. Φαντασιωνόµουν ότι µεγαλώνω τον επόµενο Πικάσο. Το επόµενο πρωί ο γιος µου µού ανακοίνωσε: “Μπαµπά, δεν θέλω δάσκαλο, το µόνο που θέλω είναι να ζωγραφίζω. Γιατί εσείς οι µεγάλοι θέλετε συνεχώς να ελέγχετε τα πάντα;”».

Στην Ελλάδα, ο υπεργονεϊσμός, όπως τον περιγράφετε, βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Ποιες είναι οι παρενέργειές του;

«Η πίεση που ασκούµε στα παιδιά λειτουργεί εις βάρος της δηµιουργικότητάς τους. ∆εν µαθαίνουν να σκέφτονται και να αποφασίζουν µόνα τους, απλά πράττουν αυτά που τους υπαγορεύουµε. Συχνά υποφέρουν από άγχος και εξάντληση. Και δεν µαθαίνουν να γεµίζουν µόνα τους τον χρόνο τους, µε αποτέλεσµα να βαριούνται εύκολα. Τα παιδιά θα δυσκολευτούν αργότερα να σταθούν στα πόδια τους. Με άλλα λόγια, δεν θα ενηλικιωθούν. Μεγάλα ποσοστά φοιτητών Πανεπιστηµίου πάσχουν από ψυχολογικά προβλήµατα. Στη διάρκεια συνεντεύξεων για την εισαγωγή τους σε κάποιο πανεπιστήµιο οι 19χρονοι υποψήφιοι λένε στους καθηγητές: “Γιατί δεν τηλεφωνείτε καλύτερα στη µητέρα µου;”. Ο οµφάλιος λώρος µένει ανέπαφος, ακόµη και µετά την αποφοίτηση. Για να προσλάβουν αποφοίτους πανεπιστηµίων, µεγάλες εταιρείες όπως η Merrill Lunch καθιερώνουν “ανοιχτές µέρες”, όπου η µαµά και ο µπαµπάς µπορούν να εξετάσουν τις εγκαταστάσεις τους. Γονείς συχνά συνοδεύουν τα τέκνα τους στις συνεντεύξεις για δουλειά προκειµένου να διαπραγµατευτούν τον µισθό και τις µέρες αδείας τους!».

Και οι Έληνες γονείς έχουν… ψύχωση με τις ακαδημαϊκές επιδόσεις. Γνωρίζω ένα τρίχρονο αγόρι που κάνει μαθήματα αρχαίων Ελληνικών! Την ίδια στιγμή η Ελλάδα έχει τα πιο παχύσαρκα παιδιά στην Ευρώπη. Οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος;

«Στη διάρκεια της έρευνας για το βιβλίο µου συνάντησα στη Νέα Υόρκη µια γυναίκα που προσέλαβε τρεις νταντάδες για το µωρό της: µία που µιλάει ισπανικά, µία που µιλάει κινεζικά και µια τρίτη που µιλάει ρωσικά. Ευελπιστεί ότι ώσπου να κλείσει τα πέντε της χρόνια, η κόρη της θα είναι τρίγλωσση. Αν θέλετε τη γνώµη µου, το πιο πιθανό είναι το παιδί να κάνει ψυχοθεραπεία. Την ίδια στιγµή ανατρέφουµε την παχύτερη γενιά παιδιών που έχει δει ποτέ ο πλανήτης. Αλλά και τα παιδιά που αθλούνται κινδυνεύουν σε αριθµούς ρεκόρ από σοβαρούς τραυµατισµούς γιατί έχουµε εισαγάγει τον επαγγελµατισµό στον παιδικό αθλητισµό. Αφοσιωνόµαστε µετά ζήλου να χτίσουµε το βιογραφικό και τα ακαδηµαϊκά διαπιστευτήρια του παιδιού µας ενώ ταυτόχρονα τρέµουµε να το αφήσουµε από τα µάτια µας (από τη δεκαετία του ’70 ως σήµερα, η απόσταση που µπορούν να διανύσουν µόνα τους τα παιδιά στη Βρετανία µειώθηκε σχεδόν κατά 90%) και τελικά του στερούµε αυτό που χρειάζεται: χρόνο και χώρο να χαλαρώσει και να παίξει µόνο του».

Το ότι οι γυναίκες γίνονται σήμερα μητέρες σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία έχει συμβάλει στον υπεργονεϊσμό;

«Αναµφίβολα. Επειδή δηµιουργούµε µικρότερες οικογένειες, έχουµε στη διάθεσή µας περισσότερο χρόνο και χρήµα για κάθε παιδί. Οι γονείς είναι πιο στρεσαρισµένοι διότι η ολιγοµελής οικογένεια τούς προσφέρει λιγότερη γονεϊκή εµπειρία ενώ “αποθηκεύει” λιγότερα γονίδιά τους. Αν έχεις την πρώτη σου εγκυµοσύνη στα 39, είναι πολύ πιθανό να έχεις περάσει αρκετά χρόνια προσπαθώντας να αποκτήσεις παιδί. Εποµένως, ξεκινάς µε µια αγωνία. Επιπλέον, και τα δύο φύλα αποκτούµε παιδιά συχνά έπειτα από πολλά χρόνια στην αγορά εργασίας. Το αποτέλεσµα είναι να εισαγάγουµε τα εργασιακά ήθη στο σπίτι µας. Για να βελτιώσουµε την απόδοσή µας ως γονείς, κάνουµε ό,τι και στο γραφείο: φωνάζουµε τους ειδικούς, ξοδεύουµε πολλά λεφτά και δουλεύουµε νυχθηµερόν. Επαγγελµατικοποιούµε τον ρόλο του γονιού».

Οι σύγχρονοι γονείς φοβούνται να αφήσουν τα παιδιά τους να βαρεθούν και έτσι υπερπρογραμματίζουν τη ζωή τους. Μήπως πρόκειται για έναν ενήλικο φόβο;

«Οι ενήλικες φοβόµαστε τη σιωπή και την ανία διότι µας αναγκάζει να κοιτάξουµε µέσα µας, θέτοντας τα µεγάλα ερωτήµατα της ζωής. Αν αφήσουµε τα παιδιά να “βαρεθούν”, θα χρησιµοποιήσουν την ανία και τον ελεύθερο χρόνο σαν εφαλτήριο για να παίξουν, να εξερευνήσουν, να εφεύρουν. Το πρόβληµα είναι ότι εµείς µε το πρώτο σηµάδι ανίας στο πρόσωπο του παιδιού µας σπεύδουµε να λύσουµε το “πρόβληµα”, προσφέροντας καινούργια ερεθίσµατα ή ψυχαγωγία».

ΠΗΓΗ: «Βήµα»  29/10/2011

«Μ’ αγαπάς, μπαμπά;»

…του Βασίλη Κουτσιαρή από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική

“Γεννηθήκαμε σε έναν πανέμορφο δρόμο.
Σε μια πεδιάδα μακριά από σπίτια και φασαρία.
Στο τέρμα αυτού του δρόμου βρισκόταν
το σπίτι του κυρ Σταύρου, του «μπαμπά» μας.
Άνθρωπος αυτός, δέντρα εμείς.

Εγώ δεν έμοιαζα με τα υπόλοιπα δέντρα.
Εκείνα είχαν ρίξει περισσότερο μπόι από μένα
και καμάρωναν με τον ψιλόλιγνο κορμό τους,
ενώ ο δικός μου κορμός παρέμενε κοντός με τα κλαδιά μου
να καλύπτουν ένα μεγάλο κομμάτι του δρόμου.

Μια μέρα ο μπαμπάς με πλησίασε και μου είπε:
–  Πώς μπερδεύτηκε σπόρος από άλλη ποικιλία στο σακούλι μου;
Δηλαδή, είχα φυτρώσει κατά λάθος εδώ;
Ο μπαμπάς μου, άραγε, μ’ αγαπούσε;…’

(Από το οπισθόφυλλο του παραμυθιού)

Το δεντράκι το διαφορετικό, που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει το κάθε παιδί με τα ξεχωριστά του χαρίσματα, είναι χαρούμενο και ανέμελο και δεν καταλαβαίνει την διαφορετικότητά του παρά μόνο από το βλέμμα των άλλων και από τα λόγια που πληγώνουν…
– Τι λάθος έκανα με σένα, αναρωτιέται ο κυρ Σταύρος.

Στο πρόσωπο του κυρ Σταύρου – του μπαμπά, πατερούλη ή μπαμπάκα των δέντρων – θα μπορούσε να είναι εκείνοι οι γονείς που αναρωτιούνται τι λάθος έκαναν και το παιδί τους δεν είναι όπως το ονειρεύτηκαν – ευγενικό, υπάκουο, ο ‘πρώτος μαθητής’, αυτός που ξεχωρίζει στα αθλήματα και από όλους τους άλλους, πρόθυμος να διαβάζει τα μαθήματά του όποτε του ζητηθεί.

Και χωρίς να παραδεχτούν πως αυτοί έχουν το λάθος στον τρόπο που ‘βλέπουν’ τα πράγματα προσπαθώντας να βάλουν το παιδί τους σε ένα καλούπι -αυτό που αυτοί ονειρεύονται και επιθυμούν- καταλήγουν να «κόψουν τα φτερά του» με τον ίδιο τρόπο που ο κυρ Σταύρος με ένα πριόνι έκοψε τα κλαδιά της λεύκας ώστε να την αλλάξει και να μοιάζει με τις υπόλοιπες.

Το δέντρο κατόπιν θα αναρωτηθεί…

‘Δεν είμαι εγώ’
‘Γιατί σε μένα;’
‘Γιατί ο πατέρας μου δεν με θέλει;’

…γεμίζοντας απογοήτευση, στενοχώρια, πληγές ψυχής…
 
Το «Μ’ αγαπάς, μπαμπά;» είναι ένα παραμύθι για τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και την αναγκαιότητα της ύπαρξής της στον κόσμο μας. Το πρόβλημα της αποδοχής της ξεκινά από τους μεγάλους   αυτοί πρέπει να σκεφτούν και αν χρειάζεται να αλλάξουν τρόπο σκέψης και στάση ζωής.

Είναι αναγκαίο οι γονείς να αναγνωρίσουν το παιδί ως ένα άτομο ξεχωριστό και διαφορετικό από εκείνους με διαφορετικά κίνητρα, ανάγκες και στόχους. Με αυτόν τον τρόπο δίνεται χώρος στο παιδί να αναπτύξει τις δικές του επιθυμίες, να κάνει όνειρα και να τα προβάλλει στο μέλλον βασισμένο στη δική του ιδιοσυγκρασία και προσωπικότητα. Αντίθετα, προβάλλοντας στο παιδί τους τις δικές τους προσδοκίες τι άμυνες του δίνουν; Θα καταφέρουν να το κάνουν να νιώθει ελεύθερο ή μήπως –αντίθετα- εγκλωβισμένο στα ‘θέλω’ άλλων;

Το μπαλόνι είναι σαν την ευτυχία…

«Ένας δάσκαλος έφερε μπαλόνια στο σχολείο και ζήτησε από τα παιδιά να τα φουσκώσουν όλα και στη συνέχεια να γράψει το κάθε παιδί στο μπαλόνι του το όνομά του.

Μάζεψαν όλα τα μπαλόνια στο διάδρομο και ο δάσκαλος τα ανακάτεψε από άκρη σε άκρη. Ο δάσκαλος έδωσε τότε 5 λεπτά για να βρει το κάθε παιδί το μπαλόνι που είχε πάνω του το όνομά του. Τα παιδιά έτρεξαν πάνω κάτω, κοιτάζοντας και ψάχνοντας ξέφρενα, αλλά καθώς έφτασε η ώρα και τα 5 λεπτά πέρασαν… κανένα δεν βρήκε το δικό του μπαλόνι.

Τότε ο δάσκαλος είπε στα παιδιά να πάρουν το μπαλόνι που είχαν πιο κοντά τους και να το δώσουν σε εκείνο το παιδί του οποίου το όνομα ήταν γραμμένο πάνω στο μπαλόνι. Σε λιγότερο από 2 λεπτά το κάθε παιδί είχε το δικό του μπαλόνι.

Τελικά, ο δάσκαλος είπε:
«Το μπαλόνι είναι σαν την ευτυχία. Κανείς δεν θα το βρει εάν ψάχνει μόνο για το δικό του. Αντ ‘αυτού, αν όλοι νοιάζονται και για τους άλλους, θα βρουν το δικό τους πολύ πιο γρήγορα.»

ΠΗΓΗ: parents24.gr

«Πατρίδα»

«Πατρίδα» της Ουαρσάν Σάιρ  (γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία)

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του
αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
κανένας δε σέρνεται
κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται
κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδι
είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρομομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτή σου
που λέει
φύγε,
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ»

«Το ελαφοκάραβο»

…της Dashka Slater από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

«Το ελαφοκάραβο » είναι ένα ταξιδιάρικο παραμύθι με πρωταγωνιστή τον Μάρκο, μια μικρή αλεπού, με πολλές απορίες και αναπάντητα ερωτήματα. Συλλογίζεται για τη ζωή και τη φύση προκαλώντας την αδιαφορία / περιφρόνηση των άλλων αλεπούδων που τα ενδιαφέροντά τους περιορίζονται στην κοτόσουπα που θα φάνε το μεσημέρι.

Γιατί μερικά τραγούδια σε κάνουν χαρούμενο και κάποια άλλα λυπημένο;
Πόσο βαθιά βουτάει ο ήλιος όταν δύει μέσα στη θάλασσα;
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να βρεις έναν φίλο;

Ψάχνοντας για απαντήσεις αποφασίζει να σαλπάρει, μετά από πρόσκληση της καπετάνισσας Σίλβια που αναζητάει νέο, δυναμικό πλήρωμα, με το Ελαφοκάραβο. Μαζί του επιβιβάζονται  4 θαρραλέα περιστέρια και 3 όμορφα ελάφια. Κάπως έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι αναζήτησης με την ελπίδα να φθάσουν σε ένα υπέροχο νησί με το ψηλό χορτάρι και δέντρα γεμάτα καρπούς. Ο Μάρκο δεν είναι χορτοφάγος – ελπίζει πως εκεί θα βρει αλεπούδες που να γνωρίζουν τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του.

Το ταξίδι αποδεικνύεται δυσκολότερο από ό,τι αρχικά περίμεναν. Τα περιστέρια δεν είναι συνηθισμένα στη σκληρή δουλειά των ναυτικών, ενώ τα ευαίσθητα ελάφια φοβούνται. Ο Μάρκο είναι αυτός που θα καταφέρει να ενώσει και να εμψυχώσει την ομάδα. Παρά τις απογοητεύσεις, τις φουρτούνες και τις εμπόδια δεν παύει να τους υπενθυμίζει πως είναι μαζί σε αυτή την περιπέτεια.

Κι όταν τελικά φθάσουν και γευτούν όσα το νησί τους προσφέρει ένα από τα ερωτήματα που θα προκύψουν είναι το εξής:

Και τώρα γυρίζουμε πίσω ή ξεκινάμε μία καινούρια περιπέτεια;

Οι 8 συνταξιδιώτες θα πάρουν γρήγορα την απόφαση- ένας νέος προορισμός θα τους περιμένει. Το ταξίδι μπορεί να είναι δύσκολο, οι άνεμοι άλλοτε δυνατοί κι άλλοτε θα καταλαγιάζουν, αλλά αυτοί θα ταξιδεύουν παρέα …

Στην τάξη μας η πλειοψηφία αποφάσισε -επηρεασμένη από τον ενθουσιασμό του Αν…- πως θα έπρεπε να ξεκινήσουν ένα καινούριο ταξίδι. Η Κ… θα προτιμούσε να γυρίσει πίσω, ενώ ο Κ… πως θα ήθελε να παραμείνει στο νησί, αφού ήταν όμορφα εκεί….

Το βέβαιο είναι πως βοηθήσαμε τη Μ…, η οποία από το πρωί είχε δηλώσει συγκινημένη πως αντιμετώπιζε μία κατάσταση – αισθανόταν πολύ στενοχωρημένη, καθώς πλησιάζει ο καιρός για να αφήσει το σχολείο, τους φίλους της και τις κυρίες της που 2 χρόνια τώρα πέρασε μαζί τους. Δεν ήθελε να αλλάξει κάτι από αυτό , αν και ξέρει πως δε γίνεται αλλιώς.

Η τάξη μας λοιπόν υπήρξε το δικό μας ΕΛΑΦΟΚΑΡΑΒΟ. 22 διαφορετικά πρόσωπα – ξεχωριστά και μοναδικά- ακολουθήσαμε για 2 χρόνια μία κοινή πορεία, η οποία είχε από όλα. Γελάσαμε και θυμώσαμε, χαρήκαμε και λυπηθήκαμε, συγκρουστήκαμε αλλά και αγκαλιαστήκαμε, πεισμώσαμε αλλά προχωρήσαμε, σκοντάψαμε και σηκωθήκαμε. Άλλωστε το moto μας δεν έπαψε να είναι αυτό: «Λίγη χαρά, λίγη λύπη και μπόλικη αγάπη».

Το ταξίδι μας πλησιάζει στο τέλος του. Ένας κύκλος κλείνει, ένας άλλος ξεκινά. Είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε, να θαυμάσουμε το νέο, να αναρωτηθούμε για το δεδομένο, να δεχθούμε την πρόκληση και να φύγουμε από την ασφάλεια και τη σιγουριά του γνωστού. Έτσι κι αλλιώς , η αγάπη δε χάνεται και οι θύμησες δεν σβήνουν…

 

 

 

«και βγάζω το καπέλο μου…»

«και βγάζω το καπέλο μου…» του Μάκη Τσίτα από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Όπως λέει ο συγγραφέας…

“Είχα στο νου μου ένα βιβλίο που να απευθύνεται εξίσου στα παιδιά και τους γονείς. Με ενδιαφέρει η έννοια του κακού στην παιδική λογοτεχνία. Ότι το κακό υπάρχει και ο κόσμος δεν είναι αγγελικά φτιαγμένος. Οι μεγαλύτεροι το ξέρουμε καλά αυτό. Με αυτό δεν θέλω ασφαλώς να τρομάξω τα παιδιά. Δεν πρέπει να τα φορτώνουμε με επιπρόσθετα άγχη και φοβίες, ωστόσο ήθελα να τους επιστήσω την προσοχή, να τους πω ότι πρέπει να είναι προσεκτικά γιατί ο κίνδυνος υπάρχει. Δεν παύει να υπάρχει αν τον αγνοείς. Το ίδιο θα έλεγα και προς τους γονείς. Δεν πρέπει να τους πιάσει κάποιος πανικός, παρά μόνο να είναι προσεκτικοί με τα παιδιά τους. Στα παιδιά πρέπει να λέμε τα πάντα, να τα προετοιμάζουμε γι’ αυτά που θα αντιμετωπίσουν, χωρίς βέβαια, όπως είπα, να τα φορτώνουμε με ενοχές και με άγχη. Άλλο η αισιοδοξία, η όρεξη για ζωή και άλλο οι κίνδυνοι που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς παντού. Γιατί είναι όπως λες στο παιδί “μη βάζεις το στυλό στην πρίζα”. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάθει κάποια φοβία ή ότι το αγχώνεις, αλλά του λες να προσέχει, του μαθαίνεις τον κίνδυνο. Γιατί κίνδυνοι υπάρχουν παντού, ακόμα και μέσα στο σπίτι.”                                                                                                               

    ΠΗΓΗ: Elniplex

Πολλές φορές οι κακοί των παραμυθιών δεν βρίσκονται μόνο στα παραμύθια αλλά και στα πάρκα περιμένοντας να τους επιτρέψουν κάποια παιδιά να πλησιάσουν. Και τότε ανοίγουν τη στοματάρα τους και προσπαθούν να χορτάσουν την πείνα τους.

Ευτυχώς στο παραμύθι ο φύλακας του πάρκου βρισκόταν εκεί για να σώσει τα παιδιά και να στείλει τον κακό λύκο στη φυλακή.

«Είδες κυρία; Όλα μια χαρά» (Β…)

«Πάει, τελείωσε…» (Αν…)

Να όμως που στις ιστορίες μπορεί  να υπάρχει ένας κακός, στην πραγματικότητα όμως οι κακοί είναι πολλοί περισσότεροι. Κι αν ένας πάει στη φυλακή, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί κάποιος άλλος να φορέσει το πεταμένο καπέλο και τα γυαλιά και να καθίσει στο πάρκο να περιμένει τα επόμενα παιδιά που θα θελήσουν έναν ακόμη για να παίξουν.Το κακό μπορεί να καραδοκεί και πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε.

«Δηλαδή αυτός είναι άλλος; Μην ανησυχείς εμείς δε μιλάμε σε αγνώστους »  (Βί…)

«Η Κόκκινη και η πόλη»


«Η Κόκκινη και η πόλη» της Marie Voigt από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ – μία σύγχρονη εκδοχή ενός κλασικού παραμυθιού, αφιερωμένο σε όποιον κάπου, κάποτε ένιωσε πως μπορεί να έχασε για λίγο το δρόμο του…

Η μαμά στέλνει την Κόκκινη να πάει λίγο κέικ στη γιαγιά της.

“Πάρε μαζί σου και τον Γούντι και το νου σου: Να ακολουθείς τα λουλούδια-καρδούλες”, την παραίνεσε η μητέρα της. Της είπε ακόμα να προσέχει τους δρόμους, να μη ξεστρατίσει από τον δικό της δρόμο, να μη μιλά σε αγνώστους. Λίγο μετά, η Κόκκινη πεινά. Τρώει λίγο κέικ. Και πριν το καταλάβει το έφαγε όλο. Πάει να της πάρει λουλούδια, να επανορθώσει. Βγαίνει από τον δρόμο της. Η μεγάλη πόλη την ξεμυαλίζει. Ξεχνά και τα λουλούδια.

“Ω, πόλη, πόσο λαμπερά παιχνίδια έχεις!”
“Για να σε θαμπώνω καλύτερα”.

“Ω, πόλη, πόσο λαχταριστές λιχουδιές έχεις!”
“Για να βαρυστομαχιάζεις καλύτερα”.

“Ω, πόλη, πόσο συγκλονιστικά νέα έχεις!”
“Για να σε αγχώνω καλύτερα”.

Όλα αυτά μοιάζουν με τα δόντια ενός λύκου που σε καταπίνει αργά, δίχως να το καταλάβεις… Γιατί ο δρόμος έχει πάντα λύκους και οι λύκοι πάντα θα καραδοκούν κρυμμένοι πίσω από δέντρα ή πολυκατοικίες. Το θέμα είναι εμείς οι ίδιοι να γνωρίζουμε την ύπαρξή τους και να τους προσπερνάμε. Γιατί όταν ξέρεις την ύπαρξη του κινδύνου, ξέρεις και πως να τον προσπεράσεις!

«Κυρία, νομίζω πως όλα αυτά έχουν να κάνουν με το ‘θέλω’ – ‘θέλω’ που λέμε συνέχεια και με το χρήμα… »   !!! (Άλ…)

«Τελικά, δεν είναι ο πραγματικός λύκος, το ζώο. Λύκοι μπορούν να είναι και οι άνθρωποι…»  (Αν…)

«Αυτοί που θέλουν να μας ξεγελάσουν για να μας κάνουν κακό, αλλά φαίνονται καλοί»  (Ι…)

«Όπως έγινε με το κορίτσι στη Θεσσαλονίκη που το έψαχναν» (Ιω…)

Ένα υπέροχο παραμύθι που προβλημάτισε,  σύγχρονος αναγραμματισμός της διάσημης Κοκκινοσκουφίτσας που στάζει από παντού σκέψεις και ιδέες.

«I am Greek and I wanna go home…»

Πέρασαν ήδη, έξι έτη…  (10 June 2014)

Το Σάββατο 7 Ιουνίου η Ελληνίδα σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου συνοδευόμενη από έξι σύγχρονες Ελληνίδες Καρυάτιδες, ντυμένες με αρχαιοελληνικά φορέματα, μπήκαν στο Βρετανικό Μουσείο για να συναντήσουν την αρπαγμένη από τον Λόρδο Έλγιν Καρυάτιδα του Ερεχθείου της Ακρόπολης των Αθηνών.

Η Σόνια Θεοδωρίδου όσο και οι έξι Καρυάτιδες ταξίδεψαν αεροπορικώς  φορώντας τους χιτώνες τους και ενδεδυμένες με τα παραδοσιακά μας φορέματα έφτασαν στο Λονδίνο, πήραν το Μετρό κι έφτασαν στο Βρετανικό Μουσείο.

Πολλοί από τους ανθρώπους που βρίσκονταν στις αίθουσες του Βρετανικού Μουσείου έβαλαν τα κλάματα, ενώ η ασφάλεια του Βρετανικού Μουσείου που αρχικά ήταν εχθρική με τη διαμαρτυρία των Ελληνίδων στη συνέχεια άλλαξε στάση και έγινε φιλική.

Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου συνοδευόμενη από έξι πανέμορφες Ελληνίδες ντυμένες στα λευκά, ως άλλες Καρυάτιδες, μπήκαν στο Βρετανικό μουσείο αναζητώντας την χαμένη «αδερφή τους», προκαλώντας το ενδιαφέρον τόσο των τουριστών αλλά και όσων επισκέπτονταν εκείνη την ώρα το μουσείο.

Ο κόσμος έκανε στην άκρη για να περάσουν. Όλοι αναρωτιόνταν τι συμβαίνει. Ακόμη και οι υπεύθυνοι του μουσείου. Μόλις αντιλήφθηκαν πως έψαχναν μέσα στην σιωπή, την έκτη Καρυάτιδα, αφού δεν την έβρισκαν, οι ίδιοι τις οδήγησαν σε αυτήν.

Παράλληλα, ανήμερα της Πεντηκοστής έξω από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο παρουσιάστηκε, μια μικρή σε διάρκεια αλλά σημαντική σε ουσία, μουσικό-θεατρική παράσταση σε μουσική του συνθέτη Παντελή Παυλίδη και σκηνοθεσία της Έλντας Πανοπούλου.

Ήταν μια παράσταση βασισμένη σε μελωδίες του Παντελή Παυλίδη. Το πρώτο κομμάτι ήταν ποίηση από τον Αλκαίο και την Σαπφώ.
Το δεύτερο ήταν ένας Ορφικός ύμνος προς τον Απόλλωνα και η τρίτη σύνθεση ήταν ένα οργανικό κομμάτι- κάλεσμα προς την έβδομη Καρυάτιδα που βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο.

Σκοπός μας είναι να αφυπνιστούν οι συνειδήσεις ώστε κάποια στιγμή να γίνει αίτημα όλων η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στο τόπο τους»

«Πρέπει δε να σας πω ότι οι «ειδήμονες» της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας μας απαγόρευσαν να σταθούμε μπροστά στην εκκλησία.
Δεν μας έδωσαν ούτε ρεύμα. Ρεύμα πήραμε από μια Σέρβα γειτόνισσα. Καρέκλα από το καφενείο. Μας απαγόρευσαν να σταθούμε ακόμη και μπροστά στην πόρτα της. Μας απαγόρευσαν να κάνουμε οτιδήποτε. Τον λόγο τον ξέρουν αυτοί. Φυσικά ο κόσμος ήρθε. Οι άνθρωποι από την εκκλησία έβγαιναν πολύ διστακτικά αλλά στο τέλος όλοι μας χειροκροτούσαν και αυτό είναι πολύ σπουδαίο για μας».

ΠΗΓΗ: Sonia Theodoridou

«Η δική μου η ψυχή είναι που με κάνει τα βράδια να ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου. Ναι, ότι γύρισα και βρίσκομαι ξανά στο σπίτι μου με την οικογένειά μου. Ζούσαμε όλοι μαζί κάποτε, σε μια πόλη με ήλιο λαμπερό. Τώρα…» (Από το παραμύθι του Β. Ηλιόπουλου «Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου»)

 

 

 

«Η Χαρά χορεύει»

 του Luciano Lozano  από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

Τα όνειρα ήταν πάντα η βάση όλων των επιτευγμάτων στην ανθρωπότητα. Είναι το απαραίτητο συστατικό για την επίτευξη των στόχων μας στη ζωή. Όταν σταματάμε να ονειρευόμαστε, αρχίζουμε να χάνουμε το παιδί που κουβαλάμε μέσα μας.

Η Χαρά, πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας, είναι ένα μικρό, παχουλό κορίτσι που δεν του αρέσει να μελετά καθόλου, ειδικά μαθηματικά, και για  αυτό βαριέται στο σχολείο και παίρνει κακούς βαθμούς. Ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά προσπαθούν, οι γονείς της δεν κάνουν την κόρη της να μπορεί να επικεντρωθεί στις σπουδές της. Έτσι, ένας γιατρός συνιστά να επισκεφτεί έναν ψυχολόγο. «Μπερδεμένη και λυπημένη» είναι αυτό που αισθάνεται…
Ο Luciano Lozano με τη γλυκιά αυτή ιστορία μας κάνει να δούμε πώς ο καθένας μας είναι διαφορετικός, έχει τα δικά του ενδιαφέροντα και κίνητρα και ανάγκες και κάνει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο.

Ο χαρακτήρας γεννήθηκε όταν ο Ισπανός συγγραφέας, γραφίστας και εικονογράφος Luciano Lozano «είδε  ένα χαριτωμένο, παχουλό κορίτσι να χορεύει και το σχεδίασε – Αυτή η πρώτη σκηνή είναι αυτή που ήταν το εξώφυλλο του βιβλίου» . Σε ένα βιβλίο με τίτλο «The Element» διάβασε για τη ζωή της αγγλικής χορεύτριας Gillian Lynne και πήρε το περιστατικό με τον ψυχολόγο για να εξελίξει την ιστορία…

«Το μπάνιο μας»

Κάθε φορά που θα διαβάζουμε «ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΜΑΣ», θα θυμόμαστε τις μέρες που μείναμε μέσα οι γονείς με τα παιδιά και τα παιδιά με τους γονείς και ίσως θα λέμε ό,τι κι ο Κώστας της ιστορίας: «Αυτές ήταν εποχές»!

«Το συνηθίσαμε αμέσως το μπάνιο μας», τονίζει ο Κώστας και αρχίζει την περιγραφή των όσων έζησε σε αυτό το εντυπωσιακό, αλλά μικρό δωμάτιο, που τελικά του έμοιαζε σαν παλάτι. Και καθώς το κείμενο και οι περιγραφές του Κώστα συνεχίζεται, οι εικόνες προσφέρουν μια συμπληρωματική ματιά στην ιστορία και μας βάζουν σε σκέψεις. Δημιουργήθηκαν απορίες…

  • Μα πώς χωρούσαν όλοι μέσα σε ένα μπάνιο; (Β…)
  • Καλά από τα σκουπίδια τους έφερναν φαγητό οι γονείς τους; (Αν…)
  • Λίγο άτσαλοι δεν είναι; Δεν καθαρίζουν καθόλου;  (Ηλ…) 
  • Πού υπήρχαν κρυψώνες μέσα στο μπάνιο όταν έπαιζαν κρυφτό; (Κ…)
  • Πώς χωρούσαν 5 αδέρφια να κοιμηθούν στην μπανιέρα; Έπρεπε να πάνε και στο μπιντέ μήπως; (Αλ…)

Μα πώς γίνεται μια οικογένεια να ζει για μήνες ευτυχισμένη κλεισμένη σε ένα μπάνιο; Ακόμα κι αν το μπάνιο είναι πράγματι πανέμορφο. Η απάντηση του Κώστα; «Είναι απίθανο πόσα πράγματα μπορείς να σκαρώσεις σε ένα μπάνιο όταν είσαι μικρός».

Βέβαια, το πιο σημαντικό ήταν πως ήταν μαζί, ήταν αγαπημένοι και κυρίως 

Α! Έτσι εξηγούνται όλα τελικά… (Αν…)

«Μια Λαμπρή Ιδέα!»

Ο Τουρνίπ είναι δυστυχισµένος µε τα µεγάλα αυτιά του. Γι’ αυτό αποφασίζει να φορέσει µια µάσκα για να τα κρύψει. Όλοι µένουν έκπληκτοι µε τη  «λαµπρή ιδέα» του και αποφασίζουν να κάνουν το ίδιο. Όλοι κρύβουν κάτι που δεν τους αρέσει, αλλά κανείς δεν µπορεί πλέον να ξεχωρίσει! Αυτό οδηγεί τον Τουρνίπ να συλλογιστεί…

Κι εμείς προσθέτουμε…

«Μα εμείς κυρία δεν λέμε πως δεν πρέπει να μας ενοχλεί κάτι στην εμφάνισή μας, γιατί έτσι είμαστε μοναδικοί;» (Αν…)

«Σημασία έχει να μας αγαπάνε και να μας θέλουν έτσι όπως είμαστε » (Αλ…)

«Εκτός αν πρέπει να φορέσουμε τη μάσκα για λόγους ιατρικούς. Να σκέφτομαι- τώρα που είμαστε έτσι- μήπως πρέπει να προστατεύσουμε εσάς τους μεγάλους» (Μ…)  !!!

Το βιβλίο «Μια Λαμπρή Ιδέα!» είναι μια ιστορία για την αυτοεκτίμηση και την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και βοηθά τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν έχει σημασία η εξωτερική εμφάνιση, γιατί η διαφορετικότητα είναι όμορφη και η ομορφιά είναι διαφορετική.

 

«I am sorry my baby…»

Οι φωτογραφίες έδειξαν την ελεφαντίνα να στέκεται στο ποτάμι με το στόμα της και τον κορμό στο νερό, ίσως για κάποια ανακούφιση από τον αφόρητο πόνο …Μετά από ώρες προσπαθειών για να σωθεί, πέθανε εκεί όρθια , στο νερό …

Το λάθος της;

Εμπιστεύθηκε τους “ανθρώπους ” .

 

 

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος: Σχεδιάστε το δικό σας γραμματόσημο

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) σε συνεργασία με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Ιουνίου, προσκαλεί παιδιά και εφήβους (ηλικίας 4-17 ετών) να σχεδιάσουν το δικό τους γραμματόσημο. Το ΚΠΙΣΝ, που αποτελεί πρότυπο περιβαλλοντικής βιωσιμότητας σε όλα τα επίπεδα (σχεδίαση και κατασκευή, λειτουργία, αποτύπωμα στο τοπικό οικοσύστημα), γιορτάζει φέτος την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος με έναν τρόπο διαφορετικό που του επιτρέπει να έρθει σε άμεση επικοινωνία με τους μαθητές και να τους ευαισθητοποιήσει σε θέματα σχετικά με το περιβάλλον. Καλεί, λοιπόν, όλα τα παιδιά να εμπνευστούν από το φυσικό περιβάλλον και τον πλανήτη μας και να ζωγραφίσουν όποιο θέμα τους αρέσει. Το ΚΠΙΣΝ, σε συνεργασία με τα ΕΛΤΑ, θα τυπώσει σε γραμματόσημα τις πρώτες 200 ζωγραφιές που θα λάβει και θα ταχυδρομήσει στα παιδιά το γραμματόσημο με τη ζωγραφιά τους. Επιπλέον, όλες οι ζωγραφιές που θα σταλούν θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα του ΚΠΙΣΝ. Στείλτε, λοιπόν, άμεσα τη ζωγραφιά σας και μπορεί να είστε ένα από τα παιδιά που θα τη δουν να γίνεται γραμματόσημο! Πληροφορίες και οδηγίες συμμετοχής: • Πάρτε ένα χαρτί μεγέθους Α4 και τοποθετήστε το οριζόντια. • Σχεδιάστε με ένα μολύβι την ιδέα σας. Θυμηθείτε: το θέμα σας είναι το περιβάλλον. • Διαλέξτε τα χρώματα που σας αρέσουν και μετά χρωματίστε με ξυλομπογιές ή μαρκαδόρους τη ζωγραφιά σας. • Βγάλτε τη ζωγραφιά σας μια ευκρινή φωτογραφία ή σκανάρετε τη. • Μπείτε στο www.snfcc.org/mystamp και συμπληρώστε τα στοιχεία σας στη φόρμα συμμετοχής. (Σημείωση: Η συμπλήρωση της φόρμας πρέπει να γίνει από ενήλικα.) • Στείλτε μας τη ζωγραφιά σας! • Κάθε παιδί μπορεί να συμμετέχει μόνο με μία ζωγραφιά. • Κρατήστε τη ζωγραφιά που μας στείλατε γιατί, σε περίπτωση που δεν φαίνεται καθαρά, θα σας ζητήσουμε να την ξαναστείλετε. • Μπορείτε να στείλετε τα έργα σας από τις 5 έως τις 30 Ιουνίου 2020. Το πρόγραμμα «Σχεδιάζω το δικό μου γραμματόσημο για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος» εντάσσεται στη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).