«Ένας δάσκαλος φέρνει την άνοιξη» της Άλκης Ζέη

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ – ΜΠΕ 

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ: επιμέλεια Νατάσσα Δομνάκη

«Όταν ήμουνα μικρή, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, τα σχολεία άνοιγαν την πρώτη Οκτωβρίου. Τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη που γυρίζαμε από την εξοχή περίμενα με ανυπομονησία ν’ αρχίσει το σχολείο. Το αγαπούσα πολύ. Η μυρωδιά των καινούργιων βιβλίων, η διαδικασία του ντυσίματος με μπλε κόλλα και η άσπρη ετικέτα που κολλούσαμε για να γράψουμε όσο πιο καλλιγραφικά μπορούσαμε τον τίτλο του βιβλίου και το όνομά μας. Θυμάμαι με τι καμάρι έγραφα… Κοσμά και Δαμιανού, Κύρου Ανάβασις, της μαθητρίας Α΄ γυμνασίου Άλκης Ζέη. Δεν το πίστευα πως θα πήγαινα στο γυμνάσιο. Άσε που νόμιζα πως ο Κοσμάς και Δαμιανός είχανε γράψει την Κύρου Ανάβαση!

Στο γυμνάσιο! Ένιωθα μεγάλη πια. Η αδελφή μου που ήδη πήγαινε στο γυμνάσιο, μου έλεγε με πολλή περηφάνια πως είχανε πολλούς καθηγητές, έναν για κάθε μάθημα κι όχι μια δασκάλα για όλα όπως στο δημοτικό.

Εκεί, στην πρώτη γυμνασίου εκτός από τα τόσα θαυμαστά που συνέβαιναν γνώρισα και τη Ζώρζ Σαρή που γίναμε φίλες για μια ολόκληρη ζωή.

Το ίδιο το σχολείο που πήγαινα δεν το αγαπούσα. Η διευθύντρια ήτανε θαυμάστρια του Μεταξά και σε όλες τις τάξεις πλάι στον Χριστό κρεμόταν μια μεγάλη φωτογραφία του, που μας κοίταζε με γουρλωμένα μάτια μέσα από τα τεράστια γυαλιά του. Όμως, μαζί με τη Ζωρζ κι άλλα τρία κορίτσια είχαμε κάνει μια τόσο στενή παρέα που τίποτε δεν μπορούσε να τη διαλύσει. Ούτε καν ότι η Ζωρζ αγαπούσε τον Μεταξά γιατί της άρεσε η στολή νεολαίας και τα χρυσά αστέρια που της είχανε κολλήσει στους ώμους. Ήτανε πολύ όμορφη η Ζωρζ, είχε μια δυνατή φωνή και πολύ θάρρος. Έπαιρνε μέρος σε όλες τις γιορτές του σχολείου και πότε παρίστανε τον Ρήγα Φεραίο και πότε τον Ερμή. Με προστάτευε από τα μαλώματα της διευθύντριας επειδή στις εκθέσεις έγραφα τα δικά μου κι όχι τις τυποποιημένες φράσεις που μας έλεγε εκείνη σχετικά με την αποταμίευση και την αστυφιλία και άλλα τέτοια συγκλονιστικά.

Μια μικρή παρένθεση. Στην κατοχή η Ζωρζ ξέχασε τα χρυσά αστέρια, τον Μεταξά και τους βασιλιάδες και ήμασταν μαζί στην Αντίσταση.

Είχαμε δύο καθηγήτριες, μια στα Αρχαία και μια στα Νέα Ελληνικά, που τις λατρεύαμε κι εύρισκαν τον μπελά τους από τη διευθύντρια γιατί μας φέρονταν φιλικά και δεν μας κρατούσαν σε απόσταση. Ώσπου τη μια, την πιο νέα, την έδιωξε γιατί μας υπερασπίστηκε όταν εκείνη μας κατσάδιασε άδικα. Παρ’ όλα αυτά το αγαπούσαμε το σχολείο επειδή η φιλία μας ήταν τόσο δυνατή που δεν την αλλάζαμε με τίποτα.

Όταν οι γονείς μας, που ήταν πολύ δημοκρατικοί, θέλησαν να μας αλλάξουν σχολείο και σε μια διαφωνία με τη διευθύντρια μάς πήραν στη μέση της χρονιάς για να πάμε στη σχολή Αηδονοπούλου που για κείνα τα χρόνια ήταν -μα ακόμα και για σήμερα μπορούσε να είναι – ένα προοδευτικό, ελεύθερο σχολείο.

Η απελπισία μου δεν περιγράφεται. Είπα πως άρχιζε η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής μου. Άφηνα τις φίλες μου που για μένα, ακόμα και τώρα, η φιλία είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στη ζωή μου.

Πήγα με κατεβασμένα μούτρα, το σχολείο όμως εκείνο δεν ήθελε κανένα παιδί που να μην χαμογελάει. Σ’ έσπρωχναν να κάνεις κάτι που αγαπούσες, να ζωγραφίσεις, να παίξεις θέατρο, κουκλοθέατρο, να γράψεις. Εκεί έμαθα πως μ’ αρέσει να γράφω. Την πρώτη έκθεση που έγραψα χωρίς τον φόβο της διευθύντριας του άλλου σχολείου την δημοσίευσαν στο περιοδικό του σχολείου. Κι ύστερα, μια επιτροπή από τις μεγάλες μαθήτριες που έβγαζαν μια φορά τη βδομάδα την εφημερίδα του τοίχου- την κολλούσαν στον τοίχο στους διαδρόμους του σχολείου-, μου ανέθεσαν να γράψω το χρονογράφημα γιατί βρήκαν από την πρώτη εκείνη έκθεση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό πως είχα χιούμορ. Έγραψα το πρώτο χρονογράφημα κι από τότε το έγραφα σχεδόν κάθε βδομάδα ώσπου τελείωσα το σχολείο. Δεν ξέρω αν θα γινόμουν συγγραφέας, αν δεν είχα αλλάξει σχολείο.

Έκανα καινούριες φίλες χωρίς όμως να ξεχάσω τις παλιές που κάθε μεσημέρι όταν σχολούσαμε με περίμεναν στη γωνιά ενός δρόμου ν’ αγκαλιαστούμε και να πούμε τα νέα μας.

Ήρθε ο πόλεμος. Ήτανε μια Δευτέρα και η πιο μεγάλη μου λύπη ήτανε ότι έκλεισε το σχολείο. Κι αργότερα, στην κατοχή, το σχολείο ήτανε σαν ένας φωτεινός φάρος μέσα στη μαυρίλα. Ας συναντούσαμε στο δρόμο ανθρώπους σωριασμένους κάτω από την πείνα, ας βλέπαμε άλλους να ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε, κι ας είχαμε δει ένα πρωί δυο κρεμασμένους από ένα φανάρι της πλατείας. Μόλις έκλεινε η πόρτα του σχολείου τα ξεχνούσαμε όλα, κι οι δάσκαλοί μας αδυνατισμένοι από την πείνα, με το κολάρο του πουκαμίσου τους να χάσκει στον λαιμό, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ξεχνάμε τη φρίκη και να έχουμε ενδιαφέρον για τη ζωή.

Παρ’ όλο που το σχολείο μας το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί και στριμωχτήκαμε σε ένα άλλο κτήριο τρεις τρεις στα θρανία, τότε κάναμε τις παραστάσεις του κουκλοθέατρου που εγώ έγραφα τα έργα, άλλες έπαιζαν τους ρόλους κι άλλες έφτιαχναν σκηνικά και κοστούμια. Δουλεύαμε με πάθος, τα ξεχνούσαμε όλα. Κι αυτό, το οφείλαμε στην καθηγήτρια των τεχνικών, την Ελένη Περράκη, που κράτησε μετά την κατοχή για ολόκληρα τριάντα χρόνια το κουκλοθέατρο με το όνομα». Τότε που ήταν σχεδόν το μοναδικό θέαμα για παιδιά.

Και δεν ήτανε μόνο αυτή. Ο καθηγητής των αρχαίων ελληνικών ο Μιχάλης Αναστασίου-ξάδελφος του Καζαντζάκη- δεν μας άφηνε μόνο με τα εις μι ρήματα και δυο σελίδες από την Αντιγόνη να μάθουμε απ’ έξω. Μας διάβαζε από μετάφραση όλη την τραγωδία και ξέκλεβε λίγη ώρα πριν χτυπήσει το κουδούνι για να μας διαβάσει τη μεγάλη του αγάπη, τον Πέερ Γκυντ του Ίψεν.

Οι δάσκαλοι, αυτοί είναι το παν για το σχολείο. Τώρα περιμένω με ανυπομονησία να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι για ν’ αρχίσω να επισκέπτομαι τα σχολεία, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα, να κουβεντιάσω με τα παιδιά.

Kι όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνω από σχολείο σε σχολείο, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλα εξαρτώνται από τον δάσκαλο. Είτε το σχολείο βρίσκεται σε μεγάλη πόλη είτε σε μικρή ή και σε χωριό ακόμα, εντυπωσιάζομαι από τα παιδιά που κάνουν τόσα δημιουργικά πράγματα, που ξέρουν να συνομιλούν κι έχουν διαβάσει τόσα βιβλία που απορείς πώς βρίσκουν τον χρόνο. Κι όλα αυτά γιατί υπάρχει ένας δάσκαλος που κλέβει ώρες από μαθήματα και από τη ζωή του για να κάνει τα παιδιά -δύσκολο πράγμα σήμερα -να αγαπήσουν το βιβλίο και να ξεφύγουν από το βαρετό πρόγραμμα του σχολείου .Τους θαυμάζω αυτούς τους δασκάλους. Μέσα στις δύσκολες και άχαρες μέρες που ζούμε, αυτοί είναι μια αχτίδα ελπίδας. Σ΄ ένα νησί, είχα επισκεφτεί ένα σχολείο, την έκτη τάξη Δημοτικού. Και τι δεν έκαναν αυτά τα παιδιά. Έπαιζαν σκηνές ολόκληρες από τα βιβλία μου, είχαν γράψει δικές τους σκέψεις, ως και τραγούδια είχαν γράψει σχετικά με τα βιβλία, τα τραγουδούσε μια μικρή χορωδία που μαέστρος ήταν ο δάσκαλος.

Ένας πολύ χαρούμενος δάσκαλος με ολοφάνερη την αγάπη του για τα παιδιά. Πριν αποχαιρετήσω τα παιδιά τα συγχάρηκα για τη δουλειά που είχανε κάνει μα είπα ακόμα πως τους συγχαίρω και για τον εξαίσιο δάσκαλό τους. Τότε σηκώθηκε ένα αγόρι και μου λέει: Μας άξιζε όμως. Όταν βγήκαμε από την τάξη ρώτησα το παιδί. Γιατί είπες πως σας άξιζε ένας τέτοιος δάσκαλος; Και τότε εκείνο, μου διηγήθηκε μια απίστευτη ιστορία. Από την αρχή του χρόνου ως τις γιορτές, είχαν έναν δάσκαλο που φοβόταν τα μικρόβια, δεν άγγιζε την κιμωλία να γράψει στο πίνακα, ούτε τα τετράδιά τους, κι έβαζε τα ίδια τα παιδιά να γυρίζουν τα φύλλα κι αν κάποιο τον άγγιζε κατά λάθος, έβαζε τις φωνές κι έφευγε από την τάξη. Τα παιδιά είχαν πέσει όλα σε κατάθλιψη κι όταν ήρθε ο καινούργιος δάσκαλος, έκανε μέσα σ’ ένα μήνα όλη την τάξη χαρούμενη και τα παιδιά με χαρά έκαναν χίλια δυο πράγματα μαζί του.

Ας αλλάζουν οι υπουργοί Παιδείας, ας αλλάζουν κάθε τόσο τους νόμους. Όταν υπάρχει ένας δάσκαλος με όρεξη και κέφι, τα παιδιά αποκτούν κι’ αυτά όρεξη και κέφι για δουλειά. Είτε σε καινούριο σχολείο βρίσκονται είτε σε λυόμενο ή σε τάξεις με ξεχαρβαλωμένα θρανία. Βλέπεις τα μάτια τους να λάμπουν.

Δεν θ’ άξιζε λοιπόν ένα φωτοστέφανο για τον δάσκαλο; Άραγε θα βρεθεί ποτέ χέρι να του το φορέσει;»

 

Γιατί ο εκπαιδευτικός δεν πρέπει να νοείται ως διεκπεραιωτής – κινείται από αγάπη και πάθος για αυτό που κάνει.

Είναι αυτός που μεταφέρει στάσεις ζωής και έναν κόσμο ολόκληρο στο μαθητή του,

αλλά στη διάρκεια του ‘ταξιδιού’ τους κάνει στάσεις για να δει στα μάτια του παιδιού εάν όλο αυτό τον αφορά.

Με άλλα λόγια, είναι νοιάξιμο και αφοσίωση.

Μάσκα

Σίγουρα το να φοράω μάσκα δεν είναι και ό,τι ευχάριστο. Στην αρχή μάλιστα-τους εαρινούς μήνες- ήταν ακόμη πιο δύσκολο. Κάθε φορά όμως που έμπαινα και μπαίνω σε ένα κατάστημα, η αίσθηση μιας –λιγότερο ή περισσότερο – ασφάλειας με έκανε όλο και πιο δεκτική, μέχρι που κατάφερα να τη φορώ και 3,5 ώρες συνεχόμενα, σε σημείο που να ξεχάσω την ύπαρξή της.

Δεν είναι το super όπλο στην εξάπλωση του περιβόητου ιού, αλλά η επιθυμία να γυρίσω στην προηγούμενη ζωή μου είναι super ισχυρή.

Το περίεργο είναι πως ενώ σε περιόδους κρίσης θα έπρεπε να ενισχύεται η κοινωνική συνοχή, την τρέχουσα περίοδο ισχύει το ακριβώς αντίθετο, με αποτέλεσμα ένα κλίμα διχασμού στο φλέγον θέμα «μάσκα στο σχολείο» και μητέρα να δηλώνει σε μέσο πως θα τάξει στο παιδί της μία σοκολάτα για κάθε μάσκα που θα αφαιρεί από τους συμμαθητές του…

Και ενώ εξειδικευμένοι επιστήμονες ανά τον κόσμο συλλέγουν δεδομένα – η αξιολόγηση των οποίων μπορεί να διαρκέσει και χρόνια- πολλές φορές οδηγούνται σε συμπεράσματα ή προτάσεις που έρχονται σε αντίθεση με προηγούμενα. Είναι και για αυτούς κάτι πρωτόγνωρο. Εκείνο όμως το συμπέρασμα στο οποίο σίγουρα καταλήγουν είναι πως μπορεί η χρήση μάσκας να μην είναι πανάκεια, είναι όμως σίγουρα ένας επιβραδυντικός παράγοντας στην εξάπλωση όλων των ιών, άρα και του κορωνοϊού.

Παρά την προσωπική – καθενός- γνώμη και τοποθέτηση, το καθολικά αποδεκτό είναι πως λύση δεν μπορεί να προκύψει μέσα από σχέσεις συγκρουσιακές με απόψεις που θα διατυπώνονται για τη δημιουργία εντυπώσεων. Αντίθετα, η αντιμετώπιση του προβλήματος εξαρτάται από όλους μας και πρόκειται για μία καθαρά συμμετοχική διαδικασία.

Σε αναμονή της ανακοίνωσης της ημερομηνίας που τα σχολεία θα ανοίξουν, εκείνο που πραγματικά με ανησυχεί –και πίστευα πως το ίδιο θα ίσχυε και για τους υπόλοιπους- δεν είναι η υποχρεωτικότητα ή μη της χρήσης τη μάσκας, αλλά το εάν πραγματικά ανοίξουν και θα παραμείνουν ανοικτά τα σχολεία.

Το να φοράμε τη μάσκα στην αίθουσα σίγουρα δεν είναι ευχάριστο- ούτως ή άλλως η κουλτούρα μας αλλά και η αίσθηση της έννοιας της πειθαρχίας απέχει πολύ από την αντίστοιχη ασιατικών χωρών- και η διδακτική διαδικασία θα μας δυσκολέψει μέχρις ότου βρούμε ‘τα πατήματά μας’. Όταν, όμως, όλοι –εκπαιδευτικός, παιδιά, μασκότ της τάξης, γονείς- φοράμε τη μάσκα, τότε τα παιδιά θα αντιληφθούν αυτό ως μία κανονικότητα (και ας είναι περίεργη, ενοχλητική και ευχή όλων …προσωρινή) στην σχολική τάξη και σύντομα θα προστεθεί και αυτό στους κανόνες λειτουργίας της.

Αντίθετα, είναι μεγαλύτερος ο κίνδυνος του να παραμένουν τα παιδιά επ’ αόριστον στο σπίτι με την παρέα της τηλεόρασης και του tablet. Πόσο Τik Τok πια; Το φυσικό είναι να βλέπεις τα παιδιά μαζί με άλλα παιδιά. Το αφύσικο είναι να κουνιούνται περίεργα μπροστά σε μία οθόνη διαρκώς- προσωπικά μου πήρε μέρες να καταλάβω γιατί γινόταν αυτό (!!!)

Εκτός εάν πιστεύει κανείς πως η εξ αποστάσεως διδασκαλία είναι η καλύτερη λύση…

Ή πως το να ξυπνούν τα παιδιά μας στις 11:00 ή να κοιμούνται στις 24:00 είναι πιο υγιές…

Ή το να ζουν σα να είναι συνεχώς σε διακοπές χωρίς μία κανονικότητα και δομή στην καθημερινότητά τους είναι πιο ασφαλές για την ψυχολογία τους και τη δόμηση της προσωπικότητάς του ως αυριανοί ενήλικες…

Mom – A Mother, Missing Home

Ένα animation από την Kορέα που δείχνει τον κύκλο της ζωής μίας γυναίκας, η οποία πριν φέρει στον κόσμο το δικό της παιδί, υπήρξε η ίδια παιδί,  ενηλικιώθηκε, ερωτεύτηκε, αγάπησε, παντρεύτηκε και ήρθε η στιγμή να φύγει από το σπίτι της, Μέχρι εκείνη τη στιγμή αποτέλεσε το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο για τη δική της μητέρα.

Έχοντας αποκτήσει πια το δικό της μωρό, ο κύκλος επαναλαμβάνεται, η ίδια βρίσκεται σε νέο ρόλο και χρόνια μετά θυμάται το σπίτι της και τις γλυκιές αναμνήσεις που το πλαισιώνουν.

Κι αυτές οι αναμνήσεις είναι ένας θησαυρός. Δεν κοστίζουν χρήματα – μόνο χρόνο. Και αυτό είναι που τις κάνει πολύτιμες.

Σήμερα  20 χρόνια αναμνήσεων…

Η Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία για τη χρήση μάσκας

ΠΗΓΗ: https://www.alfavita.gr  

Πολλοί παιδίατροι, ιατροί άλλων ειδικοτήτων και γονείς μας απευθύνουν πολλά μηνύματα σχετικά με τη χρήση της μάσκας στα παιδιά δήλωσε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας Καθηγητής Παιδιατρικής κ. Ανδρέας Κωνσταντόπουλος.

«Είναι γνωστό σε όλους μας ότι ο νέος κορωνοϊός (SARS-COV-2) είναι εδώ και προσβάλλει όλες τις ηλικίες, από τη νεογνική μέχρι τις μεγάλες ηλικίες. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι, που παρά τα εκατομμύρια κρουσμάτων και την απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ζωών παγκοσμίως, δεν αποδέχονται την παρουσία του ιού και επιμένουν στη μετάδοση fake news. Το πειστήριο για την ύπαρξη και την επικινδυνότητα του ιού είναι η επίσκεψη σε μονάδα εντατικής νοσηλείας και η παρακολούθηση από διαχωριστικό υαλοπίνακα επί αρκετό χρονικό διάστημα των αρρώστων» ανέφερε.

«Τα μέτρα πρόληψης είναι γνωστά. Πλύσιμο χεριών, τήρηση αποστάσεων και χρήση μάσκας. Στο στάδιο που βρισκόμαστε σήμερα, το μοναδικό όπλο, που έχουμε στα χέρια μας για την προστασία των παιδιών είναι η χρήση μάσκας», πρόσθεσε.

Στη συνέχεια, απάντησε σε ερωτήματα που έχουν εκφράσει γονείς και γιατροί για τη μάσκα και τα παιδιά:

1) Σε ποιες ηλικίες μπορεί να χρησιμοποιηθεί η μάσκα;

Η μάσκα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα παιδιά άνω των 2 ετών. Τόσο η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής όσο και το CDC της Αμερικής αλλά και η Παγκόσμια Παιδιατρική Εταιρεία συνιστούν τη μάσκα σε παιδιά άνω των 2 ετών.

ΟΧΙ. Ακόμη και όταν παίζει ή τρέχει το παιδί στο διάλειμμα. Εξαιρείται η περίπτωση της έντονης γυμναστικής άσκησης (τότε όμως πρέπει να τηρούνται μεγάλες αποστάσεις) ή περιπτώσεις ύπαρξης χρόνιου σοβαρού αναπνευστικού προβλήματος, συνήθως κληρονομικού.

3) Η μάσκα παρεμβαίνει στην ανάπτυξη των πνευμόνων;

ΟΧΙ. Σε άτομα που χρησιμοποιούν μάσκα για μακρύ χρονικό διάστημα δεν έχει βρεθεί καμία ένδειξη ότι επηρεάζει την ανάπτυξη των πνευμόνων. Βλάβες στο πνευμονικό παρέγχυμα δημιουργούνται κυρίως από λοιμώξεις, που η μάσκα προστατεύει.

4) Μπορεί η μάσκα να εξασθενήσει το αμυντικό (ανοσολογικό) σύστημα του παιδιού;

OXI. Η μάσκα δεν έχει καμία επίδραση στο αμυντικό σύστημα, αντίθετα το προστατεύει.

5) Η μάσκα προστατεύει μόνο από λοίμωξη COVID-19;

Η χρήση μάσκας προστατεύει από τη γρίπη, COVID-19 και άλλες ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος. Κάθε χρόνο μετά τα Χριστούγεννα τα περισσότερα σχολεία σχεδόν έκλειναν για 1-1.5 μήνες εξαιτίας της γρίπης. Αυτά τα παιδιά με τη μάσκα δεν θα αρρωστήσουν.

6) Τι μάσκα πρέπει να χρησιμοποιούμε;

Οι υφασμάτινες μάσκες, συστήνονται για τα παιδιά, από όλους τους οργανισμούς. Θα πρέπει βέβαια να είναι διαφορετικό μέγεθος για τα μικρά παιδιά απ΄ ότι στα μεγαλύτερα παιδιά. Θα πρέπει να είναι άνετη και να φοριέται σωστά. Και εδώ βρίσκεται το σημείο προσοχής!!. Στην εκμάθηση του παιδιού να τη χρησιμοποιεί σωστά. Είναι επίσης πολύ σημαντικό να ακολουθούνται από τους γονείς οι κανόνες για τον σχολαστικό καθαρισμό της.

7) Μπορεί το παιδί να μάθει να φορά τη μάσκα σωστά;

Τα παιδιά μαθαίνουν πολύ εύκολα και αφομοιώνουν τις οδηγίες – μερικές φορές πολύ πιο εύκολα και από τους ενήλικες. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι στα πολύ μικρά παιδιά να τα εκπαιδεύσουμε να φορούν και να ανέχονται τη μάσκα. Φορέστε μάσκα στο αγαπημένο λούτρινο ζωάκι του παιδιού, να φορέσουν οι γονείς και τα παιδιά μάσκα μπροστά στο καθρέφτη, να τους εξηγήσουμε ότι με τη μάσκα προσπαθούμε να κρατήσουμε μακριά τα «κακά» μικρόβια, να δεχθούμε ερωτήσεις και να τους απαντήσουμε. Τα παιδιά μας μαθαίνουν τόσα πολλά από πολύ μικρή ηλικία που πραγματικά μια πρακτική εφαρμογή δεν θα τους δημιουργήσει κανένα απολύτως πρόβλημα και η γνώση θα αφομοιωθεί άμεσα. Αρκεί να γίνει σωστά! Η εκπαίδευση των παιδιών για τη χρήση μάσκας πρέπει να γίνεται εκτός από τους γονείς και από τους εκπαιδευτικούς, που πρέπει να βοηθούν τα παιδιά ειδικά στην αρχή μέχρι να εξοικειωθούν.

8) Είναι επικίνδυνη η μάσκα και για πόσο χρόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί;

Η μάσκα αποτελεί μέρος καθημερινής ρουτίνας σε άλλες γεωγραφικές περιοχές, όπως π.χ. στην Άπω Ανατολή πολλά χρόνια πριν την εμφάνιση της COVID-19.

9) Ποια είναι τα οφέλη από τη χρήση της μάσκας;

1. Προστατεύει από τη μετάδοση του COVID-19
2. Προστατεύει από τη γρίπη
3. Υπάρχει και το επιπρόσθετο κέρδος ότι βοηθά στην ελάττωση της εξάπλωσης άλλων οξέων ιογενών αναπνευστικών λοιμώξεων
4. Δεν νοσούν τα παιδιά γεγονός και παράλληλα προστατεύονται και τα άτομα τρίτης ηλικίας που τα παιδιά έρχονται σε επαφή (παππούδες)
5. Τα παιδιά δεν αναγκάζονται σε απουσίες και διακοπή της εκπαίδευσης που λαμβάνουν στο σχολείο

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ, η μάσκα προστατεύει από τη μετάδοση της COVID-19 και άλλων ιογενών λοιμώξεων. Η χρήση μάσκας είναι απολύτως ασφαλής, εύκολος ο τρόπος εφαρμογής της και ο πιο οικονομικός τρόπος αντιμετώπισης της COVID-19 για τα παιδιά ηλικίας από 2 ετών και άνω. Μεγάλη έμφαση πρέπει φυσικά να δοθεί στη σωστή εκπαίδευση από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον για τη σωστή χρήση της.

«The eyes of a child»

Στόχος του Noemi association είναι να βλέπουμε το διαφορετικό με τον ίδιο τρόπο που το βλέπουν τα παιδικά μάτια. Όσοι εργαζόμαστε με μικρά παιδιά ξέρουμε πως για αυτά οι ‘ταμπέλες’ και συμβάσεις δεν υπάρχουν. Μπαίνοντας σε μια τάξη νηπιαγωγείου αυτό που διαπιστώνει κάποιος είναι πως όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο πιο μεγάλη είναι η αποδοχή την οποία επιδεικνύουν στο διαφορετικό. Για τα μικρά παιδιά δεν έχει διαφορά  αν ένα άλλο παιδί  δεν μπορεί να επικοινωνήσει λεκτικά τις ανάγκες του, αν είναι άσπρο ή μαύρο, αν είναι Χριστιανός ή έχει κάποιο άλλο θρήσκευμα. Μόνο και μόνο ότι είναι παιδί είναι αρκετό για να κάνει τα παιδιά να πουν -απλά, φυσικά και αβίαστα- τη φράση «είναι φίλος μου».

Ας μην προβάλλουμε στα παιδιά τις δικές μας προκαταλήψεις…

«Μα είναι σωστό να βάλει μάσκα το παιδί;»

Συνέντευξη της Α. Καππάτου στην Όλγα Μαύρου

                                                                                                                  ΠΗΓΗ: https://akappatou.gr/ma-einai-sosto-na-valei-maska-to-paidi/

Ενόψει της έναρξης των σχολικών δραστηριοτήτων, ακούγεται τελευταία, συχνά, το ερώτημα «Μα είναι σωστό να βάλει μάσκα το παιδί;». Άραγε εγκυμονεί κινδύνους η μάσκα για την ψυχολογία παιδιού;. Στην τελική «μπορεί ο Spiderman να βοηθήσει το παιδί για τη μάσκα;». Σύμφωνα με την ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο κα Αλεξάνδρα Καππάτου «το παιδί δεν πρόκειται να υποστεί ψυχικό τραύμα από τη μάσκα και μπορεί να προσαρμοστεί στη χρήση της χωρίς δυσκολίες, ειδικά αν ο ίδιος ο γονιός δεν είναι αμφιθυμικός στο όλο ζήτημα».

Μιλώντας η κα Αλεξάνδρα Καππάτου στο SLpress.gr για την προοπτική της χρήσης μάσκας  αναφέρει: «Ξέρουμε ότι το παιδί είναι συχνά πιο ευέλικτο και ευπροσάρμοστο από τους ενήλικες», λέει, επισημαίνοντας όμως την ιδιαίτερη σημασία της στάσης των γονέων ή των μεγαλύτερων αδελφών. Η δική τους αντίδραση θα παίξει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει τη μάσκα το παιδί, αν χρειαστεί να τη φορά στο σχολείο. «Τα μάτια των παιδιών είναι πραγματικά στραμμένα πάνω στους γονείς σε όλα τα ζητήματα, όπως φυσικά και στης μάσκας», τονίζει.

Χρειάζονται εξηγήσεις και όχι επιβολή
«Προτού μιλήσει ο γονιός ή ο εκπαιδευτικός στο παιδί, καλό είναι να διαπιστώσει τι αισθάνεται εκείνο για τη μάσκα. Τι σκέφτεται, για ποιο λόγο πιστεύει ότι τη φορούν οι άλλοι, πώς νιώθει εκείνο. Ανάλογα με την απάντησή του, θα κινηθεί στις εξηγήσεις του και ο γονιός ή ο δάσκαλος. Κάποιες φορές οι γονείς είναι απαισιόδοξοι και πιστεύουν ότι δεν θα καταφέρουν να πείσουν το παιδί. Όμως στη πράξη δεν ισχύει αυτό», λέει η ψυχολόγος.

«Είναι σημαντικό για να πειστεί το παιδί να του δώσουμε τις απαραίτητες εξηγήσεις για ποιους λόγους φοράμε μάσκα, γιατί πλένουμε τα χέρια μας πριν την βάλουμε, με τι τρόπο την αφαιρούμε κ.λπ. Να του εξηγήσουμε απλά και ήρεμα και κατανοητά, ανάλογα με την φάση ανάπτυξής του, ότι έτσι προστατευόμαστε από τον ιό», λέει η ψυχολόγος. «Ακόμα και στο μικρό παιδί 4-6 χρονών, ο γονιός μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί την αίσθηση ότι του δίνει πρωτοβουλία. Ας του ζητήσει να ζωγραφίσει μόνο του μια μάσκα ή έναν άνθρωπο που φορά μάσκα ή ακόμη να του δοθεί η ιδέα να φορέσει τη μάσκα στην αγαπημένη του κούκλα. Να βάλει μάσκα και στον μπαμπά ή στη μαμά και στη θεία», συνεχίζει η κα Καππάτου.

Μάσκα και το “ταξίδι” της αναπνοής
«Τα παιδιά θέλουν κάτι πιο χειροπιαστό από μια θεωρητική, αφηρημένη εντολή, ακατανόητη και εξωπραγματική», λέει η κα Καππάτου. «Αν για παράδειγμα τοποθετηθούν μπροστά του στο τραπέζι δύο μικρούς λοφίσκους από ζάχαρη και του ζητηθεί πρώτα να φυσήξει χωρίς μάσκα και μετά με μάσκα, το παιδί θα δει με τα μάτια του τη διαφορά και θα καταλάβει ότι με τη μάσκα αλλάζει κάτι πραγματικά».

Επίσης συνιστά οι γονείς να αφήσουν το παιδί να επιλέξει μάσκα, χρώμα, σχέδιο, ανάλογα με τα γούστα του αλλά και με το ποιος τύπος μάσκας το βολεύει. Μερικά παιδιά θέλουν μάσκες σαν κώνο, που δεν ακουμπούν στο στόμα τους. Άλλα προτιμούν απαλές υφασμάτινες. Άλλα θα τα βοηθήσει ο παραλληλισμός με μάσκες ηρώων σε κόμικς όπως του Spiderman.

«Καλό είναι να μη νιώθει το παιδί ότι η μάσκα κρύβει κάτι κακό. Ο γονιός μπορεί να καλύψει με ένα κομμάτι χαρτί σε σχήμα μάσκας το πρόσωπο του παππού ή της γιαγιάς σε μια φωτογραφία και να ζητήσει από το παιδί να αναγνωρίσει ποιος είναι κάτω από τη μάσκα. Ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς, φορώντας τη μάσκα τους, ας παίξουν με το παιδί το παιχνίδι των εκφράσεων και των συναισθημάτων. Το παιδί θα αισθανθεί σιγουριά όταν δει ότι ακόμα και κάτω από τη μάσκα, πάλι αναγνωρίζει τους αγαπημένους του και τα συναισθήματά τους», λέει η κα Καππάτου.

Η μάσκα όντως εμποδίζει την επικοινωνία, γιατί το παιδί δεν μπορεί να δει το χαμόγελο ή άλλα συναισθήματα που εκφράζονται στο πρόσωπο των συμμαθητών του ή του δασκάλου. Όμως στην πράξη τα παιδιά θα μάθουν να διαβάζουν καλύτερα τον τόνο της φωνής των άλλων, τα φρύδια, το βλέμμα και τη γλώσσα του σώματος. Εξάλλου οι δάσκαλοι δεν στηρίζονται μόνον στα λόγια τους και συχνά δείχνουν αυτά που θέλουν σε εικόνες σε βιβλία ή στον πίνακα ή σε πόστερ.

Μάσκα και μιμητισμός
Οι γονείς μπορούν να δείξουν στο παιδί βίντεο ή φωτογραφίες όπου «όλοι φοράνε μάσκες», οπότε το παιδί θα θελήσει να μιμηθεί, ειδικά αν οι φωτογραφίες δείχνουν παιδιά με μάσκες. Πολύ γρήγορα το παιδί θα λέει μάλιστα σε όποιο συμμαθητή ή συμμαθήτρια βγάζει τη μάσκα «γιατί την έβγαλες; Βάλε την γρήγορα!», δηλαδή θα εφαρμόζει τον κανόνα. Θα νιώθει επίσης ότι κάνει κάτι “σαν μεγάλος” και όχι σαν μωρό.

Κάποια παιδιά θα βάλουν τη μάσκα σωστά αμέσως και κάποια θα αντιδράσουν ή απλά θα δυσκολευτούν. Δεν είναι ίδια όλα τα παιδιά σε κανέναν τομέα. Όσο πιο σωστά φοράει τη μάσκα ο γονιός, τόσο πιο σωστά θα τη φοράει και το παιδί. «Ο ρόλος τους σχολείου και των εκπαιδευτικών είναι πολύ σημαντικός γιατί καλούνται ουσιαστικά να μάθουν στα παιδιά να τηρούν τους νέους κανόνες μέσα στη σχολική τάξη αλλά και στο διάλειμμα. Ωστόσο πιθανά να δυσκολευτούν να πείσουν κάποια παιδιά για την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα της μάσκας, αν δεν υπάρχει συμμαχία με τους γονείς, αν δηλαδή η στάση των γονιών απέναντι στο θέμα μάσκα είναι αμφιθυμική ή αρνητική, γιατί τότε το μήνυμα δεν είναι ξεκάθαρο», επισημαίνει η κα Καππάτου.

«Σε γενικές γραμμές ωστόσο τα παιδιά προσαρμόζονται. Όπως μαθαίνουν να βάζουν τη ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο ή να μην τρέχουν όταν το φανάρι είναι κόκκινο ή να πλένουν τα χέρια μόλις γυρίζουν στο σπίτι, έτσι θα μάθουν και τη χρήση της μάσκας. Όλα αυτά όμως καλό είναι να γίνουν πριν από την πρώτη μέρα στο σχολείο, αν τελικά οι μάσκες καθιερωθούν στο μάθημα, ώστε το παιδί να μη βρεθεί ξαφνικά υποχρεωμένο να φοράει διαρκώς μάσκα χωρίς να έχει ξαναβάλει. Πρέπει δηλαδή να την έχει ήδη συνηθίσει κάπως», καταλήγει η ψυχολόγος.

Κάθε αλλαγή είναι δύσκολη για όλους μας και απαιτεί τη δική μας προσπάθεια

ώστε η μετάβαση να είναι όσο το δυνατό πιο ‘ανώδυνη’,

αρκεί τα μηνύματα που λαμβάνουν από εμάς τους ενήλικες να μην είναι αντιφατικά.

«Το μόλεμα»

Τον Ιούνιο με την επιστροφή μας διαβάσαμε «Το μόλεμα» του Φίλιππου Μανδηλαρά από τις εκδ. Παπαδόπουλος.

Προβλημάτισε αρχικά ο τίτλος του παραμυθιού. Τι θα μπορούσε να σημαίνει; Το σίγουρο ήταν πως τη λέξη δεν την είχαμε ξανακούσει αλλά κάτι θα μπορούσε να μας θυμίζει…

«Κυρία μήπως σημαίνει αίμα;» ή «μήπως πόλεμο»;

…Ήταν ξέγνοιαστη η ζωή στη φάρμα ώσπου μια μέρα το περιστέρι έφερε τα κακά μαντάτα. Μόλεμα. Οδηγίες προστασίας: σχολαστικό πλύσιμο των φτερών, κάλυψη ράμφους και άλλα τέτοια ακατανόητα. “Σιγά μη στεγνώνουμε και τα φτερά με φυσερό”, είπε μια χήνα. Αδιαφόρησαν και συνέχισαν τη ζωή τους.

Το περιστέρι ξανάρθε. “Το μόλεμα χτύπησε πίσω από το δάσος”. Μα ούτε τότε έδειξαν να συγκινούνται. Ώσπου το μόλεμα ήρθε δίπλα τους. Κι άρχισαν να τρώγονται, καχύποπτα να κοιτούν άλλα ζώα ώσπου έγινε αναγκαστικός ο εγκλεισμός στις φωλιές τους.

«Κυρία το βρήκαμε – το μόλεμα είναι ο κορονοϊός»

Πράγματι «με θαυμαστά αντανακλαστικά ο Φίλιππος Μανδηλαράς, η Ναταλία Καπατσούλια και οι εκδόσεις Παπαδόπουλος έβγαλαν μέσα στον Απρίλιο του υποχρεωτικού εγκλεισμού “Το Μόλεμα” αναδιατάσσοντας την πραγματικότητα που έζησε και ζει η ανθρωπότητα και τοποθετώντας την σε ένα βιβλίο για παιδιά με πρωταγωνιστές κότες, χήνες και άλλα πτηνά. Η ιστορία, τα μαθήματα και τα μηνύματά της είναι εύληπτα και βοηθούν τα παιδιά να αντιληφθούν καλύτερα την κατάσταση, τις δυσκολίες της καθώς και τις ενέργειες που απαιτούνται για τη διαφύλαξη της ατομικής και δημόσιας υγείας.»                                                                   ΠΗΓΗ: Elniplex

Ένα παραμύθι για την υπευθυνότητα (ή αλλιώς ατομική ευθύνη για την οποία πολύς λόγος γίνεται από όσους επιλέγουν τα λόγια και όχι τις πράξεις) που χρειάζεται να δείχνουμε απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους όταν παρουσιάζεται μια δυσκολία.

 

 

Με αφορμή έναν νεαρό κύριο στην είσοδο φούρνου σε γειτονιά της Θεσσαλονίκης,

ο οποίος δεν ήθελε (!!!) να βάλει μάσκα -φέρνοντας σε πολύ δύσκολη θέση

και την υπάλληλο του καταστήματος- γιατί τον ενοχλεί και δε θέλει να πιστεύει αυτά που λέγονται στην τηλεόραση...

Κάποιες φορές δεν χρειάζεται να μένουμε στο πόσο μεγάλος ή μικρός είναι ο κίνδυνος. Και μόνο οι υποψίες αρκούν. Και μόνο λίγες ενδείξεις είναι υπεραρκετές. Και η μάσκα είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε -όχι γιατί μας το επιβάλλει ο νόμος αλλά γιατί μας το επιβάλλει η συνείδησή μας. Στην τρέχουσα φάση, αυτή η στάση είναι η μόνη που μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Προστατευόμαστε… δεν ξεχνιόμαστε

Ας το έχουμε στο μυαλό μας. Είναι αληθινός και επικίνδυνος

Δημοσιεύτηκε από Γκολας Βαγ. στις Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/evangelos.golas?__tn__=%2CdC-R-R&eid=ARBhxcirZBu30ZKxBaBWVAezTtkX8ffVm6cShVKh-9oxvESU5W7wdYIhLhR_QCpBoI5zo-17wSphSiRL&hc_ref=ARSb9P1HfJk_zfU41sHLz9XVvKnqyM7NdPHDUbKFL6atsUggquirvErHQr9EkHoTw0w&fref=nf

«Αύγουστος»

Ο μεγάλος, νομπελίστας ποιητής, Οδυσσέας Ελύτης, έγραψε το τραγούδι ο «Αύγουστος», που μελοποίησε ο Λίνος Κόκοτος και ερμήνευσε η Ρένα Κουμιώτη (πρώτη εκτέλεση 1972).

Ο Αύγουστος ελούζονταν
μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.

Αύγουστε μήνα και Θεέ
σε σένανε ορκιζόμαστε
πάλι του χρόνου να μας βρεις
στο βράχο να φιλιόμαστε.

Ο Αύγουστος ελούζονταν
μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.

Απ’ την Παρθένο στο Σκορπιό
χρυσή κλωστή να ράψουμε
κι έναν θαλασσινό σταυρό
στη χάρη σου ν’ ανάψουμε.

(Τα Ρω του Έρωτα, Ο. Ελύτης, εκδ. Ίκαρος)