Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.

Frank Bidart (b. 1939) is a poet from Bakersfield, California.

Song

You know that it is there, lair
where the bear ceases
for a time even to exist.

Crawl in. You have at last killed
enough and eaten enough to be fat
enough to cease for a time to exist.

Crawl in. It takes talent to live at night, and scorning
others you had that talent, but now you sniff
the season when you must cease to exist.

Crawl in. Whatever for good or ill
grows within you needs
you for a time to cease to exist.

It is not raining inside
tonight. You know that it is there. Crawl in.

Τραγούδι

Ξέρεις ότι είναι εκεί, η φωλιά
όπου η αρκούδα παύει
για κάποιο διάστημα ακόμη και να υπάρχει.

Σύρσου και τρύπωσε. Επιτέλους, αρκετά σκότωσες,
αρκετά έφαγες, αρκετά πάχυνες
ώστε να πάψεις τώρα για κάποιο διάστημα να υπάρχεις.

Τρύπωσε μέσα. Χρειάζεται ταλέντο για να ζει κανείς
μες στη νύχτα— και να χλευάζεις
τους άλλους εσύ το είχες αυτό το ταλέντο,
μα τώρα πια μυρίζεσαι την εποχή
που πρέπει να πάψεις να υπάρχεις.

Τρύπωσε. Ό,τι για καλό και για κακό
θεριεύει μέσα σου, χρειάζεται από σένα
να πάψεις για κάποιο διάστημα να υπάρχεις.

Δεν βρέχει μέσα
απόψε. Ξέρεις ότι είναι εκεί. Σύρσου και τρύπωσε.

Hughes Mearns (1875–1965) was an American educator and poet.
Antigonish is a town in Nova Scotia, Canada.

Antigonish / I Met a Man Who Wasn’t There

Yesterday, upon the stair,
I met a man who wasn’t there
He wasn’t there again today
I wish, I wish he’d go away…

When I came home last night at three
The man was waiting there for me
But when I looked around the hall
I couldn’t see him there at all!
Go away, go away, don’t you come back any more!
Go away, go away, and please don’t slam the door… (slam!)

Last night I saw upon the stair
A little man who wasn’t there
He wasn’t there again today
Oh, how I wish he’d go away…

Antigonish (κωμόπολη στη Νέα Σκωτία του Καναδά)
— Συνάντησα έναν άνθρωπο που δεν ήταν εκεί

Στη σκάλα χθες συνάντησα
έναν άνθρωπο που δεν ήταν εκεί.
Ούτε σήμερα ήταν εκεί.
Μακάρι, μακάρι να φύγει…

Το βράδυ που γύρισα σπίτι στις τρεις,
με περίμενε εκεί.
Μα όταν κοίταξα στο χωλ,
δεν μπόρεσα να τον δω πουθενά!
Φύγε, φύγε, και μην ξαναρθείς!
Φύγε, φύγε, και σε παρακαλώ μην κοπανήσεις την πόρτα… (κι όμως ακούγεται δυνατό χτύπημα)

Τη νύχτα είδα στη σκάλα
έναν ανθρωπάκο που δεν ήταν εκεί.
Ούτε σήμερα ήταν εκεί.
Ω, πόσο θα ‘θελα να φύγει…

David Wagoner (1926-2021) was an American poet, novelist and educator born in Massillon, Ohio, and raised in Whiting, Indiana.

This is a Wonderful Poem

Come at it carefully, don’t trust it, that isn’t its right name,
It’s wearing stolen rags, it’s never been washed, its breath
Would look moss-green if it were really breathing,
It won’t get out of the way, it stares at you
Out of eyes burnt gray as the sidewalk,
Its skin is overcast with colorless dirt,
It has no distinguishing marks, no I.D. cards,
It wants something of yours but hasn’t decided
Whether to ask for it or just take it,
There are no policemen, no friendly neighbors,
No peacekeeping busybodies to yell for, only this
Thing standing between you and the place you were headed,
You have about thirty seconds to get past it, around it,
Or simply to back away and try to forget it,
It won’t take no for an answer: try hitting it first
And you’ll learn what’s trembling in its torn pocket.
Now, what do you want to do about it?

Αυτό το ποίημα είναι υπέροχο!

Πλησίασέ το προσεκτικά, μην το εμπιστεύεσαι καθόλου, δεν είναι αυτό το πραγματικό όνομά του,
τα κουρέλια που φορά τα ‘χει κλέψει, δεν πλύθηκε ποτέ του, τα χνώτα του
θα ήταν πράσινα σαν βρύα εάν ανέπνεε πραγματικά,
δεν πρόκειται να φύγει από τη μέση, σε κοιτάζει επίμονα
με μάτια καμμένα, φαιά σαν το πεζοδρόμιο,
το δέρμα του συννεφιασμένο, λερωμένο με μιαν άχρωμη βρωμιά,
δεν φέρει πάνω του διακριτικά ούτε δελτίο ταυτότητας,
θέλει να αποκτήσει κάτι δικό σου αλλά δεν έχει αποφασίσει
εάν θα σ’ το ζητήσει ή αν απλά θα τ’ αρπάξει,
δεν υπάρχουν αστυνομικοί ή τίποτα φιλικοί γείτονες
ούτε κανείς αδιάκριτος περαστικός να τον φωνάξεις,
να σας κάνει τον ειρηνοποιό· μόνο αυτό το… πράγμα:
Στέκεται εκεί,
ανάμεσα σ’ εσένα και στο μέρος όπου ήθελες να πας
και τώρα έχεις περίπου τριάντα δευτερόλεπτα να το προσπεράσεις, να το παρακάμψεις—
ή απλά να υποχωρήσεις και να προσπαθήσεις να το ξεχάσεις,
δεν θα δεχτεί να του πεις όχι: για δοκίμασε να το χτυπήσεις πρώτος
και τότε θα δεις τι είναι αυτό που τρέμει μες στη σχισμένη του τσέπη.
Λοιπόν, τι σκοπεύεις να κάνεις;

Ada Limón (b. 1976) grew up in Sonoma, California. She became the 24th Poet Laureate of the United States in July 2022. She is the host of the acclaimed podcast The Slowdown and lives in Lexington, Kentucky.

The Contract Says: We’d Like the Conversation to be Bilingual

When you come, bring your brown-
ness so we can be sure to please

the funders. Will you check this
box; we’re applying for a grant.

Do you have any poems that speak
to troubled teens? Bilingual is best.

Would you like to come to dinner
with the patrons and sip Patrón?

Will you tell us the stories that make
us uncomfortable, but not complicit?

Don’t read the one where you
are just like us. Born to a green house,

garden, don’t tell us how you picked
tomatoes and ate them in the dirt

watching vultures pick apart another
bird’s bones in the road. Tell us the one

about your father stealing hubcaps
after a colleague said that’s what his

kind did. Tell us how he came
to the meeting wearing a poncho

and tried to sell the man his hubcaps
back. Don’t mention your father

was a teacher, spoke English, loved
making beer, loved baseball, tell us

again about the poncho, the hubcaps,
how he stole them, how he did the thing

he was trying to prove he didn’t do.

Το συμβόλαιο λέει: Θα θέλαμε η συνομιλία να είναι δίγλωσση

Όταν έρθετε, φέρτε μαζί και τη μελαμ-
ψότητά σας, έτσι ώστε να ευχαριστήσουμε σίγουρα

τους χρηματοδότες μας. Βάλτε παρακαλώ ένα ν
σ’ αυτό το κουτάκι— κάνουμε αίτηση για επιχορήγηση.

Έχετε μήπως τίποτα ποιήματα που να έχουν απήχηση
σε εφήβους με προβλήματα; Καλύτερα να ‘ναι δίγλωσσα.

Θα θέλατε να έρθετε κι εσείς στο δείπνο
με τους χορηγούς; Θα έχει και τεκίλα Patrón.

Θα μας πείτε ιστορίες που να μας κάνουν
μεν να αισθανθούμε άβολα, αλλά όχι συνένοχοι;

Μην μας διαβάσετε όμως εκείνην εκεί όπου είστε
ακριβώς σαν εμάς. Γεννημένη σε ένα πράσινο σπίτι,

με κήπο, μη μας πείτε πώς κόβατε τις
ντομάτες και τις τρώγατε μες στα χώματα

κοιτώντας τα όρνια να ξεχωρίζουν τα κόκαλα
ενός άλλου πουλιού στο δρόμο. Πείτε μας για τον

πατέρα σας που πήγε κι έκλεψε ζάντες αυτοκινήτων
όταν ένας συνάδελφος είπε ότι αυτό

χαρακτηρίζει τη φάρα του. Πείτε μας για τότε
που ήρθε στο συμβούλιο φορώντας πόντσο

και μάλιστα προσπάθησε να πουλήσει τις ζάντες στον
άνθρωπο που του ανήκαν. Μην αναφέρετε ότι ο πατέρας σας

ήταν δάσκαλος, μιλούσε αγγλικά, του άρεσε να
φτιάχνει μπύρα, αγαπούσε το μπέισμπολ. Πείτε μας

ξανά για το πόντσο, τις ζάντες,
πώς τις έκλεψε, πώς έκανε αυτό που

προσπαθούσε να αποδείξει ότι δεν το έκανε.

Lucille Clifton (1936-2010) was an American poet, writer, and educator born in Depew, NY. She grew up in Buffalo, NY.

won’t you celebrate with me

won’t you celebrate with me
what i have shaped into
a kind of life? i had no model.
born in babylon
both nonwhite and woman
what did i see to be except myself?
i made it up
here on this bridge between
starshine and clay,
my one hand holding tight
my other hand; come celebrate
with me that everyday
something has tried to kill me
and has failed.

δεν θα γιορτάσεις μαζί μου;

δεν θα γιορτάσεις μαζί μου
αυτό που έχω πλάσει
έτσι που να αποτελεί ένα είδος ζωής; μοντέλο δεν είχα.
γεννημένη στη Βαβυλώνα
και μη λευκή και γυναίκα
τι έβλεπα για να γίνω εκτός από τον εαυτό μου;
το έφτιαξα
εδώ, πάνω σε αυτή τη γέφυρα, ανάμεσα
στη λάμψη των άστρων και τον πηλό,
με το ένα μου χέρι να κρατά σφιχτά
το άλλο μου χέρι— έλα λοιπόν να γιορτάσεις
μαζί μου το ότι κάθε μέρα
κάτι προσπάθησε να με σκοτώσει
και απέτυχε.

Poet, essayist, and short story writer Tess Gallagher was born in 1943 in Port Angeles, Washington, to a logging family.

Refusing Silence

Heartbeat trembling
your kingdom
of leaves
near the ceremony
of water, I never
insisted on you. I admit
I delayed. I was the Empress
of Delay. But it can’t be
put off now. On the sacred branch
of my only voice – I insist.
Insist for us all,
which is the job
of the voice, and especially
of the poet. Else
what am I for, what use
am I if I don’t
insist?
There are messages to send.
Gatherings and songs.
Because we need
to insist. Else what are we
for? What use
are we?

Αρνούμαι να σιωπήσω

Καρδιοχτύπι τρέμουλο
το βασίλειό σου
των φύλλων
κοντά στην τελετή
του νερού, εγώ ποτέ
δεν επέμεινα σ’ εσένα. Παραδέχομαι
πως καθυστέρησα. Ήμουν η Αυτοκράτειρα
της Καθυστέρησης. Αλλά δεν παίρνει
αναβολή τώρα. Στο ιερό κλαδί
της μοναδικής μου φωνής… επιμένω!
Επιμένω για όλους εμάς,
κάτι που είναι δουλειά
της φωνής και ειδικά
του ποιητή. Ειδάλλως,
για ποιο λόγο υπάρχω, τι χρησιμότητα
έχω εάν δεν
επιμένω;
Υπάρχουν μηνύματα που πρέπει να σταλούν.
Συναθροίσεις και τραγούδια.
Επειδή χρειάζεται
να επιμένουμε. Ειδάλλως, για ποιο λόγο
υπάρχουμε; Τι χρησιμότητα
έχουμε;

Eileen Myles (b. 1949) is a poet from Cambridge, Massachusetts.

A Little Bit

It’s a little bit
true that the
hole in my jacket
pocket
the breast pocket
yeah all relaxed
has a hole &
pens keep
slipping through
one’s in the lining
but this one
perched
now it’s a writing
bird
silly black out there
wants to
tell its
song. Miguel’s
book was
in the air &
I was on
a train
my feet are cold
and you wouldn’t
be in the
air so
long it doesn’t happen
like this
there’s no climate
in a plane
and I was in one
but not on
earth
my mother
is gone
each thing I do
is a little
bit wrong. I’m willing
to apologize
but they never
help it’s
just pointing
out the hole
& people
forget but I
won’t forget
you

Λιγάκι

Είναι λιγάκι
αλήθεια ότι η
τρύπα στου σακακιού μου την
τσέπη
η τσέπη του στήθους
ναι χαλαρά όλα
έχει μια τρύπα &
τα στυλό συνέχεια
γλιστράνε μέσα
ένα είναι στη φόδρα
αλλά αυτό
κουρνιασμένο
τώρα είναι ένα
πτηνό που γράφει
ανόητο μαύρο κει έξω
θέλει να
κελαηδήσει το
τραγούδι του. Του Μιγέλ
το βιβλίο ήταν
στον αέρα &
εγώ ήμουν σε
ένα τρένο
τα πέλματά μου κρυώνουν
κι εσύ δεν θα
ήσουν στον
αέρα τόσο
πολύ δεν συμβαίνει
έτσι
δεν υπάρχει κλίμα
μέσα σε ένα αεροπλάνο
κι εγώ ήμουν σε ένα
αλλά όχι επάνω στη
γη
η μητέρα μου
έχει φύγει
κάθε πράγμα που κάνω
είναι λι-
γάκι λάθος. Είμαι πρόθυμη
να ζητήσω συγγνώμη
αλλά αυτοί ποτέ δεν
βοηθούν απλώς
δείχνει
την τρύπα
& οι άνθρωποι
ξεχνούν αλλά εγώ
δεν θα ξεχάσω
εσένα

Melissa Ginsburg grew up in Houston, Texas, and she is Associate Professor of Creative Writing and Literature at the University of Mississippi.

Tigers
for Erik Lemke (1979-2012)

1.

A hummingbird flies into a window
that looks like the sky. Everything around here
looks like the sky. The sky looks tiger striped.
They call that kind of cloud
something. I know somebody
who knows about clouds. I could find
out the name. Everything around here
has a name.

2.

The hummingbird fell to the deck. My husband picked it up.
—What did it feel like in your hand?
—Nothing. It felt like nothing.
—Where is it now?
—Gone.
—Dead?
—Not dead. It flew away. It disappeared and it disappeared again.

3.

I’ll tell you a joke. A hummingbird flew into a window…
I’ll tell you another joke. Treachery,
we were friends once.

Τίγρεις
για τον Erik Lemke (1979-2012)

1.

Ένα κολίμπρι πετά και πέφτει πάνω σε ένα παράθυρο
που μοιάζει με τον ουρανό. Τα πάντα εδώ γύρω
μοιάζουν με τον ουρανό. Ο ουρανός φαίνεται να έχει ρίγες σαν τίγρη.
Κάπως το λένε αυτό το
σύννεφο. Γνωρίζω κάποιον
που ξέρει από σύννεφα. Θα μπορούσα να βρω
το όνομά του. Τα πάντα εδώ γύρω
έχουν ένα όνομα.

2.

Το κολίμπρι έπεσε στο κατάστρωμα. Το σήκωσε ο άντρας μου.
— Πώς ήταν μέσα στο χέρι σου;
— Τίποτα. Δεν ένοιωσα τίποτα.
— Πού είναι τώρα;
— Χάθηκε.
— Πέθανε;
— Όχι, δεν πέθανε. Πέταξε μακριά. Εξαφανίστηκε κι εξαφανίστηκε πάλι.

3.

Θα σου πω ένα ανέκδοτο. Ένα κολίμπρι πέταξε κι έπεσε πάνω σε ένα παράθυρο…
Θα σου πω άλλο ένα ανέκδοτο: Προδοσία,
ήμαστε φίλοι κάποτε.

Walt Whitman (1819-1892) was born on Long Island, and grew up in Brooklyn, New York. He is among the most influential poets in the American canon, often called the father of free verse.

I Hear America Singing

I hear America singing, the varied carols I hear,
Those of mechanics, each one singing his as it should be blithe and strong,
The carpenter singing his as he measures his plank or beam,
The mason singing his as he makes ready for work, or leaves off work,
The boatman singing what belongs to him in his boat, the deckhand singing on the steamboat deck,
The shoemaker singing as he sits on his bench, the hatter singing as he stands,
The wood-cutter’s song, the ploughboy’s on his way in the morning, or at noon intermission or at sundown,
The delicious singing of the mother, or of the young wife at work, or of the girl sewing or washing,
Each singing what belongs to him or her and to none else,
The day what belongs to the day—at night the party of young fellows, robust, friendly,
Singing with open mouths their strong melodious songs.

Ακούω την Αμερική να τραγουδά

Ακούω την Αμερική να τραγουδά, κάλαντα κάθε λογής ακούω:
Εκείνα των μηχανικών— καθένας έχει το δικό του τραγούδημα, όπως αρμόζει, χαρούμενο, δυνατό·
ο ξυλουργός το δικό του, καθώς μετράει τη σανίδα ή τη δοκό·
ο χτίστης το δικό του, σαν ετοιμάζεται για τη δουλειά ή σχολάει·
ο βαρκάρης τραγουδά για ό,τι του ανήκει μέσα στη βάρκα του, ο ναυτεργάτης τραγουδά απάνω στο κατάστρωμα του ατμόπλοιου·
ο υποδηματοποιός καθισμένος στον πάγκο του, ο πιλοποιός όρθιος.
Υπάρχει το τραγούδι του ξυλοκόπου κι αυτό του χωριατόπαιδου σαν ξεκινά πρωί-πρωί να πάει να οργώσει ή όταν το μεσημέρι κάνει διάλειμμα ή όταν γέρνει ο ήλιος·
το τερπνό τραγούδι της μάνας, της νεαρής συζύγου στην εργασία της, του κοριτσιού που ράβει, που πλένει—
καθένας τους και καθεμιά τραγουδά γι’ αυτό που ανήκει στον ίδιο, την ίδια, και σε κανέναν άλλο!
Η μέρα εξυμνεί αυτά που της ανήκουν·
τη νύχτα όμως, το παρεάκι των νεαρών συντρόφων, των τόσο ρωμαλέων και φιλικών,
ξεχύνεται και τραγουδά δυνατά, με ορθάνοιχτα στόματα, τα μελωδικά τους τραγούδια.