Η Τσικνοπέμπτη είναι γιορτή της ορθόδοξης παράδοσης στην οποία καταναλώνονται μεγάλες ποσότητες κρέατος. Η Τσικνοπέμπτη είναι η Πέμπτη, λόγω του ότι οι μέρες Τετάρτη και Παρασκευή θεωρούνται νηστίσιμες, της δεύτερης εβδομάδας των Αποκριών, της αποκαλούμενης Κρεατινής.
Η μεγάλη κατανάλωση κρέατος, οι οικογενειακές συνάξεις και η μυρωδιά της τσίκνας είναι τα χαρακτηριστικά της ημέρας.
Η προέλευση του εθίμου χάνεται στα βάθη του χρόνου, ωστόσο φαίνεται να συνδέεται με τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που θεωρούσαν το φαγοπότι και το γλέντι ιεροτελεστία για την καλή ευφορία της γης την άνοιξη.
Στο Νηπιαγωγείο μας τηρήσαμε το έθιμο, χάρη στη συνδρομή του Συλλόγου Γονέων και κηδεμόνων που μας προμήθευσε με σουβλάκια, τα οποία καταναλώσαμε προσθέτοντας εμείς το κέφι και τη διάθεση που απαιτείται!
Από το πρωί μπήκαμε στο κλίμα συζητώντας για τις απόκριες και την Τσικνοπέμπτη,κάνοντας εργασίες
και κατασκευάζοντας καπέλα και γιρλάντες για να στολίσουμε την τάξη μας.
Και αφού φάγαμε τα σουβλάκια μας, αποδείξαμε και πόσο καλά χορεύει ένα αρκούδι με γεμάτο στομάχι!
Η κοπή της βασιλόπιτας στο Νηπιαγωγείο αποτελεί παράδοση. Σε αρκετές σχολικές μονάδες, όπως και στη δική μας εδώ και χρόνια την προσφέρει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων. Εμάς όμως μας αρέσει να φτιάχνουμε και μια την τάξη.Τα παιδιά φέρνουν τα υλικά και την ψήνουμε στο φούρνο του σχολείου.
Ξεκινάμε τις δραστηριότητες συζητώντας με τα παιδιά για την εμπειρία τους σχετικά με το έθιμο: εάν έκοψαν Βασιλόπιτα στο σπίτι τους, πότε έγινε αυτό, ποιος κέρδισε το φλουρί κλπ
Έπειτα λέμε την ιστορία της: γιατί κόβουμε την πρώτη μέρα του χρόνου Βασιλόπιτα και γιατί κρύβουμε το φλουρί μέσα σε αυτή !
Το έθιμο της βασιλόπιτας έχει τις ρίζες του στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν το Βυζάντιο κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία. Ο Ιουλιανός τότε πέρασε με τον στρατό του από την Καισαρεία και διέταξε να φορολογήσουν όλη την επαρχία και τα χρήματα αυτά θα τα έπαιρνε επιστρέφοντας για την Κωνσταντινουπολη. Ετσι, οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δώσουν ό,τι είχε ο καθένας: χρυσαφικά,νομίσματα κ.λπ. Όμως ο Ιουλιανός σκοτώθηκε άδοξα σε μια μάχη στον πόλεμο με τους Πέρσες, έτσι δεν ξαναπέρασε ποτέ από την Καισάρεια. Τότε ο Αγιος Βασίλης έδωσε εντολή και από τα μαζεμένα χρυσαφικά τα μισά να δοθούν στους φτωχούς, ένα μικρό μέρος κράτησε για τις ανάγκες των ιδρυμάτων της Βασιλειάδος , και τα υπόλοιπα τα μοίρασε στους κατοίκους με ένα πρωτότυπο τρόπο: έδωσε εντολή να ζυμώσουν ψωμιά και σε κάθε ψωμί, έβαλε από ένα νόμισμα ή χρυσαφικό μέσα, κατόπιν τα μοίρασε στα σπίτια, έτσι τρώγοντας οι κάτοικοι τα ψωμιά όλο και κάτι έβρισκαν μέσα. Έτσι, γεννήθηκε το έθιμο της πίτας που ονομάσθηκε βασιλόπιτα.
Ας ακούσουμε την ιστορία και από τα παιδιά μας:
Αποφασίζουμε λοιπόν να φτιάξουμε τη δική μας βασιλόπιτα και να την κόψουμε στο σχολείο. Πρώτα πρέπει να δούμε τι υλικά χρειαζόμαστε και πως θα τη φτιάξουμε. Διαβάζουμε λοιπόν τη συνταγή και καταγράφουμε τα υλικά που χρειαζόμαστε. Ο καθένας θα φέρει και κάτι από το σπίτι:
Την άλλη μέρα ελέγχουμε τα υλικά μας και ξεκινάμε να φτιάχνουμε την βασιλόπιτα.
Μετράμε δύο ΒΙΤΑΜ και τα ρίχνουμε στη λεκάνη:
Τα χτυπάμε να μαλακώσουν και να αφρατέψουν:
Προσθέτουμε τη ζάχαρη. Μετράμε 4 κούπες.
Μετράμε τα αυγά: Χρειαζόμαστε οκτώ. Τα σπάμε, τα ρίχνουμε κι αυτά στη λεκάνη και χτυπάμε ξανά:
Ακολουθεί το ξύσμα από δύο πορτοκαλια, δύο βανίλιες, 1 κούπα γάλα και 1 κούπα χυμός πορτοκάλι:
Έπειτα ρίχνουμε το αλεύρι. Δύο ολόκληρες φαρίνες!
:
Και φυσικά ανακατεύουμε καλά να γίνει ένα λείο ομοιογενές μείγμα:
Αδειάζουμε σε βουτυρωμένο και αλευρωμένο ταψί κρύβουμε μέσα το φλουρί και την πάμε στην κουζίνα να την βάλουμε στο φούρνο.
Την άλλη μέρα την πασπαλίζουμε ζάχαρη άχνη και την κόβουμε:
Και του χρόνου!
Η παρασκευή της Βασιλόπιτας στο Νηπιαγωγείο δίνει την ευκαιρία για πολλές δραστηριότητες ΓΛΩΣΣΑΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ, ΜΕΛΕΤΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΦΥΣΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ κλπ Διαβάζουμε, γράφουμε, μετράμε, φτιάχνουμε μείγματα, αναμειγνύουμε υλικά και τα βλέπουμε να αλλάζουν, παρατηρούμε τις αλλαγές με την προσθήκη θερμότητας. Κάνουμε ιστορικές και θρησκευτικές αναφορές, αφηγούμαστε, και επεκτείνουμε μαθαίνοντας το γράμμα Ββ , φτιάχνοντας βασιλόπιτες με πλαστελίνη τόσες όσες λέει ο αριθμός κλπ
Ο Άι Βασίλης με την κόκκινη στολή, τη λευκή γενειάδα και το σάκο γεμάτο δώρα, αποτελεί σε παγκόσμια κλίμακα τον πλέον αγαπημένο ήρωα των παιδιών τις ημέρες των εορτών, ακόμη και σε χώρες μη χριστιανικές.
Στο Νηπιαγωγείο μας φέτος παρουσιάσαμε μια γιορτή με θέμα αυτό το γλυκό γεράκο που ομορφαίνει τα όνειρα των παιδιών. Πρόκειται για μία διασκευή του βιβλίου «Πέντε δώρα για τον Άι-Βασίλη» της Λίτσας Ψαραύτη σε στίχους Σωτηρίας Γεωργοτά.
Η ιστορία εξελίσσετε κάπως έτσι:
Έξω κρύο τσουχτερό. Παραμονή Χριστουγέννων και όλοι τρέχουν για τις τελευταίες προετοιμασίες της μεγάλης γιορτής. Απ’ όλα τα νοικοκυριά ξεχύνονται απολαυστικές μυρωδιές. Μικροί και μεγάλοι διαλέγουν δώρα … στολίζουν δέντρα…. τραγουδούν τα κάλαντα, χορεύουν και διασκεδάζουν….
Τέσσερα αδερφάκια όμως, Η Εύα, Η Ρομπέλα, ο Κωνσταντίνος και η Βενετία αποφασίζουν αντί να περιμένουν τον Αι Βασίλη να τους φέρει το δώρο τους, να του κάνουν έκπληξη και να πάνε αυτά να τον βρουν και να του χαρίσουν από ένα δώρο.
Χωρίς πολύ να το σκεφτούν παίρνουν το δρόμο για το σπίτι του Άι-Βασίλη. Η ώρα όμως περνάει και ο δρόμος είναι μακρύς. Το σπίτι δεν φαίνεται πουθενά. Το ταξίδι τους αποδεικνύεται δύσκολο μέσα στο σκοτεινό χιονισμένο δάσος με τους κινδύνους που παραμονεύουν
Κάποιοι ξυλοκόποι που συναντούν τα προειδοποιούν και όταν αυτοί φεύγουν εμφανίζεται ο κρύος Βοριάς, η Παγωνιά και τα χιόνια που τα κάνουν να τουρτουρίζουν.
Σιγά σιγά έρχεται και η Νύχτα με τα αστέρια της…
Τα παιδιά είναι κουρασμένα και πεινάνε πολύ. Η ΕΥΑ φοράει το κασκόλ και η ΒΕΝΕΤΙΑ τα γάντια και το σκουφάκι που είχαν για τον Αι Βασίλη, έτσι ώστε να ζεσταθούν. Η ΡΟΜΠΕΛΑ μοιράζει τα κουλουράκια της μαμάς και ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ανάβει το φαναράκια για να συνεχίσουν το δρόμο τους.
Ευτυχώς τότε εμφανίζονται τα ξωτικά – οι βοηθοί του Αι Βασίλη- τα οποία φροντίζουν να τον φωνάξουν και να συναντήσει τα παιδιά που τόσο κοπίασαν για να τον βρουν…
Η γιορτή κλείνει με τα κάλαντα και ένα χορευτικό μουσικό δρώμενο που παρουσιάζουν όλα μαζί τα παιδιά επί σκηνής. Στο τέλος ο Αι Βασίλης όπως κάθε χρόνο, μοιράζει δώρα σε όλα τα παιδιά…
Το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Σπουδώνμε βάση το οποίο δουλεύουμε στα Νηπιαγωγεία μας, αντιμετωπίζει τη γνώση ως ολότητα και όχι κατακερματισμένη σε γνωστικά Αντικείμενα (Γλώσσα, Μαθηματικά, Μελέτη Περιβάλλοντος, Εικαστικά κλπ). Η πολυεπιστημονική αυτή επεξεργασία του κάθε θέματος κάνει τη μάθηση πιο ενδιαφέρουσα, ευκολότερη και πιο αποτελεσματική.
ΣΧΗΜΑΤΑ και ΤΕΧΝΕΣ
Ο Wassily Kadinsky και ο Mondrianμας βοηθούν να δούμε τα σχήματα με άλλο μάτι! Οι δύο σπουδαίοι ζωγράφοι της μοντέρνας τέχνης μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον να τους μιμηθούμε στα καλλιτεχνήματά μας και να μάθουμε για τα σχήματα!
ΣΧΗΜΑΤΑ και ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ – ΑΔΡΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η Νηπιαγωγός λέει τρία σχήματα και το παιδί πρέπει με τη σειρά να πηδήξει από το ένα στο άλλο
ΣΧΗΜΑΤΑ και ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ! (Ομαδοποιήσεις)
ΣΧΗΜΑΤΑ και ΓΛΩΣΣΑ
Τα παιδιά σχεδιάζουν το σχήμα και γράφουν το όνομά του
ΣΧΗΜΑΤΑ και ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Διαβάζουμε τον “Τριγωνοψαρούλη στον κόσμο των παράξενων ψαριών” του Βαγγέλη Ηλιόπουλου, το 5ο βιβλίο με τις περιπέτειες ενός από τους πιο αγαπητούς ήρωες της παιδικής λογοτεχνίας.
και φυσικά το συζητάμε, το επαναδιηγούμαστε και κατασκευάζουμε τον αγαπημένο ήρωα
ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΣΧΗΜΑΤΑ
Στη γωνιά των εικαστικών και του παιδαγωγικού υλικού οι ομάδες δουλεύουν φτιάχνοντας συνθέσεις με σχήματα
ΣΧΗΜΑΤΑ και ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ
Στους υπολογιστές τα παιδιά σχεδιάζουν με τα “αυτόματα σχήματα” κύκλους, τρίγωνα, τετράγωνα κλπ
ΣΧΗΜΑΤΑ και ΜΟΥΣΙΚΗ-ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ και ΧΟΡΟΣ
Παρακολουθούμε το βίντεο για τον κύκλο και χορεύουμε κάνοντας τις ανάλογες κινήσεις!
Από τις πρώτες θεματικές ενότητες κάθε χρονιάς “Τα χρώματα”. Χρώματα παντού μέσα κι έξω από το νηπιαγωγείο μας.
Φέτος ξεκινήσαμε να τα προσεγγίσουμε μέσα από το εξαιρετικό τραγούδι : «Η Μάγισσα με τα μπαλόνια» Από το cd «Τραγουδώ και παίζω» του Ανδρέα Χαραλάμπους.
Το ακούσαμε, το τραγουδήσαμε, το χορέψαμε, το δραματοποιήσαμε…. Ο πίνακας αναφοράς για τα χρώματα είναι εμπνευσμένος από αυτό το τραγούδι όπως και το επόμενο παιχνίδι – χορός με τα μπαλόνια.
ΒΡΕΣ ΤΟ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΣΟΥ!
Η μουσική ξεκινά, τα μπαλόνια ανακατεύονται, πετιούνται ψηλά και με το σύνθημα ο καθένας “αρπάζει” από ένα. Έχει το δικαίωμα να το κρατήσει εάν φωνάξει δυνατά το χρώμα του…
Ύστερα βρίσκει το παιδί που έχει το ίδιο χρώμα με αυτόν/-ήν γίνονται ζευγάρια και χορεύουν στο ρυθμό της μουσικής!
ΠΗΔΩ – ΠΗΔΩ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΠΑΤΩ!
Τα παιδιά κάθε ζευγαριού του προηγούμενου παιχνιδιού κάθονται το ένα απέναντι από το άλλο και κάτω ανάμεσά τους τοποθετούνται σε κυκλική διάταξη χαρτόνια σε διάφορα χρώματα. Εναλλάξ τα μέλη των ζευγαριών φωνάζουν ένα χρώμα. Το δεύτερο μέλος πρέπει να σταθεί επάνω στο χρώμα που φώναξε το πρώτο μέλος και μετά χοροπηδώντας από χρώμα σε χρώμα να κάνει όλο τον κύκλο και να βγει πάλι από το αρχικό χρώμα. Σε κάθε χρώμα που πατάει φωνάζει και το όνομα του συγκεκριμένου χρώματος.
ΨΑΞΕ ΒΡΕ ΤΟ ΧΡΩΜΑ!
Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες των τεσσάρων. Γίνονται επιστήμονες σε εντεταλμένη αποστολή: να βρουν, να μεταφέρουν στην τάξη και να καταγράψουν στο ερευνητικό τους δελτίο αντικείμενα με συγκεκριμένο χρώμα:
ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
Παλιό αλλά ολόφρεσκο, το εικονογραφημένο παραμύθι του Αλέξη Κυριτσόπουλου με την γλυκιά, χρωματιστή ιστορία συναισθημάτων, δε γίνεται να μην το διαβάσουμε κι εφέτος. Παρότι μάλλον πρόκειται για ένα από τα πρώτα εικονογραφημένα βιβλία για παιδιά (ημερομηνία πρώτης έκδοσης 1976) επανεκδίδεται συνεχώς και αγαπιέται πολύ από μικρούς και μεγάλους!
Φυσικά το διάβασμα του παραμυθιού ακολουθεί συζήτηση, επαναφήγηση, εικαστική απόδοση…
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ ΣΕ ΟΜΑΔΕΣ
Ντόμινο με χρώματα, δημιουργίες μοτίβων με χρώματα, ταξινομήσεις χρωμάτων, πειραματισμοί στο καβαλέτο….
ΝΤΟΜΙΝΟ ΜΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Ένα γλωσσικό παιχνίδι ανάγνωσης – αναγνώρισης της λέξης αλλά και λογικομαθηματικού συσχετισμού, το ντόμινο αυτό είναι ένα σύνθετο παιχνίδι για τους πιο μεγάλους!
ΜΙΞΕΙΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
…Αρχηγός το κόκκινο και το μπλε μαζί του
άρπαξαν το κίτρινο αγκαλιά και φεύγουν,
γέμισε ο ουρανός γέλια και χαρές,
γέμισε ο ουρανός μπαλονιών φωνές…»
Αρχηγοί των χρωμάτων λοιπόν το κόκκινο, το μπλε και το κίτρινο (τα βασικά ή πρωτογενή όπως λέγονται) με τα οποία σχηματίζονται όλα τα υπόλοιπα.
Οι πρώτοι πειραματισμοί – χρωματισμοί στο καβαλέτο….
Οι πιο εντυπωσιακοί έπονται… στο νερό… Στην αρχή απολύτως ΔΙΑΦΑΝΟ….
και μετά λίγο κίτρινο… κόκκινο… μπλε ….
και εάν …. στο κίτρινο προσθέσουμε λίγο κόκκινο; εάν στο κίτρινο βάλουμε λίγο μπλε; εάν στο κόκκινο ρίξουμε λίγο μπλε;
και λίγες ακόμα φυσικές επιστήμες….
ΠΕΙΡΑΜΑ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗΣ – ΧΡΩΜΑΤΑ
Το χαρτί απορροφά το νερό και μαζί του το χρώμα και το μεταφέρει ώσπου τελικά αυτό ενώνεται με το χρώμα από το διπλανό μπολάκι και δημιουργούνται νέες αποχρώσεις χρωμάτων!
Η Επέτειος του ΟΧΙ μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1940 στον Έλληνα πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά.
Η μικρή Ελλάδα υψώνει το ανάστημά της και αρνείται να υποταχθεί στους δυνατούς. Αυτό αποτελεί από μόνο του μια μεγάλη νίκη, μια τεράστιας σημασίας ιστορική στιγμή και αυτό είναι που γιορτάζουμε φυσικά και όχι την αρχή ενός πολέμου.
Το Νηπιαγωγείο μας όπως κάθε χρόνο συμμετείχε κι εφέτος μαζί με τις υπόλοιπες σχολικές μονάδες της Αιγείρας, στις εορταστικές εκδηλώσεις ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου με εκκλησιασμό, κατάθεση στεφάνου στο Ηρώο και παρέλαση.
Φυσικά η εβδομάδα πριν από την Επέτειο ήταν επίσης όπως κάθε χρόνο αφιερωμένη σε αυτή. Πολλές συζητήσεις, ιστορικές αναφορές, ομαδικές και ατομικές κατασκευές και εργασίες, παρακολούθηση βίντεο, ταινιών και ντοκουμέντων της εποχής, τραγούδια κλπ
Φέτος ξεκινήσαμε τις δραστηριότητες μας με την παρουσίαση του “κουτιού του στρατιώτη” μια ιδέα βασισμένη στο “Κουτί της 28ης Οκτωβρίου”(http://www.popi-it.gr) .
Παρουσιάσαμε λοιπόν στα παιδιά ένα κλειστό κουτί με διάφορα πράγματα μέσα τα οποία ανυπομονούσαν πολύ να δουν τι ήταν.
Όταν το ανοίξαμε αρχίσαμε να τα βγάζουμε ένα ένα, να τα παρατηρούμε, να τα συζητάμε, να προβληματιζόμαστε, να μπαίνουμε στο κλίμα.
Παλιές εφημερίδες και βιβλία της εποχής, φωτογραφίες, το γράμμα του στρατιώτη προς τα παιδιά του, κασκόλ και κάλτσες, ένα CD με τραγούδια, μια εικόνα του Χριστού, ένας χάρτης και μια σημαία αποτελούν αρκετά ισχυρά στοιχεία για να ανάψει το ενδιαφέρον. Ερωτήσεις, απαντήσεις και η ζωντανή ιστορία μας μπροστά στα μάτια των παιδιών
Εντοπίσαμε στο χάρτη την Αιγείρα,την Αθήνα, την Αλβανία, την Πίνδο
Διαβάσαμε το βιβλίο “Το έπος του Σαράντα”του Μανδηλαρά από τη σειρά “Η πρώτη μου ιστορία”
Και το διήγημα “Από το Ημέρολόγιο ενός μουλαριού” της Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σουρέλη και περιγράψαμε τα πάμπολλα συναισθήματα και τις εικόνες που μας δημιουργήθηκαν από το κείμενο τα οποία προσπαθήσαμε και να ζωγραφίσουμε στη συνέχεια.
Παρακολουθήσαμε σαν σε σινεμά με προτζέκτορα αποσπάσματα από τη συνταρακτική ταινία του Γκρεγκ Τάλας “Το ξυπόλητο τάγμα” (1953)που παρουσιάζει την αληθινή ιστορία μιας ομάδας 160 ορφανών παιδιών στη Θεσσαλονίκη της κατοχής.
Εντοπίσαμε το τεράστιας σημασίας “ΟΧΙ” του σαράντα, ασχοληθήκαμε με τη δομή του, τα γράμματά του, τη σύνθεσή του
Ενδιαφερθήκαμε για τη σημαία μας, τα χρώματά της το συμβολισμό της και τη συγκρίναμε με τις σημαίες άλλων χωρών. Φτιάξαμε ένα μοτίβο με σημαίες ακολουθώντας το δοσμένο σε ένα φύλλο εργασίας με μαθηματικούς στόχους:
Μάθαμε τον εθνικό ύμνο και τραγούδια όπως το “Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του’, “Ειρήνη” και “Ο μικρός στρατιώτης” και τα παρουσιάσαμε στη γιορτή μας(δείτε τα βίντεο από το youtube)
Τα παιδιά ανά πάσα στιγμή μπορούν να βρεθούν σε μια κατάσταση κινδύνου και θα πρέπει να είναι ευαισθητοποιημένα και να γνωρίζουν το σωστό τρόπο αντίδρασης ανάλογα με την περίπτωση.
Τα παιδικά ατυχήματα, ο κίνδυνος από μια έκτακτη ανάγκη όπως ένας σεισμός, οι επικίνδυνοι ενήλικες (και όχι πάντα οι ξένοι) αποτελούν τις ενότητες στις οποίες εστιάσαμε κατά την επεξεργασία αυτού του θέματος.
Α. Τα παιδικά ατυχήματα
Τα παιδικά ατυχήματα μπορούν να συμβούν σε όλα τα παιδιά, οποιαδήποτε στιγμή και οπουδήποτε, συμβαίνουν ξαφνικά και μας βρίσκουν πάντα απροετοίμαστους.
Στόχος μας να μάθουν τα παιδιά τι είναι τα ατυχήματα, να κατανοήσουν τους κινδύνους που διατρέχουν στους χώρους που ζουν (νηπιαγωγείο, παιδική χαρά, σπίτι, δρόμο, θάλασσα κ.λ.π.), να εντοπίσουν τις αιτίες και τους παράγοντες που ευθύνονται γι’ αυτά και να υιοθετήσουν κανόνες συμπεριφοράς που θα μειώσουν τα ατυχήματα είτε από επικίνδυνα παιχνίδια, είτε από τη χρήση υλικών, από εσφαλμένες συμπεριφορές κ.λ.π.
1. Διαβάζουμε το βιβλίο “Κίνδυνος” από τη σειρά “Οι συμβουλές του μικρού λύκου”. Το συζητάμε, το αναλύουμε, δίνουμε δικά μας παραδείγματα.
2. Με μεγάλη προσοχή παρακολουθούμε με τη χρήση προτζέκτορα ένα βίντεο από το youtube με διάφορες περιπτώσεις ατυχημάτων και τον τρόπο αντιμετώπισής τους.
3. Εντοπίζουμε σε ζευγάρια επικινδυνότητες στην κουζίνα, το σαλόνι, το μπάνιο και το υπνοδωμάτιο σε διάφορες εικόνες και ύστερα τα δείχνουμε στα υπόλοιπα παιδιά και όλοι μαζί συζητάμε τις απόψεις μας.
4. Σε επόμενη ημέρα συμπληρώνουμε το πιο κάτω ατομικό φύλλο εργασίας – αξιολόγησης
Β. Σεισμός – Σεισμός: Μη σε πιάνει πανικός!!!!
Ο σεισμός είναι φαινόμενο το οποίο εκδηλώνεται συνήθως χωρίς σαφή προειδοποίηση, δεν μπορεί να αποτραπεί και παρά τη μικρή χρονική διάρκεια του, μπορεί να προκαλέσει μεγάλες υλικές ζημιές στις ανθρώπινες υποδομές, σοβαρούς τραυματισμούς και απώλειες ανθρώπινων ζωών.
Η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρώπη από πλευράς σεισµικότητας και την έκτη παγκοσµίως. Η ψυχραιμία, η σωστή αντίδρασή μας την ώρα του συμβάντος και η σωστή προετοιμασία μας, είναι τα όπλα μας για την προστασία μας. Μπείτε στην ιστοσελίδα του ΟΑΣΠ και ενημερωθείτε είναι σημαντικό για όλους. http://www.oasp.gr/
1. Ας ξεκινήσουμε με χορό…. το τραγούδι “Σεισμός” από τα Ημισκούμπρια είναι μια καλή επιλογή για την περίσταση!
2. Τι κάνουμε ΠΡΙΝ, ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ και ΜΕΤΑ από ένα σεισμό; Οι αφίσες και τα φυλλάδια του ΟΑΣΠ είναι πολύ κατατοπιστικά. Τα παρατηρούμε προσεκτικά, διαβάζουμε τις λεζάντες, σχολιάζουμε
Ψάχνουμε στο σχολείο να εντοπίσουμε πιθανές επικινδυνότητες σε περίπτωση σεισμού, συζητάμε για το βαλιτσάκι έκτακτης ανάγκης και κάνουμε ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΑΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΙΣΜΟ (θα ακολουθήσουν και πολλές άλλες μέσα στη χρονιά)
3. Διαβάζουμε το βιβλίο “Ο Πάκι δε φοβάται τους σεισμούς” της Ρένας Ρώσση- Ζαϊρη
και
4. Βλέπουμε το κατατοπιστικότατο βίντεο “Tales of Disasters 2. Earhquake”από το you tube το οποίο είναι στα αγγλικά αλλά το μεταφράζουμε εμείς τα παιδιά
5. Χωριζόμαστε σε ζευγάρια και ομάδες και δουλεύουμε το θέμα ταυτόχρονα.
Η μία ομάδα φτιάχνει το βαλιτσάκι του σεισμού με όλα τα απαραίτητα.
Η άλλη ταξινομεί όσα είναι σωστό να κάνουμε σε ένα σεισμό και όσα είναι λάθος
Κάποιοι χτίζουν σπίτια αντισεισμικά και κάποιοι λιγότερο αντισεισμικά! Τα υλικά έχουν σημασία γιατί όταν ο σεισμός αρχίσει να κουνάει τη γη (τους δίσκους πάνω στους οποίους “χτίζουν” τα σπίτια τους εν προκειμένω) κάποια σπίτια λιγότερο “γερά” θα καταρρεύσουν!
Κάποιοι δουλεύουν στους υπολογιστές. Το ένα ζευγάρι κάνει την άσκηση στο Φωτόδεντρο για το σεισμό και το άλλο παίζει στον άλλο υπολογιστή με το πριν, κατά τη διάρκεια και το μετά του σεισμού στο πρόγραμμα της kidepedia.
Στο τέλος όλοι παρουσιάζουν τις δουλειές τους στους υπόλοιπους και κάνουμε την αξιολόγησή μας.
Γ. Οι επικίνδυνοι “άλλοι”.
Οι άνθρωποι που μας περιτριγυρίζουν δεν είναι όλοι αθώοι, καλόβουλοι και καλοπροαίρετοι. Όσο εύκολο είναι ένα παιδί να κινδυνεύσει σε μια παιδική χαρά, σε ένα τροχαίο ή σε ένα σεισμό, το ίδιο εύκολο ή και ευκολότερο είναι να κινδυνεύσει από κάποιον άγνωστο (το “stranger danger”που λένε στο εξωτερικό) ή πολύ χειρότερα από κάποιον που εμπιστεύεται και εμπιστευόμαστε.
Οι γονείς θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί και υποψιασμένοι τόσο σε κοινωνικό επιπεδο όσο και σε “κοινωνικό-ιντερνετικό” επίπεδο.
1. Βλέπουμε το βίντεο “Το μυστικό της Νίκης”
“Το μυστικό της Νίκης” είναι μια ιστορία κινούμενων σχεδίων, που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της καμπάνιας “ΕΝΑ στα ΠΕΝΤΕ” του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Πρόκειται για μια παραγωγή που έχει στόχο να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει την ελληνική κοινωνία και να φτάσει σε γονείς και παιδιά σε ολόκληρη τη χώρα.
Ηρωίδα της ταινίας είναι η Νίκη, μία μαθήτρια δημοτικού την οποία επισκέπτεται στο σπίτι της ένας ‘φίλος’, όπως αποκαλείται στην ιστορία, τονίζοντας έτσι το γεγονός ότι τα περισσότερα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης έχουν δράστες πρόσωπα από το φιλικό περιβάλλον των γονιών.
Ο “φίλος” κάποια στιγμή φανερώνει τις διαθέσεις του και προτείνει στο κοριτσάκι να το αγγίξει στο εσώρουχο, αυτό αρνείται γνωρίζοντας τον “κανόνα του εσωρούχου”. Το παιχνίδι των αγγιγμάτων είναι το παιχνίδι που ζήτησε ο “φίλος” και που ζητά να το κρατήσει μυστικό το κοριτσάκι.
Ο “φίλος” φεύγει και το κοριτσάκι δέχεται την επίσκεψη μιας νεράιδας, στην οποία αφηγείται ό,τι έχει συμβεί, ενθαρρύνοντας με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά να μιλάνε για τέτοια περιστατικά.
Το να εστιάσει ένα παιδί της ηλικίας του Νηπιαγωγείου πέρα από το Εγώ του, στο Εσύ ή το Εμείς είναι εξαιρετικά δύσκολο. Η σκέψη και η επικοινωνία του είναι καθαρά εγωκεντρική, καθώς αντιλαμβάνεται το περιβάλλον και τους άλλους μόνο μέσα από την δική του προοπτική.
Σύμφωνα με τον Jean Piaget,τον πρώτο ενήλικο πουπήρε στα σοβαρά τα παιδιά, το παιδί από το 3ο έως το 6ο έτος της ηλικίας του διανύει το δεύτερο κατά σειρά στάδιο ανάπτυξης,αυτό που ονομάζει Προσυλλογιστικό Στάδιο, με κύρια χαρακτηριστικά α) την κατάκτηση του συμβολισμού με την αξιοποίηση των δυνατοτήτων της γλώσσας, β) την ύπαρξη πλέον της ανακλητικής μνήμης όπου αναπαρίσταται ο εξωτερικός κόσμος με εσωτερικές εικόνες και γ) την κυριαρχία του εγωκεντρισμού στη σκέψη και επομένως την αντιμετώπιση του περιβάλλοντος μέσα από την προσωπική οπτική και τη σκέψη να κινείται από το μερικό στο μερικό.
Στις δραστηριότητές μας κάτω από το θέμα “Ο εαυτός μου” προσπαθούμε μέσα από παιχνίδια, τραγούδια κλπ να ξεφύγουμε λίγο από το ΕΓΩ, να αντιληφθούμε ότι υπάρχει και το ΕΣΥ και γιατί όχι και το ΕΜΕΙΣ.
1. ΠΑΙΧΝΙΔΙ “ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ”
Τα παιδιά παίζουν με δύο γραμματοσειρές που σχηματίζουν τις λέξεις ΕΓΩ και ΕΣΥ σε στοίχιση σταυρολέξου. (Δες την εικόνα παραπάνω)
Δύο παιδιά τοποθετούνται από την μια και την άλλη άκρη του σταυρολέξου και αυτοπροσδιορίζονται λέγοντας: «Εγώ είμαι ο… και εσύ ο φίλος μου ο…». Κάθε φορά που ακούγεται ο χτύπος από το ταμπουρίνο αλλάζουν θέσεις επαναλαμβάνοντας το ίδιο. Το παιδί αλλάζει χώρο και συγχρόνως αλλάζει και η θέση του ως αναφορά προσώπου.
2. ΤΡΑΓΟΥΔΙ “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ”
Εγώ είμαι εγώ….
Κι εσύ είσαι εσύ…
Κανείς δεν είναι σαν κι εμάς
Εγώ είμαι εγώ….
κι εσύ είσαι εσύ…
ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΠΟΣΟ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ!
3. ΕΝΑ-ΔΥΟ-ΤΡΙΑ ΒΡΑΧΙΟΛΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
Κάθε παιδί διαλέγει ένα πλαστικό καλαμάκι στο χρώμα που του αρέσει το κόβει μικρό – μικρό και βάζει τα κομμάτια σε ένα μπολ. Όταν τελειώσουν όλοι, σηκώνονται ένας ένας, δίνουν από ένα κομματάκι σε τρεις φίλους και παίρνουν ένα από αυτούς. Αφού το κάνουν αυτό όλοι με η σειρά τους, περνάνε τα κομματάκια τους σε ένα ασημί σύρμα πίπας και φτιάχνουν το βραχιόλι τη φιλίας. Το πάρε – δώσε απαραίτητο σε κάθε υγιή σχέση, οδηγεί στη δημιουργία ενός χαρούμενου, πολύχρωμο βραχιολιού. Η δραστηριότητα κλείνει με ένωση των χεριών, όπως κάνουν οι ομάδες και το σύνθημα “ΕΝΑ – ΔΥΟ – ΤΡΙΑ ΒΡΑΧΙΟΛΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ”!
Ο άνθρωπος χρειάζεται να μπορεί να αποδέχεται και να αγαπάει τον εαυτό του, να συνυπάρχει και να συμπορεύεται με την ύπαρξή του και αυτό χτίζεται στην παιδική ηλικία με τους γονείς και το σχολείο να βάζουν τα θεμέλια.
Αρχή της σχολικής χρονιάς και το πρώτο θέμα με το οποίο ασχολούμαστε είναι “Ο Εαυτός”. Ξεκινάμε από το Εγώ, να το γνωρίσουμε να το περιγράψουμε, να δούμε τις ομοιότητες και τις διαφορές μας – εξωτερικές: τα μάτια μας, τα μαλλιά μας, το ύψος μας, το φύλο μας και εσωτερικές: όσα αγαπάμε, τα συναισθήματά μας, τα ενδιαφέροντά μας.
Το όνομά μας, το πρόσωπό μας, το σημαντικό εγώ του καθενός, ο καλύτερος φίλος μας, το αγαπημένο μας ζωάκι, το αγαπημένο παιχνίδι κλπ κυριαρχούν στις συζητήσεις μας, στα παιχνίδια μας, στις διερευνήσεις μας, στις δημιουργίες μας κλπ
ΣΥΣΤΉΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΜΟΥ – ΑΥΤΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Τα παιδιά ένα ένα αυτοπαρουσιάζονται: Λένε το όνομά τους από ποιόν το πήραν (παππού-γιαγιά-άλλο πρόσωπο), Τα γενέθλιά τους ΜΗΝΑΣ: ΜΕΡΑ:(βοηθάμε κι εμείς). Πόσο χρονών είναι. Πως λένε τη μαμά και το μπαμπά. Πόσα αδέλφια έχουν και τα ονόματά τους. κλπ
ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ
Τα παιδιά σχηματίζουν ομάδα σε κύκλο και κάθε ένα από αυτά έχει μπροστά του μια καρτέλα με το όνομά του. Ο εκπαιδευτικός πετάει μια μπάλα και κάθε παιδί που την πιάνει «διαβάζει» το όνομά του. Κατόπιν οι καρτέλες με τα ονόματα μαζεύονται και ανακατεύονται στο κέντρο του κύκλου. Ο εκπαιδευτικός πετάει την μπάλα και κάθε παιδί που την πιάνει τρέχει στο κέντρο του κύκλου και διαλέγει την καρτέλα με το όνομα του αφού πρώτα το αναγνωρίσει. Το παιχνίδι ολοκληρώνεται όταν όλα τα παιδιά έχουν αναγνωρίσει την καρτέλα τους σωστά.
ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΜΑΔΕΣ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΟΝΟΜΑΤΩΝ
Τα παιδιά κινούνται ελεύθερα γύρω από τα ονόματα τους που είναι σε καρτέλες στο πάτωμα. Με το χτύπημα ενός μουσικού οργάνου μαθαίνουν να τα αναγνωρίζουν πρώτα το καθένα χωριστά και κατόπιν ανά ζευγάρια ή τριάδες κ.λ.π. Το παιχνίδι μπορεί να επαναληφθεί με πολλές παραλλαγές μέχρι να μάθουν όλα τα παιδιά να αναγνωρίζουν το όνομα τους. Επίσης βοηθάμε το παιδί να αντιληφθεί τι σημαίνει ομάδα.
ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΣΤΟ ΚΟΥΤΙ
Ο εκπαιδευτικός παρουσιάζει στα παιδιά ένα κουτί. Μέσα στο κουτί υπάρχει ένας καθρέφτης. Λέει στα παιδιά πως μέσα στο κουτί είναι κρυμμένο κάτι μοναδικό, σπάνιο και σπουδαίο. Κάθε παιδί καλείται να δει αυτό που είναι κρυμμένο στο κουτί, χωρίς να πει στους άλλους τι είδε. Αφού περάσουν όλα τα παιδιά, συζητάμε αυτό που είδαν, πως ένιωσαν κλπ. Κατόπιν ο καθένας περιγράφει για ποιο λόγο είναι σπουδαίος και τέλος ο εκπαιδευτικός παροτρύνει τα παιδιά να φτιάξουν αυτό το μοναδικό και υπέροχο πλάσμα που είδαν (κοινώς τον εαυτό τους).
ΑΝ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ;
Διαβάζουμε το βιβλίο «Αχ, γιατί να είμαι γάτα!» της Jacqui Hawkins, σε ελληνικούς στίχους της Μαριανίνας Κριεζή, ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία των παιδιών στο Νηπιαγωγείο που συνδυάζει χιούμορ κι ομοιοκαταληξία και είναι ιδανικό για να το επεξεργαστούμε με τα παιδιά και να κατανοήσουμε πως όλοι είμαστε μοναδικοί και δε χρειάζεται να μοιάσουμε σε κάποιον άλλον για να είμαστε ευτυχισμένοι και αγαπητοί. Ένα βιβλίο για να μάθουν τα παιδιά να αγαπούν, να εκτιμούν και να αποδέχονται τον εαυτό τους.
Τα παιδιά έχοντας ως ερέθισμα έναν πήλινο κουμπαρά μπαίνουν στη διαδικασία να αφηγηθούν μια ιστορία με θέμα: «Εάν ο κουμπαράς μιλούσε τι θα έλεγε;». Τα παιδιά αναγνωρίζοντας ότι ο κουμπαράς δεν έχει φωνή αντέγραψαν μια ιστορική αφήγηση από την πραγματικότητά τους με αναφορές στην εξοικονόμηση χρημάτων και στην κατανάλωση προϊόντων. Οι αναφορές αυτές σχετίστηκαν και με άλλα μέσα οικονομικής διαχείρισης όπως οι τράπεζες και οι πιστωτικές κάρτες. Το αφήγημα στο χώρο του παιδιού που εκφράζεται από το ίδιο και βασίζεται σε πραγματικό ερέθισμα έχει χαρακτήρα πραγματικής εικόνας. (Ιωάννα Κούρτη)
Ο Πίτερ Ρέινολντς είναι ένας Καναδός συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων.
Το πολυβραβευμένο παιδικό βιβλίο του «Η τελεία» («the dot”, στο πρωτότυπο) είναι τόσο συνταρακτικά μεγαλειώδες μέσα στην απλότητά του, που μια ολόκληρη μέρα, η 15η Σεπτεμβρίου, αφιερώθηκε σ’ αυτό και έγινε η Παγκόσμια Ημέρα της Τελείας!
Το βιβλίο αυτό μιλάει για την ανασφάλεια και το φόβο της αποτυχίας που καθηλώνει το παιδί, αλλά και τον εμπνευσμένο τρόπο με τον οποίο ο δάσκαλος (μα και ο γονιός) μπορεί να το κινητοποιήσει και να κάνει αυτή την ανασφάλεια ΤΑΛΕΝΤΟ.
Η Λία (Vashti στο πρωτότυπο) αντιμετωπίζει δυσκολίες που φαντάζουν ανυπέρβλητες. Ενώ σε όλα τα μαθήματα αποδίδει, στη ζωγραφική δεν καταφέρνει να σχεδιάσει ούτε μια γραμμή.
Εκείνη την ημέρα η δασκάλα της, την πλησιάζει και βλέποντας το άσπρο χαρτί μπροστά της, της λέει: “Α! Μια πολική αρκούδα σε χιονοθύελλα”. Καθόλου δεν της αρέσει της Λίας το αστείο! “Έλα, φτιάξε κάτι. Μια γραμμή, μια τελεία έστω… Κάνε με θάρρος την αρχή και ο,τι βγει” λέει η δασκάλα. Θυμωμένη η Λία αρπάζει το μαρκαδόρο και τον καρφώνει με μανία το χαρτί. Έτσι φτιάχνει μια τελεία. “Τώρα βάλε και την υπογραφή σου”, συνεχίζει ακάθεκτη, η δασκάλα. Σ’ αυτό η Λία δε δυσκολεύεται καθόλου αφού ξέρει να γράφει ολόσωστα το όνομά της.
Η δασκάλα όμως την επόμενη μέρα τοποθετεί την τελεία της Λίας σε μια σκαλιστή χρυσή κορνίζα και την τοποθετεί πάνω από το γραφείο της. Την αναδεικνύει έτσι σε έκθεμα της ημέρας και κάνει τη μικρή να νιώσει πραγματικά πολύ περήφανη. Η δασκάλα πετυχαίνει να την κινητοποιήσει. Μια ζωγράφος μόλις γεννήθηκε!
Σήμερα γιορτάσαμε λοιπόν κι εμείς την παγκόσμια ημέρα της τελείας! Αφού διαβάσαμε το παραμύθι παρακολουθήσαμε και την οπτοικοποιημένη εκδοχή του από το youtube η οποία είναι στα αγγλικά αλλά ανέλαβα εγώ την αφήγηση. Μπορείτε να το δείτε κι εσείς στη Δ/νση https://youtu.be/t5mGeR4AQdM
Ύστερα αναρωτηθήκαμε πως αλλιώς θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μια τελεία; Με μαρκαδόρο, πινέλα , κηρομπογιές, πλαστελίνη, πηλό… αλλά και με το σώμα μας και τους φίλους μας κλπ κλπ
Αρχή σχολικής χρονιάς και από τους πρώτους στόχους ενός παιδαγωγού είναι η γνωριμία των παιδιών της τάξης. Κάθε χρόνο λοιπόν τις πρώτες μέρες παίζουμε πολλά παιχνίδια γνωριμίας. Γνωριμίας με το χώρο, με τα παιδιά, με τον εκπαιδευτικό! Νέα χρονιά, νέες ιδέες!
ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΤΜΗΜΑ
ΤΟ ΤΡΥΠΙΟ ΚΑΠΕΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ 13/9/2017
Τα παιδιά σχηματίζουν μια ομάδα σε κύκλο και φορούν στο κεφάλι ένα ένα με τη σειρά το τρύπιο καπέλο. Το καπέλο με την τρύπα έχει παράξενες ιδέες με αποτέλεσμα να αλλάζουν οι σκέψεις. Έτσι όταν ένα παιδί φοράει το τρύπιο καπέλο συστήνεται αλλάζοντας το όνομα του σε ένα άλλο… πχ ενός φίλου του ή ενός ήρωα του. Όταν το καπέλο βγαίνει από το κεφάλι του, το όνομα του παραμένει το σωστό.
ΤΟ ΕΓΩ ΤΗΣ ΓΡΑΒΑΤΑΣ 14/9/17
Τα παιδιά σχηματίζουν μια ομάδα σε κύκλο και κρεμούν στο λαιμό μια γραβάτα. Ένα ένα με τη σειρά παρουσιάζονται στα υπόλοιπα κάνοντας θεατρικές κινήσεις. Αρχίζοντας με τη φράση «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ…» και συνεχίζοντας με ό,τι άλλο θα μπορούσε να τα ενδιαφέρει στην καθημερινότητα τους περιγράφουν τον εαυτό τους.
Τραγούδια καλοκαιρινά, θαλασσινά, βαθιά ελληνικά, … βασισμένα στους στίχους του μεγάλου μας ποιητή. Τραγούδια και ποιήματα που τελικά αφορούν τη δική του αλλά και τη δική μας Ελλάδα, γιατί συχνά η Ελλάδα που βιώνουμε είναι κάπως διαφορετική από αυτή που έχουμε μέσα μας.
Λέει: ΚΑΤΟΙΚΗΣΑ ΜΙΑ ΧΩΡΑ που ‘βγαινε από την άλλη, την πραγματική, όπως τ’όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου. Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί να τηνε βλέπω. Τόσο λίγη έμοιαζε΄ τόσο άπιαστη (Οδυσσέας Ελύτης)
Αυτή ήταν και η ουσία της γιορτής μας φέτος, η Ελλάδα που ονειρευόμαστε… γιατί κείνο που ονειρευόμαστε είναι κείνο που μας σώζει… σαν τον Καραγκιόζη (Δ. Σαββόπουλος)
Μια γιορτή λοιπόν μπροστά και πίσω από τον μπερντέ για “το δελφινοκόριτσο”, “τα τζιτζίκια”, “το θαλασσινό τριφύλλι”, τον “αύγουστο” και άλλα τραγούδια που βασίζονται στους στίχους του Νομπελίστα ποιητή μας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
