Μία κολοκύθα που μας έφερε η Ε. από τον κήπο της γιαγιάς της σε συνδυασμό με τα dots που μας ακολουθούν παντού, οδήγησαν σε μία κολοκύθα … που φωνάζει και παίρνει τη θέση στο πρόσωπο της “Κραυγής” του Ed. Munch.

Ένα είναι σίγουρο για τον Δημήτρη Μπασλάμ. Η πανοπλία που φοράει από μικρό παιδί, λέει, φεύγει από πάνω του πάρα πολύ δύσκολα.
Αν και υπήρξαν φορές που πίστεψε ότι την ξεφορτώθηκε, έφτανε να τη δει στα μάτια κάποιου άλλου για να ξαναθυμηθεί την ύπαρξή της.

Ευτυχώς, περνώντας τα χρόνια, έμαθε τον τρόπο να τη βλέπει πιο καθαρά και να αφαιρεί στη συνέχεια ένα ένα τα κομμάτια από τα οποία είναι φτιαγμένη. Έμαθε, επίσης, τον τρόπο να αφήνει τους ανθρώπους που αγαπά να του τα αφαιρούν.

Και μετά, αποφάσισε να γράψει μια ιστορία γι’ αυτό. Για ένα μικρό παιδί και το μαλακό ζεστό πουλόβερ που φορούσε πάντα.

Ακόμα και το καλοκαίρι.

“ΤΟ ΠΟΥΛΟΒΕΡ” είναι μία ιστορία για τη μοναξιά, τον φόβο, τις ανασφάλειες που κουβαλάμε από παιδιά και μας κάνουν να θεωρούμε απαραίτητη την πανοπλία μας.

Εμείς κόβουμε ένα κομμάτι μάλλινη κλωστή από ‘το πουλόβερ’ & δημιουργούμε…

…λουλούδια, σαρανταποδαρούσες, καράβια, γράμματα…

…μπαλόνια, σαλιγκάρια, ήλιους, καρδιές…

…φίδια, ανθρωπάκια…

…ουράνια τόξα, μακριά μαλλιά…

…θαλάσσια τέρατα που βγαίνουν από τη σπηλιά τους…

Όσο για ό,τι απέμεινε από το πουλόβερ το κρατάμε μόνο για τα κρύα του χειμώνα…

Είναι μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα κι αυτός ξυπνάει με καλή διάθεση και αποφασίζει να βγει βόλτα. Πηγαίνει σ’ ένα πανέμορφο πάρκο κι εκεί συναντάει τρία παιδιά που ετοιμάζονται να παίξουν το «Λύκε, λύκε» και ψάχνουν για τον τέταρτο της παρέας. Γίνεται εκείνος ο τέταρτος και το παιχνίδι ξεκινάει.

Είναι όμως τόσο καλός όσο δείχνει; Και ήταν σωστή η απόφαση των παιδιών να τον αφήσουν να παίξει μαζί τους;

Πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται…

“και βγάζω το καπέλο μου…” του Μάκη Τσίτα από τις εκδ. ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ

Η γνώση είναι προστασία…

“Τάτα;;” της Ίριδας Σαμαρτζή , εκδ. ΙΚΑΡΟΣ

“ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΙΟΝΤΑΡΙ” by Ed Vere, εκδ. ΠΑΤΑΚΗ

…ήταν μία εβδομάδα αρκετά κουραστική!!!

Κρεμάσαμε τα καπέλα που σκόρπισε με τα φτερνίσματά του παντού…

…του σερβίραμε μπόλικο σιρόπι για το κρυολόγημα πατώντας πάνω στα φύλλα που έριξε  με τον βήχα του προσέχοντας να μη μας πέσει…

…περπατήσαμε πάνω σε στενά γεφύρια για να ψαρέψουμε τα αρχικά του ονόματός μας που είχαν πέσει στη λιμνούλα…

…τηγανίσαμε αβγά και τον ταΐσαμε…

…τσαλαβουτήσαμε στα νερά και γεμίσαμε σαπουνόφουσκες…

…χορέψαμε παρέα με τον γίγαντα στη μεγάλη πλατεία του χωριού…

…διασκεδάσαμε…

…και τον αποχαιρετίσαμε με μπαλόνια …

“1922-2022: Κύματα προσφυγιάς – κράματα μνήμης”  (86η ΔΕΘ)

επειδή… “Το να μην ξεχνάς το παρελθόν είναι βασική συνθήκη για να έχεις μέλλον…”

.

Λαοθάλασσα, 2022 – Οξυγραφία και λινογραφία (Δημιουργός: Άννα Τζάρα)

…Πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δεν βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά…

Πατρίδα, Warsan Shire

Η βάρκα ένα σύμβολο για το ταξίδι, συνδέει το τέλος μιας ιστορίας με την αρχή μιας άλλης, η θάλασσα είναι αυτή που τους οδηγεί σε ένα τόπο γνωστό μα και ξένο ταυτόχρονα, κορμιά στοιβαγμένα μαζί μα και τόσο μόνα, το απόλυτο μαύρο κυριαρχεί στο απόλυτο λευκό και ζητά να μείνει χαραγμένο στη μνήμη μας όπως ο μονόδρομος της προσφυγιάς στις ζωές των ανθρώπων.

Σε μια στιγμή, 2022 – Οξυγραφία και λινογραφία

(Δημιουργός:Αλέξιος Καρύδας)

“Η ιδέα της δημιουργίας αυτού του έργου προήλθε μέσα από της ιστορίες που συνηθίζει να μας λέει η γιαγιά μου για την καταστροφή της Σμύρνης που και η ίδια είχε ακούσει χιλιάδες φορές από την μαμά της και τους παππούδες της. Οι οποίοι κατάφεραν να φτάσουν στην Θεσσαλονίκη μετά από πολλές κακουχίες και δυσκολίες. Κάθε φορά που ακούω για αυτές νιώθω το ίδιο συναίσθημα, αυτό της ανατριχίλας. Προσπαθώ να βάλω τον εαυτό μου στην θέση τους και καταλήγω να με φαντάζομαι σε μία αντίστοιχη κατάσταση του σήμερα. Άνθρωποι της σύγχρονης κοινωνίας, άλλοι απορροφημένοι στις δουλειές τους, άλλοι στις οθόνες των κινητών τους και άλλοι
απολαμβάνοντας μία καθημερινή βόλτα ανυποψίαστοι για την φλόγα που τρεμοπαίζει και σε μια στιγμή μπορεί να γίνει πυρκαγιά. Μια πυρκαγιά που από όπου περνάει προκαλεί πόνο, θλίψη, χάος, τρόμο και προσφυγιά. Μια πυρκαγιά της οποίας οι στάχτες, 100 χρόνια μετά, γεννάνε μνήμες από έναν πολιτισμό που χάθηκε ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.”

Ανεβαίνοντας – 2022, Ξυλογραφία (Δημιουργός: Ελένη Χαμάκου)

Συνήθιζε να τεντώνει τα χεράκια της για να την πάρουν αγκαλιά και να την ανεβάσουν ψηλά, να δει έξω από τα μεγάλα παράθυρα του αρχοντικού τους τον κόσμο να πηγαινοέρχεται, αμαξάδες, κυρίες με τα καπέλα τους, άνδρες με φέσια, με τουρμπάνια, με κομψά κουστούμια…Ήταν οι χοροί, τα κεράσματα με τους γείτονες, οι καραμέλες λεμόνι που λάτρευε και ανέβαινε στην καρέκλα για να τις φτάσει.

Μετά ήταν τα πτώματα των γειτόνων, των φίλων, των συγγενών, διαμελισμένα, αποκεφαλισμένα, κάποια να τα τρώνε οι κότες.

Ήταν οι μπόγοι στους δρόμους πεταμένοι….πεσμένοι….αρπαγμένοι…

Ήταν μαύροι καπνοί να σκεπάζουν το αίμα που κυλούσε, παντού.

Και τέλος ήταν ο όρκος που πήρε: Αν ζήσει, να μην ξεχάσει.

Και σε κάθε βήμα που έκανε ήταν εκεί και η αρχοντιά και το μαύρο της φωτιάς που την έκαψε. Και κάθε σκαλοπάτι που ανέβηκε ήταν και για εκείνους που δεν ανέβηκαν στα πλοία.

Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου

Ετοιμάζοντας τις προσκλήσεις μας για την καλοκαιρινή μας γιορτή. Προαπαιτούμενο η … διάθεση για χορό!!!

Σας περιμένουμε…

“ΣΟΝΙΑ ΝΤΕΛΟΝΕ ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΧΡΩΜΑ” από την Κάρα Μέινς -Εκδοτικός Οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ

“Η μητέρα του μικρού Σαρλ, η καλλιτέχνις Σόνια Ντελονέ, με την τέχνη της προσπαθεί να αιχμαλωτίσει όχι μόνο τα χρώματα, τα σχήματα αλλά και τους ήχους του σύγχρονου κόσμου.

Οι δυο μαζί πετούν πάνω από την Ευρώπη με το μαγικό τους αυτοκίνητο, με σκοπό ο Σαρλ,μπροστά στα νέα τοπία, τους ήχους και τα συναισθήματα, να μπορέσει να καταλάβει πώς, για τη μητέρα του, η ζωή και η τέχνη είναι ένα και το αυτό…”

Γοητευμένοι από τα έργα της, τα γεμάτα χρώμα και αισιοδοξία, που μας κάνουν να νιώθουμε ‘σα να πετάμε κάπου στα σύννεφα’ , αποφασίζουμε να δημιουργήσουμε με τον τρόπο της Σόνιας. Χωριζόμαστε σε 5 ομάδες. Κάθε μία συμφωνεί και δημιουργεί ένα σχέδιο το οποίο διακοσμεί με γεωμετρικά σχήματα είτε από τη γωνιά οικοδομικού υλικού είτε με τις ίδιες τις μολυβοθήκες και κατόπιν προσθέτει χρώμα.

Κόβουν τα σχέδια και στήνοντάς τα ‘σκαρώνουν’ μία ιστορία…

“Στη θάλασσα με τα ψάρια ταξιδεύει μία βάρκα. Ένα αστέρι μεγάλο φωτίζει τον ουρανό. Μία γυναίκα στη στεριά περιμένει τη βάρκα. Επειδή είναι νύχτα, κρέμασε το φόρεμά της, ξάπλωσε για να κοιμηθεί και το πρωί θα ανέβει στη βάρκα για να ταξιδέψει σε εκείνο το νησί που βρίσκεται η αγάπη της… “

Ο γάτος και το πουλί-Αριστείδης & Αριστοτέλης του  Cousseau Alex απο τις εκδόσεις ΔΙΑΠΛΑΣΗ        

“Ένας γάτος, ο Αριστοτέλης. Με ένα μάτι κόκκινο και ένα γαλανό. Το γαλανό της νύχτας, το κόκκινο του μυρμηγκιού. Ζει δυο ζωές. Τη μέρα κοντά στην Ευλαλία που της κρατά συντροφιά. Ο άντρας της λείπει καιρό τώρα και δεν λέει να γυρίσει. Ναυτικός. Έφυγε δίχως τις μπότες του. Τη νύχτα, όταν εκείνη κοιμάται, αρχίζει η δεύτερη ζωή του, πίσω από τον τοίχο, μέσα στη φύση. Εκεί που τελειώνει το δάσος, αρχίζει ο ωκεανός. Σ’ ένα νησί. Εκεί ζει ένας άντρας, χαμένος, με πόδια γυμνά που επαναλαμβάνει ένα όνομα: Ευλαλία. …”   Και κάπου μακριά ένα νυχτοπούλι – ο Αριστείδης-  που διασχίζει τον γαλανό ορίζοντα και ψάχνει την Ευλαλία.  Κάποια στιγμή θα συναντηθούν και θα γυρίσουν σπίτι τους με ένα στοιχείο το κάθε ζώο. Ο Ευστάθιος θα αντιληφθεί πως αν και δεν έχει καράβι για να ταξιδέψει ή φτερά για να πετάξει μακριά από το νησί όπου είναι ναυαγός, έχει κάτι άλλο…

Η ιστορία κλείνει με την αίσθηση πως θα υπάρξει επανασύνδεση – ίσως. Εμείς δίνουμε το δικό μας τέλος.

Χωριζόμαστε σε 3 ομάδες και κάθε ομάδα συνεχίζει από εκεί που τελειώνει η προηγούμενη…

“Η ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΠΟΛΗ” της  Kelly Canby  από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος

‘Τα τούβλα από τα τείχη της Σκοτεινούπολης αρχίζουν να εξαφανίζονται και ο δήμαρχος θυμώνει. Οι κάτοικοι καταφέρνουν να βρουν τον κλέφτη, ανακαλύπτουν όμως ότι πίσω από τα γκρίζα τείχη της πόλης τους βρίσκεται ένας κόσμος γεμάτος χρώμα και ανθρώπους με διαφορετικά έθιμα και συνήθειες που ως τότε αγνοούσαν. Η μονότονη γκρίζα ζωή τους αρχίζει να αποκτά χρώμα…’

Μια ιστορία για την αποδοχή και τη διαφορετικότητα, την εξουσία και την αυθεντία της, την υπακοή και την τυφλή υποταγή, την ατομική και τη συλλογική ευθύνη, την αξία και το χρώμα της ζωής που έρχεται από τις μυρωδιές, τη μουσική, τα βιβλία…

Με λόγο απλό και εικονογράφηση -απλά- υπέροχη μιλά κατευθείαν στην καρδιά.

Εύλογη και η απορία κάποιων παιδιών “Μα κι αυτό κυρία είναι το αγαπημένο σου;”

Τελικά -αφού τα αγαπημένα είναι πλέον πολλά!!!- αγαπημένο την εκάστοτε στιγμή είναι αυτό που σου δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που εκείνη τη στιγμή σε απασχολούν… Και ναι, κάνοντας απολογισμό 8 χρόνων, νιώθω να ταυτίζομαι με την ηρωίδα γιατί δε φοβήθηκα το καινούριο, το διαφορετικό, το άγνωστο, το ασυνήθιστο… Όλοι συναντηθήκαμε κάποια στιγμή με έναν χαρακτήρα αντίστοιχο του δημάρχου, ο οποίος επέμενε σε λύσεις (;;;) ‘αναχρονιστικές’  που υποδεικνύουν περισσότερο κάποιον που δρα πρώτιστα με βάση τις εμμονές του και την ιδεοληψία του παρά υπέρ του συνόλου. Το πώς θα επιλέξουμε να τον αντιμετωπίσουμε είναι αυτό που θα μας προσδιορίσει σαν άλλον ένα ή έναν άλλο…

Όσο για το τέλος της ιστορίας – ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ και δυστυχώς μου έβαλε ιδέες!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ιδιαίτερα συγκινητικό υπήρξε το γεγονός πως τα παιδιά θυμήθηκαν μία ιστορία που είχαμε διαβάσει το Νοέμβρη (“Η αποθήκη”του Β. Κουτσιαρή – ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ), μπόρεσαν να εντοπίσουν κοινά στοιχεία αλλά το κυριότερο να αντιληφθούν γιατί κάποιος μπορεί να θέλει να έχει τους γύρω του άβουλους και φοβισμένους…

Όπως είπε ο Α (5 ετών) “Μα φοβάται μήπως τον περάσουν οι άλλοι, για αυτό τους φοβίζει” !!!!!!!!