Adam Wolfond is a non-speaking autistic artist, poet, and university lecturer. Poetry is part of his body. “It is nature to me,” he says through a speech-generating device, an iPad text-to-speech application. “I think that non-speakers like me dance with language.”
His work has been featured in multimedia exhibitions, documentary films, academic journals, and philosophical treatises. He is a founding member of disassembly, a neurodiverse artist collective based in Toronto, Canada.
are the open way of thinking
that use the patterns of the way
I motion with language
breathe like the way I amass
sometimes air
in my insides
carry heavy weight
like the having to good
ideas write
don’t like boy’s really
moving body of questions
that form tower of answers
eagerly want
to beat
the others
forge
toward
others
go
yonder
hang
impact
the wanting
words
jump from one
thought
to the next
kettle
like
fish
lavish like talking
people if they doctor
the words
master
language
openly
navigate
words toward
meaning
operate the machine
landing the thoughts amazing
that they don’t fall apart
pave
the wanting
road
question
wanting
really ask
more
questions
slant
with peeving
typing
tire to something
that rolls
with the road
use
people
to answer
vortex the void
and assembles
gathering words
water
thoughts
like rain
exit the door of cold
raying water
other is the way
yesses
the yonder
zoning the word and
uses the idea
to language everything
Οι υψηλές ιδέες
είναι ο ανοιχτός τρόπος σκέψης
που χρησιμοποιούν τα σχήματα της μεθόδου
με την οποία εγώ κινούμαι γλωσσικά
αναπνέω όπως μαζεύω
μερικές φορές αέρα
στα «μέσα» μου
είναι βαρύ το φορτίο που κουβαλάω
όπως το να έχω να… καλές
ιδέες …γράψω
δεν μου αρέσουν τα άλλα αγόρι’α
(κινούμενο σώμα ερωτήσεων
που σχηματίζει πύργο απαντήσεων)
επιθυμώ διακαώς
να νικήσω
τους άλλους
προχωρώ αποφασιστικά
προς
τους άλλους
πηγαίνω και φτάνω
κει πέρα
αιωρούμαι
προσκρούω
στις ανεπαρκείς
λέξεις
πηδώ από τη μία
σκέψη
στην άλλη
σαν ψάρι μες στην κατσαρόλα
είμαι
a different kettle of fish
μία τελείως διαφορετική κατάσταση
που πρέπει να αντιμετωπιστεί
επιδαψιλεύω όπως οι άνθρωποι
που μιλούν αν γιατρεύουν
τις λέξεις
τιθασεύω
τη γλώσσα
ανοιχτά
πλοηγώ
τις λέξεις ώστε
να βγάζουν νόημα
χειρίζομαι το μηχάνημα
προσγειώνοντας τις σκέψεις (καταπληκτικές)
ώστε να μην διαλυθούν
προλειαίνω το
απόν
έδαφος
αμφισβητώ
θέλοντας
στην πραγματικότητα να κάνω
περισσότερες
ερωτήσεις
γέρνω
με την ενόχληση
την πληκτρολόγηση
κουράζομαι πάνω σε κάτι
που κυλά
μαζί με το δρόμο
χρησιμοποιώ
τους ανθρώπους
προκειμένου να απαντήσω
στροβιλίζομαι στο κενό
και συναρμολογεί
τις συγκεντρωμένες λέξεις
νερό
σκέψεις
σαν τη βροχή
βγαίνω απ’ την πόρτα του κρύου
ακτινοβολώντας νερό
άλλος είναι ο τρόπος
ναι (πολλά ναι στον πληθυντικό)
το «εκεί πέρα»
βάζοντας σε μία ζώνη τη λέξη και
χρησιμοποιεί την ιδέα
για να γλωσσοποιήσω τα πάντα
Pulitzer Prize-winning poet Robert Lowell (1917-1977) grew up in Boston, Massachusetts. He studied at Harvard University and Kenyon College.
Child’s Song
My cheap toy lamp
gives little light
all night, all night,
when my muscles cramp.
Sometimes I touch your hand
across my cot,
and our fingers knot,
but there’s no hand
to take me home—
no Carribean
island, where even
the shark is at home.
It must be heaven.
There on that island,
the white sand shines
like a birchwood fire.
Help, saw me in two,
put me on the shelf!
Sometimes the little muddler
can’t stand itself!
Παιδικό τραγούδι
Το παιχνιδάκι μου, μια λάμπα φτηνή,
φωτίζει αμυδρά όλη τη νύχτα,
ναι, όλη τη νύχτα,
όταν παθαίνω κράμπες στο κορμί.
Κάποιες φορές αγγίζω την παλάμη σου
μες απ’ την παιδική μου κούνια—
τα δάχτυλά μας ενώνονται.
Ποιο χέρι όμως
να με πάει σπίτι μου;
Ένα νησάκι ας είχα τουλάχιστον,
της Καραϊβικής,
να νοιώσω όμορφα κι εγώ σαν καρχαρίας!
Πρέπει να είναι παράδεισος εκεί.
Σε κείνο το νησί, όπου η άμμος η λευκή
γυαλίζει όπως η φωτιά
από τα ξύλα της σημύδας.
Βοήθεια! Πριόνισέ με καλύτερα και κόψε με στα δυο,
παράτα με επιτέλους πάνω στο ράφι!
Είναι φορές που ο ζαβολάκος σου
ούτε τον εαυτό του δεν μπορεί να υποφέρει.
The poem talks about the dreams a child has but cannot fulfil. Children with disabilities are closely dependent on their parents.
فاطمه شمس Fatemeh Shams
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώναFatemeh Shams is a contemporary Iranian poet, literary scholar and translator, currently based in Philadelphia, Pennsylvania and teaching Persian literature at the University of Pennsylvania.
Handwriting
You can tell from my uneven hand
from the hunched back of my “Shin”
from the crooked lines of my “Noon”
I’m under the lash of forgetting my native script.
I walk
toward the sea, toward the words
sinking low
then lower.
Break this hand that refuses to admit
it’s a thousand times harder to wander from tongue to tongue
than land to land.
Translated by Armen Davoudian
Γραφικός χαρακτήρας
Μπορείς να το καταλάβεις από το χέρι μου που δεν είναι σταθερό
από την καμπούρα που κάνω στο γράμμα «σιν» ش
από τις στραβές γραμμές μου στο «νουν» ن
— είμαι κάτω από ένα βούρδουλα να ξεχάσω το μητρικό μου αλφάβητο.
Βαδίζω
προς τη θάλασσα, προς τις λέξεις
βυθίζομαι χαμηλά
κι ύστερα, χαμηλότερα.
Σπάσε αυτό το χέρι που αρνείται να παραδεχτεί
ότι είναι χίλιες φορές πιο δύσκολο να περιπλανηθείς από γλώσσα σε γλώσσα
παρά από χώρα σε χώρα.
In Farsi, “Shin” (the letter sh) and “Noon” (the letter n) would spell the word shen or “sand,” in which the poet is sinking as she longingly looks toward the ocean she once crossed into a new country and a foreign language.
Ανακαλύπτω τον κόσμο της Ποίησης
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώνα
Bes Bajraktarević is a Bosnian Ph.D. student in comparative literature at Harvard University. Her research focuses on the intersections of law, philosophy, and the humanities, as well as literary theory and criticism.
Three Citizens, a Flower
Leaves in a pond in an almost-rose, a thirty-year-old defacement
by a mortar shell explosion
at my feet.
If more than three people were killed, the asphalt is filled with red resin, a rose.
Bloody, or floral?
Concrete scars.
An abstract scar is when mother turns on the news at our first dinner together in twenty-four months,
listens carefully, like her parents did not
the last time.
At six years old, I was asked what I hated. Him, his chin, his little eyes, his hatred,
my hatred
a child’s, now on TV, at twenty-three.
“We were too young for too much,” sister sighed today,
so let me check—at what age were you
ready for war?
I despised the idea that I would write in this language, more yours than mine.
Pain’s a mistake you taste after a rich meal,
you spit and push it away, full. It runs in our veins.
But I’m not us with my boundaries, my suitcase, a repeated rodeo.
No need to pretend any of this is mine. Just fear—
do you fold it like trousers or like a shirt?
Grandmother’s afraid of things only she sees: people, their screams.
A man in a wheelchair hides in her clock, other men, with guns, on chairs
she arranges for them facing the news.
They may be the only ones eager to fight this war of ghosts, echoes
we hear through the window mother won’t replace because our future is robbed
once again. She says people are tired, too tired this time.
Next time I come, will leaves in a pond form a rose or a lily?
We pray not to be or know the names of those who will have died
at our feet.
Τρεις πολίτες, ένα λουλούδι
Φύλλα σε μια λιμνούλα, σε ένα σχεδόν τριαντάφυλλο, μια παραμόρφωση τριάντα ετών
από έκρηξη όλμου
στα πόδια μου.
Εάν σκοτώνονταν πάνω από τρεις άνθρωποι, η άσφαλτος γεμίζει με κόκκινη ρητίνη: ένα τριαντάφυλλο.
Ματωμένη ή φλοράλ;
Ξεκάθαρες ουλές.
Μία αφηρημένη ουλή είναι όταν η μητέρα βάζει τις ειδήσεις στο πρώτο μας δείπνο μετά από είκοσι τέσσερις μήνες,
ακούει προσεκτικά, όπως δεν το έκαναν οι γονείς της
την τελευταία φορά.
Στα έξι μου, με ρώτησαν τι μισούσα. Αυτόν, το πηγούνι του, τα μάτια του, το μίσος του,
το δικό μου μίσος
ενός παιδιού, στην τηλεόραση τώρα, στα είκοσι τρία του.
«Ήμασταν τόσο νέοι για τόσα πολλά» είπε κι αναστέναξε σήμερα η αδερφή μου·
για να δω λοιπόν: σε ποια ηλικία ήσουν
έτοιμη για πόλεμο;
Απεχθανόμουν την ιδέα να γράψω σε αυτή τη γλώσσα, την περισσότερο δική σου παρά δική μου.
Ο πόνος είναι ένα λάθος που το γεύεσαι μετά από ένα πλούσιο γεύμα,
το φτύνεις και το πετάς, έχοντας κορεστεί. Τρέχει στις φλέβες μας.
Αλλά εγώ δεν είμαι εμείς με τα όριά μου, τη βαλίτσα μου, ένα ροντέο που να επαναλαμβάνεται.
Δεν χρειάζεται να προσποιούμαι πως κάτι από όλα αυτά είναι δήθεν δικό μου. Μόνο ο φόβος—
πώς τον διπλώνει κανείς, σαν παντελόνι ή σαν πουκάμισο;
Η γιαγιά μου φοβάται πράγματα που μόνο εκείνη βλέπει: τους ανθρώπους, τις κραυγές τους.
Ένας άντρας σε αναπηρικό αμαξίδιο κρύβεται μέσα στο ρολόι του τοίχου, κάτι άλλοι, με όπλα, καθισμένοι σε καρέκλες
που τις τακτοποιεί για κείνους απέναντι στις ειδήσεις.
Ίσως είναι οι μόνοι που ανυπομονούν να πολεμήσουν αυτόν τον πόλεμο φαντασμάτων, αντίλαλοι
που τους ακούμε από ένα παράθυρο το οποίο η μητέρα μου δεν θέλει να αντικαταστήσει γιατί κάποιοι μας κλέβουν επανειλημμένα το μέλλον.
Λέει πως οι άνθρωποι κουράστηκαν, κουράστηκαν πολύ αυτή τη φορά.
Όταν ξανάρθω, τα φυλλαράκια στη λίμνη θα σχηματίζουν άραγε ένα τριαντάφυλλο ή ένα κρίνο;
Προσευχόμαστε να μην είμαστε εμείς ή έστω να μην γνωρίζουμε τα ονόματα αυτών που θα έχουν πεθάνει
στα πόδια μας.
Casting Elliott in E.T.
Η ακρόαση για το ρόλο του Elliott στον Εξωγήινο
Ο ηθοποιός Henry Thomas (γεν. 1971) σε μικρή ηλικία περνά από ακρόαση για να πάρει το ρόλο του Elliott στην ταινία E.T. the Extra-Terrestrial (Ο Εξωγήινος).
Film producer and director Steven Spielberg can be heard off camera saying, “Okay, kid, you got the job.”
— Εντάξει, μικρέ, την πήρες τη δουλειά!
E.T. the Extra-Terrestrial (or simply E.T.) is a 1982 American science fiction film produced and directed by Steven Spielberg and written by Melissa Mathison.
It tells the story of a troubled child, Elliott, who summons the courage to help a friendly alien escape from Earth and return to his home planet.
Tony Sanders (1957–2015) was a poet from New York City. He earned his BA from Yale University, MFA from the Iowa Writers’ Workshop, and PhD from the University of Houston.
After Friendship
These days there’s not much in the fridge to pick on except take-out spicy bean curd
and a block of rice
in a kitchenette the size of a closet because over the years we’ve lost our big appetite
for conversation.
We are busy being insulated from the outside world by the whir of the window unit
and the phone clicks.
Consequently we play back messages from friends in other states two or three times
before erasing them.
We are happy the television lights up like a loyal dog when we walk in the bedroom
for the evening news.
It is possible to believe we are no longer lonely when we pull up the electric blanket
with a good book
we read only one page of per night because the cover flap says it’s tragic and we are
in no mood to finish.
Μετά τη φιλία
Αυτές τις μέρες δεν έχει τίποτα το ψυγείο να τσιμπήσουμε εκτός από ένα καυτερό τόφου
και λίγο ρύζι
μέσα σε μία κουζινούλα στο μέγεθος ντουλάπας γιατί με τα χρόνια έχουμε χάσει τη όρεξή μας
για κάθε συζήτηση.
Ασχολούμαστε με τη θερμομόνωσή μας, την απομόνωσή μας από τον έξω κόσμο: το κλιματιστικό βουίζει, το τηλέφωνο κάνει κλικ.
Έτσι, ακούμε στον αυτόματο τηλεφωνητή τα ηχογραφημένα μηνύματα από κάτι φίλους μας που ζουν σε άλλες πολιτείες δυο-τρεις φορές
πριν τα σβήσουμε.
Χαιρόμαστε που η τηλεόραση ανάβει πάντα σαν ένας πιστός σκύλος όταν πηγαίνουμε στην κρεβατοκάμαρά μας
για τις βραδινές ειδήσεις.
Καταφέρνουμε να πιστέψουμε ότι δεν είμαστε πια ολομόναχοι καθώς τραβάμε πάνω μας την ηλεκτρική κουβέρτα
παρέα με ένα καλό βιβλίο
από το οποίο διαβάζουμε μονάχα μία σελίδα τη βραδιά γιατί στο εξώφυλλο λέει ότι έχει τραγικό τέλος κι εμείς
δεν έχουμε καμία διάθεση να το τελειώσουμε.
Greek Village Life: Cow Bells
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώναAlthough they are typically referred to as “cow bells” due to their extensive use with cattle, the bells are used on a wide variety of animals.
The primary reason that goats and sheep wear bells is so that farmers can find them. Pastures can be large, hilly, and covered with tall grass, so seeing every sheep and goat is not always easy. Bells help the farmers find out of sight animals and ensure none get lost.
Bells make it easy to find a single sheep, and they also make it easy to locate the entire herd. Without seeing their sheep or goats, farmers can tell that they are in the proper location by listening for the sound of their bells, and they can react to any problems quickly thanks to information they can pick up from the bells.
You don’t always need to put a bell on an animal to protect it. Sometimes it’s to protect you. Rams can be aggressive and like to sneak up behind you and attack, which can hurt. If you place a bell on the ram, you will be able to hear it approach.
Another good reason to put a bell on sheep or goats is to deter predators. Some bells are quite loud, especially when compared to the normal noise a sheep or goat makes, and it might be enough to scare away a dangerous predator. The sudden ringing can alert you to the danger.
If you use a herding dog to keep the sheep in position, there is a good chance the bell ringing will alert the dog to the danger so we can quickly get involved with protecting the animal. You can even train the dog to react to this type of ringing if it doesn’t do so naturally, making it one of the best reasons to put a bell around your sheep or goat’s neck.
Poet, critic, and professor James Longenbach (1959–2022) wrote primarily on modernist and contemporary poetry.
Second Life
Accompanied
To the Campi Flegrei
By a shadow,
She listened to voices rise
From the darkness,
Then recede.
Instruments
Sustained them.
When one had finished
Others played.
False proportions
Sung boldly.
Rain on the roof tiles.
O selve, o campi.
Δεύτερη ζωή
Συνοδευόμενη
στα Φλεγραία Πεδία [ηφαίστειο κοντά στη Νάπολη]
από μία σκιά,
αφουγκράστηκε φωνές να ανεβαίνουν
μέσα από το σκοτάδι·
μετά, να υποχωρούν.
Υπήρχε υπόκρουση
από μουσικά όργανα.
Όταν τελείωνε το ένα,
έπαιζαν άλλα.
Λάθος αναλογίες
τραγουδισμένες με τόλμη.
Βροχή στα κεραμίδια.
O selve, o campi.
Ω δάση, ω κάμποι: αναφορά σε στίχο του Πετράρχη (Francesco Petrarca)
Laura Theis writes poetry, songs, and fiction in her second language. She is an award-winning musician and writer from Ottobrunn, Germany. She now lives in Oxford, England.
Ameisenverteilungsmaschine
my disapproving mother tells me
nobody wants to read poems about
ant distribution machines
in fact nobody wants to read poems at all
they are unnecessary
no one has ever heard of such a thing as a wealthy poet
so it isn’t really worthwhile she tells me I should consider writing
a best-selling novel or maybe the screenplay for a family saga
if I insist on being difficult
at least give the short story collection a go
except she says all of this in German
and the German word for ant distribution machine is
Ameisenverteilungsmaschine
I decide it is now my favourite word I decide to write the poem
to be poor and obscure
it will be a poem of defiance
about what at first seems like a nonsense invention
who would buy such a useless machine
who needs help distributing ants
they are not very popular pets
but here’s the beauty of my Ameisenverteilungsmaschine
it actually turns the critters into lovely new shapes
tiny giraffes little kangaroos and cows
a miniature camel small enough to make it
through the ear of a largeish needle
Ameisenverteilungsmaschine
(Μηχανή κατανομής μυρμηγκιών)
μου λέει η μητέρα μου με αποδοκιμασία:
κανείς δεν θέλει να διαβάζει ποιήματα για
μηχανές κατανομής μυρμηγκιών
ή μάλλον κανείς δεν θέλει να διαβάζει ποιήματα γενικώς
είναι περιττά
δεν έχει ακουστεί ποτέ για κάποιον ποιητή ότι έγινε πλούσιος
άρα δεν αξίζει τον κόπο μου λέει μήπως να έγραφα καλύτερα
ένα μυθιστόρημα με το σκεπτικό να γίνει μπεστ σέλερ
ή ίσως το σενάριο για μια οικογένεια με πολυτάραχο βίο
κι αν επιμένω οπωσδήποτε να είμαι δύσκολη
ας δοκιμάσω τότε με μια συλλογή διηγημάτων τουλάχιστον
μόνο που μου τα λέει όλα αυτά στα γερμανικά
και η γερμανική λέξη για τη μηχανή κατανομής μυρμηγκιών είναι
Ameisenverteilungsmaschine
αποφασίζω εδώ και τώρα πως είναι η αγαπημένη μου λέξη
αποφασίζω να γράψω το ποίημα
για να ‘μαι φτωχή και δυσνόητη
θα είναι ένα ποίημα ανυπακοής
για μια εφεύρεση που αρχικά θα φαίνεται σαχλαμάρα
ποιος θα αγόραζε μια τόσο άχρηστη μηχανή
ποιος είναι που χρειάζεται βοήθεια στο να κατανέμει μυρμήγκια
δεν είναι άλλωστε τα πιο δημοφιλή κατοικίδια
αυτή ακριβώς όμως είναι και η ομορφιά της Ameisenverteilungsmaschine μου
μεταμορφώνει δηλαδή τα ζωύφια δίνοντάς τους καινούρια υπέροχα σχήματα:
λιλιπούτειες καμηλοπαρδάλεις μικρά καγκουρό κι αγελάδες
μία καμήλα-μινιατούρα αρκετά μικρή ώστε να χωρέσει
μέσα από το αυτί μιας μεγαλούτσικης βελόνας*
*Έμμεση αναφορά στα λόγια του Χριστού:
«εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ῥαφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν».
“It is easier for a camel to go through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God.”
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον ιθ’ 24, βλ. και Κατά Μάρκον ι’ 25, Κατά Λουκάν ιη’ 25
Gabriel Dunsmith is an Appalachian writer and musician based in Reykjavík, Iceland. He graduated Phi Beta Kappa (είναι η παλαιότερη ένωση αριστούχων) from Vassar College.
The Appalachian Mountains, often called the Appalachians, are a system of mountains (i.e. a group of mountain ranges) in eastern North America.
Appalachia is a cultural region. It typically refers only to the central and southern portions of the Appalachians, and it stretches from the Southern Tier of New York State to northern Alabama and Georgia.
Upon My Return to Appalachia
there will be no sorghum in the valleys,
no crawdads or whippoorwills in their hidden places,
nor those stout beams of chestnut lining my grandparents’ fence.
The churches will stand empty by the roadsides,
the blackberry brambles will sag with rotted fruit.
The recipes will be forgotten, the hearth cold.
There will just be the mountains, old and still,
and the sound of someone wailing from the next ridge.
Σαν θα γυρίσω στην Απαλαχία
[μια ορεινή περιοχή με τελείως δικά της πολιτιστικά χαρακτηριστικά]
δεν θα υπάρχει ζαχαρόχορτο στις κοιλάδες
ούτε ποταμίσιες καραβίδες ή νυκτόβια πουλιά μες στις κρυψώνες τους,
θα λείπουν κείνα τα χοντρά δοκάρια από καστανιά γύρω απ’ το φράχτη των παππούδων μου.
Οι εκκλησιές θα στέκονται αδειανές στην άκρη του δρόμου,
οι βατομουριές θα έχουν κρεμάσει, με σάπιο καρπό.
Οι συνταγές θα έχουν ξεχαστεί, το τζάκι θα ‘χει παγώσει.
Θα υπάρχουν απλώς τα βουνά, ακίνητα, γερασμένα—
θα ακούγεται και κάποιος να οδύρεται στη διπλανή κορυφογραμμή.
Bai Juyi (772-864) was a leading poet of the Tang dynasty. He was also the governor of several provinces.
The Song of the Willow Branches
In the spring wind
this tree has
thousand
myriad
branches
tender
gold shoots
softer
than silk
In this wild
unpeopled
field
who does this willow
belong to?
—Translated by Daryl Lim Wei Jie
杨柳枝词
一树春风千万枝，嫩于金色软于丝。
永丰西角荒园里，尽日无人属阿谁 ?
Το τραγούδι των κλαδιών της ιτιάς
Στον ανοιξιάτικο άνεμο
αυτό το δέντρο έχει
χιλιάδες
μυριάδες
κλαδιά
τρυφερά
χρυσά βλαστάρια
πιο απαλά
κι από μετάξι
Σε αυτό το άγριο
ακατοίκητο
χωράφι
σε ποιον ανήκει
αυτή η ιτιά;
L. Renée is a poet and nonfiction writer, living in Harrisonburg, Virginia. She enjoys research, exploring archives, and collecting oral histories to inform her work.
Mend
My Mama had the gift of hand sewing—one perfect stitch
after another perfect stitch, eyeballing the precise length
of thread needed to repair what had ripped a gaping
hole, unmaking the whole swath of cotton-polyester fabric
she draped across her delicate boney shoulders before
a night out with my father—painting the town red
she said of those early dates when he handed her his fat
quarters hoping they would be enough to make something
beautiful like the outfits she sewed: plaid culottes with matching
vests, paisley dresses, fringed halters—she tells me this while
I watch the needle bully a ruby rivulet from her thumb, sullying
the myth of cotton without the blood, when she tries to mend
my middle-school uniform skirt, a navy pleat I never noticed
had been stretched into splitting—
Επιδιόρθωση
Η μαμά μου είχε το χάρισμα να ράβει στο χέρι: μια τέλεια βελονιά
μετά από μια άλλη τέλεια βελονιά, υπολόγιζε με το μάτι το ακριβές μήκος
της κλωστής που χρειαζόταν για να κλείσει το σκίσιμο, αυτό που είχε ανοίξει
μία τεράστια τρύπα και χάλαγε ολόκληρο το κομμάτι του υφάσματος από βαμβάκι και πολυέστερ·
το τακτοποιούσε πάνω στους λεπτεπίλεπτους, κοκαλιάρικους ώμους της πριν από
μια βραδινή έξοδο με τον πατέρα μου— κι έβαφε κόκκινη την πόλη
έλεγε για κείνα τα πρώτα τους ραντεβού, όταν της έδινε τετράγωνα μπαλώματα,
ελπίζοντας ότι θα της έφταναν για να φτιάξει κάτι
όμορφο σαν τα ρούχα που έραβε: καρό παντελόνες με ασορτί
γιλέκα, φορέματα με λαχούρια ή αμάνικα ξώπλατα με κρόσσια· μου το λέει αυτό ενώ
εγώ βλέπω τη βελόνα να την τρυπά βάναυσα και να προκαλεί ένα ρουμπινί ρυάκι στον αντίχειρά της, καταρρίπτοντας έτσι το μύθο
ενός βαμβακιού χωρίς αίμα [ενν. της βαμβακοφυτείας όπου δούλευαν μαύροι σκλάβοι], καθώς εκείνη προσπαθεί να μου επιδιορθώσει
την ποδιά μου για το γυμνάσιο, μια ναυτική πιέτα που δεν είχα προσέξει καν ότι
είχε τεντωθεί τόσο ώστε τελικά σκίστηκε…
Η λέξη sew ράβω προφέρεται περίπου σαν /σόου/.
Kalli Dakos (b. 1950) is a Canadian children’s poet and teacher from Ottawa, Ontario.
A Teacher’s Lament
Don’t tell me the cat ate your math sheet,
And your spelling words went down the drain,
And you couldn’t decipher your homework,
Because it was soaked in the rain.
Don’t tell me you slaved for hours
On the project that’s due today,
And you would have had it finished
If your snake hadn’t run away.
Don’t tell me you lost your eraser,
And your worksheets and pencils, too,
And your papers are stuck together
With a great big glob of glue.
I’m tired of all your excuses;
They are really a terrible bore.
Besides, I forgot my own work,
At home in my study drawer.
Ο θρήνος μιας δασκάλας
Μη μου λες ότι η γάτα σου έφαγε τάχα τη φωτοτυπία των μαθηματικών
κι ότι χάθηκαν οι λέξεις που είχες για ορθογραφία
κι ότι δεν μπορούσες να αποκρυπτογραφήσεις τις ασκήσεις σου
γιατί είχαν γίνει μούσκεμα από τη βροχή.
Μη μου λες ότι πάσχιζες σαν σκλάβος, ώρες ολόκληρες,
για την εργασία που ήταν να παραδώσεις σήμερα
κι ότι θα την είχες δήθεν τελειώσει
εάν δεν είχε δραπετεύσει το… φίδι σου!
Μη μου λες ότι έχασες τη γόμα σου
και τα τετράδια και τα μολύβια σου—
κι ότι τα χαρτιά σου κόλλησαν μεταξύ τους
με μια τεράστια σταγόνα παχύρρευστης κόλλας.
Κουράστηκα πια με όλες αυτές τις δικαιολογίες σου.
Τις βαριέμαι αφόρητα.
Άσε που ξέχασα εγώ σπίτι τα δικά μου χαρτιά,
μες στο συρτάρι του γραφείου μου.
Legendary chef Jasper White demonstrates how to eat the lux crustacean that makes New England so famous. Watch this whether it’s your first time or you’re a pro—you will learn something!
Kathleen Tankersley Young
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώναPoet and editor Kathleen Tankersley Young (1902–1933) was born in rural West Texas.
Question for Your Question
For E.B.
The leaf is stripped from the tree,
Crisp gold at the edges
With brown veins, now powerless
Against the frightening wind.
We took from the dark the terrible speeches,
Syllables into sentences,
The steep sea beneath us:
Where are our children?
Where is our land?
The blank crags at morning
Holding birds and sun:
At night we ventured up
To know the laurel.
Where is our land?
The rose, down now, in water;
The pool reflected on the wall
With the quivering of fishes
Set below and above it:
We two, in the park, forbidden,
Asking for everything, asking meaning;
Staring at the crystal
October beyond the white river.
Ερώτηση για την ερώτησή σου
Για τον/την Ε.Β.
Το φύλλο αποκομμένο απ’ το δεντρί,
ολόχρυσο στις άκρες του
με καφετιές τις φλέβες, ανίσχυρες πια
να αντισταθούν στον τρομακτικό άνεμο.
Απ’ το σκοτάδι πήραμε τις φρικτές ομιλίες,
συλλαβές που γίναν προτάσεις—
κι η απόκρημνη θάλασσα να βρίσκεται κάτω μας:
Πού είν’ τα παιδιά μας;
Πού είν’ η γη μας;
Κάθε πρωί τα βράχια, γυμνά,
κρατούσαν τα πουλιά και τον ήλιο:
Τη νύχτα αποτολμήσαμε να σκαρφαλώσουμε
για να γνωρίσουμε τη δάφνη.
Πού είν’ η γη μας;
Το ρόδο τώρα, κάτω κει, μες στο νερό·
η λίμνη αντανακλάται στον τοίχο,
τα ψάρια τρεμοπαίζουν
ψηλά απ’ αυτήν και χαμηλά.
Εμείς οι δυο, στο πάρκο, απαγορευμένοι,
αποζητάμε τα πάντα, αποζητάμε νόημα.
Τον κρυσταλλένιο Οκτώβρη ατενίζουμε
πέρα μακριά απ’ τον λευκό ποταμό.
Richard Aldington (1892-1962) was a writer and poet from Portsmouth, England. He was an early associate of the Imagist movement.
To a Greek Marble
Πότνια, πότνια,
White grave goddess,
Pity my sadness,
O silence of Paros.
I am not of these about thy feet,
These garments and decorum;
I am thy brother,
Thy lover of aforetime crying to thee,
And thou hearest me not.
I have whispered thee in thy solitudes
Of our loves in Phrygia,
The far ecstasy of burning noons
When the fragile pipes
Ceased in the cypress shade,
And the brown fingers of the shepherd
Moved over slim shoulders;
And only the cicada sang.
I have told thee of the hills
And the lisp of reeds
And the sun upon thy breasts,
And thou hearest me not,
Πότνια, πότνια,
Thou hearest me not.
Απευθυνόμενος σε ένα ελληνικό μάρμαρο
Πότνια, πότνια [δέσποινα, αρχόντισσα, κυρά],
λευκή του τάφου θεά,
σπλαχνίσου τη θλίψη μου,
ω σιωπή της Πάρου!
Δεν είμαι σαν αυτούς γύρω απ’ τα πόδια σου,
με αυτά τα ενδύματα, την ευπρέπεια·
είμαι ο αδερφός σου,
που τον αγαπούσες παλιά, εγώ που τώρα σου φωνάζω
κι εσύ δεν μ’ ακούς.
Σου ψιθύρισα κάποτε, τότε που είχες τις μοναξιές σου,
για κείνες τις στιγμές μας στη Φρυγία,
τη μακρινή μας έκσταση από τα μεσημέρια που μας κατάκαιγαν,
όταν οι εύθραυστες φλογέρες
σίγησαν κάτω απ’ τον ίσκιο του κυπαρισσιού
και του βοσκού τα μελαχρινά δάχτυλα
κινήθηκαν στοργικά σε λεπτεπίλεπτους ώμους—
μονάχα ο τζίτζικας εκεί να τραγουδά…
Σου μίλησα για τους λόφους,
το ψεύδισμα της καλαμιάς,
τον ήλιο πάνω στον κόρφο σου
μα συ δεν μ’ ακούς.
Πότνια, πότνια,
δεν μ’ ακούς.
George Seferis (1900-1971) was a Greek poet and diplomat from Asia Minor. He was one of the most important Greek poets of the 20th century, and a Nobel laureate.
Σαλαμίνα της Κύπρος
…Σαλαμῖνα τε τᾶς νῦν ματρόπολις τῶνδ’ αἰτία στεναγμῶν.
Πέρσαι του Αισχύλου
Κάποτε ο ήλιος του μεσημεριού, κάποτε φούχτες η ψιλή βροχή
και τ’ ακρογιάλι γεμάτο θρύψαλα παλιά πιθάρια.
Ασήμαντες οι κολόνες· μονάχα ο Άγιος Επιφάνιος
δείχνοντας μουντά, χωνεμένη τη δύναμη της πολύχρυσης αυτοκρατορίας.
[…]
Κύριος επί υδάτων πολλών,
πάνω σ’ αυτό το πέρασμα.
Τότες άκουσα βήματα στα χαλίκια.
Δεν είδα πρόσωπα· σα γύρισα είχαν φύγει.
Όμως βαριά η φωνή σαν το περπάτημα καματερού,
έμεινε εκεί στις φλέβες τ’ ουρανού στο κύλισμα της θάλασσας
μέσα στα βότσαλα πάλι και πάλι:
«Η γης δεν έχει κρικέλια
για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν
μήτε μπορούν, όσο κι αν είναι διψασμένοι
να γλυκάνουν το πέλαγο με νερό μισό δράμι.
Και τούτα τα κορμιά
πλασμένα από ένα χώμα που δεν ξέρουν,
έχουν ψυχές.
Μαζεύουν σύνεργα για να τις αλλάξουν,
δε θα μπορέσουν· μόνο θα τις ξεκάμουν
αν ξεγίνουνται οι ψυχές.
Δεν αργεί να καρπίσει τ’ αστάχυ,
δε χρειάζεται μακρύ καιρό
για να φουσκώσει της πίκρας το προζύμι,
δε χρειάζεται μακρύ καιρό
το κακό για να σηκώσει το κεφάλι,
κι ο άρρωστος νους που αδειάζει
δε χρειάζεται μακρύ καιρό
για να γεμίσει με την τρέλα,
“νῆσός τις ἔστι…”».
Φίλοι του άλλου πολέμου,
σ’ αυτή την έρημη συννεφιασμένη ακρογιαλιά
σας συλλογίζομαι καθώς γυρίζει η μέρα—
Εκείνοι που έπεσαν πολεμώντας κι εκείνοι που έπεσαν χρόνια μετά τη μάχη·
εκείνοι που είδαν την αυγή μέσ’ απ’ την πάχνη του θανάτου
ή, μες στην άγρια μοναξιά κάτω από τ’ άστρα,
νιώσανε πάνω τους μαβιά μεγάλα
τα μάτια της ολόκληρης καταστροφής·
κι ακόμη εκείνοι που προσεύχουνταν
όταν το φλογισμένο ατσάλι πριόνιζε τα καράβια:
«Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε
πώς έγινε τούτο το φονικό·
την αρπαγή, το δόλο, την ιδιοτέλεια,
το στέγνωμα της αγάπης·
Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…».
—Τώρα καλύτερα να λησμονήσουμε πάνω σε τούτα τα χαλίκια·
δε φελά να μιλάμε·
τη γνώμη των δυνατών ποιoς θα μπορέσει να τη γυρίσει;
Ποιoς θα μπορέσει ν’ ακουστεί;
Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων.
—Ναι· όμως ο μαντατοφόρος τρέχει
κι όσο μακρύς κι αν είναι ο δρόμος του, θα φέρει
σ’ αυτούς που γύρευαν ν’ αλυσοδέσουν τον Ελλήσποντο
το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας.
Φωνή Κυρίου επί των υδάτων.
Νῆσός τις ἔστι.
Salamis in Cyprus
…and Salamis, whose mother-city is now the cause of our lamentation.
Aeschylus, The Persians
Sometimes the midday sun, sometimes handfuls of light rain
and the beach covered with shards of ancient jars.
The columns insignificant; only the ruined church of St Epiphanius
revealing—dark and devoured—the might of Golden Byzantium.
[…]
“The Lord is upon many waters,”
upon this crossing.
Then I heard footsteps on the stones.
I didn’t see any faces; they’d gone by the time I turned.
But the voice, heavy like the tread of oxen,
remained there in the sky’s veins, in the sea’s roll
over the pebbles, again and again:
“Earth has no handles
for them to shoulder her and carry her off,
nor can they, however thirsty,
sweeten the sea with half a dram of water.
And those bodies,
formed of a clay they know not,
have souls.
They gather tools to change them;
they won’t succeed: they only unmake them
if souls can be unmade.
Wheat doesn’t take long to ripen,
it doesn’t take much time
for the yeast of bitterness to rise,
it doesn’t take much time
for evil to raise its head,
and the sick mind emptying
doesn’t take much time
to fill with madness:
‘there is an island…’”
Friends from the other war,
on this deserted, cloudy beach
I think of you as the day turns—
those who fell fighting and those who fell years after the battle,
those who saw dawn through the mist of death
or, in wild solitude beneath the stars,
felt upon them the huge dark eyes
of total disaster;
and those again who prayed
when flaming steel sawed the ships:
“Lord, help us to keep in mind
the causes of this slaughter:
greed, dishonesty, selfishness,
the desiccation of love;
Lord, help us root them out…”
—Now, on this pebbled beach, it’s better to forget;
talking doesn’t do any good;
who can change the opinions of the mighty?
Who can make himself heard?
Each dreams separately without hearing anyone else’s nightmare.
—True. But the messenger moves swiftly
and however long his journey, he’ll bring
to those who tried to shackle the Hellespont
the terrible news from Salamis.
“Voice of the Lord upon the waters.”
“There is an island.”
bird πτηνό
nightingale αηδόνι
