«Corto Ian»


Μια ταινία μικρού μήκους για τον Ian που γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση. Όπως όλα τα παιδιά θέλει να έχει φίλους. Χρειάζεται να δουλέψει σκληρά για να το επιτύχει. Οι διακρίσεις, ο εκφοβισμός και η αδιαφορία τον κρατούν μακριά από την αγαπημένη του παιδική χαρά. Αλλά ο Ίαν δεν θα τα παρατήσει εύκολα και θα πετύχει κάτι καταπληκτικό.

Ο Ίαν δεν είναι μόνος. Στην Αργεντινή υπάρχουν πέντε εκατομμύρια άτομα με αναπηρία. Στον κόσμο, περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο. Η ένταξη είναι ζωτικής σημασίας για την κοινωνία μας, μας κάνει πλουσιότερους, διαφορετικούς, πιο δίκαιους.

 

 

«Leaving home»

«Leaving Home» – Short Film by Joost Lieuwma  – Ένα παράλογο και κωμικό , συνάμα, δράμα με τρεις χαρακτηριστικούς χαρακτήρες. Σε όλους κάτι θα θυμίσουν…

Σε ένα παιδί – νέο άνθρωπο δεν μπορείς να ικανοποιείς όλες τις επιθυμίες, να του μαθαίνεις πως μπορεί να έχει ό,τι θέλει, όπως το θέλει, όταν το θέλει, γιατί τότε δεν προετοιμάζεται για την πραγματική ζωή και τις δυσκολίες της αλλά θα νομίζει πως πάντα η ζωή του θα είναι σαν ταξίδι αναψυχής.

Ο πατέρας Φιλόθεος Φάρος σε μία συνέντευξή του για την ανατροφή των παιδιών αναφέρει το εξής: «… Στην περίπτωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η μητέρα τον είχε στα μεταξωτά, ακολουθώντας μία διαδικασία ευνουχισμού. Ο πατέρας του τότε επενέβη, τον πήρε και τον παρέδωσε σε ένα Σπαρτιάτη παιδαγωγό. Ξέρετε, οι αρχαίοι Έλληνες δεν παιδαγωγούσαν οι ίδιοι τα παιδιά τους. Πολύ σοφή κίνηση. Προσλάμβαναν παιδαγωγό, ο οποίος διαμόρφωνε την προσωπικότητα του παιδιού. Αφού τον παρέδωσε στον παιδαγωγό, εκείνος τον έβαλε κάτω από πολύ σκληρές συνθήκες διαβίωσης. Χρόνια αργότερα, ο Δαρείος πήγε να συναντήσει τον Αλέξανδρο πάνω σε φορείο, γιατί ήταν ένας μπούλης. Και γι’ αυτό έχασε τη μάχη. Ο Αλέξανδρος ήταν προετοιμασμένος για τη μεγαλύτερη δυνατή δυσκολία και γι’ αυτό αναλάμβανε μέσα στο στράτευμά του τα πιο δύσκολα. Έτσι έγινε ο ηγέτης για τον οποίο οι στρατιώτες έδιναν τα πάντα…Είναι παρακμιακό ήθος μόνο να χαϊδεύεις τα παιδιά…»                                                                                                                                               ΠΗΓΗ: Parents24.gr

‘Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο’

Σύμφωνα με τον Τόλκιν τα καλύτερα παιδικά βιβλία δεν είναι γραμμένα για παιδιά. Μπορεί να τα απολαμβάνουν τα παιδιά, αλλά στην πραγματικότητα μιλούν για τις βαθύτερες επιθυμίες και φόβους μας. Ως εκ τούτου, μπορούν να μαγέψουν ανθρώπους όλων των ηλικιών.

Το 1976, ο Shel Silverstein δημοσίευσε το παραμύθι «Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο» για την ολοκλήρωση και την εύρεση της πραγματικής αγάπης και συνύπαρξης.

Η ιστορία μιλά για τη μοναξιά και την ανάγκη να ανήκεις. Την ανάγκη να βρεις αυτό που σε συμπληρώνει, ώστε να «κυλήσεις» στη ζωή μαζί του. Μιλά για την εναγώνια αναζήτηση αυτού του άλλου, που θα έρθει ως «από μηχανής θεός», να κλείσει το μέσα μας κενό, να δώσει νόημα στη ζωή μας. Αυτό το άλλο, που πιστεύουμε, ότι θα μας αναγνωρίσει και θα το αναγνωρίσουμε «μαγικά». Στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης θα κάνουμε πολλά: θα μασκαρευτούμε, θα τρομάξουμε, θα μπερδευτούμε, θα γελοιοποιηθούμε, θα ελπίσουμε… Και τελικά, κάποτε, θα βρούμε το ιδανικό μας άλλο, αυτό που μας χωρά και το χωράμε. Και ευτυχώς θα αρχίσουμε επιτέλους να «κυλάμε»…να ζούμε…Τι κρίμα μόνο, που κανείς δεν μας είπε και εμείς ποτέ δεν σκεφτήκαμε, ότι κυλώντας…αλλάζεις! Και έτσι αυτό που ξεκίνησε σαν απόλυτο ταίριασμα, στην πορεία αρχίζει να μας στενεύει και να το στενεύουμε…Και μετά τι….Μετά πάλι από την αρχή: προσμονή και μοναξιά… Μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί κάτι, κάποιος, που τίποτα δεν ζητά και τίποτα δεν του λείπει, (ένα Μεγάλο, ολοστρόγγυλο, πλήρες Ο), για να μας κάνει την απλή ερώτηση:

«Γιατί δεν κυλάς μόνο σου;»

«Μόνο μου; ένα Κομμάτι-που-λείπει (τριγωνικής μορφής) δεν μπορεί να κυλήσει μόνο του».

«Αλήθεια, προσπάθησες ποτέ;» ρώτησε το Μεγάλο Ο.

«Οι γωνίες μου είναι πολύ μυτερές» είπε το Κομμάτι-που-λείπει.

«Δεν είμαι φτιαγμένο για να κυλάω μόνο μου!»

«Οι γωνίες και τα σχήματα αλλάζουν» είπε το Μεγάλο Ο…

«Αλλάζουν»;

Σιωπή…Περισυλλογή…Απόπειρα….Προσπάθεια….Κίνηση….

Και επιτέλους αρχίζει το ταξίδι…η μεταμόρφωση…η ζωή…

Η ολοκλήρωση και ευτυχία μας, είναι πρωτίστως μια προσωπική υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να μας την επιβάλει ή ακόμα και να μας τη χαρίσει «έξωθεν». Και ίσως δεν γίνεται αλλιώς: για να συν-υπάρξουμε κάποτε με κάποιον ή κάτι, πρέπει πρώτα να υπάρξουμε σαν αυτοκαθοριζόμενες οντότητες. Η συν-ύπαρξη χρειάζεται δυο…όχι δυο μισά, αλλά δυο ολόκληρα. Δυο Μεγάλα ολοστρόγγυλα Ο, που τίποτα δεν χρειάζονται και τίποτα δεν τους λείπει…Δύο ολόκληρα που συμπορεύονται από καθαρή αγάπη. Όχι από ανάγκη ούτε από συμφέρον. Δυο ολόκληρα που τα ενώνει η επιλογή. Όχι η ελπίδα, ούτε ο φόβος…. Αν έτσι αντικρίσουμε τη ζωή μας, ίσως πάψουμε να μεμψιμοιρούμε, να τα βάζουμε με τους άλλους, να είμαστε απαθείς ή μοιρολάτρες. Αν δεν περιμένουμε την ευτυχία να μας χτυπήσει την πόρτα αλλά τραβήξουμε εμείς κατά κει, αν μη τι άλλο, σίγουρα στο τέλος, όποιο κι αν είναι, θα έχουμε κάνει ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι!

«O φάρος»

«The Lighthouse» by Po Chou Chi

Ο γονέας είναι πάντα το λιμάνι για το παιδί του και στέκεται κάθε φορά εκεί σαν ένας αληθινός Φάρος που φωτίζει την κάθε διαδρομή και το οδηγεί με ασφάλεια σε ήσυχα νερά. Όσο περνάει ο καιρός γίνεται λιγότερο χρήσιμος στο παιδί του.

Σταδιακά το παιδί μπορεί και μόνο του όλο και πιο πολύ.

Αυτό δε σημαίνει παρά τούτο – κάποιος έκανε καλή δουλειά…

Απάντηση στην ‘ελίτσα μου’ που χθες σκεφτόταν

πως το να είναι κανείς γονιός σημαίνει μόνιμα μία αγωνία για το καθετί

«Ένα μικρό βήμα»

Η Luna είναι ένα μικρό κορίτσι που ονειρεύεται να γίνει αστροναύτης. Ο μπαμπάς της είναι πάντα δίπλα της και την ενθαρρύνει να ονειρεύεται, παρέχοντας βοήθεια και στήριξη σε κάθε βήμα της. Όσο μεγαλώνει όμως η Luna βρίσκει συνέχεια εμπόδια, που την αποθαρρύνουν. Μέχρι που μια απρόσμενη εξέλιξη θα αλλάξει τη ζωή της.

Το animation των Andrew Chesworth και Bobby Pontillas  «One Small Step» αφηγείται το ταξίδι πραγματοποίησης των ονείρων μας…

…και μας υπενθυμίζει αυτό που και ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε:

«βλέπετε, μονάχα η ήττα προκαλεί την σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε…»

Είναι σημαντικό ως γονείς να δώσουμε στο παιδί μας τη δυνατότητα να πάρει τα δικά του ρίσκα και αποφάσεις, να το μάθουμε να ζει χωρίς να δέχεται ή να κάνει παρεμβάσεις στην ατομική ελευθερία τη δική του και των γύρω του, αποδεχόμενο την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα καθενός, να το ενθαρρύνουμε να ανακαλύπτει εναλλακτικές λύσεις και να αποδέχεται τις συνέπειες των πράξεων του,  γνωρίζοντας ότι, για όλα αυτά, έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη μας και πρωτίστως το δικαίωμα-προτροπή να κάνει πολλά λάθη, από πολύ μικρή ηλικία…

Έτσι, η οποιαδήποτε αποτυχία θα εκληφθεί ως ένα ακόμη βήμα προς την επιτυχία. Ένα αποτέλεσμα μπορεί να αλλάξει, ένα όνειρο όμως παραμένει στο μυαλό και την ψυχή του, όσο δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί. Αν κάτι δεν πάει καλά, απλά χρειάζεται ένας επαναπροσδιορισμός. Αρκεί  το παιδί μας να έχει ‘προετοιμαστεί’ , ώστε να ισορροπήσει την ανάγκη για επιτυχία με το ψυχικό κόστος της πιθανής αποτυχίας.

 

(Με αφορμή την ανακοίνωση των βαθμολογιών στις Πανελλήνιες εξετάσεις σε λίγες ώρες)

 

Κ … όπως κύριος…

«Ο κύριός μου» της Ζωρζ Σαρή, εκδόσεις Πατάκη

Ο Πασχάλης, μαθητής της πέμπτης δημοτικού, είναι ένα πανέξυπνο αλλά ατίθασο παιδί. Ταλαιπωρεί τη μητέρα και τους δασκάλους του. Μιλά άσχημα, δεν υπακούει, μπαίνει και βγαίνει από το σχολείο όποτε θέλει, τσακώνεται με τους συμμαθητές του. Η μητέρα του στενοχωριέται και δεν ξέρει πια πώς να τον αντιμετωπίσει. Ο Πασχάλης ωστόσο κρύβει και αρκετές ευαισθησίες, αφού όταν τον φωνάζουν «μπάσταρδο» πληγώνεται πολύ, αλλά δεν το δείχνει. Γιατί ο Πασχάλης δεν έχει πατέρα. Δεν τον έχει γνωρίσει ποτέ… Ώσπου στο σχολείο έρχεται ένας καινούριος δάσκαλος, ο κύριος Γιώργος. Και τότε όλα σιγά σιγά αλλάζουν… και ο Πασχάλης αλλάζει. Πρόσωπα και συναισθήματα συγκρούονται. Η αγάπη, η κατανόηση, η εκτίμηση … κάνουν το θαύμα τους.

«Ο κύριος Πιπ» του Lloyd James, εκδόσεις Λιβάνη

Όταν καταφθάνουν οι στρατιώτες στο τροπικό νησί της Ματίλντα, μόνο ένας λευκός μένει πίσω: ο κύριος Watts. Ο κύριος Watts φοράει κόκκινη μύτη κλόουν και σέρνει πίσω του τη γυναίκα του, την αγέρωχη Γκρέις, με ένα καροτσάκι. Όλοι τον φωνάζουν Γουρλομάτη. Είναι όμως ο μοναδικός άνθρωπος στην Μπουγκενβίλ που μπορεί να αντικαταστήσει τη δασκάλα της Ματίλντα και των άλλων παιδιών.

Το σπάσιμο της ρουτίνας και η αβεβαιότητα του μέλλοντός τους έχουν καταστήσει δύσκολο για οποιονδήποτε να αγνοήσει την επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρίσκονται όλοι παγιδευμένοι. Αλλά η ικανότητα εύρεσης απόδρασης και ανακούφισης στη φαντασία προέρχεται από μια απίθανη πηγή : ο κύριος Watts  εθελοντικά θα ανοίξει ξανά το σχολείο και θα διδάξει τα παιδιά.

Ένας μεγάλος άνθρωπος με μια μικρή φωνή, ο κ. Watts λέει στους μαθητές ότι θέλει η σχολική τους αίθουσα να είναι «ένας τόπος φωτός. Ό,τι και αν συμβεί’.    

Όταν ο κ. Watts λέει την πρόταση, «πιστεύω ότι […] μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά στη ζωή μας», αναφέρεται στην τάξη συλλογικά. Ακόμα πιο σημαντικό, αυτό το συλλογικό περιλαμβάνει και τον ίδιο. Με αυτόν τον τρόπο, αποδεικνύει την πεποίθησή του ότι ο ίδιος μπορεί να μάθει από τους μαθητές, πλαισιώνοντας τη διαδικασία της εκπαίδευσης ως συνεργατική πράξη. Αντί να στέκεται στο μπροστινό μέρος της τάξης ως έγκυρος και ανώτερος λευκός εκπαιδευτής, επιδιώκει να δημιουργήσει μια σχέση ‘δωροδοκίας’ με τους μαθητές του, αναγνωρίζοντας ότι ο πολιτισμός τους είναι εξίσου σημαντικός με τον δικό του και ότι όλοι θα ωφεληθούν εάν μπορούν να υφαίνουν μαζί το διαφορετικό τους υπόβαθρο.

Σύντομα, ο ήρωας του Ντίκενς, ο Πιπ, παίρνει ζωή για τη Ματίλντα και για τα υπόλοιπα παιδιά, και γίνεται πιο αληθινός και πιο σημαντικός από την τρομακτική καθημερινότητά τους.
Κι όπως λέει ο κύριος Watts «Δεν μπορείς να προσποιηθείς ότι διαβάζεις ένα βιβλίο. Σε προδίδουν τα μάτια σου και η αναπνοή σου. Ένας άνθρωπος μαγεμένος από ένα βιβλίο απλώς ξεχνάει να αναπνεύσει… Μπορεί να πιάσει το σπίτι του φωτιά και δε θα σηκώσει το βλέμμα παρά αφού λαμπαδιάσει η ταπετσαρία».
Το θεματικό εύρος του Mister Pip είναι αντιστρόφως ανάλογο του μεγέθους του μυθιστορήματος…
Με τα δύο αυτά βιβλία μία μαμά θέλησε να δείξει τι αισθάνθηκε
ότι υπήρξε το σχολείο για την κόρη της αυτά τα δύο χρόνια.
Ευχαριστώ πολύ για την τιμή…

«Η πιο όμορφη καρδιά»

Μια φορά κι ένα καιρό, ένας νεαρός είχε σταθεί στη μέση της πόλης και φώναζε ότι είχε την ομορφότερη καρδιά σʼ όλη την περιοχή. Μεγάλο πλήθος μαζεύτηκε, κι όλοι θαύμαζαν την καρδιά του, που ήταν τέλεια. Δεν υπήρχε ούτε σημάδι, ούτε το παραμικρό ψεγάδι πάνω της. Κι όλοι τότε συμφώνησαν ότι αυτή ήταν η πιο όμορφη καρδιά που είχαν δει ποτέ τους.

Ο νεαρός μας ήταν πολύ περήφανος και κορδωνόταν φωνάζοντας για την ωραία του καρδιά. Ξάφνου ένας γέρος στάθηκε μπροστά στον κόσμο κι είπε, Όμως η καρδιά σου δεν πλησιάζει την ομορφιά της δικής μου καρδιάς.”

Ο κόσμος, αλλά και το παλικάρι, κοίταξαν την καρδιά του γέροντα. Χτυπούσε δυνατά, όμως ήταν γεμάτη ουλές. Υπήρχαν σημεία όπου φαινόταν ότι είχαν κοπεί κομμάτια και στη θέση τους είχαν τοποθετηθεί άλλα, που όμως δεν ταίριαζαν καλά με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές δαντελωτές άκρες. Κι αλλού υπήρχαν σημεία με βαθιά χάσματα, απʼόπου έλειπαν και ολόκληρα κομμάτια.

Οι άνθρωποι κοίταζαν ο ένας τον άλλο – πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεται αυτός ότι η καρδιά του είναι ωραιότερη, σκέφτονταν ;

Ο νέος κοίταξε την καρδιά του γέρου, είδε τα χάλια της και γέλασε.

-”Πλάκα μας κάνεις ;” είπε. “Για κάνε σύγκριση ανάμεσα στη δικιά σου και στη δικιά μου καρδιά. Η δικιά μου είναι τέλεια, ενώ η δικιά σου είναι ένα μάτσο ουλές και δάκρυα.”

-”Μάλιστα” είπε ο γέροντας, “η δική σου δείχνει τέλεια, όμως δεν θʼ άλλαζα ποτέ μου τη δική μου καρδιά με τη δική σου. Κοίταξε, κάθε ουλή αντιπροσωπεύει κάποιον που του έδωσα την αγάπη μου – κόβω ένα κομμάτι της καρδιάς μου και του το δίνω, και συχνά μου δίνει ένα κομμάτι της δικής του καρδιάς για να πάει στη θέση του άδειου μέρους της καρδιάς μου, αλλά επειδή τα κομμάτια δεν είναι ακριβώς ίδια, έχω μερικές αγκαθωτές άκρες, που όμως τις λατρεύω γιατί μου θυμίζουν την αγάπη που μοιραστήκαμε.”

“Μερικές άλλες φορές έχω δώσει κομμάτια της καρδιάς μου, και ο άλλος δεν μου έδωσε πίσω ένα κομμάτι της δικής του καρδιάς. Αυτά είναι τα άδεια χάσματα – ξέρεις, το να προσφέρεις την αγάπη σου έχει και κάποιο ρίσκο. Παρʼ όλο που αυτά τα χάσματα πονούν, παραμένουν ανοιχτά και μου θυμίζουν την αγάπη που έχω και γι αυτούς τους ανθρώπους, κι ελπίζω πως κάποια μέρα θα γυρίσουν κοντά μου και θα γεμίσουν τους χώρους που τους έχω άδειους να περιμένουν. Βλέπεις λοιπόν τι θα πει πραγματική ομορφιά ;”

Ο νεαρός στάθηκε σιωπηλός, με δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλά του. Προχώρησε προς τον γέροντα, άπλωσε το χέρι του μέσα στην τέλεια, νεανική και όμορφη καρδιά του, και ξέσκισε ένα κομμάτι της. Το πρόσφερε στο γέροντα με χέρια που έτρεμαν. Ο γέρος τότε πήρε αυτή την προσφορά, την έβαλε στην καρδιά του, και μετά πήρε λίγη από την κατακομματιασμένη του καρδιά και την έβαλε πάνω στην πληγή της καρδιάς του νέου. Ταίριαζε βέβαια, αλλά όχι και απόλυτα, κι έτσι έμειναν κάποιες άγριες άκρες.

Και το παλικάρι κοίταξε την καρδιά του, που δεν ήταν πια τέλεια, ήταν όμως ομορφότερη από οποιαδήποτε άλλη αφού η αγάπη από την καρδιά του γέροντα ξεχείλιζε τώρα και στη δική του καρδιά.                                                                  ΠΗΓΗ: https://philosophyreturns.gr/

Η πιο όμορφη καρδιά