Ένας επισκέπτης στη στέγη -που δεν ήταν βιολιστής- άφησε τα ίχνη του. Τα ακολουθούμε και βρίσκουμε το φλουρί της βασιλόπιτας γιατί -φυσικά- ο επισκέπτης…

… δεν είναι άλλος από τον Άη Βασίλη

Του τραγουδήσαμε τα “Τρίγωνα κάλαντα” -να προετοιμαστούμε και για την αυριανή μας τηλεσυνάντηση με τους φίλους του Magic Dot… και είπαμε να παίξαμε με ήχους γιορτινούς  …

Όταν “Το βιβλίο των δικών σου Χριστουγέννων” του Κυριάκου Χαρίτου από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ γίνεται το βιβλίο των … δικών  μας Χριστουγέννων σε μια συνύπαρξη παλιών συμμαθητών που λόγω πρωτοκόλλων δεν συνεργάστηκαν πέρυσι…

«Το μικρότερο χριστουγεννιάτικο δώρο» του Πίτερ Ρέινολντς  – εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Ήρωας του βιβλίου είναι ο μικρός Ρόλαντ, που ανυπομονεί για τα Χριστούγεννα. Όταν έρχεται η πολυπόθητη μέρα, ο Ρόλαντ τρέχει στο στολισμένο έλατο να δει τι δώρο τον περιμένει. Αυτό όμως που αντικρίζουν τα μάτια του τον κάνει να παγώσει: Για τούτο το μικροσκοπικό πακετάκι περίμενε όλη τη χρονιά; Μα αυτό είναι το μικρότερο δώρο που έχει δει ποτέ του! Τότε, θυμωμένος και λιγάκι απογοητευμένος, κλείνει τα μάτια και εύχεται να αποκτήσει ένα μεγαλύτερο δώρο. Πολύ εγωιστής κυρία, είπαν τα παιδιά.
Η ευχή του πραγματοποιείται, το δώρο μεγαλώνει, αλλά ο Ρόλαντ δεν ικανοποιείται. Συνεχίζει να εύχεται το δώρο του να μεγαλώσει, μα τίποτε δεν τον ευχαριστεί, ώσπου αποφασίζει να αναζητήσει ένα τεράστιο δώρο στο διάστημα. Φτάνοντας εκεί, αρχίζει να νιώθει μόνος.
Η τεράστια Γη που δεν του φτάνει για να ικανοποιήσει τα θέλω του, γίνεται τώρα μια τόση δα κουκκίδα καθώς βρίσκεται στο διάστημα. Και τότε, από τόσο μακριά και τόσο μικρή, του θυμίζει όλα όσα κουβαλάει πάνω της, όλα τα μεγάλα που ξεχνά και ξεχνάμε και κοιτάμε την ύλη ή την επιφάνεια των πραγμάτων.

“Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι” της Αγγελική Δαρλάση& εικονογράφηση της Αλέξιας Οθωναίου από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Αυτή είναι η ιστορία ενός ξεχωριστού χριστουγεννιάτικου στολιδιού, που κρέμεται σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο κάπου σ’ ένα σπίτι, σε μια χώρα από τις πολλές του κόσμου…

Σε θέση περίοπτη στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, τσαλακωμένο και πολυκαιρισμένο, ένα σκουρόχρωμο σακουλάκι επισκιάζει όλα τα άλλα στολίδια, τα πολύχρωμα και τα περίτεχνα. Στο εσωτερικό του υπάρχει μία και μοναδική καραμέλα, παλιά κι αυτή σαν το περίβλημά της. Και τούτο το ταπεινό και φαινομενικά ασήμαντο αντικείμενο είναι το ωραιότερο στολίδι.

Μέσα από αυτό το στολίδι αναδεικνύεται ένα αξιοθαύμαστο, αυθόρμητο και ανεπανάληπτο ιστορικό γεγονός – η χριστουγεννιάτικη ανακωχή του 1914. Συνέβη την παραμονή των Χριστουγέννων μέσα σ’ ένα απίστευτο σκηνικό λάσπης, ψυχρής βροχής και φρικτών αιματοχυσιών στα χαρακώματα του Δυτικού Μετώπου κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν την είχε προγραμματίσει κανείς. Συνέβη αυθόρμητα, ανάμεσα σε απλούς στρατιώτες, ενάντια στις διαταγές των ανωτέρων τους, κόντρα στο πολεμικό κλίμα που τους χώριζε και στα εμπόδια της γλώσσας. Κι όσο κι αν επικράτησε προσωρινά αφήνοντας άναυδους τους ανώτερους αξιωματικούς και μετατρέποντας τους ορκισμένους εχθρούς σε φίλους, έμεινε στην παγκόσμια ιστορία ως η στιγμή όπου το πνεύμα των Χριστουγέννων νίκησε τον πόλεμο.

Το 2014 η Royal British Legion συνεργάστηκε με τη Sainsburys για μία χριστουγεννιάτικη διαφήμιση παίζοντας την προσωρινή εκεχειρία την ημέρα των Χριστουγέννων. Η διαφήμιση καταφέρνει να μεταδώσει τη συγκίνηση εκείνης της ημέρας και συμπλήρωσε την αφήγηση του παραμυθιού…

Λέγεται ότι η Μπάμπουσκα ήταν μια γριά γυναίκα που δεν είχε οικογένεια, δε δεχόταν συχνά επισκέψεις και το μόνο που σκεφτόταν ήταν να κάνει δουλειές και να κρατάει το άδειο σπίτι καθαρό. Ένα κρύο απόγευμα πέρασαν από το σπίτι της οι τρεις μάγοι.
Της χτύπησαν στο παράθυρο και της ζήτησαν να πάει μαζί για να δει τον νέο Βασιλιά. Αρνήθηκε λέγοντας ότι το σπίτι δεν είναι ακόμα καθαρό. Τους προσκάλεσε να μείνουν την νύχτα στο σπίτι της αλλά οι μάγοι αρνήθηκαν λέγοντας ότι βιάζονται για να φτάσουν στην ώρα τους. Αργότερα εκείνη την νύχτα η Μπάμπουσκα μετάνιωσε για την απόφασή της να μην πάει μαζί με τους μάγους . Μάζεψε κάποια από τα στολίδια που είχε στα λιγοστά υπάρχοντα της για να τα προσφέρει στον Χριστό και ξεκίνησε για να τον βρει. Προχωρούσε βιαστικά, περνώντας από χωριό σε χωριό. Παντού ρωτούσε για τους βασιλιάδες. Η Μπάμπουσκα είχα χάσει πλέον το μέτρημα των ημερών. Πέρασε από χωριά και πόλεις. Αλλά δεν το έβαζε κάτω. Προχωρούσε μέρα και νύχτα. Τελικά έφτασε σε μία μεγάλη πόλη.“Το παλάτι!” σκέφτηκε. Εδώ πρέπει να γεννήθηκε ο μικρός Βασιλιάς.  … Ήταν πλέον απόγευμα όταν έφτασε επιτέλους στη Βηθλεέμ. Πόσες μέρες περπατούσε άραγε; Δεν μπορούσε να θυμηθεί. Και θα μπορούσε ένας νεογέννητος Βασιλιάς να μένει σε ένα τόσο φτωχό μέρος; Σίγουρα τέτοιο μέρος δεν ήταν κατάλληλο για ένα Βασιλιά. Η Βηθλεέμ δεν ήταν και πολύ μεγαλύτερη από το χωριό της…. Μερικοί λένε ότι η Μπάμπουσκα ψάχνει ακόμα να βρει το νεογέννητο Βασιλιά Χριστό, γιατί ο χρόνος δεν μετράει όταν ψάχνεις για κάτι αληθινό. Η Μπάμπουσκα ακόμα ψάχνει από σπίτι σε σπίτι ρωτώντας, “Είναι εδώ; Είναι ο νεογέννητος Χριστός εδώ;” Και τα Χριστούγεννα, όταν βλέπει ένα παιδάκι να κοιμάται  βγάζει ένα παιχνίδι από το καλαθάκι της, και το αφήνει δίπλα του. Μετά, συνεχίζει να ταξιδεύει και να ψάχνει, ρωτώντας: “Έίναι εδώ; Είναι ο νεογέννητος Χριστός εδώ;” 

Αφού παίξαμε με τις μπάμπουσκες που μας έφερε ο Δάκης ο ταρανδάκης, παρατηρήσαμε πόσα πολλά και διαφορετικά χρώματα είχαν…

… βάλαμε πολλά από αυτά στο χαρτί και μιμούμενοι την Μπάμπουσκα που έκανε όλο δουλειές χρησιμοποιήσαμε το εργαλείο που καθαρίζουμε τα τζάμια…

…και με τη βοήθεια και της κ.Πόπης -γιατί είχε κι ένα βαθμό δυσκολίας…

…δημιουργήθηκε ο καμβάς…

…πάνω στον οποίο περπάτησαν οι μάγοι… και κάπου εκεί γνωρίσαμε τη Ντέλα και τον Τζιμ – από το εκπληκτικό “Το δώρο των μάγων” του Ο. Χένρι – εκδ. Αίσωπος…

«…Και από όσους χάρισαν δώρα εκείνα τα Χριστούγεννα, η Ντέλα και ο Τζιμ ήταν οι πιο σοφοί. Απ’ όσους δίνουν και παίρνουν δώρα, οι άνθρωποι σαν αυτούς είναι οι πιο σοφοί. Παντού και πάντοτε είναι οι πιο σοφοί απ’ όλους. Είναι οι Μάγοι της εποχής μας   αυτοί που θυσιάζουν ο ένας για τον άλλο ό,τι πιο πολύτιμο έχουν»

“Στην Τζόρτζια των Η.Π.Α., τα Χριστούγεννα του 2019, μια οικογένεια βρίσκει μια κουκουβάγια πάνω στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της. Συγκεκριμένα, το απόγευμα της Πέμπτης 12 Δεκεμβρίου, η Katie McBride Newman και τα δύο παιδιά της, η India και ο Jack, είχαν μόλις τελειώσει το δείπνο τους όταν η δεκάχρονη India ακούστηκε να αναφωνεί «Θεέ μου!». Έρχεται η μητέρα της και η India της λέει κλαίγοντας ότι ένα στολίδι του δέντρου την τρομάζει πολύ γιατί μοιάζει να ανοιγοκλείνει τα μάτια. Ήταν μια κουκουβάγια. Αλλά το δέντρο είχε δώδεκα στολίδια κουκουβάγιας, ήταν τα αγαπημένα της μαμάς άλλωστε. Προσπάθησε να την ηρεμήσει. Μόνο που η India δεν μιλούσε για κάποιο από τα δώδεκα στολίδια αλλά για ένα δέκατο τρίτο, μια πραγματική κουκουβάγια που βρισκόταν εκεί πάνω από μία εβδομάδα, δυο μέρες μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών, όταν και αγόρασαν το δέντρο!

Μεγάλη έκπληξη! Η οικογένεια προσπάθησε να μην την τρομάξει και άφησε τα παράθυρα ανοιχτά για να φύγει η κουκουβάγια αλλά αυτό δεν συνέβη. Γιατί αυτό το δέντρο ήταν το σπίτι της, πριν κοπεί από το δάσος! Την επόμενη μέρα, τηλεφώνησαν στο μη κερδοσκοπικό περιβαλλοντικό σωματείο Chattahoochee Nature Centre. Την τάισαν λίγο ωμό κοτόπουλο, κατά τις οδηγίες τους, τη φρόντισαν και την πήραν για να επιστρέψει στην άγρια ζωή όπου ανήκει.”

Από αυτό το πραγματικό γεγονός εμπνεύσθηκε ο JOHN HAY και δημιούργησε την ιστορία «Η κουκουβάγια που ήρθε για Χριστούγεννα» –εκδ. ΠΑΤΑΚΗ

Εμείς δημιουργήσαμε τις δικές μας …κουκουβάγιες αλλά και δέντρα -όχι με 12 αλλά 10-κουκουβάγιες.

Πριν η κουκουβάγια επιστρέψει στο φυσικό της χώρο είχε προλάβει να γνωρίσει τη Φράνσις από το  «Η μουσική των Χριστουγέννων» της Kate DiCamillo  (εκδ. ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ) -μία τρυφερή και όμορφη ιστορία για την αληθινή σημασία και μαγεία των ημερών των Χριστουγέννων που δείχνει τις ευαισθησίες των παιδιών. Των παιδιών που διαβάζουν μόνο με τα μάτια της ψυχής και της αθωότητας. Μια ιστορία που μας διδάσκει όλους πως μια κουβέντα, ένα χάδι, μια πρόσκληση είναι πράγματα που χωρίς να κοστίζουν φέρνουν χαμόγελα, ευτυχία και ελπίδα.

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, σε μια μακρινή χώρα, μια γάτα ζούσε σε ένα στάβλο. Με αγελάδες, κατσίκες, κότες, ακόμα και με ποντίκια! Ήταν βέβαια και η πρώτη ποντικοκυνηγός! Μια χειμωνιάτικη νύχτα, η πόρτα του στάβλου άνοιξε διάπλατα και μπήκε μέσα ένας άντρας και μια γυναίκα, για να προφυλαχθούν από το χιόνι. Βρεθείτε κοντά στο θαύμα της Γέννησης, μέσα από τα αθώα μάτια μιας γάτας… Ένα τρυφερό χριστουγεννιάτικο βιβλίο με τη δική του μαγεία…

Το παραμύθι “Μια γάτα στη φάτνη” του Michael Foreman από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ γίνεται η αφορμή να φτιάξουμε τις δικές μας ταΐστρες των ζώων …

Τις βάζουμε στη σειρά για να σχηματίσουμε ένα δεντράκι…

…και στέλνουμε το δικό μας μήνυμα αγάπης στους φίλους μας από το “A small child a beautiful word…”

Η σελίδα μας από την συνεργατική  e-card…

… και η διαδικασία… μετά μουσικής !

Η ΣΞΜ μας υποδέχτηκε κάπως έτσι… τυλιγμένη σε φωτάκια σα να ήταν αυτή το χριστουγεννιάτικο δέντρο…

Εμείς -αφού τα dots μας έχουν κατακλύσει φέτος- φτιάξαμε πολλά πράσινα & κόκκινα και – καθώς μας δυσκόλεψε πολύ το περφορατέρ χρησιμοποιήσαμε τελικά και φιγουροκόφτη …

…και φτιάξαμε στολίδια για το δέντρο…

…και καθώς ήταν αρκετά, βάλαμε και στο δέντρο των εποχών…

…και στο δέντρο της γωνιάς των φυσικών επιστημών…

…γιατί Δεκέμβρης και υπερβολή πάνε μαζί.

Κι ο καινούριος μας φίλος – πόσο φιλόξενοι τελικά- ο Δάκης ο Ταρανδάκης μας έφερε κάτι “ρίγες”, “γραμμές” που δεν ξέραμε τι να τις κάνουμε αλλά με τα πολλά σκεφτήκαμε … αυτό

Και φυσικά 1η Δεκέμβρη χωρίς “Το χελιδόνι που περίμενε τα Χριστούγεννα ” της Δόξας Κωτσαλίδου (ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ) δε γίνεται…

«Τα παιδιά των λουλουδιών» του J. Wojtowicz  (εκδ. ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ) – μία ιστορία που δείχνει πως αυτό που μας κάνει διαφορετικούς, είναι αυτό που μας κάνει και θαυμάσιους.

«…η αίσθηση βαθιά μέσα του ήταν τόσο ευχάριστη, ώστε παρόλο που δεν είχε ακόμη πανσέληνο, μια τούφα άγρια ροζ τριαντάφυλλα φύτρωσαν στην κορυφή του κεφαλιού του. …»

«…ήταν ντροπαλός, ήσυχος και διαφορετικός από τα άλλα παιδιά, κι έτσι η δασκάλα τον έβαλε να καθίσει στο τελευταίο θρανίο της τάξης και δεν ασχολήθηκε άλλο μαζί του. Όσο για τα άλλα παιδιά , είχαν ακούσει τις φήμες και κρατούσαν μιαν απόσταση ασφαλείας από αυτόν…»

Η ιδέα του Τριαντάφυλου Φίλια να φτιάξει ένα ζευγάρι παπούτσια με διαφορετικό τακούνι μας θύμισε τα παπούτσια που φορούσε η Φρίντα Κάλο κάτω από τις μακριές της φούστες θέλοντας έτσι να διώξει μακριά τα βλέμματα από τα πόδια της και να ξεχάσει τον τρόπο με τον οποίο τη φώναζαν στα 6 της …

Την Φρίντα τη γνωρίσαμε όταν -ακολουθώντας οδηγίες- δημιουργήσαμε ένα πρόσωπο με μεγάλα μαύρα φρύδια και λουλούδια στο κεφάλι…

Αφού ξεναγηθήκαμε στο υπέροχο σπίτι της – http://www.recorridosvirtuales.com/frida_kahlo/museo_frida_kahlo.html –

την τοποθετήσαμε στον κήπο της…

Τι σχέση μπορεί να έχουν ένα σχοινί, μία χορεύτρια κι ένα ζευγάρι παπούτσια;

Η χορεύτρια μας ξάφνιασε, μας προβλημάτισε, μας προκάλεσε και θαυμασμό….

Το video “Αυτή χωρίς χέρι, αυτός χωρίς πόδι – χορεύουν χέρι χέρι” (ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=RRC4oEekwSw )

μας απέδειξε πώς όλα είναι δυνατά όταν υπάρχει η θέληση και η αγάπη…

Ενώ, το animation Cuerdas που έγραψε και σκηνοθέτησε ο ισπανός Pedro Garcia Solis  και απέσπασε τον τίτλο του καλύτερου φιλμ μικρού μήκους για το 2014, είναι ένα παράδειγμα για το πως ο καθένας μας μπορεί να δει πέρα από τις ‘ραγισματιές’ και τα ‘σπασίματα’ του άλλου.

Όσο για τον κ. Λάζαρο Εαυτούλη από το βιβλίο «Δύο παπούτσια με καρότσι» του Νικόλα Ανδρικόπουλου – εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ- στο οποίο όλοι μετακινούνται με καρότσι, όλα είναι φτιαγμένα στα μέτρα τους και καμία πρόβλεψη δεν υπάρχει για όσους κινούνται με τα πόδια, μας βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε πόσο πραγματικά απάνθρωπη και προβληματική είναι η κοινωνία των «υγιών».

Η χώρα του η “Τιμενοιαζειεμενατώρα” μας  δυσαρέστησε…

Δική μας πρόθεση είναι να προστατεύουμε και να φροντίζουμε όποιον το χρειάζεται κι όχι να τον δυσκολεύουμε περισσότερο. Ξεκινήσαμε από τον Πίπη ΄-έναν φίλο της ΣΞΜ- ο οποίος δεν αισθάνεται και πολύ αποδεκτός όπου πηγαίνει. Συνεργαζόμαστε και είμαστε προσεκτικοί μαζί του και θυμόμαστε το βασικό μας moto  για φέτος – “Όλοι χωράμε…”

“ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ…τα δικαιώματα του παιδιού” (εκδ. Παπαδόπουλος, μτφρ. Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη)

“…Τα κορίτσια και τα αγόρια έχουν δικαίωμα να χαίρουν ειδικής προστασίας προκειμένου να αναπτυχθούν σωματικά, πνευματικά και κοινωνικά… Τα κορίτσια και τα αγόρια έχουν δικαίωμα να είναι ανάμεσα στους πρώτους που λαμβάνουν βοήθεια σε κάθε περίσταση…Τα κορίτσια και τα αγόρια έχουν δικαίωμα να μεγαλώνουν  με πνεύμα κατανόησης , ανεκτικότητας, φιλίας μεταξύ των λαών και παγκόσμιας αδερφοσύνης”

Διαβάζοντας τα δικαιώματα του Παιδιού η απλότητά τους προκαλεί έκπληξη σε βαθμό που αναρωτιέται κανείς αν όντως υπάρχει ανάγκη αυτές οι τόσο λογικές και προφανείς ιδέες να χρειάζεται να συγκεντρωθούν και να διαφυλάσσονται μέσω μιας διεθνούς συνθήκης. Δυστυχώς, η πραγματικότητα καθημερινά μας ξαφνιάζει…

Μέσα από τα µάτια μιας γάτας «περνά» η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην ταινία. Ο δημιουργός του φιλμ αξιοποίησε πραγματικές λήψεις από τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 και τα «δείχνει» μέσα από τα μάτια μιας γάτας που ήταν στο Πολυτεχνείο τη μοιραία νύχτα, πριν από 12.410 συν μία ημέρες.

Παραγωγή: Ελληνική

Σκηνοθέτης: Ιορδάνης Ανανιάδης

Σενάριο: Ιορδάνης Ανανιάδης

Μουσική: Θόδωρος Βαμβουρέλης

Παραγωγή: ΕΡΤ Α.Ε.,Cels Unlimited, Ιορδάνης Ανανιάδης, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

Αφού παρακολουθήσαμε τα γεγονότα, ακούσαμε τα συνθήματα, τραγούδια αλλά και τα τανκς στους δρόμους…

…αποτυπώσαμε -με τον δικό μας τρόπο- τα γεγονότα…

…διαβάσαμε το υπέροχο  “η πέτρα” του Κωνσταντίνου Μπουτόπουλου σε εικονογράφηση της Χάρις Σαπουντζή  από τις εκδόσεις Φαίδρα. “Αν θες να μάθεις το πραγματικό πρόσωπο ενός ανθρώπου, δώσε του έναν κόκκο άμμου να κυβερνά.”
“Η πέτρα” είναι μία από τις πιο παλιές ιστορίες του κόσμου. Τι θα συμβεί όταν ‘κάποιος που δεν είχε ούτε επιθυμούσε τίποτα δικό του’ κι ένιωθε ελεύθερος, ανακαλύψει την ιδιοκτησία, κατόπιν τη μεγαλομανία και ευθύς αμέσως τη δύναμη της εξουσίας και της υποταγής;
Εκεί που “περιπλανιόταν ελεύθερος κι ευτυχισμένος γιατί όποιος δεν έχει τίποτα, έχει τα πάντα” , αρχίζει να χάνει τον ύπνο του, να παραλογίζεται κι αυτός ο παραλογισμός τον κυριεύει να πάει ακόμη πιο ψηλά, να ελέγχει, να κυριαρχεί.
Και καθώς ο χρόνος κυλά, έρχεται η στιγμή που θα σταθεί μπροστά στον καθρέφτη, θα κοιτάξει το πρόσωπό του και αυτό που θα συνειδητοποιήσει θα τον οδηγήσει σε μία απόφαση…που θα του επιτρέψει “για πρώτη φορά ύστερα από τόσα χρόνια” να κοιμηθεί ‘γαλήνια, ξένοιαστα’ και ‘επιτέλους ελεύθερος.’

Φτιάξαμε το περιστέρι πάνω σε χρώματα πολλά και διαφορετικά- όπως είμαστε κι εμείς…

…κι ετοιμαστήκαμε για εκλογές. Μπήκαμε στη θέση των πρωταγωνιστών από το παραμύθι «Οι εκλογές των ζώων» των  Desqualdo Paula & Markun Pedro από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ – ένα βιβλίο γραμμένο από παιδιά για τα παιδιά που μιλά με διασκεδαστικό τρόπο για τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και το κοινό καλό.

ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ;

«Οι εκλογές των ζώων είναι ένα βιβλίο για την πολιτική γραμμένο από παιδιά για παιδιά. Είναι το αποτέλεσμα μιας ανοιχτής και συλλογικής διαδικασίας, στην οποία συμμετείχαν πολλοί άνθρωποι. Αρχικά, 220 συνεργάτες στήριξαν τη δημιουργία αυτού του βιβλίου στην ιστοσελίδα συλλογικής χρηματοδότησης www.juntos.com.vc. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκαν πέντε εργαστήρια στο Σάο Πάολο και στην Φλοριανόπολις στη Βραζιλία, όπου τα παιδιά υποδύθηκαν τα ζώα του δάσους και οργάνωσαν εκλογές. Ο,τι συνέβη σε αυτές τις διασκεδαστικές και γεμάτες εκπλήξεις συναντήσεις αποτέλεσε την έμπνευση γι’ αυτό το βιβλίο.»

Γνωρίσαμε λοιπόν τους ήρωες, αντιληφθήκαμε το πρόβλημα που τα ώθησε σε διαμαρτυρία και στην απόφαση να προχωρήσουν σε εκλογές κι εκεί που παρακολουθήσαμε τους λόγους των υποψηφίων, τα φυλλάδια σκορπίστηκαν στο δάσος, έγιναν συζητήσεις & debate και είμαστε έτοιμοι να δούμε το τελικό αποτέλεσμα, το παραμύθι διεκόπη και αφού βγάλαμε τις ταυτότητές μας…

Στο παραμύθι νικητής αναδείχθηκε ο Βραδύπους ο οποίος δήλωσε

«… Ωστόσο, όλοι μαζεύτηκαν για να ακούσουν τι είχε να τους πει ο Βραδύπους…

ΕΜΑΘΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ.

Έμαθα ότι το Λιοντάρι το μόνο που θέλει είναι να του αναγνωρίσουν τη δουλειά που έχει κάνει . Ότι ο Μακάκος αυτό που θέλει στην ουσία είναι ένα μέρος για να παίζει. Ότι η Κόμπρα θέλει τα άλλα ζώα να ξέρουν πως έχει και καλά στοιχεία και όχι μόνο δηλητήριο. Ότι η Κουκουβάγια θέλει ένα σχολείο για να διδάσκει στα μικρά πουλιά πώς να πετάνε και ότι κάθε ζώο έχει τις δικές του ανάγκες κι επιθυμίες. Όλα τα ζώα είναι σημαντικά, το καθένα με τον τρόπο του. Η πρώτη πράξη της διακυβέρνησής μου θα είναι να δημιουργήσουμε ένα συμβούλιο ώστε να έχουν όλοι γνώμη για όσα θα γίνουν στο δάσος. Με ηρεμία, θα μείνουμε πάντα ενωμένοι!

Και αυτή ήταν η ιστορία για το πώς τα ζώα του δάσους εξέλεξαν τον νέο τους πρόεδρο… Μέχρι την επόμενη άνοιξη!»…

Εμείς -με έγκυρα 17 και άκυρα 3- εκλέξαμε την Κόμπρα…

Ποιος νίκησε τελικά; Πρωινό 2 vs Πρωινό 4… Νικητής … ο συνηθισμένος!!!!!!! Αφιερωμένο στην κ. Πόπη!!!!