Πριν την ανάγνωση του παραμυθιού του  Luciano Lozano ”Η Χαρά χορεύει” από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ο Τσέστερ αφηγείται στο γράμμα του μία αληθινή ιστορία – αυτή της Gyllian Lynne…

…και ζητάει να ζωγραφίσουν ένα ψάρι όπως και όπου το φαντάζονται. Άλλοι θα το δουν σε γυάλα…

…άλλοι στη θάλασσα ή σε λίμνη…

…άλλοι παρέα με μια γοργόνα…

…άλλοι στο τηγάνι ενός παππού (!!!)…

…άλλοι στο πιάτο παρέα με λεμόνι, ντομάτα κι ένα φύκι…

…άλλοι στην κοιλιά ενός πιο μεγάλου ψαριού … (!!!!!!!!!)

…άλλοι στο καλάμι του συμμαθητή μας που σώζει την οικογένεια από τον καρχαρέξ ενώ ο μπαμπάς κρατάει τη βάρκα σταθερή με το κουπί και η μαμά κρατά τη … που κλαίει…

…όμως κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ένα ψάρι να σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο, αφού θα πεθάνει κατευθείαν , δε ζει χωρίς νερό, δεν αντέχει έξω από το νερό, θα παγώσει και θα μείνει ακίνητο, θα το φάνε τα πουλιά….