Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.

Russell Edson (1935-2014) was a poet, novelist, and illustrator from Connecticut.

The Floor

The floor is something we must fight against.
Whilst seemingly mere platform for the human
stance, it is that place that men fall to.
I am not dizzy. I stand as a tower, a lighthouse;
the pale ray of my sentiency flowing from my face.

But should I go dizzy I crash down into the floor;
my face into the floor, my attention bleeding into
the cracks of the floor.

Dear horizontal place, I do not wish to be a rug.
Do not pull at the difficult head, this teetering
bulb of dread and dream . . .

Το πάτωμα

Το πάτωμα είναι κάτι που πρέπει να αντιπαλέψουμε.
Ενώ φαινομενικά είναι μία απλή πλατφόρμα για να στέκεται ο
άνθρωπος, εκεί τελικά είναι που πέφτουμε.
Δεν ζαλίζομαι. Είμαι στητός σαν πύργος, σαν φάρος—
και η χλωμή ακτίνα της συναίσθησης εκπέμπεται απ’ το πρόσωπό μου.

Αλλά αν τυχόν ζαλιστώ, σωριάζομαι στο πάτωμα·
το πρόσωπό μου σκάει στο πάτωμα, η προσοχή μου αιμορραγεί
μες στις ρωγμές του δαπέδου.

Αγαπητή μου οριζόντια επιφάνεια, δεν θέλω να είμαι χαλί.
Μην μου απασχολείς το δύσκολο κεφάλι, αυτόν τον ετοιμόρροπο
γλόμπο του τρόμου και του ονείρου…

Denise Duhamel (b. 1961) is a poet from Woonsocket, Rhode Island. She received a BFA degree from Emerson College and an MFA degree from Sarah Lawrence College.

Yes

According to Culture Shock:
A Guide to Customs and Etiquette
of Filipinos, when my husband says yes,
he could also mean one of the following:
a.) I don’t know.
b.) If you say so.
c.) If it will please you.
d.) I hope I have said yes unenthusiastically enough
for you to realize I mean no.
You can imagine the confusion
surrounding our movie dates, the laundry,
who will take out the garbage
and when. I remind him
I’m an American, that all his yeses sound alike to me.
I tell him here in America we have shrinks
who can help him to be less of a people-pleaser.
We have two-year-olds who love to scream “No!”
when they don’t get their way. I tell him,
in America we have a popular book,
When I Say No I Feel Guilty.
“Should I get you a copy?” I ask.
He says yes, but I think he means
“If it will please you,” i.e. “I won’t read it.”
“I’m trying,” I tell him, “but you have to try too.”
“Yes,” he says, then makes tampo,
a sulking that the book Culture Shock describes as
“subliminal hostility . . . withdrawal of customary cheerfulness
in the presence of the one who has displeased” him.
The book says it’s up to me to make things all right,
“to restore goodwill, not by talking the problem out,
but by showing concern about the wounded person’s
well-being.” Forget it, I think, even though I know
if I’m not nice, tampo can quickly escalate into nagdadabog—
foot stomping, grumbling, the slamming
of doors. Instead of talking to my husband, I storm off
to talk to my porcelain Kwan Yin,
the Chinese goddess of mercy
that I bought on Canal Street years before
my husband and I started dating.
“The real Kwan Yin is in Manila,”
he tells me. “She’s called Nuestra Señora de Guía.
Her Asian features prove Christianity
was in the Philippines before the Spanish arrived.”
My husband’s telling me this
tells me he’s sorry. Kwan Yin seems to wink,
congratulating me—my short prayer worked.
“Will you love me forever?” I ask,
then study his lips, wondering if I’ll be able to decipher
what he means by his yes.

Ναι

Σύμφωνα με το βιβλίο «Πολιτισμικό Σοκ:
Ένας οδηγός για τα ήθη κι έθιμα
των Φιλιππινέζων», όταν ο σύζυγός μου λέει ναι,
ενδεχομένως να εννοεί ένα από τα παρακάτω:
α) Δεν ξέρω.
β) Αφού το λες εσύ.
γ) Εάν έτσι μείνεις ευχαριστημένη.
δ) Ελπίζω να είπα «ναι» χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό
ώστε να καταλάβεις τελικά πως εννοώ «όχι».
Μπορείτε να φανταστείτε τη σύγχυση που επικρατεί
γύρω από το πότε θα πάμε κινηματογράφο, ποιος θα αναλάβει τα άπλυτα,
ποιος θα βγάλει τα σκουπίδια
και πότε. Του θυμίζω ότι
είμαι Αμερικανίδα: όλα του τα ναι μού ακούγονται ίδια.
Του λέω πως εδώ στην Αμερική έχουμε ψυχαναλυτές
που μπορούν να τον βοηθήσουν να μην προσπαθεί συνέχεια να ευχαριστήσει τους άλλους.
Έχουμε κάτι δίχρονα που τους αρέσει πολύ να ουρλιάζουν «όχι!»
όταν δεν γίνεται το δικό τους. Του λέω,
στην Αμερική έχουμε ένα πολύ δημοφιλές βιβλίο με τίτλο
«Όταν λέω όχι, νιώθω ένοχος».
— Να σου φέρω ένα αντίτυπο; ρωτώ.
Μου λέει ναι, αλλά νομίζω ότι εννοεί
«εάν έτσι μείνεις ευχαριστημένη», δηλ. «δεν θα το διαβάσω».
— Προσπαθώ, του λέω, αλλά πρέπει να προσπαθήσεις κι εσύ.
— Ναι, μου λέει και μετά το γυρίζει στο tampo,
ένα χαρακτηριστικό φιλιππινέζικο κατσούφιασμα που το βιβλίο «Πολιτισμικό Σοκ» περιγράφει ως
«υποσυνείδητη εχθρότητα […] μια απομάκρυνση από τη συνήθη μας ευθυμία
μπροστά σε κάποιον που μας έχει δυσαρεστήσει».
Το βιβλίο λέει ότι είναι στο χέρι μου να φτιάξω τα πράγματα,
«για να αποκατασταθεί η καλή θέληση, όχι συζητώντας το πρόβλημα διεξοδικά,
αλλά δείχνοντας ότι πραγματικά νοιάζομαι για το αν είναι καλά
ο θιγμένος». Ξέχνα το, σκέφτομαι, αν και γνωρίζω ότι
αν δεν είμαι καλόβολη, το tampo μπορεί γρήγορα να κλιμακωθεί σε nagdadabog:
θα χτυπάει δυνατά τα πόδια του κάτω, θα μου γκρινιάζει, θα βαράει
τις πόρτες. Αντί να μιλήσω στον άντρα μου, ορμάω τρέχοντας
να μιλήσω στην πορσελάνινη Κουάν Γιν,
την κινέζικη θεά του ελέους,
που την αγόρασα στην οδό Κανάλ [στην Τσάιναταουν της Νέας Υόρκης]
χρόνια πριν γνωριστούμε ο άντρας μου κι εγώ κι αρχίσουμε να βγαίνουμε.
— Η πραγματική Κουάν Γιν βρίσκεται στη Μανίλα,
μου λέει εκείνος. Τη λένε Nuestra Señora de Guía.
Τα ασιατικά χαρακτηριστικά της αποδεικνύουν ότι ο Χριστιανισμός
υπήρχε στις Φιλιππίνες προτού φτάσουν οι Ισπανοί.
Το ότι ο σύζυγός μου μού το λέει αυτό,
σημαίνει ότι λυπάται. Η Κουάν Γιν μοιάζει να μου κλείνει το μάτι,
να μου δίνει συγχαρητήρια— η σύντομη προσευχή μου εισακούστηκε!
— Θα μ’ αγαπάς για πάντα; ρωτώ
κι ύστερα παρατηρώ τα χείλη του. Αναρωτιέμαι αν θα μπορέσω να αποκρυπτογραφήσω
τι εννοεί με το ναι του.

Jack Prelutsky (b. 1940) is a children’s poet from Brooklyn, New York.

Last Night I Dreamed of Chickens

Last night I dreamed of chickens,
there were chickens everywhere,
they were standing on my stomach,
they were nesting in my hair,
they were pecking at my pillow,
they were hopping on my head,
they were ruffling up their feathers
as they raced about my bed.

They were on the chairs and tables,
they were on the chandeliers,
they were roosting in the corners,
they were clucking in my ears,
there were chickens, chickens, chickens
for as far as I could see…
when I woke today, I noticed
there were eggs on top of me.

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα κοτόπουλα

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα κοτόπουλα,
υπήρχαν κοτόπουλα παντού,
στέκονταν πάνω στο στομάχι μου,
φώλιαζαν στα μαλλιά μου,
ράμφιζαν το μαξιλάρι μου,
χοροπηδούσαν στο κεφάλι μου,
ανασήκωναν τα φτερά τους
καθώς έτρεχαν γύρω από το κρεβάτι μου.

Ήταν στις καρέκλες και στα τραπέζια,
ήταν πάνω στους πολυελαίους,
κούρνιαζαν στις γωνίες,
κακάριζαν μες στα αυτιά μου,
υπήρχαν κοτόπουλα, κοτόπουλα, κοτόπουλα,
μέχρι εκεί που έφτανε το βλέμμα μου…
Και σήμερα που ξύπνησα, παρατήρησα
υπήρχαν πάνω μου αυγά.

Linda Pastan (b. 1932) was raised in New York City but has lived for most of her life in Potomac, Maryland, a suburb of Washington, DC. She has published 15 books of poetry and a number of essays.

A New Poet

Finding a new poet
is like finding a new wildflower
out in the woods. You don’t see

its name in the flower books, and
nobody you tell believes
in its odd color or the way

its leaves grow in splayed rows
down the whole length of the page. In fact
the very page smells of spilled

red wine and the mustiness of the sea
on a foggy day—the odor of truth
and of lying.

And the words are so familiar,
so strangely new, words
you almost wrote yourself, if only

in your dreams there had been a pencil
or a pen or even a paintbrush,
if only there had been a flower.

Ένας καινούριος ποιητής

Το να βρεις έναν καινούριο ποιητή
είναι σαν να βρήκες ένα καινούριο αγριολούλουδο
έξω στο δάσος. Δεν βλέπεις

το όνομά του γραμμένο σε βιβλία ανθοκομίας. Κανείς
δεν σε πιστεύει όταν τους λες
για το περίεργο χρώμα του ή για τον τρόπο που

τα φύλλα του φυτρώνουν απλωτά σε σειρές
σ’ όλο το μήκος της σελίδας. Και μάλιστα,
αυτή ακριβώς η σελίδα μυρίζει χυμένο

κόκκινο κρασί και σαν τη μούχλα της θάλασσας
μια μέρα με ομίχλη: είν’ η οσμή της αλήθειας
και των ψεμμάτων.

Κι οι λέξεις είναι τόσο οικείες,
τόσο παράξενα φρέσκες, λέξεις σαν να
τις είχες γράψει συ ο ίδιος, υπό την προϋπόθεση

να είχε υπάρξει στα όνειρά σου ένα μολύβι
ή ένα στυλό ή ακόμα κι ένα πινέλο,
να είχε υπάρξει έστω ένα λουλούδι.

Edward Dorn (1929-1999) was a poet and teacher from Villa Grove, Illinois. He grew up in rural poverty during the Great Depression. He is often associated with the Black Mountain poets.

Heart of Copper

The Candidate, answering a question
about El Salvador, generalized
by saying he thought
we should support human rights
everywhere they were being abrogated—
South Korea, South Africa
or South Yemen. He didn’t have
the moral perspicuity
to mention South Dakota.
Perhaps it’s too far north.

Χάλκινη καρδιά

Ο Υποψήφιος, απαντώντας σε μία ερώτηση
για το Ελ Σαλβαδόρ, γενίκευσε
λέγοντας ότι νομίζει πως
πρέπει να υποστηρίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα
όπου κι αν παραβιάζονται:
Νότια Κορέα, Νότια Αφρική
ή Νότια Υεμένη. Δεν είχε
την ηθική διαύγεια
να αναφέρει τη Νότια Ντακότα.
Ίσως αυτή να πέφτει πολύ βόρεια.

W. S. Merwin (1927–2019) was an American poet from New York City. He wrote more than fifty books of poetry and prose, and produced many works in translation.

Beggars and Kings

In the evening
all the hours that weren’t used
are emptied out
and the beggars are waiting to gather them up
to open them
to find the sun in each one
and teach it its beggar’s name
and sing to it It is well
through the night

but each of us
has his own kingdom of pains
and has not yet found them all
and is sailing in search of them day and night
infallible undisputed unresting
filled with a dumb use
and its time
like a finger in a world without hands

Ζητιάνοι και βασιλείς

Το βράδυ
όλες οι ώρες που δεν χρησιμοποιήθηκαν
αδειάζονται
κι οι ζητιάνοι περιμένουν να τις μαζέψουν
να τις ανοίξουν
να βρουν τον ήλιο σε καθεμιά
και να της μάθουν το ζητιάνικο όνομά της
και να της ψάλουν το «Είναι καλά!»*
μες στη νύχτα

καθένας όμως από μας
έχει το δικό του βασίλειο των πόνων
και δεν τους έχει ακόμα βρει όλους
και πλέει αναζητώντας τους μέρα και νύχτα
αλάθητος αδιαμφισβήτητος ακαταπόνητος
γεμάτος με μια χαζή χρήση
και το χρόνο της
σαν ένα δάχτυλο σε κόσμο χωρίς χέρια

*“It Is Well With My Soul” is a church hymn penned by hymnist Horatio Spafford and composed by Philip Bliss, appearing in hymnals of a wide variety of Christian fellowships.

Wendell Berry (b. 1934) is a poet from Newcastle, Kentucky. He continues to farm the land along the Kentucky River that his family has worked for two centuries.

Woods

I part the out thrusting branches
and come in beneath
the blessed and the blessing trees.
Though I am silent
there is singing around me.
Though I am dark
there is vision around me.
Though I am heavy
there is flight around me.

Δάσος

Χωρίζω τα κλαδιά που προεξέχουν
και περνώ από κάτω,
κάτω από δέντρα που ευλογήθηκαν κι ευλογούν.
Αν κι είμαι σιωπηλός,
υπάρχει γύρω μου τραγούδισμα.
Αν κι είμαι σκοτεινός,
υπάρχει γύρω μου όραμα.
Αν κι είμαι βαρύς,
υπάρχει γύρω μου πέταγμα.