ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Προ της Χριστού Γεννήσεως

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Δεν υπάρχει για τον άνθρωπο υψηλότερη κατάσταση από την Πίστη. Και φυσικά όταν κάνουμε λόγο περί της Πίστεως, δεν εννοούμε μια γενική παραδοχή σε κάποιον απρόσωπο Θεό, όπως ίσως το θεωρούν το θέμα οι πολλοί. Εννοούμε Πίστη σε Θεό προσωπικό, και μάλιστα σε Τριαδικό που στην «έκρηξη της αγάπης Του», δημιουργεί «εκ του μη όντος» τον άνθρωπο και τελικώς, παρά την αποστασία και την περιπέτεια του ανθρώπου, ο ίδιος ο Δημιουργός του, γίνεται άνθρωπος, για να καταστήσει τον άνθρωπο «κατά χάριν Θεόν».Είναι δε τόσο τεράστιο το βάθος και καταπληκτικό το ύψος και το πλάτος του κεφαλαίου της Πίστεως, από αυτή τη στιγμή της Δημιουργίας έως και το τέλος της Ιστορίας, που θέλοντας και μη ο κάθε άνθρωπος θα το αντιμετωπίσει. Και είναι τόσες οι προσωπικότητες στο πέρασμα των αιώνων που βίωσαν την πραγματικότητα αυτής της συνειδητής Πίστεως που ο θεσπέσιος Απόστολος, «δειγματολειπτικώς» μας αναφέρει ορισμένα ονόματα τα οποία σηματοδοτούν την ευλογημένη αυτή πορεία του λαού του Θεού έως και την στιγμή της «Του Χριστού Γεννήσεως».Ακριβώς για να εμφανιστεί ζωηρά αυτή η αλήθεια, μαζί με το αποστολικό ανάγνωσμα το οποίο παρουσιάζει την μεγάλη Πίστη των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, το Ιερό Ευαγγέλιο, μας αποκαλύπτει τους κατά σάρκα προγόνους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Με κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε στα πυκνά νοήματα του λαγαρού Θεόπνευστου κειμένου τους αξιοθαύμαστους εκείνους άνδρες, οι οποίοι με την ζωντανή τους Πίστη στον παντοδύναμο Θεό, αποδείκνυαν ότι η Πίστη και η Αγάπη στον προσωπικό Θεό και Κύριο είναι μια καταπληκτική έμπνευση και μια μοναδική δύναμη που μπορεί να υπερνικήσει οποιοδήποτε εμπόδιο στην πορεία της ζωής.

Ορισμένοι ιδίως από αυτούς, όπως ο Αβραάμ, ο Δαυίδ, ο Σαμουήλ, οι Προφήτες, ο Δανιήλ και οι Τρεις Παίδες, πρέπει να είναι τα πρότυπά μας και να μας εμπνέουν. Και θα πρέπει να εμπνεόμαστε από την παροιμιώδη Πίστη τους, διότι σε κάθε εποχή -άρα και στη δική μας- η Αλήθεια κοστίζει όσο δεν μπορούμε να φανταστούμε…Ίσως κάποιοι προβάλλουν ότι τότε ήταν εποχή ειδωλολατρίας. Ναι, έτσι ήταν τότε, αλλά μπορεί κανείς που θέλει να ζει ρεαλιστικά, να αρνηθεί ότι και στη δική μας εποχή ο ειδωλολατρικός τρόπος ζωής, επανέρχεται, και φανερά σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά και πολύ ύπουλα σε πολλές άλλες, με αποτέλεσμα να χρειάζεται σήμερα περισσότερος ζήλος και θάρρος και πνεύμα ομολογίας Ορθοδόξου Πίστεως;

Ας είμαστε ειλικρινείς και ας το παραδεχτούμε φίλοι μου. Δυστυχώς οι περισσότεροι από τους σημερινούς πιστούς, υστερούμε πολύ ως προς τη θερμότητα της Πίστεώς μας. Αν και ζούμε σήμερα στην εποχή της Χάριτος. Αν και είμαστε μέλη της Αγίας μας Ορθοδόξου Εκκλησίας, της μοναδικής δηλαδή Εκκλησίας, εντούτοις είμαστε τόσο μικροί απέναντι εκείνων των μεγάλων μορφών. Κλονιζόμαστε με το παραμικρό και τα χάνουμε.

Η Πίστη μας είναι σε κάποιες περιπτώσεις εντελώς αναιμική. Ομοιάζει με φλόγα μικρή που τρεμοσβύνει και είναι έτοιμη να χαθεί.Χρειάζεται άραγε να αναφέρουμε παραδείγματα; Με θλίψη ας αγγίξουμε μία από τις πυορροούσες πληγές μας.

Υπάρχουν Χριστιανοί, λαϊκοί αλλά και κληρικοί (!) οι οποίοι «έχουσιν γνώσιν ευσεβείας» και μάλιστα ίσως να γνωρίζουν και υψηλή Θεολογία και δη Πατερική και Ησυχαστική, που όμως όταν έρχεται η ώρα να διασαλπίσουν την μοναδικότητα της Πίστεώς μας, τότε τους βλέπει κανείς να τρέμουν «σαν τα φθινοπωρινά φύλλα».Υπάρχουν Χριστιανοί (;) οι οποίοι όταν τα πράγματα «βαίνουν καλώς», τότε εμφανίζονται ως γνήσια τέκνα της Εκκλησίας.

Όταν όμως χρειαστεί, όχι φυσικά να δώσουν το αίμα τους, αλλά απλώς να θέσουν μια απλή υπογραφή σε ένα κείμενο διαμαρτυρίας ή και ομολογίας, τότε, ω τότε!, οι «λέοντες» επιστρατεύουν όλα τα «θεολογικά τους επιχειρήματα», δηλαδή τα επιχειρήματα της δειλίας, της ρηχότητας και της πνευματικής αστάθειας που τους χαρακτηρίζει, και με μια Οβιδιακή μεταμόρφωση, μεταβάλλονται σε «λαγούς».

Κατηγορούν δε στη συνέχεια αυτούς τους πιστούς που, παρά τις ελλείψεις τους (ανθρώπινο τούτο), αποδεικνύουν όμως στην πράξη ότι αγαπούν τον Κύριο Ιησού Χριστό, Τον ομολογούν και είναι έτοιμοι να προσφέρουν για την Αγάπη Του και αυτήν την ίδια την ζωή τους.Το ότι τέτοιοι τύποι, έστω και αν κατέχουν τα υψηλότερα των εκκλησιαστικών αξιωμάτων, το μόνο που κατορθώνουν είναι να ξεπέφτουν στη συνείδηση των ζωντανών Ορθοδόξων Χριστιανών, να χάνουν δηλαδή την έξωθεν καλή μαρτυρία, τούτο δεν χρειάζεται καν να το τονίσουμε.Τούτο είναι «Φως- Φανάρι»…Απλώς στο σημείο τούτο να επισημάνουμε ότι τα διάφορα φολκλόρ και οι διάτρητοι Θεολογικοί, και όχι μόνο μανδύες, δεν κατορθώνουν σε καμμία περίπτωση, να καλύπτουν τον ξεπεσμό και το απαίσιο δαιμόνιο της δειλίας που εμφωλεύει μέσα στις καρδιές τους.Βέβαια η δειλία είναι η κορυφή του παγόβουνου… Και επειδή ενδεχομένως δεν φαίνονται και τόσο καθαρά στους δειλούς, αλλά και στους οικομενιστικούς μυωπικούς οφθαλμούς τα αίτια της τραγικής αυτής καταστάσεως, καλόν είναι να ακουστεί για ακόμα μία φορά, ο φοβερός Λόγος του Βιβλίου της Αποκαλύψεως, που ελέγχει τον Επίσκοπο Λαοδικίας: «Συμβολεύω σοι αγοράσαι παρ’ εμού…κολλύριον ίνα εγχρίση τους οφθαλμούς σου ίνα βλέπεις» (Αποκ. γ’ 18). Δηλαδή «σε συμβουλεύω να αγοράσεις…κολλύριο για να αλείψεις τα μάτια σου και να αποκτήσεις το φως σου». Και έτι πλέον, ας μελετηθεί εμβριθώς από όλους μας ο λόγος Αυτού που κρατά τους επτά αστέρες στην δεξιά Του και που περπατά εν μέσω των επτά χρυσών λυχνίων. Ας μελετηθεί από όσους ενώ φαίνεται να ξεκινούν ορθά, στη συνέχεια, δυστυχώς παρεκκλίνουν από την πορεία τους «μνημόνευε ουν πόθεν πέπτωκας, και μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον…» (Αποκ. β’ 5). Δηλαδή «θυμήσου λοιπόν από πού ξέπεσες, μετανόησε και γύρνα ξανά στην αρχική διαγωγή σου…».Αλλά ας φύγουμε από την ζοφερή εικόνα της πτώσεως αδελφοί μου, και ας στρέψουμε και πάλι το βλέμμα μας προς τους άνδρες της Πίστεως της Αποστολικής μας περικοπής.

Ας ευφρανθούμε με το της Ομολογίας Χάρισμα. Είναι τόση η Αγιότητα των μορφών αυτών, που το Ιερό Κείμενο με μια φράση αποδεικνύει τα καταπληκτικά ύψη της Αγιότητος που κατορθώνουν δια της Ομολογίας, του Μαρτυρίου, της Ασκήσεως και γενικώς του όλου Αγώνος της Πίστεως: «Ων ουκ ην άξιος ο κόσμος». Δηλαδή «Των Αγίων αυτών ανδρών δεν ήταν άξιος ούτε μπορούσε να συγκριθεί προς αυτούς ολόκληρος ο κόσμος». Και από τα βάθη των αιώνων, ακριβώς για την φράσιν αυτήν, ακούγεται η φωνή του διεδωγμένου ένεκεν δικαιοσύνης και Αληθείας, Ιερού Χρυσοστόμου: «καν τον κόσμον αντιστήσεις όλον, εκείνους ευρίσκω καθέλκοντας τον ζυγόν και τιμιωτέρους όντας». Δηλαδή «όλον τον κόσμο να ερωτήσεις, δεν πρόκειται να βρεις περισσότερο βασανισμένους και δοξασμένους από αυτούς».Όντως συγκλονιστική η Αλήθεια, αλλά και πόσο αγγίζει τις λεπτές χορδές των καρδιών μας! Και πόσο μας συγκινεί η δογματική Αλήθεια με την οποία κλείνει το Ιερό Ανάγνωσμα. Όλοι αυτοί αν και εγκωμιάζονται για την θαυμαστή τους πίστη, δεν απήλαυσαν ακόμα την Ουράνια Δόξα. Διότι ο Θεός κανόνισε κάτι καλύτερο για εμάς. Να απολαύσουμε δηλ. το βραβείο της αιωνίου κληρονομιάς όλοι μαζί οι Πιστοί, και εμείς δηλ. μαζί με εκείνους, μετά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.

Είθε δια των πρεσβειών των Αγίων αυτών και μεγάλων μορφών, ο Κύριος του οποίου την Γέννηση σε λίγες μέρες θα εορτάσουμε, να μας χαρίζει το μεγάλο δώρο της Πίστεως. Της αμωμήτου Ορθοδόξου Πίστεώς μας και μαζί με αυτό, το αναπόσπαστο με την Πίστη, το Δώρο της Ομολογίας. Το Δώρο αυτό που κάνει τον Πιστό γνήσιο και ισχυρό αλλά και άξιο της Αιωνίου Βασιλείας.Αμήν.

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/2009/12/20.html

 Θεός και άνθρωπος «Ιησούς»

Την Κυριακή πριν από τη Γέννηση του Κυρίου μας, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας παρουσιάζει όλη την πορεία των κατά σάρκα προπατόρων του Κυρίου μας, οι οποίοι έζησαν και πέθαναν με την προσμονή του Μεσσία. Σύμφωνα με τον γενεαλογικό αυτό κατάλογο οι προπάτορες χωρίζονται σε τρεις περιόδους, που η καθεμιά περιέχει δεκατέσσερις γενιές. Η πρώτη από τον Αβραάμ μέχρι τον Δαβίδ, η δεύτερη από τον Δαβίδ μέχρι την εποχή που οι Ιουδαίοι μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, και η Τρίτη από την αιχμαλωσία αυτή μέχρι την Γέννηση του Χριστού.

Στη συνέχεια ο ιερός Ευαγγελιστής μας παρουσιάζει το μέγα μυστήριο της Γεννήσεως του Κυρίου μας. Μας λέει ότι, όταν η Παρθένος Μαρία αρραβωνιάστηκε τον Ιωσήφ, πριν ακόμη συγκατοικήσει στο σπίτι του, βρέθηκε έγκυος με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Όταν όμως ο Ιωσήφ αντιλήφθηκε την εγκυμοσύνη της, ταράχθηκε πολύ. Αλλά επειδή ήταν ενάρετος και δεν ήθελε να τη διαπομπεύσει, σκέφθηκε να της δώσει μυστικά διαζύγιο. Καθώς λοιπόν βασανιζόταν απ’ αυτούς τους φοβερούς λογισμούς, ένας άγγελος του Θεού του εμφανίστηκε σε όνειρο και του είπε: Ιωσήφ απόγονε του Δαβίδ, μη διστάσεις να παραλάβεις στο σπίτι σου τη Μαρία, τη μνηστή σου. Διότι το παιδί που έχει μέσα της προέρχεται από την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Θα γεννήσει υιό και συ θα Του δώσεις το όνομα «Ιησούς», το οποίο σημαίνει «σωτήρ». Και θα Του δώσεις αυτό το όνομα, διότι Αυτός θα σώσει το λαό του τον Ισραήλ από τις αμαρτίες του.

Γιατί όμως ο άγγελος δίνει εντολή στον Ιωσήφ να ονομάσει τον υιό της Παρθένου Ιησού, δηλαδή Σωτήρα; Διότι με το όνομα αυτό ο Θεός απεκάλυπτε το μέγα μυστήριο, που ήταν κρυμμένο μέσα στους αιώνες: ότι ο Κύριος Ιησούς δεν θα είναι επίγειος βασιλιάς, που θα λυτρώσει εθνικά και πολιτικά τον ισραηλιτικό λαό, αλλά Σωτήρ που θα σώσει την ανθρωπότητα από τη σκλαβιά της αμαρτίας, του διαβόλου και της φθοράς· Σωτήρ που θα σηκώσει επάνω του το βάρος των αμαρτιών της ανθρωπότητας και θα θυσιασθεί προσφέροντας τη ζωή του για να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος. Πώς όμως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να επιτελέσει ένα τόσο μεγάλο θεϊκό έργο; Τόσοι προφήτες και δίκαιοι στην Παλαιά Διαθήκη δεν μπόρεσαν να αναστήσουν και να σώσουν το ανθρώπινο γένος. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να το λυτρώσει ο «Ιησούς»; Την απάντηση τη δίνει στη συνέχεια ο ιερός Ευαγγελιστής.

«Εμμανουήλ»

Ο Ευαγγελιστής στη συνέχεια τονίζει ότι με την υπερφυσική σύλληψη της Παρθένου επαληθεύτηκε πλήρως αυτό που είπε ο Θεός με το στόμα του προφήτη Ησαΐα πολλούς αιώνες πριν: Ιδού, η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό, και θα Τον ονομάσουν Εμμανουήλ, όνομα που σημαίνει: «Ο Θεός είναι μαζί μας».Όταν λοιπόν ο Ιωσήφ σηκώθηκε από τον ύπνο του, έκανε όπως του είπε ο άγγελος του Κυρίου. Παρέλαβε τη μνηστή του στο σπίτι του. Και δεν ήλθε σε σχέση συζυγική μαζί της ποτέ. Και ήλθε η μεγάλη ώρα που η παρθένος γέννησε τον πρώτο και μονάκριβο υιό της. Και ο Ιωσήφ Του έδωσε το όνομα «Ιησούς».

Για ποιο λόγο όμως ο προφήτης Ησαΐας αναφέρει αντί για το όνομα «Ιησούς» το δεύτερο αυτό όνομα, «Εμμανουήλ»; Διότι με το όνομα αυτό συνεσκιασμένα μας αποκαλύπτεται ότι ο Μεσσίας δεν θα είναι μόνο άνθρωπος. Θα είναι ο ίδιος ο Θεός που θα κατέλθει στη γη μας και θα γίνει άνθρωπος. Αυτός θα αφήσει τη δόξα του ουρανού και θα κατεβεί στη γη μας.

Βέβαια το μέγα αυτό μυστήριο εύκολα το διακηρύττουμε. Εάν όμως το σκεφτόμασταν λίγο βαθύτερα, θα σιωπούσαμε, δεν θα μπορούσαμε να το χωρέσουμε στο νου μας. Αλλά και στην εποχή του Κυρίου μας κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί μια τέτοια αλήθεια. Οι Εβραίοι μάλιστα, που δεν τολμούσαν ούτε να προφέρουν το όνομα του Θεού, πού να φαντασθούν ότι ο Θεός θα γινόταν άνθρωπος! Και οι μαθητές του Κυρίου επί τρία χρόνια δεν είχαν καταλάβει Ποιον είχαν ανάμεσά τους.

Μετά την Πεντηκοστή το κατάλαβαν. Είχαν δίπλα τους τον ίδιο το Θεό και δεν είχαν πάρει είδηση. Αλλά κι εμείς σήμερα πώς να συλλάβουμε ότι ο ίδιος ο Θεός, ο δημιουργός του σύμπαντος έγινε άνθρωπος; Ότι φόρεσε την ανθρώπινη σάρκα για να την ανακαινίσει και να μας ανεβάσει εκεί που είναι ο Ίδιος, να μας κάνει κατά χάριν θεούς; Αν το είχαμε κατανοήσει αυτό, θα άλλαζε η ζωή μας. Θα αντιμετωπίζαμε διαφορετικά τα πάντα γύρω μας, τις δυσκολίες και τους πειρασμούς και τις αποτυχίες αλλά και τις επιτυχίες της ζωής. Θα αισθανόμασταν και θα ζούσαμε την παρουσία του Θεανθρώπου Κυρίου μας διαρκώς στη ζωή μας.Καθώς λοιπόν πλησιάζουν Χριστούγεννα, ας προσπαθήσουμε με τη χάρη του Θεού να αισθανθούμε το μέγα αυτό μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. Ας το ζήσουμε φέτος βαθύτερα, πνευματικότερα, αγιότερα. Με τη συναίσθηση ότι ο Εμμανουήλ, ο Θεάνθρωπος Κύριος, είναι μαζί μας, θέλει να είναι μαζί μας. Για να μας λυτρώσει, να μας μεταμορφώσει, να μας αγιάσει, να μας κάνει θεούς κατά χάριν.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», τ. 1991

Πηγή:http://www.xfd.gr/

 Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

Πριν έρθει ο Χριστός στον κόσμο, στην αρχαία εποχή, υπήρχε σταυρός.Αλλά τι σταυρός! Ο σταυρός τότε ήταν γνωστός σαν ένα απαίσιο όργανο εκτελέσεως των ανθρώπων. Όποιος έκανε φοβερό έγκλημα καταδικαζόταν να σταυρωθεί. Έκοβαν από το δάσος δύο ξύλα. Το ένα ξύλο, το μικρότερο, το στερέωναν κόντρα πάνω στο άλλο. Σχημάτιζαν έτσι σταυρό. Άνοιγαν βαθύ λάκκο στη γη κι εκεί μέσα στερέωναν το σταυρό. Κάρφωναν τον κατάδικο, και όπως ήταν καρφωμένος χέρια και πόδια δεν πέθαινε αμέσως, αλλά βασανιζόταν ώρες πολλές και μέρες ακόμα, ανάλογα με την αντοχή του οργανισμού, και μέσα σε φρικτούς πόνους και σπασμούς του σώματος ο κατάδικος ξεψυχούσε. Τον ξεκρεμούσαν τότε από το σταυρό για να τον θάψουν; Όχι. Τον άφηναν πάνω στο σταυρό και σκυλιά και τσακάλια και όρνια έρχονταν κι έτρωγαν τις σάρκες του. Απαίσιο θέαμα. Φρικτός θάνατος. Σ’ αυτό το θάνατο καταδικάζονταν τα πιο εγκληματικά στοιχεία της κοινωνίας, για να παίρνουν φόβο οι άλλοι και να παραδειγματίζονται.

***

Σ’ αυτό τον ατιμωτικό θάνατο ζήτησαν οι Εβραίοι να καταδικασθεί και ο Χριστός. Ήθελαν με τον τρόπο αυτό της εκτελέσεως να τον ξευτελίσουν μπροστά στα μάτια των ανθρώπων που άλλοτε τον τιμούσαν και τον θαύμαζαν. Ο Χριστός, αν ήθελε, μπορούσε ν’ αποφύγει το θάνατο αυτό. Γιατί κανένας δεν θα μπορούσε να τον πλησιάσει και να τον αγγίξει. Το δαχτυλάκι του μόνο αν κινούσε ο Χριστός, έφτανε να γίνουν στάχτη όλοι οι εχθροί του. Μπορεί κανένας ν’ αγγίξει τον ήλιο; Θα γίνει κάρβουνο. Πολύ περισσότερο δεν μπορούσαν οι Εβραίοι ν’ αγγίξουν το Χριστό και να του κάνουν κακό. Ο Χριστός θέλησε να θανατωθεί και να υποστεί όλο τον εξευτελισμό από μια άπειρη αγάπη προς τον άνθρωπο, για να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία και το διάβολο. Μόνο με τη θυσία του, με το αγνό και τίμιο αίμα του, ο αμαρτωλός άνθρωπος λυτρώθηκε. Χωρίς τη σταυρική θυσία ήτανε αδύνατο να σωθεί ο άνθρωπος. Χριστέ, σ’ ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας, γιατί για τη δική μας σωτηρία σταυρώθηκες!

Από τότε που ο Χριστός σταυρώθηκε στο Γολγοθά, από τότε ο σταυρός, για εκείνους που πιστεύουν στη λυτρωτική θυσία του, πήρε άλλο νόημα. Για τους πιστούς δεν είνε πια το απαίσιο όργανο, με το οποίο οι αρχαίοι καταδίκαζαν σε θάνατο τους ανθρώπους, αλλά έγινε το σωτήριο όργανο, το μέσο εκείνο με το οποίο σώθηκε ο άνθρωπος. Και η μεταβολή αυτή της εννοίας του σταυρού από όργανο καταδίκης σε όργανο σωτηρίας είναι ένα από τα καταπληκτικά θαύματα του Χριστιανισμού. Ο σταυρός, που προ Χριστού προκαλούσε τη φρίκη, ο σταυρός, από την ώρα που πάνω του ο Χριστός ξάπλωσε το πανάχραντό του σώμα και πρόσφερε τον εαυτό του θυσία καθαρή και άμωμη, προκαλεί αισθήματα μιας βαθειάς και απεράντου ευγνωμοσύνης προς Αυτόν που χάριν του ανθρώπου κατέβηκε όλα τα σκαλοπάτια της ταπεινώσεως.

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να φανερώνει περισσότερο την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο όσο ο σταυρός του Χριστού. Πάνω στο σταυρό με το αίμα του Χριστού γράφτηκε: «Ο Θεός αγάπη εστί» (Α΄ Ιωάν. 4, 8, 16). Γι’ αυτό ο σταυρός έγινε το ιερότερο σύμβολο της χριστιανικής θρησκείας. Με το σταυρό ξεχωρίζει απ’ όλες τις θρησκείες ο χριστιανικός κόσμος. Αλλά και τίποτε άλλο δεν μισούν περισσότερο οι εχθροί του Χριστού, όσο το σταυρό. Οι Εβραίοι που τον σταύρωσαν έριξαν το σταυρό μέσα σ’ ένα λάκκο με κοπριά. Οι ειδωλολάτρες βασιλιάδες και αυτοκράτορες μισούσαν το σταυρό και γι’ αυτό εξακολουθούσαν να σταυρώνουν ανθρώπους.

Τρακόσα χρόνια βάσταξε ο διωγμός αυτός, έως ότου ήρθε ο Μ. Κωνσταντίνος και τίμησε το σταυρό. Σύμφωνα με το θαυμαστό όραμα που είδε στον ουρανό, στο λάβαρό του έβαλε το σταυρό. Η αγία Ελένη, η μητέρα του, πήγε στα Ιεροσόλυμα, έσκαψε και βρήκε τον τίμιο σταυρό. Στην Κωνσταντινούπολη, τη νέα πόλη, ο Μ. Κωνσταντίνος ύψωσε ένα πελώριο στύλο και έβαλε στην κορυφή του σταυρό, που φωτιζόταν την νύχτα και φαινόταν από όλη την πόλη· είχε δε και επιγραφή: «Είς άγιος, είς Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν». Ακόμη ο Μ. Κωνσταντίνος απαγόρευσε να εκτελούν ανθρώπους με το σταυρό και έβγαλε διαταγή όποιος βλαστημάει το σταυρό να τιμωρείται αυστηρά. Όλα τα ειδωλολατρικά σύμβολα καταργήθηκαν και έμεινα ο σταυρός αιώνιο σύμβολο της αληθινής θρησκείας.

Σταυρός παντού. Σταυρός στις σημαίες των χριστιανικών στρατευμάτων, σταυρός στις σφραγίδες, σταυρός στα στέμματα των βασιλέων και αυτοκρατόρων, σταυρός στους τρούλους των εκκλησιών, σταυρός στα άμφια των κληρικών, σταυρός στα μνήματα, σταυρός παντού. Η Εκκλησία απαγόρευσε μόνο να χαράζεται ο σταυρός κάτω στους δρόμους και στις πλατείες και να υφαίνεται σε χαλιά και σε τάπητες με τους οποίους στρώνονται τα δάπεδα, και τούτο για να μη καταπατήται και περιφρονήται από τους ανθρώπους. Είναι αμαρτία να πατάει κανείς το σταυρό. Γι’ αυτό οι ιερείς και οι επίτροποι των ναών πρέπει να προσέχουν να μην έχουν χαλιά με σταυρούς, επίσης δε οι νοικοκυρές να μη στρώνουν στα σαλόνια χαλιά που να έχουν πάνω σταυρούς. Μερικοί ασεβείς έφθασαν μέχρι το σημείο να χαράξουν σταυρούς και στα στόμια των υπονόμων και σ’ αυτές ακόμη τις λεκάνες των αποχωρητηρίων! Αυτό πρέπει να το προσέξουν πολύ οι χριστιανοί, γιατί στην εποχή μας η μασονία και η αθεΐα χρησιμοποιούν διάφορα μέσα για να μαγαρίσουν ό,τι ιερό και άγιο έχει η θρησκεία μας. Ιδίως στις μέρες μας οι χιλιασταί, οι αντίχριστοι αυτοί, σαν δαίμονες της κολάσεως, αφρίζουν λες κι’ είναι λυσσασμένοι όταν δουν σταυρό. Προτιμούν να κοπεί το χέρι τους παρά να κάνουν το σταυρό.

***

Αλλά εμείς οι ορθόδοξοι πρέπει, καθώς διδαχθήκαμε από τους αρχαίους διδασκάλους και πατέρας της Εκκλησίας μας, να τιμούμε τον τίμιο σταυρό. Και θα τιμούμε τον τίμιο σταυρό, πρώτα – πρώτα αν κάνουμε κανονικά το σημείο του σταυρού. Το λέμε αυτό, γιατί μερικοί μοντέρνοι χριστιανοί ντρέπονται να κάνουν το σημείο του σταυρού και αν ποτέ παραστεί ανάγκη να κάνουν το σταυρό, δεν τον κάνουν κανονικά, όπως απαιτεί η Εκκλησία μας, αλλά κάνουν μια απλή κίνηση του χεριού τους που δεν είναι σταυρός αλλά εμπαιγμός. Λες και παίζουν βιολί. Ο κανονικός σταυρός, χριστιανέ μου, είναι: να ενώσεις τα τρία δάχτυλα του δεξιού χεριού (Αγία Τριάς, ελέησον τον κόσμον), να φέρεις το χέρι σου στο μέτωπο, κατόπιν στην κοιλιά (Χριστέ, σ’ ευχαριστούμε που από τα ουράνια κατέβηκες στη γη και πήρες σάρκα ανθρώπινη από την Παναγία), να το φέρεις κατόπιν στο δεξιό ώμο και τέλος στον αριστερό (Κύριε, μη με ρίξεις στην κόλαση, αλλά μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη βασιλεία σου).

Με τέτοιες ιερές σκέψεις και αισθήματα να κάνεις, ω χριστιανέ ορθόδοξε, το σημείο του σταυρού. Και θα προσέχεις ακόμη περισσότερο η ζωή σου να είναι σύμφωνη με ό,τι διδάσκει ο σταυρός του Κυρίου. Ο σταυρός διδάσκει αλήθεια, δικαιοσύνη, ελευθερία, αυταπάρνηση, πραότητα, ειρήνη, συγχώρηση, αγάπη. Τα έχεις αυτά; Πιστεύεις στον Εσταυρωμένο; Υπακούεις στις εντολές του; Ζεις και συ μια ζωή εσταυρωμένη, σταυρώνοντας το αμαρτωλό εγώ σου και τα πάθη σου; Τότε ο σταυρός που κάνεις, και μια φορά μόνο να τον κάνεις, κάνει θαύματα. Εάν όμως δεν ζεις χριστιανικά αλλά αντιχριστιανικά, με ψευτιά και υποκρισία, με μίσος και κακία, τότε χίλιους σταυρούς να κάνεις δεν σώζεσαι. Και αν θέλεις να μάθεις τι δύναμη έχει ο σταυρός και τι θαύματα κάνει ο σταυρός ενός αληθινού Χριστιανού, πάρε και διάβασε το βιβλίο του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ενός αγίου που όσο λίγοι αγάπησε το σταυρό του Κυρίου και τον κήρυξε σ’ όλη την μαρτυρική του ζωή. !».

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

 «Δεν θα έκλεβα μονάχος μου, και δεν με ενδιέφερε το αντικείμενο της κλοπής, αλλά η ίδια η πράξη της κλοπής.

Αν ήμουν μονάχος,  δεν θα μου άρεσε και δεν θα το είχα κάνει.

Α, φιλία, είσαι μεγάλος εχθρός. Ασκείς μιαν ανεξερεύνητη γοητεία στα μυαλά!» ( αγ. Αυγουστίνου-Εξομολογήσεις)

Η παραπάνω καταγραφή του Αγίου Αυγουστίνου για τη νεότητά του, παρά την απαξίωση της φιλίας στην οποία καταλήγει για ηθικούς λόγους, στην πραγματικότητα αποτελεί έναν ύμνο της. Καθώς ο έφηβος ανακαλύπτει ότι θέλει-δεν θέλει αναπτύσσεται μέσα του το «κατ’ εικόνα», το κοινωνητικό στοιχείο του τελευταίου ασκεί πράγματι μιαν ανεξερεύνητη γοητεία- και όχι μόνο για κακό.

Αλλά τότε γιατί οι έφηβοι έχουν την τάση να μένουν μόνοι; Όπως γράφτηκε χαρακτηριστικά, γι’ αυτούς «η μοναξιά μοιάζει με ισχυρό φάρμακο που είναι καλό σε μικρές δόσεις αλλά δηλητηριώδες σε μεγαλύτερες. Το να μένει για πολύ μόνος του ο έφηβος μπορεί να είναι σημάδι διαταραχής… Η Άμυ αναλογίζεται στο ημερολόγιο της πώς δείχνει και πώς οι άλλες έχουν φίλο και συμπληρώνει: «Μου αρέσει να είμαι ο εαυτός μου.

Έχω παρατηρήσει ότι όταν είμαι μόνη μερικές φορές νοιώθω καλύτερα». Και προσθέτει δείχνοντας την αμφιθυμία της: «ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ!»… Και τα δύο άκρα είναι προβληματικά και σημάδι διαταραχής  και το να μένουν πολύ μόνοι και να μη μπορούν να μείνουν μόνοι και να αναζητούν συνεχώς κάποιον».

Πρέπει να διακρίνουμε ανάμεσα στην εξωτερική μόνωση και στην ψυχική μοναξιά. Αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται και δεν συνυπάρχουν υποχρεωτικά. «Συνηθέστερο είναι το αίσθημα μοναξιάς στο πρώτο μισό της εφηβείας, οπότε ο έφηβος βιώνει τις έντονες αλλαγές και τον ψυχολογικό αποχωρισμό από τους γονείς… Για έναν φυσιολογικό έφηβο το να μένει μόνος του δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην εμπειρία μοναξιάς… Αυτός που αισθάνεται την εφηβεία του ως μια περίοδο έντονα οδυνηρής μοναξιάς, θα βρίσκεται σε ρίσκο ολόκληρη τη ζωή του. Νοιώθει απογοητευμένος από τις σχέσεις του, κλείνεται αμυντικά στον εαυτό του, φροντίζει την τρωτή αυτοεκτίμησή του, ενώ κατά μόνας ποθεί έναν εξιδανικευμένο άλλο ο οποίος θα τον νοιαστεί και θα τον κάνει να αισθανθεί δυνατός. Ή μπορεί να αισθάνεται μια απεριόριστη ανάγκη για προσοχή, επιδοκιμασία, και εξωτερική επιβεβαίωση της αξίας του, ενώ έχει δοκιμάσει μοναχικές απογοητεύσεις σε αυτό το αίτημά του… Για τους διαταραγμένους εφήβους η μοναχικότητα ενδέχεται να γίνεται αντιληπτή ως πολύ απειλητική, ακόμη και εκμηδενιστική. Αν, επί πλέον, οι μεγάλοι γύρω του δεν του έχουν δώσει επαρκή πρότυπα ελέγχου των ενορμήσεων, το να είναι μόνος ισοδυναμεί με το να έχει να χειριστεί ανυπόφορες σεξουαλικές και επιθετικές φαντασιώσεις και συναισθήματα».

«Λίγοι πόνοι μπορούν να συγκριθούν με τον πόνο εκείνου που αισθάνεται ότι δεν έχει τίποτε καλό, πως είναι μη ελκυστικός, ανεπαρκής, άχρηστος… Τα συναισθήματα αναξιότητας, αυτοεπικριτικότητας, και μοναξιάς στοιχειώνουν τη ζωή ενός στους πέντε νέους».

«Είναι ενδιαφέρον ότι και αυτοί οι έφηβοι που δηλώνουν μοναξιά αναφέρουν ότι έχουν κάποιους στενούς φίλους… Το αίσθημα της μοναξιάς δεν είναι θέμα αριθμού φίλων αλλά ικανότητας για δέσμευση και αφοσίωση. Όταν ο έφηβος δεν μπορεί να δώσει, δεν αισθάνεται και αυτά που του δίνουν». Μερικές φορές η μοναξιά συγκαλύπτεται σκόπιμα με αστεία· στη πραγματικότητα μέσα τους δεν μπορούν να χαρούν.

Αλλά και το να έχουν φίλους και παρέες δεν συνεπάγεται αυτονόητα πως οι έφηβοι θα νοιώθουν ο εαυτός τους. Οι μισοί από δείγμα 7.050 εφήβων παραδέχονται ότι στην ομάδα των φίλων συχνά συμπεριφέρονται διαφορετικά από αυτό που πραγματικά νοιώθουν, ότι δέχονται πιέσεις στο σχολείο να κάνουν ό,τι και οι άλλοι, και ότι υπάρχουν κλίκες (δηλαδή κλειστές ομάδες) στο σχολείο τους. «Μεταξύ 40 ευχών που τους δόθηκαν το 75% επέλεξε το «να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου στην ομάδα». Πρώτη ήλθε σε προτιμήσεις η ευχή «να βρω νόημα στη ζωή και να έχω φίλους»: την επέλεξε το 78%. Οι φίλοι είναι γι’ αυτούς ό,τι το ψωμί για τον πεινασμένο και τα ρούχα για τον γυμνό».

«Έφηβοι με προβληματικές σχέσεις με τους συνομηλίκους τους παρουσιάζουν χαμηλότερη αυτοεκτίμηση, χειρότερη επίδοση, και μικρότερη αντοχή σε άλλους παράγοντες στρες στη ζωή τους. Ένας πατέρας παρατήρησε την κόρη του να γλιστρά σε μια περίοδο κατάθλιψης δεκατεσσάρων μηνών και μόνο εκ των υστέρων έμαθε ότι επρόκειτο για τις συνέπειες της οδυνηρής απόφασης της να αποχωριστεί μια ομάδα συνομηλίκων που άρχισαν να χρησιμοποιούν ουσίες». Το μυαλό πήρε τη σωστή απόφαση αλλά αύτη δεν εμπόδισε την καρδιά να πενθεί.

Σε έρευνα που μελέτησε την κοινωνική συμπεριφορά εφήβων σε κατασκήνωση σε συνάρτηση με τον τύπο σύνδεσης που είχαν ως βρέφη, φάνηκε ότι όσοι χαρακτηρίζονταν από ασφαλή τύπο σύνδεσης με τη μητέρα παρουσίαζαν τώρα περισσότερο συναίσθημα στις κοινωνικές τους σχέσεις και είχαν περισσότερους φίλους. Αντίθετα, όσοι χαρακτηρίζονταν από βρεφική αντίδραση τύπου αγχώδους-αποφευκτικού, ως έφηβοι είχαν σχέσεις με ασαφή όρια εις βάρος της αυτονομίας τους.

Στο πώς οι έφηβοι βιώνουν τη φιλία συναντούμε διαφορές στα φύλα. Για τα κορίτσια μετρά πρώτα το συναίσθημα ενώ για τα αγόρια ο έλεγχος. Τα κορίτσια τα ενώνει η αυτοαποκάλυψη, τα αγόρια οι κοινές δραστηριότητες. Τα κορίτσια αντλούν νόημα από τη φιλία μέσω σύνδεσης και φροντίδας, τα αγόρια μέσω τονισμού της διαφορετικότητας.

Ενδιαφέρον θα είναι να προσέξουμε και κάποιες διαφορές των δύο φύλων ως προς το αίσθημα ένοχης. Κατ αρχήν οι έφηβες εμφανίζουν μεγαλύτερη προδιάθεση για ενοχή από τους εφήβους· εξ άλλου και τα κορίτσια παρουσιάζουν περισσότερη κατάθλιψη από τα αγόρια και λιγότερες αντικοινωνικές συμπεριφορές (που υποδηλώνουν μειωμένη ένοχη). Προϊούσης της εφηβείας η ενοχή μειώνεται στα αγόρια περισσότερο και ταχύτερα από τα κορίτσια. Χαρακτηριστικό εμφανίζεται το γεγονός ότι τα αγόρια συνηθέστερα ενοχοποιούνται για επιθετική συμπεριφορά που έδειξαν, ενώ τα κορίτσια για αδιαφορία και ανεντιμότητα. Το στατιστικό αυτό εύρημα υπονοεί ότι, αφ’ ενός μεν τα αγόρια καταφεύγουν συνηθέστερα στην επιθετικότητα για να λύσουν τις διαφορές τους, αφ’ ετέρου δε τα κορίτσια τείνουν προς περισσότερη φροντίδα για τον άλλο την οποία και χρησιμοποιούν ως ηθικό κριτήριο.

Στην εφηβεία παρατηρείται δυσκολία τόσο στο χειρισμό της οικειότητας όσο και των συνεπειών της. «Πρέπει να εξετάσουμε και τη σκοτεινή πλευρά της οικειότητας: τη ραγισμένη καρδιά του εφήβου, τις συνέπειες της προδοσίας από τον/την καλύτερο/η φίλο/η, που τόσο αναστατώνουν και θλίβουν τη ζωή τους… Πιο ευάλωτοι έφηβοι επηρεάζονται περισσότερο και πέφτουν συχνότερα θύματα της σκοτεινής πλευράς. Απώλειες καλών φίλων ή ρομαντικών συντρόφων ή σημαντικών μελών της οικογένειας εμπλέκονται σε εφηβικές αυτοκτονίες. Μεγαλύτερη ερωτική οικειότητα μπορεί να οδηγήσει σε εγκυμοσύνη και τοκετό».

(π. Βασιλείου Θερμού, «Ταραγμένη Άνοιξη». Εκδ. Δομή. Αθήνα 2008) 

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 ΛΙΒΑΝΙ

Το λιβάνι είνε μια προσφορά. Θυμάστε τον Κάιν και τον Άβελ; Ο πρώτος ήταν κακός, ο δεύτερος καλός, αυτό φάνηκε και απ’ τη θυσία που πρόσφεραν στο Θεό. Ο Κάιν σαν γεωργός πήγε στα χωράφια. Έκοψε καρπούς, και χωρίς να τους διαλέξει τους πρόσφερε έτσι στο θυσιαστήριο. Ο Άβελ σαν βοσκός πήγε στο μαντρί του, διάλεξε απ’ το κοπάδι τα καλύτερα πρόβατα και τα πρόσφερε στο θυσιαστήριο. Η προσφορά του Άβελ έγινε δεκτή απ’ το Θεό· του Κάιν δεν έγινε. Η φωτιά που άναψε στο θυσιαστήριο του Άβελ και έκαψε τις προσφορές του έβγαλε καθαρό καπνό, που ανέβαινε στον ουρανό. Αλλά στο θυσιαστήριο του Κάιν ούτε φωτιά ούτε καπνός. Ο Θεός είδε την καλή καρδιά του Άβελ, την προθυμία του και την ευλάβειά του, και έκανε δεκτή τη θυσία του. Ενώ η καρδιά του Κάιν δεν ήταν καθαρή και η προσφορά του δεν ήταν εν τάξει· δεν έγινε με ακρίβεια και επιμέλεια (Γεν. 4, 1 – 7).

Σ’ αυτό το σημείο ας σταθούμε λίγο κι ας προσέξουμε, γιατί σήμερα οι χριστιανοί πηγαίνουν στην εκκλησία δώρα. Πηγαίνουν πρόσφορο, κερί και λιβάνι. Στα παλιά τα χρόνια το πρόσφορο γινόταν από καθαρό αλεύρι που κοσκίνιζαν αγνές κοπέλες με ειδικό κόσκινο, την τριχιά, το ζύμωναν και το έψηναν στο φούρνο τους με επιμέλεια. Και τα κεριά ήταν από καθαρό κερί και δεν είχαν μέσα άλλες ουσίες. Μοσχοβολούσε από ευωδία το κερί. Επίσης και το λιβάνι ήταν καθαρό…

Αλλά σήμερα; Ας μας ελεήσει ο Θεός! Η προσφορά των σημερινών χριστιανών είνε σαν τη θυσία του Κάιν. Όχι ό,τι εκλεκτό αλλ’ ό,τι χειρότερο έχουμε εκείνο προσφέρουμε. Όλοι μας θα κολασθούμε. Και οι λαϊκοί που προσφέρουν τέτοιες προσφορές, αλλά κι εμείς οι παπάδες και οι δεσποτάδες, που δεχόμαστε τέτοια δώρα χωρίς να διαμαρτυρώμαστε.

***

Το λιβάνι λοιπόν, για να επανέλθουμε στο θέμα, είναι κι αυτό ένα είδος προσφοράς. Αλλά για να γίνει δεκτό απ’ το Θεό, πρέπει πρώτα απ’ όλα να προέρχεται από χριστιανούς με καθαρή καρδιά, καρδιά Άβελ. Τότε η προσευχή που συνοδεύει το λιβάνι ανεβαίνει προς τον ουρανό. Τότε γίνεται αυτό που λέει ο ψαλμός: «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου» (Ψαλμ. 140, 2).

Ένας νεότερος εκλεκτός διδάσκαλος της Εκκλησίας μας παίρνει αφορμή απ’ το θυμιάτισμα για να διδάξει τους χριστιανούς με γλώσσα συμβολική αλλά και απλή. Ποιητής καθώς είναι, κάνει το κάρβουνο του θυμιατού να μιλάει και να λέει… Ήμουνα κάποτε ένα κάρβουνο. Το χρώμα μου μαύρο. Όπου άγγιζα μετέδιδα τη μαυρίλα μου. το άσπρο το χρωμάτιζα μαύρο. Αλλ’ ένα χέρι με πήρε απ’ την αποθήκη και μ’ έβαλε μαζί με άλλα κάρβουνα στο θυμιατό. Τι μεγάλη τιμή για μένα! Στο θυμιατό είχα την ευτυχία να σμίξω με τη φωτιά και απ’ την ώρα εκείνη έπαψα να ’μαι μαύρο. Έγινα κόκκινο σαν τη φωτιά. Αλλ’ αυτό δεν ήταν η μόνη ευτυχία μου. ο άνθρωπος που με πήρε και μ’ έβαλε στο θυμιατό έριξε πάνω μου λιβάνι με αρώματα και άρχισα να τα καίω και έξω από το θυμιατό έβγαινε ένας καπνός γεμάτος ευωδία και σκορπιζόταν σ’ όλο το χώρο του ναού.

Αυτά που σας είπα είναι σαν παραβολή. Ακούστε τώρα την ερμηνεία της παραβολής. Εγώ ο αμαρτωλός άνθρωπος είμαι το κάρβουνο. Όπως το κάρβουνο είναι μαύρο, έτσι κι’ εγώ ήμουν μαύρος απ’ τις αμαρτίες μου. Σκόνιζα και λέρωνα όπου βρισκόμουν. Αλλά μια ευλογημένη μέρα με λυπήθηκε ο Θεός κι’ εμένα τον αμαρτωλό, με πήρε απ’ την καρβουναποθήκη και μ’ έβαλε μέσα στην Εκκλησία του. Αυτή είναι το θυμιατήρι. Μέσα στην Εκκλησία η μαύρη και σκονισμένη ψυχή μου έσμιξε με τη θεϊκή φωτιά, με το Πνεύμα το Άγιο, που μεταδίδουν η θεία διδασκαλία και τα ιερά μυστήρια. Ευλογημένος να ’ναι ο Θεός! Αράπης ήμουν στην ψυχή. Άγρια πάθη βασίλευαν μέσα μου. Μαυρίλα σκόρπιζα παντού. Έτσι ήμουνα προτού να μπω στην Εκκλησία, προτού να μετανοήσω και να χύσω δάκρυα πικρά, προτού να ’ρθει το Πνεύμα το Άγιο.

Αλλά τώρα μέσα στην καρδιά μου άναψε φωτιά. Κι’ όπως μέσ’ απ’ τα αναμμένα κάρβουνα που ’χει το θυμιατό βγαίνει ευωδιαστός καπνός, έτσι μέσ’ απ’ τα σπλάχνα της υπάρξεώς μου βγαίνει θερμή προσευχή, προσευχή με δάκρυα, προσευχή που ανεβαίνει στον ουρανό. Και ο Θεός ακούει την προσευχή μου. Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που εμένα το κάρβουνο, το μαύρο και σβησμένο, με πήρες και μ’ έκανες κάρβουνο που καίει μέσα στην Εκκλησία σου…

Αυτά πρέπει να σκέπτεται κάθε χριστιανός όταν πηγαίνει στην εκκλησία και βλέπει τον ιερέα να κρατάει το θυμιατό, να περνάει μπροστά του και να τον θυμιάζει. Τη στιγμή που τον θυμιάζει ο ιερεύς, αν είνε στο στασίδι, πρέπει να κατέβει απ’ αυτό, να κάνη μια ελαφριά υπόκλιση και να προσεύχεται για να κάνη ο Θεός δεκτή την προσευχή όχι μονάχα τη δική του αλλά όλων των χριστιανών που βρίσκονται μεσ’ στην εκκλησία. Όπως τα κάρβουνα μεσ’ το θυμιατήρι το ένα ανάβει τα’ άλλο, έτσι και μεσ’ την εκκλησία οι χριστιανοί μαζεμένοι ανάβουν και θερμαίνονται απ’ την αγάπη του Θεού. Ένα κάρβουνο μόνο του σβήνει εύκολα, αλλά πολλά κάρβουνα μαζεμένα διατηρούν και αυξάνουν τη φωτιά.

Δέξου, ω Θεέ, την προσευχή μας ως θυμίαμα εύοσμο, σαν λιβάνι μυρωδάτο.

***

Αλλά το θυμίαμα δεν είνε μονάχα μια συμβολική παράστασης της καρδιάς που προσεύχεται στο Θεό. Είνε ακόμα και έκφρασης λατρείας, βαθιάς ευγνωμοσύνης στο Θεό για τις άπειρες ευεργεσίες προς τον άνθρωπο, απ’ τις οποίες πιο μεγάλη είναι ότι έστειλε τον Υιό του τον μονογενή για να θυσιασθεί και να σώσει τον κόσμο. Γι’ αυτό ο ιερεύς, όταν τελείται η θεία λειτουργία, σε διάφορες ιερές στιγμές παίρνει το θυμιατό και θυμιάζει την αγία τράπεζα, τις εικόνες και όλο το ναό. Θυμιάζει προπαντός όταν τελεσθεί η θεία θυσία και ο άρτος, το ψωμί, γίνει σώμα Χριστού, και ο οίνος, το κρασί, γίνει αίμα Χριστού.

Όπως οι μάγοι, όταν προσκύνησαν το Χριστό, πρόσφεραν λιβάνι και σμύρνα, και όπως οι μυροφόρες γυναίκες, όταν πήγαν στο μνήμα για να προσκυνήσουν το Χριστό, έφεραν μαζί τους αρώματα, έτσι κι εμείς, όλη η Εκκλησία του, προσφέρουμε θυμιάματα στη θεία λειτουργία, για να εκφράσουμε αισθήματα απείρου ευγνωμοσύνης προς το Χριστό, τον σωτήρα των ψυχών μας. Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

 «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

«Και προσκαλεσάμενος τον όχλον είπεν αυτοίς· ακούετε και συνίετε· ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον, αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον· τότε προσελθόντες οι μαθηταί αυτού είπον αυτώ· οίδας ότι οι Φαρισαίοι εσκανδαλίσθησαν ακούσαντες τον λόγον; Ο δε αποκριθείς είπε· πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσεν ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσετε· άφετε αυτούς· οδηγοί εισί τυφλοί τυφλών· τυφλός δεν τυφλόν εάν οδηγεί, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται» (Ματθ. 15, 10-14).

Οι Φαρισαίοι σκανδαλίσθηκαν απ’ αυτά τα λόγια του Κυρίου. Δεν περίμεναν να ακούσουν κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και παραξενεύτηκαν πολύ όταν το άκουσαν. Γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Μωυσής έχει απαγορεύσει στους Ισραηλίτες να τρώνε κάποια από τα φαγητά, τα οποία θεωρούνταν ακάθαρτα: π.χ. το χοιρινό κρέας. Και τώρα ο Χριστός τούς λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα ακάθαρτο, ότι τίποτα απ’ αυτά που μπαίνουν στο στόμα του ανθρώπου δεν μπορούν να τον κάνουν ακάθαρτο. Πώς μπορούσαν να μην σκανδαλιστούν απ’ αυτό που άκουσαν; Αλλά δεν έλεγαν τίποτα. Σιωπούσαν. Σιωπούσαν γιατί λίγο πριν ο Χριστός τους έλεγξε για την υποκρισία τους και ότι ακύρωσαν τον νόμο του θεού με την παράδοσή τους.

Στέκονταν μπροστά Του χωρίς να αρθρώσουν λέξη. Τότε οι μαθητές είπαν στον Κύριο: «Κύριε, δεν βλέπεις ότι αυτοί σκανδαλίστηκαν;» Και τι τους απάντησε ο Χριστός; «Πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσεν ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσεται». Αυτό μόνο έχει ισχύ, δύναμη και είναι αιώνιο, που φυτεύει ο επουράνιος Πατέρας.

Έχουν ευλογία του Θεού μόνον εκείνα τα λόγια και οι πράξεις μας που είναι σύμφωνα με το νόμο Του. Μόνο αυτό που βρίσκεται σε απόλυτη συμφωνία με τις εντολές του Χριστού είναι ισχυρό, είναι αιώνιο, και δεν μπορεί να κλονιστεί. Όλα τα άλλα που δεν τα φύτεψε ο Θεός, αλλά είναι ανθρώπινα προϊόντα και δεν θεμελιώνονται στις εντολές του Χριστού, αυτά θα ξεριζωθούν.

«Άφετε αυτοίς· οδηγοί εισί τυφλοί τυφλών». Να μην τους δίνετε προσοχή και να μην τους ακούτε. Αυτό το έλεγε για εκείνους που θεωρούσαν τους εαυτούς τους ηγέτες του Ισραηλιτικού λαού και ο ίδιος ο λαός τούς θεωρούσε δασκάλους του. «Πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσε ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσετε».

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο Κύριος Ιησούς Χριστός καταργεί τον νόμο του Μωυσή, κατά τον οποίο μερικά φαγητά και ζώα θεωρούνταν ακάθαρτα;Γιατί λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα ακάθαρτο και ότι τίποτα απ’ αυτό που εισέρχεται στο στόμα του ανθρώπου δεν τον κάνει ακάθαρτο; Διότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι καθαρά.

Για να καταλάβουμε γιατί ο Κύριος καταργεί την εντολή του νόμου για τα ακάθαρτα πρέπει να εξετάσουμε για ποιο λόγο δόθηκε αυτή η εντολή. Μ’ αυτό τον τρόπο ο Κύριος ξεχώρισε τον εκλεκτό λαό Του από τους εθνικούς, οι οποίοι δεν έκαναν διαφορά μεταξύ των καθαρών και ακαθάρτων. Στη συνείδηση των Ισραηλιτών έπρεπε να υπάρχει η πεποίθηση ότι είναι εκλεκτός λαός και ότι ξεχωρίζουν από τους άλλους λαούς που δεν γνωρίζουν τον Θεό. Γι’ αυτό τον λόγο δεν τους είναι επιτρεπτό να κάνουν αυτά που έκαναν οι άλλοι γύρω τους λαοί.Αυτός είναι ο πρώτος λόγος.

Δεύτερος: Στην παλαιά εκείνη εποχή δεν υπήρχε νηστεία για όλο τον λαό όπως την έχουμε σήμερα εμείς οι χριστιανοί. Νήστευαν μόνο οι άνθρωποι που αφιέρωναν τον εαυτό τους στον Θεό· όπως παραδείγματος χάριν οι και οι μαθητές τους ή οι μαθητές του Προδρόμου, οι οποίοι μια φορά ρώτησαν τον Κύριο, γιατί οι δικοί του μαθητές δεν νηστεύουν. Η εντολή λοιπόν περί καθαρών και ακαθάρτων τροφίμων ήταν ένα είδος νηστείας για όλο τον λαό. Όλη τη ζωή του ο Ισραηλίτης δεν έπρεπε να τρώει από τα ακάθαρτα φαγητά όπως εμείς κατά την περίοδο της νηστείας δεν τρώμε τα αρτύσιμα.Ο Κύριος καταργεί αυτό τον νόμο και λέει στους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει τίποτα το ακάθαρτο. Τους λέει να ξεχάσουν εκείνα που τους δίδασκαν οι και να ξέρουν ότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι καθαρά, ότι αυτό που μπαίνει στο στόμα δεν κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο. Ο Κύριος καταργεί αυτή την εντολή του νόμου όπως και πολλές άλλες εντολές. Με το βάπτισμα, για παράδειγμα, καταργείται η σπουδαιότερη για τους Ιουδαίους εντολή της περιτομής.

Σταμάτησαν οι θυσίες, έπαψαν να ισχύουν και πολλές άλλες διατάξεις του νόμου, γιατί αυτές είχαν παροδικό χαρακτήρα. «Ο νόμος παιδαγωγός ημών γέγονεν εις Χριστόν» (Γαλ. 3, 24). Τα παιδιά για να πειθαρχούν χρειάζονται αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς. Όταν όμως μεγαλώσουν, οι κανόνες αυτοί χάνουν τη σημασία τους. Το ίδιο και στον χριστιανισμό· πολλές διατάξεις του νόμου χάνουν το νόημα και τη σημασία τους. Ο νόμος δόθηκε στον λαό που ήταν σαν νήπιο, δεν ήταν ικανός να καταλάβει την αλήθεια και τη θεία αποκάλυψη. Αυτός ήταν ο ρόλος του νόμου, να προετοιμάζει βαθμηδόν τους ανθρώπους για την αποδοχή του Ευαγγελίου.

Κάποιοι αιρετικοί, οι λεγόμενοι σαββατιανοί, θεωρούν υποχρεωτική την τήρηση της αργίας του Σαββάτου.

Δεν καταλαβαίνουν και δεν αποδέχονται ότι μετά την ανάσταση του Χριστού το Σάββατο έδωσε τη θέση του στην αναστάσιμη ημέρα της Κυριακής.

Υπήρχαν επίσης κάποτε οι αιρετικοί που θεωρούσαν αναγκαίο να τηρούν όλο τον νόμο και τον τοποθετούσαν πιο πάνω ακόμα και από την Καινή Διαθήκη. Αυτό όμως σημαίνει άρνηση του Χριστού και προσχώρηση στον Ιουδαϊσμό! Εκείνοι δεν το κατανοούσαν, εσείς όμως πρέπει να το καταλαβαίνετε.

Ο απόστολος Πέτρος παρακάλεσε τον Κύριο να εξηγήσει στους μαθητές τον λόγο Του για τα ακάθαρτα τρόφιμα· «Φράσον ημίν την παραβολήν ταύτην. Ο δεν Ιησούς είπεν· ακμήν και υμείς ασύνετοι εστέ; Ούπω νοείτε ότι παν το εκπορευόμενον εις το στόμα εις την κοιλίαν χωρεί και εις αφεδρώνα εκβάλλεται; τα δε εκπορευόμενα εκ του στόματος εκ της καρδίας εξέρχεται, κακείνα κοινοί τον άνθρωπον· εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτηρίαι, βλασφημίαι· ταύτα εστί τα κοινούντα τον άνθρωπον· το δε ανίπτοις χερσί φαγείν ου κοινοί τον άνθρωπον» (Ματθ. 14, 15-20).

Δεν το κατανοούσαν οι Φαρισαίοι. Δεν έβλεπαν τη ρυπαρότητα της καρδιάς τους. Δεν κατανοούσαν ότι τίποτα απ’ αυτά που δημιούργησε ο Θεός δεν είναι ακάθαρτο. Αυτά που βγαίνουν από την καρδιά του ανθρώπου τον κάνουν ακάθαρτο.

Και αυτό γιατί η καρδιά του ανθρώπου όταν δεν λειτουργεί ως ναός του Αγίου Πνεύματος γίνεται καταφύγιο των δαιμόνων.

Αυτοί οι δαίμονες βάζουν στον νου των ανθρώπων τους κακούς και πονηρούς λογισμούς και τους ωθούν στις κακές πράξεις: φόνους, μοιχείες, πορνείες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες και βλασφημίες.

Αυτό δεν το κατανοούσαν οι Φαρισαίοι, γι’ αυτό αδυνατούσαν να προσφέρουν στους ανθρώπους κάποια διδασκαλία περί της καθαρότητας της καρδιάς, της πάλης με τα ακάθαρτα δαιμόνια και τη μεταμόρφωση της καρδιάς σε ναό του Παναγίου Πνεύματος. Ήταν τυφλοί, οδηγοί τυφλών. Ο Κύριος είπε: «Άφετε αυτούς».

Εμείς έχουμε άλλον οδηγό, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον οποίο ακολουθούμε και θα ακολουθούμε ως το τέλος.

Σ’ αυτό το σημείο θα μπορούσα να τελειώσω τον λόγο μου. Θα προσθέσω όμως ακόμα κάτι. Άνθρωποι, οι οποίοι αρνούνται τη νηστεία, θεμελιώνουν τη θέση τους στον λόγο του Χριστού ότι αυτό που μπαίνει στο στόμα δεν κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο. Για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους αναφέρουν ακόμα και τον λόγο του αποστόλου Παύλου: «Τον δε ασθενούντα τη πίστει προσλαμβάνεσθαι, μη εις διακρίσεις διαλογισμών. Ος μεν πιστεύει φαγείν πάντα, ο δε ασθενών λάχανα εσθίει. Ο εσθίων τον εσθίοντα μη κρινέτω· ο Θεός γαρ αυτόν προσελάβετο» (Ρωμ. 14, 1-3). Γι’ αυτό λένε «Δεν πρέπει να ξεχωρίζουμε τα φαγητά, διότι μόνο αδύναμος στην πίστη νομίζει ότι πρέπει να τρώει τα λάχανα και όχι κρέας και γάλα. Δεν είμαστε αδύναμοι, τα καταλαβαίνουμε όλα πολύ καλά γι’ αυτό η νηστεία δεν μας είναι χρήσιμη».

Υπάρχει καμία δόση αλήθειας στα λόγια τους; Όχι, καθόλου δεν υπάρχει. Ο Χριστός τι έλεγε; Ότι το φαγητό δεν κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο. Και εμείς γιατί νηστεύουμε, επειδή θέλουμε να αποφύγουμε ακάθαρτα φαγητά; Οι κανόνες της Εκκλησίας μας περί νηστείας δεν έχουν σκοπό να μας προφυλάξουν από ακάθαρτα φαγητά, αλλά έχουν άλλη έννοια. Η νηστεία ορίστηκε από την Αγία μας Εκκλησία με σκοπό να μάθουμε να εγκρατευόμαστε. Να μάθουμε, αρχίζοντας από τη χαλιναγώγηση της γαστέρας μας που ζητάει νόστιμα και πλούσια φαγητά, να χαλιναγωγούμε την καρδιά μας. Να τη φυλάμε από τα πάθη και τις επιθυμίες, που μόνο αυτά στην πραγματικότητα μας κάνουν ακάθαρτους. Διότι αυτός είναι ο βασικός σκοπός της χριστιανικής μας ζωής, να ελευθερωθούμε από τα πάθη και τις επιθυμίες.

Πρέπει συνεχώς να εξασκούμαστε στην εγκράτεια. Όταν μαθαίνουμε να συγκρατούμε το στομάχι μας ταυτόχρονα δαμάζουμε και τα άλλα πάθη μας. Οι αντίπαλοι της νηστείας δεν το κατανοούν και, παρερμηνεύοντας τα λόγια του Χριστού και του αποστόλου Παύλου, προσπαθούν μ’ αυτά να δικαιολογήσουν την απροθυμία τους για άσκηση.

Να εγκρατευόμαστε, και πρώτα απ’ όλα να εγκρατευόμαστε απ’ αυτά που εξέρχονται από το στόμα μας και μας κάνουν ακαθάρτους: από ψέμα, κακολογίες, κατακρίσεις, καυγάδες και συκοφαντίες. Αν εγκρατευόμαστε από αυτά η καρδία μας γίνεται σταδιακά όλο και πιο καθαρή, και από καταφύγιο δαιμόνων μεταμορφώνεται σε ναό του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΜΟΣ Β’» σελ. 101-106

–Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ».

http://www.theologoi.com Πηγή:http://orthodox-answers.blogspot.com/2009/12/1511.html

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΝΟΜΟΥ ΛΑΡΙΣΑΣ

Ανθίμου Γαζή 35,

 Λάρισα (ΤΚ 41222)

Τηλ. – Fax: 2410 – 618007 Λάρισα

Λάρισα, 17/12/2009

Η νέα Διοικούσα Επιτροπή της Ενωσης θεολόγων Λάρισας

Κατά τις αρχαιρεσίες της 17ης Δεκεμβρίου για την ανάδειξη της νέας 5μελούς Διοικούσας Επιτροπής (Δ.Ε.) του παραρτήματος ν. Λάρισας της Πανελλήνιας Ενωσης Θεολόγων (ΠΕΘ), για τη διετία 2010 – 2011, προσήλθαν και εψήφισαν 79 συνάδελφοι και εξελέγησαν (με τη σειρά εκλογής) οι εξής:

* Η νέα Διοικούσα Επιτροπή: Καραμήτρος Ιωάννης (δ/ντής Β/βθμιας εκπ/σης) 57 ψήφοι, Τέλιος Λεωνίδας (υπεύθυνος Γραφείου Περιβαλλοντικής Εκπ/σης) 46, Στεργιούλης Βασίλειος (επίτιμος λυκειάρχης) 44, Ανδρεόπουλος Χάρης (Γ/σιο Αρμενίου) 36 και Παύλου Νίκος (δ/ντής 14^ου Γ/σίου) 35.

Αναπληρωματικοί: α) Koυβαράς Ευάγγελος (δ/ντής Γενικού Λυκείου Αγιάς) 31, β) Σκρίμπα Αικατερίνη (Μουσικό Γ/σιο) 26. Ακολούθησαν οι: Πανάγου Δέσποινα (9^ο Γενικό Λύκειο) 15, Αβέλλα Σουλτάνα (Γραφείο ΤΕΕ) 10 και Ραχωβίτου Χαρούλα 7 (αδιόριστη –  ιδιωτική υπάλληλος).

* Για την Εξελεκτική Επιτροπή εξελέγησαν οι: Aθανασόπουλος Κων/νος 53, Οικονομίδου Ευγενία 27, Τασούλη Μαρία 26. Αναπληρωματική: Ευαγγέλου Σταματία 18.

Η νέα Διοικούσα Επιτροπή θα συνέλθει με πρόσκληση του πλειοψηφίσαντος συμβούλου Καραμήτρου Ιωάννη προκειμένου να συγκροτηθεί σε σώμα και να καθορίσει τους γενικούς και ειδικούς άξονες δράσης του παραρτήματος για την επόμενη 2ετία.

Πηγή:http://theologylar.blogspot.com/2009/12/h.html

Ἡ πιό ἁπλή καί πιό συνηθισμένη ἐνέργεια τοῦ κάθε Χριστιανοῦ, μπαίνοντας στήν Ἐκκλησία, εἶναι νά ἀνάβει ἕνα κερί. Ὃμως ἡ ἐνέργεια αὐτή δέν εἶναι τόσο ἁπλή. Εἶναι κάτι, ἄπ΄ τό ὁποῖο ὁ Χριστιανός πρέπει νά διδάσκεται καί νά ὠφελεῖται πνευματικά. Τίποτε δέν γίνεται στήν Ἐκκλησία ἄσκοπα. Τίποτε δέν εἶναι περιττό. Τίποτε δέν εἶναι ὑπερβολικό. Τίποτε δέν εἶναι ξερός τύπος. Τίποτε δέν εἶναι χωρίς σημασία καί νόημα. Ὅλα συντελοῦν στό νά γίνεται ἡ προσκύνηση τοῦ Θεοῦ “ἐν πνεύματι καί ἀληθεία“, ὅπως εἶπε ὁ Χριστός στή Σαμαρείτιδα. Ἔτσι καί τό ἄναμμα τοῦ κεριοῦ ἔχει νόημα καί δέν πρέπει νά γίνεται μηχανικά ἀπό τόν Χριστιανό.

Ἀνάβοντας τό κερί δέν προσφέρουμε… φῶς στόν Χριστό! Δέν τό ἀνάβουμε γιά νά βλέπει ὁ Χριστός! Δέν ἔχει ἀνάγκη ὁ Χριστός… τά δικά μας φῶτα! ΕΜΕΙΣ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. ΕΜΕΙΣ χρειαζόμαστε φῶς γιά νά δοῦμε. Τί νά δοῦμε; Νά δοῦμε ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Αὐτός εἶναι ἡ πηγή τοῦ ἀληθινοῦ φωτός! Μόνο ἀπό Αὐτόν μπορεῖ νά φωτισθεῖ ἡ ψυχή μας! Καί γι’αὐτό ἀνάβουμε τό κερί: Γιά νά Τόν παρακαλέσουμε νά μᾶς φωτίσει μέ τό φῶς τοῦ Προσώπου Του. “Ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς”!

Τό ἄναμμα τοῦ κεριοῦ εἶναι ἀφορμή νά ἐκφράσει ὁ πιστός τήν εὐγνωμοσύνη του στό Χριστό, γιατί τόν ἀξίωσε νά γνωρίσει τό Φῶς τό Ἀληθινό. Καί τόν ἐλευθέρωσε ἀπό τό θανατηφόρο σκοτάδι τῆς ἄγνοιας τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἀπό τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας. Τό φῶς τοῦ κεριοῦ εἶναι μία ὑπόμνηση τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ: “Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου, ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μή περιπατήσει ἐν τῇ σκοτία, ἀλλ’ ἔξει τό φῶς τῆς ζωῆς”(Ἰω.8,12).

Μακριά ἀπό τό Χριστό καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία ὑπάρχει σκοτάδι. Καί “ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτία, οὐκ οἶδε πού ὑπάγει“…

Τό ἄναμμα τοῦ κεριοῦ εἶναι ἀκόμη σύμβολο τῆς προσευχής μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Ὅπως τό κερί καίει συνεχῶς, χωρίς διαλείμματα, καί σκορπίζει τό ἱλαρό του φῶς, ἔτσι ἀσταμάτητα καί μέ ἀμείωτη ἔνταση πρέπει νά ἐνεργεῖται ἡ προσευχή στίς καρδιές μας κατά τήν παραμονή μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἀνάβοντας τό κερί στό μανουάλι, πρέπει νά ἀνάβει μέσα μας ὁ ζῆλος νά προσευχηθοῦμε ἀληθινά, χωρίς ἄσκοπη περιφορά τῶν ὀφθαλμῶν μας ἐδῶ κι ἐκεῖ. Χωρίς κουβεντούλα μέ τούς ἄλλους, πού σάν ὁρμητικό ρεῦμα ἀέρος σβήνει τήν τρεμάμενη φλογίτσα τῆς προσευχῆς μας…

Τό ἀναμμένο κεράκι μας, τέλος ὑποδηλώνει κάτι πολύ βαθύ καί σημαντικό. Τό κερί, ὅσο εἶναι ἀναμμένο, λειώνει.Δέν εἶναι δυνατόν νά καίει καί νά φωτίζει, χωρίς νά λιώνει! Ἔτσι κι ὁ Χριστιανός, γιά νά εἶναι Φῶς, πού λάμπει “ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων” πρός δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, πρέπει νά ἔχει πνεῦμα θυσίας. Χωρίς κόπο καί προσφορά θυσίας, δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει φῶς πού καταλάμπει καί διαλύει τά ποικίλα σκοτάδια τοῦ κόσμου.

Τό ἀναμμένο κερί εἶναι μία μικρή θυσία. Θυσία Δοξολογίας. Θυσία αἰνέσεως. Θυσία ἱκεσίας. Σέ Ἐκεῖνον πού εἶναι τό Φῶς τοῦ Κόσμου, στόν Χριστό. Καί τούς Ἁγίους Του, πού καί αὐτοί ἔγιναν φῶς κι ὁδηγοί τοῦ κόσμου.

Μέ αὐτούς τούς λογισμούς πρέπει νά ἀνάβει ὁ Χριστιανός τό κερί του, ἐφ’ὅσον θέλει νά μήν εἶναι δοῦλος τύπων, ἀλλά νά χρησιμοποιεῖ τούς “τύπους” γιά νά ἀνεβάζει νοῦ καί καρδιά στό Θεό.

Πηγή:http://pnikolaoskogias.blogspot.com/

ΣΧΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

–ΤΑ ΚΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

–Το άναμμα του κεριού

–ΟΙ ΠΟΛΥΕΛΑΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

ΤΟ ΡΑΣΟ

Όταν, αγαπητοί μου, όταν ο άνθρωπος βρισκόταν στον παράδεισο, ο πρώτος εκείνος άνθρωπος δεν είχε ανάγκη από ενδυμασία, από ρούχα. Ήταν γυμνός. Αλλ’ όπως τα μικρά παιδιά, ενώ είναι γυμνά, δεν πονηρεύονται καθόλου αλλά παίζουν αθώα κι’ ευτυχισμένα στην αυλή των σπιτιών τους, έτσι και ο άνθρωπος, προτού αμαρτήσει, ήταν αθώος, και η γυμνότητα δεν τον σκανδάλιζε. Ρούχο του ήταν η αθωότητα.

Αλλ’ όταν ο Αδάμ αμάρτησε, τότε έφυγε η αθωότητα και ήρθε η πονηριά. Ο Αδάμ άρχισε να αισθάνεται ντροπή για τη γυμνότητά του κι’ έτρεξε να σκεπάσει το σώμα του με τα πλατιά φύλλα του δέντρου της συκιάς. Αργότερα ο άνθρωπος σκέπαζε τη γυμνότητά του με δέρματα ζώων που σκότωνε. Και όταν προόδεψε και ανακάλυψε τη ρόκα και τον αργαλειό, άρχισε να κατασκευάζει υφάσματα από μαλλί ή από βαμβάκι, και αργότερα από λινό και μετάξι. Έτσι αναπτύχθηκε η βιομηχανία και το εμπόριο των ενδυμάτων.

***

Στην αρχή οι ενδυμασίες ήταν απλές. Σκοπό είχαν να σκεπάσουν τη γυμνότητα και να προφυλάξουν τον άνθρωπο απ’ τις καιρικές μεταβολές του χειμώνα και του καλοκαιριού.

Η ενδυμασία είναι μια από τις ανάγκες του ανθρώπου. Γυμνός δεν μπορεί να περπατήσει στο δρόμο, εκτός αν έχασε το μυαλό του ή – ακόμα χειρότερο – αν έχασε τη ντροπή και έγινε ένας ξετσίπωτος άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα.

Αλλ’ όπως τις ανάγκες του φαγητού και του πιοτού η αμαρτία τις διέστρεψε, και το φαγητό έγινε πολυφαγία και γαστριμαργία και το πιοτό έγινε μέθη και ασωτία, έτσι διέστρεψε και τη φυσική ανάγκη της ενδυμασίας. Η κενοδοξία σπρώχνει τον άντρα ή τη γυναίκα να ντύνεται με φανταχτερά και ακριβά ρούχα, για να επιδεικνύεται στους ανθρώπους. Όπως λέει ο Χριστός στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, ο πλούσιος εκείνος ντυνότανε πορφύρα και βύσσο, ρούχα δηλαδή πανάκριβα που φορούσαν μόνο οι βασιλιάδες και οι αυτοκράτορες (Λουκ. 16, 19).

***

Αλλ’ εκτός απ’ αυτό το σκοπό η ενδυμασία, απ’ την πιο αρχαία εποχή, χρησιμεύει και για άλλο σκοπό.

Χρησιμεύει και για να γίνεται κάποια διάκρισης. Άλλη δηλαδή ενδυμασία φορούν οι άντρες, άλλη οι γυναίκες. Κανόνας της Εκκλησίας μας απαγορεύει να ντύνονται οι άντρες με γυναικεία ρούχα και οι γυναίκες με αντρικά. Η απαγόρευσης δε αυτή στηρίζεται και πάνω στην ψυχολογική παρατήρηση, πως μαζί με την αλλαγή των ενδυμάτων γίνεται και μια σχετική αλλαγή σκέψεων και αισθημάτων γύρω από το φύλο.

Επίσης στρατιωτικοί, αξιωματικοί και οπλίτες όλων των εθνών, απ’ την ώρα που θα καταταγούν στο στράτευμα βγάζουν την πολιτική τους ενδυμασία και ντύνονται την καθορισμένη στολή του στρατιωτικού. Αλλιώς διατίθεται ο άνθρωπος όταν βλέπει τον αξιωματικό ή το στρατιώτη ντυμένο με τη στρατιωτική στολή και αλλιώς όταν τον βλέπει με τα πολιτικά. Αλλά και οι δικαστικοί σε ορισμένες χώρες όταν ανεβαίνουν στην έδρα για να δικάσουν παρουσιάζονται με ειδική στολή, τη στολή του δικαστικού.

***

Τα λέμε για να δώσουμε μια απάντηση σ’ εκείνους τους μοντέρνους που θέλουν να καταργήσουν την ειδική στολή των κληρικών. Αυτοί θέλουν τον παπά χωρίς ράσο, τον θέλουν με σακάκι και γραβάτα. -Έτσι ο παπάς λένε, θα μπορεί να μπαίνει παντού, σε θέατρα και κινηματογράφους, σε γήπεδα και σε άλλες κοσμικές συγκεντρώσεις και να κινείται ελεύθερα!… Αλλά ποιος μπορεί να αρνηθή, πως το ράσο, που αποτελεί ένα εξωτερικό γνώρισμα του κληρικού, συντελεί κατά κάποιο τρόπο να συστέλλεται ο κληρικός και να μην εκτρέπεται δημοσίως; Μπορείτε να φαντασθήτε τον Ιερέα μας χωρίς ράσο; Θα μοιάζει, όπως είπε κάποιος, σαν μαδημένος κόκορας!

Βέβαια το ράσο δεν κάνει τον παπά, αλλά η ειδικά αυτή περιβολή συντελεί στη διατήρηση κάποιου σεβασμού, τουλάχιστον σε χώρες που δεν κατήργησαν επίσημα τη θρησκεία και δεν έγιναν τυπικά και ουσιαστικά άθεα καθεστώτα. Σε καιρό διωγμών, όπως ήταν οι διωγμοί των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, οι κληρικοί δεν φορούσαν ιδιαίτερη ενδυμασία, γιατί θα συλλαμβάνονταν αμέσως όλοι, θα εκτελούνταν και οι χριστιανοί θα έμεναν ορφανοί. Θα ήταν μια αφροσύνη. Οι κληρικοί τότε ήταν ντυμένοι όπως και οι λαϊκοί. Κανένας ειδωλολάτρης δεν θα μπορούσε να τους διακρίνει από την εξωτερική τους περιβολή. Οι ήρωες εκείνοι κληρικοί των πρώτων αιώνων δεν διακρίνονταν από την ενδυμασία τους, αλλ’ απ’ την υπέροχη ζωή τους.

Και στους δικούς μας χρόνους σε κράτη άθεα και ολοκληρωτικά, που έχουν κηρύξει φοβερό πόλεμο εναντίον της Χριστιανικής πίστεως και απαγορεύουν την εμφάνιση των κληρικών με την ιδιαίτερη ενδυμασία τους, οι κληρικοί δεν φορούν ράσο. Στην Τουρκία, όπου μισείται θανάσιμα ο χριστιανισμός, ύστερα από την Μικρασιατική καταστροφή απαγορεύθηκε το ράσο. Μόνο μια εξαίρεσης έγινε για τον Πατριάρχη να φοράει ράσο, όταν βγαίνει έξω από το Πατριαρχείο. Έτσι οι Τούρκοι θέλησαν να εκδικηθούν την Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί ξέρουν πολύ καλά πως ο κλήρος ήταν εκείνος που κράτησε 400 χρόνια και δεν άφησε να πεθάνει η εθνική συνείδησης όχι μοναχά στην Ελλάδα αλλά και των άλλων Βαλκανικών λαών.  Οι Τούρκοι μισούν το Πατριαρχείο, μισούν τους Ιερείς μισούν και αυτό ακόμα το ράσο. Κυριολεκτικός δαιμονίζονται αν δουν ράσο. Είναι σα να βλέπουν την Ελληνική σημαία. Και πράγματι ράσο και φουστανέλα έκαναν την Ελληνική σημαία!

Και όχι μόνο οι Τούρκοι, αλλά και οι Αμερικανοί  και οι Αυστραλοί και άλλοι λαοί δεν θέλουν να βλέπουν ράσο στους δρόμους. Τι τραβούν οι δικοί μας κληρικοί, όταν παρουσιάζονται στα «πολιτισμένα» αυτά κράτη με το ράσο! Μαζεύονται ανάγωγα παιδιά, τους κοροϊδεύουν και τους πετροβολούν. Γι’ αυτό οι περισσότεροι κληρικοί που υπηρετούν στο εξωτερικό αναγκάζονται να φορούν πολιτικοί ενδυμασία.

***

Καλά, θα πει κανείς, καλά οι Τούρκοι, οι Αμερικάνοι και άλλοι δεν θέλουν να βλέπουν τους ιερείς μας να φορούν ράσο αλλά οι Έλληνες, που ξέρουν τι πρόσφερε στην πατρίδα το ράσο, που στους δρόμους και στις πλατείες βλέπουν αγάλματα ιερέων και ιεραρχών που θυσιάστηκαν για γένος, οι Έλληνες πως τολμούν να περιφρονούν και να υποτιμούν το ράσο;

Το ράσο, η ιδιαίτερη αυτή ενδυμασία των ορθοδόξων κληρικών, έχει την ιστορία του, μια ιστορία ζυμωμένη με δάκρυα και αίματα, μια ιστορία που δεν πρέπει ποτέ να την ξεχνάμε.

Μ’ αυτά που λέμε δεν θεωρούμε το ράσο δόγμα τις πίστεως μας κάτι δηλαδή το αμετάβλητο. Αλλά κι όσοι νομίζουν, πως καταργώντας το ράσο και ντύνοντας τους ιερείς με μοντέρνα ενδυμασία θα εκσυγχρονισθεί και θα προοδεύσει η εκκλησία, σφάλουν οικτρά. Δεν φταίει το ράσο για τυχόν αποτυχίες και σκάνδαλα των σημερινών κληρικών. Αυτά, αν καταργηθεί το ράσο όχι μόνο δεν θα λιγοστέψουν, αλλά και θα αυξηθούν. Η εκκλησία μας στις μέρες τις πονηρές που ζούμε δεν έχει ανάγκη εξωτερικών μεταρρυθμίσεων, αλλ’ έχει ανάγκη εσωτερικών αλλαγών. Έχει ανάγκη αγίων και εμπνευσμένων κληρικών που θα φορέσουν και θα τιμήσουν το ράσο και θα το κάνουν λάβαρο των πιο ωραίων αγώνων για τη θρησκευτική, ηθική και εθνική αναγέννηση του Γένους μας.

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Βοηθείστε με να φτιάξω μια φάτνη, σαν εκείνη μέσα στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός. Βοηθείστε με γιατί πραγματικά δυσκολεύομαι.

Και πρώτα-πρώτα τι είδους υλικό νομίζετε πως θα πρέπει να χρησιμοποιήσω για να φτιάξω το πρόχειρο οικοδόμημα που θα στεγάσει τη φάντη μου; Έχω στο μυαλό μου κάποια πλινθόκτιστα σπίτια σε κάτι άσημες φτωχογειτονιές. Σαν αυτά στα οποία μπαινοβγαίνουν στεγνά από κόπο και χαρά ανθρώπινα πλάσματα. Έγχρωμα ή μη. Αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία. Αλήθεια βρίσκετε όμορφο ως εδώ το φόντο μου;

Πάλιν, μήπως είναι προτιμότερο να χρησιμοποιήσω για να τη φτιάξω αντίσκηνα βιαστικά στημένα στην παγωμένη γη για να βολέψουν διωγμένους απ’ τους τόπους τους πρόσφυγες; Μικρούς ή μεγάλους στην ηλικία. Πάνω κάτω 14 εκατομμύρια. Ο αριθμός δεν μετρά και τόσο σ’αυτό που πάμε να φτιάξουμε. Λοιπόν, ας μην το πολυσκεφτόμαστε.

ΑΝ αποφασίσαμε για το υλικό, ας προχωρήσουμε τώρα στη δεύτερη κίνηση. Να φτιάξουμε μια φάτνη. Ένα είδος κούνιας παιδικής. Θα μας χρησίμευαν, αν και σεις φίλοι και φίλες θέλετε, σωροί από στελέχη σιτηρών. Αυτά που λέμε άχυρα. Ή μήπως θάταν καλύτερες κουβέρτες σχισμένες ή τρυπημένες; Ακόμη μπορούμε να υποθέσουμε με την πλούσια φαντασία που διαθέτουμε και σεις και γω ότι πρακτικά χρήσιμο υλικό για να φτιάξουμε τη φάτνη μας θα ήταν και ένα απλό μπαλωμένο ρούχο. Τι είπατε; Σαν παράδειγμα; Παράδειγμα ένα κομμάτι από τον μπόγο που έχουν φορτωμένο στην πλάτη τους δεκάδες χιλιάδες νεόφτωχοι, μετανάστες, απόκληροι. Σαν αυτούς που βλέπουμε μέσα απ’ το γυαλί της επίπεδης οθόνης μας να περπατούν απελπισμένα, ξεπνεμένα με σκοπό ένα άγνωστο κάπου ή ένα ανύπαρκτο πουθενά. Ο αβέβαιος προορισ μός αυτής της κατηγορίας των ανθρώπων, ε, δεν έχει και τόση σημασία. Γι’αυτό ας μην χαλάμε την καλή μας διάθεση.

Και ΤΩΡΑ ήρθε η κατάλληλη ώρα να ολοκληρώσουμε το έργο μας. Η ώρα να τοποθετήσουμε το παιδί, αυτό το αθώο, άκακο πλασματάκι στο σκηνικό που του φτιάξαμε. Σ’αυτό το σημείο, κυρίες και κύριοι, ομολογώ την ανυπέρβλητη δυσκολία μου. Βοηθείστε με. Γιατί βλέπω εκατομμύρια παιδιά να τρέχουν ικετεύοντας για μια θέση κάτω απ’ το ανήλιαγο κατασκεύασμα που τους φτιάξαμε. Πέντε εκατομμύρια παιδικά προσωπάκια με περικυκλώνουν. Ζητούν ας είναι μια πρόχειρη διευθέτηση αφού απειλούνται από θάνατο πριν πατήσουν τα πέντε τους. Η αφυδάτωση και άλλες παιδικές αρρώστειες έγιναν οι μόνιμοι εφιάλτες τους. Να τα. Τα βλέπετε κι εσείς, δεν τα βλέπετε;

Υψώνουν τεντωμένα τα τρυφερά χεράκια τους σαν κεραίες και ζητούν τη λήψη μηνύματος. Χεράκια μαύρα, λευκά, κίτρινα. Την ίδια στιγμή άλλα τόσα παιδιά πίσω απ’αυτά κλαιν, παρακαλούν με αξιοσυμπάθητη επιμονή μια θέση ανάπαυσης στη σχισμένη κουβέρτα, στους σωρούς με τα άχυρα. Κουράστηκαν πια να δουλεύουν ασταμάτητα από το πρωί ίσαμε βράδυ, να γίνονται θύματα εκμετάλλευσης των πωρωμένων δήθεν ενήλικων.

Άλλοι πάλιν, τρίτος επάλληλος κύκλος παιδιών, τραυματίστηκαν στο σώμα και στην ψυχή από ένοπλες συρράξεις στις οποίες πήραν μέρος από θέσεις μάχης πίσω από προχώματα, ενώ δεν είναι λίγα αυτά που εξαντλήθηκαν από υποσιτισμό, βαθούλωσαν τα μάτια  τους, πρίστηκε η κοιλιά τους, αφανίστηκαν.

Και τώρα, κυρίες και κύριοι, που προκηρύξαμε μια θέση στη φάτνη, την απαιτούν όλοι με το δίκιο  τους. Το βλέμμα αυτών των εκατομμυρίων μικρών κατοίκων της γης, αληθινά σας το λέω με κάνει να νιώθω αμήχανα. Γιατί είναι βλέμμα αθώο, παιδικό, απονήρευτο. Και όμως τόσο πρόωρα αμήχανο, φοβισμένο, απελπισμένο. Οι φωνές της παράκλησης των αναρίθμητων παιδιών βουίζουν στα αυτιά μου. Όλα στηρίζοντια πάνω ΜΟΥ. Ίσως και πάνω ΣΑΣ, αφού θελήσατε να με βοηθήσετε να φτιάξω μια φάτνη.Ομολογώ ότι δεν υποψιαζόμουνα σε τι μπελάδες θα μπλεκόμασταν προσπαθώντας να φτιάξουμε μια φάτνη. Και γω σας διαβεβαιώνω πως ξεκίνησα να τη φτιάχνω για να « σκοτώσω» το χρόνο μου. Υποθέτω το ίδιο και για σας. Κάναμε τρεις κινήσεις και ιδού που βρεθήκαμε σε αδιέξοδο, ψυχικό αναμφίβολα. Πώς θα μπορούσαμε άραγα να βγούμε απ’αυτό;

Εκτός και αν…-απλώς προτείνω στην αγάπη σας- τραβήξουμε πέρα από το σκηνικό που φτιάξαμε τα άχυρα ή τις κουβέρτες, τα ευτελή εν ολίγοις υλικά. Σ’αυτή την περίπτωση, τι θάχαμε εγώ και σεις για να τοποθετήσουμε στη θέση τους ; Έχουμε ένα γλυκό χαμόγελο ή μήπως πάγωσε το πρόσωπό μας από εγκόσμιες αγωνίες υλικής επι-επιβίωσης; Μπορούμε να προσφέρουμε μια θερμή αγκαλιά ή μήπως αυτή υπάρχει, όταν υπάρχει, για να ζεστάνει μόνο τους φυσικούς μας απόγονους; Διαθέτουμε ευαισθητοποιημένη τη συνείδησή μας ή μήπως την έχουμε ΕΘΙΣΕΙ  να μην παρεμβαίνει σε ξένα ζητήματα , όταν αυτά δεν μας θίγουνε άμεσα;Σαν πολύ δεν νομίζετε πως έχουμε σκοτιστεί με όλα αυτά; Ο εφησυχασμός είναι προτιμότερος. Σίγουρα. Γιατί να μπερδευόμαστε με τέτοια περίπλοκα ζητήματα; Αφήστε έρχονται και Χριστούγεννα. Με φάτνες θα ασχολούμαστε τώρα;

Δρ Αλέξης Αλεξάνδρου

πηγήhttp://www.churchofcyprus.org.cy

 ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙΗΓΗΘΕΙΤΕ  ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

 Σκοτάδι βασίλευε κάποτε σ’ όλη την κτίση. Δεν υπήρχε φως. Αλλά μεσ’ στο σκοτάδι ακούστηκε η φωνή του Θεού: «Γεννηθήτω φως». Και αμέσως άναψε φως. Με όση ευκολία πατούμε εμείς σήμερα ένα κουμπί και ανάβει το φως και φωτίζεται το σπίτι, με τόση – τι λέω; -, με ασυγκρίτως  μεγαλύτερη ευκολία ο Θεός, ο δημιουργός του παντός, άναψε το φως.

Όπως λέει η Γραφή, «είπεν ο Θεός· Γεννηθήτω το φως· και εγένετο φως». Δημιούργησε δε και τον ήλιο σαν μια τεράστια αποθήκη φωτός, που κάθε μέρα ξοδεύει αμέτρητα εκατομμύρια κιλοβάτ και όμως δεν φαίνεται να λιγοστεύει το φως του.

Το φως είνε ένα από τα πιο σπουδαία και ωφέλιμα έργα της θείας δημιουργίας. Το βλέπουμε, το αισθανόμαστε, περιγράφουμε τις ιδιότητές του, αλλ’ αν ρωτήσεις όχι μαθητή του δημοτικού σχολείου, αλλά τον πιο μεγάλο φυσικό επιστήμονα τι είνε το φως, δεν μπορεί να σου απαντήσει. Το φως είνε ένα από τα μυστήρια της φύσεως.

Φυσικό είνε το φως του ήλιου και των άλλων άστρων. Γιατί και άλλα αστέρια είνε και αυτά ήλιοι, και μερικά μάλιστα απ’ αυτά είνε πιο μεγάλα και πιο φωτεινοί ήλιο απ’ τον δικό μας. Τα φωτεινά αυτά αστέρια είνε σαν ένας πολυέλεος. Με τη διαφορά ότι ο πολυέλεος έχει 100-200 μικρά ηλεκτρικά φώτα, ενώ τα φωτεινά αστέρια είνε αμέτρητα εκατομμύρια. Τι θέλω να πω μ’ αυτό; ότι δεν υπάρχει μόνο ο ναός που πηγαίνουμε και εκκλησιαζόμαστε· εκτός από το ναό αυτό υπάρχει και ένας άλλος ναός. Είνε ο ουρανός, είνε ολόκληρο το σύμπαν. Πολυέλεο έχουν οι ναοί; Αλλά πολυέλεο έχει και ο ουρανός. Είνε ο ήλιος, το φεγγάρι, τα άστρα. Γι’ αυτό οι άπιστοι, που λένε θα γκρεμίσουν τις εκκλησίες για να μην ακούγεται το όνομα του Θεού δεν ξέρουν τι λένε. Γιατί κι’ όλες τις εκκλησίες να γκρεμίσουν, θα υπάρχει ο ουρανός με τα δισεκατομμύρια αστέρια, που μέρα – νύχτα με το δικό του τρόπο θα ψάλλει το μεγαλείο του Θεού.

Ναι, μια μικρή εικόνα του ουρανού είνε η κάθε εκκλησία. Όταν μπαίνουμε μεσ’ στην εκκλησία είνε σαν ν’ αφήνουμε τη γη και να πετάμε ψηλά, να φθάνουμε στον ουρανό, κι εκεί μαζί με τους αγγέλους και τους αγίους να υμνούμε το άγιο όνομα του Θεού. Ο ουρανός είνε εκκλησία, ναός, αλλά και η εκκλησία είνε ουρανός. Έτσι λέγαμε όταν μιλούσαμε για την Αγία Σοφία.

***

Αλλ’ ας ξανάρθουμε στο θέμα. Φως πλούσιο υπάρχει στη φύση. Είναι το φως του ήλιου. Αλλ’ εκτός από το φυσικό αυτό φως υπάρχει και άλλο φως, τεχνητό φως, που με διάφορες ύλες ανάβει ο άνθρωπος. Υπάρχει φως από δαδιά, φως από κάρβουνα, φως από πετρέλαια και αέρια, φως ηλεκτρικό. Αλλ’ υπάρχει και φως από λάδι και κεριά.

Η Εκκλησία έχει ανάγκη από φως, γιατί υπάρχουν ακολουθίες που δεν γίνονται τη μέρα αλλά τη νύχτα. Παλιότερα μάλιστα οι χριστιανοί έκαναν αγρυπνίες και όλη τη νύχτα, από τη δύσι του ηλίου μέχρι την ανατολή, έμεναν στην εκκλησία και προσεύχονταν. Τώρα άλλαξαν τα πράγματα· από τη δύσι του ηλίου μέχρι την ανατολή ξενυχτάν οι άνθρωποι όχι πια στις εκκλησίες του Θεού, αλλά στις εκκλησίες του διαβόλου, όπως μπορεί να ονομάσει κανείς τα νυχτερινά κέντρα διασκεδάσεως, όπου τραγουδούν και χορεύουν, πίνουν και μεθούν. Οι άνθρωποι σήμερα ξενυχτούν για το διάβολο, αλλά δεν ξενυχτούν για το Θεό. Αν ανοίξουμε τις Πράξεις των Αποστόλων, όπου περιγράφεται η ζωή των πρώτων χριστιανών, βλέπουμε ότι όταν ο απόστολος Παύλος περιόδευε τη Μ. Ασία και βρέθηκε στην Τρωάδα, μάζεψε τους χριστιανούς για προσευχή, διδασκαλία και θεία κοινωνία. Νύχτωσε, αλλά η διδασκαλία του Παύλου συνεχίστηκε μέχρι τα μεσάνυχτα. Φυσικά ο απόστολος Παύλος δεν δίδασκε μεσ’ στο σκοτάδι, αλλά στο σπίτι που είχαν μαζευτεί για τη θεία λατρεία ήταν αρκετές λαμπάδες που φώτιζαν (Πραξ. 20, 8), λαμπάδες που έκαιγαν με λάδι.Από την αρχαία εποχή υπήρχαν λαμπάδες, λυχνάρια που φώτιζαν τους ναούς. Όχι μόνο επειδή υπήρχε ανάγκη φωτισμού στους ναούς, αλλά και για έναν άλλο λόγο, μυστικώτερο. Ποιος ο λόγος αυτός;

Σκοτάδι, είπαμε στην αρχή, σκοτάδι φυσικό υπήρχε σ’ όλη την υλική κτίση. Σκοτάδι που διέλυσε ο ήλιος, το έξοχο αυτό δημιούργημα του Θεού. Αλλ’ εκτός από το σκοτάδι αυτό, πάνω σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα, σ’ όλα τα έθνη και τους λαούς, επικρατούσε και ηθικό σκοτάδι. Το σκοτάδι αυτό ήταν η ειδωλολατρία. Μεσάνυχτα είχαν οι άνθρωποι ως προς τη γνώσι του αληθινού Θεού. Αλλά ήρθε φως, όχι μικρό και ασήμαντο, αλλά φως μεγάλο, φως πλούσιο, φως που φώτισε όλο τον κόσμο. Και το φως αυτό είνε ο Χριστός. Αυτός είνε το φως του κόσμου, αυτός είνε ο πνευματικός ήλιος της ανθρωπότητος. Ο ίδιος είπε: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Αυτός που με ακολουθεί δεν θα ζει μέσ’ το σκοτάδι, αλλά θα έχει μέσ’ την καρδιά του το φως της ζωής».

Ανάβοντας λοιπόν κι εμείς μεσ’ στις εκκλησίες φώτα, θέλουμε με το άναμα των φώτων να δείξουμε, ότι ο Χριστός με τη διδασκαλία του και τα άγια μυστήρια είνε φως. Έξω από την εκκλησία, έξω από τον Χριστό είνε σκοτάδι. Ο ιερεύς τη νύχτα της αναστάσεως ανάβει λαμπάδα από την ακοίμητη καντήλα και από την ωραία πύλη καλεί τους χριστιανούς λέγοντας: «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός».

***

Απ’ όλα τα φώτα που είπαμε παραπάνω, εκείνο το φως που χρησιμοποιεί η Εκκλησία είνε το φως που προέρχεται από το λάδι και από τα κεριά, από το κερί. Γιατί από το κερί;

Το κερί, το καθαρό και γνήσιο κερί, είνε εκλεκτό προϊόν της μέλισσας. Η μέλισσα είνε μικρό αλλά ωφελιμότατο έντομο. Το έχει κατασκευάσει με τέτοια σοφία ο Δημιουργός, ώστε φτάνει μια μέλισσα ν’ αποδείξει ότι υπάρχει Θεός. Γιατί η μέλισσα είναι ένα μικροσκοπικό αξιοθαύμαστο εργοστάσιο, που παίρνει τις πρώτες ύλες από τα λουλούδια, τις επεξεργάζεται και από την επεξεργασία αυτή βγαίνει το μέλι και το κερί. Το κερί προέρχεται από τη γύρι, τη λεπτή εκείνη σκόνη που υπάρχει πάνω στα λουλούδια και είνε μίγμα απ’ όλες τις ευωδίες των λουλουδιών.

Αλλά το κερί που ανάβουμε μπροστά στην εικόνα του Χριστού σημαίνει ακόμη, ότι όπως αυτό καίγοντας λειώνει, έτσι και ο χριστιανός, πάνω στον ιερό αγώνα που κάνει για να φωτίσει τους άλλους με τα λόγια και με τα έργα του, λειώνει σαν κερί, δαπανά τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις, εξαντλείται, θυσιάζει τη ζωή του για την αγάπη του Θεού και του πλησίον.

Γλυκό φως του αγνού και καθαρού κεριού. Ένα τέτοιο γλυκό φως ας γίνουμε κι εμείς στον κόσμο. Όπως λέει μια σοφή παροιμία, αντί να κατηγορούμε το σκοτάδι που διαρκώς αυξάνει γύρω μας, το σκοτάδι της πλάνης και της αμαρτίας, ας γίνη ο καθένας μας ένα κεράκι. Και πολλά μαζί τέτοια κεράκια θα σκορπίζουμε γύρω μας το γλυκό φως του Χριστού και θα φωτίζουμε ψυχές που ζούνε στο σκοτάδι. «Φως Χριστού φαίνει πάσι!».

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

 Ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλος, πιστεύει ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν λαμβάνει υπόψη τα δικαιώματα των πιστών.

Συγκεκριμένα ο Πατριάρχης Κύριλλος, σε συγχαρητήρια επιστολή του προς τον νεοεκλεγέντα γενικό γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Thorbjørn Jagland μεταξύ άλλων τονίζει: «η φετινή επέτειος των 60 χρόνων είναι μια ευκαιρία για έντονο προβληματισμό σχετικά με το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων του τώρα, αλλά και τις προοπτικές για το μέλλον».

«Είμαστε πεπεισμένοι ότι υπάρχει ανάγκη για πλήρη προστασία της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον σύγχρονο κόσμο», συνεχίζει ο Πατριάρχης Μόσχας.

Ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας, στην επιστολή του υπενθυμίζει ότι τα τελευταία χρόνια, «η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταβάλει μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να κατανοήσει την κοσμική έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και να εξετάσει υπό το φως του Χριστιανικού δόγματος την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα ήταν η έγκριση το 2008, στη Σύνοδο των Επισκόπων της Ρωσικής Εκκλησίας, του εγγράφου οι «Βασικές αρχές της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ο Πατριάρχης Μόσχας, εξέφρασε την ελπίδα ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης, «θα αντιμετωπίσει με σοβαρότητα το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού, το οποίο απευθύνεται σε όλους όσους ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα».«Κατά την άποψη μας, το Δικαστήριο μερικές φορές χρησιμοποιεί διαφορετικές ερμηνείες των ατομικών δικαιωμάτων, εις βάρος των συλλογικών δικαιωμάτων των παραδοσιακών θρησκευτικών οργανώσεων, που έχουν ρίζες στην ιστορία και το πολιτισμό των ευρωπαϊκών λαών», αναφέρει ακόμη στην επιστολή του ο Πατριάρχης.

Ακόμη τονίζει: «Εδώ είναι μια ανάγκη για μια σοβαρή συζήτηση σχετικά με τα ζητήματα και την πρακτική δικαστηρίων στα οποία οι κοσμικοί νόμοι εισάγουν τον τομέα του κανονικού νόμου και των ηθικών και πνευματικών αιωνόβιων παραδόσεων των ευρωπαϊκών λαών».

Επίσης, ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλος, αναφέρει: «Είμαστε πεπεισμένοι ότι η αδιαφορία των ηθικών πτυχών των ανθρώπινων δικαιωμάτων, είναι γεμάτη με την υπονόμευση της αρχής της ίδιας της έννοιας των δικαιωμάτων και των ελευθεριών, που έχει γίνει ένα από τα επιτεύγματα στη σύγχρονη ιστορία».

«Ελπίζουμε, ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης θα επιταχύνει τις προσπάθειές του προς την εφαρμογή της πρότασης που έχει γίνει επανειλημμένα με τα εργαλεία οργάνωσης Συμβουλίου της Ευρώπης, για μόνιμη και συστηματική συνεργασία με τις θρησκευτικές οργανώσεις που αντιπροσωπεύουν τις κύριες ευρωπαϊκές θρησκευτικές παραδόσεις», ανέφερε κλείνοντας ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας.

Να σημειωθεί, ότι την επιστολή του Πατριάρχη παρέδωσε χθες στο γενικό γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης, ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μόσχας στην Ευρώπη π. Φιλάρετος Μπουλέκοφ.

Τέλος, συζητήθηκε μια επικείμενη συνάντηση αντιπροσωπείας του Συμβουλίου της Ευρώπης με τον Πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο. 

Πηγή:http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3715

 ΕΙΚΟΝΕΣ

Εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων υπάρχουν σ’ όλες τις εκκλησίες της Ορθοδοξίας. Στις εκκλησίες των παπικών δεν υπάρχουν εικόνες. Οι παπικοί αντί για εικόνες έχουν αγάλματα. Οι δε προτεστάντες δεν έχουν ούτε αγάλματα ούτε εικόνες· μόνο σταυρό. Αλλ’ εκείνοι που πιο πολύ μισούν και περιφρονούν τις εικόνες είναι οι ψευδομάρτυρες του Γιεχωβά. Αυτοί κατηγορούν την Εκκλησία μας, ότι με τις εικόνες που έχουμε γινόμαστε ειδωλολάτρες και παραβαίνουμε τη δεύτερη εντολή του Δεκαλόγου που απαγορεύει απολύτως τα είδωλα: «Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον», λέει (Εξοδ. 20,4).Ώστε κατά τους χιλιαστάς εμείς οι ορθόδοξοι είμαστε ειδωλολάτρες γιατί έχουμε εικόνες. Τι έχουμε να τους απαντήσουμε; Λίγα θα πούμε εδώ, όσα επιτρέπει ο χώρος.

***

Λένε οι εχθροί των εικόνων, πως οι εικόνες είνε είδωλα και υπάγονται στην απαγόρευση της δευτέρας εντολής.

Αλλά κάνουν λάθος. Κάνουν σύγχυσι ανάμεσα στην εικόνα και στο είδωλο. Άλλο είδωλο, άλλο εικόνα. Είδωλο είνε να πάρης ένα μάρμαρο, να το σκαλίσεις, να του δώσεις κάποια μορφή, και μετά να πεις πως αυτό είνε θεός, να πέσεις και να το προσκυνάς. Έτσι έκαναν οι ειδωλολάτρες. Έκαναν θυσίες, γιατί πίστευαν ότι έτσι ευχαριστούνταν οι θεοί τους. Μα οι θεοί τους ήταν ανύπαρκτοι. Ήταν κατασκευάσματα της φαντασίας τους. Γι’ αυτό και ο προφήτης Δαυίδ, μιλώντας για τους ψεύτικους θεούς των αρχαίων, λέει ότι μάτια έχουν και μάτια δεν έχουν, αυτιά έχουν και αυτιά δεν έχουν (Ψαλμ. 134, 16-17), και ματαίως οι άνθρωποι στέκονται μπροστά τους και κάνουν την προσευχή τους. Αν μπορεί ένα μάρμαρο ή ένα ξύλο ν’ ακούσει, άλλο τόσο μπορούν τα είδωλα ν’ ακούσουν την προσευχή των ανθρώπων. Ήταν μια φοβερή πλάνη του διαβόλου. Κάτω απ’ τα είδωλα κρυβόταν ο διάβολος. Η ειδωλολατρία ήταν δαιμονολατρία.

Αλλ’ εμείς, έχοντα εικόνες, δεν λέμε ότι αυτή η εικόνα είνε θεός. Πρώτα – πρώτα δεν έχουμε καμμία εικόνα που να αναπαριστάνει το Θεό, γιατί ο Θεός είνε αόρατος και δεν μπορεί να ζωγραφιστεί. Αλλ’ όταν ο αόρατος Θεός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, φόρεσε σάρκα ανθρώπινη και έγινε άνθρωπος, όμοιος μ’ εμάς εκτός από την αμαρτία, και περπάτησε εδώ πάνω στη γη και έπαθε και σταυρώθηκε και αναστήθηκε, τότε ο αόρατος Θεός έγινε ορατός. Ο Χριστός ως Θεός δεν ζωγραφίζεται, αλλ’ ως άνθρωπος ζωγραφίζεται. Μόνο όσοι αρνούνται, ότι ο Χριστός έγινε άνθρωπος με πραγματική ανθρώπινη σάρκα, μπορούν ν’ αρνούνται την εικονογράφηση του Χριστού.

Σε ρωτώ: Πιστεύεις ότι ο Χριστός ήρθε σαν άνθρωπος στο κόσμο; Αφού το πιστεύεις, γιατί παραξενεύεσαι όταν, σύμφωνα με όσα γράφουν τα Ευαγγέλια, οι ορθόδοξοι ζωγραφίζουμε το Χριστό άλλοτε την ώρα που διδάσκει, άλλοτε την ώρα που γιατρεύει αρρώστους, άλλοτε την ώρα που ευλογεί τα ψωμιά και τα ψάρια, άλλοτε κάθεται σ’ ένα γαϊδουράκι και μπαίνει τα Ιεροσόλυμα, άλλοτε όταν κάθεται στο τραπέζι και αγιάζει το λύμα, άλλοτε όταν κάθεται στο τραπέζι και αγιάζει το ψωμί και το κρασί, άλλοτε όταν προσεύχεται στη Γεθσημανή, άλλοτε όταν πιάνεται και δικάζεται, άλλοτε όταν σταυρώνεται και ανασταίνεται; Ο Χριστός και όλες οι ορατές ενέργειές του πάνω στη γη ζωγραφίζονται.Αλλά και ζωγραφίζοντας το Χριστό δε λέμε ότι η εικόνα είνε ο ίδιος ο Χριστός. Όχι! Λέμε ότι η εικόνα του παριστάνει το Χριστό. Που είνε λοιπόν η ειδωλολατρία;

Κάποτε συνάντησα ένα χιλιαστή, που δεν ήθελε ν’ ακούσει για εικόνες. Αντί άλλη απάντηση του είπα να μου δείξη το πορτοφόλι του. Παραξενεύτηκε ο άνθρωπος. Αλλ’ επειδή επέμενα, έβγαλε το πορτοφόλι.

– Τι έχεις μέσα; Τον ρωτώ.– Λεφτά έχω, απάντησε.

– Μόνο λεφτά έχεις;

Αναγκάσθηκε να ομολογήσει ότι μέσα στο πορτοφόλι έχει και φωτογραφίες της γυναίκας του και των παιδιών του.

– Αυτές, του λέω, δεν είνε εικόνες; Εφ’ όσον εσύ είσαι εναντίον των εικόνων, γιατί δεν τις σχίζεις; Και όχι μόνο στο πορτοφόλι αλλά και στο σπίτι σου, αν έρθω, θα βρω να έχεις φωτογραφίες αγαπητών σου προσώπων. Γιατί λοιπόν έχεις τις φωτογραφίες αυτές; Όπως εσύ δεν σχίζεις και δεν πατάς τις φωτογραφίες του πατέρα και της μάνας σου, έτσι κι εμείς δεν σχίζουμε και δεν πατάμε τις εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων.

– Ναι λέει ο χιλιαστής, αλλά σεις τις προσκυνάτε τις εικόνες, ενώ η προσκύνησις ανήκει μόνο στο Θεό.

– Πέφτεις έξω, αγαπητέ μου, του λέω· εμείς μόνο τον Τριάδι Θεό προσκυνούμε και λατρεύουμε. Τις εικόνες δεν τις προσκυνούμε για θεούς. Μη γένοιτο! Η τιμή και ο ασπασμός της εικόνας «διαβαίνει» στο πρωτότυπο, όπως λένε οι πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας. Αλλά και συ αν είσαι στα ξένα και πάρεις τις φωτογραφίες των παιδιών σου και της γυναίκας σου, δεν τις φιλάς με συγκίνηση; Το μυαλό και η καρδιά σου δεν πάνε στα πρόσωπα που αγαπάς; Αυτό που κάνεις εσύ δεν το λες ειδωλολατρία, αλλ’ αυτό που κάνουμε εμείς πως το λες ειδωλολατρία; Αλλ’ έτσι είστε εσείς οι χιλιασταί, ψεύτες και απατεώνες. Διαστρεβλώνεται την αλήθεια και κατηγοράτε την Ορθοδοξία, που ό,τι διδάσκει και ό,τι παραδέχεται είνε σύμφωνο με την αληθινή ερμηνεία της Αγίας Γραφής. Αν πάλι υπάρχουν και χριστιανοί που τιμούν τις εικόνες παραπάνω απ’ ότι ορίζει η Εκκλησία, αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία εγκρίνει τις παρεκτροπές και τις καταχρήσεις.

***

Αρχαία παράδοσης είναι οι εικόνες. Μέσα στις κατακόμβες υπήρχαν εικόνες και σύμβολα. Είνε φυσικό ό,τι αγαπάει κανείς να θέλη και να το βλέπει και σαν εικόνα. Εικόνες δε, ζωγραφισμένες από αγίους ανθρώπους, με προσευχές και δάκρυα, όπως οι βυζαντινές, είνε πολύ διδακτικές και ωφέλιμες. Τις βλέπει ο λαός, συγκινείται και προσεύχεται πιο θερμά. Και τέτοια προσευχή κάνει θαύματα. Έτσι εξηγείται πως σε διάφορα προσκυνήματα γίνονται θαύματα. Τα θαύματα τα κάνει η πίστις στο Χριστό. Χωρίς πίστι στο Χριστό κανένα θαύμα δεν γίνεται. Οι ιερές εικόνες είναι τα βιβλία του λαού μας. Ο άνθρωπος που δεν ξέρει γράμματα, βλέπει και διδάσκεται από τις εικόνες. Η ιστορία αναφέρει ότι η αρχή της μετανοίας και επιστροφής του Βουλγαρικού λαού στο Χριστιανισμό οφείλεται σε μια εικόνα. Ήταν η εικόνα που παρίστανε τη μέλλουσα κρίσι.Την έδειξε στο βασιλιά Βόρι, ο ιεραπόστολος Μεθόδιος και του την εξήγησε. Του έκανε τόση εντύπωση, ώστε ο Βόρις πίστεψε στο Χριστό και μαζί του πίστεψε και όλος ο Βουλγαρικός λαός.

Ας φωνάζουν, λοιπόν οι εχθροί των εικόνων. Ας αφρίζουν σαν δαιμονισμένοι οι ψευδομάρτυρες του Γιεχωβά. Ας σχίζουν και ας πατούν τις ιερές εικόνες. Ας βγάζουν από τις εικόνες τα μάτια των αγίων, της Παναγίας, του Χριστού οι άπιστοι και άθεοι. Οι εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και όλων των αγίων δεν θα πάψουν να στολίζουν τους ιερούς ναούς των ορθοδόξων. Η Ορθοδοξία πάντοτε θα νικά.

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

Πολλές ανησυχίες γεννά μία έρευνα στην Ταϊβάν, η οποία αποκαλύπτει ότι περίπου το 60% των νέων έχει σκεφτεί να αυτοκτονήσει, ενώ ποσοστό άνω του 30% δεν έχει κάποιο στόχο ζωής εξαιτίας της έλλειψης προτύπων και στήριξης από την οικογένεια.

Η έρευνα για τη Ζωή και την Εκπαίδευση που πραγματοποίησε για πρώτη φορά το περιοδικό CommonWealth με έδρα την Ταϊβάν, σε δείγμα 4.475 μαθητών και φοιτητών -ηλικίας από 15 έως 22 ετών-, διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι ερωτηθέντες είχαν εξετάσει την ιδέα της αυτοκτονίας, με το 23% να εξακολουθεί να το σκέφτεται.

Περίπου το 34% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι δεν είχαν ιδέα για το τι να κάνουν στη ζωή τους. Τα τελευταία πέντε χρόνια, οι νέοι της Ταϊβάν έχουν χάσει τα πρότυπά τους και ειδικά από το 2008, όταν πέθανε ο μεγιστάνας της Ταϊβάν, Γουάνγκ Γιούνγκ-τσινγκ, καθώς τη φετινή χρονιά, όταν καταδικάστηκε για δωροδοκία ο πρώην πρόεδρος της χώρας.

«Αυτή είναι μία εποχή που δεν προσφέρεται για πρότυπα. Οι έφηβοι το μόνο που γνωρίζουν στις μέρες μας είναι να περνούν σε καλά πανεπιστήμια, αλλά μετά τί;», σχολιάζει εκπρόσωπος του περιοδικού. «Τα παιδιά είναι συχνά τόσο προστατευμένα σε σημείο που δεν μπορούν να χειριστούν κανένα πρόβλημα- ούτε καν το θάνατο ενός κατοικίδιου», προσθέτει.

Πηγή:http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=79700&cid=5

 Η χήρα του ρώσου συγγραφέα Αλεξάντερ Σολτσενίτσιν ανακοίνωσε ότι έχει κάνει μια συντομευμένη εκδοχή του γνωστού έργου του συζύγου της «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ» ώστε να μπορεί να μελετάται εύκολα στα ρωσικά σχολεία το βιβλίο αυτό, που καταπιάνεται και καταγγέλλει τους μηχανισμούς του συγκεντρωτικού σοβιετικού συστήματος.«Θα χωριστεί το τεράστιο αυτό έργο σε πέντε τμήματα και ελπίζω ότι θα κρατηθεί επακριβώς όλο το πνεύμα του συγγραφέα, χωρίς να χαθεί τίποτε από τη ζεστασιά, το θυμό, το πάθος και το χιούμορ του πρωτότυπου έργου», υποσχέθηκε η Νατάλια Σολτσενίτσινα μιλώντας σε τοπική καθημερινή εφημερίδα.

Το «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ θα γίνει τώρα τόσο λεπτό βιβλίο που πιστεύω ότι θα διευκολύνονται πολύ οι μαθητές που θέλουν να το διαβάσουν», πρόσθεσε η κ. Σολτσενίτσινα.

Δυο ακόμα βιβλία του συγγραφέα το «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» και «Το σπίτι της Ματριόνα» – και τα δύο επικριτικά στο κομμουνιστικό καθεστώς – αποτελούν μέρος της διδακτέας ύλης στα ρωσικά σχολεία.

Τα έργα του πάντως εξακολουθούν να είναι αμφιλεγόμενα στη Ρωσία, όπου ο Ιωσήφ Στάλιν εξακολουθεί να λατρεύεται, κυρίως για το ρόλο του στην ήττα του Ναζισμού κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Υπενθυμίζεται ότι ο Αλεξάντερ Σολτσενίτσιν έχασε την σοβιετική υπηκοότητα και απελάθηκε από την τότε ΕΣΣΔ το 1974, έζησε 20 χρόνια εξόριστος στη Γερμανία και στην Ελβετία, κατόπιν στις ΗΠΑ και επανήλθε στη Ρωσία το 1994 μετά την πτώση της ΕΣΣΔ.

Πηγή:http://www.russian.gr

νέα γρίπη

View more presentations from billbas.

billbas

 Καθώς είναι ανάγκη να φυλάμε το νου μας από την αγνωσία, όπως είπαμε πριν, έτσι παρομοίως είναι ανάγκη να τον φυλάμε ακόμη και από την πολυπραγμοσύνη, την αντίθετη της αγνωσίας. Γιατί, αφού τον γεμίσουμε από πολλούς λογισμούς μάταιους και άτακτους και βλαπτικούς, τον κάνουμε αδύνατο και δεν μπορεί να καταλάβει εκείνο που ταιριάζει στην αληθινή απονέκρωσή μας και τελειότητα. Γι’ αυτό, πρέπει να είσαι σαν πεθαμένος εντελώς, σε κάθε έρευνα των επιγείων πραγμάτων, τα οποία, αν και μπορεί να επιτρέπονται, δεν είναι όμως και αναγκαία. Και μαζεύοντας πάντα το νου σου, όσο μπορείς μέσα στον εαυτό σου, κάνε τον αμαθή από τα πράγματα όλου του κόσμου.Τα μηνύματα, οι καινούργιες ειδήσεις και όλες οι μεταβολές και οι αλλοιώσεις, μικρές και μεγάλες του κόσμου και των βασιλείων, ας είναι για σένα τέτοιου είδους, σαν να μην υπάρχουν καθόλου. Αλλά και αν σου προσφέρονται από τους άλλους, εναντιώσου σε αυτά, απομάκρυνέ τα από την καρδιά και τη φαντασία σου.

Ας είσαι ακόμη προσεκτικός εραστής στο να καταλάβεις τα πνευματικά και τα ουράνια, μη θέλοντας να γνωρίζεις άλλο μάθημα στον κόσμο, παρά τον Εσταυρωμένο και τη ζωή του και το θάνατο και το τι ζητάει αυτός από σένα· και βέβαια θα ευχαριστήσεις πολύ το Θεό, ο οποίος έχει για εκλεκτούς και αγαπημένους του εκείνους που τον αγαπούν και φροντίζουν να κάνουν το θέλημά του.

Επειδή, κάθε άλλο ζήτημα και έρευνα, είναι εγωισμός και υπερηφάνεια, δεσμά και παγίδες του διαβόλου, ο οποίος σαν πανούργος, βλέποντας ότι η θέληση εκείνων που προσέχουν στην πνευματική ζωή είναι δυνατή και ισχυρή, προσπαθεί να νικήσει το νου τους με τέτοιες περιέργειες, για να κυριεύσει με αυτόν τον τρόπο και το ένα και το άλλο· γι’ αυτό, συνηθίζει πολλές φορές να τους δίνει σκέψεις δήθεν υψηλές, λεπτές και περίεργες και μάλιστα στους εύστροφους στο νου και σε εκείνους που είναι εύκολοι να υψηλοφρονήσουν.

Γιατί αυτοί αιχμαλωτισμένοι από την ηδονή και τη συνομιλία εκείνων των υψηλών σκέψεων, στις οποίες νομίζουν ψεύτικα ότι απολαμβάνουν το Θεό ξεχνούν να καθαρίσουν την καρδιά τους και να προσέχουν στην ταπεινή γνώση του εαυτού τους και στην αληθινή απονέκρωση· και έτσι, αφού δεθούν με το δεσμό της υπερηφάνειας, γίνονται είδωλα του ίδιου του νου τους· και στη συνέχεια, λίγο λίγο, χωρίς να το καταλάβουν, φτάνουν να σκεφτούν, ότι δεν έχουν ανάγκη πλέον από τη συμβουλή και τη νουθεσία των άλλων, επειδή συνήθισαν να προστρέχουν σε κάθε τους ανάγκη στο είδωλο της δικής τους κρίσης· πράγμα, που είναι πολύ επικίνδυνο και δύσκολο να ιατρευθεί· διότι η υπερηφάνεια του νου είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνη από εκείνη της θελήσεως.

Επειδή, η μεν υπερηφάνεια της θελήσεως, όντας φανερή στο νου, εύκολα θα μπορεί καμιά φορά να ιατρευθεί, υποτασσόμενη σ’ εκείνο που πρέπει. Ο νους, όμως, όταν έχει σταθερή γνώμη ότι η κρίση του είναι καλύτερη από των άλλων, από ποιον θα μπορεί να ιατρευθεί και πώς να υποταχθεί στην κρίση των άλλων, εκείνος που δεν τη θεωρεί τόσο καλή σαν τη δική του; Αν ο οφθαλμός της ψυχής, ο οποίος είναι ο νους, με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει και να καθαρίσει την υπερηφάνεια της θελήσεως, είναι ο ίδιος ασθενής, τυφλός και γεμάτος από υπερηφάνεια, ποιος έπειτα μπορεί να τον γιατρέψει; Και αν το φως είναι σκοτάδι και ο κανόνας είναι λάθος, πώς θα φωτίσει ή θα διορθώσει τα άλλα; Γι’ αυτό πρέπει να αντισταθείς το γρηγορότερο σε αυτή την επικίνδυνη υπερηφάνεια του νου, προτού να διαπεράσει μέσα στο νου των κοκκάλων σου· και αντιστεκόμενος, βάλε χαλινάρι στην οξύτητα του νου σου και υπόβαλε τη δική σου γνώμη στη γνώμη των άλλων και γίνε ανόητος για την αγάπη του Θεού· και θα είσαι σοφότερος από το Σολομώντα: «Όποιος νομίζει ότι είναι σοφός με τα μέτρα αυτού εδώ του αιώνα, ας γίνει μωρός, για να γίνει πραγματικά σοφός» (Α΄ Κορινθ. 3, 18).

Πηγή:http://www.xfd.gr/

 ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ

Υπάρχουν, αγαπητοί μου, πολλά ζητήματα που ενδιαφέρουν τον άνθρωπο. Αλλ’ αν υπάρχει ένα ζήτημα που περισσότερο πρέπει να τον ενδιαφέρει, είναι το ζήτημα της σωτηρίας του. Δυστυχώς όμως για το ύψιστο αυτό θέμα οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αδιάφοροι. Για όλα τα άλλα ζητήματα, και για τα πιο μικρά και ασήμαντα ενδιαφέρονται αλλά για το ζήτημα της σωτηρίας της ψυχής τους όχι μονάχα δεν ενδιαφέρονται αλλ’ ούτε θέλουν ν’ ακούσουν. – Ουφ, λένε, αυτά τώρα θ’ ακούμε; Έχουμε δουλειές που μας πνίγουν. Για την ψυχή ας φροντίζουν οι παπάδες και οι καλόγεροι…

Πόσο σφάλλουν όσοι σκέπτονται έτσι πάνω στο μεγάλο θέμα της σωτηρίας τους! Μοιάζουν με τον ταξιδιώτη εκείνο, που ενώ το πλοίο κινδύνευε να βουλιάξει κι’ οι επιβάτες ανήσυχοι τρέχανε να μπούνε στις βάρκες αυτός, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο, φιλάργυρος και πλεονέκτης όπως ήταν, βρήκε την ευκαιρία ν’ ανοίξει βαλίτσες και να ψάχνει για λίρες. Ο δύστυχος! Μάζεψε αρκετές, μα το πλοίο έγειρε απότομα και τον πήρε μαζί του στα βάθη της θαλάσσης…

Έτσι παθαίνουν κι’ όσοι ασχολούνται κι’ ενδιαφέρονται μονάχα για τα υλικά και πρόσκαιρα συμφέροντά τους. Δεν θέλουν να καταλάβουν πως δεν είμαστε αιώνιοι πάνω στη γη. Οι κήρυκες του Ευαγγελίου μας καλούν ν’ αφήσουμε τις μάταιες και αμαρτωλές ασχολίες μας και να τρέξουμε να επιβιβασθούμε στη βάρκα της σωτηρίας. Ποια είναι η βάρκα αυτή; Είναι η μετάνοια. Πιστεύετε στο Ευαγγέλιο και μετανοείτε, φωνάζει η Εκκλησία πάντοτε, αλλά ιδιαίτερα στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής.

Δυστυχώς οι περισσότεροι δείχνουν μεγάλη αδιαφορία για το ζήτημα της σωτηρίας τους. Είναι απορροφημένοι απ’ τις φροντίδες για απόλαυση υλικών πραγμάτων. Λεφτά μαζεύουν, αισχρούς έρωτες κάνουν, χαρτοπαίζουν, γλεντούν και διασκεδάζουν. Πήχτρα από κόσμο είναι τα νυχτερινά κέντρα. Καμιά έννοια, καμιά σκέψη για την αιωνιότητα, για σωτηρία της ψυχής.

***

Αλλά δόξα τω Θεώ! Μέσα στο πλήθος των ανθρώπων υπάρχουν και μερικοί που δεν ξεχνούν τον προορισμό τους. Σκέπτονται πως μια μέρα θ’ αφήσουν τον κόσμο αυτό και θα πάνε σ’ έναν άλλο κόσμο, όπου θα δώσουν λόγο για τις πράξεις τους, και ανησυχούν.

-Τι θα γίνουμε; Ρωτούν, θα πάμε στον παράδεισο ή θα ριχτούμε στην κόλαση; Θα σωθούμε ή θα χαθούμε;

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν την αγία ανησυχία. Μοιάζουν με τον άνθρωπο εκείνο του Ευαγγελίου που ’ταν όλο ανησυχία και αγωνία και πήγε στο Χριστό και τον ρώτησε τι πρέπει να κάνει για να σωθεί. Κι’ ο Χριστός του απάντησε: «Τήρησον τας εντολάς». Η τήρησις των εντολών είναι ο δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία.

Ναι, Κύριε, ακούω το λόγο σου, τις εντολές σου, θέλω να τις φυλάξω, γιατί ξέρω πως οι εντολές σου είναι για το καλό μου, το επίγειο και το ουράνιο. Αλλά – περίεργο πράγμα! – τι είναι αυτό που συμβαίνει μέσα στον εαυτό μου; Θέλω να εφαρμόσω τις εντολές σου, λέει ο άνθρωπος, αλλ’ ενώ αποφασίζω να εκτελέσω κάποια απ’ τις άγιες εντολές σου, βλέπω μια πονηρή δύναμη που με κρατάει και με εμποδίζει από το να εκτελέσω το άγιό σου θέλημα. Θέλω το καλό, επαινώ την αρετή, ενθουσιάζομαι όταν ακούω ή μελετώ το λόγο σου, παίρνω αποφάσεις, αλλά δεν μπορώ να τις εκτελέσω. Μοιάζω με έναν που βλέπει το δρόμο, αλλά τα πόδια του είναι παράλυτα και δεν μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα.

Κύριε, λέει ο άνθρωπος, αναγνωρίζω τη μεγάλη μου αδυναμία. Είμαι παράλυτος στην ψυχή. Αλλά συ, που θεράπευσες τον παράλυτο και του ’δωσες τη δύναμη να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι και να περπατήσει, θεράπευσε και τη δική μου παραλυσία, δος μου δύναμη, δoς μου τη χάρη σου για να με δυναμώσει, να μπορέσω να κάνω ό,τι με τις δικές μου μονάχα δυνάμεις δεν μπορώ να κάνω. Εσύ είπες ότι «τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Αδύνατο πράγμα είναι η σωτηρία της ψυχής μου. Ο σατανάς, ο κόσμος, η σάρκα, οι εσωτερικοί και εξωτερικοί πειρασμοί με προσβάλλουν καθημερινά. Πέφτω και απελπίζομαι. Κύριε, σώσε με. Κύριε, ελέησόν με. «Κύριε των δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν εν θλίψεσιν ουκ έχομεν. Κύριε των δυνάμεων, ελέησον ημάς».

***

Η προσευχή, να το μέσο με το οποίο ο άνθρωπος αντλεί δύναμη απ’ το Θεό και νικάει κάθε πειρασμό και πετυχαίνει κάθε αρετή. Προσευχή που γίνεται με πίστη ακράδαντη και φλογερή αγάπη προς το Χριστό, προσευχή με πόνο και με δάκρυα, προσευχή με νηστεία και με βαθειά ταπείνωση και αγάπη προς όλους τους ανθρώπους, και τους εχθρούς ακόμα, μια τέτοια προσευχή κάνει θαύματα. Ενώνει τον αδύνατο άνθρωπο με τον παντοδύναμο Θεό.

Τόπος προσευχής ο ναός του Θεού. Αλλά και έξω απ’ το ναό προσευχή. Είναι τόσο αναγκαία για την υλική και προ παντός για την πνευματική μας ζωή, ώστε δεν πρέπει να γίνεται μόνο στους ναούς, αλλά και σε κάθε τόπο, οπουδήποτε και να σταθεί ο άνθρωπος.

«Εν παντί τόπω της δεσποτείας αυτού ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον». Κι όταν δουλεύεις κι’ όταν ξεκουράζεσαι κι’ όταν ταξιδεύεις με αυτοκίνητα, σιδηροδρόμους, καράβια και αεροπλάνα, και όταν βρίσκεσαι σε έρημα μέρη ή μέσα σε πολιτείες με εκατομμύρια ανθρώπους και γίνεται θόρυβος και ταραχή γύρω σου, και όταν φυσάει άνεμος σφοδρός και πέφτουν αστροπελέκια και σείεται η γη, οπουδήποτε και αν βρίσκεσαι, είτε στα ύψη του ουρανού είτε στα βάθη της θαλάσσης, παντού και πάντοτε, πρέπει να κάνεις την προσευχή σου. Και αν δεν μπορείς με το στόμα σου, να την κάνεις μέσα στα βάθη της καρδιάς σου. Άς μη σε ακούει κανένας, σ’ ακούει ο Θεός. Και αυτή είναι η νοερά και μυστική προσευχή.Αυτήν συνιστούν οι άγιοι πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει, ότι η προσευχή είναι τόσο χρήσιμη και αναγκαία όσο είναι η αναπνοή μας και περισσότερο ακόμα. Συχνότερα, έλεγε, πρέπει να θυμόμαστε το Θεό παρά να αναπνέουμε. «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον». Τη νοερά και μυστική αυτή προσευχή αγαπούν οι όσιοι και οι ασκηταί, αλλά και άνθρωποι ευσεβείς που ζουν μέσα στον κόσμο και δουλεύουν σε διάφορες δουλειές. Σύντομη προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, δια πρεσβειών της υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των αγίων ελέησον και σώσον ημάς». Τη νοερά και μυστική, τη διαρκή και ακατάπαυστη προσευχή συνιστά και ο απόστολος Παύλος, όταν λέει «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε»

Μεγάλη η δύναμις της προσευχής. Αυτή κάνει την καρδιά του ανθρώπου ναό του Θεού. Αυτή φυτεύει παράδεισο στη γη. Αυτή, και όταν ακόμα οι άθεοι κατορθώνουν να γκρεμίσουν τις εκκλησιές του Θεού, εξακολουθεί να γίνεται και να σείει το κράτος του διαβόλου. Ευτυχείς και μακάριοι όσοι διδάχτηκαν και εφαρμόζουν τη νοερά, μυστική και αδιάλειπτη προσευχή. Συνιστούμε σε όλους να διαβάσουν ένα βιβλίο που μιλάει για τη δύναμη της νοεράς προσευχής. Είναι μεταφρασμένο από τα ρωσικά. Έχει τίτλο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού».

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

 «Η Ιωάννα σταμάτησε να πηγαίνει στην ενοριακή συντροφιά και κανένας δεν κατάλαβε γιατί. Αν και πολύ ντροπαλή φαινόταν να ενδιαφέρεται. Αργότερα ομολόγησε: «Έφυγα διότι εκεί θύμωνα με τον εαυτό μου. Ήθελα να λάβω μέρος στη συζήτηση και δεν τολμούσα». Πρόσθεσε πως φοβόταν ότι οτιδήποτε θα έλεγε θα φαινόταν τετριμμένο και γελοίο, πως δεν ένοιωθε άνετα να βρίσκεται εκεί... Μερικές φορές ο φόβος ότι θα γελάσουν με τον έφηβο προχωρεί περισσότερο και αναστέλλει τη ροή των ιδεών του… Εκείνοι που είναι σκληροί όταν επικρίνουν τον εαυτό τους υποθέτουν πως και οι άλλοι τους βλέπουν με τον ίδιο τρόπο»

Είναι σα να ανακαλύπτουν ξαφνικά ένα νέο τρόπο να διαβάζουν τον κόσμο. «Οι έφηβοι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και τον κόσμο με τρόπους που διαφέρουν δραματικά από εκείνους των παιδιών. Αυτή η μετακίνηση μοιάζει πολύ με εκείνη που προηγήθηκε: τότε που μπόρεσε να διαβάσει, όταν ακατανόητες ομάδες γραμμάτων ξαφνικά έγιναν αναγνωρίσιμες λέξεις, φράσεις, προτάσεις. Στην περίπτωση αυτή βέβαια, είναι ιδέες και έννοιες, ο κόσμος της αφηρημένης σκέψης, που γίνεται κατανοητός με ένα νέο τρόπο. Αυτό αποτελεί μια πηγή ατέλειωτης γοητείας, διότι οι έφηβοι τώρα βρίσκουν εφικτό να σκέφτονται πάνω στη διαδικασία της σκέψης, να αναπτύσσουν υποθέσεις, να στοχάζονται το μέλλον».

Αυτό που χρειάζονται είναι εξηγήσεις, οι οποίες θα τους καθοδηγούν να απομυθοποιήσουν τους κινδύνους που φέρνουν μαζί τους τα ισχυρά συναισθήματα. «Η εφηβεία είναι μια εποχή μπερδεμένων και νέων έντονων συναισθημάτων. Αυτά περιλαμβάνουν σεξουαλικές επιθυμίες, φαντασιώσεις, μεγαλομανιακές φιλοδοξίες, όνειρα, θυμό που τον μεταχειρίζονται σαν παιδί, παράξενα συναισθήματα για τις αλλαγές του σώματος. Μόνο όταν ο έφηβος ταυτίσει αυτά τα συναισθήματα με λέξεις θα αρχίσει να τα χειρίζεται με ένα λογικό και ώριμο τρόπο».

Τελικά, το πως θα αισθάνονται για τον εαυτό τους θα αποτελέσει συνισταμένη των προηγούμενων εμπειριών, του τρόπου με τον οποίο η ψυχική εξέλιξη που προηγήθηκε στις άλλες φάσεις είχε γίνει αποδεκτή από τους γονείς. Εμπλοκές που έλαβαν χώρα κατά την ανάπτυξη, άγχη και άμυνες που είχαν δομηθεί, αντιλήψεις και αναπαραστάσεις για τον εαυτό που είχαν οργανωθεί, όλα αυτά θα επηρεάσουν την κατανόηση της εφηβείας την οποία περνούν και θα δώσουν νόημα (σωστό ή λάθος, περισσότερο ή λιγότερο ιδιωτικό) στο νέα κατάσταση.

Για παράδειγμα, κάποιου βαθμού θλίψη έρχεται ως συνέπεια της αποεξιδανίκευσης των γονέων. Αλλά η ένταση και η διάρκεια της θλίψης θα εξαρτηθεί από το βαθμό στον οποίο οι γονείς είχαν επιδιώξει την εξιδανίκευσή τους προηγουμένως ή από τον βαθμό στον οποίο αντιστέκονται στην αποεξι­δανίκευση ή από τον βαθμό στον οποίο εμφανίζονται ευάλωτοι, αν αυτή συμβεί. Ενδέχεται έτσι να προκληθεί ενοχή στον έφηβο που αμφισβητεί τους γονείς του διότι νομίζει πως είναι αχάριστος ή ότι θα τους οδηγήσει στην κατάρρευση. Ένας έφηβος δηλώνει: «Είναι δύσκολο να επαναστατήσω όταν ξέρω ότι προσπαθείς να με καταλάβεις».Ένα ακόμη στοιχείο που εμφανίζεται σε μεγάλη συχνότητα κατά την εφηβεία είναι οι διεργασίες θλίψης και εσωτερικού πένθους για κάτι που χάθηκε οριστικά. Αυτές εξηγούν το ψυχικό πόνο που δοκιμάζουν οι έφηβοι και ο οποίος απλώς επαυξάνεται από την έλλειψη κατανόησης εκ μέρους των μεγάλων· δεν είναι αυτή η κύρια αίτια του. «Οι έφηβοι μιλούν με πίκρα για τις παιδικές εμπειρίες, κοιτάζουν παλιές φωτογραφίες, ζητούν από τους γονείς να θυμηθούν ιστορίες του παρελθόντος. Αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει επιστροφή… Μόνο στην αρχή της εφηβείας τα παιδιά αποκτούν την επίγνωση ότι ένα μέρος της ζωής τους έχει πράγματι τελειώσει. Αυτό συχνά προκαλεί το πρώτο τους αίσθημα απώλειας, και ενίοτε νοσταλγίας. Δεν είναι ασυνήθιστο για τους έφηβους να κρατούν ημερολόγια προκειμένου να απομακρύνουν τα αισθήματα κενού και απώλειας που τους χαρακτηρίζουν σε αυτή τη φάση».

Καθώς οι ψυχοσωματικές αλλαγές τους είναι γρήγορες οι έφηβοι δεν προλαβαίνουν να εξοικειωθούν τόσο με την εικόνα του σώματός τους όσο και με την προσωπικότητά τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι νοιώθουν εκτεθειμένοι στα μάτια των άλλων και μάλιστα σε βαθμό ντροπιαστικό. Το καθρέφτισμά τους σε όσους τους περιβάλλουν τους επιστρέφει μια εικόνα την οποία αδυνατούν να γνωρίζουν και να ελέγξουν: «πώς με βλέπουν οι συμμαθητές, τα κορίτσια (ή αγόρια, αντίστοιχα), οι άγνωστοι στον δρόμο κτλ.; Με θεωρούν χαζό ή έξυπνο; Υγιή ή περίεργο;» κ.ο.κ.

«Μερικές φορές απασχολούνται σε νοσηρό βαθμό με το πώς φαίνονται στα μάτια των άλλων εν συγκρίσει με το πώς αισθάνονται, καθώς και με το ερώτημα πώς να συνδέσουν τους ρόλους και τις δεξιότητες που καλλιέργησαν μέχρι τώρα με τα ιδανικά πρωτότυπα της ημέρας», δηλαδή με τις απαιτήσεις του παρόντος. Επειδή αισθάνονται πως υστερούν σε σύγκριση με ό,τι θα ήθελαν για τον εαυτό τους, νομίζουν ότι και οι άλλοι το γνωρίζουν αυτό· στην πραγματικότητα νοιώθουν διαφανείς, νομίζουν πως οι άλλοι μπορούν να δουν μέσα τους πράγματα που δεν θα εκτιμούσαν καθόλου, γι’ αυτό και υιοθετούν συμπεριφορές (πειράγματα, σκληρότητα, θόρυβο) με τις οποίες νομίζουν ότι προστατεύονται και καλύπτονται.

Ο κόσμος που αξίζει γι’ αυτούς είναι των συνομηλίκων και όχι των μεγάλων, «Ο έφηβος θέλει  να αποφασίσει ελεύθερα για κάποιο από τα διατιθέμενα και αναπόφευκτα καθήκοντα και υπηρεσίες, και ταυτόχρονα φοβάται θανάσιμα μήπως υποχρεωθεί σε δραστηριότητες στις οποίες θα αισθανόταν εκτεθειμένος ή γελοίος ή αμφισβητήσιμος. Αυτό μπορεί να τον οδηγήσει στο παράδοξο να προτιμά να δρα αδιάντροπα για τα μάτια των μεγάλων παρά να υποχρεωθεί σε δραστηριότητες που θα φαίνονταν ντροπιαστικές στα δικά του μάτια ή της παρέας του». Σίγουρα εκτιμά τη γνώμη κάποιων μεγάλων (των γονέων του συμπεριλαμβανομένων) αλλά η γνώμη αυτή του χρειάζεται για να πάει μπροστά· η γνώμη των συνομηλίκων του χρειάζεται για να σταθεί στα πόδια του. Και η δεύτερη του είναι προφανώς απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει να προχωρήσει.

Αυτές οι ιδιαίτερες ευαισθησίες των εφήβων ενισχύονται από ένα ιδιάζον χαρακτηριστικό στο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους μέσα στον κόσμο. Δομούν τον λεγόμενο προσωπικό μύθο ο οποίος τους κάνει να πιστεύουν ότι ζουν κάτι το μοναδικό, ότι κανείς δεν μπορεί να τους καταλάβει, ότι αυτά που περνούν δεν τα έχει ζήσει άλλος· πεποιθήσεις που αυξάνουν την οδύνη και τη ντροπή. Μπροστά σε αυτές τις ραγδαίες και πρωτόγνωρες αλλαγές οι έφηβοι δοκιμάζονται από δύο ειδών αμφιβολίες: μήπως είναι ψυχικά άρρωστοι και μήπως είναι κακοί.

Ένα συνηθισμένο ερώτημα που απευθύνουν σε ειδικούς και κληρικούς είναι: «σας τα έχει πει άλλος αυτά;» ή «συμβαίνουν και σε άλλους;» Με τις ψυχικές μεταπτώσεις στο απόγειό τους αναρωτιούνται «αν είναι στα καλά τους», γι’ αυτό και οι περισσότεροι αποφεύγουν να συμβουλευθούν ψυχολόγο ή ψυχίατρο μήπως και επιβεβαιώσει αυτή τη φρικτή υποψία. Από την άλλη, η ανάδυση σεξουαλικών και επιθετικών ενορμήσεων τους δημιουργεί ενοχή και ντροπή, εξωθώντας τους τελικά να νομίσουν πως είναι κακοί χαρακτήρες ή διεστραμμένοι. Τελικά, όλα τα παραπάνω δύσκολα συναισθήματα καταλήγουν στο ψυχικό πόνο της εφηβείας: «Το 37% των εφήβων είναι σχετικά ελεύθεροι από τάσεις αυτοεπικριτικότητας και σκέψεις αυτοκτονίας. Αντίθετα, ακόμη και στους πιστούς έφηβους, ένα 20% εμφανίζουν παρόμοιες τάσεις και σκέψεις, ενώ ένα άλλο 20% παρουσιάζει υψηλή αυτοεκτίμηση».Τα δυσάρεστα αυτά βιώματα δεν εμποδίζουν ενθουσιώδη συναισθήματα να έλθουν στην επιφάνεια, γι’ αυτό άλλωστε και οι αντιφάσεις τους. Αντίστροφα, δηλαδή, ενδέχεται επίσης να αισθάνονται άτρωτοι, ότι π.χ. ατυχήματα και ασθένειες συμβαίνουν μόνο στους άλλους και ποτέ στους ίδιους, μια παράλογη αυτοπεποίθηση γνώριμη στους γονείς έφηβων. Φθάνουν στο σημείο πολλές φορές να αισθάνονται ότι βρίσκονται μπροστά σε ένα φανταστικό κοινό προς το οποίο λογοδοτούν και απέναντι στο οποίο νοιώθουν ντροπιασμένοι, σα να αποτελούν το κέντρο της προσοχής όλων των άλλων, τη στιγμή που ίσως κανείς δεν ασχολείται με την (πραγματική ή φανταστική) αποτυχία του.

Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτή τη συνθήκη εγωκεντρική, όχι με την ηθική έννοια αλλά με τη διανοητική.Δηλαδή ο τρόπος σκέψης αναπτύσσεται έτσι ώστε να καταστήσει επίκεντρο τον έφηβο και τα συναισθήματα του. Αυτό δεν γίνεται για να διεκδικήσει οφέλη εγωιστικής φύσης, αλλά για αναπτυξιακούς λόγους. Χρειάζεται να περάσει από αυτό το στάδιο υπερβολής προκειμένου να συγκροτήσει την ταυτότητά του ως ξεχωριστή από την ταυτότητα των άλλων. Μεγαλώνοντας, από το δεύτερο μισό της εφηβείας και εξής, μαθαίνουν πως υπάρχουν κοινά ανθρώπινα χαρακτηριστικά και εμπειρίες, μειώνοντας έτσι τον προσωπικό μύθο, την αίσθηση οδύνης και ντροπής που τον συνοδεύει, άλλα και τις απερίσκεπτες συμπεριφορές.

(π. Βασιλείου Θερμού, «Ταραγμένη Άνοιξη». Εκδ. Δομή, Αθήνα, 2008)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Τι σημαίνει η προτροπή στη Θεία Λειτουργία, «Άνω σχώμεν τας καρδίας»;

του Ιωάννη Δήμου – Θεολόγου – Φιλολόγου

από το βιβλίο του «ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ»

Πρώτα ας πούμε τι δε σημαίνει ώστε η απάντηση στο τι σημαίνει να είναι κατανοητή και κυρίως αποδεκτή από όλους. Το ότι στην προτροπή αυτή υπάρχει το « άνω » δε σημαίνει ότι καλούνται οι πιστοί να υψώσουν τις καρδιές τους με έπαρση, γιατί: α) « πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται » ( Λουκ. ιδ’,11). β ) « ακάθαρτος παρά Θεώ  πας υψηλοκάρδιος,» ( Παρ. ιστ’, 5 ). γ) Ο Κύριος είπε « μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία,» (Ματ. ια’, 29 ), και δ) Ο ψάλτης ψάλλει, « Η καρδία μου τω φόβω σου σκεπέσθω, ταπεινοφρονούσα, μη  υψωθείσα,  αποπέση  εκ σου Πανοικτίρμον ».

Είναι λοιπόν  προφανές ότι το βάρος για την απάντηση στο ερώτημα δεν πέφτει στο ρήμα υψώνω, αφού αυτό δεν υπάρχει, αλλά στο « σχώμεν » το οποίο υπάρχει, και το οποίο είναι τύπος του ρήματος έχω και όχι του ρήματος υψώνω. Αυτό  το γνωρίζουν  οι πιστοί  και απαντούν στην παραπάνω προτροπή  με τη  φράση « Έχομεν  προς τον  Κύριον ».

Δηλώνουν, δηλαδή όχι ότι υψώνουν τις καρδιές τους, αφού άλλωστε δεν τους  ζητάει αυτό ο λειτουργός, αλλά ότι τις έχουν στραμμένες προς το Χριστό ο Οποίος  βρίσκεται άνω, και τον Οποίον αισθάνονται κοντά τους και, γιατί όχι και μέσα τους. Δεν είναι τόσο άσχετοι και ανόητοι ώστε να λένε ότι υψώνουμε τις καρδιές μας, όταν ο Χριστός  λέει « μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία.» ( Ματ.ια΄,29 ).

Άρα με το « Έχομεν  προς τον  Κύριον » λένε ότι ταπεινώνουμε τις καρδιές μας, και όχι ότι υψώνουμε αυτές. Δεν είναι δυνατόν μία υψωμένη καρδιά να συναντήσει το Χριστό, ο Οποίος είναι « ταπεινός τη καρδία ».Αυτό  όμως  δε σημαίνει  ότι  ο Χριστός δε βρίσκεται άνω. Έτσι στην προτροπή « Άνω σχώμεν τας καρδίας » έχει μεγάλη σημασία το « άνω », αρκεί να μη το παρεξηγήσει κανείς, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Ο Απόστολος Παύλος  γράφει σχετικά, « Ει  ουν συνηγέρθητε τω Χριστώ, τα άνω ζητείτε, ου ο Χριστός εστιν εν δεξιά του Θεού καθήμενος, τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης.» (Κολ. γ’, 1-2).

Άρα τα « άνω » τα βρίσκει ο άνθρωπος κοντά στο Χριστό. Ο Ίδιος είπε στους Ιουδαίους, « υμείς εκ των κάτω εστέ, εγώ εκ των άνω ειμί » ( Ιω. η’,23 ). Αν όμως κανείς νομίζει ότι βρήκε τα άνω χωρίς το Χριστό, ο Οποίος είναι « ο αναβάς υπεράνω πάντων των ουρανών, ίνα πληρώση τα πάντα.» ( Εφ. δ. 10 ), αυτός δε βρήκε τα άνω, αλλά βρήκε τα κάτω, και, αυτά τα κάτω, τα έκανε « άνω κάτω ».

πηγή: www.sostikalogia.gr    http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2480&Itemid=1

 Το φαινόμενο του δαιμονισμού στην ορθόδοξη παράδοση

του π. Σωτηρίου Αθανασούλια

από την διμηνιαία έκδοσις «Ορθοδοξία και Αίρεσις», του επί των αιρέσεων Γραφείου της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας, τεύχος 63, Τρίπολις, Ιούλιος – Αύγουστος 2009

Ο δαιμονισμός ως «σημείον αντιλεγόμενον»

Σε συνέχεια όσων αναφέραμε στο προηγούμενο τεύχος του εντύπου μας για το φαινόμενο της μαγείας, θεωρήσαμε σκόπιμο να αναφερθούμε στο τεύχος αυτό σε ένα άλλο φαινόμενο του αποκρυφιστικού χώρου, το όποιο απασχολεί κατά καιρούς τα μέσα ενημερώσεως καί προκαλεί έντονες εντυπώσεις, στο φαινόμενο του δαιμονισμού. Τί είναι ο δαιμονισμός; Τί είναι οι δαιμονιζόμενοι; Υπάρχουν τέτοιοι στην εποχή μας ή μήπως πρόκειται για συνηθισμένες περιπτώσεις ψυχασθενών; Τί δέχεται η Εκκλησία μας και τι η επιστήμη; Τί είναι οι εξορκισμοί και πότε πρέπει να διαβάζονται; Αυτά είναι ορισμένα συνήθη ερωτήματα, σχετικά με το θέμα, στα όποια θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε.

Όπως στην περίπτωση της μαγείας, έτσι κι εδώ, υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες εκτιμήσεις. Κάποιοι θεωρούν κάθε παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, ακόμη και τις περιπτώσεις πού απαιτούν σαφώς ψυχιατρική αντιμετώπιση, ως φαινόμενα δαιμονισμού και προσπαθούν να τα «θεραπεύσουν» κάνοντας εξορκισμούς με θεαματικό τρόπο. Τέτοια αντιμετώπιση συναντάμε συνήθως μεταξύ των Παλαιοημερολογιτών, όπου ασκείται ανεύθυνη εκκλησιαστική «ποιμαντική». Άλλοι απορρίπτουν εντελώς το φαινόμενο, εντάσσοντας τις εκδηλώσεις του στις περιπτώσεις των ψυχικών νόσων. Κατ’ αυτούς, δεν υπάρχουν δαιμονιζόμενοι, αλλά μόνο ψυχικά ασθενείς. Η θεώρηση αυτή είναι μεν φυσιολογική, όταν συναντάται σε άθεους και σε όσους δεν αποδέχονται την αυθεντία του Ιησού Χριστού. το κύρος των Ευαγγελίων κ.λπ., είναι, όμως, εντελώς παράλογη, όταν συναντάται σε Χριστιανούς και μάλιστα σε κληρικούς.

Όπως είναι γνωστό, η Όρθόδοξη Παράδοση, της οποίας η μαρτυρία μας ενδιαφέρει εδώ, αποδέχεται την πραγματική ύπαρξη του διαβόλου. Δέχεται ότι υπάρχουν «λεγεώνες» δαιμονίων και ότι ο διάβολος μετά την πτώση του ανθρώπου κυριάρχησε στον κόσμο (βλ. και όσα αναφέρονται στο προηγούμενο τεύχος του εντύπου μας). Ο άνθρωπος στη μεταπτωτική του κατάσταση είναι εκτεθημένος σ’ ένα πλήθος δαιμονικών επιδράσεων (όπως οι πειρασμοί μέσω των αισθήσεων, μέσω αισχρών, πονηρών και ματαίων λογισμών, μέσω συνανθρώπων μας, μέσω της αμαρτίας γενικά, μέσω ενεργειών πλάνης, μέσω αισθητών εμφανίσεων του διαβόλου κ.λπ.). Προφανώς η πιο χαρακτηριστική απ’ αυτές είναι ο δαιμονισμός. Δαιμονισμός είναι το φαινόμενο, κατά το όποιο ό διάβολος (ένας ή πλήθος δαιμόνων) δεν εκπειράζει απλώς τον άνθρωπο (εξωτερικά ή εσωτερικά), αλλά κατα-λαμβάνει το κέντρο της ανθρώπινης προσωπικότητας, τον νου, με αποτέλεσμα ο δαιμονιζόμενος να έχει εκδηλώσεις παρόμοιες με αυτές του ψυχασθενούς, του πάσχοντος από βαρύτατη ψυχική νόσο. Η δαιμονική κατάληψη συνήθως δεν είναι μόνιμη: ο άνθρωπος επανέρχεται στη φυσική κατάσταση και πάλι καταλαμβάνεται από το δαιμονικό πνεύμα. Η Ορθόδοξη Παράδοση, λοιπόν, αποδέχεται τον δαιμονισμό και την ύπαρξη δαιμονιζομένων, τόσο παλαιότερα, όσο και σήμερα. Κι αυτό είναι φυσικό, αφού υπάρχει η σαφής μαρτυρία της Αγ. Γραφής.

Η μαρτυρία των ιερών Ευαγγελίων

Όσοι εκ των Χριστιανών μας δυσκολεύονται να αποδεχθούν τον δαιμονισμό, δεν παρατήρησαν προφανώς (είτε από άγνοια, είτε από εσφαλμένη -αιρετική προσέγγιση της Αγ. Γραφής) ότι αύτη αναφέρεται σαφώς στο φαινόμενο. Τα ιερά Ευαγγέλια καταγράφουν πλήθος περιπτώσεων θεραπείας δαιμονιζομένων (και όχι ψυχα¬σθενών) από τον ίδιο τον Κύριο (βλ. Ματθ. 8,16, 8.28-34, 9,32-34, 12,22-29, 15,21-28, 17,14-21, Μαρκ. 1,32-34, 5,1-20. 7.24-30,9,17-29, Λουκ. 4,33-36,4.41,8.26-39,9.37-43,11.14-26 κ.ά.). Περισσότερο γνωστές είναι οι περιπτώσεις της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών (Μαρκ. 5,1-20, Λουκ. 8,26-39) και του δαιμονιζομένου νέου (Μαρκ. 9,17-29).

Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος του Ιησού με τα πονηρά πνεύματα, πού κατοικούσαν στους πάσχοντες, όπως καταγράφεται στις σχετικές διηγήσεις. Όταν Εκείνος πλησιάζει, τα δαιμόνια ταράζονται και αρχίζουν να φωνάζουν. Δεσμευμένα από την θεϊκή παρουσία, ομολογούν την αλήθεια: Αναγνωρίζουν ότι ο Ιησούς είναι ο «Χριστός» (Λουκ. 4,41), ό «Υιός του θεού του υψίστου» (Μάρ. 5,7, Λουκ. 8,28). Ακόμη, «προσπίπτουν» ενώπιον Του (Λουκ. 8,28) και Τον προσκυνούν (Μαρκ. 5,6). αναγνωρίζουν ότι έχει εξουσία «βασανίσαι» αυτά (Ματθ.8,29) και εκλιπαρούν για την αποτροπή της τιμωρίας τους (Ματθ. 8,31).Για να κατανοήσουμε τη σημασία αυτής της συμπεριφοράς, ας θυμηθούμε ότι προ της Παρουσίας του Χρίστου ο διάβολος παραπλανούσε την ανθρωπότητα, εμφανιζόμενος ως ο μόνος «ισχυρός» και κυρίαρχος του κόσμου (βλ. και Ματθ. 12,29). Όταν εμφανίζεται ενώπιον του η σαρκωμένη αλήθεια (ο Χριστός), ο διάβολος αναγκάζεται να αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο και να ομολογήσει ότι υπάρχει κάποιος Άλλος ισχυρότερος απ’ αυτόν. Ομολόγει, λοιπόν, ότι ενώπιον του Χριστού δεν έχει καμμία δύναμη και καμμία εξουσία. Άς σημειωθεί ότι, όπως φαίνεται από τα παραπάνω κείμενα, τα δαιμόνια γνωρίζουν καλά ποιος είναι ο Χριστός. «Τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίττουσι» (Ίακ. 1,19), όμως η «πίστη» τους είναι νεκρή και δεν σώζει, αφού δεν συνοδεύεται από καλά έργα και από άλλα απαραίτητα στοιχεία, όπως η πραγματική ταπείνωση ενώπιον του Θεού, η ανυπόκριτη αγάπη κ.λπ.

Ο Χριστός, ως έχων πραγματική εξουσία, «επιτιμά» τα πονηρά πνεύματα και θεραπεύει οριστικά και αμετάκλητα τους δαιμονιζομένους. Οι Μαθητές, όμως, αν και θαυματουργούν εν ονόματι Του, αδυνατούν να θεραπεύσουν τον δαιμονιζόμενο νέο (Ματθ. 17,16). Ό Κύριος επισημαίνει ότι αυτό απαιτεί μεγαλύτερη πίστη και τονίζει ότι το «γένος» των δαιμόνων «ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία» (Ματθ. 14.21).

Η διάκριση μεταξύ ψυχασθενούς και δαιμονιζομένου

Επειδή τα συμπτώματα του δαιμονιζομένου μοιάζουν πολύ με αυτά του ψυχασθενούς, η διάκριση των δύο καταστάσεων είναι εξαιρετικά δύσκολη για όσους δεν διαθέτουν Ορθόδοξα κριτήρια και θεωρούν συνήθως όλες αυτές τις περιπτώσεις ως περιπτώσεις ψυχασθενείας. Ουσιαστικά, όμως, πρόκειται για εντελώς διαφορετικές καταστάσεις, πού χρήζουν διαφορετικής αντιμετώπισης. Η αντιμετώπιση του ψυχασθενούς ανήκει στην αρμοδιότητα της ψυχιατρικής επιστήμης και του ψυχιάτρου, ενώ η αντιμετώπιση του δαιμονιζομένου ανήκει στην αρμοδιότητα της Εκκλησίας και του κατάλληλου Πνευματικού (Εξομολόγου). Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι τα κριτήρια πού χρησιμοποιεί η επιστήμη είναι εντελώς διαφορετικά άπ’ αυτά πού χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε γενικές γραμμές το κριτήριο με το όποιο εντοπίζει τη νόσο ή ψυχιατρική επιστήμη είναι το εξής: ό,τι παρεκκλίνει από τον μέσο όρο της ανθρώπινης συμπεριφοράς, θωρείται ψυχοπαθολογική κατάσταση, δηλ. νόσος, πού χρήζει θεραπείας μέσω των μεθόδων της ψυχιατρικής. Μ’ αυτό το κριτήριο, όμως, ψυχασθενής θα θεωρηθεί και ο Άγιος της Εκκλησίας, γιατί ο τρόπος ζωής του δεν μοιάζει καθόλου με τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς του μέσου ανθρώπου (δεν είναι π.χ. εντελώς «παραλογή» ή στάση των αγίων Μαρτύρων μπρο¬στά στο μαρτύριο, αν κριθεί με τα κριτήρια της λογικής και της επιστήμης;). Εφαρμόζοντας, λοιπόν, το παραπάνω κριτήριο στην περίπτωση των δαιμονιζομένων, η ψυχιατρική εντοπίζει μια παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, δηλ. μια ψυχική νόσο. Η ψυχιατρική δεν μπορεί να ανακαλύψει την έσχατη αιτία αυτής της συμπεριφοράς, γιατί η ύπαρξη του διαβόλου δεν αποδεικνύεται επιστημονικά. Τα όριά της φτάνουν μέχρι αυτού του σημείου, αφού ο διάβολος βρίσκεται έξω από το πεδίο της επιστήμης. Η ψυχιατρική επιστήμη, λοιπόν, δεν μπορεί (ως επιστήμη) να αναχθεί στη διάκριση μεταξύ ψυχασθενούς και δαιμονιζομένου. Το πολύ πολύ μπορεί να ομιλεί για περιπτώσεις πού δεν έχουν ακόμη ερμηνευθεί επιστημονικά ή πού δεν γνωρίζουμε την αιτία τους. Τα παραπάνω, όμως, σημαίνουν ότι η ψυχιατρική λειτουργεί με μια ελλιπή και αποσπασματική εικόνα της πραγματικότητας, η οποία την απομακρύνει από την αλήθεια και την καθιστά μέθοδο επιζήμια σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. όταν επιχειρεί να «θεραπεύσει» περιπτώσεις δαιμονιζομένων, θεωρώντας τες ως περιπτώσεις ψυχασθενών και ως φυσικό αντικείμενο της).

Η Ορθόδοξη Παράδοση, αντίθετα, έχει πιο ολοκληρωμένη εικόνα της πραγματικότητας, αφού διαθέτει ικανά κριτήρια διακρίσεως μεταξύ ψυχασθενούς και δαιμονιζομένου. Έτσι μπορεί να παραπέμπει τις περιπτώσεις των ψυχασθενών στον ψυχίατρο και τις περιπτώσεις των δαιμονιζομένων στους δικούς της λειτουργούς, πού εφαρμόζουν τα δικά της μέσα θεραπείας. Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν αρνείται την αξία και τη χρησιμότητα της ψυχιατρικής. Δεν τη θεωρεί, όμως, αρμόδια για όλες τις περιπτώσεις, πού εμφανίζονται ως περιπτώσεις ψυχασθενείας, και έχει επιφυλάξεις για κάποιες προϋποθέσεις της.

Ποια είναι τα κριτήρια, πού χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Παράδοση; Ήδη στα Ιερά Ευαγγέλια μπορούμε να διακρίνουμε κάποια χαρακτηριστικά των δαιμονιζομένων, πού θεράπευσε ο Κύριος. Ορισμένα απ’ αυτά είναι ταυτοχρόνως και κριτήρια διακρίσεως μεταξύ ψυχασθενούς και δαιμονιζομένου.

Άς δούμε, όμως, τα χαρακτηριστικά των σχετικών ευαγγελικών διηγήσεων, συμπληρωμένα με κάποια άλλα, γνωστά από την Ορθόδοξη Παράδοση:

α) Ο δαιμονισμός κατά κανόνα δεν είναι μόνιμη και ενιαία κατάσταση, αλλά προσωρινή και κατά διαστήματα κατάληψη από δαιμονικό πνεύμα, μετά την οποία ο δαιμονιζόμενος συμπεριφέρεται εντελώς φυσιολογικά: «οπού αν αυτόν καταλάβη, ρήσσει αυτόν, και αφρίζει και τρίζει τους οδόντας αυτού, και ξηραίνεται» (Μαρκ. 9,18). Ο ψυχασθενής έχει ενδεχομένως παρόμοιες εξάρσεις, όμως δεν επανέρχεται τόσο εύκολα στη φυσιολογική κατάσταση, παρά μόνο με τη βοήθεια φαρμάκων. Άλλα και τότε η συμπεριφορά του συνήθως δεν είναι εντελώς φυσιολογική. Ίσως κάποιος θα αντέτεινε ότι και ο επιληπτικός επανέρχεται εύκολα στη φυσιολογική κατάσταση. Όμως, τα υπόλοιπα συμπτώματα του δαιμονιζομένου, όπως θα δούμε, δεν μοιάζουν καθόλου με αυτά του επιληπτικού.

β) «Ιδών αυτόν (τον Ίησούν) ευθέως το πνεύμα εσπάραξεν αυτόν (τον δαιμονιζόμενον). και πεσών επί της γης εκυλίετο αφρίζων» (Μαρκ. 9,20). Οι δαιμονιζόμενοι των Ευαγγελίων ενοχλούντο από την παρουσία του Χριστού. Το δαιμονικό πνεύμα γενικά ενοχλείται όταν πλησιάζουν ιερά πράγματα. Και οι δαιμονιζόμενοι ταράζονται κυριολεκτικά όταν πλησιάζουν αντικείμενα, όπως ο τίμιος Σταυρός, οι ιερές εικόνες, τα αγία λείψανα, ο αγιασμός, όταν πλησιάζουν Ιερείς, όταν τους σταυρώνουν Ιερείς ή ακόμη και λαϊκοί. Οι ψυχασθενείς, αντίθετα, δεν ενοχλούνται από ιερά αντικείμενα. Ο π. Παίσιος, αγιασμένος Γέροντας της εποχής μας, χρησιμοποιούσε το εξής «τέχνασμα» σε παιδιά, πού οι γονείς τους έλεγαν ότι πάσχουν από δαιμόνια: κρατούσε στο ένα του χέρι, έτσι ώστε να μην φαίνεται, μικρό τεμάχιο ιερού λειψάνου. Όταν το πλησίαζε στο παιδί, εκείνο, αν είχε τέτοιο πρόβλημα, αντιδρούσε και φώναζε, όταν όμως πλησίαζε το άλλο χέρι. πού δεν κρατούσε τίποτε , δεν εκδήλωνε καμία αντίδραση.

γ) Οι δαιμονιζόμενοι όχι μόνο ενοχλούνται από τα ιερά αντικείμενα, αλλά και ξεσπούν σε ακατανόμαστες ύβρεις και βλασφημίες εναντίον του θεού, της Θεοτόκου, των Αγίων, των ιερών αντικειμένων, της Εκκλησίας γενικά, των Κληρικών κ.λπ.

δ) Ο δαιμονιζόμενος γνωρίζει μυστικά και αποκαλύπτει κρυφά αμαρτήματα όσων τον πλησιάζουν. Πολλοί, πού έχουν πλησιάσει δαιμονιζομένους (συνήθως από περιέργεια και με έντονες αμφιβολίες) έχουν πάθει κυριολεκτικά ψυχρολουσία, όταν ο δαιμονιζόμενος άρχιζε να τους «βγάζει στη φόρα» αμαρτήματα, πού μόνο οι ίδιοι γνώριζαν. Κάτι τέτοιο, πού προφανώς δεν συμβαίνει στην περίπτωση των ψυχασθενών, είναι απόλυτα φυσικό για τους δαιμονιζομένους: ο διάβολος γνωρίζει όλα τα παρελθόντα και τα παρόντα περιστατικά. Γνωρίζει επίσης πολύ καλά τα αμαρτήματα καθενός, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ο υποκινητής αυτών των αμαρτημάτων. Και τα αποκαλύπτει, προκειμένου να προσβάλλει και να εκθέσει τον αμαρτάνοντα.

ε) Ο ψυχασθενής, παρά τις ενδεχόμενες εξάρσεις της συμπεριφοράς, διατηρεί τα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του. Ο δαιμονιζόμενος, όμως, δεν τα διατηρεί. Μεταβάλλεται συνήθως η όψη του, μεταβάλλεται εντελώς η φωνή του (π.χ. από γυναικεία γίνεται ανδρική και το αντίστροφο), «γυρίζουν» τα μάτια του, μιμείται ζώα κ.ά. Γενικά ο δαιμονιζόμενος είναι θέαμα φοβερό. Οι δαιμονιζόμενοι των Ευαγγελίων ήσαν «χαλεποί λίαν» (Ματθ. 8,28), προκαλώντας τον τρόμο στους διερχόμενους.

στ) Οι δαιμονιζόμενοι αποκτούν υπερβολική σωματική δύναμη. Τον δαιμονιζόμενο των Γαδαρηνών τον έδεναν «πέδαις και αλύσεσι», όμως έσπαγε τις αλυσίδες, συνέτριβε τα σιδηρά δεσμά «και ουδείς ίσχυεν αυτόν δαμάσαι» (Μαρκ. 5,4). Στους ψυχασθενείς μόνο εν μέρει συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κανείς δεν αποκτά τέτοια δύναμη, ώστε να σπάει αλυσίδες! Άς δούμε, όμως, και κάποια άλλα χαρακτηριστικά, πού ενδεχομένως υπάρχουν και σε ψυχασθενείς.

ζ) Ο δαιμονιζόμενος των Γαδαρηνών «ιμάτιον ουκ ενεδυδίσκετο» (Λουκ. 8,27). Ο διάβολος έχει την τάση να ξεγυμνώνει τον άνθρωπο, όχι μόνο στην περίπτωση των δαιμονιζομένων. αλλά και γενικότερα. Η ροπή προς τη γυμνότητα, πού επικρατεί στην εποχή μας, δεν αποτελεί «σημείον» της κυριαρχίας του διαβόλου στον κόσμο;

η) Επίσης, ο δαιμονιζόμενος των Γαδαρηνών «εν οικία ούκ έμενεν, άλλ’ εν τοις μνήμασιν» (Λουκ. 8,27). Η οικία και το οικογενειακό περιβάλλον δεν είναι καθόλου αγαπητά στον διάβολο, ο όποιος ωθεί σε έξοδο από το σπίτι και επιχειρεί την διάλυση της οικογένειας.

θ) Ο δαιμονιζόμενος έχει τάσεις αυτοκαταστροφής και αυτοκτονίας. Το πνεύμα πού κατείχε τον νέο του Ευαγγελίου «πολλάκις αυτόν εις πυρ έβαλε και εις ύδατα, ίνα απολέση αυτόν» (Μαρκ. 9,22). Άλλα και ο δαιμονιζόμενος των Γαδαρηνών «ην … κατακόπτων εαυτόν λίθοις» (Μάρκ. 5,6). Όταν, μάλιστα, θεραπεύτηκε και τα δαιμόνια πήγαν στους χοίρους, «ώρμησε πάσα ή αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την θάλασσαν και απέθανον εν τοις ύδασιν» (Ματθ.8,32).

Η αντιμετώπιση του δαιμονισμού και οι εξορκισμοί

Ο δαιμονισμός είναι ένα σοβαρότατο πρόβλημα για τον ίδιο τον πάσχοντα και τους οικείους του, του οποίου (προβλήματος) δεν γνωρίζουμε ακριβώς την αιτία. δηλ. δεν γνωρίζουμε για ποιόν λόγο ο συγκεκριμένος άνθρωπος δαιμονίζεται. Γενικά γνωρίζουμε ότι η αμαρτία είναι εκείνη πού ανοίγει τις θύρες εισόδου του διαβόλου στην ψυχή του άνθρωπου. Η πλήρης αποχή από τα βαριά αμαρτήματα και η κατά το δυνατόν αποφυγή των μικρότερων είναι απαραίτητη προϋπόθεση τόσο για την πρόληψη, όσο και για τη θεραπεία του προβλήματος.

Πώς θεραπεύεται ο δαιμονισμός;

Τα ιερά Ευαγγέλια διδάσκουν, όπως είδαμε, ότι θεραπεύεται δια του Χριστού, και μόνο δια του Χριστού. Ο Χριστός ήλθε «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α’ Ίω. 3,8), η δε παρουσία Του στον κόσμο συνεχίζεται μέχρι σήμερα μέσω της Εκκλησίας, πού τελεί τα ιερά Μυστήρια, ως μέσα σωστικά και θεραπευτικά για τον άνθρωπο. Η μετοχή στα Μυστήρια, ιδιαίτερα στην Εξομολόγηση και στη Θ. Κοινωνία, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση του κατ’ εξοχήν «εχθρού» του ανθρωπίνου γένους: τίποτε δεν φοβάται περισσότερο ο διάβολος από την Εξομολόγηση και τη Θ. Κοινωνία.

Για να ενεργήσουν, όμως, τα Μυστήρια απαιτείται και η προσωπική συμμετοχή, ο αγώνας για τον αγιασμό, ο οποίος πρέπει να είναι έντονος. Η απλή αποφυγή της αμαρτίας δεν αρκεί για την αντιμετώπιση του δαιμονισμού. Απαιτείται προσπάθεια για την τήρηση των εντολών του Χριστού και την απόκτηση των χριστιανικών αρετών. Γι’ αυτό ο Κύριος τόνισε χαρακτηριστικά ότι το γένος των δαιμόνων δεν εκδιώκεται παρά μόνο με προσευχή και νηστεία (Ματθ. 17,21). Ο αγώνας πρέπει να γίνεται και από τον ίδιο τον πάσχοντα, αλλά και από τους οικείους του, πρέπει δε να ενισχύεται και με την προσφυγή στη Χάρη και στις μεσιτείες της Θεοτόκου και των Αγίων της Εκκλησίας, Ιδιαιτέρα δε όσων Αγίων έχουν το ειδικό χάρισμα να εκδιώκουν δαίμονες.Στα θεραπευτικά μέσα, πού χρησιμοποιεί η Εκκλησία, ανήκουν και οι εξορκισμοί.

Οι εξορκισμοί είναι προσευχές εναντίον του διαβόλου, είναι ευχές, πού «επιτιμούν» τα πονηρά πνεύματα. Διαβάζονται από Ιερείς (απ’ όλους τους Ιερείς – δεν υπάρχουν εξειδικευμένοι Ιερείς, πού διαβάζουν εξορκισμούς) με την εξουσία πού τους έχει δοθεί από τον Χριστό και έχουν μεγάλη αποτελεσματικότητα. Δυστυχώς, όμως, ο τρόπος με τον όποιο τελούνται κάποιες φορές (δημόσια και επιδεικτικά) διακωμωδεί το σοβαρότατο πρόβλημα της θεραπείας των δαιμονιζομένων, γι’ αυτό απαιτείται μεγάλη προσοχή και διάκριση. Κατ’ αρχήν ο Ιερεύς πρέπει να διακρίνει σε κάθε περίπτωση, αν πρόκειται περί ψυχασθενούς ή δαιμονιζομένου (κάθε Ιερεύς οφείλει να είναι γνώστης και φορεύς της Ορθοδόξου Παραδόσεως, ώστε να μπορεί να διακρίνει μεταξύ των δύο καταστάσεων). Ο καταλληλότερος χρόνος τελέσεως, όταν πρέπει, είναι μετά τη θ. Λειτουργία, ώστε να έχει κοινωνήσει και ο Ιερεύς και ο δαιμονιζόμενος (αν μπορεί) με τους συνοδούς του. Οι συνοδοί πρέπει οπωσδήποτε να έχουν νηστέψει και κοινωνήσει, για να είναι προστατευμένοι από κάθε δαιμονική προσβολή. Σε καμία περίπτωση οι εξορκισμοί δεν πρέπει να τελούνται δημοσίως, παρά μόνο ενώπιον του πάσχοντος και όσων είναι αναγκαίο να τον συνοδεύουν. Επίσης δεν υπάρχει λόγος να διαβάζονται μεγαλοφώνως, μπορεί να διαβάζονται και χαμηλοφώνως.

Θεραπεύονται όλες οι περιπτώσεις δαιμονιζομένων με τα μέσα πού διαθέτει η Εκκλησία; Προφανώς δεν θεραπεύονται όλες. όπως ακριβώς δεν θεραπεύονται και όλες οι περιπτώσεις ψυχασθενών από τους ψυχιάτρους και όπως υπάρχουν γενικά αθεράπευτες ασθένειες, πού οδηγούν στον θάνατο. Θεραπεύονται, όμως, πολλές περιπτώσεις δαιμονιζομένων, ή μάλλον οι περισσότερες.

Η ολοκληρωτική απελευθέρωση από τα δαιμονικά «έργα» είναι έσχατολογικό γεγονός και θα συμβεί στη μέλλουσα Βασιλεία του Θεού. Τώρα ζούμε μόνο την «απαρχή» και τον «αρραβώνα» αυτής της μελλούσης ζωής και Βασιλείας και προγευόμεθα της μελλούσης «ελευθερίας της δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. 8,21).

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2435&Itemid=1