kantonopou’s blog

 ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

Ωραίο θέαμα να βλέπεις αυλή εκκλησίας γεμάτη λουλούδια. Θέαμα που διαθέτει ευμενώς τον άνθρωπο που επισκέπτεται το ναό. Αλλά και διδάσκει τους χριστιανούς. Γιατί ένα λουλούδι είναι δημιούργημα του Θεού. Είναι βέβαια από τα μικρότερα δημιουργήματα του Θεού, αλλ’ είναι με τόση σοφία και τέχνη κατασκευασμένο, ώστε και μεγάλοι επιστήμονες που ασχολούνται με τα φυτά θαυμάζουν το Δημιουργό. Και πως να μη τον θαυμάζουν; Η ρίζα των λουλουδιών είναι χωμένη μέσα σε κοπρισμένο χώμα. Κι’ όμως απ’ την κοπριά αυτή η ρίζα παίρνει υλικά, τα ζυμώνει και τα κάνει αρώματα.

Ζωγράφος δεν μπορεί να ζωγραφίσει με τόση τελειότητα τα διάφορα χρώματα που έχουν τα λουλούδια. Ποικιλία από αρώματα και χρώματα. Κάθε άνθος έχει ξεχωριστό χρώμα, άρωμα και ομορφιά. Ένα λουλούδι φτάνει ν’ αποδείξει πως υπάρχει Θεός.

Ο Χριστός αγαπούσε τα λουλούδια και απ’ τα λουλούδια πήρε αφορμή για να διδάξει την πρόνοια του Θεού. Είπε, πως εάν ο Θεός φροντίζει τόσο πολύ για τα λουλούδια και τα ντύνει με όμορφες στολές που τις ζηλεύουν και οι βασιλιάδες ακόμα, πόσο μάλλον θα φροντίσει για τον άνθρωπο! Ω άνθρωποι ολιγόπιστοι, όσοι ανησυχείτε για το μέλλον, πως θα ζήσετε σεις και τα παιδιά σας μέσα στο σημερινό κόσμο, ρίξτε μια ματιά στα κρίνα. Χωρίς να ’χουν αργαλειό για να υφάνουν, είναι ντυμένα με τόσο όμορφες στολές.

Ο Θεός που φροντίζει για την ενδυμασία τους πολύ περισσότερο θα φροντίσει για τη δική σας ενδυμασία. Δεν θα σας αφήσει ούτε γυμνούς ούτε νηστικούς, αρκεί όλοι να ’χετε πίστη και να ζείτε σύμφωνα με το άγιο θέλημά του.

Αλλά τα λουλούδια μας διδάσκουν και άλλο μάθημα, το μάθημα της ματαιότητος των ανθρωπίνων πραγμάτων. Βλέπεις το λουλούδι που είναι όλο δροσιά και χάρι. Αλλά δεν περνούν πολλές μέρες και το λουλούδι αυτό, κάτω απ’ τις καυστικές ακτίνες του ήλιου, μαραίνεται και ξεραίνεται.

Έτσι είναι και η ζωή του ανθρώπου. Ένα λουλούδι είναι. Κοιτάξτε ένα νέο άνθρωπο. Είναι πάνω στην ακμή της ηλικίας του. Είναι όλος χάρη και ομορφιά. Αλλά μένει για πάντα η ομορφιά και η χάρις; Ένα μικρόβιο, που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι παρά μόνο με το μικροσκόπιο, κρυμμένο μέσα στον οργανισμό του, δουλεύει ύπουλα.

Δεν περνάει πολύς καιρός και το μικρόβιο της φοβερής αρρώστιας τον ρίχνει στο κρεβάτι, ο νέος πονάει, χάνει ομορφιά και δύναμη και χάρη, και αυτός που ήταν το καμάρι του χωριού, πέφτει νεκρός… Έχει λοιπόν δίκιο η Εκκλησία μας, όταν στην κηδεία ψάλλει: «Ως άνθος μαραίνεται και ως όναρ παρέρχεται και διαλύεται πας άνθρωπος…»

***

Τα λουλούδια διδάσκουν την πρόνοια του Θεού, διδάσκουν τη ματαιότητα της ανθρωπίνης ζωής. Αλλά τα λουλούδια διδάσκουν ακόμα και την ανάσταση. Πώς;

Ακούστε.

Κάποτε είχα διαβάσει πως ένας άνθρωπος ήταν άρρωστος βαριά. Από μέρα σε μέρα περίμενε το θάνατο. Η γυναίκα και τα παιδιά του που έβλεπαν πως η ζωή του σβήνει ήταν πολύ λυπημένοι και μόλις συγκρατούσαν τα δάκρυά τους. Θα έχαναν τον προστάτη τους. Αλλ’ ο άνθρωπος αυτός ήταν ένας πιστός δούλος του Κυρίου. Ήταν επιστήμονας σπουδαίος και ασχολούνταν με τα φυτά και τα δέντρα.

Για να διδάξει και παρηγορήσει την οικογένειά του παρακάλεσε να τον κατεβάσουν στο περιβόλι που ήταν γύρω απ’ το σπίτι τους. Ήταν φθινόπωρο. Ζύγωνε χειμώνας. Όλα τα δέντρα είχαν ρίξει τα φύλλα τους. Άνθη πουθενά. Ο άρρωστος δείχνει στη γυναίκα και στα παιδιά του μια ροδιά. Βλέπετε τη ροδιά; Τους λέει. Γυμνό είναι το δέντρο από φύλλα και άνθη. Αλλά δεν θα μείνει σ’ αυτή την κατάσταση. Θα ’ρθει η άνοιξης και η ροδιά θα γεμίσει από φύλλα και λουλούδια. Η ροδιά θ’ αναστηθεί. Αλλά και εγώ, αγαπητοί μου, μοιάζω με τη ροδιά.

 Έρχεται και για μένα ο χειμώνας, ο θάνατος. Θα πεθάνω. Το σώμα μου θα μαραθεί και θα εξαφανισθεί. Αλλά πιστεύω στον Κύριό μου. Αυτός που κάνει τη ροδιά να βγάζει καινούργια άνθη και φύλλα, μπορεί να αναστήσει κι’ εμένα απ’ τον τάφο και να ντύσει την αθάνατη ψυχή μου με μια νέα όμορφη στολή, μ’ ένα καινούργιο σώμα.

Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, όταν βλέπετε την άνοιξη να γεμίζουν τα φυτά από άνθη και φύλλα, είναι σαν να βλέπετε μια εικόνα της αναστάσεως. Κάθε δέντρο ανθισμένο είναι σαν να ψάλλει: «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον Κύριον Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον.

***

Ο Χριστός αγαπάει τα λουλούδια. Και η Εκκλησία αγαπάει τα λουλούδια. Και απόδειξις είναι ότι τα χρησιμοποιεί πολλές φορές.

 Λουλούδια στον αγιασμό. Κλωνάρι βασιλικού με το σταυρό κρατάει στα χέρια ο ιερεύς, το βυθίζει στο αγιασμένο νερό και ραντίζει τους πιστούς.

Λουλούδια στη γιορτή της υψώσεως του σταυρού και την Κυριακή της σταυροπροσκυνήσεως. Λουλούδια την Κυριακή των βαΐων. Λουλούδια στον επιτάφιο τη Μ. Παρασκευή.

Λουλούδια στο γάμο, όπου τα ωραιότερα στεφάνια δεν γίνονται από νάυλον αλλά από φυσικά άνθη του αγρού. Αλλά και με λουλούδια στολίζεται ο νεκρός. Λουλούδια φέρνουν στους τάφους οι άνθρωποι που δεν ξεχνούν τους προσφιλείς τους νεκρούς. Λουλούδια παντού.

Αλλά και στα τροπάρια που ψάλλουμε τα λουλούδια αναφέρουν συχνά οι εμπνευσμένοι ποιηταί για να υμνήσουν την αγνότητα, την παρθενία, την αγιοσύνη, την αρετή. «Μυρίπνοα άνθη του παραδείσου» ονομάζονται οι άγιοι. «Κρίνον ευωδιάζον», «ρόδον το αμάραντον» ονομάζεται η Παναγία.

***

Αυτή την παράδοση της Εκκλησίας γύρω από τα άνθη ας συνεχίζουν οι ιερείς και επίτροποι. Οι ιερείς που αγαπούν την ευπρέπεια των ναών ας φροντίζουν να καθαρίζουν το προαύλιο του ναού, να το φυτεύουν με άνθη, και έτσι το προαύλιο θα είναι ένας ωραίος κήπος, που θα μας δίνει μια εικόνα του άλλου κήπου, του πνευματικού κήπου, της Εκκλησίας, και ακόμη περισσότερο θα μας δίνει την εικόνα του άλλου εκείνου πνευματικού κήπου με τα αφάνταστα κάλλη, που ονομάζεται παράδεισος.

Είθε δια πρεσβειών της υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των αγίων να γίνουμε κι’ εμείς κληρονόμοι του παραδείσου.

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

Να σας ζήσει – Μια προσέγγιση στο Μυστήριο του Βαπτίσματος
Perists

 Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου (2009)

23/12/2009

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὅπου κι̉ ἄν στρέψουμε τό βλέμμα στόν τόπο μας καί στήν Οἰκουμένη ὁλόκληρη εἶναι εὔκολο νά νοιώσουμε τό ἀγκάθι τῆς ἀπογοήτευσης νά μᾶς πληγώνει. Τά ἀπανταχοῦ τῆς γῆς εἰδησεογραφικά δεδομένα εἶναι ἀψευδεῖς καθημερινοί μάρτυρες τῶν προβλημάτων καί τῶν ὀδυνῶν πού μαστίζουν κάθε γωνιά τῆς γῆς.

Ἐν μέσω τῶν θλίψεων καί τῶν δοκιμασιῶν πού μοιάζουν νά ἀπειλοῦν ἀκόμη καί τή φυσική ἐπιβίωση τοῦ πλανήτη μας καί τῶν κατοίκων του νοιώθω βαθιά τήν εὐθύνη καί ἔντονη τήν ἐπιθυμία νά ὑπενθυμίσω στεντορίᾳ τῇ φωνῇ σέ ὅλους καί στόν καθένα προσωπικά ὅτι ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ.Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ ὅλους ἀνεξαιρέτως καί κανείς δέν στερεῖται τοῦ δικαιώματος στήν ἐλπίδα.

Ἡ ἀκλόνητη βεβαιότης ὅτι ὁ Θεός εἶναι παρών στή ζωή μας καί μᾶς ἀγαπᾶ δέν στηρίζεται σέ ὑποθέσεις, θεωρίες καί φιλοσοφικούς στοχασμούς. Ἡ μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων φανερώνει μέ τόν πλέον κατηγορηματικό τρόπο τήν ἔμπρακτη καί ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά ἑμᾶς, διότι «ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν͵ ὅτι τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον ἵνα ζήσωμεν δι΄ Αὐτοῦ» (Ἰωαν. 4, 9).

Ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτει μέ τόν πιό ἄμεσο, τόν πιό ὁρατό, τόν πιό φιλάνθρωπο καί ἀδιαμφισβήτητο τρόπο ὅτι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Ἰωαν. 4, 8).

Χριστούγεννα σημαίνει ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος «ἵνα θεώσῃ τόν ἄνθρωπον». Σημαίνει ὅτι ὁ Θεός ἦρθε νά ἑνωθεῖ μέ τήν ἀνθρωπότητα καί νά εἶναι γιά κάθε ἄνθρωπο καί γιά ὅλους ὁ Ἐμαννουήλ «ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός» (Ματθ. 1, 23). Ἦρθε νά μοιραστεῖ τόν πόνο καί τήν ἀγωνία μας καί νά μᾶς λυτρώσει ἀπ̉ αὐτά καί ἀπό ὅσα ἄλλα προσπαθοῦν νά ἐπιβάλλουν τήν ἐξουσία τοῦ θανάτου ἐπί τῆς ζωῆς. Ἦρθε «καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰωαν. 1, 14). Ἦρθε, ἔμεινε καί θά παραμένει μεθ̉ ἡμῶν «πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. 28, 20).

Χριστούγεννα σημαίνει ὅτι τίποτα πιά, καμιά θλίψη, καμιά δυσκολία, καμιά τραγωδία δέν μπορεῖ νά ἀφανίσει τήν ἐλπίδα, δέν μπορεῖ νά ὑπερνικήσει τή βεβαιότητα ὅτι στό τέλος θά ἐπικρατήσουν ἡ ἀλήθεια καί ἡ ἀγάπη στή ζωή τοῦ κόσμου. Τίποτα δέν μπορεῖ νά νικήσει τήν ἐλπίδα πού γεννᾶ ἡ ἐπίγνωση ὅτι ὁ Χριστός γεννήθηκε γιά νά μᾶς λυ-τρώσει ἀπό τήν ἁμαρτία καί τό θάνατο.

Δέν εἶναι κρίμα λοιπόν τό μήνυμα τῆς ἐλπίδας πού ἀναδύεται ἀπό τή φάτνη τοῦ νε-ογέννητου Χριστοῦ νά χάνεται μέσα σέ πλαστικοποιημένες καί κενές νοήματος τάχα γιορταστικές ἀποδράσεις; Δέν εἶναι κρίμα οἱ ἀπανταχοῦ τῆς γῆς ἄρχοντες νά ἀποφασίζουν γιά τή ζωή τοῦ κόσμου, ἀλλά καί ὁ καθένας μας γιά τή δική του ζωή, σάν νά μήν γεννήθηκε ὁ Χριστός;

Δέν ἔχουμε πιά τό δικαίωμα νά ζοῦμε σάν νά μήν ἔχουμε δεῖ νά ἐπαληθεύεται ἔμπρακτα καί ὀδυνηρά τό γεγονός ὅτι, ὅπου ἐξορίζεται ὁ Χριστός ἀπό τή ζωή μας καί περιφρονεῖται τό Εὐαγγέλιο Του, ἐκεῖ ἐπικρατοῦν ἡ ἀδικία, ἡ ἀλαζονεία, ἡ καταπίεση, ἡ ἀπληστία, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ὑποκρισία καί ἡ ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπου. Καί τότε κάνουν τήν ἐμφάνιση τους οἱ ποικῖλες τραγικές συνέπειες: τά μίση, οἱ πόλεμοι, ἡ ἐκμετάλλευση καί ἐξουθένωση τῶν φτωχῶν καί τῶν ἀδυνάτων, οἱ οἰκονομικές κρίσεις, οἱ οἰκολογικές καταστροφές καί ἄλλα πολλά, πού ὑποδεικνύουν ὅτι ἡ ἐπικράτηση τῆς ἁμαρτίας δέν εἶναι ἄμοιρη συνεπειῶν γιά τόν ἄνθρωπο.

Χριστούγεννα σημαίνει ὅτι τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας πού γεννᾶ τήν ἀδικία καί ἀπανθρωπίζει τόν ἄνθρωπο διαλύεται στό φῶς πού ἀκτινοβολεῖ ἡ ἀνατολή τοῦ «Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης». Σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθωπος μπορεῖ νά ξαναβρεῖ τίς ἀληθινές διαστάσεις τῆς ἀνθρωπιᾶς καί τῆς ἁγιότητας. Σημαίνει ὅτι ἡ δυνατότητα τῆς χαρᾶς δέν ἔχει χαθεῖ ἀπό τόν κόσμο.

Ἐπιτρέψτε μου λοιπόν νά ἀπευθύνω στήν ἀγάπη σας τά ἴδια λόγια πού ἄκουσαν οἱ ποιμένες τῆς Βηθλεέμ ἀπό τά χείλη τοῦ ἀγγέλου: «Μὴ φοβεῖσθε˙ ἰδού γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ͵ ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτὴρ, ὅς ἐστιν Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυίδ. Καὶ τοῦτο ὑμῖν τὸ σημεῖον˙ εὑρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον, κείμενον ἐν φάτνῃ» (Λουκ. 2, 10-12).

Μήν ἀφήνετε λοιπόν τίς δοκιμασίες καί τούς πειρασμούς νά σᾶς καταβάλλουν. Μή Φοβεῖσθε! Σήμερα γιορτάζουμε τά Χριστούγεννα καί ἔχουμε κάθε λόγο καί κάθε δικαίωμα νά νοιώθουμε χαρά μεγάλη. Διότι σήμερα γεννήθηκε ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἄς κάνουμε ξανά τήν πίστη καί τήν ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τρόπο ζωῆς καί ἄς ψάξουμε βαθιά μέσα μας, στή φάτνη τῆς καρδιᾶς μας. Καί θά βροῦμε ἐκεῖ τό σημεῖο καί τήν αἰτία τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας: θά βροῦμε τόν Θεό ὡς «βρέφος ἐσπαργα¬νωμένον, κείμενον ἐν φάτνῃ».

Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

 ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ

Ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, ο άνθρωπος εδώ στη γη είναι το πιο έξοχο δημιούργημα του Θεού. Αυτοί που λένε πως έτσι παρουσιάστηκε ο άνθρωπος, χωρίς θεϊκή επέμβαση, δεν ξέρουν τι λένε. Είναι σαν να λένε, πως ένα αεροπλάνο που πετάει στον ουρανό έτσι φύτρωσε, χωρίς την εργασία του ανθρώπου.

Το αεροπλάνο, το ρολόι, το αυτοκίνητο, ο πύραυλος γίνονται απ’ τον άνθρωπο. Αλλά τι είναι αυτά μπροστά στον ίδιο τον άνθρωπο, που ως σώμα μεν είναι ένα τέλειο εργοστάσιο εφοδιασμένο με πολύ λεπτά μηχανήματα, ως ψυχή δε είναι κάτι το καταπληκτικό; Ύλη και πνεύμα είναι ο άνθρωπος, κυρίως όμως πνεύμα. Έξοχο δημιούργημα του Θεού.

***

Ο άνθρωπος πλάστηκε απ’ το Θεό αθάνατος, αλλά με ένα όρο, να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αλλά δυστυχώς, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο πρώτος άνθρωπος δεν τήρησε την πρώτη εντολή που του ’δωσε ο Θεός στον παράδεισο.

Ο Αδάμ παρέβη την εντολή, αυτός και η γυναίκα του η Εύα, αν και ήξεραν από σαφή προειδοποίηση του Θεού, πως αν παραβούν την εντολή του θα πεθάνουν.Αποτέλεσμα λοιπόν της παραβάσεως της εντολής του Θεού είναι ο θάνατος. Ο Θεός, ύστερα από την πτώση, είπε στον Αδάμ: «Γη ει και εις γην απελεύση» (Γεν. 3, 19).

 Το σώμα σου, ω άνθρωπε, είναι κατασκευασμένο από ύλη. Ναι, από ύλη. Αν πάρει κανείς ένα σώμα ανθρώπου και το κάνει ανάλυση στο χημείο, θα δει πως το σώμα αποτελείται από νερό, λίπος, ασβέστη, σίδερο, φώσφορο… όπως λένε οι ειδικοί, απ’ τα υλικά του σώματος μπορείς να φτιάξεις λίγα σαπούνια, λίγα κουτιά σπίρτα, λίγα καρφιά και λίγο ασβέστη! Μη σας φαίνονται αυτά παράξενα.«Γη ει και εις γην απελεύση».

 Οι επιστήμονες ξέρουν από τι υλικά είναι φτιαγμένο το σώμα του ανθρώπου. Εν τούτοις δεν μπορούν να ενώσουν τα διάφορα αυτά υλικά και να κάνουν ένα ζωντανό άνθρωπο. Μόνο η δύναμις του Θεού πήρε αυτά τα υλικά, τα ζύμωσε όπως η γυναίκα ζυμώνει το αλεύρι, και έγινε το θαύμα, έγινε το ανθρώπινο σώμα. Αυτά τώρα τα υλικά όταν πεθάνει ο άνθρωπος, δεν μπορούν να διατηρηθούν. Αρχίζουν να διαλύωνται και να σαπίζουν. Εκατομμύρια μικροοργανισμοί, ζωύφια του θανάτου, αναπτύσσονται, εργάζονται νύχτα μέρα, και μέσα σε μικρό διάστημα το σώμα κατατρώγεται. Μένουν μονάχα τα κόκκαλα. Αλλά κι αυτά, όταν ριχτούν στο χωνευτήρι, με τον καιρό διαλύονται και απ’ το ανθρώπινο σώμα δεν μένει παρά μια χούφτα στάχτη. Και βλέποντας ο άνθρωπος τη στάχτη θυμάται αυτό που ακούγεται στη νεκρώσιμη ακολουθία: «Εμνήσθην του προφήτου βοώντος· Εγώ ειμί γη και σποδός…». Θυμήθηκα λέει, τον προφήτη που έλεγε πως ο άνθρωπος είνε χώμα και στάχτη.

***

Ναι! Φθαρτό, λόγω της αμαρτίας, κατάντησε το σώμα. Αλλ’ η ψυχή που κατοικεί μέσα στο σώμα είνε αθάνατη. Αυτή με το θάνατο βγαίνει απ’ το σώμα εξακολουθεί να ζει σ’ έναν άλλο κόσμο, τον κόσμο των πνευμάτων, περιμένει τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου, οπότε η ψυχή θα ντυθεί με το σώμα αλλά το σώμα εκείνο θα διαφέρει απ’ το πρώτο. Το νέο σώμα θα είνε άφθαρτο, όπως ήταν το σώμα του ανθρώπου προτού να αμαρτήσει.

Εφ’ όσον δε ο άνθρωπος είνε κυρίως ψυχή αθάνατη, μπορούμε να λέμε πως ο άνθρωπος ποτέ δεν πεθαίνει. Το σώμα πεθαίνει, αλλά ο άνθρωπος ως ψυχή ζει. Γι’ αυτό και ο Χριστός είπε πως ο Θεός δεν είνε Θεός νεκρών αλλά ζώντων. «Πάντες γαρ αυτώ ζώσιν» (Λουκ. 20, 38). Αυτοί που πέθαναν δεν έχουν έρθει στην ανυπαρξία, όπως λένε οι υλισταί και μαζί μ’ αυτούς οι χιλιασταί, αλλά ζουν κοντά στο Θεό. Πόσο μεγάλη, αλλά και πόσο παρήγορη είναι η αλήθεια αυτή της πίστεώς μας!Ο άνθρωπος ως σώμα πεθαίνει. Να μείνει άταφος; Είναι όχι μονάχα αμαρτία, αλλά και κίνδυνος υγείας. Στα παλιά χρόνια όταν βασίλευε η ειδωλολατρία, βαλσαμώνανε τους νεκρούς, γιατί νομίζανε ότι έτσι διατηρείται η ύπαρξίς τους. Αυτό έκαναν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, και μέχρι σήμερα σώζονται βαλσαμωμένα σώματα που λέγονται μούμιες.

Άλλοι δε λαοί, όπως οι Ρωμαίοι, έκαιγαν τα σώματα των νεκρών και τη στάχτη που έμενε τη φύλαγαν μέσα σε ειδικά δοχεία, που στην περίπτωση των πλουσίων ήταν κατασκευασμένες από πολύτιμα μέταλλα. Και σήμερα σε μεγάλες πόλεις της Αμερικής και της Ευρώπης εκτός απ’ την ταφή έχουν και την καύσι των νεκρών.

***

Η ορθόδοξος Εκκλησία δεν εγκρίνει την καύσι των νεκρών. Πιστή η Εκκλησία μας στο λόγο του Θεού «Γη ει και εις γην απελεύσι» (Γεν. 3, 19) ακολουθεί την αποστολική παράδοση. Οι νεκροί θάβονται αλλά ποια η διαφορά μεταξύ ειδωλολατρικής και χριστιανικής ταφής! Οι ειδωλολάτρες, που δεν πίστευαν στην αθανασία της ψυχής, έκλαιγαν απαρηγόρητα. Υπήρχε δε συνήθεια μαζί με τους νεκρούς άντρες να θάβονται και οι γυναίκες τους και οι δούλοι τους ζωντανοί! Φρικτές κηδείες. Καμία ακτίνα ελπίδας, καμία ακτίνα φως δεν φώτιζε το φοβερό σκοτάδι του τάφου. Θάνατος για τους ειδωλολάτρες σήμαινε εκμηδένιση, τελεία εξαφάνιση. Αλλ’ οι χριστιανοί, οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων, με διαφορετικά συναισθήματα συνόδευαν του νεκρούς στους τάφους. Λυπούνταν μεν κι αυτοί που χωρίζονταν προσωρινά από τα αγαπητά τους πρόσωπα, αλλά και χαίρονταν γιατί ο άνθρωπός τους έφευγε απ’ τη ζωή αυτή, που είνε ζυμωμένη με τον πόνο και το δάκρυ, και πήγαινε σε μια άλλη ζωή ευτυχισμένη και αιώνια.

Και όπως σήμερα αποχαιρετούμε ένα αγαπητό μας πρόσωπο που μεταναστεύει στην Αμερική ή στην Αυστραλία για να ζήση καλύτερα, έτσι και οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων αποχαιρετούσαν τους ανθρώπους τους, που με το θάνατο μετανάστευαν από τη γη στον ουρανό. Μετάστασις όχι εξαφάνισις ο θάνατος. Γι’ αυτό όσοι πέθαιναν με την πίστι στο Χριστό δεν ονομάζονταν νεκροί αλλά «κεκοιμημένοι», τα δε νεκροταφεία «κοιμητήρια». Ένας ύπνος θεωρείτο ο θάνατος. Πάνω στις πλάκες που σκέπαζαν τα σώματα των νεκρών μέσα στις κατακόμβες της Ρώμης δεν υπάρχει η λέξις «απέθανε», αλλά «εκοιμήθη εν Κυρίω».

***

Κοιμητήρια, λοιπόν, και όχι νεκροταφεία πρέπει να ονομάζονται οι τόποι που θάβονται οι νεκροί των χριστιανών.Οι νεκροί σε παλαιότερη εποχή θάβονταν μέσα στις εκκλησίες ή στον αυλόγυρο των εκκλησιών.

Οι χριστιανοί τότε δεν φοβούνταν το θάνατο. Η θύμισις του θανάτου ήταν γι’ αυτούς ένα ισχυρό κίνητρο για μια ανώτερη ζωή. Όπως λέει η Γραφή, να θυμάσαι το θάνατο και ποτέ δεν θ’ αμαρτήσεις.Για λόγους υγείας τα νεκροταφεία τώρα ορίσθηκε να βρίσκονται έξω απ’ τα χωριά και τις πόλεις.

Αλλ’ αυτό δεν σημαίνει πως τα νεκροταφεία πρέπει να μένουν απεριποίητα. Δυστυχώς υπάρχουν χωριά που τα νεκροταφεία βρίσκονται σε αθλία κατάσταση. Ενώ θα ’πρεπε να είναι περιποιημένα και να μοιάζουν με κήπο ωραίο, δεντροφυτεμένο, όπως συμβαίνει σε άλλα μέρη, εδώ τα νεκροταφεία ως επί το πλείστον παρουσιάζονται σε αθλία κατάσταση. Ούτε λουλούδια ούτε δέντρα αλλ’ ούτε και φράχτες. Χορτάρια και αγκάθια και φίδια εκεί. Αυτοί που πέθαναν άφησαν σπίτια και περιουσίες στα παιδιά τους, αλλ’ αυτά αχάριστα και άστοργα παιδιά, καμιά φροντίδα δεν δείχνουν για τους τάφους των γονιών τους.

Οι κοινότητες και οι δήμοι, στους οποίους έχουν περιέλθει τα νεκροταφεία με τελευταίο διάταγμα, έχουν ιερή υποχρέωση να φροντίσουν για τα νεκροταφεία, αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένη και χριστιανική χώρα.

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

Δεν γίνονται άσκοπα οι προσφορές γι’αυτούς που πέθαναν, ούτε οι ικεσίες, ούτε οι ελεημοσύνες, όλα αυτά το …  Πνεύμα τα διέταξε, θέλοντας να ωφελούμαστε εμείς μεταξύ μας.

Διότι πρόσεχε. Ωφελείται εκείνος με τη βοήθεια σου, ωφελείσαι  και συ εξαιτίας εκείνου. Περιφρόνησες τα χρήματα, αφού αποφάσισες να επιτελέσεις κάτι σπουδαίο. Και εσυ έγινες αίτιος της σωτηρίας αυτού, και εκείνος για σένα έγινε αίτιος ελεημοσύνης.

Να μη αμφιβάλλεις, οτι θα αποκομίσεις κάποια ωφέλεια.Δεν αναφωνεί άσκοπα ο διάκονος “Υπέρ των εν Χριστώ κεκοιμημένων, και των τας μνείας υπερ αυτών επιτελουμένων”. Δεν είναι ο διάκονος εκείνος, που αναφωνεί αυτά, αλλά το Πνεύμα το άγιο.

Και αλλου λέγει :Και αυτό είναι νόμος της φιλανθρωπίας του Θεού. Χήρες, που στέκονται γύρω και που κλαίνε, όχι μόνο απο τον παρόντα, αλλά και απο τον μέλλοντα θάνατο μπορούν να διασώσουν κάποιον.Ιωάννης Χρυσόστομος- ομιλία ΚΑ- εις τα Πράξεις των ΑποστόλωνΤόμος 15, εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς.

Χιλιάδες άνθρωποι στις 80 χώρες που υπάρχει Ορθόδοξη Ιεραποστολή περιμένουν τη δική σου βοήθεια,μέσω των Ορθοδόξων Ιεραποστόλων. Μην τους την αρνηθείς. Και εις μνήμην των κεκοιμημένων προγόνων, συγγενών και φίλων, όπως τονίζει ο Ιερός Χρυσόστομος. Και αύριο και κάθε μέρα μπορούμε να προσφέρουμε ΑΓΑΠΗ. Μην καθυστερείς, μην αναβάλλεις να προσφέρεις. Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα αναχωρήσει από την ζωή για την αιωνιότητα. Τώρα είναι η ώρα της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, της εξομολόγησης, της αγάπης, της ελεημοσύνης.

Πληροφορίες ΕΔΩ.

Πηγή:http://ierapostoli.wordpress.com/2009/12/23/ieros_xrisostomos/#more-4177

Καλοστεριωμένοι – Για ένα επιτυχημένο γάμο. Για μια ευτυχισμένη οικογένεια. Perists

Δ. ΚΩΤΣΑΚΗΣ – Το άστρο της Βηθλεέμ
perists

«Εις τα ίδια ήλθε και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον».

Την ενανθρώπηση του Υιού του Θεού της αγάπης γιορτάζουμε. Με εκδηλώσεις δοξολογικές, ευφρόσυνες. Με ευχές εγκάρδιες· ή απλώς συμβατικά, για να τηρήσουμε το έθιμο. Για τους πιστούς ο ερχομός αυτός υπήρξε το καθοριστικό γεγονός της ζωής του κόσμου. Παράλληλα όμως με την ολόψυχη αποδοχή του Χριστού, άρχισε από την πρώτη στιγμή και η απόρριψή Του. Όταν γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, η Παναγία Μητέρα Του «ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη, διότι ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι». Δεν Του παραχωρήθηκε κάποιος κατάλληλος χώρος ούτε την κρίσιμη ώρα της γεννήσεώς Του. Αλλά και αργότερα, στη διάρκεια της δημόσιας δράσεώς Του, οι υπεύθυνοι του πολιτικού, κοινωνικού και θρησκευτικού κατεστημένου, Τον είδαν επίσης σαν ξένο. Και «μισούντες θανατούσιν ως ξένον». Αυτόν, «τον εκ βρέφους ως ξένον, ξενωθέντα εν κόσμω… όστις οίδε ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους».

«Ήλθε στους δικούς Του, αλλά οι δικοί Του δεν Τον δέχθηκαν». Αυτή η φράση σχετίζεται κυρίως με τον εβραϊκό λαό, μέσα στον οποίο γεννήθηκε ο Ιησούς. Αλλά αναφέρεται ευρύτερα και σ’ ολόκληρο το γένος των ανθρώπων, προς το όποιο ήλθε ο Χριστός. Για πολλούς ανθρώπους, ακόμα και στις κοινωνίες που φέρουν το όνομά Του, ο Χριστός παραμένει ο Ξένος. Η στάση απέναντι στον ξένο ποικίλλει. Άλλοτε καθορίζεται από περιέργεια, κάποτε από προσδοκία. Συνήθως όμως διεγείρει ανησυχία ή και φόβο. Μια σύντομη συνάντηση μαζί Του, αλλά για λίγο, μόνο στις γιορτές. Ενδεχομένως να αποδειχθεί χρήσιμος και εκμεταλλεύσιμος για διάφορα ιδιοτελή σχέδια.

Ο Χριστός, και κατ’ επέκταση οι απεσταλμένοι Του, οι συνεπείς μαθητές Του, η Εκκλησία Του, παραμένουν ξένοι για την καθιερωμένη λογική της σύγχρονης κοινωνίας, εφόσον επιμένουν να προσβλέπουν σε μια άλλη πραγματικότητα που υπερβαίνει την καθημερινότητα, στη «βασιλεία του Θεού», εφόσον ζουν με εντιμότητα, με ανιδιοτελή αγάπη και αυταπάρνηση ατενίζοντας το Σταυρό και την Ανάσταση. Πράγματα ξένα για κοινωνίες, που έχουν θεσμοθετήσει την υποκρισία, την πλεονεξία, τη βία, τη φιληδονία, την πολύμορφη εγωπάθεια. Ο Χριστός παραμένει ξένος στις άδικες επιλογές που καθορίζουν την πορεία του κόσμου βάσει των λεγομένων «δογμάτων» της διεθνούς οικονομίας, της πολιτικής σκοπιμότητος, των ιδιοτελών στόχων των εκάστοτε ισχυρών.

Κι όμως αυτός ο Ξένος είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει βάσεις και κριτήρια για λύσεις στα σύνθετα προβλήματα της οικουμένης. Αυτός ο Ξένος, που ακαθόριστα φοβούνται πολλοί, είναι ο μόνος που μπορεί να μας λυτρώσει από τις ποικίλες δουλικές εξαρτήσεις, από κάθε είδους παραισθησιογόνα, από τη μοναξιά, από τον φόβο της αρρώστιας, της αποτυχίας και τελικά του θανάτου, προσφέροντας την ελπίδα και το φως της Αναστάσεως. Είναι Εκείνος που μας προσήγαγε στον Πατέρα «εν ενί Πνεύματι», για να μην είμαστε πια «ξένοι και πάροικοι» στον κόσμο «αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού». Είναι ο μόνος ικανός να δώσει νόημα, δύναμη και ειρήνη στην ανθρώπινη ζωή.

«Όσοι δε έλαβον αυτόν έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού».Συνήθως η φράση αυτή μεταφράζεται: σε όσους τον δέχθηκαν έδωσε το δικαίωμα να γίνουν παιδιά του Θεού. Αλλά η λέξη «εξουσία», που χρησιμοποιεί ο Ευαγγελιστής, αποκαλύπτει κάτι πολύ δυναμικότερο. Πρόκειται για προσφορά χάριτος, δυνάμεως, «εξουσίας», που συνδέεται άμεσα με την υιοθεσία από τον μόνο Δημιουργό και εξουσιαστή του σύμπαντος. Το να γίνεις τέκνο Θεού κατά χάρη δεν σημαίνει την αποξένωση από τον κόσμο αλλά την είσοδο στη καρδιά του νοήματος και του ρυθμού του κόσμου. Δεν οδηγεί σε φυγή ή αποκαρδίωση αλλά σε υπεύθυνη παρουσία και δράση μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, μέσα στην κτίση. Με την άνεση, τη σοβαρότητα, την υπευθυνότητα, τη διάθεση θυσίας των παιδιών του Θεού. Πρόκειται για εξουσία αλήθειας, δικαιοσύνης, ειρήνης, σταυρικής αγάπης.

Όσοι Τον δέχτηκαν έγιναν αναζητητές της αλήθειας σε όλες τις σφαίρες της ζωής, φορείς αλήθειας σε όλες τις εκφράσεις του κοινωνικού βίου. Όσοι Τον αποδέχθηκαν και έζησαν εν Αυτώ, έμαθαν και μπόρεσαν να καταλάβουν πως ό,τι υπάρχει, γη, ουρανός, όλα τα πλάσματα, η κτίση ολόκληρη, είναι δικά Του. Ο σεβασμός και η προσοχή για τη φύση εκφράζουν έμπρακτα ευγνωμοσύνη και δοξολογία στο Όνομά Του.

Όσοι Τον ακολούθησαν πιστά, αναδείχθηκαν ως παράγοντες ειρήνης σε όλες τις ώρες της ζωής τους. Προσφέροντας τροφή και στήριγμα στο πεινασμένο, νερό στο διψασμένο, επίσκεψη στον ασθενή και φυλακισμένο, αξιοπρέπεια και συμπαράσταση στο ξένο . Προσφέροντας λόγο συγγνώμης και καταλλαγής σε καιρούς κοινωνικών κρίσεων, αγωνιζόμενοι για τη συμφιλίωση ατόμων, κοινωνικών συνόλων, φυλετικών ομάδων και λαών. Όσοι συνδέθηκαν μαζί Του ακτινοβόλησαν όπως Εκείνος αγάπη ανυπόκριτη στους εγγύς και τους μακράν, ακόμη και σ’ αυτούς που τους κατεδίωξαν και τους μίσησαν.

Πώς όμως ουσιαστικά θα Τον δεχθούμε; Εδώ κορυφώνεται το μήνυμα και η πρόσκληση της γιορτής. Πριν από όλα, πρέπει να παραμερίσουμε τις προκαταλήψεις μας για το μεγάλο Ξένο, που μας δημιούργησαν ακατάστατα διαβάσματα και πλάνες θεωρίες. Ας μην Τον προσπερνούμε από μακριά. Καιρός να Τον πλησιάσουμε. Να εντείνουμε την προσοχή μας στα εκπληκτικά που αναγγέλλει για τον κόσμο και το νόημά του, για τη ζωή και το θάνατο. Να σιωπήσουμε ευλαβικά, με παρατεταμένη ενατένιση μπροστά στην ανεπανάληπτη μορφή Του, στο θεανδρικό μυστήριο του προσώπου Του. Ο τρόπος και ο όρος για να γίνουμε δικοί Του παραμένει σαφής «τοις πιστεύουσιν εις το Όνομα αυτού». Απαιτείται η προσωπική μας πίστη. Δεν αρκεί η καταγωγή από κάποια οικογένεια που κάποτε πίστευε. Προσωπική πίστη σημαίνει πλήρη εμπιστοσύνη στο Χριστό, «εις το όνομα αυτού», δηλαδή στην ιδιαιτερότητά Του, στην ταυτότητά Του, όπως η Εκκλησία την ομολογεί, πίστη στο σαρκωθέντα Λόγο, του Υιό του Θεού, τον Μεσσία και Λυτρωτή.

Αντίθετα, τίποτε δεν μας αποξενώνει από το Χριστό περισσότερο από την αλαζονεία μας, την οποιαδήποτε μορφή επάρσεως για τις γνώσεις, τον πλούτο, την κοινωνική θέση ή, το χειρότερο, για τη δήθεν ευσέβειά μας. Και τίποτε δεν μας φέρνει πιο κοντά Του από την απλότητα, την εσωτερική αγνότητα και την ειλικρινή μετάνοια. Μόνο οι ταπεινωμένοι στην καρδιά μπορούν να Τον πλησιάσουν αυτοί που νιώθουν «πτωχοί», τόσο από εξωτερικά ερείσματα όσο και από τη δική τους αυτάρκεια. Μόνον οι εσωτερικά απλοί και αυθόρμητοι σαν τα παιδιά μπορούν να πέσουν στην αγκαλιά Του και να νιώσουν τον πατρικό ασπασμό Του. Να γίνουν παιδιά Του.

Και πάλι αυτά τα Χριστούγεννα μας προσεγγίζει με ένα προσωπικό τρόπο ο Χριστός. Αυτός ο τόσο γνωστός, και ακόμη τόσο άγνωστός μας. Έρχεται να μας προσφέρει τη δυνατότητα, τη χάρη, κι ακόμη την «εξουσία» να γίνουμε τέκνα του Θεού της αγάπης. Μας πλησιάζει όμως πάντα με απόλυτο σεβασμό στην ελευθερία μας. Ας μην Τον αντιμετωπίσουμε σαν ξένο – ­έστω ευγενικά, αλλά σαν ξένο. Είναι δικός μας· είμαστε δικοί Του. Μόνο Αυτός μπορεί να μας ελευθερώσει από την αμαρτία, την υπαρξιακή αγωνία, την αποξένωση που νιώθουμε συχνά μέσα στον κόσμο, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.

Ας Τον υποδεχθούμε με εμπιστοσύνη, ανοίγοντας διάπλατα τις θύρες του νου και της καρδιάς μας. Μόνον Αυτός, ο Υιός του Θεού της Αγάπης, μπορεί να μας χαρίσει την ειρήνη, την ελπίδα, την αντοχή, τη δύναμη να συγχωρούμε και ν’ αγαπάμε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς οριοθετήσεις.

Ας χαρούμε όλοι μας, τις άγιες τούτες μέρες, αυτά τα ανεκτίμητα δώρα του Ιησού Χριστού, του ενανθρωπίσαντος Λόγου του Θεού. Χρόνια πολλά, ευλογημένα από την παρουσία Του.

(Αναστασίου, Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας. «Θεός εφανερώθη εν σαρκί…». Εκδ. Μαΐστρος, 2006)

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com/

 Κάιρο- Έχει αποδέκτες τους Βεδουίνους, απογόνους, όπως λένε, των στρατιωτών που έστειλε στα βάθη των αιώνων ο Ιουστινιανός για να προστατεύσουν τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, και φέρνει την ελπίδα ανάπτυξης καταμεσής της πιο άγριας αιγυπτιακής ερήμου, της χερσονήσου του Σινά, η οποία εκτείνεται στο ανάποδο «δέλτα» άγονης γης που ενώνει την Αφρική με την Ασία. Κτίστηκε από κόκκινο γρανίτη, το πέτρωμα της περιοχής, στους πρόποδες του όρους Χωρήβ, όπου ο Μωυσής έλαβε τις Δέκα Εντολές, γι’ αυτό και πήρε το όνομα του Προφήτη.

 Ο λόγος για το ελληνικό σχολείο, το τρίτο κατά σειρά νηπιαγωγείο στις ερήμους της Αιγύπτου, που έκτισε, με συγχρηματοδότηση κατά 75% από το υπουργείο Εξωτερικών, η Μη Κυβερνητική Οργάνωση HEDA, μία ΜΚΟ που χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες μιας χούφτας ανθρώπων και αρκετών φίλων τους καταφέρνουν να αφήνουν μικρές ελληνικές οάσεις ανάπτυξης σε γωνιές όπου η ζωή έχει ακόμη πρωτόγονες διαστάσεις.

Τα εγκαίνια του σχολείου έγιναν με όλες τις τιμές τη μεγάλη ημέρα για τη Μονή, την εορτή, κατά το παλαιό ημερολόγιο, της αγίας προστάτιδός της Αικατερίνης, παρουσία του αρχιεπισκόπου Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ. Δαμιανού, και των φιλοξενούμενών του, λόγω της εορτής, αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσόστομου και μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου. Παρουσία, βεβαίως, και των τοπικών αρχών, του δημάρχου της μικρής βεδουίνικης κωμόπολης με το όνομα Αγία Αικατερίνη και τους 2.000 κατοίκους, Τάχα Μοχάμεντ Ελ Μπορόλσι -ο οποίος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς το ελληνικό κράτος- και φυσικά του εκπρόσωπου της ελληνικής πολιτείας, του επιτετραμμένου της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο Δημήτρη Ζεβελάκη, του προέδρου της HEDA Ηλία Νομπιλάκη, των μελών και φίλων της ελληνικής ΜΚΟ και κυρίως των παιδιών, μελλοντικών μαθητών, που μια μέρα πριν έπαιζαν ξυπόλητα στις αυλές των σπιτιών τους.

«Η βοήθεια αυτή ελπίζουμε ότι θα δώσει μια μικρή ώθηση στην ανάπτυξη της περιοχής, ενισχύοντας τους δεσμούς φιλίας Ελλάδας και Αιγύπτου», είπε ο πρόεδρος της HEDA Ηλίας Νομπιλάκης, παραδίδοντας το σχολείο και εκφράζοντας την ελπίδα ότι αυτό θα «αγκαλιάσει» τα μικρά παιδιά και θα διευκολύνει τις μητέρες τους που με μια πιο συστηματική προσπάθεια τελευταία παράγουν εντυπωσιακά βεδουίνικα κεντήματα.

Η ιδέα και κατόπιν η ενθάρρυνση για το κτίσιμο του σχολείου ανήκει στον αρχιεπίσκοπο κ. Δαμιανό και στην αγάπη του για τους Βεδουίνους της Μονής, που «ανασαίνουν» μαζί της, αλλά και την Παιδεία. Ο κ. Δαμιανός ευχήθηκε πλήρη επιτυχία στο νηπιαγωγείο που με το όνομά του δίνει και πνευματική διάσταση, όπως είπε, καθώς ο προφήτης Μωυσής είναι ο πνευματικός δάσκαλος και για τους χριστιανούς και για τους μουσουλμάνους.

Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά -που από το 2002 αποτελεί μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ- είναι ένα μοναδικό δείγμα ειρηνικής συμβίωσης  των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών μέσα στην απεραντοσύνη της ερήμου. Δεσπόζει μεγαλόπρεπη στα 6.500 τ.μ. που περιβάλλουν από τον 6ο αιώνα τα φρουριακά τείχη του Ιουστινιανού κάτω από τα τρία καθαγιασμένα βουνά, της Αγίας Αικατερίνης, του Χωρήβ και της Αγίας Επιστήμης. Μέσα σε αυτό το χώρο που μοιάζει με μεσαιωνικό χωριό, όπου κτίσματα αλληλοσυμπληρώνουν το ένα το άλλο, ανάμεσα από σοκάκια, αψίδες, στέγες μυτερές ή θολωτές, κάτω από ένα ψηλό καμπαναριό που δίπλα του έχει έναν μιναρέ, ξεδιπλώνεται μια ιδιαίτερη αίσθηση αρμονίας και πνευματικότητας για τη μοναδική αυτή κόγχη του ορθόδοξου ελληνισμού.

Μια κόγχη που καθιστούν πολυτιμότερη οι 2.000 σπάνιες βυζαντινές εικόνες που συγκροτούν τη σημαντικότερη πινακοθήκη του ορθόδοξου κόσμου, τα 4.500 σπάνια χειρόγραφα σε πολλές γλώσσες, μια σημαντική συλλογή παπύρων και παλιών εντύπων που συνθέτουν μια από τις σπουδαιότερες βιβλιοθήκες του κόσμου, αλλά και ένα πλούσιο αρχείο εγγράφων και επιστολών από εκκλησιαστικούς και κοσμικούς άρχοντες που την κατατάσσουν σε μία από τις σπάνιες πηγές ιστορικών στοιχείων.

Η μεγάλη αξία της Μονής είναι αυτή που δίνει ζωή στην έρημο, αφού προσελκύει χιλιάδες προσκυνητές αλλά και τουρίστες και μαζί ανάπτυξη για τους Βεδουίνους και έναν ορίζοντα μέλλοντος στα παιδιά. Μέλλον που θεμελιώνεται με σχολειά, όπως το ελληνικό.

Πηγή: http://www.greekinsight.com/

Στην Αγία γραφή γίνεται συχνά λόγος για τους Αγγέλους. Αναφέρονται μάλιστα και τα ονόματα των Μιχαήλ, Γαβριήλ και Ραφαήλ.

Ο Ταξιάρχης των ουρανίων δυνάμεων Μιχαήλ παρουσιάζεται ως ευεργέτης και φιλόστοργος προστάτης των τέκνων του Θεού, σε πολλά σημεία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

Αυτός πρωτοφανερώθηκε στον πατριάρχη Αβραάμ. Ύστερα στον Λωτ, όταν τον γλίτωσε αυτόν και τις θυγατέρες του, απ’ την θεόσταλτη φωτιά και την καταστροφή των Σοδόμων. Φάνηκε ύστερα στον πατριάρχη Ιακώβ, όταν τον γλίτωσε απ’ τον Ησαύ. Αυτός ήταν που προπορεύονταν όταν οι γιοι του Ισραήλ ελευθερώθηκαν απ’ την σκλαβιά των Αιγυπτίων. Αυτός και στον μάντη Βαλαάμ, όταν εκείνος πήγαινε να καταρασθεί τον ισραηλιτικό λαό. Αυτός θαυματούργησε στις Χώνες, κοντά στην εκκλησία και στο αγίασμα του, μ’ εκείνο το χώνεμα τόσων νερών των δύο ποταμών, που έκανε τους ειδωλολάτρες να φρενιάσουν.

Και μέχρι σήμερα φαίνεται εκεί ο τόπος, όπου πέφτει το νερό, περνά κάτω απ’ την εκκλησία και βγαίνει λίγο πιο κάτω.

Ο συναξαριστής αναφέρει στο υπόμνημα της γιορτής, πως με την ταπείνωση του ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, συγκράτησε τα ουράνια τάγματα, μετά την πτώση των υπερηφάνων δαιμόνων και πως έψαλε μαζί με όλους τους Αγγέλους το «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου…». Αυτό το γεγονός γιορτάζει και η Εκκλησία που, και γι’ αυτό – την ομόνοια και την ένωση των αγγέλων – την ονομάζει «σύναξη των Αρχαγγέλων και πασών των επουρανίων δυνάμεων». Μαζί με τον Μιχαήλ τιμούμε και τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που τόσες ευεργεσίες έκανε στο ανθρώπινο γένος, στην περίοδο της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Παρουσιάζεται στον προφήτη Δανιήλ. Στην γυναίκα του Μανωέ, και της αναγγέλλει πως θα γεννήσει τον Σαμψών. Στον Ιωακείμ και την Άννα, και τους αναγγέλλει πως θα γεννήσουν την Παναγία. Στον ιερέα Ζαχαρία, πως θα γεννήσει τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Αυτός ήταν που έτρεφε με ουράνιο άρτο την Παναγία, μέσα στα Άγια των Αγίων. Αυτός παρουσιάστηκε στην Θεοτόκο και της ανάγγειλε πως θα γεννήσει «εκ Πνεύματος Αγίου, το Υιόν και Λόγον του Θεού». Αυτός καθησύχασε τους φόβους του Ιωσήφ. Αυτός παρουσιάστηκε στους αγραυλούντας ποιμένας. Αυτός είπε στον Ιωσήφ, να πάρει την Μαρία και το βρέφος και να φύγει στην Αίγυπτο και ύστερα από καιρό, να επιστρέψει στη γη του Ισραήλ. Αυτός υπηρέτησε μέχρι τέλους το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας του Θεού Λόγου. Γι’ αυτό και τιμούμε μαζί με τον αρχάγγελο Μιχαήλ και ζητούμε την βοήθεια και τη χάρη του.

Οι Άγγελοι είναι οι σύντροφοι μας στην αγιότητα, όπως είναι οι δαίμονες στην αμαρτωλότητά μας. Τους τιμούμε κατά την διδασκαλία των της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και των αγίων Πατέρων αποδίδοντας τους τιμητική προσκύνηση κι επίκληση. Αυτή η τιμητική προσκύνηση τους πρέπει να μας κάνει μιμητάς της υπακοής των αγγέλων, που ενεργούν πάντοτε κατά το θέλημα του Θεού Λέγει ο αγ. Μακάριος ο Αιγύπτιος: «εφ’ όσον μέντοι ευρίσκεται εν ημίν έργα άξια της φρουράς, περιϊστανται κύκλω ημών οι άγγελοι, πανταχόθεν ημάς φρουρούντες. Ει δε μη, αποστραφέντες αποχωρούσι». Κλαίνε για τις αμαρτίες μας και την έπαρση μας, όταν εμείς δεν καταλαβαίνουμε την αγάπη των δακρύων, συνεπαρμένοι απ’ την ψεύτικη χαρά και ηδονή της αμαρτίας. Και, με στοργή και αγάπη αδερφική, περιμένουν να φύγουν οι δαίμονες από πάνω μας, για να γυρίσουν πάλι κοντά μας και μας δείχνουν, όπως έδειξαν στον Μέγα Αντώνιο, πως πρέπει να ζούμε, αν θέλουμε να σωθούμε από τον δαίμονα της αμαρτίας.

Εκείνο που μας κάνει να πλησιάζουμε περισσότερο προς τους Αγγέλους είναι η σωφροσύνη, κατά τον άγιο Κασσιανό το Ρωμαίο. Και η προσευχή με την ψαλμωδία, κατά τον άγιο Κάλλιστο. Γι’ αυτό όταν ψάλλουμε ή όταν προσευχόμαστε με καθαρή καρδιά, αισθανόμαστε μια κατανυκτική γαλήνη να σκεπάζει την ψυχή μας. Εκείνη την ώρα, αν η διάθεση μας είναι γνήσια, ο άγγελος μας οπωσδήποτε θα χαίρεται. «αγάπης μεν και ειρήνης, λέγει ο άγιος Θεόδωρος ο Σαββαϊτης, οι άγγελοι θεράποντες όντες, χαίρουσιν επί τη ημετέρα μετανοία και προκοπή τη προς αρετήν. Εντεύθεν σπουδάζουσι πνευματικών ημάς εμπιπλάν θεωριών και συνεργούσιν προς παν αγαθόν». Αυτό όμως ο πιστός δεν μπορεί να το οικειωθεί, παρά μονάχα μέσα στην Εκκλησία.

Οι άγγελοι μας φέρνουν στην εκκλησία.

Οι δαίμονες μας απομακρύνουν από την εκκλησία..

Κανείς δεν μπορεί να μας περιγράψει πόσες αλλαγές γίνονται μέσα στην ψυχή μας, όταν ακούμε τον Εσπερινό, τη Θεία Λειτουργία, ή άλλες ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Μόνο οι άγγελοι βλέπουν τις αλλοιώσεις μας και χαίρονται, ενώ οι δαίμονες καταισχύνονται κι απομακρύνονται. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός, που αναφέρει το «Γεροντικό», στο βίο του αββά Παύλου του απλού. Πήγε να προσκυνήσει σ’ ένα μοναστήρι, γειτονικό στη σκήτη του.

Όταν οι μοναχοί έμπαιναν για την ακολουθία στο ναό, ο Παύλος, έχοντας το χάρισμα να βλέπει στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου, τους κοιτούσε έναν-έναν. Τους έβλεπε να μπαίνουν με λαμπερά πρόσωπα και τον άγγελο τους δίπλα χαρούμενον. Ένας όμως ήταν κατάμαυρος και σκοτεινός, και πολλοί δαίμονες τον έσερναν μ’ ένα καπίστρι, περασμένο απ’ τη μύτη, ενώ ο άγγελος του ακολουθούσε από μακρυά, σκυθρωπός και καταλυπημένος. Ο Παύλος άρχισε να χτυπά το στήθος του και να κλαίει, για τον δυστυχισμένο αμαρτωλό που είδε. Μάταια οι μοναχοί τον ρωτούσαν για την αιτία των δακρύων του. Σαν τέλειωσε η ακολουθία, ύστερα από αρκετή ώρα, έβγαιναν, έβγαιναν πάλι ένα-ένας οι αδελφοί της Μονής. Αλλά με πολλή χαρά βλέπει κι εκείνον που ήταν κατάμαυρος, να βγαίνει τώρα λαμπερός στο πρόσωπο και λευκός στο σώμα, με τον άγγελο δίπλα του ιλαρό και χαρούμενο, ενώ οι δαίμονες τον ακολουθούσαν σκυθρωποί και λυπημένοι από μακρυά. Με κραυγές χαράς ο αββάς Παύλος ευλογούσε το όνομα του Θεού.

Ύστερα διηγήθηκε ο, τι είδε εκεί στην είσοδο της εκκλησίας. Με πολλή επιμονή του Παύλου και των αδελφών, ο άνθρωπος εκείνος άνοιξε το στόμα του και τους εξήγησε αυτά που είδε ο άγιος ασκητής. «Εγώ είμαι ένας αμαρτωλός άνθρωπος, και από πολλά χρόνια ζούσα μέσα στην πορνεία. Μπαίνοντας στην εκκλησία, άκουσα τον λόγο του Θεού, απ’ το στόμα του προφήτου Ησαϊου, να μου λέει: «λούσασθε, καθαροί γένεσθε, αφέλετε τας πονηρίας από των καρδιών υμών, απέναντι των οφθαλμών μου, μάθετε καλόν ποιείν και εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ».

Τότε στέναξα με κατάνυξη και είπα: ο Θεός να κάνει και εμένα τον αμαρτωλό, ο, τι είπε με το στόμα του προφήτου. Κι αποφάσισα να μην κάνω καμία αμαρτία πια και καμία παρανομία. Και μ’ αυτή την συντριβή της μετανοίας και την απόφαση «ουδέν φαύλον πράξαι απέναντι του Θεού», βγήκα απ’ την εκκλησία»

Μπορείς και συ αδελφέ μου, να προστρέχεις και να ζητάς την βοήθεια των αγγέλων μπρος σε όλες τις δυσκολίες και όλες τις κακίες, με τις οποίες σε πολεμούν οι εχθροί σου. Εκείνοι, με την χάρη που έχουν λάβει από τον Θεό, θα σε φυλάξουν την ώρα του πειρασμού, και περνώντας σε άφθορο απ’ την μεγάλη δοκιμασία του θανάτου, θα σε βοηθήσουν ν’ αποκτήσεις την τελειότητα, μαζί με την ψυχική σωτηρία σου.

«ΕΡΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»Π. Β. ΠΑΣΧΟΥ

Πηγή:http://www.pigizois.net/

 Είναι τόσο ενδιαφέρουσα και τόσο πλούσια η ηλικία αυτή, ώστε δεν θεωρώ ότι επαναλαμβάνω γνωστά πράγματα, γράφοντας αυτό το γράμμα που απευθύνεται σε σένα , και αναφέρεται στην εφηβεία. Ελπίζω να καταλάβετε, γιατί την ονόμασα παρεξηγημένη ηλικία. Θυμίζω ότι πολλές φορές αναφερόμαστε στη εφηβεία σαν να είναι κάποια αρρώστια, και για αυτό όταν θέλουμε να δικαιολογήσουμε κάποιον έφηβο λέμε «μην τον παρεξηγείς, άστον, περνάει εφηβεία.» Αυτό, δείχνει από μία άποψη και το πόσο οδυνηρή είναι αυτή η ηλικία, για τον ίδιο τον έφηβο.

Ας την γνωρίσουμε λοιπόν λίγο καλύτερα έστω μέσα από αυτό το γράμμα, έτσι ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τους εφήβους μας, και να κατανοήσουμε ακόμα καλύτερα τις έντονες αλλά και τις ήπιες, μερικές φορές, συγκρούσεις που γίνονται μέσα στις οικογένειες!

Η εφηβεία κατ’ αρχήν, έχει βιολογική αρχή και ψυχολογικό τέλος, δηλ. αρχίζει από την ηλικία που αλλάζει το σώμα του παιδιού, που μεγαλώνει, που ψηλώνει, και τελειώνει , όταν τελειώσουν οι βασικές λειτουργίες ,για τις οποίες η εφηβεία υπάρχει. Δηλ. πότε; Άγνωστο. Για άλλον τελειώνει στα 17-18 ,για άλλον στα 25, για άλλον στα 40 και για άλλον μπορεί να μην τελειώσει και ποτέ!

Για ποιο λόγο άραγε είναι τόσο κρίσιμη αυτή η ηλικία, και για ποιο λόγο να προκαλεί τόση φουρτούνα στη ψυχή του ανθρώπου;Για να το καταλάβουμε αυτό, θα πρέπει να σκεφτούμε ανάμεσα σε ποιες ηλικιακές περιόδους ,βρίσκεται η εφηβεία. Αποχαιρετά την παιδική ηλικία, και ανοίγεται στην ενήλικη ζωή, δηλ. ουσιαστικά ένα παιδί πρέπει να μεταμορφωθεί σε ενήλικο, και αυτό το άλμα είναι τεράστιο.

Ο Θεός λοιπόν, μέσα στην σοφία του, όρισε να υπάρχει ένα ικανό διάστημα ετών ,όπου το παιδί σιγά- σιγά, θα μεταμορφωθεί σε ενήλικο. Αυτό το διάστημα είναι η εφηβεία, η ηλικία προετοιμασίας του μελλοντικού ενηλίκου. Ας γνωρίσουμε λοιπόν ποιες λειτουργίες συντελούν σε αυτή την μεταμόρφωση και που χαρακτηρίζουν τον κάθε ενήλικο.

1. Πρώτα απ’ όλα ο κάθε ενήλικος ζει ανεξάρτητος. Πρέπει να ζήσει μέσα στην κοινωνία, να ασκήσει μια εργασία και επομένως πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί από τους γονείς του. Αυτό είναι ένα πρώτο έργο της εφηβείας. Πρέπει στο παιδί το εξαρτημένο από τους γονείς , βαθμιαία να του δοθεί ανεξαρτησία, ώστε ως ενήλικος να μπορεί να είναι πια ανεξάρτητος. Το έργο αυτό δεν είναι τόσο απλό και οφείλεται καθαρά στο γεγονός, ότι εμείς οι μεγάλοι ως γονείς των εφήβων δεν είμαστε έτοιμοι, και μας ενοχλεί όχι μόνο το ότι το παιδί ζητάει την ανεξαρτησία του, αλλά και το ότι μεταβάλλεται η παλιά κατάσταση που ήταν ποια; Ότι είχαμε ένα παιδί που κρεμόταν πάνω μας και τώρα το χάνουμε!Στο σημείο αυτό ο γονιός αρχίζει να γίνεται μέρος της σύγκρουσης.

2. Τι άλλο θέλουμε από έναν ενήλικο; Ένας ενήλικος πρέπει να έχει καλλιεργημένη κρίση. Δεν είναι πια παιδί το οποίο έχει απόλυτη εμπιστοσύνη σε αυτά που λένε οι γονείς του. Θέλουμε να αναπτύξει κριτική σκέψη, να κατανοεί τον κοινωνικό περίγυρο για να μπορεί να προστατεύεται. Άρα, μέσα στην εφηβεία, πρέπει να καλλιεργηθεί η κρίση και η βούληση του νέου. Δεν κρίνει μόνο την πολιτική, κρίνει και την εκκλησία, κρίνει τα πάντα και τους πάντες, άρα κρίνει ακόμα και τους γονείς του, αυτό είναι αναπόφευκτο.

Κι έτσι, έχουμε το περίφημο φαινόμενο της απομυθοποίησης των γονέων, που σημαίνει ότι, ενώ όταν ήταν παιδί, οι γονείς του φάνταζαν στα μάτια του τέλειοι, αυθεντίες, τώρα ξαφνικά αρχίζει να βλέπει και να νοιώθει ότι δεν είναι τέλειοι, και αυτό του στοιχίζει.

Ως γονείς δεν είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε την ενδεχόμενη αμφισβήτησή τους , ενοχλούμαστε, τους κατηγορούμε για αναίδεια και θρασύτητα. Οι νέοι έχουν ένα πολύ καθαρό βλέμμα και διακρίνουν τα ελαττώματά μας που εμείς κρύβουμε από τον εαυτό μας τον ίδιο, γιατί το μάτι του νέου είναι καθαρό, είναι μάτι που μόλις ανοίχθηκε στην όραση του κόσμου. Μια άλλη πηγή συγκρούσεων λοιπόν, είναι αυτές που προκύπτουν από την διάθεση των εφήβων για έντονη κριτική έναντι των πάντων.

3. Τι άλλο θα συμβεί στη ζωή του ενηλίκου; Ο ενήλικος θα αρχίσει να συνδέεται με το άλλο φύλο και θα κάνει οικογένεια. Το ενδιαφέρον για το άλλο φύλο ξυπνάει κατά την διάρκεια της εφηβείας , σε μια ηλικία, που σχεδόν όλοι οι έφηβοι δεν γνωρίζουν ότι είναι ηλικία προετοιμασίας για τη σχέση και όχι ηλικία σχέσης.

Ο έφηβος δεν ασκεί επάγγελμα, αλλά ετοιμάζεται για να ασκήσει επάγγελμα. Το ίδιο ισχύει και για τη σχέση με το άλλο φύλο. Εδώ έχομε δύο σημαντικά λάθη που γίνονται από τη μια από τους γονείς, και από την άλλη από τους εφήβους.

Οι γονείς ταράζονται πάρα πολύ και σοκάρονται από το ενδιαφέρον που δείχνουν τα παιδιά τους για το άλλο φύλο και ασκούν μια αγωγή που όχι μόνο δεν βοηθάει στη συνάντηση με το άλλο φύλο, αλλά και πολλές φορές είναι κατασταλτική και εκφράζει δικά τους προσωπικά προβλήματα, μερικές φορές και εξ΄ ονόματος της Εκκλησίας και της ορθόδοξης πίστης!

Τέτοιες συμπεριφορές, περιορίζουν την αυτοεκτίμηση των εφήβων , και πολλοί έφηβοι έχουν οδηγηθεί σε αλλεπάλληλους και αποτυχημένους δεσμούς, κατά βάσει μόνο από την έλλειψη αυτοεκτίμησης. Επειδή έχουν ανεκπλήρωτη την ανάγκη της επιβεβαίωσης, την αναζητούν από κάπου και μόλις βρεθεί κάποιος /α να πει δύο ωραία λόγια, … αμέσως ερωτεύονται επιδερμικά και επιπόλαια , ακόμη και με απρόβλεπτες συνέπειες, όπως μια ξαφνική, ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, με τις σοβαρότατες συνέπειες, που έπονται τέτοιων καταστάσεων.Συνεπώς, το θέμα της αυτοεκτίμησης είναι πολύ σημαντικό στη ζωή κάθε ανθρώπου, σημαντικότερο όμως, στη ζωή του κάθε εφήβου.

4. Τι άλλο περιλαμβάνει η ενήλικη ζωή; Στόχους. Ο ενήλικος βάζει στόχους και προσπαθεί να τους εκπληρώσει. Έχει ιδανικά, που όλοι γνωρίζουμε ότι διαμορφώνονται κατά την ηλικία της εφηβείας. Δικαίως λοιπόν έχει λεχθεί, ότι η εφηβεία είναι η ηλικία των ιδανικών. Έτσι,έχουμε το φαινόμενο, έφηβοι να ονειρεύονται να γίνουν ευεργέτες της ανθρωπότητας, ιεραπόστολοι, εφευρέτες, αλλά να βαριούνται να πάνε στη κουζίνα να φέρουν ένα ποτήρι νερό…

Στο σημείο αυτό, γίνονται δύο λάθη, που καταλαμβάνουν τα δυο άκρα. Το ένα άκρο είναι οι γονείς να ενισχύουν πολύ τα ιδανικά των εφήβων, να έχουν προσδοκίες μεγάλες, ώστε κάποια στιγμή, ο έφηβος να λυγίσει από το βάρος, που νοιώθει, ότι οι γονείς του φόρτωσαν στους ώμους του. Είναι τα παιδιά εκείνα, τα οποία αισθάνονται, ότι τους επιτρέπεται να είναι μόνο τέλεια, γιατί αν είναι κάτι λιγότερο, θα προδώσουν τις προσδοκίες των γονιών τους.

Στο άλλο άκρο, βλέπουμε την υποτίμηση των παιδιών από εμάς τους γονείς. Είναι τα παιδιά εκείνα στα οποία δεν πιστεύουμε, και περνούνε την εφηβεία τους μέσα σε μαρασμό, είναι τα παιδιά εκείνα που δεν μπόρεσαν να θέσουν στόχους και ιδανικά για τον εαυτό τους ,γιατί οι γονείς τους είχαν άλλα ιδανικά, πολύ υψηλά, που τα παιδιά δεν θέλησαν να ακολουθήσουν.

5. Η τελευταία λειτουργία που πρέπει να επιτελεστεί κατά την εφηβεία, είναι η ανάπτυξη μιας προσωπικής θρησκευτικότητας.

Στην παιδική ηλικία, το παιδί είχε κάποια σχέση με το Θεό και την Εκκλησία, από εμπιστοσύνη σε εμάς και από συνήθεια. Στη εφηβεία, έχουμε το περίφημο φαινόμενο της αμφισβητήσεως του Θεού και της Εκκλησίας. Κι είναι εύλογο το ερώτημα, γιατί αμφισβητούνται; Όχι μόνο, επειδή η κρίση καλλιεργείται και συμβάλλει σε αυτή την αμφισβήτηση, αλλά επειδή ο έφηβος επιθυμεί να διαμορφώσει μια προσωπική θρησκευτικότητα , δηλ. θέλει ως ενήλικος να πιστεύει στο Θεό, επειδή ο ίδιος έχει πεισθεί για αυτό, να ακολουθεί το Θεό και την εκκλησία επειδή πραγματικά τον εκφράζει ,και όχι γιατί του το λέει, ή ακόμη χειρότερα, του το επιβάλλει κάποιος άλλος.

Ίσως τώρα, να αντιλαμβανόμαστε ότι οι πέντε παράγοντες που περιέγραψα παραπάνω και τα επαναλαμβάνω για να τα συγκρατήσουμε στη μνήμη μας, η πορεία προς την ανεξαρτησία, η καλλιέργεια της κρίσεως, η ανάπτυξη του ερωτικού ενδιαφέροντος, οι στόχοι και τα ιδανικά, και η προσωπική θρησκευτικότητα, ίσως τώρα λοιπόν, να αντιλαμβανόμαστε γιατί δημιουργούν μεγάλη αναταραχή μέσα στην οικογένεια.

Επειδή αγνοούμε το τι είναι η εφηβεία, δεν μπορούμε να μπούμε στη θέση των εφήβων μας, αδυνατούμε να καταλάβουμε πως νοιώθουν αυτοί οι εξελισσόμενοι άνθρωποι, αυτά τα παιδιά που ονομάζονται έφηβοι, ώστε να τους συμπαρασταθούμε σε αυτή την προσπάθεια, την δύσκολη προσπάθεια για να κατορθώσουν, από παιδιά να γίνουν ενήλικες.

Θα ήθελα να τελειώσω λέγοντας, ότι η εφηβεία των παιδιών μας είναι μια καταπληκτική εμπειρία και για τη δική μας ζωή. Είναι ευκαιρία, να δούμε νέες πτυχές του χαρακτήρα μας, που δεν τις είχαμε σκεφτεί ποτέ. Οι έφηβοι έχουν την ικανότητα, να φέρουν στη επιφάνεια τα κρυφά μας ελαττώματα . Μας ωθούν σε συμπεριφορές τέτοιες ,που φέρνουν στην επιφάνεια τις αδυναμίες και τις ελλείψεις μας, τρωτά σημεία του χαρακτήρα μας, που δεν φανταζόμαστε ότι είχαμε, και έτσι μας ευεργετούν. Είναι ευεργέτες μας οι έφηβοι, μας βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να τον διορθώσουμε.

Επομένως, η εφηβεία είναι μια πρόκληση για ολόκληρη την οικογένεια. Είναι μια ηλικία που την περνάει ένας, αλλά έχει επιπτώσεις σε ολόκληρη την οικογένεια.

Αν ανταποκριθούμε σε αυτή την πρόκληση και πρόσκληση συνάμα, θα κτίσουμε μια πολύ καλύτερη σχέση με τα παιδιά μας.

Αν δεν ανταποκριθούμε, θα δούμε την εφηβεία τους απλά σαν μια ενόχληση, θα υιοθετήσουμε τη σύγκρουση ως στάση αντιμετώπισης της κρίσης. Θα είμαστε ανικανοποίητοι, και γονείς και παιδιά, ίσως για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Η σύληση του τάφου και η κλοπή του λειψάνου του Τάσσου Παπαδόπουλου έδωσε λαβή για διάφορες εικασίες. Το βέβαιο είναι ότι η ιερόσυλη πράξη τυμβωρυχίας δεν μπορεί να προέρχεται από άτομα που γαλουχήθηκαν με τις ελληνικές παραδόσεις. Δεν θέλω να προβώ σε δικές μου αυθαίρετες ερμηνείες.

Απλώς θα υπενθυμίσω ότι στα νεώτερα χρόνια η μόνη αντίστοιχη πράξη ανοίγματος τάφων και προσβολής των νεκρών προήλθε από τον φανατικό τουρκικό όχλο κατά τα Σεπτεμβριανά του 1955  στην Κωνσταντινούπολη. Είναι χαρακτηριστική η φωτογραφία του Πατριάρχη Αθηναγόρα που θρηνούσε μπροστά στο ελληνορθόδοξο νεκροταφείο.Η εύρεση των ενόχων είναι  ευθύνη της Κυπριακής κυβερνήσεως. Όμως δική μας ευθύνη, όλων των Ελλήνων, πολιτών και πολιτικών , είναι να τιμήσουμε ουσιαστικά τη μνήμη του Κυπρίου ηγέτη.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος βοήθησε τα μέγιστα τον Ελληνισμό για δύο λόγους: Πρώτον διότι υπήρξε στέλεχος του απελευθερωτικού αγώνος της ΕΟΚΑ του 1955-59. Και δεύτερον, διότι με το περίφημο διάγγελμά του της Μεγάλης Τετάρτης του 2004 επηρέασε καταλυτικά υπέρ του ΟΧΙ το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν.

Για να τον τιμήσουμε πραγματικά οφείλουμε να τιμούμε τους αγωνιστές της Κυπριακής ελευθερίας και να προβάλλουμε στα παιδιά μας τα πρότυπα των νεαρών ηρώων όπως ο Αυξεντίου, ο Παλληκαρίδης και τόσοι άλλοι. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό στην Κύπρο, γίνεται μία προσπάθεια να μειωθεί και να περιθωριοποιηθεί η προσφορά των αγωνιστών και να μη προβάλλεται όπως παλαιότερα στα σχολεία. Κάποιες πολιτικές δυνάμεις που δεν μετείχαν σε εκείνον τον αγώνα θέλουν τώρα να επιβάλουν μία αιρετική ερμηνεία της Ιστορίας.

Για να τιμήσουμε τον Τάσσο οφείλουμε επίσης να καταστήσουμε σαφές ως Αθήνα και ως Λευκωσία ότι δεν θα δεχθούμε νέα σχέδια τύπου Ανάν, τα οποία θα οδηγήσουν σε πλήρη τουρκοκρατία στον Βορρά και σε μερική τουρκοκρατία στο Νότο. Θα αγωνισθούμε για μία δημοκρατική, ευρωπαϊκή λύση, που δεν θα παραχωρεί υπερβολικά δικαιώματα στη μειοψηφία.

Για να τιμήσουμε τον Τάσσο πρέπει να εμποδίσουμε κάθε προσπάθεια αφελληνισμού της Κυπριακής Παιδείας. Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ήδη εκφράζει σχετικές ανησυχίες. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοικτά!

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2524&Itemid=1

 (Από τον Ευεργετινό)

Ο Αββάς Ζωσιμάς έλεγε, πως η Χάρη του Θεού ακολουθεί πάντα τη προαίρεσή μας, και, πως με τη βοήθειά της, μπορούμε να πραγματοποιούμε τη προκοπή μας στο καλό και στο αγαθό. Έτσι, αυτός που θέλει πραγματικά να στολιστεί με κάποια αρετή, το πρώτο που έχει να κάνει είναι, να δείξει γενναία και μεγάλη προαίρεση γι’ αυτή και κατόπιν, ν’ αρχίσει να καταπιάνεται υπομονετικά το καλό και να παρακαλεί το Θεό να συνεργεί σ’ αυτό και να τον βοηθά. Κι’ αν καμιά φορά εξασθενίζει η προσπάθεια του, να μη λιγοκαρδίζει ούτε και ν’απογοητεύεται, κι’ αν τύχει να ξεμακρύνει καμιά φορά από το δρόμο του Θεού.   Γιατί το  κυριότερο για όσους θέλουν να γίνουν ενάρετοι είναι τούτο· το να μη μικροψυχούν δηλαδή, αν κάποτε πέσουν στο κακό, αλλά να συνεχίζουν, με την ίδια αποφασιστικότητα τον αγώνα τους.

Ήταν κάποιος νέος Μοναχός, που κάθε   φορά  που   επρόκειτο να πάει στη σύναξη των αδελφών, των έπιανε φοβερός κεφαλόπονος και του ερχόταν ρίγος και πυρετός. Έλεγε λοιπόν, με το νου του.-Δεν είμαι, καθώς φαίνεται, διόλου καλά και ίσως θα πεθάνω σύντομα. Ας πάω λοιπόν στη σύναξη, κι’ ας  κάνω προτού να πεθάνω, τα χρέη μου. Και με το λογισμό αυτό, βίαζε τον εαυτό του και δεν έλειψε ποτέ, από καμιά ιερή ακολουθία. Μόλις δε τελείωνε η σύναξη και η προσευχή, αμέσως του σταματούσε και ο πυρετός και ο κεφαλόπονος και τον έπιανε πάλι στη νέα σύναξη.

Αυτός όμως ήταν αποφασιστικά προσηλωμένος στο σκοπό του και στη προαίρεσή του, και πήγαινε πάντα στις ιερές ακολουθίες. Κι’ έτσι, ύστερα από λίγο, απαλλάχθηκε, με τη βοήθεια του Θεού, από τον πόλεμο αυτό…Ένας άλλος πάλι Γέροντας πήγε να δει τον Αββά Αχιλλά, και την ώρα που συνομιλούσαν, τον είδε που έφτυσε από το στόμα του αίμα. Του είπε λοιπόν· -Τι έπαθες; Γιατί να σου συμβαίνει αυτό; Και του αποκρίθηκε εκείνος· -Το αίμα, που βλέπεις, είναι κάποιος λόγος πικρός που ήθελε ο διάβολος  να πω για κάποιον αδελφό που με παραστενοχώρησε, και που αγωνιζόμουν να μην τον ξεστομίσω. Παρακαλούσα λοιπόν το Θεό να με βοηθήσει και να σηκώσει  το βάρος της στενοχώριας από την καρδιά μου. Και η Χάρη του με βοήθησε· κι’ ο λόγος που ήθελα να πω, έπηξε στο στόμα μου και έγινε αίμα. Και το έφτυσα και  ξαλάφρωσα και ξέχασα, έτσι, τη λύπη μου.

Ένας άλλος πάλι ασκητής αποφάσισε να μην πιεί νερό σαράντα μέρες. Κι’ όταν ψήλωνε ο Ήλιος και φούντωνε η ζέστη, διψούσε πάρα πολύ. Πήγαινε λοιπόν τότε και ξέπλενε την κούπα, την γέμιζε με νερό και την έβαζε απέναντί του. Κι’ όταν τον ρώτησε κάποιος αδελφός γιατί το κάνει αυτό, του απάντησε· -Το κάνω, για να διψώ πιο πολύ και για να βασανίζομαι ακόμα περισσότερο, με το να βλέπω το νερό και να μη το βάζω στα χείλη μου. Κι’ έτσι ο Θεός θα με ανταμείψει περισσότερο…

Ας το καταλάβουμε λοιπόν καλά, πως για να προκόψουμε, πρέπει νάχουμε υπομονή και να μη ξεθαρρεύουμε, πως η αρετή αποκτιέται ακοπίαστα, αλλά πρέπει να επιμένουμε στο έργο που καταπιανόμαστε. Γιατί χωρίς την επιμονή αυτή γινόμαστε ευκολομετάβλητοι κι’ ευκολοπολέμητοι κι’ εύκολα συναλλάζουμε τόπους, για να μείνουμε με την ιδέα, πως τάχα θα βρούμε κάποιο τόπο, που εκεί να μην υπάρχει ο Διάβολος…

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 ΤΑΜΑΤΑ

Στην ομιλία αυτή, αγαπητοί μου, θα μιλήσουμε για τα τάματα.Πρώτα – πρώτα θ’ αναφέρουμε μερικά παραδείγματα, για να δούμε τι είναι τα τάματα. Θ’ αρχίσουμε από τα μικρά τάματα, για να φθάσουμε στα μεγάλα, για να φθάσουμε στο ένα, που ’ναι το σπουδαίο και το αναγκαίο για τη σωτηρία μας.

***

Ένας είναι κτηνοτρόφος. Ξαφνικά αρρωστάει το βόδι του. Φωνάζει τον κτηνίατρο, αλλά βλέπει πως το ζώο, παρ’ όλη την περιποίηση και τα φάρμακα του κτηνίατρου, δεν γίνεται καλά. Παρακαλεί έναν άγιο, τον άγιο Σπυρίδωνα, και λέει: «Άγιέ μου, κάνε καλά το βόδι, κι εγώ στη γιορτή σου θα σου φέρω τάμα ένα βόδι ασημένιο».

Ένας άλλος είναι αμπελουργός. Το αμπέλι του κινδυνεύει από κακοκαιρίες και από αρρώστιες, όπως είναι ο περονόσπορος που ξεραίνει τα φύλλα. Γι’ αυτό με πολύ ευλάβεια στρέφεται στον άγιο που προστατεύει τα αμπέλια και τα χωράφια, τον άγιο Τρύφωνα, τον παρακαλεί να προστατέψει τ’ αμπέλι του και υπόσχεται να δωρίσει κάτι στο ναό.

Ο τρίτος είναι πατέρας και έχει παιδί άρρωστο. Πολλά ξόδεψε ο δυστυχισμένος πατέρας για να κάνει καλά το παιδί του, αλλά τίποτε. Το παιδί του κινδυνεύει. Κι ο πατέρας με δάκρυα στα μάτια στρέφει τη σκέψη του και την καρδιά του στην Παναγία και λέει: «Παναγιά, κάνε καλά το παιδί μου, κι εγώ στη γιορτή σου θα στο φέρω χρυσωμένο».

Τέταρτο παράδειγμα. Αρρωσταίνει η μάνα και κινδυνεύει να πεθάνει. Η κόρη που την αγαπά γονατίζει και προσεύχεται και λέει: «Παναγιά μου, κάνε καλά τη μάνα μου, κι εγώ στη γιορτή σου στο ξωκκλήσι που ’ναι μακριά απ’ το χωριό θα περπατήσω και θα ’ρθω με γυμνά τα πόδια και θ’ ανάψω μεγάλη λαμπάδα».

Πέμπτο. Ένας ναυτικός ναυαγεί στη μέση του ωκεανού. Όλοι πέφτουν στη θάλασσα. Παλεύει κι αυτός με τ’ άγρια κύματα. Αλλά σε μια στιγμή που βλέπει ένα πελώριο κύμα να ’ρχεται κατά πάνω του κάνει μυστική προσευχή στο Θεό, ζητάει τη βοήθεια του αγίου Νικολάου και λέει: «Άγιε Νικόλαε, βοήθεια! Αν σωθώ, θα χτίσω ξωκκλήσι στο χωριό μου και θα διηγούμε σ’ όλη μου τη ζωή το θαύμα σου».

Όπως βλέπετε, οι άνθρωποι, όταν βρεθούν σε δύσκολες στιγμές, θυμούνται το Θεό και τους αγίους και παρακαλούν και υπόσχονται πως θα προσφέρουν διάφορες δωρεές ή θα υποστούν διάφορες θυσίες. Έτσι βλέπουμε τις εικόνες της Παναγίας και των αγίων να ’ναι κατάφορτες από τάματα (δαχτυλίδια, βραχιόλια, αλυσίδες, ασημένια ή χρυσά πόδια, χέρια, μάτια και άλλα ομοιώματα).

***

Οι αιρετικοί και οι άπιστοι, όταν βλέπουν τα τάματα αυτά, κοροϊδεύουν τους χριστιανούς. Να κατηγορήσουμε κι εμείς τα τάματα; Τα τάματα, εφ’ όσον είναι εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης προς το Θεό, αλλά και προς τους αγίους, και προέρχονται από καθαρές καρδιές των πιστών, δεν μπορεί κανείς να πει πως είναι έξω από την παράδοση της Εκκλησίας. Οι άγιοι, γεμάτοι αγάπη και στοργή για τους συνανθρώπους τους, όπως προσεύχονταν γι’ αυτούς κάτω στη γη, έτσι κι ακόμα περισσότερο προσεύχονται στον ουρανό. Και οι δεήσεις τους έχουν τα αποτελέσματά τους. Όπως λέει η Αγία Γραφή, «πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη»(Ιακ. 5, 16). Τα δε αφιερώματα που δίνουν οι πιστοί, όπως λέει ένα αρχαίος διδάσκαλος της Εκκλησίας, είναι μια απόδειξης πως πράγματι οι δεήσεις της Παναγίας και των αγίων προς τον Θεό εισακούγονται και γίνονται θαύματα.

Άρρωστοι, που τους είχαν απελπίσει οι γιατροί, έγιναν καλά· ναυαγοί διασώθηκαν· άλλα δυστυχήματα και συμφορές αποφεύχθηκαν και άνθρωποι ποικιλοτρόπως ευεργετήθηκαν. Συ ο άπιστος πλησίασε, παρακαλώ, μια ταπεινή γυναίκα του λαού την ώρα που με τρεμάμενα χέρια πλησιάζει την εικόνα και ετοιμάζεται να προσφέρει το τάμα, ρώτησέ την γιατί το προσφέρει, και με απλά λόγια θα σου διηγηθεί το θαύμα που είδε. Τα τάματα φωνάζουν, πως η χάρις του Θεού, και στα παλιά τα χρόνια, και σήμερα ακόμα, στα χρόνια της απιστίας και της διαφθοράς, δεν παύει να κάνει τα θαύματά της.

***

Αλλ’ ενώ η Εκκλησία μας δεν καταδικάζει τα ιερά αναθήματα, τα τάματα, που προέρχονται από καρδιές που πιστεύουν στο Θεό, συνιστά όμως προσοχή στους χριστιανούς να μη γίνονται υπερβολές που αποβαίνουν εις βάρος της αγίας θρησκείας. Γιατί υπάρχουν δυστυχώς και τάματα παράλογα, άδικα, που έρχονται σε σύγκρουση με τον ηθικό νόμο, με το θέλημα του Θεού, και μάλιστα με την αγάπη προς τον πλησίον. Τέτοια τάματα τα καταδικάζει η Αγία Γραφή. Ας αναφέρουμε δύο. Το ένα είναι εκείνο το τάμα, που ’κανε ο Ιεφθάε, ο κριτής. Αυτός υποσχέθηκε στο Θεό, πως αν νικήσει τους εχθρούς του και γυρίσει νικητής στα Ιεροσόλυμα, θα προσφέρει θυσία στο Θεό τον πρώτο άνθρωπο που θα τον υποδεχθεί. Ο δε πρώτος άνθρωπος που τον υποδέχθηκε νικητή ήτανε… η κόρη του. Και τη θυσίασε! (Κριτ. 11, 29-40). Το άλλο τάμα είναι το τάμα, ή μάλλον τα τάματα, που ’καναν πολλοί Ιουδαίοι. Για να αποφύγουν την υποχρέωση που ’χαν να φροντίζουν για τους γέροντες γονείς τους, τι έκαναν; Έλεγαν στους γονείς, πως δεν μπορούσαν να τους δώσουν αυτό που ζητούσαν, γιατί το ’χαν κάνει κορβάν, δηλαδή αφιέρωμα στο Θεό (Μαρκ. 7, 10-13).

Τέτοια τάματα τα καταδικάζει ο Κύριος. Και πρέπει να ομολογήσουμε, πως όχι λίγα τάματα των σημερινών χριστιανών, που δεν ξέρουν την πνευματικότητα και αγιότητα της θρησκείας μας, δεν είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, που ’ναι αγάπη και έλεος.

Ακόμα πρέπει να ’χουμε υπ’ όψιν, πως ο Θεός είνε ανενδεής, δηλαδή δεν έχει ανάγκη απ’ τις δωρεές μας. Ακόμα δε πως η σωτηρία δεν εξαρτάται απ’ αυτά. Όχι. Ένα βουνό χρυσάφι και ασήμι να πας στην εκκλησία, δεν σώζεσαι. Σώζεσαι με την πίστι στο Χριστό που εκδηλώνεται με την αγία ζωή, τα καλά έργα, και προπαντώς με την ελεημοσύνη. Τα τάματα, οι προσφορές και οι δωρεές έχουν κι αυτά τη σχετική αξία τους, εφ’ όσον, όπως είπαμε, προέρχονται από μια καρδιά που πιστεύει αληθινά στο Θεό και είναι καθαρισμένη από αμαρτίες θανάσιμες. Ας το κηρύξουμε: Μια καρδιά καθαρή είναι το καλύτερο τάμα που μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στο Θεό! Είναι ασύγκριτα ανώτερο από πολυκάντηλα, πολυελέους, και από αυτό το χτίσιμο εκκλησιών.

***

Την καρδιά μας, αγαπητοί, ζητάει ο Θεός. Έτσι λέει στην Αγία Γραφή: «Δός μοι, υιέ, σην καρδίαν» (Παροιμ. 23, 26). Ακούτε τι λέει; Δός μου, λέει ο Θεός. Τι να του δώσουμε; Ασήμια, χρυσάφια, πολύτιμα πετράδια; Όλα αυτά είναι δικά του. Όλος ο πλούτος της γης, όλα τα αστέρια και οι ήλιοι είναι δικά του. Εκείνο που ’χουμε να του προσφέρουμε είναι η καρδιά μας.

Όχι λοιπόν μικρά και ασήμαντα τάματα, αλλά μεγάλο τάμα περιμένει από εμάς ο Κύριος. Και το ξαναλέμε, πως το τάμα αυτό είναι η καρδιά μας. Όλα τα άλλα εύκολα τα δίνουν οι άνθρωποι. Την καρδιά τους στον Θεό λίγοι την δίνουν. Τη δίνουν οι άγιοι· τη δίνουν χωρίς να ζητούν υλικά ανταλλάγματα· τη δίνουν με ένα φλογερό πόθο: κυρίαρχος της καρδιάς τους να ’ναι Κύριος.

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

«Είμαστε νέοι και επομένως άπειροι. Το ξέρουμε. Όμως είμαστε άνθρωποι σκεπτόμενοι, προσωπικότητες, εικόνες του Θεού. Μη μας απαγορεύετε τελείως να σκεφτόμαστε και να εκφέρουμε τη γνώμη μας. Ίσως από τις σκέψεις και τις προτάσεις μας να είναι και κάτι σωστό και να σας βοηθήσει στις αποφάσεις και στις ενέργειες σας. Κάποιος έλεγε: «Για ζητήματα που σε απασχολούν, συμβουλέψου ακόμη και ένα μικρό παιδί, μπορεί ν’ ακούσεις μια γνώμη φωτεινή». Μα κι αν τίποτε το σωστό δεν πούμε, το γεγονός και μόνο ότι ενδιαφερόμαστε και προσπαθούμε να συλλάβουμε τα προβλήματα της οικογένειάς μας πρέπει να σας συγκινεί. Μην απορρίπτετε λοιπόν εκ των προτέρων τις προτάσεις μας και μη μας προσβάλλετε πως δεν ξέρουμε τίποτα. Και σεις κάποτε δεν ξέρατε τίποτα» (Κλαρίς, 16 χρόνων).  Είναι γνωστό και έχει γίνει αντικείμενο πολλής συζήτησης το φαινόμενο της σύγχυσης του εφήβου όταν αυτός καλείται να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα του τύπου «ποιός είμαι;» ή «τι θέλω να είμαι;»

Τα ερωτήματα αυτά δεν τίθενται μόνο με αφορμή εξωτερικά γεγονότα και προκλήσεις, αλλά συνιστούν ένα σταθερό εσωτερικό καμβά πάνω στον οποίο συνυφαίνονται το προσωπικό με το συλλογικό, το ψυχολογικό με το υπαρξιακό. Ο έφηβος διαθέτει το επαχθές προνόμιο να ζει στο μεταίχμιο του νοήματος, μια κατάσταση που διατρέχει ταυτόχρονα ολόκληρο το φάσμα από το αφάνταστα οδυνηρό μέχρι το υπέροχα δημιουργικό. Κατά την αναζήτηση ταυτότητας λοιπόν ο έφηβος θα βιώσει και τον αφόρητο τρόμο της έλλειψης νοήματος και την θαυμάσια αίσθηση δημιουργίας νέου νοήματος.

«Ο έφηβος πρέπει κατ’ αρχάς να ανακαλύψει ποιός είναι. Αν κατά τη διάρκεια της εφηβείας καταφέρουμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, τότε μας φαίνεται αυτονόητο. Αν όμως παραιτηθήκαμε από αυτό το ερώτημα, μπορεί να μας φαίνεται ανώφελο και μάταιο. Για τον έφηβο πρόκειται για ένα θεμελιακό και απαραίτητο ερώτημα. Μπορούμε λοιπόν να πούμε, με τρόπο λίγο υπερβολικό, ότι αν δεν μας απασχολεί αυτό το ερώτημα σε αύτη την ηλικία, κινδυνεύουμε να μην το θέσουμε ποτέ και, κυρίως, να μην καταφέρουμε να απαντήσουμε ποτέ στο εν λόγω ερώτημα».Ο έφηβος δεν μπορεί στα ερωτήματα αυτά να απαντήσει πως είναι ενήλικος διότι δεν είναι. Αλλά δεν μπορεί να απαντήσει πως είναι και παιδί, διότι ούτε παιδί είναι. Άλλες στιγμές αισθάνεται την ορμή και αυτοπεποίθηση του ενήλικου και άλλες νοιώθει ταπεινωμένος σαν παιδί. Αισθάνεται τις αντιλήψεις του να μεταβάλλονται και μερικές φορές νοιώθει ότι δεν έχει σταθερό σημείο αναφοράς. Άλλες φορές το κενό ταυτότητας γίνεται τόσο έντονο, ώστε καταφεύγει σε βεβιασμένες και σπασμωδικές λύσεις  προκειμένου να αποκτήσει κάποια έστω και βραχυπρόθεσμη ταυτότητα, απλούστατα διότι ο άνθρωπος χωρίς ταυτότητα δεν μπορεί να ζήσει.

«Ο τελικός στόχος είναι να πετύχει ο έφηβος την αυτονομία του και την ανεξαρτητοποίησή του. Δύο βασικές διεργασίες απαιτούνται από την πλευρά του εφήβου: οι διεργασίες του πένθους μέσα από τις οποίες περνάει ο έφηβος και ό,τι σημαίνει γι’ αυτόν η απώλεια της παιδικής του ηλικίας. Η άλλη είναι η επώδυνη διαδικασία της απο-ιδανικο-ποίησης των γονιών του ή των εσωτερικευμένων εικόνων των γονιών του… Ο έφηβος επίσης αποκτά την αίσθηση της ώριμης σωματικής του ανάπτυξης. Εδώ συμπεριλαμβάνεται η στάση του εφήβου απέναντι στον εαυτό του, ως αρσενικό ή θηλυκό πρόσωπο… Η αίσθηση του εαυτού αρχίζει να δημιουργείται. Αρχίζει να αισθάνεται ότι τα συναισθήματά του και οι σκέψεις του είναι δικές του και δεν εξαρτώνται από τον τρόπο που αντιδρούν οι γονείς του, καθώς επίσης να σχηματίζει το σύστημα των δικών του αξιών, ιδεών και στάσεων προς τη ζωή». Αρχίζει να γίνεται «ο συγγραφέας της ζωής του».

Το αίσθημα του ποιός είναι δεν θα το πάρει ο έφηβος αυτούσιο από τους γονείς του, διότι δεν είναι ποτέ δοτό. Μια τέτοια ταυτότητα είναι πλαστή και δεν αντέχει στο χρόνο. Η γνήσια ταυτότητα λαμβάνει υπ όψιν της όλα τα εξωτερικά ερεθίσματα και τα αφομοιώνει δημιουργικά, αλλά πρώτιστα αναφέρεται σε εποικοδομητική αναδιάταξη του εσωτερικού υλικού. Ο Erikson το διατυπώνει ως εξής:«Η απαρτίωση που λαμβάνει χώρα με τη μορφή της ταυτότητας του εγώ είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα των παιδικών ταυτίσεων. Είναι το εσωτερικό κεφάλαιο που συσσωρεύτηκε από όλες εκείνες τις εμπειρίες κάθε επιτυχημένου σταδίου, όταν μια ταύτιση με νόημα οδήγησε σε επιτυχημένη ευθυγράμμιση των βασικών ορμών του άτομου με τα εφόδια του και με τις ευκαιρίες του… Η αίσθηση της ταυτότητας του εγώ είναι η συσσωρευμένη πεποίθηση πως η ικανότητα κάποιου να διατηρεί εσωτερική ομοιότητα και συνέπεια (το εγώ κάποιου υπό ψυχολογική έννοια) ταιριάζει με την ομοιότητα και συνέχεια του νοήματός του για τους άλλους». Και αλλού γράφει ο ίδιος: «Ψυχολογικά μιλώντας, μια βαθμιαία οικοδομούμενη ταυτότητα του εγώ είναι ο μόνος φρουρός ενάντια στην αναρχία των ορμών όπως επίσης και στην απολυταρχία της συνείδησης»

Με άλλα λόγια, μία υγιής ταυτότητα δεν είναι παρά η προσωπική σφραγίδα που δίνει την τελική μορφή στο υλικό που συσσωρεύτηκε εντός αλλά που προσλαμβάνεται και από τα εκτός. «Η τελική ταυτότητα υπέρκειται όλων των μεμονωμένων ταυτίσεων του παρελθόντος και είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα τους: περιλαμβάνει όλες τις σημαντικές ταυτίσεις, αλλά τις μεταβάλλει επίσης έτσι ώστε να απαρτίσει ένα μοναδικό και συνεκτικό σύνολο». Μια υγιής ταυτότητα είναι ο «γραφικός χαρακτήρας» της προσωπικότητας, η βίωση της μοναδικότητας της.

Ο Marcia, που επεξεργάστηκε περαιτέρω τη θεωρία του Erikson, γράφει: «Ταυτότητα είναι μία εσωτερική, αυτοκατασκευασμένη οργάνωση των ενορμήσεων, των ικανοτήτων, των αντιλήψεων, και της ατομικής ιστορίας. Όσο πιό καλά ανεπτυγμένη είναι αύτη η δομή, τόσο περισσότερο τα άτομα είναι ενήμερα της μοναδικότητάς τους και της ομοιότητάς τους με τους άλλους, καθώς και των προτερημάτων και αδυναμιών τους κατά τη ζωή τους μέσα στο κόσμο. Όσο λιγότερο ανεπτυγμένη είναι αυτή η δομή, τόσο περισσότερη σύγχυση διακατέχει τα άτομα γύρω από τη διαφορετικότητα τους, και τόσο περισσότερο πρέπει να στηρίζονται σε εξωτερικές πηγές για να αποτιμήσουν τον εαυτό τους».

Είναι φανερό, συνεπώς, ότι στο περιεχόμενο της έννοιας της ταυτότητας περιλαμβάνονται τα στοιχεία α) της αυτοσυνειδησίας και αυτεπίγνωσης, β) της συνεκτικότητας στο έδώ και τώρα, γ) της συνοχής μέσα στο χρόνο. Δεν είναι σύμπτωση ότι τα στοιχεία αυτά ανταποκρίνονται σε 3 αντίστοιχες αναπτυξιακές τάσεις τής εφηβείας: α) την ανάδυση της αυτοπαρατήρησης και ψυχολογικής σκέψης, β) το ενδιαφέρον για τη σχέση με τον άλλο, γ) τη γνωριμία με την αίσθηση του ιστορικού χρόνου (σε αντίθεση με τον παιδικό μυθικό) και της μελλοντικής προοπτικής. Κατά τον Blos «ο εαυτός προϋπάρχει της εφηβείας, αλλά κατά την είσοδο στην ενήλικη ζωή έχει διαμορφωθεί η ποιότητά του, η σχετική σταθερότητά του, και το αποτέλεσμα που αυτά έχουν στην αποτίμηση του εαυτού και στην αίσθηση πραγματικότητας (reality testing). Υποκειμενικά, ο νέος αισθάνεται διαφορετικό πρόσωπο όταν έχει τελειώσει η εφηβική αναταραχή».«Η ηλικία στην οποία ολοκληρώνεται η φάση της ανακάλυψης είναι ρευστή ανάλογα με τον καθένα. Στο τέλος της θα υπερισχύσει η ικανοποίηση, όταν το κάθε άτομο θα έχει νοιώσει ότι η ανακάλυψη του ήταν γόνιμη, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συναισθηματικό, ερωτικό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο. Η ευχαρίστηση αυτών των ανακαλύψεων θα είναι και το αποκορύφωμα της εφηβικής περιόδου, η οποία αργότερα θα καταστεί αντικείμενο «εξιδανίκευσης», σα να ήταν μια μυθική, ευτυχισμένη και ικανοποιητική περίοδος. Ο νεαρός ενήλικας ξεχνά γρήγορα τις ανασφάλειές του, τις αμφιβολίες του, τις στιγμές θλίψης του, τις στιγμές άγχους, ακόμα και ορισμένες στιγμές ντροπής που χρειάστηκε να περάσει.

Αντίθετα η περίοδος αυτή ενδέχεται να τελειώσει με ένα αίσθημα απογοήτευσης, όπου τίποτα το ικανοποιητικό δε θα έχει προκύψει. Τότε το υποκείμενο κινδυνεύει να προβεί σε μια αναζήτηση υποκατάστατων ικανοποιήσεων, οι οποίες, βέβαια, δε θα είναι αποτελεσματικές… Μια μεγάλη μερίδα ατόμων δεν περνούν ποτέ στην ενηλικίωση. Από πολλές απόψεις, τόσο της συμπεριφοράς τους όσο και της συναισθηματικής τους ζωής, παραμένουν αιώνια έφηβοι. Αυτή η κατάσταση δεν προϋποθέτει απαραίτητα ότι θα είναι δυστυχισμένοι, ωστόσο τις περισσότερες φορές θα κάνουν το περιβάλλον τους να υποφέρει». Πολλές ψυχιατρικές διαταραχές των εφήβων και των νέων ενηλίκων υποκρύπτουν ενδοψυχικές συγκρούσεις γύρω από ζητήματα ταυτότητας.

(π. Βασιλείου Θερμού, «Ταραγμένη Άνοιξη». Εκδ. Δομή 2008)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

Ομιλία του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Αντινόης κ.κ Παντελεήμονος

Μέσα από τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης ο Κύριος προετοίμαζε την ανθρωπότητα να δεχτεί τον αναμενόμενο Μεσσία, που θα είναι ο ίδιος Θεός ενσαρκωμένος. Θα έμενε και θα συνανεστρεφόταν ανάμεσα στους ανθρώπους. Στον Μωϋσή δίνει την υπόσχεση, ότι θα στήσει την σκηνή Του ανάμεσα στον Ισραηλιτικό λαό, και θα είναι Θεός τους και αυτοί θα είναι λαός Του (Λευτ. 26:11, 12). Περισσότερο από κάθε άλλον Προφήτη ο Ησαΐας προανήγγειλε, ότι ο Θεός θα λάμβανε σάρκα ανθρώπινη και σαν Θεάνθρωπος θα συναναστρεφόταν μεταξύ των ανθρώπων. Ακόμη και το όνομα Εμμανουήλ που δόθηκε από τον Άγγελο σημαίνει: ο Θεός είναι μαζί σας.

Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, πώς ο Θεός έλαβε την ανθρώπινη φύση. Ο νους του ανθρώπου παρά το φωτισμό και τη θεία Χάρη δεν είναι σε θέση να κατανοήσει στο βάθος το «μέγα της ευσέβειας μυστήριον», δηλαδή, το πως ο Θεός γεννιέται τέλειος άνθρωπος και την ίδια στιγμή ο άνθρωπος δέχεται όλη τη φλόγα της Θεότητας χωρίς να συγχέονται οι δύο φύσεις.

Ο Θεός Λόγος αναλαμβάνει όλη την ανθρώπινη φύση εκτός απο την αμαρτία. Η ανθρώπινη φύση δέχεται όλη την Υπόσταση του Θεού Λόγου και την ίδια στιγμή ο Υιός μένει αχώριστος μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα γεμίζοντας τα σύμπαντα με τη θεϊκή παρουσία Του. Και είναι παρών όχι τμηματικά, αλλά ο όλος Θεός σ’ όλη τη δημιουργία και σε κάθε σημείο της δημιουργίας. Σ’ αυτή την απανταχού παρουσία του Θεού Λόγου εκφράζεται ο Εμμανουήλ, που σημαίνει, ο Θεός είναι μαζί μας.

Η παρουσία και παραμονή του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι η παρουσία της σωτηρίας, η πηγή των δωρεών και των χαρίτων. Η παρουσία του Θεού Λόγου στην ανθρώπινη ιστορία υπήρξε προσφορά λύτρωσης, που τόσο πολύ ποθούσε ο άνθρωπος και δεν μπορούσε να βρει. Ο Θεός Λόγος με την ενσάρκωσή Του φέρνει την Ουράνια Βασιλεία του Θεού στους ανθρώπους και στη συνέχεια επεκτείνεται στην αιωνιότητα. Ο Θεός θα ερχόταν με ένα τρόπο αισθητό για να φωτίσει τη διάνοια του ανθρώπου με την διδασκαλία Του. Με τον αγιασμό της ανθρώπινης φύσης θα την απελευθέρωνε από τη δουλειά των παθών. Η καρδιά και η συνείδηση του ανθρώπου θα καθαριζόταν από την αμαρτία και θα τους απάλλασσε από το τυραννικό αίσθημα της ενοχής. Με την ενσάρκωσή του Λόγου αποκατεστάθηκε η σχέση του ανθρώπου με το Θεό Πατέρα και ο άνθρωπος αξιώνεται της κατά Χάρη υιοθεσίας. Η ενσώρκωση του Θεού Λόγου άνοιξε τον Παράδεισο και κατέλυσε την εξουσία του Διαβόλου. Έπρεπε να προηγηθεί η ενανθρώπηση στη Βηθλεέμ, για να πραγματοποιηθεί η λυτρωτική θυσία στο Γολγοθά.

Η ανθρωπότητα μετά από την πτώση των πρωτοπλάστων σκλαβώθηκε εξ ολοκλήρου στα αμαρτωλά πάθη. Η καρδιά των ανθρώπων ήταν στραμμένη στο κακό από τη νεανική τους ηλικία. Τόσο πολύ διαότράφηκε η φύση του πλάσματος, ώστε ο Θεός αποφασίζει να μην παραμείνει το Πνεύμα Του ανάμεσα στους ανθρώπους, εξ αιτίας της αμαρτωλότητας τους. Με τη λυτρωτική Θυσία ο Χριστός καθιστά ε,:είνους που πιστεύουν στο όνομά Του, όχι δούλους, αλλά φίλους και συγκληρονόμους Του στην Ουράνια Βασιλεία. Η παρουσία πλέον του Κυρίου μέσα στην Ορθόδοξος Εκκλησία είναι αιώνια. Ο Εμμανουήλ, ο Υιός του Θεού, ο Υιός της Παρθένου Μαρίας είναι μέσα στην Εκκλησία και χαρίζει στους πιστούς την σωτηρία μέχρι το τέλος των αιώνων.

Πόσες και πόσες φορές όμως ο Ιησούς Χριστός δεν κάλεσε τους ανθρώπους της εποχής Του και δεν καλεί, σήμερα, όλους τους ανθρώπους να δεχτούν την διδασκαλία Του; Πλησιάσανε οι γιορτές των Χριστουγέννων. Πόσοι όμως από εμάς ετοιμαστήκαμε κατάλληλα για να υποδεχτούμε τον Χριστό μέσα στις καρδιές μας; Όλοι ασχοληθήκαμε με την καθαριότητα των σπιτιών μας. Όλοι τρέξαμε να κάνουμε τα ψώνια του σπιτιού, να ετοιμάσουμε τα γλυκά, να αγοράσουμε καινούρια ρούχα και δώρα γιορτινά. Μέσα σ’ όλες αυτές τις φασαρίες των ημερών πόσοι από εμάς φροντίσαμε να ετοιμάσουμε τον εσωτερικό χώρο της ψυχής μας για να υποδεχτούμε το Ουράνιο Βρέφος της Βηθλεέμ; Πόσοι από εμάς στρέψαμε τις σκέψεις μας στους αδελφούς μας που έχουν πραγματική ανάγκη; Πόσοι συγχώρεσαν εκείνους που τους έβλεψαν; Πόσοι έτρεξαν στην Ιερή Εξομολόγηση για να καθαρίσουν την ψυχή τους από τα σφάλματα της περασμένης χρονιάς; Αλλά, αγαπητοί μου αδελφοί, πόσες οικογένειες δεν κλαίνε και υποφέρουν αυτές τις ημέρες, εξ αιτίας του «τζόγου» που οργιάζει την περίοδο αυτή;

Άνθρωποι, που εργάστηκαν σκληρά στο πέρασμα του χρόνου, μέσα σε λίγες ώρες βρίσκονται απένταροι και ανήμποροι να αγοράσουν ακόμη τα πιο απαραίτητα τρόφημα του σπιτιού. Και για όλα αυτά φταίνε τα χαρτιά, τα ζάρια και τα τόσα άλλα τυχερά παιχνίδια, που τυφλώνουν τον άνθρωπο και αιχμαλωτίζουν την καρδιά του με τις ψευδο-ελπίδες για κάποιο εύκολο κέρδος που θα του χαρίσουν γρήγορο πλουτισμό. Πόση πίκρα προξενούμε στο Βρέφος Χριστό αυτές τις ημέρες, όταν αντί την ημέρα των Χριστουγέννων να τρέξουμε με προθυμία στην Εκκλησία καθόμαστε στα σπίτια μας, ή στα καφενεία;

Ο Χριστός γεννιέται στις καρδιές των ανθρώπων, όταν και εμείς ανοίξουμε τις πνευματικές φάτνες των ψυχών μας και Τον υποδεχτούμε με πίστη και αγάπη. Ο Χριστός γεννιέται και ο άνθρωπος αναγεννιέται. Αγαπητοί μου, με την αφορμή της υψίστης γιορτής που θα γιορτάσουμε σε λίγες μέρες, ας ευτρεπίσουμε την προσωπική μας φάτνη, ώστε ο Εμμανουήλ να μην παραμείνει μιά θεωρητική ουτοπία, αλλά να ενσαρκωθεί σε μιά πραγματικότητα στην προσωπική μας ζωή.

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

Έχει ήδη ετοιμασθεί η Βηθλεέμ για να δεχτεί «εν σπηλαίω και εν φάτνη» το θείο βρέφος. Η αποκαλυπτική αναγγελία του Αγγέλου στον δίκαιο Ιωσήφ, έχει ήδη φανερώσει την θεία προέλευση του Ιησού. Προαναγγέλλει την θαυματουργική και μυστηριώδη γέννηση του θεανθρώπου και τον σκοπό της ενανθρώπισής Του, που δεν είναι άλλος από την σωτηρία του λαού Του από τις αμαρτίες. Με την γέννησή Του, εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού στους αμαρτήσαντες πρωτόπλαστους και μέσω αυτών σε όλους εμάς. «Έρχει χαρίσασθαι την ελευθερίαν, την ζωήν και λύτρωσιν αγνώμοσιν οικέταις» σημειώνει ο υμνωδός.

Έρχεται για να χαρίσει στους αγνώμονες ανθρώπους την ελευθερία, την ζωή και την λύτρωση από τις αμαρτίες. Με την παράβαση των εντολών του Θεού, έχασαν την δυνατότητα να μείνουν αθάνατοι. Έχασαν και τον παράδεισον «της τρυφής». Θείο δώρο για την ανθρωπότητα είναι η έλευση του Σωτήρος Ιησού. Στο πρόσωπό Του, εκπληρώνεται ένα πλήθος προφητειών των θεόπνευστων Προφητών. Ύστερα λοιπόν από λίγες ημέρες θα επαναφέρουμε στη σκέψη μας και θα εορτάσουμε την θεία ενανθρώπιση με την αρμόζουσα λαμπρότητα στους ιερούς μας ναούς. Η ενανθρώπιση του Ιησού, αγαπητοί μου αδελφοί, έρχεται να επιβεβαιώσει την αγάπη του Θεού, που μας παραχωρεί μια ακόμη ευκαιρία για να αποδεχτούμε την προσφερόμενη σωτηρία από το βάρος των αμαρτιών μας.

Συνεπώς η ετήσια επανάληψη αυτού του λαμπρού εορτασμού, σταθμού στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν είναι ένας απλός χρονολογικός διαχωρισμός, της προ Χριστού και μετά Χριστόν εποχής μόνον, που οπωσδήποτε σημάδεψε την ιστορία μας. Αποκτά μια σπουδαία και ιδιαίτερη σημασία και προφανώς μοναδική για μας τους χριστιανούς, εφόσον μας υπενθυμίζει τον σκοπό της ενανθρώπισης, την απαλλαγή μας από την αμαρτία, την προσοικείωση της απολυτρώσεως.

Μακρά είναι η αναφορά στη σειρά των προπατόρων του Ιησού από τον ευαγγελιστή Ματθαίο. Σημαντικοί σταθμοί από τον Αβραάμ, τον βασιλέα Δαβίδ, την Βαβυλώνια αιχμαλωσία και την περίοδο μετά από αυτή, μέχρι και την γέννησή Του, τονίζουν την προέλευση του Ιωσήφ, πριν αρχίσει την εξιστόρηση της γέννησης του Ιησού, ο ευαγγελιστής. Χαρακτηριστικά περιγράφει με λιτότητα την προσωπικότητα του Ιωσήφ που ενώ είναι ιδιαίτερα αξιοπρεπής παράλληλα είναι και δίκαιος και δεν θέλει να εκθέσει την Παναγία. Γι αυτό έχει δεχθεί και την υπέρτατη ευλογία του Θεού.

Αλλά και η εμφάνιση και παρουσία του Αγγέλου ανταποκρίνεται στην τιμή της επιλογής του Θεού. Άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό του Ιωσήφ είναι η πίστη και η απόλυτη και χωρίς αντιρρήσεις υποταγή του στο θείο θέλημα, στην ολοκλήρωση του προαιωνίου σχεδίου του Θεού για την ενανθρώπιση του Υιού Του. Και δεν μπορούμε, φυσικά, θα παραβλέψουμε και την καταγωγή του, παρά το γεγονός ότι δεν έχει άμεση και ουσιαστική σχέση με τον χαρακτήρα του. Την πίστη και την υποταγή στο θέλημα του Θεού σημαντικών προσωπικοτήτων της Παλαιάς Διαθήκης, αναφέρει στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα ο απόστολος Παύλος. Όλοι αυτοί πιστοί στην πρόσκλησή Του, υπάκουσαν στις εντολές του Θεού, έγιναν μέρος του σχεδίου της σωτηρίας.

Πέτυχαν να γνωρίσουν στον κόσμο το προαιώνιο σχέδιο απολύτρωσης του ανθρώπου από των αμαρτιών του. Πέτυχαν να προετοιμάσουν την πραγματοποίηση των επαγγελιών του Θεού για τη σωτηρία του γένους των ανθρώπων. Και ενώ με την θεόπνευστη πίστη τους πέτυχαν τόσο πολλά δεν είχαν την ευτυχία τη δική μας. Έφυγαν από τον κόσμο αυτό, πριν απολαύσουν την παρουσία του Θεανθρώπου. Έφυγαν χωρίς να ακούσουν τη θεία διδασκαλία του Ιησού, χωρίς να αντικρίσουν τα υπερφυή θαύματά Του. Αυτή την ευκαιρία, αυτή την ευλογία, την έχουμε εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί, χωρίς να έχουμε πράξει κάτι ιδιαίτερο, ώστε να μας ανήκει και να την δικαιούμαστε. Ζούμε στην περίοδο της χάριτος του Κυρίου.

Ήρθε ο ίδιος, έζησε ανάμεσά μας, δίδαξε και θαυματούργησε για να πείσει και τους πλέον επιφυλακτικούς για τη σημασία της τήρησης των εντολών Του, για την ανάγκη αλλαγής τρόπου ζωής. Ο Ιησούς μας προσέφερε και τα μέσα της σωτηρίας, και τον τρόπο απαλλαγής από τις αμαρτίες, και την δυνατότητα να ζούμε μαζί Του αιώνια. Γιατί Αυτός θα σώσει τον λαόν Του από τις αμαρτίες του.

Ύστερα από λίγες ημέρες, αγαπητοί μου, θα γιορτάσουμε και πάλι τα Χριστούγεννα. Θα ετοιμάσουμε οικογενειακές γιορτές και φαγοπότια. Ίσως θα αγοράσουμε καινούργια ρούχα, θα ανταλλάξουμε δώρα. Είμαστε άνθρωποι και αναζητούμε τις υλικές απολαύσεις και ικανοποιήσεις. Αλλά έχουμε και ψυχή, είμαστε και πνευματικά όντα. Μήπως λοιπόν, λησμονήσαμε την προετοιμασία της ψυχής μας. Τί κάναμε για να απαλλαγούμε από τα λάθη, τις κακιές μας επιθυμίες και συνήθειες, τις αμαρτίες μας; Πόσο εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία της σωτηρίας που παρέχει ο Ιησούς; Φωνάζει ο υμνωδός «ετοιμάζου Βηθλεέμ…..ευτρεπίζου… ήνοικται πάσιν η Εδέμ». Έχει ανοιχτεί για όλους ο παράδεισος. Ετοιμάσαμε χώρο στην ψυχή μας για να γεννηθεί ο Χριστός; Θα προσφέρουμε όπως οι εξ ανατολής μάγοι κι εμείς τα δικά μας δώρα, την καθαρότητα της ψυχής μας; Αυτά και άλλα πολλά, είναι ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε πριν την 25η Δεκεμβρίου, για να κατοικήσει η ειρήνη του Θεού μέσα μας. Να γιορτάσουμε πραγματικά. Η γιορτή των Χριστουγέννων μάς δείχνει το δρόμο της απολύτρωσης και σωτηρίας. Τον δρόμο της θέωσης. Ας κυριαρχήσει αυτό το νόημα στους επικείμενους γιορτασμούς. Γένοιτο.

Δ.Γ.Σ.

Πηγή:http://www.impaphou.org

 Ιωάννη Δήμου Θεολόγου – Φιλολόγου

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου. Πριν όμως ο Λόγος του Θεού γίνει άνθρωπος, οι άγιοι άνδρες, οι οποίοι με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ερευνούσαν σε ποιο καιρό θα πραγματοποιείτο η υπόσχεση του Θεού προς τους πρωτοπλάστους, είχαν μέσα τους μεγάλη προσδοκία για την έλευση του Μεσσία.

Έτσι το Άγιο Πνεύμα τους καθοδηγούσε και αυτοί με τη σειρά τους ενημέρωναν τον κόσμο, γραπτώς και προφορικώς για το ότι η έλευση του Χριστού επρόκειτο να γίνει οπωσδήποτε. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί η υπόσχεση του Θεού όχι μόνο δόθηκε απ’ αρχής στους πρωτόπλαστους αλλά επαναλαμβανόταν συνεχώς κατά διαστήματα στους αγίους άνδρες της Παλαιάς Διαθήκης.

Και ένας απ’ αυτούς σάλπιζε και ειδοποιούσε τους συγχρόνους του για την έλευση του Λυτρωτή. Ο Αβραάμ πληροφορεί ότι με την έλευση του Μεσσία θα καταστεί πατήρ πολλών εθνών. Και πράγματι , όπως λέει ο Απόστολος Παύλος τέκνα του Αβραάμ δεν είναι οι κατά σάρκα γεννηθέντες απ’ αυτόν αλλά αυτοί που έχουν την πίστη του Αβραάμ. Ο Πατριάρχης Ιακώβ καταγγέλει την έλευση του θριαμβευτού, ο οποίος αποτελεί την προσδοκία των εθνών. Ο μέγας Μωϋσής προλέγει στον περιούσιο λαό ότι «προφήτην μέγαν θα αναστήσει ο Θεός εν τω μέσω του λαού» και συνιστά υπακοή στα λόγια του, γιατί όποια ψυχή δεν θα σεβασθεί τον προφήτην εκείνον θα εξολοθρευθεί και θα διαγραφεί από τις σελίδες του βιβλίου των ζώντων. Ο προφητάναξ Δαυ’ίδ ομιλεί περί του απογόνου του τού οποίου η ρίζα θα βρίσκεται στην οσφύν του οίκου και πατριάς Δαυίδ. Ο μέγας προφήτης Ησαΐας, προβλέπει την γέννηση του Εμμανουήλ εκ της Παρθένου, ο οποίος θα κατασκηνώσει μεταξύ των ανθρώπων με σκοπό να σώσει τους πιστεύοντες σ’ Αυτόν. Ο τραγικός Ιερεμίας ομιλεί περί της Νέας Διαθήκης ενώ ο Αββακούμ βλέπει το Χριστό να κατέρχεται εξ όρους πυκνοφύτου. Άλλη προφητεία βεβαιώνει ότι ο Θεός θα τοποθετήσει στη Σιών «λίθον ακρογωνιαίον εκλεκτόν έντιμον και όποιος πιστεύει σ’ αυτόν δεν πρόκειται να ντροπιαστεί. Όποιος δε θα πολεμήσει τον λίθον εκείνον θα συντριβεί»

Η διδασκαλία του Χριστού στην αρχή σε μικρή έκταση επρόκειτο να εξελιχθεί σε ορμητικό ποταμό που παρέσυρε κάθε ειδωλολατρικό μόλυσμα και οδοστρωτήρα που ισοπέδωσε τους λόφους της πλάνης και της απάτης. Σκοπός της ήταν και είναι να συγκεντρώσει τα σκορπισμένα ανά τον πλανήτη και πλανώμενα τέκνα του Θεού σε μία οικογένεια που θα κατοικεί στον ουρανό.

Η βασιλεία του Θεού είπε ο Χριστός μοιάζει με ζύμη την οποίαν έβαλε μία γυναίκα στο αλεύρι και ζυμώθηκε όλο. Έτσι και η χριστιανική διδασκαλία αρχικά εμφανίζεται ως ζύμη. Αυτή η ζύμη στην αρχή ζύμωσε τους μαθητές του Κυρίου έπειτα τους γύρω απ’ Αυτόν και έπειτα τις τρεις χιλιάδες κατά την ημέραν της Πεντηκοστής. Ύστερα το κήρυγμα των Αποστόλων και ιδιαίτερα του Παύλου ζύμωσε και συνεχίζει να ζυμώνει μέχρι σήμερα όλη την οικουμένη, αφού το έργο του Χριστού και των Αποστόλων συνεχίζει δια μέσου των αιώνων η Εκκλησία του Χριστού.

Σ‘ αυτό το έργο της Εκκλησίας καλούμαστε όλοι να εργασθούμε ο καθένας στον τομέα που βρίσκεται είτε στην οικογένεια, στο περιβάλλον, στην εργασία, στην καθημερινή ζωή. Κανένας δεν περισσεύει. Αμήν.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=136&Itemid=42

 Πρωτοπρ. Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος, Δρ. Θ

Ο ιερός Χρυσόστομος ανήκει στις πλέον επιφανείς και εξέχουσες πατερικές προσωπικότητες. Υπήρξε συν τοις άλλοις ο ανυπέρβλητος ερμηνευτής της Αγίας Γραφής, «ο γαρ των του Θεού απορρήτων σοφός προφήτης» κατά τον άγιο Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη (Επισ. Ι, 156. ΡG 78, 288 Β). Το ερμηνευτικό του έργο είναι μοναδικό μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας τόσο για τον όγκο του όσο και για το βάθος, τον πλούτο, τον ρεαλισμό και τη σαφήνειά του (Βλ. H. F. von Campenhausen, Griechische Kirchenväter, 8η έκδ, 1993, σ. 137. B. Altaner – A. Stuiber, Patrologie, Sonderausgabe, 1993, σ. 324).

Ο ιερός Χρυσόστομος δεν υστέρησε φυσικά και στην υπεράσπιση της Ορθοδόξου πίστεως εναντίον των διαφόρων αιρετικών. Η πτυχή αυτή του έργου του μαρτυρείται με σαφήνεια και στις ερμηνευτικές του παρατηρήσεις σε διάφορα χωρία της Αγ. Γραφής που διαστρέβλωναν οι αιρετικοί της εποχής του.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτό, τόσο της ερμηνευτικής του εργασίας όσο και της υπεράσπισης της Εκκλησιαστικής διδαχής ο Ι. Χρυσόστομος έχει περιγράψει βασικές πρακτικές των αιρετικών που δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο οι αιρετικοί χρησιμοποιούν την Αγ. Γραφή στην προσπάθειά τους να παρασύρουν ανύποπτους και ακατάρτιστους ανθρώπους σε θέματα πίστεως. Και στο σημείο, όμως, αυτό έχει παραμείνει μοναδικός και ανυπέρβλητος. Όσα επισήμανε τότε για τις αιρετικές μεθοδεύσεις έχουν διαχρονική επικαιρότητα, καθώς οι ίδιες πρακτικές, με τις ίδιες συνέπειες, χρησιμοποιούνται και σήμερα από το πλήθος των σύγχρονων αιρετικών ομάδων.

α) Η πρώτη βασική επισήμανσή του σχετίζεται με τα γενεσιουργά αίτια των διαφόρων αιρέσεων. Ενώ η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού αντιθέτως η αφετηρία των διαφόρων αιρέσεων σχετίζεται με την ύπαρξη ενός νοσηρού και πνευματικά επικίνδυνου φαινομένου. Λέγει ο Ι. Χρυσόστομος: «Τούτο το δένδρον (σ. σ της αιρέσεως) εφύτευσεν μεν λογισμών άκαιρος περιέργεια, επότισε δε απόνοιας τύφος, ηύξησε δε φιλοδοξίας έρως» (PG 48, 719).

β) Θεμελιώδης πρακτική των διαφόρων χριστιανικών αιρέσεων αποτελεί η διαστροφή του νοήματος των αγιογραφικών χωρίων και η κατανόησή τους εκτός των συμφραζομένων και της ευρύτερης νοηματικής τους συνάφειας. Τέτοιου είδους πρακτικές τις συνδυάζουν με την μόνιμη επωδό, ότι οι ισχυρισμοί τους είναι η άποψη της Αγ. Γραφής. Επισημαίνει σχετικά ο Ι. Χρυσόστομος γι’ αυτό: «Ου τοίνυν αρκεί το ειπείν, ότι εν τη Γραφή γέγραπται, αλλά χρη και την ακολουθίαν αναγνώναι πάσαν, επεί ει μέλλοιμεν διακόπτειν την προς άλληλα συνέχειαν αυτών και συγγένειαν, πολλά τεχθήσονται πονηρά δόγματα» (PG 56,156)Στην ίδια συνάφεια επισημαίνει πάλι: «Ου’ δει απλώς τας των Γραφών ρήσεις παραφέρειν, ουδέ εκκόπτοντας της ακολουθίας, ουδέ της συγγενείας αποσπώντας, ουδέ έρημα και γυμνά τα ρήματα της των επομένων ή προλαβόντων βοηθείας λαμβάνοντας συκοφαντείν απλώς και επηρεάζειν» (ΡG 56,158).

 γ) Ο κάθε αιρετικός που παρουσιάζει τις πλάνες του ως απόψεις της Αγ. Γραφής θεωρείται κατά τον Ι. Χρυσόστομο ως «ο δόγματα φρικτά και απόρρητα λυμηνάμενος» (PG 61, 622-623). Την αλήθεια αυτή την κάνει πιο σαφή με ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αναφέρει: «Καθάπερ γαρ εν τοις βασιλικοίς νομίσμασιν ο μικρόν του χαρακτήρος περικόψας, όλον το νόμισμα κίβδηλο ειργάσατο, ούτω και ο της υγιούς πίστεως και το βραχύτατον ανατρέψας, τω παντί λυμαίνεται» (PG 61, 622 ).

 δ) Καθώς απουσιάζουν απ’ αυτούς οι πνευματικές προϋποθέσεις ορθής ερμηνείας, οι διάφοροι αιρετικοί παρουσιάζουν ως διδασκαλία της Αγ. Γραφής «τη των οικίων λογισμών ασθενεία» (PG 59, 146). Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Με το «διεστραμμένως απαγγέλειν τα εν ταις Γραφαίς κείμενα, ή προστιθέντας ή υφαιρούντας». Αποτέλεσμα αυτών των αιρετικών πρακτικών είναι το «επιζοφούν την αλήθεια» (PG 56, 156) και «Τη αληθεία αεί παρεισάγειν την πλάνην πολλά επιχρωννύντα αυτή τα ομοιώματα, ώστε ευκόλως κλέψαι τους ευεξαπατήτους». (PG 58, 475).

ε) Ο Ι. Χρυσόστομος έχει αναφερθεί επίσης και στα διάφορα προσωπεία τα οποία χρησιμοποιούν οι αιρετικοί. Συνήθως αποκρύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα και παραπληροφορούν, παρότι επικαλούνται την Αγ. Γραφή. Με τον ρεαλισμό που τον διακρίνει επισημαίνει: «Παρά μεν την αρχήν συσκιάζουσιν εαυτούς, επειδάν δε πολλήν λάβωσι την παρρησίαν και λόγου τις αυτοίς μεταδώ τότε τον ιόν εκχέουσιν» (PG 58, 477). Και αλλού: «Εργάζονται μεν γαρ, αλλ’ ανασπώσι τα πεφυτευμένα. Επειδή γαρ ίσασιν, ότι ετέρως ουκ αν γένοιντο ευπαράδεκτοι, το προσωπείον λαβόντες της αληθείας, ούτω το δράμα της πλάνης υποκρίνονται. (. . . ). Σχήμα μόνον αυτοίς, η δορά του προβάτου επίκειται». (PG 61, 563). Το προσωπείο, όμως, δεν δηλώνει ειλικρίνεια αλλά δόλο και μεθόδευση.

στ) Επανειλημμένα μέσα στις ομιλίες του ο ιερός πατέρας είχε τονίσει την αναγκαιότητα και τη σπουδαιότητα της συστηματικής, προσεκτικής και συνεχούς μελέτης της Αγ. Γραφής από τους χριστιανούς. Την προτροπή αυτή τη συνοψίζει ο λόγος του «Παρακαλώ μετά πολλής σπουδής την ανάγνωσιν των θείων Γραφών ποιώμεθα. Ούτω γαρ και της γνώσεως επιτευξόμεθα, ει συνεχώς επίωμεν τα εγκείμενα» (PG 53, 321). Και τούτο γιατί μεταξύ των πολλών πνευματικών καρπών που προέρχονται από την αγιογραφική κατάρτιση των χριστιανών, συναριθμεί και τη δυνατότητα απάντησης και αναίρεσης των αιρετικών ισχυρισμών.

Εν προκειμένω ο Ι. Χρυσόστομος είναι εξαιρετικά σαφής: «Κάτασχε αυτόν, και περίστηθι, και μη αφής αποπηδήσαι, μηδέ αναχωρήσαι εις τον λαβύρινθον των λογισμών αλλά κάτασχε, και απόπνιξον, μη τη χερί, αλλά τω ρήματι, μη δως αυτώ διαστολάς και διαφυγάς, ας βούλεται. Εκείθεν θόρυβον εμποιούσι τοις διαλεγομένοις, επειδή ημείς αυτοίς ακολουθούμεν, και ουχ άγομεν υπό τους νόμους των θείων Γραφών. Περίθες τοίνυν αυτώ τειχίον πάντοθεν, τας από των Γραφών μαρτυρίας, και ουδέ χάναι δυνήσεται». (PG 56, 167).

Θα ολοκληρώσουμε την μικρή αυτή αναφορά μας στη διδασκαλία του ιερού πατέρα με μία καίριας σπουδαιότητας επισήμανση, η οποία αποτελεί ταυτοχρόνως και θεμελιώδη και αναντικατάστατη ορθόδοξη ποιμαντική αρχή. Ο ορθόδοξος χριστιανός στο πρόσωπο του κάθε αιρετικού βλέπει ένα θύμα του πονηρού. Ένα άρρωστο πνευματικά άνθρωπο. Γι’ αυτό λέγει ο Ι. Χρυσόστομος «τω λόγω διώκω ου τον αιρετικόν, αλλά την αίρεσιν, ου τον άνθρωπο αποστρέφομαι αλλά την πλάνην μισώ, και επισπάσασθαι βούλομαι» (PG 50, 701).

Πηγή:http://oodegr.com/oode/grafi/xrysost_grafi_1.htm

 ΨΑΛΤΕΣ

Η μουσική το τραγούδι, είναι η γλώσσα της καρδιάς. Πες μου τι τραγουδάς, για να σου πω τι αγαπάς. Αν τραγουδάς τραγούδια πατριωτικά, αυτό σημαίνει πως αγαπάς την πατρίδα. Αν τραγουδάς τραγούδια της ξενιτιάς, σημαίνει πως νοσταλγείς το χωριό σου. Αν τραγουδάς τραγούδια του που εξυμνούν τον αισχρό έρωτα, σημαίνει πως η καρδιά σου είναι αιχμάλωτη από σεξουαλικούς πόθους. Έτσι τα τραγούδια εκφράζουν την πνευματική κατάσταση ατόμων και λαών. Ήταν εποχή που η πατρίδα μας ήταν εγκλωβισμένη. Μέσα στην καρδιά τους όλοι οι εγκλωβισμένοι είχαν κρυμμένο τον πόθο της ελευθερίας. Μπροστά στους κατακτητές δεν μπορούσαν να τραγουδήσουν αυτό που αισθάνονταν. Αλλ΄ όταν βρίσκονταν μόνοι τους σε σπηλιές και ερημικά μέρη, σε γιορτές και πανηγύρια, πάνω στα ψηλά βουνά, εκεί ανοίγουν την καρδιά τους κι αρχίζουν να τραγουδούν.

Τραγουδούσαν ιδίως τα τραγούδια των κλεφτών και των αμαρτωλών, εκείνων δηλαδή που δεν υπέφεραν την τούρκικη σκλαβιά και είχαν φύγει στα ψηλά βουνά.Ένα μάλιστα τραγούδι λίγα χρόνια πριν από την επανάσταση είχε επικρατήσει και το τραγουδούσαν όλοι μικροί και μεγάλοι. Και τραγουδώντας τα μάτια τους βούρκωναν από δάκρυα. Ήταν το τραγούδι του Ρήγα Φερραίου:«Ως πότε, παλικάρια, θα ζούμε στα στενά;…».

***

Αλλ΄ όταν οι καρδιές ψυχραθούν και στρέψουν από ευγενή αισθήματα και στο κενό ορμίσουν άλλα αισθήματα, αισθήματα κατώτερα, αισθήματα σαρκολατρίας, τότε από μικρούς και μεγάλους ακούγονται άλλα τραγούδια, τραγούδια κοσμικά και αισχρά, τραγούδια που δείχνουν σε ποια κατάπτωση έχει πέσει μια κοινωνία. Μια διεφθαρμένη κοινωνία δεν θέλει να ακούει εκλεκτική μουσική.

Αλλ΄ όταν στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση παρουσιασθεί κάποιος και αρχίσει να τραγουδάει τραγούδια αισχρά, που παλιότερα ούτε οι πόρνες δεν τολμούσαν να τραγουδήσουν, τότε όλοι κολλάνε τα αυτιά τους στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση και μαθαίνουν τα αισχρά τραγούδια και τα τραγουδούν αδιάντροπα. Και νήπια ακόμα μαθαίνουν και τραγουδούν τέτοια τραγούδια, και ανόητοι γονείς τα ακούνε και καμαρώνουν για την πρόωρη μουσική «εξέλιξη» των παιδιών τους. Χρυσές δουλείες κάνουν οι μουσικοσυνθέτες αισχρών τραγουδιών. Οι δίσκοι τους έχουν τεράστια κυκλοφορία. Έτσι τα σημερινά σπίτια γέμισαν από κόπρια του Σατανά. Ναι, τέτοια τραγούδια είναι κόπρια του σατανά! Που αίσθησης του καλού και του ωραίου;…

Η ιστορία διδάσκει και αυτό, όταν αισχρά τραγούδια επικρατήσουν μέσα στην κοινωνία, η κοινωνία καταστρέφεται και διαλύεται. Γι’ αυτό και το κράτος μας, που αφήνει να τραγουδούν από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις αισχρά τραγούδια, διαπράττει έγκλημα. Άλλα κράτη που θέλουν να ζήσουν, έχουν λάβει τα μέτρα τους και καμία σειρήνα του διαβόλου δεν τραγουδάει πορνικά τραγούδια. Εδώ στην Ελλάδα ανοίγεις το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση και νομίζεις πως μπαίνεις σ’ ένα πορνείο κι ακούς να τραγουδούν οι πόρνες.

***

Αλλά δεν υπάρχουν μόνο κοσμικά τραγούδια, δεν υπάρχουν μόνο τραγούδια του διαβόλου. Υπάρχουν και τραγούδια του Θεού. Ποια είναι τα τραγούδια του Θεού; Πάνε τώρα πολλά χρόνια που σε ένα σπίτι της Αθήνας πήγαινε ένας σεμνός ηλικιωμένος άνθρωπος.  Και αντί να φλυαρεί και να λέει ανοησίες, οι πολλοί στις επισκέψεις αυτός αρχίζει να ψέλνει με κατάνυξη τροπάρια και απολυτίκια της Εκκλησίας. Μέσα στο σπίτι ήταν και ένα παιδί που τον άκουγε με μεγάλη ευχαρίστηση. Κι όταν εκείνος ο ευγενικός άνθρωπος άργησε κάποτε να επισκεφθεί το φιλικό του σπίτι, ο μικρός ανησύχησε και ρώτησε τη μητέρα του: «Μάνα, που είναι ο άνθρωπος που τραγουδούσε τα τραγούδια του θεού; Δεν θα μας έρθει πάλι;» η αγνή καρδιά του παιδιού αρεσκόταν στα τραγούδια του Θεού.

Ο άνθρωπος που έψελνε τα τραγούδια του θεού ήταν ένας ψάλτης που δεν πήγαινε στις εκκλησίες σαν επαγγελματίας ψάλτης για να πάρει μισθό αλλά ήταν ένας ιδεολόγος ψάλτης που μακάρι να ήταν σαν αυτόν όλοι οι ψάλτες της Ελλάδας. Ο ψάλτης αυτός είναι ο γνωστός λογοτέχνης Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Αυτός ο άνθρωπος του πνεύματος αφού δούλευε όλη την εβδομάδα σε εφημερίδες και περιοδικά για να βγάλει το ψωμί του, τις Κυριακές και τις γιορτές πήγαινε σε ένα ταπεινό εκκλησάκι των Αθηνών, στον Άγιο Ελισαίο, κι εκεί μαζί με άλλους ομοϊδεάτες έψελνε τα τραγούδια του  Θεού.

***

Υπάρχουν σήμερα ψάλτες, που να ψέλνουν σαν τον Παπαδιαμάντη; Στην αρχαία εποχή, την εποχή την εποχή των διωγμών, οι χριστιανοί μαζεύονταν σε σπίτια, σπηλιές και κατακόμβες, κι εκεί με σιγανή φωνή, γεμάτοι κατάνυξη, όλοι μαζί, γυναίκες, άντρες και παιδιά, έψελναν τα τραγούδια του Θεού. Μια αγία, μια αγγελική ατμόσφαιρα εδημιουργήτο. Πιστοί και ταπεινοί άνθρωποι έσμιγαν τις φωνές τους με τις φωνές των αγγέλων. Έψελναν όπως λέει ο απόστολος Παύλος, «λαλλούντες εαυτοίς ψαλμοίς και υμνοίς και ωδές πνευματικές, άδοντες και ψάλλοντες εν τη καρδιά αυτών τω Κύριω».

Όλοι κατά την αρχαία εποχή της εκκλησίας έπαιρναν μέρος στην ψαλμωδία. Όλο το εκκλησίασμα ψυχικά ενωμένο και αδελφωμένο, γινόταν ένα στόμα και υμνούσε το Θεό. Αλησμόνητοι χρόνοι. Ήταν τέτοια η ευλάβεια των πρώτων χριστιανών, ώστε και άπιστοι, που σαν εχθροί και κατάσκοποι έμπαιναν στους τόπους της λατρείας έμεναν κατάπληκτοι, πίστευαν στο Χριστό και έλεγαν: εδώ πραγματικά λατρεύεται ο αληθινός Θεός.Αργότερα όταν το θρησκευτικό συναίσθημα ψυχράνθηκε και συνεβαίνανε αταξίες με το να ψέλνουν όλοι μαζί, η εκκλησία περιόρισε το ψάλσιμο σε λίγα πρόσωπα, που λέγονται ψάλτες και σχηματίζουν χορωδίες, που κατά κάποιο τρόπο υπενθυμίζουν την αρχαία εποχή.

Οι ψάλτες εκτελούν ιερή διακονία και πρέπει να είναι υποδείγματα χριστιανικής ζωής. άνθρωποι που δεν πιστεύουν στο Θεό, άνθρωποι ασεβείς και βλάσφημοι, άνθρωποι μέθυσοι και χαρτοπαίκτες με σκανδαλώδη οικογενειακοί ζωή, τέτοιοι άνθρωποι, όσο σπουδαίο μουσικό ταλέντο και αν έχουν, δεν επιτρέπεται να ανεβαίνουν στα αναλόγια και να ψέλνουν. Τέτοιοι ψάλτες δεν δημιουργούν κατάνυξη άλλα σκάνδαλο. Μ’ όση ευκολία ψέλνουν, με τόση τραγουδούν και τα αισχρά τραγούδια.

***

Γι΄ αυτό πρέπει και να δίνεται στο θέμα του διορισμού ψαλτών μεγάλη προσοχή, κυρίως στις πόλεις γιατί στα χωριά -αλλοίμονο-  δεν υπάρχουν ψάλτες. Και η εκκλησία πρέπει να φροντίσει να συμπληρώσει το κενό που δημιουργεί η έλλειψης ψαλτών στην ύπαιθρο ιδρύοντας σχολές ψαλτών στις έδρες των Μητροπόλεων και άλλες πόλεις.Είθε να αποκτήσουμε ψάλτες σαν τον Παπαδιαμάντη, ψάλτες στους οποίους να αρμόζει μια αρχαία ευχή της εκκλησίας: «Πρόσεχε ότι ψάλλεις δια του στόματος να πιστεύεις και εν τη καρδιά σου, και ότι πιστεύεις εν τη καρδιά σου, να επισφραγίζεις επί του βίου σου.»

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

Όταν ξυπνήσουμε το πρωί και αφού έχουν φύγει τα πρόσωπα εκείνα που πιθανόν να τους ενοχλεί το λιβάνι για να μη τους δώσουμε αφορμή να αγανακτήσουν και να νευριάσουν και έτσι να χάσουμε την ήρεμη ψυχική κατάσταση που χρειάζεται για να λιβανίσουμε. Ετοιμαζόμαστε λοιπόν και προτού πιούμε τον καφέ μας ή φάμε οτιδήποτε άλλο για πρωινό παίρνουμε το λιβανιστήρι.

Παίρνουμε άνθη από επιτάφιο ή άνθη από την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως που μας δίνει ο ιερέας δενδρολίβανο ή από την Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου τον βασιλικό ή και των Βαΐων τα βάγια τα ξεραίνουμε καλά, όχι στον ήλιο για μερικές ημέρες.

Αφού λοιπόν ξεραθούν καλά, τα τρίβουμε να γίνουν μικρά κομματάκια σαν τα όσπρια. Τα φυλάμε για όλο το χρόνο μέσα σε γυάλινο ή χάρτινο κουτί.

Παίρνουμε το λιβανιστήρι και ντύνουμε με αλουμινόχαρτο το σκαφάκι του, καθώς επίσης και το επάνω μέρος του λιβανιστηριού. Αυτό το κάνουμε για να μην καθόμαστε να τρίβουμε και να καθαρίζουμε το λιβανιστήρι που μετά από λίγο καιρό θα μαυρίσει και θα κολλάει. Κερδίζουμε έτσι κόπο και χρόνο.

Έτσι με αυτό τον τρόπο διατηρούμε το λιβανιστήρι μας καθαρό αφαιρώντας μόνο το αλουμινόχαρτο και βάζοντας καινούργιο μετά από λίγο διάστημα. Αφού λοιπόν ετοιμάσαμε έτσι το λιβανιστήρι μας και έχουμε έτοιμα τα αποξηραμένα άνθη παίρνουμε με την τσιμπίδα μας μερικά και τα βάζουμε στο λιβανιστήρι. Κατόπιν ανάβουμε το καρβουνάκι μας φυσώντας το συνέχεια μέχρις ότου κοκκινίσει καλά, και το βάζουμε αναμμένο επάνω στα άνθη του λιβανιστηριού.

Έπειτα παίρνουμε ένα σπυρί μοσχολίβανο εάν είναι μεγάλο ή τρία εάν τα σπυριά είναι μικρά. Βάζοντας τα επάνω στο αναμμένο καρβουνάκι το ένα σπυρί να λέμε ένας είναι ο Θεός. Εάν βάλουμε 2 να λέμε δύο είναι οι φύσεις του Χριστού Θεός και άνθρωπος (Θεάνθρωπος) Ένας Θεός. Εάν βάλουμε τα τρία μικρά να λέμε Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Τρία πρόσωπα ένας Θεός. Αρχίζουμε λοιπόν να λιβανίζουμε πρώτα το εικονοστάσι με τις εικόνες και να λέμε στο Χριστό.

Κύριε ελέησον και ευλόγησαν τον οίκο τούτον ως αγαθός και ελεήμων Θεός. Μετά στην Παναγία και να λέμε Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς και προστάτεψε τους δούλους του υιού σου. Μετά τους Αγίους και να λέμε. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών. Δόξα σοι ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού δόξα σοι. Αφού τελειώσουμε με το εικονοστάσι και τις εικόνες πηγαίνουμε σε κάθε ένα δωμάτιο και επάνω από το κρεβάτι του κάθε ατόμου να σταυρώνουμε τρεις φορές με το λιβανιστήρι λέγοντας.

Κύριε ελέησον και ευλόγησαν τον δούλον σου (τάδε ….. ) ως αγαθός και ελεήμων Θεός. Επαναλαμβάνουμε τρεις φορές. Τελειώνοντας τα δωμάτια βγαίνουμε στην εξώπορτα, και σταυρώνουμε τρεις φορές με το λιβανιστήρι λέγοντας τρεις φορές.

Κύριε αποδίωξαν κάθε εχθρό ορατών και αόρατων και πολέμιων εκ του οίκου τούτου ως αγαθός και ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός.Τέλος βγαίνοντας στην μπαλκονόπορτα για να αφήσουμε το λιβανιστήρι λέμε και εκεί σταυρώνοντας τρεις φορές με το λιβανιστήρι και λέγοντας τρεις φορές το Κύριε αποδίωξαν κάθε εχθρό και πολέμιον εκ του οίκου τούτου ως αγαθός και ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός.

Μετά το λιβάνισμα του σπιτιού μας κάνουμε την προσευχή μας ττροσευχόμενοι μπροστά στο εικονοστάσι με τις εικόνες, ανάβοντας τρία καθαρά κεριά ή δύο ή ένα. Τα τρία είναι τα τρία πρόσωπα της Α. Τριάδος τα δύο οι δύο φύσεις του Χριστού Θεού και ανθρώπου Θεάνθρωπος και το ένα δηλώνει τον ένα Αληθινό Θεό.

Μόλις τελειώσουμε την προσευχή μας τα σβήνουμε τα κεριά. Την στάκτη από το λιβανιστήρι την άλλη μέρα την βάζουμε σε μια χαρτοπετσέτα και την ρίχνουμε σε ένα τενεκέ και όταν μαζευτούν πολλά τα καίμε, και την στάκτη από τον τενεκέ την θάβουμε στον κήπο μας ή εάν δεν έχουμε κήπο όταν βρεθούμε στο ύπαιθρο.

Λιβανίζουμε έτσι κάθε πρωί ούτως ώστε να μας έχει φυλαγμένους όλη μέρα ο Θεός η Παναγιά μας και οι Άγιοί μας.ΑΜΗΝ

Πηγή:http://apantaortodoxias.blogspot.com/2009/12/blog-post_19.html

 ΑΜΒΩΝΑΣ

Ο Χριστός το φως, η αλήθεια και η ζωή. Ο Χριστός απ’ την ώρα που βγήκε στη δημόσια ζωή δεν έπαψε να διδάσκει τον κόσμο, να σκορπάει παντού το φως. Ο Χριστός δίδασκε συνεχώς. Δίδασκε παντού, στο ναό του Σολομώντος, στις συναγωγές, στα σπίτια, στο ύπαιθρο, στη θάλασσα, παντού. Ο λαός, που δεν είχε μέσα του την υπερηφάνεια, και τη μοχθηρία των φαρισαίων, τον άκουγε με χαρά. Κι όταν τελείωνε η διδασκαλία, έλεγαν: «Ποτέ δεν μίλησε άνθρωπος όπως αυτός ο άνθρωπος» (Ιωάν. 7, 46). Ο λόγος του Χριστού ήταν όλος φως και αλήθεια. Ήταν λόγος παντοδύναμος. Ο Χριστός νικούσε με το θείο λόγο του κάθε ανθρώπινο λόγο. Η δε αγία του ζωή και τα θαύματα έρχονταν να επιβεβαιώσουν την αλήθεια των λόγων του.

Δίδασκε ο Χριστός και καλούσε τους ανθρώπους προς το φως. Και μόνο όσοι ζούσαν μεσ’ στην αμαρτία και δεν ήθελαν να μετανοήσουν αυτοί μισούσαν το φως, μίσησαν τη διδασκαλία του. Αν κάποιος δεν θέλει το φως μπορεί ο ήλιος να ’ναι στο μεσουράνημά του και να λάμπη, αλλ’ αυτός κλείνει τα παράθυρα, κατεβάζει κουρτίνες και μέρα μεσημέρι έχει σκοτάδι. Έτσι κάνουν και οι άνθρωποι που δεν έχουν καλή διάθεση. Ο Χριστός μεσουρανεί, λάμπει σ’ ανατολή και δύσι, αλλ’ αυτοί, νεώτεροι γραμματείς και φαρισαίοι, κλείνονται μέσα στις σκοτεινές σπηλιές της υπάρξεώς τους και δεν θέλουν να γνωρίσουν την αλήθεια και τη ζωή.

Στους αποστόλους ο Χριστός έδωσε εντολή να πάνε σ’ όλα τα μέρη του κόσμου και να κηρύξουν το ευαγγέλιό του. Το κήρυγμα ήταν η κυρία αποστολή τους. Και πράγματι οι απόστολοι ύστερα απ’ την Πεντηκοστή ξεκίνησαν και κήρυξαν παντού το ευαγγέλιο. Χιλιάδες κόσμος πίστεψε στο κήρυγμά τους. Παντού ιδρύονταν εκκλησίες του Χριστού.

Οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων δεν είχαν ναούς. Μαζεύονταν σε σπίτια, σε σπηλιές και σε κατακόμβες. Εκεί τελούσαν τη θεία λειτουργία. Ήταν όλα απλά. Αλλά σε καμία λειτουργία που γινόταν δεν έλειπε το κήρυγμα. Ο ιερεύς που ’κανε τη θεία λειτουργία, πριν να κοινωνήσουν οι πιστοί τα άχραντα μυστήρια, με απλά λόγια μιλούσε για το Χριστό. Μιλούσε με τόση πίστι, ώστε κανένας δεν έμενε ασυγκίνητος. Η διδαχή ήταν απαραίτητη. Οι χριστιανοί μάθαιναν τι πρέπει να πιστεύουν και τι πρέπει να πράτουν και γιατί. Ήξεραν καλά τη θρησκεία τους. Κανένας άπιστος δεν μπορούσε να τους κλονίσει. Ήταν σε θέση και άλλους να διδάξουν και να τους φέρουν στο Χριστό.

Όταν ύστερα από τη νίκη του Μ. Κωνσταντίνου οι χριστιανοί άρχισαν να χτίζουν εκκλησίες, όμορφα κτίρια, και τότε δεν έλειψε το κήρυγμα. Ώρισαν μάλιστα και ιδιαίτερο μέρος στους ναούς για να γίνεται από κει το κήρυγμα. Έστησαν στη μέση του ναού ένα ψηλό βήμα, που το ονόμασαν άμβωνα. Και όπως φανερώνει η λέξις, στον άμβωνα ανέβαινε κανείς με σκάλες από δύο μέρη. Περίφημος ήταν ο άμβωνας της Αγίας Σοφίας, όπως και άλλων ιερών ναών. Σπουδαίος δε για την αρχαιολογική του αξία είναι και ο άμβωνας της Καλαμπάκας. Είναι χτισμένος στη μέση του ναού και έχει δυο σκάλες. Αργότερα ο άμβωνας έφυγε από τη μέση του ναού και προσκολλήθηκε σε μια από τις κολώνες προς το βόρειο μέρος του ναού. Πάνω στους άμβωνες αυτούς ανέβαιναν οι διάκονοι και διάβαζαν το Ευαγγέλιο, αλλά κυρίως ανέβαιναν οι ιεροκήρυκες και δίδασκαν τα μεγαλεία του Θεού. Η διδασκαλία υπήρχε πάντοτε. Ήταν υποχρεωτικό καθήκον όλων των κληρικών. Δεν επιτρεπόταν να μένει τις Κυριακές και τις μεγάλες γιορτές ο ναός χωρίς θείο κήρυγμα.

***

Ο άμβωνας ήταν το βήμα απ’ όπου ακούγονταν οι λόγοι των ιεροκηρύκων. Άστραφτε και βροντούσε ο λόγος του Θεού. Και όπως ο λαγός φοβάται τη βροντή, έτσι και ο διάβολος και οι οπαδοί του φοβούνται το λόγο του Θεού. Όπου ακούγεται ζωντανός λόγος Θεού, εκεί ο διάβολος δεν μπορεί να σταθεί. Γι’ αυτό είναι πνευματική συμφορά να μην ακούγεται λόγος Θεού. Αλλ’ ήρθαν χρόνια πολύ δύσκολα για την Ορθόδοξο Εκκλησία. Ο κλήρος κατέπεσε. Το κήρυγμα δεν ακουγόταν πια όπως πρώτα. Σπάνια περνούσε ιεροκήρυκας για να κηρύξει το λόγο του Θεού. Ο άμβωνας ήταν πια σαν ένα άχρηστο έπιπλο. Γι’ αυτό και ανέβηκε πιο ψηλά, προς την οροφή, και έμοιαζε με περιστερώνα.Ένα τέτοιο άμβωνα πριν από 30 χρόνια ως ιεροκήρυξ βρήκα στο μητροπολιτικό ναό Γρεβενών. Παρακάλεσα τον τότε επίσκοπο Θεόκλητο και τον κατέβασε χαμηλότερα, και από κει με ελέησε ο Θεός να κηρύξω στα δύσκολα εκείνα χρόνια το λόγο του Θεού.

Ο άμβωνας δεν πρέπει να μένει σε αχρηστία. Είναι ανάγκη κάθε Κυριακή ν’ ακούγεται λόγος Θεού. Θέλετε να δείτε την αξία του κηρύγματος; Ρίξτε μια ματιά σε δυο ενορίες, στη μια ακούγεται λόγος Θεού, στην άλλη όχι. Αμέσως θα δείτε τη διαφορά. Μόνο όπου ακούγεται ο λόγος του Θεού υπάρχουν ζωντανοί χριστιανοί, έτοιμοι ν’ αγωνιστούν κι αυτοί με το όπλο του λόγου του Θεού για τη νίκη και τη δόξα της Εκκλησίας.

 «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/