“1922-2022: Κύματα προσφυγιάς – κράματα μνήμης”  (86η ΔΕΘ)

επειδή… “Το να μην ξεχνάς το παρελθόν είναι βασική συνθήκη για να έχεις μέλλον…”

.

Λαοθάλασσα, 2022 – Οξυγραφία και λινογραφία (Δημιουργός: Άννα Τζάρα)

…Πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δεν βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά…

Πατρίδα, Warsan Shire

Η βάρκα ένα σύμβολο για το ταξίδι, συνδέει το τέλος μιας ιστορίας με την αρχή μιας άλλης, η θάλασσα είναι αυτή που τους οδηγεί σε ένα τόπο γνωστό μα και ξένο ταυτόχρονα, κορμιά στοιβαγμένα μαζί μα και τόσο μόνα, το απόλυτο μαύρο κυριαρχεί στο απόλυτο λευκό και ζητά να μείνει χαραγμένο στη μνήμη μας όπως ο μονόδρομος της προσφυγιάς στις ζωές των ανθρώπων.

Σε μια στιγμή, 2022 – Οξυγραφία και λινογραφία

(Δημιουργός:Αλέξιος Καρύδας)

“Η ιδέα της δημιουργίας αυτού του έργου προήλθε μέσα από της ιστορίες που συνηθίζει να μας λέει η γιαγιά μου για την καταστροφή της Σμύρνης που και η ίδια είχε ακούσει χιλιάδες φορές από την μαμά της και τους παππούδες της. Οι οποίοι κατάφεραν να φτάσουν στην Θεσσαλονίκη μετά από πολλές κακουχίες και δυσκολίες. Κάθε φορά που ακούω για αυτές νιώθω το ίδιο συναίσθημα, αυτό της ανατριχίλας. Προσπαθώ να βάλω τον εαυτό μου στην θέση τους και καταλήγω να με φαντάζομαι σε μία αντίστοιχη κατάσταση του σήμερα. Άνθρωποι της σύγχρονης κοινωνίας, άλλοι απορροφημένοι στις δουλειές τους, άλλοι στις οθόνες των κινητών τους και άλλοι
απολαμβάνοντας μία καθημερινή βόλτα ανυποψίαστοι για την φλόγα που τρεμοπαίζει και σε μια στιγμή μπορεί να γίνει πυρκαγιά. Μια πυρκαγιά που από όπου περνάει προκαλεί πόνο, θλίψη, χάος, τρόμο και προσφυγιά. Μια πυρκαγιά της οποίας οι στάχτες, 100 χρόνια μετά, γεννάνε μνήμες από έναν πολιτισμό που χάθηκε ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.”

Ανεβαίνοντας – 2022, Ξυλογραφία (Δημιουργός: Ελένη Χαμάκου)

Συνήθιζε να τεντώνει τα χεράκια της για να την πάρουν αγκαλιά και να την ανεβάσουν ψηλά, να δει έξω από τα μεγάλα παράθυρα του αρχοντικού τους τον κόσμο να πηγαινοέρχεται, αμαξάδες, κυρίες με τα καπέλα τους, άνδρες με φέσια, με τουρμπάνια, με κομψά κουστούμια…Ήταν οι χοροί, τα κεράσματα με τους γείτονες, οι καραμέλες λεμόνι που λάτρευε και ανέβαινε στην καρέκλα για να τις φτάσει.

Μετά ήταν τα πτώματα των γειτόνων, των φίλων, των συγγενών, διαμελισμένα, αποκεφαλισμένα, κάποια να τα τρώνε οι κότες.

Ήταν οι μπόγοι στους δρόμους πεταμένοι….πεσμένοι….αρπαγμένοι…

Ήταν μαύροι καπνοί να σκεπάζουν το αίμα που κυλούσε, παντού.

Και τέλος ήταν ο όρκος που πήρε: Αν ζήσει, να μην ξεχάσει.

Και σε κάθε βήμα που έκανε ήταν εκεί και η αρχοντιά και το μαύρο της φωτιάς που την έκαψε. Και κάθε σκαλοπάτι που ανέβηκε ήταν και για εκείνους που δεν ανέβηκαν στα πλοία.

Ετοιμάζοντας τις προσκλήσεις μας για την καλοκαιρινή μας γιορτή. Προαπαιτούμενο η … διάθεση για χορό!!!

Σας περιμένουμε…

“ΣΟΝΙΑ ΝΤΕΛΟΝΕ ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΧΡΩΜΑ” από την Κάρα Μέινς -Εκδοτικός Οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ

“Η μητέρα του μικρού Σαρλ, η καλλιτέχνις Σόνια Ντελονέ, με την τέχνη της προσπαθεί να αιχμαλωτίσει όχι μόνο τα χρώματα, τα σχήματα αλλά και τους ήχους του σύγχρονου κόσμου.

Οι δυο μαζί πετούν πάνω από την Ευρώπη με το μαγικό τους αυτοκίνητο, με σκοπό ο Σαρλ,μπροστά στα νέα τοπία, τους ήχους και τα συναισθήματα, να μπορέσει να καταλάβει πώς, για τη μητέρα του, η ζωή και η τέχνη είναι ένα και το αυτό…”

Γοητευμένοι από τα έργα της, τα γεμάτα χρώμα και αισιοδοξία, που μας κάνουν να νιώθουμε ‘σα να πετάμε κάπου στα σύννεφα’ , αποφασίζουμε να δημιουργήσουμε με τον τρόπο της Σόνιας. Χωριζόμαστε σε 5 ομάδες. Κάθε μία συμφωνεί και δημιουργεί ένα σχέδιο το οποίο διακοσμεί με γεωμετρικά σχήματα είτε από τη γωνιά οικοδομικού υλικού είτε με τις ίδιες τις μολυβοθήκες και κατόπιν προσθέτει χρώμα.

Κόβουν τα σχέδια και στήνοντάς τα ‘σκαρώνουν’ μία ιστορία…

“Στη θάλασσα με τα ψάρια ταξιδεύει μία βάρκα. Ένα αστέρι μεγάλο φωτίζει τον ουρανό. Μία γυναίκα στη στεριά περιμένει τη βάρκα. Επειδή είναι νύχτα, κρέμασε το φόρεμά της, ξάπλωσε για να κοιμηθεί και το πρωί θα ανέβει στη βάρκα για να ταξιδέψει σε εκείνο το νησί που βρίσκεται η αγάπη της… “

Ο γάτος και το πουλί-Αριστείδης & Αριστοτέλης του  Cousseau Alex απο τις εκδόσεις ΔΙΑΠΛΑΣΗ        

“Ένας γάτος, ο Αριστοτέλης. Με ένα μάτι κόκκινο και ένα γαλανό. Το γαλανό της νύχτας, το κόκκινο του μυρμηγκιού. Ζει δυο ζωές. Τη μέρα κοντά στην Ευλαλία που της κρατά συντροφιά. Ο άντρας της λείπει καιρό τώρα και δεν λέει να γυρίσει. Ναυτικός. Έφυγε δίχως τις μπότες του. Τη νύχτα, όταν εκείνη κοιμάται, αρχίζει η δεύτερη ζωή του, πίσω από τον τοίχο, μέσα στη φύση. Εκεί που τελειώνει το δάσος, αρχίζει ο ωκεανός. Σ’ ένα νησί. Εκεί ζει ένας άντρας, χαμένος, με πόδια γυμνά που επαναλαμβάνει ένα όνομα: Ευλαλία. …”   Και κάπου μακριά ένα νυχτοπούλι – ο Αριστείδης-  που διασχίζει τον γαλανό ορίζοντα και ψάχνει την Ευλαλία.  Κάποια στιγμή θα συναντηθούν και θα γυρίσουν σπίτι τους με ένα στοιχείο το κάθε ζώο. Ο Ευστάθιος θα αντιληφθεί πως αν και δεν έχει καράβι για να ταξιδέψει ή φτερά για να πετάξει μακριά από το νησί όπου είναι ναυαγός, έχει κάτι άλλο…

Η ιστορία κλείνει με την αίσθηση πως θα υπάρξει επανασύνδεση – ίσως. Εμείς δίνουμε το δικό μας τέλος.

Χωριζόμαστε σε 3 ομάδες και κάθε ομάδα συνεχίζει από εκεί που τελειώνει η προηγούμενη…

“Η ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΠΟΛΗ” της  Kelly Canby  από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος

‘Τα τούβλα από τα τείχη της Σκοτεινούπολης αρχίζουν να εξαφανίζονται και ο δήμαρχος θυμώνει. Οι κάτοικοι καταφέρνουν να βρουν τον κλέφτη, ανακαλύπτουν όμως ότι πίσω από τα γκρίζα τείχη της πόλης τους βρίσκεται ένας κόσμος γεμάτος χρώμα και ανθρώπους με διαφορετικά έθιμα και συνήθειες που ως τότε αγνοούσαν. Η μονότονη γκρίζα ζωή τους αρχίζει να αποκτά χρώμα…’

Μια ιστορία για την αποδοχή και τη διαφορετικότητα, την εξουσία και την αυθεντία της, την υπακοή και την τυφλή υποταγή, την ατομική και τη συλλογική ευθύνη, την αξία και το χρώμα της ζωής που έρχεται από τις μυρωδιές, τη μουσική, τα βιβλία…

Με λόγο απλό και εικονογράφηση -απλά- υπέροχη μιλά κατευθείαν στην καρδιά.

Εύλογη και η απορία κάποιων παιδιών “Μα κι αυτό κυρία είναι το αγαπημένο σου;”

Τελικά -αφού τα αγαπημένα είναι πλέον πολλά!!!- αγαπημένο την εκάστοτε στιγμή είναι αυτό που σου δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που εκείνη τη στιγμή σε απασχολούν… Και ναι, κάνοντας απολογισμό 8 χρόνων, νιώθω να ταυτίζομαι με την ηρωίδα γιατί δε φοβήθηκα το καινούριο, το διαφορετικό, το άγνωστο, το ασυνήθιστο… Όλοι συναντηθήκαμε κάποια στιγμή με έναν χαρακτήρα αντίστοιχο του δημάρχου, ο οποίος επέμενε σε λύσεις (;;;) ‘αναχρονιστικές’  που υποδεικνύουν περισσότερο κάποιον που δρα πρώτιστα με βάση τις εμμονές του και την ιδεοληψία του παρά υπέρ του συνόλου. Το πώς θα επιλέξουμε να τον αντιμετωπίσουμε είναι αυτό που θα μας προσδιορίσει σαν άλλον ένα ή έναν άλλο…

Όσο για το τέλος της ιστορίας – ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ και δυστυχώς μου έβαλε ιδέες!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ιδιαίτερα συγκινητικό υπήρξε το γεγονός πως τα παιδιά θυμήθηκαν μία ιστορία που είχαμε διαβάσει το Νοέμβρη (“Η αποθήκη”του Β. Κουτσιαρή – ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ), μπόρεσαν να εντοπίσουν κοινά στοιχεία αλλά το κυριότερο να αντιληφθούν γιατί κάποιος μπορεί να θέλει να έχει τους γύρω του άβουλους και φοβισμένους…

Όπως είπε ο Α (5 ετών) “Μα φοβάται μήπως τον περάσουν οι άλλοι, για αυτό τους φοβίζει” !!!!!!!!

Η Μαθητική Εβδομάδα Δράσης αποτελεί μια ιστορική εκστρατεία της ActionAid που υλοποιείται ήδη 19 χρόνια και στόχο έχει να ενώνει τις φωνές των παιδιών και των νέων και να τους δώσει τον χώρο να δράσουν σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο για έναν κόσμο καλύτερο, δικαιότερο και πιο βιώσιμο.
Φέτος η δύναμη βρίσκεται στο πιάτο και το φαγητό μας! Οι δράσεις της φετινής κινητοποίησης διερευνούν τη σχέση της κλιματικής αλλαγής με τον τρόπο που παράγουμε και καταναλώνουμε την τροφή μας, δίνοντας έμφαση στην σπατάλη τροφής (food waste).
Κεντρική δράση για τη φετινή εκστρατεία είναι η δημιουργία βιώσιμων έργων τέχνης από τα ίδια τα παιδιά.

Τα υλικά απλώθηκαν μπροστά στα παιδιά -κοτσάνια από πιπεριές, αγγούρια, φέτες ντομάτας, μία ‘τζούφια ‘ μελιτζάνα, φλούδες καρότου, κοτσάνια από φράουλες, οι οποίες έβγαλαν όλο το χρώμα τους πάνω σε χαρτί, φλούδες από κρεμμύδι, τσόφλια αυγών, κουκούτσια από βερίκοκα,  ληγμένος καφές, κόκαλο από κοτόπουλο και καμένες αραβικές πίτες- και άρχισαν να σκέφτονται δημιουργικά.

Έφτιαξαν πρώτα το πρόσωπο  και το σώμα ενός αγοριού που τρέχει να δώσει ένα λουλούδι. Τρέχει στην άμμο (ο ληγμένος καφές) ενώ ο ήλιος καίει και συναντάει το κορίτσι με τον φιόγκο στα μαλλιά.Το κορίτσι είναι πάνω στη βρεγμένη άμμο (νερό χρωματισμένο από τον καφέ που τα παιδιά μεταφέρουν χρησιμοποιώντας σταγονόμετρα)

Υπάρχει αγάπη (η καρδιά από τα αγγουράκια στο πλάι).

ΤΙΤΛΟΣ: Το ερωτευμένο ζευγάρι

Ολοκληρώνοντας το “1,2,3, ανακύκλωσε…” δεν μπορούσαμε παρά να επισκεφθούμε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Θ. Παπαγιάννη στο Ελληνικό. Στην παρέα μας φυσικά ποιες άλλες; Παλιές γνώριμες και αγαπημένες μας η κ. Κατερίνα και η κ. Γκέλυ από το ΚΕΠΕΑ Πραμάντων. Χαιρετήσαμε τον Σκουπιδάνθρωπο, είδαμε τα ηλιοτρόπια -παρόλο που η Ι τα απέφυγε για την αλλεργία της…- και παίξαμε μουσική σε έναν ιπτάμενο δίσκο που προσγειώθηκε εκεί κοντά ή μήπως μία γιγάντια ασπίδα;

Και εκεί που πήραμε ένα σωρό πόζες για φωτογραφίες – χωρίς μάσκα!!!- κι αρχίσαμε να παίζουμε …

…ποιος ήρθε στην παρέα μας; Ο κύριος Θόδωρας!!! Μας συστήθηκε και του συστηθήκαμε όλοι -και οι 28!-μας έβγαλε και τον βγάλαμε φωτογραφία…

…και ο Β του έδωσε την αφίσα που είχαμε φτιάξει για να την προσφέρουμε στο μουσείο…

Και καθώς πειραματιζόταν με τον ήχο τω γλυπτών του βλέποντας πόσο ξετρελάθηκαν τα παιδιά με τη φωλιά τους πρότεινε να μπουν όλοι μέσα και να χτυπήσουν με τα χέρια τους τη φωλιά…

Ξεναγηθήκαμε στις αίθουσες του μουσείου…

…σκεφτήκαμε πως ο μετανάστης παρόλο που επέστρεψε δεν βρήκε τίποτε και κανέναν γνώριμο πια…

…χωριστήκαμε σε 2 ομάδες , ξαπλώσαμε στο δάπεδο κι εργαστήκαμε χωρίς να ενοχλούμε τον κ. Θόδωρα που εκείνη την ώρα ξεναγούσε και δημιουργήσαμε…

Παίξαμε. . .                                

…ισορροπήσαμε και σας χαιρετούμε…

ΦΛΟΡΕΤ της Anna Walker – εκδ. ΜΙΚΡΗ ΣΕΛΗΝΗ

“Η Μάε, το μικρό κορίτσι της οικογένειας, δείχνει λυπημένο που άφησε πίσω του τις μηλιές και τα χαμομήλια, τα μονοπάτια, τις κρυψώνες και τα πεσμένα φύλλα. Της λείπει πολύ ο κήπος της, η επαφή με τη φύση και τα χαρισματικά κομμάτια της, αλλά το μόνο που έχει γύρω της είναι κούτες γεμάτες πράγματα που τις ζωγραφίζει μα πρέπει να τακτοποιηθούν.

Οργάνωσε λοιπόν ένα φανταστικό πικνικ κι εμείς για να τη βοηθήσουμε σκεφτόμαστε τι θησαυρούς έβρισκε στον κήπο της… χορτάρι, χώμα, πέτρες, φλοιούς, μήλα, λουλούδια, λάσπη, φύλλα, πορτοκάλια, νερό από το ποταμάκι, άμμο, κλαδάκια, έντομα, ζουζούνια, παπαρούνες, μαργαρίτες, πασχαλίτσα, φτερά, κουτσουλιές, κουκουνάρια, φωλιές, σπόρους, σκουλήκια, σαλιγκάρια, κάμπιες…

“Η Δέσποινα και το φλιτζάνι με τη ζάχαρη” του John J. Muth -εκδ. ΦΟΥΡΦΟΥΡΙ

Η Δέσποινα και ο μικρός της γάτος, ο Σωκράτης, είναι πάντα μαζί. Όμως μια μέρα ένα αυτοκίνητο χτυπάει τον Σωκράτη και τότε η Δέσποινα αναζητά τον σοφό της φίλο, τον Αέρινο. Είναι σίγουρη πως εκείνος θα ξέρει το σωστό φάρμακο για να φέρει τον Σωκράτη πίσω στη ζωή. Ο Αέρινος λέει στη Δέσποινα ότι ναι, μπορεί να τη βοηθήσει: τη συμβουλεύει να γυρίσει όλη τη γειτονιά και να βρει κάποιον που θα της δώσει ένα φλιτζάνι ζάχαρη. Για να φτιαχτεί όμως το φάρμακο υπάρχει και μια προϋπόθεση…
…   …  …  …     …   …    …
Γιατί τελικά πρέπει να τιμάμε και να γιορτάζουμε τις εύθραυστες και ιερές στιγμές που όλοι μας μοιραζόμαστε μ’ αυτούς που αγαπάμε και αγαπήσαμε.

Και καθώς ένας 8ετής κύκλος όπου να’ ναι ολοκληρώνεται, αυτό ισχύει και για έναν άνθρωπο που 8 χρόνια τώρα στήριξε κάθε τρέλα κι αποκοτιά…

“Το φεγγάρι του Κιέβου” από τις εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Το ποίημα του Gianni Rodari που δημοσιεύτηκε πριν από 70 χρόνια στη συλλογή Filastrocche in cielo e in terra γίνεται παγκόσμιο σύμβολο ειρήνης, καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία το καθιστά πιο επίκαιρο από ποτέ.

 «Ποιος ξέρει αν το φεγγάρι του Κιέβου
είναι τόσο όμορφο, όσο το φεγγάρι της Ρώμης;
Ποιος ξέρει αν είναι το ίδιο, ή απλώς το αδελφάκι του…»

“...και οι ακτίνες μου, να ξέρεις, ταξιδεύουν χωρίς διαβατήριο παντού”

Το φεγγάρι ευτυχώς δεν χρειάζεται διαβατήριο σε αντίθεση με τα εκατομμύρια προσφύγων, οι οποίοι χρειάζεται να ταξιδέψουν εκατοντάδες ή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, περνώντας δεκάδες ελέγχους και συχνά απωθούμενοι από τις αρχές, είτε έχουν ή δεν έχουν διαβατήριο ..

Η συμμετοχή του τμήματος στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ρομποτικής “Αγροτική παραγωγή : Ο πλούτος του τόπου μου”. Μαθαίνουμε για το γάλα γαϊδάρας, τα οφέλη του και το βιολογικό γιαούρτι από γάλα γαϊδάρας από την “Ομάδα Παραγωγών Γιαννιώτκο Γάλα”…

Το υπέροχο “Μια μέρα” των Άλισον ΜακΓκι & Πίτερ Ρέινολντς αρχίζει κάπως έτσι… “Μια μέρα μέτρησα τα δάχτυλά σου και τα φίλησα ένα ένα” Διαβάζοντας τη φράση ξέρεις πως δε θα είναι κι εύκολο να διαχειριστείς τον κόμπο που η μνήμη σου ανακαλεί…

Φτάνοντας στο τέλος … “Μια μέρα, έπειτα από πολλά χρόνια, θα έρθει η στιγμή που και τα δικά σου λευκά μαλλιά θα γυαλίζουν στον ήλιο. Και όταν έρθει αυτή η μέρα”, αγάπη μου, θα  με θυμηθείς”. Πώς γίνεται ενώ δεν έχεις ακόμη ένα τέτοιο βίωμα, η φωνή να σπάει και να γίνεται λυγμός;

Αυτή η φράση μου ήρθε αμέσως στο νου όταν προχθές άκουγα για το εμβληματικό έργο Maman της Louise Bourgeois που έφεραν στο ελληνικό κοινό ο Οργανισμός Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ και το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ). Πώς  είναι δυνατό να συνδέεται με τη μητρότητα, τη μνήμη και την αγάπη μια γιγαντιαία -ύψους 10 μέτρων- αράχνη φτιαγμένη από μπρούτζο, χάλυβα κι μάρμαρο;                 

Όταν η εικαστικός -μια από τις κορυφαίες δημιουργούς του 20ού αιώνα- έφτιαξε το έργο αυτό ήταν 88 ετών. Και όπως έγραψε στο ημερολόγιό της «H Αράχνη είναι μια ωδή στη μητέρα μου. Ήταν η καλύτερη φίλη μου. Όπως και η αράχνη, έτσι και η μητέρα μου ήταν υφάντρα. Όπως και οι αράχνες, ήταν και εκείνη προσεκτική, χρήσιμη, λογική, προστατευτική, απαραίτητη» και τώρα -στα 88 της – της λείπει περισσότερο από ποτέ…

Από μακριά η αράχνη δείχνει τρομακτική, απειλητική- μία ασπίδα προστασίας σε όποιον απειλήσει ό,τι αγαπά. Όταν όμως καθίσεις στο κέντρο του έργου, νιώθεις πια μια ασφάλεια – έχει χτιστεί γύρω σου ένα τείχος που κρατά μακριά τη σκληρότητα του κόσμου. Κι αυτό το αίσθημα δε χάνεται ποτέ. Όσο κι αν μεγαλώσεις…

Πέρα από το γεγονός πως αρχίσαμε να βλέπουμε τις αράχνες με μια άλλη ματιά, αξιοποιήσαμε τη ‘σταυροβελονιά’ και τον κώδικα προγραμματισμού  για να δηλώσουμε την αγάπη μας…

Καθώς οι Τρίτες μας είναι αφιερωμένες στη μέλισσα…

Ο Τσέστερ μας υποδέχθηκε με ένα στεφάνι… Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν το μάζεψε από μπαλκόνι της γειτονιάς. Λίγο λάστιχο από την καθαρίστρια, λίγα λουλούδια από το ντουλάπι της τάξης και κατάφερε να μας εντυπωσιάσει… Για αυτό κι εμείς φτιάξαμε τα δικά μας στεφάνια…

…και καθώς ζηλέψαμε τον Andy Warhol φτιάξαμε τη δική μας εκδοχή του έργου του “Flowers”…

Και ταξιδεύοντας το χαρτί μπροστά από τον καθένα μας προσθέτουμε την πινελιά μας στα ‘παρατσούκλια’ του καινούριου μήνα…

Μετά από 2 χρόνια αδράνειας αναβιώσαμε σήμερα το έθιμο του Λαζάρου. Βγήκαμε στη γειτονιά, είπαμε τα κάλαντα, ξεσηκώσαμε τους πάντες με τα κουδούνια μας και συναντήσαμε πάρα πολλούς που παρασύρθηκαν από τον ενθουσιασμό μας. Και πράγματι, ήταν όλα τα χαμόγελα πολύ πολύ αληθινά. Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους ενθουσιάστηκαν και συγκινήθηκαν μαζί μας…