Μέσα από το χιούμορ του αγαπημένου Canizales διαπιστώνουμε πόσο πρέπει να εκτιμάμε τον εαυτό μας. Να μην υποτιμάμε και να μην κρίνουμε με βάση κάποιο πρότυπο αρτιότητας, τελειότητας ή «φυσιολογικότητας» τους άλλους. Αυτό που είναι διαφορετικό είναι το προσόν μας, είναι η δύναμή μας σε έναν κόσμο ομοιόμορφων.

“Η Χαρά χορεύει” του Luciano Lozano -εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Η Τζίλιαν έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, ειδικά όσον αφορά τα μαθητικά της χρόνια. Περιέγραφε απελπιστική την κατάσταση στο σχολείο και μπορούμε να φανταστούμε τις δυσκολίες της, τη δεκαετία του 30. Οι γονείς της έλαβαν ένα γράμα απο το σχολείο λέγοντας ότι θεωρούσαν ότι η Τζίλιαν έχει μαθησιακά προβλήματα. Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, ήταν νευρική. Νομίζουμε ότι τώρα θα έλεγαν πως έχει το σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Αλλά ήταν τη δεκαετία του 30 και αυτό το σύνδρομο δεν είχε ακόμα ανακαλυφθεί. Δεν ήταν διαθέσιμη ασθένεια. Ο κόσμος δεν ήξερε ότι μπορούσες να το πάθεις αυτό.

Η μητέρα της αποφάσισε να την πάει σε κάποιον ειδικό. Έτσι βρέθηκε σε ένα δωμάτιο με δρύινη επένδυση μαζί με τη μητέρα της, όπου την οδήγησαν να καθίσει σε μια καρέκλα στο βάθος. Καθόταν εκεί, πάνω στα χέρια της για 20 λεπτά ενώ αυτός ο άντρας μιλούσε με τη μητέρα της για τα προβλήματα που είχε η Τζίλιαν στο σχολείο. Άκουγε να μιλούν για εκείνη, να λένε ότι ενοχλούσε τους άλλους, δεν καθόταν ποτέ ήσυχη, πήγαινε τις εργασίες της πάντα αργά και διάφορα άλλα. Και όλα αυτά για ένα οκτάχρονο κοριτσάκι!

Στο τέλος ο γιατρός πήγε και κάθισε δίπλα στη Τζίλιαν και της είπε: «Τζίλιαν, άκουσα όλα αυτά που μου είπε η μητέρα σου και θα ήθελα να της μιλήσω ιδιαιτέρως». Της είπε: «Περίμενε εδώ, θα γυρίσουμε, δε θ’ αργήσουμε». και έφυγαν αφήνοντάς την πίσω. Αλλά βγαίνοντας από το δωμάτιο, άνοιξε το ραδιόφωνο που ήταν πάνω στο γραφείο του. Και όταν βγήκαν, είπε στη μητέρα της: «Απλά κάτσε και παρακολούθησέ τη». Και μόλις έφυγαν από το δωμάτιο, εκείνη πετάχτηκε όρθια και κουνιόταν στο ρυθμό της μουσικής. Την παρακολούθησαν για λίγα λεπτά και μετά ο γιατρός γύρισε στη μητέρα της και της είπε: «Κυρία Λιν, η Τζίλιαν δεν είναι άρρωστη, είναι χορεύτρια. Πηγαίνετέ τη σε μία σχολή χορού».

Και η μαμά της το έκανε. Ποτέ δεν μπορούσε να ξεχάσει τι υπέροχα ήταν. Μπήκε σε ένα δωμάτιο γεμάτο με ανθρώπους σαν κι εκείνη. Ανθρώπους που δεν μπορούσαν να σταθούν ακίνητοι. Ανθρώπους που έπρεπε να κινηθούν για να σκεφτούν. Έκαναν μπαλέτο, κλακέτες, τζαζ, μοντέρνο χορό, σύγχρονο χορό.

Αυτό συνέβη επειδή κάποιος είδε αυτό που πραγματικά ήταν – κάποιος που ήξερε πώς να διαβάσει τα σημάδια. Κάποιος άλλος μπορεί να την έβαζε σε φαρμακευτική αγωγή για να κατευνάσει όλο αυτό που ήταν. Και τότε η Gillian Lynne θα είχε πραγματικά ένα δυσοίωνο μέλλον.

                                                                                                  ΠΗΓΗ: “Πώς οι Δανοί εκπαιδεύουν τα πιο ευτυχισμένα παιδιά στο σχολείο και στην οικογένεια ” της Jessica Joelle Alexander από τις εκδ. ΔΙΟΠΤΡΑ

Το περιστατικό αυτό αξιοποίησε ο Lozano για να γράψει το “Η Χαρά χορεύει”. Εμείς πριν το διαβάσουμε  προβληματιστήκαμε για το τι μπορεί να κάνει ένα ψάρι…

Η Gillian τελικά έδωσε εξετάσεις για τη Βασιλική Σχολή Μπαλέτου, έγινε σολίστας, είχε μια θαυμάσια καριέρα στο Βασιλικό Μπαλέτο. Αποφοίτησε από τη Βασιλική Σχολή και ίδρυσε τη δική της εταιρία, το Θίασο Χορού της Τζίλιαν Λιν και γνώρισε τον Άντριου Λόιντ Γουέμπερ. Έκανε τις χορογραφίες για τις παραστάσεις «Γάτες» και «Το Φάντασμα της Όπερας», μερικές από τις πιο επιτυχημένες θεατρικές παραγωγές στην ιστορία …

Μήπως τις όποιες “δυσκολίες” των παιδιών πρέπει να τις δούμε με έναν διαφορετικό τρόπο;

Αγάπη είναι …

…όταν θέλω να σε αγκαλιάσω (Β)

…όταν θέλω να σε φιλήσω (Ε)

…σα να είμαστε σε ουράνιο τόξο (Μ)

…καρδούλες (Μ)

…γλυκιά (Μ)

…σαν μπισκότο (Β)

…κόκκινη και ροζ (Ά & Ε)

…σα μουσική από βιολί (Δ), πιάνο (Χ), κιθάρα (Ά)

…απαλή (Μ)

…ήρεμος χορός  (Μ)

Η αγάπη δεν είναι …

…σαν τη φασολάδα (Μ) και τη φακή (Χ)

…μαύρη (Α)

…σαν τον ήχο από το τύμπανο (Μ)

Έτοιμοι λοιπόν για μια άσκηση αγάπης…

Γιατί ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ….Μόνο όπλο μας; Η παιδεία και η αγάπη για τον Άνθρωπο…

Το εκπληκτικό ,αυτό, βιβλίο της Γιώτας Αλεξάνδρου είναι αφιερωμένο στην Αγγελική Βαρελά, η οποία προλογίζοντας γράφει:

“…Γιατί η μνήμη είναι παιδευτική και χρήσιμη.

Γιατί απ’ αυτήν μάθαμε να ζούμε με ό,τι έχουμε.

Δε σταματήσαμε να ελπίζουμε.

Απ’ αυτήν σχεδιάσαμε όνειρα για έναν καινούριο κόσμο.

…

Όχι. Αυτά δεν ξεχνιούνται με τίποτα”

Όσο για τον ένα εκ των πρωταγωνιστών – τον Καραγκιόζη- “…με τον Καραγκιόζη γινότανε μεγάλη αντίσταση, δυνάμωνε ο Καραγκιόζης τον κόσμο που υπέφερε. Σπουδαία αντίσταση, δεν τα ξέρουνε αυτά, μείνανε όξω από τα βιβλία…τι να λέμε τώρα…” -Άθως Δανέλλης

Κάπου στην Αθήνα, τον Οκτώβρη του 1940,ένα δωδεκάχρονο αγόρι συναντά την ιστορία και πορεύεται μαζί της… “Είναι περίεργο πώς γίνεσαι από παιδί άντρας σε μια μόνο μέρα…”

«…Ώσπου μετά από 1264 μέρες-τις μετρώ μία μία- ο εφιάλτης φεύγει νικημένος. Βλέπω από τη σοφίτα μας τον τελευταίο Γερμανό στρατιώτη ν’ απομακρύνεται από την Ακρόπολη, παίρνοντας και τη σημαία με τη σβάστικα μαζί του. ‘Επιτέλους ελεύθεροι’ φωνάζω, μα δεν φτάνει η φωνή μου…»

Κάπου εκεί και ο  εικοσάχρονος, τότε, Μάνος Χατζιδάκις, εμπνέεται από τα συγκλονιστικά γεγονότα της απελευθέρωσης και χρόνια μετά αποτυπώνει το γεγονός με μια επική σύνθεση, ένα εμβατήριο- «Το εμβατήριο της Μελισσάνθης

Ο μικρός Μπίλυ ξυπνάει μια συννεφιασμένη μέρα και εκτός από τα σύννεφα στο παράθυρο αισθάνεται μια διακριτική παρουσία ενός γκρίζου μικρού (σαν) σύννεφου  πάνω από το κεφάλι του. Καθώς ξεκινάει να ετοιμάζεται για το σχολείο, όλα του πάνε στραβά, ενώ το (σαν) συννεφάκι μεγαλώνει και παίρνει μορφή και τον ακολουθεί παντού και τον αγχώνει και τον εμποδίζει και τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο μα τόσο … ανυπόφορα. Αυτό το (σαν) σύννεφο, λοιπόν, που μέχρι το μεσημέρι έχει γίνει τεράστιο, έχει όνομα. Είναι ο κύριος Ουφ και είναι εκεί. Σιωπηλός και πανταχού παρών…

Αφού τον κοιτάξαμε κατάματα και τον αντιμετωπίσαμε, του αλλάξαμε διάθεση… Από γκρίζος και τραχύς σαν σύρμα έγινε πολύχρωμος και παιχνιδιάρης…

Κι όπως τα σύννεφα μπορεί  να είναι λευκά, γκρίζα και πιο γκρίζα -σχεδόν μαύρα- φτιάχνουμε τα δικά μας χρωματιστά συννεφάκια. Όπως τα πιάνουμε μας ‘παγώνουν’ αλλά σιγά σιγά τα συνηθίζουμε και τα αφήνουμε να λιώσουν στα χέρια μας και κυλώντας να δημιουργήσουμε… Κι όπως κυλάει το λιωμένο , χρωματιστό συννεφάκι κάπως έτσι αφήνουμε κι ό,τι μας λυπεί να κυλήσει και να μας ανακουφίσει…

Μία κολοκύθα που μας έφερε η Ε. από τον κήπο της γιαγιάς της σε συνδυασμό με τα dots που μας ακολουθούν παντού, οδήγησαν σε μία κολοκύθα … που φωνάζει και παίρνει τη θέση στο πρόσωπο της “Κραυγής” του Ed. Munch.

Ένα είναι σίγουρο για τον Δημήτρη Μπασλάμ. Η πανοπλία που φοράει από μικρό παιδί, λέει, φεύγει από πάνω του πάρα πολύ δύσκολα.
Αν και υπήρξαν φορές που πίστεψε ότι την ξεφορτώθηκε, έφτανε να τη δει στα μάτια κάποιου άλλου για να ξαναθυμηθεί την ύπαρξή της.

Ευτυχώς, περνώντας τα χρόνια, έμαθε τον τρόπο να τη βλέπει πιο καθαρά και να αφαιρεί στη συνέχεια ένα ένα τα κομμάτια από τα οποία είναι φτιαγμένη. Έμαθε, επίσης, τον τρόπο να αφήνει τους ανθρώπους που αγαπά να του τα αφαιρούν.

Και μετά, αποφάσισε να γράψει μια ιστορία γι’ αυτό. Για ένα μικρό παιδί και το μαλακό ζεστό πουλόβερ που φορούσε πάντα.

Ακόμα και το καλοκαίρι.

“ΤΟ ΠΟΥΛΟΒΕΡ” είναι μία ιστορία για τη μοναξιά, τον φόβο, τις ανασφάλειες που κουβαλάμε από παιδιά και μας κάνουν να θεωρούμε απαραίτητη την πανοπλία μας.

Εμείς κόβουμε ένα κομμάτι μάλλινη κλωστή από ‘το πουλόβερ’ & δημιουργούμε…

…λουλούδια, σαρανταποδαρούσες, καράβια, γράμματα…

…μπαλόνια, σαλιγκάρια, ήλιους, καρδιές…

…φίδια, ανθρωπάκια…

…ουράνια τόξα, μακριά μαλλιά…

…θαλάσσια τέρατα που βγαίνουν από τη σπηλιά τους…

Όσο για ό,τι απέμεινε από το πουλόβερ το κρατάμε μόνο για τα κρύα του χειμώνα…

Είναι μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα κι αυτός ξυπνάει με καλή διάθεση και αποφασίζει να βγει βόλτα. Πηγαίνει σ’ ένα πανέμορφο πάρκο κι εκεί συναντάει τρία παιδιά που ετοιμάζονται να παίξουν το «Λύκε, λύκε» και ψάχνουν για τον τέταρτο της παρέας. Γίνεται εκείνος ο τέταρτος και το παιχνίδι ξεκινάει.

Είναι όμως τόσο καλός όσο δείχνει; Και ήταν σωστή η απόφαση των παιδιών να τον αφήσουν να παίξει μαζί τους;

Πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται…

“και βγάζω το καπέλο μου…” του Μάκη Τσίτα από τις εκδ. ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ

Η γνώση είναι προστασία…

“Τάτα;;” της Ίριδας Σαμαρτζή , εκδ. ΙΚΑΡΟΣ

“ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΙΟΝΤΑΡΙ” by Ed Vere, εκδ. ΠΑΤΑΚΗ

…ήταν μία εβδομάδα αρκετά κουραστική!!!

Κρεμάσαμε τα καπέλα που σκόρπισε με τα φτερνίσματά του παντού…

…του σερβίραμε μπόλικο σιρόπι για το κρυολόγημα πατώντας πάνω στα φύλλα που έριξε  με τον βήχα του προσέχοντας να μη μας πέσει…

…περπατήσαμε πάνω σε στενά γεφύρια για να ψαρέψουμε τα αρχικά του ονόματός μας που είχαν πέσει στη λιμνούλα…

…τηγανίσαμε αβγά και τον ταΐσαμε…

…τσαλαβουτήσαμε στα νερά και γεμίσαμε σαπουνόφουσκες…

…χορέψαμε παρέα με τον γίγαντα στη μεγάλη πλατεία του χωριού…

…διασκεδάσαμε…

…και τον αποχαιρετίσαμε με μπαλόνια …