Δ’ ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Η ΕΝΟΧΗ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ ΑΙΔΕΣ/ΤΑΤΟΣ ΠΡΩΤ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΚΑΡΠΑΘΙΟΥ, ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ, ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Εισαγωγικά

«Φυλαχτείτε αδέρφια μου γιατί μας περιμένουν μέρες ζοφερές, μέρες που δεν ξεχωρίζουνε από το κατράμι. Μας περιμένουνε καιροί που χαμόγελο δεν θα ανθεί σ’ ανθρώπου χείλη….Για τούτο μη γυρεύουμε γιατρειά εκεί που γιατρειά δεν έχει».

Η χωρίς αμφιβολία πνευματοφόρος αυτή προορατικότητα του λαϊκού Προφήτη της Πελοποννήσου, Χριστοφόρου μοναχού, του επονομαζομένου Παπουλάκου αντανακλά με εκπληκτική ευθυβολία την περιπέτεια της αυτογνωσίας του ανθρώπου, ο οποίος στήριξε αλλά και στηρίζει την προσμονή μιας εδεμικής μακαριότητας στην δυναστική «πρόοδο» του τεχνολογικού πολιτισμού, γιατί εξώρισε από τις ψυχές των ανθρώπων το πνεύμα με αποτέλεσμα να λείψει από μέσα τους το νόημα της ζωής. Το πνεύμα όμως σπαρακτικά ζητά το φυσικό του χώρο κι όταν δεν του το παραχωρούμε η δυναμική του γίνεται βίαιη, και εξαλάσσεται από αύρα λεπτή, σε πνεύμα κραταιόν, σε συσσεισμό και σε πυρ. Έτσι θα αποτολμούσα να χρωματίσω την φρικτή περιδίνηση της ψυχής στους σκοτεινούς και ανήλιους τόπους του ασυνειδήτου, την αιχμαλωσία της στον πυρίνα του φρικτότερου αισθήματος που μοιάζει να ακυρώνει την ύπαρξη και να απονοηματοδοτεί τη ζωή. Πρόκειται για το μαρτύριο της ενοχής, που απρόσκλητη και πειρατικά εισβάλει στις συνειδήσεις μας σαν πολυπρόσωπος Ιανός, με ποικιλία μορφών και ψυχικών εκδηλώσεων. Μέσα σ’ αυτό το πεδίο θα κινηθούμε στη σημερινή εισήγησή μας και θα επιχειρήσουμε να διεισδύσουμε μέσα από τρεις ενότητες στο έρημο αλλά και επίφοβο πεδίο της. Ποια είναι η έννοια της ενοχής, πως δηλαδή την κατενόησε ο άνθρωπος στην ιστορική του διαδρομή, ποια η οντογένεσή της, η πρωτογενής πηγή εμφάνισή της, και τέλος ποια η σημαντική της μέσα στο μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως.

Η έννοια της ενοχής

Για την ενοχή, στην αρχαιότητα, μας κληροδοτήθηκαν τα πρώτα σπέρματα για το φυσικό δίκαιο και μέσα από τα οποία εκφράζονται τα από θεών νόμιμα. Ενοχή είναι η ανοικτίρμονες Ερινύες τις οποίες ο Αισχύλος χαρακτηρίζει ως σκοτεινές επειδή αναδύονται από τα ασυνείδητα βάθη του ανθρώπινου ψυχισμού. Οι Ερινύες καταστρέφουν όποιον κατάφερε με άδικα μέσα επιτυχίες και αναποδογυρίζουν την πορεία της ζωής του. Και ο Πλούταρχος μας παριστά την ενοχή του σαν αποτέλεσμα μιας νομοτελειακής τάξεως την στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος θα θελήσει να υπερβεί τα μέτρα και τα όρια την φυσικών και πνευματικών νόμων που τον διέπουν. Ο ήλιος δεν θα ξεπεράσει τα μέτρα του, αλλιώς οι Ερινύες οι θεραπαινίδες της Δίκης θα τον ανακαλύψουν, για να τον επαναφέρουν στην φυσική τάξη. Σ’ αυτήν ακριβώς την νομοτέλεια υποκύπτει και το άναρχο κράτος των Ολύμπιων Θεών, που γκρεμίσθηκε και χάθηκε, γιατί δεν εσέβετο την φυσική τάξη και αρμονία. Με υψηλό συμβολισμό μάλιστα ο Πλάτωνας συστοιχεί τον ρυθμό της μουσικής με το δίκαιο και την νομιμότητα.

( Οι Ερινύες κτυπάν εκεί που υπάρχει παραφωνία-«άμουσος παρανομία»). Και στην ελληνική γλώσσα μία παρεξηγημένη σήμερα λέξει, η λέξη αμαρτία, εγκυστώνει στο νόημά της ολόκληρη την Βιβλικοπατερική Θεολογία για την ενοχή. Είναι ένα εκπληκτικό δείγμα του σπερματικού λόγου. Λέξη άγνωστη σε άλλες γλώσσες ακόμη και την Π.Δ. όπου η αμαρτία χαρακτηρίζεται με περιφερειακούς όρους, ως παράλειψη παρανομία απείθεια αδικία κλπ. Πρόκειται για σύνθετη λέξη από το στερητικό α και το ρήμα μείρομαι = συμμετέχω, μοιράζομαι, αξιώνομε μιας κοινής προσφοράς και κληρονομιάς. Αμαρτωλός είναι αυτός που αρνείται τη συμμετοχή του στη ζωοποιό κοινωνία με τον Θεό, αυτός που γίνεται αυτό είδωλο του εαυτού του κατά του Μ. Κανόνα (ναρκισσισμό θα μας το πει η αναλυτική ψυχολογία όπου αποκλείεται κάθε αντικειμενοτρόπος επένδυση) αυτός που καταστρέφει τη σχέση του με τη φύση την οποία ο Θεός του εμπιστεύθηκε, ώστε εργάζεσθαι και φυλάσσειν αυτήν. Η αμαρτία κατά ταύτα γίνεται η πηγή των ενοχικών βιωμάτων διότι εφ’ όσον «κακός μεν γαρ εκών ουδείς» κατά τον Σωκράτη, εμπλέκει τον άνθρωπο σε μια καταστροφική μετωπική αντιπαράθεση με την ίδια του την φύση.

Ακόμη και ο Φρόϋντ αργότερα θα δει την ενοχή σαν την ανταρσία του εγώ απέναντι στην αφόρητη κατά την αντίληψή του υπέρ-εγώ. Αρχικά μέσα στα πλαίσια μίας καταναγκαστικής νεύρωσης ως έκφραση των σκοτεινών και ασυνείδητων δυνάμεων, και μέσα στην μελαγχολία, σαν ηθική συνείδηση, σαν αναποδογύρισμα της επιτίμησης του αντικειμένου της αγάπης πάνω στο ίδιο το εγώ. Το υπέρ εγώ ταυτίζεται με τη συμμαρτυρία της συνειδήσεως, στην οποία ο Απ. Παύλος δεν δίνει δυναστικό χαρακτήρα αλλά αποτυπώνει την αληθινή φύση του ανθρώπου. Προς τη θέση του Απ. Παύλου συντάσσεται με και ακριβέστερη του Φρόϋντ ματιά στην αποκρυπτογράφηση του ανθρωπίνου μαρτυρίου, ο Κάρολος Γιούγκ, ο οποίος υποστηρίζει πως ο κάθε άνθρωπος είναι φορέας ενός αρχετύπου που ονομάζει Ταυτό. Το Ταυτό, σε επίπεδο ψυχολογικό, είναι Imago Day , Εικόνα Θεού και προσωπικότητα του ανθρώπου πρέπει να διανύσει μία πορεία σύμφωνη με την δεοντολογία του αρχετύπου αυτού. Κατά την ορθόδοξη χριστιανική οντολογία καλούμαστε, ώστε κανονικά να γίνουμε σύμμορφοι της δόξης του Χριστού. « Ο του Θεού Λόγος, δι’ εαυτού παρεγένετο, ιν’ ως εικών ων του Πατρός, τον κατ’ εικόνα ανθρώπων ανακτήσαι δυνηθή», κατά τον Μ Αθανάσιο.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να δανεισθούμε από την ανθρωπολογία την παρατήρηση, πως στις πρωτόγονες κοινωνίες, ο νικητής μιας φονικής διαμάχης φαίνεται να ήταν περισσότερο πολιτισμένος από τον σύγχρονο πολεμιστή που επιστρέφει την θαλπωρή της οικογενειακής του εστίας. Γιατί ο πρώτος έπρεπε πριν εισέλθει στην κοινότητά του ή την οικογένεια του να περάσει από πλήθος καθαρτικών διαδικασιών επειδή τα πνεύματα των σκοτωμένων εχθρών ήταν κατά την πίστη του ικανά για εκδίκηση. ( π.χ. ο μασχαλισμός στην αρχαία Ελλάδα). Πρόκειται για τις τύψεις της συνειδήσεως, την ενοχή, τις οποίες ο σύγχρονος πολιτισμός απωθεί, τύψεις που αφορούν την κατεξοχήν ενοχή, αυτή του αίματος, η οποία αποκτά αρχετυπικό χαρακτήρα, είτε σε συμβολικό είτε σε πραγματικό επίπεδο.

Σήμερα, στην κοινή αντίληψη ‘όταν λέμε ενοχή εννοούμε την υπαιτιότητα κάποιου στην τελετή μιας παραβατικής πράξεως, η οποία και συνεπιφέρει μία αποδοκιμαστική κρίση από το κοινωνικό σώμα. Γι’ αυτό και διαπιστώνονται προσπάθειες υπόγειων διαδρομών ώστε να επενδυθούν με ηθικό μανδύα πράξεις τις οποίες ο νόμος δεν κολάζει, πιστεύοντας πως έτσι θα μπολιάσουν την ανθρώπινη συνείδηση με ένα νέο αξιακό σύστημα, που δεν θα έχει ως αφετηρία την οντολογία του ανθρώπου, αλλά την κοινωνική συμβατικότητα, με τις εγγενείς ανακολουθίες της απέναντι στην άτεγκτη κοσμική δικαιοσύνη κατά τον στοχασμό του Αναξίμανδρο. Τελευταίο παράδειγμα η εντελώς αναιτιολόγητη προσπάθεια της καλούμενης ως Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής, με πρόεδρο τον προσφάτως αποθανόντα Γ. Κουμάντο, να προσδώσει και πρωτογενή ηθικό χαρακτήρα στην έκτρωση, υπερβαίνοντας την από ετών ισχύουσα άρση του αξιόποινου της προσβολής του εμβρύου, ως νομικού γεγονότος, και μεταθέτοντάς την στο επίπεδο της ηθικής. Αυτό γίνεται διότι κατανοούν οι νομικοί, πως αθωότητα και ενοχή δεν ταυτίζονται. Αθώος είναι απλά ο μη άξιος ποινής (α+θωή=ποινή), σύμφωνα τις κείμενες συμβατικές διατάξεις που διέπουν τις ανθρώπινες κοινωνίες, και όχι με τις εσωτερικές επιταγές της συνειδήσεως τις παραδεδεγμένες σ’ ολόκληρο το τοπικό και χρονικό εύρος της ανθρώπινης παρουσίας στη γη.

Η περί ενοχής αντίληψη σε σχέση διαλεκτική μεταξύ της θυραθεν και Βιβλικής παραδόσεως.

Μια πολύ σύντομη και διαγραμματική αντιπαράθεση της έννοιας της ενοχής μεταξύ των μυθικών αντιλήψεων κατά την αρχαιότητα και της διδασκαλίας όπως αυτή απορρέει από την Παλιά και Καινή Διαθήκη θα είναι χρήσιμη στην αποσαφήνιση της έννοιας αυτής, όπως αυτό το επιχειρεί η θρησκευτική ανθρωπολογία.

Στην αρχαιότητα βλέπουμε ανάγλυφη στην καθημερινότητα μέσα από συμβολικές πράξεις την ανάγκη να υπάρξει ένα θύμα πάνω στο οποίο θα καλλιεργηθεί ο μύθος της ενοχής και θα εκτονωθούν συλλογικές εντάσεις. Καλλιεργείται ένα επιδημικό μίσος κατά του θύματος.

Παράδειγμα από την ελληνική αρχαιότητα τα καθάρματα, έμψυχα όντα άνθρωποι ή ζώα, κυρίως όμως οι άνθρωποι, που αναλάμβαναν το άγος της πόλεως και εφονεύοντο. Είναι γεγονός πως στα αγόμενα στην Αθήνα Θαργήλια προς τιμήν του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος, εγκληματίες οι ευτελείς άνθρωποι θεωρούμενοι ως άχρηστοι εφονεύοντο, μέσα από μία συγκεκριμένη ιεροτελεστία. Ένας άντρας για τους άντρες και μια γυναίκα για τις γυναίκες. Καλούντο μάλιστα και φαρμακοί ή περιψήματα ( σκουπίδια) ή περικαθάρματα, για να θυμηθούμε τον Απ. Παύλο ( Α΄Κορ. 4,13). Στα θύματα, σύμφωνα με την εξωβιβλική λογική, προβάλλεται η συλλογική ενοχή, την οποία την οποία και κουβαλούν για να υπάρξει εξιλασμός με την θυσία τους. Υπάρχει ένα κείμενο του Απολλώνιου του Τυανέα ( 2Ο μ. Χ. αι.), ο οποίος για να βάλει τέλος σε μία επιδημία υποδεικνύει στο έξαλλο πλήθος ένα ζητιάνο αποκρουστικό στην όψη, όμως αθώο, τον οποίο και λιθοβολούν.

Η εθνοψυχολογία είδε τον προβληματισμό αυτό ιδιαίτερα έντονα μέσα από τον φόνο του πατέρα, θεωρώντας πως το αρχαιότερο έγκλημα της ανθρωπότητας πρέπει να ήταν η θανάτωση του πρωταρχικού πατέρα. Αυτήν την πατροκτονία συσχετίζουν κατά τα δικά τους πρότυπα το προπατορικό αμάρτημα. Άλλωστε σ’ όλους τους λαούς υπάρχει η βαθιά ανάμνηση μίας αρχαίας παρακοής, ως σπερματικός λόγος που συντηρείται στη συλλογική συνείδηση των ανθρώπων.

Ο Χριστός αναιρεί την κατάσταση αυτή και στη μοιχαλίδα σταματά τον λιθοβολισμό με το « ο αναμάρτητος πρώτος βαλέτω τον λίθο» . Ακόμη και το Λευϊτικόν ανάγκασε να λιθοβολήσουν πρώτοι αυτοί που είχαν καταθέσει ως κατήγοροι. Με άλλα λόγια ο Χριστός αρνείται τον αποδιοπομπαίο τράγο, γι ‘αυτό και η θυσία Του παρέχει την σωτηρία, όχι ως μηχανικό γεγονός αλλ’ ως γεγονός υπαρξιακής συμμετοχής σε Αυτήν. Αρνείται την εκδίκηση και κυρίως την παθολογία των ψυχολογικών μηχανισμών και ζητά την μετάνοια, την αλλαγή, δηλαδή, νοοτροπίας.

Παρομοίως ας συγκρίνουμε τους δύο αρχετυπικούς φόνους, Αβελ και Κάιν, Ρώμου ή Ρέμου και Ρωμύλου. Ο Θεός στηρίζει πάνω στο θύμα μια ολόκληρη γενηά ανθρώπων ενώ η Ρώμη στηρίζετε πάνω στο θύτη. Διαπιστώνεται μία ουσιώδης διαφορά μεταξύ των δύο προτύπων. Στο ένα το ρωμαϊκό παράδειγμα, αποπλύνουν τα αίματα με τις τελετουργίες των Λεμουριών ώστε να εξευμενίσουν τη σκιά του Ρέμου, και συνεχίζουν των ιστορικό τους βηματισμό. Στο άλλο το βιβλικό , η βία και ο πόλεμος το ένστικτο της εκδίκησης δεν θεωρείται σαν η μαμμή της ιστορίας αλλά το τραγικό σύμπτωμα της πτώσης του ανθρώπου, που είναι ανάγκη να αναδυθεί στην επιφάνεια της συνειδήσεως και μην παραμείνει στην ειρκτή του ασυνειδήτου, απ’ όπου με τις αναθυμιάσεις του εκτρέπει τον άνθρωπο από την θεία τιμή στη ζωώδη ευτέλεια.

Και ένα σύγχρονο παράδειγμα. Το 2004 στο 57^Ο φεστιβάλ των Κάννων προβλήθηκε η ταινία του αγνωστικιστή σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδοβαρ, Λα μαλα Εντουκασιόν ( η κακή εκπαίδευση ), όπου μεταξύ άλλων μέμφεται στην εκκλησία διότι όπως υποστηρίζει προσφέρει κακή εκπαίδευση στα παιδιά, για εκτιμά, πως στηρίζεται η αγωγή της, σε δύο φοβερά πράγματα, στην ενοχή και στην τιμωρία. Εδώ βέβαια θα πρέπει να τονίσουμε τον θεού που καλλιέργησε ο νομικισμός του δυτικού χριστιανικού κόσμου, και την αδυναμία του να κατοπτεύσει το υπαρξιακό μέγεθος της ενοχής. Απάντηση ηχηρή δίνει πάνω σ’ αυτό ο Κιργκεργκετ, σύμφωνα με το οποίο, η ενοχή «είναι δύναμη που εκδηλώνεται παντού και που μολαταύτα κανείς στο βάθος δεν μπορεί να την κατανοήσει, έστω και αν υποβόσκει στη ύπαρξη». Γι’ αυτό «δεν υπάρχει πράγμα πιο γελοίο από το να πιστεύεις πως το ερώτημα αν είσαι αμαρτωλός ή ένοχος, λύνεται με κάποια κριτήρια που τα μαθαίνει κανείς αποστήθιση»

Η πηγή της ενοχής είναι ο φόβος, το πρώτο ψυχολογικό γεγονός που γεννά η παρακοή του θελήματος του θεού. Και σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό «αγωνία δε φόβος διαπτώσεως, ήγουν αποτυχίας. Φοβούμενοι γαρ αποτυχείν της πράξεως αγωνιώμεν».

Μετάνοια και ενοχή

Η ενοχή λειτουργεί ως καθολική απόγευση της ίδιας της ζωής. Ως ερημοποίηση του ανθρώπινου ψυχικού πεδίου , άλλοτε βεβαίως σε άλλο βαθμό , και βιώνεται ως κατάσταση ανελευθερίας , δεσμευτική της συνειδήσεως του ανθρώπου. Δεν αφήνει την δυνατότητα διαλεκτικής και υποτάσσει δυναστικά τη λογική χωρίς αυτή να πάσχει πρωτογενώς. Σφαδάζει ο άνθρωπος μπροστά στο ανοικτίρμον αδιέξοδο. Μοιάζει , ή να έχει προσδέσει τη συνείδηση του ανθρώπου στον μυθικό τροχό του Ιξίονα , κατά τον Γρηγόριο το Θεολόγο (Φαύλος κύκλος) ή να την έχει ακινητοποιήσει σ’ ένα παγωμένο κυριολεκτικά χρόνο.

Έτσι θα μπορούσα να περιγράψω τη αγωνία του ανθρώπου που μαστίζεται από το μαρτύριο της ενοχής και αναζητά στην καταφυγή της Εκκλησίας τη λύση βιούμενου υπαρξιακού του δράματος. Και το ερώτημα που τίθεται στον Πνευματικό τη στιγμή εκείνη , είναι εάν το πρόβλημα του προσερχομένου αντανακλά την περιπέτεια της αυτογνωσίας του , εάν περιστρέφεται γύρω από τους λεγόμενους αμυντικούς μηχανισμούς απώθησης μετάθεσης ή εκλογίκευσης της ενοχής , ή εάν πρόκειται για μια ψυχοπαθολογική κατάσταση στην οποία ασύμμετρα προς τα πραγματικά δεδομένα αναδύονται αναπόδραστα παραληρηματικού τύπου αναθυμιάσεις στη ψυχική του σφαίρα.

Τότε θα πρέπει να προηγηθεί στη σκέψη μας η βασική ποιμαντική αρχή της εξατομίκευσης όπως την προτείνει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας. Η προσέγγιση του ανθρώπου θα πρέπει να γίνεται , «εν καιρώ και προσώπω και ποσότητι και ποιότητι». Τρεις βασικές επισημάνσεις:

Η μετάνοια δεν προϋποθέτει την ενοχή ούτε βέβαια και ταυτίζεται μαζί της. Στην ενοχή προτάσσεται ο αυτόνομος άνθρωπος , στη μετάνοια (καθαρό πνευματικό μέγεθος) η βαθειά συνείδηση ταπεινώσεως κατά το λόγον του Κυρίου «ούτω και υμείς , όταν ποιήσετε πάντα τα διαταχθέντα υμίν , λέγετε ότι δούλοι αχρειοι εσμέν , ότι ο οφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν».

Τα ενοχικά άτομα χωρίς μετάνοια , μετέρχονται τον μηχανισμό της απώθησης ή της μετάθεσης ή και της εκλογίκευσης γιατί δεν μπορούν να συμφιλιώσουν με τον εαυτό τους την ιδέα της του εγκλήματος , του κακού. Ακόμη έχουν παρατηρηθεί και περιπτώσεις αμνησίας , μετά από κολάσιμες πράξεις , ως καθαρού ψυχολογικού φαινομένου έξω από κάθε οργανικότητα που μπορούν να ενταχθούν και στα πλαίσια μιας μετατρεπτικής νεύρωσης (της γνωστής υστερίας).

Στο πεδίο αυτό χρειάζεται ιδιαίτερα ευαισθητοποίηση του Πνευματικού καθ’ όσον υποβόσκουν οι εξής κίνδυνοι. Να αναδυθεί η πρωτόγονη μορφή απόσεισης της ενοχής με τάματα , προσφορές , χορηγίες οικονομικές , ή και απαιτεί ακόμη ο εξομολογούμενος το επιτίμιο όχι ως παιδαγωγικό μέσο , άλλα ως καθαρτική διδασκαλία. Ο τρόπος αυτός μπορεί να είναι πρόσφορος για μια ψευδή και προσωρινή ψυχολογική στήριξη , είναι όμως πνευματικά καταστροφικός γιατί βοηθά στο να ατονεί η πρόθεση της μετάνοιας , ως πνευματικής διαδικασίας με βάση το «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Και να αποπροσανατολίζεται ο άνθρωπος σε δαιμονικούς ατραπούς (Όλοι οι μηχανισμοί πλειοδοτούν στο μασκάρεμα της πραγματικής αλήθειας , γι’ αυτό και είναι χρονομετρημένοι , έχουν , δηλαδή ημερομηνία λήξεως). Θα μου επιτρέψετε όμως εδώ μια διασάφηση. Και στην αναλυτική ψυχολογία εκτιμάται , πως το συναίσθημα της ενοχής μπορεί να ξεπερασθεί μόνον προοδευτικά , με την αλήθεια. Εκεί όμως , όπως σωστά έχει ειπωθεί , μετατρέπουμε τη νευρωτική μιζέρια σε συνηθισμένη δυστυχία , διότι η ψυχολογία είναι πνευματικά άνευρη και έρημη από την προοπτική της όντως ζωής.

Η χωρίς προφανή λόγο , εκδηλούμενη συναίσθηση αναξιότητας και ενοχών , πρέπει να κατευθύνει τη σκέψη του Πνευματικού σε υποκείμενο ψυχικό νόσημα , το οποίο ίσως και να χρήζει άμεσης ιατρικής παρέμβασης , για να αποτραπούν ενδεχόμενα ακόμη και αυτοκτονικής συμπεριφοράς. Εάν δεν γνωρίζουμε πνευματική ωριμότητα του ανθρώπου είναι παρακεκινδυνευμένο να βασισθούμε σε μια δική μας οιονεί ψυχοθεραπευτική παρέμβαση , διότι δεν μπορούμε να χτίσουμε πάνω σε ανύπαρκτα πνευματικά θεμέλια.(Όσο γνωρίζω , οι άνθρωποι της δια βίου συνειδητής πίστεως , έχουν σχεδόν μηδενικά ποσοστά αυτοκτονικής συμπεριφοράς μέσα από στατιστικές διαπιστώσεις). Άλλωστε δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις ανθρώπων που καταφεύγουν στην Εκκλησία για στήριξη μέσα στο πρόβλημα αλλά την εγκαταλείπουν με την αποδρομή του προβλήματος , για να επανέλθουν και πάλι εν καιρώ , γιατί δεν έχουν την απαραίτητη βάση για μια πνευματική ανάκαμψη.

Επιλεγόμενα

Μας λέει ο Ντοστογιέφσκι , πως ο καθηγητής Στεπάν Τροφίμοβιτς Βερχοβένσκυ , υπήρξε δάσκαλος του μηδενισμού. Στο τέλος , όμως επέστρεψε στο Ευαγγέλιο , γιατί του το είχαν παραδώσει όταν ήταν μικρό παιδί. Εκείνος έζησε τη μετάνοια. Ο ίδιος όμως δεν είχε παραδώσει το Ευαγγέλιο στα παιδιά του. Έτσι αυτά δεν είχαν που να επιστρέψουν. Ερημιά στη ψυχή τους. Και κατάντησαν δαιμονισμένα χωρίς επιστροφή. Η ενοχή είναι συνέπεια της αντίθεης δηλ. της δαιμονικής ζωής του ανθρώπου. Η ενοχή όμως απαλλάσσεται από τον από τον αρνητικόν της χαρακτήρα και απόκτά πρόσημο θετικό όταν εγκεντρισθεί σωστά στο μυστήριο της αγάπης του Θεού , που το διακονεί πιστά η Εκκλησία μας μέσα από το Ιερό Μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως , και βιώνεται από τον άνθρωπον ως η δραματική διαμαρτυρία εναντίον του εαυτού του στην προοπτική πραγμάτωσης του καθ’ ομοίωσιν.

Πηγή:http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/pastoral/stylianos_karpathios_metanoia.html

 Τι είναι ο Χριστός για μας; Είναι μια εικόνα, είναι ένα όνομα, είναι μια μορφή, είναι μια ιδέα, είναι κάποιος μεγάλος που έζησε τω καιρώ εκείνω; Είναι μόνο αυτό;

Ο Χριστός είναι ολοζώντανος, είναι δίπλα μας, όπως είναι δίπλα μου ο Γιάννης, ο Κώστας. Έτσι πρέπει να πιστεύω, πως ο Χριστός είναι δίπλα μου και τον πιάνω από το χέρι, και έτσι να περπατάω.

Ο Χριστός έχει δύναμη. Χωρίς τη χάρη του Χριστού, χωρίς τη δύναμη του Χριστού τα πάντα είναι αδύνατα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πράγματι! Αυτό που ζει ο κάθε Χριστιανός νέος στον κόσμο είναι κάτι θαυμαστό. Δεν το πιστεύει ο κόσμος. Δεν μπορούνε οι άλλοι νέοι του κόσμου να πιστέψουν ότι ζούμε όπως ζούμε.

Και γιατί ζούμε έτσι; Γιατί υπάρχει ο Χριστός ο οποίος βοηθάει να ζούμε μια τέτοια ανώτερη ζωή.

Η εκκλησία είναι ένα πεδίο τεραστίων δυνάμεων. Πως είναι ένα μαγνητικό πεδίο; Έτσι είναι κι η χάρη του Χριστού! Η Χάρη του Χριστού δεν είναι κάτι νεφελώδες, δύναμη, κάτι αεριώδες, κάτι φανταστικό. Η Χάρη του Χριστού είναι η πιο συγκεκριμένη δύναμη, η οποία μπορεί να παίρνει τον άνθρωπο από τη γη, από τον Άδη, και να τον ανεβάζει στον ουρανό. Είναι τεράστια η ένταση της Χάριτος του Θεού, αν είμαστε από υλικό που μπορεί να την αισθάνεται.

Ο Χριστός δε βασανίζει, ο Χριστός δεν απογοητεύει, ο Χριστός δεν ταλαιπωρεί. Ο Χριστός ελευθερώνει, ο Χριστός χαριτώνει, ο Χριστός ανεβάζει και σώζει, κάνει χαριτωμένο τον άνθρωπο, κι έτσι πρέπει να Τον ζούμε.Ολοζώντανος είναι ο Χριστός μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και αλίμονο σ’ εμάς αν ο Χριστός είναι μόνο ένα όνομα γραμμένο στη σελίδα κάποιου βιβλίου.

Δεν είμαστε λίγοι. Πολλοί είμαστε. Ο Χριστός δε μετράει νούμερα. Τις καρδιές κοιτάει. Το χρυσάφι είναι πολύ λιγότερο από το χώμα,  αξίζει περισσότερο.

Δε στέκεται τίποτα χωρίς το Χριστό. Το ευαγγέλιο είναι σοφία, είναι η μόνη αλήθεια του Θεού, είναι η μόνη χαρά, είναι η μόνη ελπίδα για τον κόσμο. Όλοι εμείς που είμαστε πεσμένοι κάτω και τραυματισμένοι και τσακισμένοι, ας σηκωθούμε όρθιοι. Εδώ είναι η Σοφία.

Απόσπασμα από το λόγο του πανοσιολογιότατου Αρχιμανδρίτου π. Αστερίου Χατζηνικολάου προϊσταμένου της Αδελφότητος Θεολόγων «ο Σωτήρ».

Πηγή:http://www.xfd.gr

Λευκή και μαύρη μαγεία-Ακραίες αποκρυφιστικές τεχνικές στο φως της Ορθοδοξίας

του π. Σωτηρίου Αθανασούλια

από την διμηνιαία έκδοσις «Ορθοδοξία και Αίρεσις», του επί των αιρέσεων Γραφείου της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείαςκαι Κυνουρίας,τεύχος 62, Τρίπολις, Μάιος – Ιούνιος 2009

Η μαγεία στον κόσμο της επιστήμης

Σε παλαιότερα τεύχη του εντύπου μας είχαμε αναφερθεί γενικά στο φαινόμενο του αποκρυφισμού και στις διάφορες μορφές του. Αποκρυφισμός είναι η πίστη σε απόκρυφες (=δαιμονικές) δυνάμεις και η χρήση απόκρυφων (=δαιμονικών) τεχνικών για την επαφή και προσέγγιση με αυτές τις δυνάμεις. Στις πιο ακραίες μορφές του ανήκουν και οι τεχνικές της λευκής και μαύρης μαγείας, με ευρύτατη εξάπλωση στην εποχή μας, παρά το γεγονός, ότι θεωρείται εποχή της τεχνολογίας και της επιστήμης. Λόγω ακριβώς της μεγάλης εξάπλωσης αυτών των τεχνικών, θεωρήσαμε σκόπιμο να αφιερώσουμε το τεύχος αυτό στο συγκεκριμένο πρόβλημα, απαντώντας σε ερωτήματα, όπως: Υπάρχουν μάγια στην εποχή μας; Τι δύναμη έχουν τα μάγια και μέχρι που εκτείνεται η επίδραση τους; Υπάρχει καλή μαγεία εκτός από κακή; Σε τι διαφέρει η λευκή από τη μαύρη μαγεία;

Τι συνέπειες έχει η ενασχόληση με τη μαγεία; Πώς αντιμετωπίζει το φαινόμενο η  Εκκλησία μας;

Προκαταβολικά οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι, έναντι του φαινομένου, εμφανίζονται συνήθως (ακόμη και μεταξύ ανθρώπων της Εκκλησίας) δυο ακραίες, εντελώς εσφαλμένες και διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους τοποθετήσεις. Η πρώτη δεν αποδέχεται καν την ύπαρξη της μαγείας, θεωρεί πώς ό,τι εμφανίζεται ως μαγεία αποτελεί είτε απάτη (κάποιοι εξαπατούν και εκμεταλλεύονται συνανθρώπους τους μέσω τέτοιων «τεχνασμάτων»), είτε τύχη (δυσάρεστα περιστατικά ή μορφές κακού, πού εμφανίζονται ως αποτελέσματα μαγείας, θεωρούνται απλώς ως προϊόντα τύχης ή εκλαμβάνονται ως συμπτώσεις). Κατά τη δεύτερη άποψη, αντίθετα, κάθε κακό με φυσική συνήθως αιτία, εκλαμβάνεται ως αποτέλεσμα μαγείας, με συνέπεια να προκαλείται αδικαιολόγητος φόβος ή ακόμη και πανικός μεταξύ των ανθρώπων.

Τι ακριβώς είναι, όμως η μαγεία;Ύπαρξη και ουσία της μαγείας

Η ύπαρξη της μαγείας επιβεβαιώνεται από πραγματικά και ιστορικά δεδομένα. Το φαινόμενο είναι διαχρονικό και πανανθρώπινο, είναι φαινόμενο πού υπήρχε προ του Χριστού και συναντάται σε κάθε κοινωνία. Όλες σχεδόν οι πρωτόγονες θρησκείες έχουν έντονα μαγικό χαρακτήρα.Στην αρχαία Ελλάδα η θέση του μάγου (μάντη) ήταν ιδιαίτερα τιμητική. Το ίδιο συνέβαινε και σε άλλους λαούς της αρχαιότητας. Η Καινή Διαθήκη αναφέρεται σε περιπτώσεις μάγων της εποχής, όπως ο Σίμων (Πράξ. 8,9-24), ο Ελύμας (Πράξ. 13,8), η «μαντευομένη» των Φιλίππων (Πράξ. 16, 16) κ.α. Η Παλαιά Διαθήκη μαρτυρεί σαφώς για την ευρεία διάδοση του φαινομένου (Έξόδ. 7, 10-12). Στον Μεσαίωνα είχε προσλάβει τεράστιες διαστάσεις στην Ευρώπη και άλλου. Ακόμη και σήμερα σε πρωτόγονες φυλές της Αφρικής ο μάγος του χωριού συγκεντρώνει στο πρόσωπο του όλες τις εξουσίες: είναι ο «ιερεύς», ο «πρόεδρος», ο «ιατρός», ο «δικαστής», ο άνθρωπος στον όποιο καταφεύγουν οι πάντες για τη «λύση» όλων των προβλημάτων τους. Ο μάγος αυτός ενδέχεται να είναι και ένα μικρό παιδί! Στην εποχή μας οι διαστάσεις της μαγείας μεταξύ των πολιτισμένων λαών πιστοποιούνται από την πληθώρα αναφορών για μάγους, μέντιουμ, μελλοντολόγους, αστρολόγους κ.λ.π. σε περιοδικά, εφημερίδες και μέσα ενημερώσεως (τηλεόραση), από τη συνεχώς αυξανόμενη εκδοτική παραγωγή αποκρυφιστικών βιβλίων, πού έχει κατακλύσει την εκδοτική αγορά, και ιδιαίτερα από την ευρύτατη χρήση σύγχρονων ηλεκτρονικών μέσων, όπως το διαδίκτυο (internet). Πρόκειται για ολόκληρο κύκλωμα αποκρυφισμού, πού διακινεί τεράστια ποσά από εκμετάλλευση συνανθρώπων μας. Στον εξωχριστιανικό χώρο η μαγεία αποτελεί συνήθως προσπάθεια του ανθρώπου να ελέγξει άγνωστες (απόκρυφες) ή «θεϊκές» δυνάμεις, θέτοντας τες στην υπηρεσία του. Οι αγνοούντες τη χριστιανική πίστη δεν αντιλαμβάνονται, προφανώς, ότι αυτές οι απόκρυφες ή «θεϊκές» δυνάμεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά δαιμονικές δυνάμεις.

Στον Ορθόδοξο χώρο η ύπαρξη της μαγείας συνδέεται άρρηκτα με την πραγματική ύπαρξη του διαβόλου: αν υπάρχει ο διάβολος, υπάρχει και μαγεία (αφού η μαγεία είναι ένα από τα κατ’ εξοχήν «έργα» του διαβόλου). Όπως είναι γνωστό, η Ορθόδοξη Παράδοση δέχεται, ότι ο διάβολος υπάρχει πραγματικά. Δεν είναι μια αφηρημένη έννοια ή εικόνα ή προσωποποίηση του κάκου. Είναι συγκεκριμένη ύπαρξη, ή μάλλον πολλές συγκεκριμένες υπάρξεις, αφού υπάρχουν πολλά δαιμόνια («λεγεώνες» δαιμονίων).

Ο διάβολος είναι δημιούργημα του Θεού με αγγελική φύση, πού εξέπεσε, όμως, από την κατάσταση της δόξης, στην οποία τον έθεσε ο Θεός. κάνοντας κακή χρήση της ελευθερίας του και έγινε άγγελος σκοτεινός και εργάτης του κάκου. Η πτώση του Εωσφόρου (του πρώτου των Αγγέλων) συμπαρέσυρε ολόκληρο τάγμα στην ιδία κατάσταση, με αποτέλεσμα ένα πλήθος Αγγέλων να μεταβληθεί σε δαίμονες. Ο διάβολος εμφανίζεται αμέσως μετά τη δημιουργία του ανθρώπου και τον συμπαρασύρει στην πτώση. Η πτώση του ανθρώπου είναι αποτέλεσμα της «απάτης του όφεως», λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, γι’ αυτό μετά απ’ αυτήν ο διάβολος κυριάρχησε στον κόσμο (Ίω. 12,31, Έφεσ. 6,12), υποδουλώνοντας όχι μόνο ολόκληρη την ανθρωπότητα, αλλά και την άλογη κτίση (Ρωμ. 8, 20-22). Η κυριαρχία του διαβόλου επέφερε τη γενική επικράτηση των δαιμονικών «έργων», όπως η αμαρτία, οι δαιμονικές τεχνικές της μαγείας, της μαντείας και του αποκρυφισμού γενικά, η ίδια η λατρεία του διαβόλου (σατανισμός) και πολλά άλλα, μέσω των οποίων ο διάβολος καταδυναστεύει τον κόσμο.

Πώς, όμως, καταδυναστεύει ο διάβολος; Ποια δύναμη έχουν τα δαιμονικά «έργα»; Μπορούν οί δαιμονικές τεχνικές (ή μαγεία) να προξενήσουν κακό;

Κατά την Ορθόδοξη Παράδοση o διάβολος δεν έχει μόνο πραγματική ύπαρξη, αλλά και πραγματική δύναμη. H δύναμη του υπερβαίνει κατά πολύ την ανθρώπινη. Μπορεί να προκαλέσει καταστροφές, μπορεί να προκαλέσει ασθένειες, μπορεί να προκαλέσει ακόμη και τον θάνατο, όπως βλέπουμε στο βιβλίο του Ιώβ (κεφ. 1 και 2). Βέβαια, h δύναμη αυτή δεν είναι ανεξέλεγκτη. Έχει όρια και περιορισμούς και δρα, όσο της επιτρέπει o Θεός (Ίώβ, 1,12 και 2.6), γιατί, παρά τη γενική κυριαρχία του διαβόλου στον κόσμο, έσχατος κυρίαρχος παραμένει o Θεός. H δύναμη του διαβόλου, όπως εκδηλώνεται μέσω των δαιμονικών τεχνικών (μαγεία, αποκρυφισμός), μπορεί να επηρεάσει άμεσα όσους του παραχωρούν δικαιώματα με τις προσωπικές τους αμαρτίες και δεν είναι κατοχυρωμένοι με τη Χάρη του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να υποτιμούμε τη δύναμη της μαγείας. O άγιος Κυπριανός ήταν μάγος πριν γίνει Χριστιανός. Ασκούσε συστηματικά τη μαγεία και η άσκηση της είχε στην περίπτωση του ορατά αποτελέσματα! Δεν αποκλείονται, βέβαια, και οι περιπτώσεις απάτης: κάποιοι δηλ. προσποιούνται τον μάγο, χωρίς να έχουν πραγματική σχέση με τη μαγεία, με σκοπό την οικονομική εκμετάλλευση των αφελών. Απαιτείται, λοιπόν, διάκριση, γιατί ό,τι εμφανίζεται ως μαγεία δεν είναι πάντοτε μαγεία.

Ειδή μαγείας υπάρχουν πολλά. Στο Ευχολόγιο της Εκκλησίας αναφέρονται η φαρμακεία, η ειδωλολατρία, η άστρομαντεία, η αστρολογία, η νεκρομαντεία, η ορνεοσκοπία. Σ’ αυτά μπορεί να προστεθούν και κάποιες φαινομενικά ακίνδυνες τεχνικές, όπως το «ξεμάτιασμα» (με διάφορες μεθόδους και όχι με την «Ευχή επί βασκανίαν», πού διαβάζεται από Ιερείς), το «ρίξιμο των χαρτιών», η «μελέτη του καφέ», η χρησιμοποίηση «φυλακτών», όπως χάντρες «για το μάτι» αντικείμενα πού φέρνουν «γούρι» κ.ά. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών είναι η δαιμονική τους προέλευση και ότι απ’ αυτά επιτελείται το κακό (μόνο το κακό), πού είναι το κατ’ εξοχήν έργο του διαβόλου.

Συνήθως η μαγεία διακρίνεται σε λευκή και μαύρη. Κάποιοι πιστεύουν ότι κακή είναι μόνο η μαύρη, ενώ η λευκή είναι καλή μαγεία (γίνεται «για καλό»). Άλλοι πιστεύουν ότι η μαύρη μαγεία επικαλείται κακά πνεύματα, ενώ η λευκή επικαλείται καλά πνεύματα και άλλοι πιστεύουν ότι η μαύρη μαγεία «δένει», ενώ η λευκή «λύνει» τα μάγια. Όμως. όπως ήδη αναφέραμε, η μαγεία (τόσο η μαύρη, όσο και η λευκή) έχει δαιμονική προέλευση και σχετίζεται μόνο με το κακό. Δεν υπάρχει, λοιπόν, καλή μαγεία, ούτε μαγεία πού «λύνει» τα μάγια. Η μαγεία γίνεται πάντα για κακό. Η μόνη διαφορά μεταξύ λευκής και μαύρης μαγείας είναι ότι στη μαύρη το κακό φαίνεται, ενώ στη λευκή το κακό κρύβεται, εμφανίζεται δηλ. με το προσωπείο του καλού. Πρόκειται για πολύ γνωστή τακτική του διαβόλου: «αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός», λέει η Αγία Γραφή (Β’ Κορ. 11.14). Κατά τον ίδιο τρόπο, τα όργανα του, οι μάγοι, «μετασχηματίζονται ως διάκονοι δικαιοσύνης» (Β’ Κορ. 11,15): λένε ότι «λύνουν» μάγια και ότι κάνουν «το καλό». Η δαιμονική απάτη, πού κρύβεται κάτω από Ορθόδοξο χριστιανικό προσωπείο, φθάνει κάποιες φορές σε σημείο, ώστε πολλοί μάγοι να έχουν τον χώρο τους γεμάτο με ιερές εικόνες και άλλα χριστιανικά σύμβολα ή να δίνουν ακόμη και «πνευματικές συμβουλές» («Για να λυθεί το πρόβλημα σου, πρέπει να κάνεις τόσα Ευχέλαια, τόσες Λειτουργίες, να κοινωνήσεις τόσες φορές!» κ.λ .π.).

Υπάρχουν αγαθά πνεύματα στον «απόκρυφο» κόσμο;

Η Ορθόδοξη Παράδοση κάνει λόγο για αόρατο και όχι για απόκρυφο κόσμο και απόκρυφες δυνάμεις. Στον κόσμο αυτό, εκτός από τον Θεό (τον Δημιουργό του αόρατου κόσμου), υπάρχουν μόνο οι Άγγελοι, οι δαίμονες και οι ψυχές των ανθρώπων (των κεκοιμημένων). Τίποτε άλλο απ’ αυτά δεν υπάρχει. Και οι μόνες δυνάμεις (ενέργειες), πού υπάρχουν γενικά στον κόσμο, είναι οι θεϊκές, οι δαιμονικές και οι φυσικές δυνάμεις. Ο τρόπος επικοινωνίας με τους Αγγέλους είναι γνωστός: γίνεται με την προσευχή, με την ταπείνωση, με την άσκηση, με τον εκκλησιαστικό βίο, με τη μυστηριακή ζωή. Η επικοινωνία με τους Αγγέλους (με τους Αγίους, με τον Θεό) δεν έχει εξαναγκαστικό χαρακτήρα, δηλ. δεν εξαναγκάζουμε τους Αγγέλους να επικοινωνήσουν μαζί μας με κάποιες τεχνικές, όπως συμβαίνει στον χώρο της μαγείας (όπου ισχύει η αρχή της συναλλαγής: «do ut des», «δός μου για να σου δώσω»).

Ούτε υπάρχουν άνθρωποι πού έχουν ειδικό «χάρισμα» να επικοινωνούν με τα πνεύματα. Για όλους ισχύουν οι ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις. Πέρα από τον τρόπο πού περιγράψαμε, κάθε άλλη μορφή επικοινωνίας με αόρατες ή «απόκρυφες» δυνάμεις ή με πνεύματα (πονηρά ή «αγαθά») είναι επικοινωνία με δαιμονικά πνεύματα και με δαιμονικές δυνάμεις!

Συνέπειες και επιπτώσεις της μαγείας

Για να κατανοήσουμε τις συνέπειες και επιπτώσεις της μαγείας, πρέπει να γνωρίζουμε ότι ισχύει ως γενική και απαράβατη αρχή ότι «τίποτε καλό δεν προέρχεται εκ του διαβόλου». Η υμνολογία της Εκκλησίας μας τονίζει χαρακτηριστικά ότι ο διάβολος είναι για μας ο «εχθρός» και ο «ανθρωποκτόνος» (αυτός πού θέλει τον θάνατο μας). Ο «εχθρός» ποτέ δεν θέλει το καλό. Πολλές φορές προσποιείται τον φίλο, για να τον εμπιστευθούμε και να μας εξοντώσει. Ό,τι «καλό» προέρχεται ενδεχομένως από τη μαγεία, αποτελεί μέθοδο απάτης για να ακολουθήσει μεγαλύτερο κακό. Όπως έχει χαρακτηριστικά ειπωθεί, «ο διάβολος ίσως δανείζει, αλλά ουδέποτε χαρίζει». Ό,τι δίνει, το ξαναπαίρνει, και το ξαναπαίρνει με πολύ υψηλό τόκο! Μόνο ο Θεός χαρίζει. Μόνο ο Θεός παρέχει «δωρεάν» (χωρίς να απαιτεί ανταπόδοση ή επιστροφή). Μόνο από τον Θεό προέρχεται «πάν δώρημα τέλειον» (κάθε πλήρες και ολοκληρωμένο δώρο). Μόνο ο Θεός δίνει τα δώρα Του «εις πλησμονήν» (μέχρι πού να χορτάσει πλήρως ο άνθρωπος).

Το κακό, πού προέρχεται από τη μαγεία, είναι η δυστυχία του ανθρώπου στην παρούσα ζωή (φυσικός κίνδυνος), με διάφορες μορφές κακού, ασθένειες, ατυχήματα, διαζύγια, έριδες, διαμάχες, καταστροφές κ.ά.. και η αιώνια κόλαση στη μέλλουσα ζωή (πνευματικός κίνδυνος). Φυσικούς κινδύνους διατρέχουν όλοι οι άνθρωποι γενικά. Τους κατ’ εξοχήν κινδύνους, δηλ. τους πνευματικούς, διατρέχουν επιπλέον α) όσοι εξασκούν τη μαγεία και β) όσοι καταφεύγουν σε μάγους για βοήθεια και συμβουλές.

Άς δούμε τις δύο αυτές περιπτώσεις, πού συνιστούν έκπτωση από την χριστιανική πίστη με άμεσες επιπτώσεις στη σωτηρία.

Στο άγιο Βάπτισμα έχουμε δώσει φρικτές υποσχέσεις ενώπιον του Θεού ότι «αποτασσόμεθα τω σατανά και πάσι τοις έργοις αυτού και πάση τη λατρεία αυτού και πάσι τοις αγγέλοις αυτού και πάση τη πομπή αυτού». Υποσχεθήκαμε δηλ. ότι αρνούμεθα όλα, όσα έχουν σχέση με τον σατανά (τα πάντα) και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμία σχέση μαζί του. Δεν έχει σημασία, αν τις υποσχέσεις αυτές τις έδωσε για μας ο Ανάδοχος (ο Νουνός μας), σημασία έχει ότι οι υποσχέσεις αυτές συνδέονται με τη χριστιανική μας ιδιότητα: όσο τις τηρούμε, συνεχίζουμε να είμαστε Χριστιανοί, και αν τις αθετήσουμε, παύουμε να είμαστε Χριστιανοί.

Η επιστροφή, λοιπόν, στα δαιμονικά «έργα» αποτελεί άρνηση του Χριστού και αθέτηση του αγίου Βαπτίσματος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας θεωρούν την κατάσταση όσων καταφεύγουν σε μάγους για βοήθεια όμοια με αυτή των «πεπτωκότων» της εποχής των διωγμών, όσων δηλ. αρνήθηκαν τον Χριστό και θυσίασαν στα είδωλα! Χειρότερη είναι, οπωσδήποτε, η κατάσταση όσων εξασκούν τη μαγεία: «τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ» (Β’ Κορ. 6.14: τί σχέση μπορεί να έχει το φως με το σκοτάδι, ο Χριστός με τον διάβολο;).Λέει χαρακτηριστικά ο άγ. Γρηγόριος Νύσσης ότι όσοι καταφεύγουν σε μάγους, πιεζόμενοι από κάποια «ανυπόφορον ανάγκην», πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη επιείκεια, δηλ. όπως, όσοι αρνήθηκαν τον Χριστό μετά από βασανιστήρια («δια βασάνων»). Όσοι, όμως, καταφεύγουν σε μάγους από περιφρόνηση (αμφιβάλλοντας ότι ο Χριστός είναι Θεός και ότι μπορεί να τους απελευθερώσει από κάθε κάκωση και συμφορά) πρέπει να αντιμετωπίζονται, όπως όσοι αρνήθηκαν τον Χριστό με τη θέληση τους, δηλ., αν μετανοήσουν, να μην κοινωνούν σε όλη τους τη ζωή, παρά μόνο, όταν πλησιάζει ο θάνατος, και να μην προσεύχονται στην Εκκλησία μαζί με τους άλλους Χριστιανούς, αλλά μόνοι τους στο σπίτι (Πηδάλιον, έκδ. Αστήρ, 1982,σ. 275).

Το ίδιο αυστηροί είναι και οι κανόνες της Εκκλησίας. Ο ξα’ της Πενθέκτης Οίκ. Συνόδου επιβάλλει έξι χρόνια αποχής από τη Θ. Κοινωνία σε όσους καταφεύγουν σε μάγους ή εξασκούν άπλες μορφές μαντείας. Ο λβ’ του άγ. Ιωάννου του Νηστευτού περιορίζει το επιτίμιο σε τρία χρόνια, προσθέτωντας, όμως, μετάνοιες και αυστηρή νηστεία (ξηροφαγία) για κάθε μέρα. Ο οβ’ του Μ. Βασιλείου κανονίζει το ίδιο αμάρτημα όμοια με το αμάρτημα του φόνου. Οι ιεροί κανόνες χρησιμοποιούν μια χαρακτηριστική έκφραση για όσους καταφεύγουν σε μάγους: «οι μάντεσιν εαυτούς εκδίδοντες», δηλ. αυτοί πού παραδίδουν τον εαυτό τους (την ψυχή και το σώμα τους) στους μάντεις (Πηδάλιον,σ. 272).

Η αντιμετώπιση του φαινομένου

Η δύναμη του διαβόλου, όπως είδαμε, είναι μεγάλη, όμως πολύ μεγαλύτερη είναι η δύναμη του Χριστού. Η δαιμονική δύναμη δεν αντιμετωπίζεται με ανθρώπινες δυνάμεις. Όταν μετά την πτώση ο διάβολος και τα δαιμονικά «έργα» κυριάρχησαν στον κόσμο, ο άνθρωπος δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για τη σωτηρία του. Όμως ο Θεός, πού είναι αγάπη κατά την Άγ. Γραφή (Α’ Ίω, 4Β), δεν ήθελε να βλέπει «τυραννούμενον υπό του διαβόλου το γένος των ανθρώπων». Αποφάσισε, λοιπόν, να έλθει ο Ίδιος στον κόσμο και να γίνει άνθρωπος, για να διαλύσει τα δαιμονικά «έργα»: εις τούτο εφανερώθη ο υιός του ανθρώπου, ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α’ Ίω 3,8). Με την Ανάσταση Του ο Χριστός «έδησε τον ισχυρόν» (Ματθ. 12,29) και «κατήργησε τον διάβολον» (Έβρ. 2.14). Για τον Χριστό, ο πρώην Ισχυρός, είναι τώρα δεμένος και η δύναμη του έχει ήδη καταργηθεί! Το ίδιο ισχύει και για όσους είναι μαζί με τον Χριστό, για τους πραγματικούς Χριστιανούς. Σ’ αυτούς δεν έχει εξουσία ο διάβολος ή οι ενέργειες του και η μαγεία δεν έχει καμία επίδραση.

Αντίθετα, για όσους δεν είναι μαζί με τον Χριστό ισχύει ό,τι πριν έλθει ο Χριστός στον κόσμο. Άς δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ο άγ. Κυπριανός ήταν μάγος και η αγία Ιουστίνα ήταν μια νεαρή Χριστιανή. Πίστευε στον Χριστό, κοινωνούσε τακτικά και αγωνιζόταν, όσο μπορούσε, εναντίον της αμαρτίας. Ο Κυπριανός εφάρμοσε όλα τα τεχνάσματα της μαγικής «τέχνης» εναντίον της, επικαλέσθηκε τα πιο ισχυρά δαιμόνια. Όμως, στην Αγία δεν είχαν καμιά επίδραση, ενώ σ’ όλους τους άλλους είχαν! Κατάλαβε τότε ότι υπάρχει μια δύναμη πολύ πιο ισχυρή, απ’ αυτήν πού γνώριζε ως τότε, η δύναμη του Χριστού. Αποφάσισε, λοιπόν, να γίνει Χριστιανός! Και έγινε όχι μόνο Χριστιανός, αλλά και Άγιος, με το χάρισμα να εκδιώκει τα πονηρά πνεύματα και να απαλλάσσει από τις επιδράσεις της μαγείας!

Τί πρέπει να κάνει κάποιος για να είναι ουσιαστικά ενωμένος με τον Χριστό και απαλλαγμένος από κάθε δαιμονική επίδραση;

Η ένωση με τον Χριστό δεν γίνεται με κανέναν άλλο τρόπο, παρά μόνο με τα Μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαίτερα με το Βάπτισμα και τη Θεία Ευχαριστία. Στο Βάπτισμα ο άνθρωπος «ενδύεται» τον Χριστό και στη Θ. Ευχαριστία ενώνεται συνεχώς μαζί Του, κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα Του. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας ενώσει με τον Χριστό, ούτε η πίστη, ούτε τα καλά μας έργα, ούτε η «αγάπη» μας προς Αυτόν. Όλα αυτά είναι, βέβαια, προϋποθέσεις για τη συμμετοχή στα Μυστήρια (π.χ. δεν μπορεί να κοινωνεί κάποιος αν δεν πιστεύει στον Χριστό, ή αν υπόκειται σε βαριά αμαρτήματα), δεν είναι όμως ικανά να μας ενώσουν μαζί Του. Τακτική, λοιπόν, (συνεχής) Θεία Κοινωνία είναι το ισχυρότερο όπλο εναντίον της μαγείας.

Επίσης απόλυτα απαραίτητη είναι η ιερά Εξομολόγηση, το Μυστήριο πού μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία. Η Εξομολόγηση πρέπει να είναι καθαρή (ειλικρινής). Χωρίς αυτήν η Θ. Κοινωνία είναι ανώφελη και πολλές φορές βλαπτική (Α’ Κορ. 11.27-31)! Αλλά και ο άμεμπτος βίος είναι προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της μαγείας (η πλήρης αποχή από τα μεγάλα αμαρτήματα και η κατά το δυνατόν αποφυγή των μικρών), δεδομένου ότι η αμαρτία ανοίγει την θύρα για την είσοδο των δαιμονικών επιδράσεων. Όπου διαπιστώνονται συγκεκριμένες επιδράσεις (μαγικά αντικείμενα κ.λ.π),πρέπει να προσκαλείται ο ιερεύς και να διαβάζει τις ειδικές Ευχές γι’ αυτές τις περιπτώσεις. Επίσης απαραίτητος είναι ο τακτικός εκκλησιασμός, αφού εκεί «καθαιρούνται αι δυνάμεις του σατανά» κατά τον άγ. Ιγνάτιο (ΒΕΠΕΣ,τ. 2, σ. 266).

Αυτά είναι τα πνευματικά όπλα, με τα όποια αντιμετωπίζεται η μαγεία. Όποιος τα χρησιμοποιεί, μπορεί να λέει μαζί με τον Ψαλμωδό: «Κύριος φωτισμός μου σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος υπερασπιστής της ζωής μου, από τίνος δειλιάσω;» (Ψαλμ. 26,1).

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2464&Itemid=1

 Κάθε ναός, αγαπητοί μου, έχει το καμπαναριό του. Το καμπαναριό είναι κτίριο προσκολλημένο στην οικοδομή του ναού. Είναι συνήθως το ψηλότερο μέρος του ναού. Σ’ αυτό τοποθετούνται οι καμπάνες.

Οι καμπάνες έγιναν απαραίτητα εξαρτήματα των ναών. Ναός χωρίς καμπάνα είναι σπάνιο. Μόνο κάτι απομακρυσμένα ξωκλήσια, έρημα και εγκαταλελειμμένα, δεν έχουν καμπάνα. Αλλά και γι’ αυτά τα ξωκλήσια ο λαός εκδηλώνει ενδιαφέρον. Το θεωρεί αμαρτία μια εκκλησία να μην έχει καμπάνα. Γι’ αυτό χριστιανοί που φεύγουν στα ξένα δεν ξεχνούν τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια των χωριών τους και στέλνουν δωρεές για την επισκευή και τον ευτρεπισμό τους, για ν’ αγοραστούν καμπάνες και να χτιστούν καμπαναριά. Συναγωνίζονται δε τα χωριά ποιο θάχη τη μεγαλύτερη καμπάνα, για ν’ ακούγεται πιο μακριά…

Ο λαός μας, βλέπετε, έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια στις καμπάνες. Δωρεές γίνονται και εκατομμύρια ξοδεύονται για το σκοπό αυτό. Γι’ αυτό κι’ εμείς θα πούμε λίγα λόγια για τις καμπάνες.

***

Τίθεται το ερώτημα: Η Εκκλησία μας είχε πάντοτε καμπάνες; Όχι, απαντά η ιστορία. Τον καιρό που οι χριστιανοί καταδιώκονταν από τους ειδωλολάτρες δεν υπήρχαν καμπάνες. Οι χριστιανοί, όταν επρόκειτο να ειδοποιηθούν για να συγκεντρωθούν κάπου και να λατρεύσουν τον Θεό, με άλλο τρόπο ειδοποιούνταν. Ειδοποιούνταν μυστικά. Υπήρχαν έμπιστα πρόσωπα, που είχαν αποστολή να ειδοποιούν τους χριστιανούς, προσέχοντας να μη μάθουν τίποτα οι ειδωλολάτρες. Γιατί αν μάθαιναν πού θα συγκεντρώνονταν, θα τους έστηναν καρτέρι, θα τους έπιαναν, θα τους φυλάκιζαν, θα τους σκότωναν, ή θα έβαζαν φωτιά και θα τους έκαιγαν, καθώς ήταν μαζεμένοι μέσα στις σπηλιές και στις κατακόμβες. Φοβερή εποχή! Εκείνοι που αναλάμβαναν το δύσκολο και επικίνδυνο αυτό έργο, να ειδοποιούν τους χριστιανούς, ονομάζονταν «θεοδρόμοι», δηλαδή άνθρωποι που έτρεχαν στους δρόμους, στα χωριά και στις πόλεις, για να εκτελέσουν θεϊκή εντολή θεοδρόμοι, δηλαδή ταχυδρόμοι του Θεού. Ονομάζονταν ακόμη και «λαοσυνάκται», γιατί σύναζαν, συγκέντρωναν το λαό για να λατρεύσει το Θεό.

Μπορείτε να τους φαντασθείτε; Μέσ’ στο σκοτάδι της νύχτας οι θεοδρόμοι, με κίνδυνο να συλληφθούν απ’ τους ειδωλολάτρες σαν ύποπτα στοιχεία, πήγαιναν στα σπίτια των χριστιανών και με λέξεις συνθηματικές τους καλούσαν σε ιερή συγκέντρωση. Πόσοι απ’ αυτούς δεν συνελήφθησαν και δεν μαρτύρησαν για τη δόξα του Θεού

Τότε πολλοί χριστιανοί έφευγαν από τις πόλεις και τα χωριά, πήγαιναν στην έρημο, εκεί έστηναν καλύβες, και μακριά από τον κόσμο ζούσαν μια αυστηρή ζωή, μια ζωή αφιερωμένη στο Θεό. Ήταν οι πρώτοι μοναχοί, οι πρώτοι καλόγεροι. Οι μοναχοί ειδοποιούνταν για να μαζευτούν και να λατρεύσουν το Θεό με κάτι ξύλα που τα χτυπούσαν με ιδιαίτερο τρόπο, όπως γίνεται ακόμα και σήμερα στα μοναστήρια του Αγίου Όρους, όπου οι καλόγεροι τη νύχτα καλούνται για τις ιερές ακολουθίες με τα ξύλινα σήμαντρα. Στο μοναστήρι δε που ίδρυσε ο άγιος Παχώμιος οι μοναχοί καλούνταν με σάλπιγγα. Και δικαιολογώντας ο άγιος τον τρόπο αυτό της ειδοποιήσεως, έλεγε ότι και η παλιά συναγωγή των Εβραίων εκαλείτο στη σύναξη με σάλπιγγες, όπως βλέπουμε στο βιβλίο των Αριθμών της Παλαιάς Διαθήκης.

Με μεγάλη μυστικότητα ειδοποιούνταν οι χριστιανοί των πόλεων. Ειδοποιούνταν, όπως είπαμε με τους θεοδρόμους. Αλλ’ όταν ήρθε ο Μ. Κωνσταντίνος και κήρυξε νάνε ελεύθεροι οι χριστιανοί, έπαψαν πια να υπάρχουν θεοδρόμοι και οι χριστιανοί ειδοποιούνταν με επισημότητα. Ειδοποιούνταν με σιδερένια σήμαντρα που τα χτυπούσαν με σφυρί. Δεν υπήρχαν ακόμα καμπάνες.

***

Οι καμπάνες υπήρχαν στη Δύση. Στην Ανατολή για πρώτη φορά παρουσιάστηκαν στην Κωνσταντινούπολη το 865 μ.Χ. Τότε ένας άρχοντας της Βενετίας έστειλε στον αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη δώδεκα καμπάνες σαν δώρο για το ναό της Αγίας Σοφίας. Καμπάνες δε ονομάστηκαν γιατί ήταν φτιαγμένες από εκλεκτό μέταλλο από τα ορυχεία της Καμπανίας επαρχίας της Ιταλίας. Όταν δε για πρώτη φορά χτύπησαν οι καμπάνες στην Πόλη, ο ευσεβής λαός αισθάνθηκε μεγάλη χαρά. Νόμισαν πως οι άγγελοι κατέβηκαν στη γη, σάλπιζαν και καλούσαν τους ανθρώπους στην εκκλησιά. Οι καμπάνες αυτές στην Αγιά Σοφιά χτυπούσαν 600 περίπου χρόνια. Όπως ψάλλει το δημοτικό τραγούδι:

«Σημαίνει ο Θεός, σημαίν’ η γη, σημαίνουν τα επουράνια, σημαίνει κι’ η Αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι, με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες…».

Χτυπούσαν οι καμπάνες. Αλλ’ όταν η Πόλη έπεσε, τότε και οι καμπάνες σταμάτησαν να χτυπούν. Τις ξεκρέμασε ο κατακτητής, τις έλειωσε και τις έκανε τηλεβόλα… Και όχι μόνο στην Αγιά Σοφιά, αλλά και σ’ όλα τα χριστιανικά μέρη που κατέλαβαν οι Τούρκοι, απαγορεύτηκαν οι καμπάνες. Γιατί, όπως έλεγαν οι Τούρκοι, ο ήχος της καμπάνας ταράζει τον ύπνο των νεκρών τους! Όσο χτυπούσαν οι καμπάνες, δεν μπορούσαν να κοιμηθούν οι πεθαμένοι τουρκαλάδες…Τότε, στα φοβερά εκείνα χρόνια, οι σκλαβωμένοι χριστιανοί ειδοποιούνταν με μυστικό τρόπο.

Παρουσιάστηκαν και πάλι οι θεοδρόμοι, που τώρα ονομάζονταν «κράχτες». Αυτοί, μέσα στις φοβερές εκείνες νύχτες της τουρκοκρατίας, έτρεχαν και ειδοποιούσαν τους χριστιανούς.Αυτή, αγαπητοί μου, με λίγα λόγια είναι η ιστορία της καμπάνας.

***

Οι καμπάνες είναι χρήσιμες. Όπως οι στρατιώτες ειδοποιούνται με τη σάλπιγγα, έτσι και οι χριστιανοί, που ονομάζονται και πρέπει να είναι στρατιώτες Ιησού Χριστού, καλούνται με τις καμπάνες.

Καλούνται να έρθουν στην εκκλησία και με το πανίσχυρο πνευματικό όπλο, την προσευχή, να πολεμήσουν τους δαίμονες. Καλούνται να γιορτάσουν και να πανηγυρίσουν τις μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης. Αλλά οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα και σε μέρες μεγάλων εθνικών γεγονότων. Ένας γέροντας νεωκόρος της περιφερείας μας έλεγε, ότι την πιο μεγάλη χαρά αισθάνθηκε όταν μια νύχτα χτύπησε την καμπάνα χαρμόσυνα για ν’ αναγγείλει στο χωριό ότι έπεσε η Κορυτσά. Έτσι η καμπάνα είναι συνδεδεμένη μ’ όλη μας τη ζωή. Βοσκοί και γεωργοί που δουλεύουν στην ύπαιθρο, όταν ακούνε την καμπάνα να χτυπάει, κάνουν μ’ ευλάβεια το σταυρό τους, νοικοκυρές στα σπίτια προσεύχονται, και άρρωστοι στα κρεβάτια δακρύζουν και κάνουν μυστικά την προσευχή τους.

Αλλ’ υπάρχουν και άπιστοι και ασεβείς. Αυτοί, χειρότεροι απ’ τους Τούρκους, μισούν τις καμπάνες και βλαστημούν όταν τις ακούνε να χτυπούν. Αλλ’ υπάρχουν και οι αδιάφοροι και ψυχροί χριστιανοί, που ακούνε τις καμπάνες και δεν συγκινούνται. Αυτοί, όχι μια καμπάνα, αλλά εκατό και χίλιες ν’ ακούσουν, δεν πρόκειται να πάνε στην εκκλησία. Μένουν αλειτούργητοι. Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

Που είναι τα χρόνια εκείνα, που οι χριστιανοί χωρίς καμπάνες έτρεχαν όλοι στην εκκλησία!Αδελφοί μου, αυτές οι καμπάνες, που χτυπούν σ’ όλη τη χώρα μας, θα μας δικάσουν την ημέρα της κρίσεως!

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΗ ΓΗ katixitis860

 του κ. Παύλου Σαββίδη, θεολόγου

Κάθε φορά που μπαίνει ο Δεκέμβριος θεωρητικά νοσταλγούμε την πολυπόθητη μέρα που θα έρθει ο Λυτρωτής για να γεννηθεί μέσα στις καρδιές μας. Ο Θεός κατεβαίνει, Ο άνθρωπος ανεβαίνει για να συναντήσει τον προσωπικό του πλέον Λυτρωτή Χριστό. Σ’ αυτήν την φρικτή και μεγαλειώδη συνάντηση κανένας δεν μπορεί να μείνει απαθής και ασυγκίνητος. Δυστυχώς όμως η φιλοσοφία του κόσμου, ο τρόπος ζωής του, οι στοχασμοί και οι προσδοκίες του δεν εστιάζονται στον πλούτο της φτώχιας της φάτνης της Βηθλεέμ. Άλλα οραματίζεται, άλλα σκέφτεται, για άλλα ενδιαφέρεται.

Το πνευματικό περιεχόμενο τον αφήνει ασυγκίνητο. Αρέσκεται και είναι ευχαριστημένος με τα στολίδια και τα φώτα, με τις πλούσιες αγορές, τις ξέφρενες διασκεδάσεις και τα προγραμματισμένα ταξίδια του.

Συμμαχώντας ή μάλλον ταυτιζόμενος με τον πολιτισμό και στοχαζόμενος την αδυναμία του να ξεφύγει από τα γρανάζια του, ενδιαφέρεται για το ποσό των δώρων, των αγορών, των εξόδων. Ταύτισε άστοχα το είναι και την ύπαρξή του μ’ έναν πολιτισμό που στις περισσότερες εκδηλώσεις και εκφάνσεις της ζωής απέτυχε πανηγυρικά.

Όμως δεν πρέπει να αδικούμε τα πράγματα όπως αυτά τα επισημαίνει σύγχρονος στοχαστής. Ήταν κάποτε η γειτονιά και οι άνθρωποι ήταν απλοί, όλο καρδιά και χαμόγελα. Άνοιγαν τα παράθυρα το πρωί κι έλεγαν ο ένας στον άλλο καλημέρα. Τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα στους δρόμους και τις αλάνες. Η χαρά πολλαπλασιαζόταν με τους πολλούς κι ο πόνος ήταν μικρότερος…Έφυγε η γειτονιά κι ήρθε η πολυκατοικία με τους πενήντα ή τους εκατό ίσως και διακόσιους στοιβαγμένους. Οι άνθρωποι ήρθαν πράγματι πολύ κοντά, γειτόνευσαν πόρτα με πόρτα, μα οι καρδιές τους έκαμαν φτερά και πέταξαν πολύ μακριά. Ίσως το μόνο που τους ενώνει είναι η κοινή είσοδος και έξοδος ή η πόρτα του ασανσέρ.

Να κατηγορήσουμε και τη «μηχανή» που με τα προϊόντα της πάγωσε τις οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις.Οικογένεια; Υπάρχει ακόμη. Απόδειξη η φωτογραφία στο σαλόνι και τα πληθωρικά άλμπουμ επάνω στα τραπεζάκια έτσι απλά για να μην ξεχνιόμαστε. Παιδιά; Ένα έως κανένα. Πολλά τα δύο. Ηλικιωμένοι γονείς; Ευτυχώς που υπάρχουν τα γηροκομεία και τους παρκάραμε μόνιμα εκεί. Φιλία; Ξεπερασμένο πράμα. Μόνο το συμφέρον υπάρχει, άλλωστε σπάνια πλέον άνθρωπος εμπιστεύεται άνθρωπο. Κι ύστερα καυχιόμαστε για τον πολιτισμό(!) μας που ανελέητα έδωσε το προβάδισμα στην ύλη και ισοπέδωσε την ηθική. Εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από πείνα μέσα σε αυτήν την υπερπαραγωγή των αγαθών και αλίμονο εκατομμύρια σκοτώνουν οι γονείς τους πριν γεννηθούν ακόμα. Όλο και πιο πολλούς άστεγους, φτωχούς, άνεργους, ναρκομανείς και πολεμοδαρμένους δημιουργεί κάθε μέρα ο πολιτισμός μας.

Και όμως! Εις πείσμα όλων αυτών περιμένουμε Χριστούγεννα. Γιατί το βρέφος που ανεκλήθη στη φάτνη της Βηθλεέμ από την Παρθένο Μητέρα του είναι ο παντέλειος Θεός. Αυτή είναι η πραγματικότητα της πίστης μας. Θαύμα τρισμέγιστο και συγκατάβαση θεϊκή. Τούτος ο στοχασμός μας οδηγεί αβίαστα στη δική μας υποχρέωση.

Αν η δική μας καρδιά ταπεινωθεί και δεχθεί την ταπεινή επίσκεψη του Θεού στο σκοτεινό της σπήλαιο, τότε φωτίζεται ο νους και χαίρεται και σκιρτά. Καταλαβαίνει τότε το νου των αγγέλων, που καθώς βλέπουν την ταπείνωση του Θεού κατανοούν βαθύτερα το μεγαλείο Του και ψάλλουν τον πάντα διαχρονικό και επίκαιρο ύμνο… και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία.Περιμένουμε Χριστούγεννα…. Είναι μέρες που βιαζόμαστε πολύ, ένας ρυθμός πιο γοργός μας στροβιλίζει στους δρόμους μας, στα μονοπάτια μας.

Περιμένουμε κάτι καινούριο στη ζωή μας. Πιο πολύ φως. Περισσότερη χαρά. Περιμένουμε μια αλλαγή που θα κάνει στο βίο μας λιγότερο το μόχθο, λιγότερη τη μιζέρια. Και έτσι όμως χαμογελάμε αμήχανα, γιατί ξεχάσαμε το δρόμο που οδηγεί στον «εν ανάγκαις» αδελφό. Το δρόμο της αφειδώλευτης φιλανθρωπίας. Ξεχάσαμε κι Εκείνον που πρώτος μας δείχνει αυτό το φωτεινό δρόμο, καθώς φτωχαίνει για να πλουτίσει.

Σαν θα έρθει να μας βρει ο Χριστός στο χτύπημα της χριστουγεννιάτικης καμπάνας και πλάι μας θα’ χουν λιγοστέψει τ’ απλωμένα χέρια, θα Τον γνωρίσουμε στο πρόσωπο των φτωχών αδελφών μας. Και τότε μεσ’ στην γαλήνη που θα μας χαρίζει η βαθιά μετάνοια κι η μυστική παρουσία του Υιού του Θεού, θα’ μαστε πράγματι πλούσιοι, καινούργιοι, ευτυχισμένοι.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Πηγή:http://www.xfd.gr

 ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Τον τύπο του οικοδεσπότη μας παρουσιάζει η παραβολή του «Μεγάλου Δείπνου». Ο Ι. Ευαγγελιστής προηγουμένως μας προετοιμάζει λέγοντας. «Ὅταν ποιῇς ἄριστον ἤ δεῖπνον μή φώνει τούς φίλους σου μηδέ τούς ἀδελφούς σου, μηδέ γείτονας πλουσίους, μήτε καί αὐτοί σε ἀντικαλέσωσιν καί γενήσεταί σοι ἀνταπώδωμα» (Λουκ. 14, 12-14).

Αυτή ακριβώς η ανταποδοτική φιλοξενία και ιδιοτέλεια που τη συνοδεύει, εξαφανίζουν τα πραγματικά αισθήματα της φιλανθρωπίας με συνέπεια την καθολική αποξένωση μας από το πνεύμα της γνήσιας φιλοξενίας και από τον ίδιο τον οικοδεσπότη Χριστό.Πόσοι άραγε ανοίγουμε την πόρτα και προπάντων την καρδιά μας στον ενδεή, στον ξεριζωμένο και τον εμπερίστατο ; Αυτά που σπαταλάμε άσκοπα ή κάνουμε επίδειξη πλούτου άραγε υποψιαζόμαστε ότι ανήκουν στους «ποινῶντες καί διψῶντες τήν δικαιοσύνην»;

Ας έλθουμε όμως στα γεγονότα που διαδραματίζονται με κεντρικό θέμα την νέα πρωτοβουλία αγάπης και συγνώμης του Μεγάλου Οικοδεσπότη. Η αφορμή δίδεται, όταν κάποιος ακροατής γοητευμένος από την διδασκαλία του Ιησού είπε: «μακάριος ὅς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ».

Η αιτία όμως της παραβολής πηγάζει από την απόρριψη του κηρύγματος των προφητών και την κακοποίησή τους με ευθύνη πάντα των αρχόντων. Γιατί οι προφήτες είναι οι φορείς της πρόκλησης και επίσημοι καλεσμένοι οι άρχοντες, οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι που όμως πλαστογράφησαν την αλήθεια με σκοπό να υπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, σε βάρος των δικαιωμάτων του λαού. Αντί για την ουσία, κράτησαν τους τύπους και αντί για το πνεύμα του Θεού, επέβαλλαν το γράμμα του νόμου.

Η διαστροφή τους δεν περιορίστηκε μόνο στους ίδιους. Επηρέασε και τους θεσμούς, την θρησκευτική και κοινωνική ζωή. Κανένας όμως δεν μπορεί να διερμηνεύσει σε βάθος τις αιτίες της σημερινής παραβολής όσο το έπραξε ο Χριστός στην συνταρακτική επίθεση εναντίον τους όπως την περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (23, 1-39).

Γι’ αυτά λοιπόν τα εγκλήματα οι προκάτοχοί τους στερούνται της βασιλείας που ετοιμάστηκε πρώτα για τον περιούσιο λαό, από καταβολής κόσμου. Εγκλήματα για τα οποία όχι μόνο δεν μετανόησαν αλλά συνέχισαν να διαπράττουν βαρύτερα κατά του λαού. Το μέγιστο έγκλημα διαπράχθηκε στον Υιό του ανθρώπου ο οποίος ήρθε προσωπικά να τους καλέσει σε «δείπνο» αληθινής αγάπης και καταλλαγής.

Δεν αρνήθηκαν απλώς την πρόσκληση ούτε μόνον επιχείρησαν ποικιλοτρόπως να τον παγιδεύσουν. Προχώρησαν μέχρι την πιο ύπουλη προδοσία εις βάρος του και τέλος στο αποτρόπαιο έγκλημα κατά της παγκόσμιας δικαιοσύνης, το σταυρικό θάνατό Του.

Στην παραβολή των κακών γεωργών θα αποκαλύψει τα σχέδιά τους μήπως μετανοήσουν, αλλά αυτοί «ἰδόντες τόν υἱόν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς : οὗτος ἐστίν ὁ κληρονόμος. Δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτόν καί κατάσχωμεν τήν κληρονομίαν αὐτοῦ καί λαβόντες… ἀπέκτειναν αὐτόν». Τους προειδοποιεί για τις συνέπειες, τους έδωσε τα πάντα έχοντας μοναδικό κίνητρο την αγάπη του, με απώτερο σκοπό την σωτηρία. Σωτηρία όμως που παραμένει πάντα στόχος ανέφικτος χωρίς μετάνοια. Εκείνη αντί μετανοίας αντιτάσσουν τώρα «ἔχε με παρῃτημένον» δείχνοντας περιφρόνηση του οικοδεσπότη.

Η αχαριστία όμως που δοκιμάζουν οι ευεργέτες έχει όρια τα οποία καταπατήθηκαν με βαναυσότητα και αναίδεια.Αλλά αρνούμενοι την πρόσκληση της αγάπης βρέθηκαν μπροστά στην δικαιοσύνη του, όπου κατά την ανθρωποπαθή έκφραση του Παύλου «ἀποκαλύπτεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐπί τούς υἱούς τῆςς ἀπειθείας». Έτσι κατανοούμε την στάση του αγαθού οικοδεσπότη απέναντι στους επίσημους καλεσμένους και την αφοπλιστική αγάπη προς τους ταπεινούς και τους μωρούς και τους αμαρτωλούς όλου του κόσμου.

π.Γ.Στ.

Πηγήhttp://agiabarbarapatras.blogspot.com/2009/12/1416-24.html

 Η περίοδος της αναμονής του Μεσσία για τους δικαίους της Π. Διαθήκης ήταν μια περίοδος πίστεως. Οι προ Χριστού άγιοι έζησαν «δια πίστεως», τονίζει ο απόστολος Παύλος. Τα μάτια τους δεν σταματούσαν στον κόσμο αυτό. Με τη δύναμη της πίστεως διέσχιζαν τους αιώνες και έβλεπαν καθαρά το πρόσωπο του ερχόμενου Μεσσία.

Ατένιζαν το άγιο και θείο πρόσωπό Του και νικούσαν ολόκληρα βασίλεια, έφραξαν στόματα λεονταριών, έσβηναν τη δύναμη της φωτιάς. Με αυτή την πίστη έζησαν οι πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, ο Δαβίδ, οι προφήτες και όλοι εκείνοι τους οποίους αναφέρει ο απόστολος Παύλος.

Η περίοδος της αναμονής του Μεσσία για τους πιστούς της Π. Διαθήκης ήταν μία περίοδος δοκιμασιών και πόνου. Βασικό χαρακτηριστικό όλων των προ Χριστού δικαίων και πιστών ανθρώπων ήταν ο πόνος, ο διωγμός, το μαρτύριο. Πολλοί από αυτούς μαρτύρησαν επάνω στο βασανιστικό όργανο που λεγόταν τύμπανο, άλλοι υπέφεραν κοροϊδίες, μαστιγώσεις, δεσμά και φυλακή. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, δοκίμασαν πολλούς πειρασμούς.

Ο Μεσσίας ήρθε, αφού προηγουμένως πόνεσε πολύ η ανθρωπότητα. Ο πιστός λαός του Θεού, ο οποίος εκαλείτο από τον άγγελο να χαρεί «χαράν μεγάλην» για τη γέννηση του Σωτήρα, ήταν ένας πονεμένος και πολυβασανισμένος λαός. Και η χαρά αυτή ήταν ακριβώς ο καρπός της αναμονής Του εν πόνω…

Για μας η αναμονή των Χριστουγέννων είναι πλέον ζήτημα λίγων ημερών. Όμως, για τους αγίους, από τον Αδάμ μέχρι τον δίκαιο Ιωσήφ, η αναμονή αυτή κράτησε αιώνες και χρόνια. Οι γενιές περνούσαν, αυτοί έφευγαν και ο Μεσσίας δεν φαινόταν.

Αγαπητοί αναγνώστες, η ζωή μας εξακολουθεί να είναι μια αναμονή του Χριστού και μετά τη γέννησή Του. Μια ετήσια αναμονή της επετείου της γεννήσεώς Του και μια ισόβια αναμονή του ερχόμενου Κυρίου.

Η περίοδος αυτή και της δικής μας προσμονής είναι περίοδος πόνου. Βασικό χαρακτηριστικό της ζωής μας ως πιστών είναι ο πόνος. Το μίσος, που τρέφουν και εκδηλώνουν οι κακοί εναντίον των δικαίων, είναι παλαιό και συνεχίζεται. Όμως, το μήνυμα των Χριστουγέννων είναι ότι ο πόνος κάθε ανθρώπου, της ανθρωπότητας ολόκληρης, θα φέρει την χαρά. Τον θρήνο θα τον διαδεχθεί η ευφροσύνη.

Κάποιος άγγελος αργά η γρήγορα θα σταλεί να μηνύσει στους αναμένοντας εν πόνω πιστούς: «Ιδού ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην». Ο Χριστός ήρθε και έρχεται και θα έρθει Σωτήρας και Λυτρωτής!

Έρχεται μετά την πλάση για να αναπλάσει τώρα τον άνθρωπο, για να γίνει ο «καινός», ο νέος άνθρωπος της χάριτος, ο «κατά Χριστόν κτισθείς».

Αδέλφια μου, οκτακόσια χρόνια πριν να γεννηθεί ο Χριστός, ο προφήτης Ησαΐας είδε με τα ισχυρά προφητικά του μάτια, τον «μεγάλης βουλής άγγελον» τον «ισχυρόν Θεού» ως ένα μικρό βρέφος. Και όταν «ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», γεννήθηκε ο Κύριός μας στη Βηθλεέμ. Οι πρώτοι που πληροφορούνται την πιο καταπληκτική είδηση είναι οι φτωχοί και ταπεινοί τσοπάνηδες που ξαγρυπνούν κοντά στα πρόβατά τους. Δέχονται μηνύματα που κανένας δεν μπορούσε να συλλάβει.

Μέσα στη νύχτα άγγελος Κυρίου παρουσιάζεται μπροστά τους, εκεί στην ήσυχη εξοχή. Αστραφτερό φως τους κυκλώνει. Δεν είναι φως από τη γη. Είναι φως ουράνιο. Είναι μια πρόγευση της φωταψίας που θα ξεχυθεί σε λίγο σε ολόκληρο τον κόσμο και θα φυγαδεύσει τα κλαψοπούλια της νύχτας.

Ο άγγελος ευαγγελίζεται σ΄ αυτούς χαρά μεγάλη. Χαρά που θα πλημμυρίσει σε ολόκληρο το λαό, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ο ερχομός του Μεσσία είναι μια πραγματικότητα. Δεν είναι πια προσδοκία. Ο Σωτήρας του κόσμου γίνεται άνθρωπος που έρχεται ανάμεσα στους ανθρώπους ως «βρέφος εσπαργανωμένον», «κείμενον εν φάτνη».

Γύρω από αυτό το Βρέφος θα στρέφονται πια τα μάτια όλων των ανθρώπων. Αυτό θα αποτελέσει το κέντρο της ιστορίας. Θα χωρίσει την ανθρώπινη ιστορία σε προ και μετά την έλευσή Του. Και οι άνθρωποι θα τοποθετηθούν στο πέρασμα των αιώνων με ποικίλους τρόπους απέναντί Του. Θα συναντήσει τον πιο μεγάλο θαυμασμό, την πιο θερμή αφοσίωση, αλλά και το πιο σφοδρό μίσος, την πιο αδίσταχτη πολεμική, την πιο μεγάλη περιφρόνηση. Η φάτνη της Βηθλεέμ χθες και σήμερα το κεντρικό σημείο της ανθρωπότητας. Η αφετηρία για όμορφες κατακτήσεις και μεγάλες ηθικές αναγεννήσεις.

Οι δίκαιοι της Π. Διαθήκης έκλειναν τα μάτια τους με τη νοσταλγία του ερχόμενου Μεσσία. Οι πρώτοι Χριστιανοί χαιρετίζονταν μεταξύ τους με τον χαιρετισμό της αναμονής του Ιησού: «Ο Κύριος εγγύς»! Τα Χριστούγεννα που θα γιορτάσουμε ας τονώσουν και τη δική μας πίστη και ελπίδα στον ερχόμενο Κύριο Ιησού. Ο Κύριος μας το βεβαίωσε: «Ναι, έρχομαι ταχύ». Ας είμαστε λοιπόν σε αναμονή του Χριστού μέχρι τέλους της ζωής μας. Και το θείο Βρέφος της Βηθλεέμ θα έρθει να γεννηθεί στην ετοιμασμένη φάτνη της ψυχής μας.

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα!

Χρόνια σας πολλά!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΑΚΙΡΗ, θεολόγος

Πηγή: http://www.imsamou.gr/mag.php?f=0&id=285

3-ΓΙΑ ΤΟ ΨΩΜΙ

 + Δέξασθε χαράν οι πάλαι Προπάτορες,

Bλέποντες εγγίζοντα Xριστόν Mεσσίαν.

+ Γήθεο Aβραάμ, ότι πρόπαππος Xριστού εδείχθης.

Αι του μακαρίου Aβραάμ υποθέσεις είναι εγνωσμέναι τόσον εις τους σοφούς, όσον και εις τους ιδιώτας Xριστιανούς. Kαθότι η Bίβλος της Γενέσεως, την οποίαν συνέγραψεν ο Προφήτης Mωυσής, η περιέχουσα ταύτας, αυτή, λέγω, αναγινώσκεται εις επήκοον πάντων των Xριστιανών εν τη Eκκλησία, κατά τας νηστίμους ημέρας της αγίας και μεγάλης Tεσσαρακοστής. Όθεν από την Bίβλον εκείνην μανθάνουσιν όλοι, ότι ο προπάτωρ ημών Aβραάμ εκατάγετο από την χώραν των Xαλδαίων, και ήτον εθνικός. Έθνος γαρ ήτον οι Xαλδαίοι προτίτερον από τους Iουδαίους. Kαι ότι είχε πατέρα ειδωλολάτρην τον Θάρραν. Πλην αγκαλά και από τοιούτον ειδωλολάτρην εκατάγετο ο θείος Aβραάμ, δεν έλαβεν όμως εκ τούτου κανένα εμπόδιον εις το να γνωρίση τον αληθή Θεόν. Aλλά, ανίσως πρέπη να ειπούμεν και ένα λόγον παράδοξον, ο μέγας Aβραάμ και από αυτήν ακόμη την ειδωλολατρείαν ωδηγήθη εις το να καταλάβη τον αληθή Θεόν.

Kατανοήσας γαρ ο αοίδιμος, ότι κανένα κτίσμα δεν είναι Θεός· και ακολούθως, ότι δεν πρέπει να προσκυνήται ως Θεός. Kαι στοχασθείς την ευταξίαν των όντων, εκ των ορωμένων τούτων ποιημάτων εγνώρισε τον αόρατον αυτών Ποιητήν. Kαι γνωρίσας τούτον, επροσκύνησεν ως Θεόν. Kαι ως κρατούντα και κυβερνώντα όλα τα κτίσματα. Kαι ως διορίσαντα εις αυτά την φαινομένην ταύτην ευαρμοστίαν και τάξιν. Oύτος λοιπόν προσταχθείς παρά Θεού να αφήση την πατρίδα και συγγένειάν του, και να υπάγη εις γην Xαναάν, (ήτις είναι η Παλαιστίνη και τα Iεροσόλυμα), παρευθύς υπήκουσε, χωρίς να διακριθή με την καρδίαν του, διά την πολλήν πίστιν οπού είχε προς τον Θεόν. Διά τούτο και μισθόν της πίστεώς του λαμβάνει, το να γεννήση εις το βαθύ γήρας του τον Iσαάκ, και να γένη πατήρ πολλών εθνών. Aπό τον Aβραάμ γαρ εγεννήθη ο Iσαάκ. Kαι από τον Iσαάκ εγεννήθη ο Iακώβ. Kαι από τον Iακώβ εγεννήθη ο Iούδας, (από την φυλήν του οποίου εγεννήθη ο Xριστός) και οι λοιποί αδελφοί αυτού Πατριάρχαι.

Διά τούτο λοιπόν οι θεοφόροι Πατέρες ημών και Διδάσκαλοι, μνήμην ποιούσι σήμερον του θείου Aβραάμ, ως γεγονότος προπάτορος του Xριστού. Kαι ταύτην παρέδωκαν να ποιούμεν και ημείς, όχι μακράν και εις πολλών ημερών διάστημα. Aλλά κοντά εις την κατά σάρκα γέννησιν του Kυρίου ημών Iησού Xριστού. Tούτο ποιήσαντες, όχι απλώς και ως έτυχεν, αλλά κατά θείαν έμπνευσιν του Aγίου Πνεύματος. Eπειδή γαρ ο υπεράγαθος και φιλάνθρωπος Yιός του Θεού, εκαταδέχθη να κάμη τον Πατριάρχην Aβραάμ και τους απογόνους εκείνου, προπάτοράς του κατά το ανθρώπινον: τούτου χάριν οι θειότατοι Πατέρες έκριναν δίκαιον να εορτάζωμεν την μνήμην αυτού και των λοιπών, ως Προπατόρων, όχι μακράν από την κατά σάρκα του Kυρίου γέννησιν¹.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

1. Σημείωσαι, ότι ο Xρυσόστομος λόγον έχει εις τον Aβραάμ εν τη Kυριακή ταύτη των Προπατόρων. Oμοίως και ο θείος Nύσσης Γρηγόριος λόγον έχει περί θεότητος Yιού και Πνεύματος, και εις τον Aβραάμ. Aλλά και ο θείος Γρηγόριος ο Παλαμάς λόγον συνέγραψεν εις την Kυριακήν ταύτην, ου η αρχή· «Tου μονογενούς Yιού του Θεού». (Σώζεται εν τω Πρωτάτω, και εν άλλοις Mοναστηρίοις.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005

Πηγή:http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp?id=2096&search=3

 Το ουράνιο πανηγύρι-Ουράνιο κάλεσμα

Ένα Σάββατο ο Κύριος προσκλήθηκε και κάθισε στο σπίτι κάποιου Φαρισαίου για φαγητό. Κι ένας απ’ αυτούς που ήταν στο τραπέζι, του είπε: Μακάριος είναι εκείνος που θα φάει γεύμα στη Βασιλεία του Θεού.

Ο Κύριος τότε πήρε αφορμή για να μιλήσει για την αιώνια ευφροσύνη της Βασιλείας του Θεού με την παραβολή του Μεγάλου Δείπνου. Κάποιος άνθρωπος, είπε, έκανε μεγάλο βραδινό συμπόσιο και κάλεσε πολλούς. Κι έστειλε το δούλο του για να πει στους προσκεκλημένους: Ελάτε, όλα πλέον είναι έτοιμα για το μεγάλο δείπνο.Μας προκαλεί εντύπωση ότι, ενώ ο Κύριος ρωτήθηκε για γεύμα, μιλάει για δείπνο. Γιατί λοιπόν ονομάζει την ουράνια Βασιλεία του δείπνο και μάλιστα μέγα δείπνο;

Ο Κύριος προτιμά να αναφερθεί σε δείπνο, διότι ένα δείπνο έχει μεγαλύτερη διάρκεια από ένα μεσημεριανό τραπέζι και έχει μεγαλύτερη ευφροσύνη. Θέλει έτσι να δείξει ότι το πανηγύρι της Βασιλείας του θα είναι ατελεύτητο και λαμπρό. Μη φαντασθούμε βέβαια με τη λέξη «δείπνο» κάποιο υλικό βραδινό συμπόσιο που κάποτε τελειώνει ή δημιουργεί κορεσμό, αλλά δείπνο πνευματικό, όπου θα απολαμβάνουμε τα πλούσια πνευματικά αγαθά που ετοίμασε ο Θεός για μας. Και ποια είναι τα αγαθά του ουρανίου δείπνου; Ούτε μπορούμε να φαντασθούμε.

Πώς να καταλάβουμε τι σημαίνει ότι αιωνίως θα συναναπαυόμαστε με τους δικαίους και όλες τις αγγελικές θείες δυνάμεις και θα γευόμαστε τις άπειρες πνευματικές δωρεές του Θεού; Πώς να κατανοήσουμε τι σημαίνει αιώνια αναψυχή και ευφροσύνη, τι σημαίνει πνευματικός χορτασμός των πτωχών ψυχών μας στην επουράνια Βασιλεία του;Ο Θεός λοιπόν ετοίμασε για μας άπειρα και απερίγραπτα αγαθά, που δεν μπορούμε να σκεφθούμε και να συλλάβουμε.

Και απευθύνεται στον καθένα μας και μας καλεί στη Βασιλεία του για να μας καταστήσει αιώνια ευτυχισμένους. Μας καλεί μέσα από τις περιστάσεις της ζωής μας, με διάφορα πρόσωπα δικά του που στέλνει στη ζωή μας, μας καλεί με την Εκκλησία του και τα Μυστήριά της, με τη μελέτη και την ακρόαση του θείου λόγου, με τις θείες επισκέψεις στο νου και στην καρδιά μας, με θεία σκιρτήματα και νεύσεις.

Μας καλεί με μία εσωτερική φωνή στη συνείδησή μας, στα μύχια των καρδιών μας. Ελάτε, μας λέει ο Θεός. Όλα είναι έτοιμα. Το ουράνιο δείπνο σας περιμένει. Μας περιμένει δηλαδή μια ζωή αιώνια, μια κοινωνία με το Θεό και τους αγίους, ένα πανηγύρι που δεν θα τελειώσει ποτέ.

Χωρίς προφάσεις

Οι προσκεκλημένοι της Παραβολής σαν να ήταν συνεννοημένοι άρχισαν να αρνούνται το κάλεσμα του οικοδεσπότη και να δικαιολογούν την απουσία τους από το δείπνο.

Ο πρώτος είπε: Αγόρασα ένα χωράφι και πρέπει να πάω εκεί να το δω. Σε παρακαλώ, θεώρησε δικαιολογημένη την απουσία μου.

Άλλος πάλι είπε: Αγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια και πηγαίνω να τα δοκιμάσω. Σε παρακαλώ, δικαιολόγησε την απουσία μου.

Κι ο τρίτος απάντησε πιο ψυχρά: Πριν από λίγο έκανα το γάμο μου και δεν μπορώ να έλθω.Όταν επέστρεψε ο δούλος στον κύριό του και του διηγήθηκε τα όσα έγιναν, εκείνος θύμωσε και του είπε: Βγες γρήγορα στις πλατείες και τα στενά και φέρε εδώ μέσα τους πτωχούς και τους σακάτηδες, τους χωλούς και τυφλούς.

Ύστερα από λίγο επέστρεψε πάλι ο δούλος και είπε: Κύριε, έγινε όπως διέταξες. Υπάρχει όμως ακόμη χώρος στο σπίτι. —Βγες λοιπόν έξω απ’ την πόλη στους δρόμους και παρακίνησε επίμονα όσους βρεις να ‘ρθουν εδώ, να γεμίσει το σπίτι μου, του είπε ο οικοδεσπότης.

Κι έκλεισε ο Κύριος την παραβολή λέγοντας: Κανείς από τους ανθρώπους που αρνήθηκαν το κάλεσμα, δεν θα γευθεί το δείπνο μου.Βέβαια μέσα από την Παραβολή ο Κύριος θέλει να υποδηλώσει ότι οι Εβραίοι, που θεωρούσαν ότι έχουν πρώτοι το δικαίωμα στη Βασιλεία του Θεού, τελικά αποκλείσθηκαν απ’ αυτήν για να την απολαύσουν οι εθνικοί. Όμως η Παραβολή αυτή έχει και γενικότερη εφαρμογή στον καθένα μας. Διότι ο Θεός καλεί όλους μας.

Και είναι φοβερό να αρνηθούμε την κλήση του προβάλλοντας τις ανόητες προφάσεις των αρνητών της Παραβολής. Είναι προφάσεις μικρές και υποκριτικές, που ξεσκεπάζουν την κακή διάθεση των προσκεκλημένων. Διότι όλοι τους είχαν ειδοποιηθεί από καιρό για το δείπνο αυτό. Θα μπορούσαν να είχαν ρυθμίσει το πρόγραμμά τους, ώστε να μπορέσουν να συμμετάσχουν.

Αυτές οι προφάσεις όμως επιπλέον δείχνουν πόσο μας περισπούν και μας δένουν οι φροντίδες της ζωής, η εργασία μας και οι οικογενειακές μας υποχρεώσεις.Αν όλοι οι άνθρωποι ιεραρχούσαμε σωστά τα πράγματα και εκτιμούσαμε την πρόσκληση του Θεού, θα λέγαμε: Με καλεί ο Θεός στη Βασιλεία του. Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να σταθεί ικανό να μου στερήσει τον Παράδεισο.

Διαφορετικά περιφρονώντας την πρόσκληση και τη χάρη του Θεού κινδυνεύουμε να τη χάσουμε για πάντα. Κινδυνεύουμε να χάσουμε όχι κάτι μικρό, αλλά το μεγαλύτερο, το άπειρο, τον ίδιο τον Θεό. Κι αν χάσουμε τον Θεό, χάσαμε τα πάντα. Καμία πρόφαση λοιπόν να μη σταθεί εμπόδιο στο δρόμο μας προς τη Βασιλεία του Θεού. Δεν θα έχουμε καμία δικαιολογία.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ«, τ. 1990

Πηγή:http://www.xfd.gr

 Ένας άνθρωπος κάλεσε κόσμο πολύ στο δείπνο που ετοίμασε, αλλά όταν ήρθε η ώρα και έστειλε τον υπηρέτη του να τους ειδοποιήσει πως όλα ήταν έτοιμα. Άρχισαν ο ένας μετά τον άλλο να αρνούνται την πρόσκληση, προφασιζόμενοι διάφορες αφορμές. Ο ένας είπε ότι αγόρασε ένα χωράφι, και πρέπει να πάει να το δει, ο άλλος ότι αγόρασε πέντε ζευγάρια βόδια και πρέπει να πάει να τα δοκιμάσει, κι ένας τρίτος ότι παντρεύτηκε, και όλοι τους παρακαλούν τον οικοδεσπότη να τους συγχωρήσει για την απουσία τους. Και τότε θύμωσε ο οικοδεσπότης, μας λέει ο Χριστός, και έστειλε τον δούλο του να καλέσει από τους δρόμους και τις πλατείες τους φτωχούς, τους ανάπηρους και τους τυφλούς. Και σαν είδε ότι ακόμα υπήρχε χώρος, τον έστειλε ξανά, λέγοντάς του να ψάξει περισσότερο και να βρει τους ενδεείς και αν είναι ανάγκη να τους πείσει να έλθουν, μιας που τελικά κανένας από όσους είχαν αρχικά κληθεί δεν πρόκειται να συμμετάσχει στο δείπνο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Χριστός παρομοιάζει τη Βασιλεία του Θεού με δείπνο, με τράπεζα εορταστική στην οποία καλεί τους φίλους Του και όλοι μαζί γεύονται την κοινωνία με το Θεό. Η σημερινή όμως παραβολή διαφέρει αρκετά από τις άλλες, όπου ο Κύριος τονίζει την ανάγκη της σωστής προετοιμασίας εκ μέρους μας, προκειμένου να συμμετάσχουμε στη Βασιλεία του Θεού. Γι αυτό και θυμόμαστε ότι δεν έγινε δεκτός εκείνος που δεν είχε “ένδυμα γάμου”[1], εκείνος δηλαδή που δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένος. Εδώ όμως βλέπουμε να καλεί ο οικοδεσπότης τους φτωχούς, τους ρακένδυτους, τους ταλαιπωρημένους, χωρίς να δίνει σημασία ούτε στην εμφάνιση ούτε στην ενδυμασία τους. Δεν πρόκειται όμως για αντίφαση, αλλά για αναφορά του Χριστού σε διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, σε αυτούς που έχουν κληθεί στη Βασιλεία Του και σε εκείνους που αγνοούν ακόμα και την ύπαρξη του αληθινού Θεού.

Οι προσκεκλημένοι της σημερινής παραβολής είναι όλοι εκείνοι που έχουν γνώση του Θεού, που έχουν ακούσει το Ευαγγέλιο και καλούνται από το Χριστό να συμμετάσχουν στην αλήθεια της κοινωνίας μαζί Του. Εξέπεσαν ωστόσο, εξαιτίας του ασθενούς τους λογισμού και της προσκολλήσεώς τους στα υλικά και βιοτικά πράγματα. Αυτοί που είπαν “αγρόν ηγόρασα”είναι εκείνοι που απασχολούν τη διάνοιά τους με άλλες σκέψεις και κοσμοθεωρίες, παραιτούμενοι από τη μελέτη του λόγου του Θεού και της αληθινής Ζωής. Εκείνοι που αγόρασαν τα βόδια είναι που ασχολούνται με τις βιοτικές μέριμνες και καταναλώνουν σε αυτές όλο τους το ενδιαφέρον και την ενεργητικότητα, λησμονώντας τα πνευματικά. Και τέλος εκείνος που μόλις είχε παντρευτεί, επειδή θεωρεί ότι στην συζυγική κοινωνία βρίσκεται το παν, αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους που προτιμούν τις επίγειες απολαύσεις από τις επουράνιες. “Διότι ο ανθρώπινος νους που προσκολλάται στην κοσμική φιληδονία, γίνεται αδρανής στα πνευματικά και δεν εργάζεται πλέον τα του Θεού. Και για το λόγο αυτό θα είναι αμέτοχος της ουράνιας και θείας εορτής”[2].

Η Βασιλεία όμως του Θεού δεν εξαρτάται από τη θέληση ή τη διάθεση των ανθρώπων, αλλά από την παρουσία του Θεού, που έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει τον άνθρωπο και να τον ζωοποιεί. Καλεί λοιπόν τους πτωχούς τω πνεύματι, δηλαδή τους ταπεινούς και τους πλουτίζει με τη θεϊκή Του σοφία. Καλεί τους αναπήρους και τους κάνει υγιείς. Καλεί τους χωλούς και βαδίζουν τον ορθό δρόμο. Καλεί τους τυφλούς, ώστε να βλέπουν το φως το αληθινό [3]. Η σοφία του Θεού υπερβαίνει τις ανθρώπινες αδυναμίες και η Εκκλησία, όπου το πνευματικό δείπνο της Βασιλείας του Θεού προσφέρεται σε όλους μας κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή, είναι ο χώρος όπου ο άνθρωπος θεραπεύεται από κάθε πνευματική ασθένεια ή αναπηρία και μεταμορφώνεται σε τέκνο του Θεού.

Η Εκκλησία είναι η διαρκής υπενθύμιση και η διαρκής ανανέωση της πρόσκλησης που ο Χριστός απευθύνει σε όλους μας. Έχουμε το προνόμιο να ανήκουμε στους ανθρώπους που έχουν γνωρίσει την αλήθεια που ο Θεός αποκάλυψε στον κόσμο και ως εκ τούτου ανήκουμε σε αυτούς που έχουν δεχτεί την πρόσκληση να συμμετάσχουμε στο δείπνο της Βασιλείας Του. Απομένει σε μας να αποδεχτούμε τούτη την πρόσκληση, και να μη παρασυρθούμε ούτε από ανθρώπινες κοσμοθεωρίες, ούτε από βιοτικές μέριμνες, ούτε από τις προσωπικές μας επιθυμίες. Απομένει σε μας να αποδεχτούμε την πρόσκληση του Θεού και να προετοιμαστούμε κατάλληλα, ώστε να αξιωθούμε να ζήσουμε και την μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων, που πλησιάζει, σε όλο της το πνευματικό μεγαλείο.

=====

[1] Βλ. Ματθ. 22, 11-12.

 [2] Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Περί τῆς ἐν Πνεύματι καί Ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καί λατρείας, PG 68, 313.

 [3] Βλ. Ωριγένους, σχόλια εἰς τό κατά Λουκᾶν, PG 17, 361-362. 

Πηγή:http://xerouveim.blogspot.com/2009/12/13-12-09_07.html

 «ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καί ἐκάλεσε πολλούς·» (Λουκ. ιδ΄ 16)

Τελεῖ, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἡ Ἐκκλησία σέ κάθε θεία Λειτουργία τό Μέγα Δεῖπνο, τή Θεία Εὐχαριστία, τό Μυστικό Δεῖπνο. Μετά τήν τέλεση τοῦ Μυστηρίου ἀπευθύνει πρόσκληση πρός ὅλα τά μέλη της, ὅπως προσέλθουν νά συμμετάσχουν «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης». Γιατί ὅμως ἡ Ἐκκλησία συμβουλεύει νά ἔχουμε φόβο, ὅταν πλησιάζουμε τό Ἅγιο Ποτήριο;

α) Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στήν πραγματικότητα ἡ Ἐκκλησία δέ μιλᾶ γιά «φόβο» ἀλλά γιά «φόβο Θεοῦ». Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι τό αἴσθημα τοῦ σεβασμοῦ καί ἡ ἔκφραση εὐλαβείας πρός καθετί τό θεῖο. Στήν παροῦσα ὅμως περίπτωση ὁ σεβασμός ἀναφέρεται πρός τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί τήν προσέλευση σ’ αὐτό. Σέ ἀμφότερες τίς περιπτώσεις πρέπει νά πρυτανεύει ἡ συναίσθηση τῆς εὐλαβείας καί τό πλησίασμα μέ τήν ἀπαραίτητη προσοχή.

Ὁ ἄνθρωπος μέσα στή ροή τῆς ὅλης ζωῆς του χρειάζεται νά ἐμφορεῖται πάντοτε ἀπό φόβο Θεοῦ, δηλαδή νά ἔχει συναίσθηση τῆς πανταχοῦ παρουσίας τοῦ Θεοῦ καί νά σκέπτεται ὅτι ζεῖ καί προχωρεῖ κάτω ἀπό τό ἀνύσταχτο βλέμμα Του. Διαφορετικά ὁ ἄνθρωπος διατρέχει τόν κίνδυνο νά πέσει εὔκολα σέ μεγάλες ἁμαρτίες καί πολλές φορές νά καταστεῖ θύμα τοῦ πονηροῦ ἕνεκα τῶν πολλῶν παγίδων του.

β) ΜΕ ΠΙΣΤΗ

Ὅταν πλησιάζουμε τό Ἅγιο Ποτήριο, γιά νά μεταλάβουμε τῶν Ἀχράντων καί ζωοποιῶν, φρικτῶν τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων, ἐπιβάλλεται ὅπως ἔχουμε πίστη σταθερή καί ἀκλόνητη, εἰλικρινῆ καί βεβαία. Σέ τί ὅμως νά ἀναφέρεται αὐτή ἡ πίστη; Αὐτή ἡ πίστη πρέπει νά ἀναφέρεται στή βεβαίωση ὅτι αὐτά τά ὁποῖα μᾶς προσφέρει ἡ Ἐκκλησία, μετά τήν τέλεση ἑκάστης θείας Λειτουργίας, ἀποτελοῦν πράγματι τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Κυρίου. Μεταλαμβάνουμε δέ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον».

Ἡ μετάληψη τῆς θείας Κοινωνίας θεραπεύει τίς πληγές τῆς ψυχῆς, τίς ὁποῖες προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία καί ἐπίσης μᾶς συνδέει μέ τό Θεό καί μᾶς ὁδηγεῖ πιό κοντά Του. Ἀποτελεῖ δέ πρόγευση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος ἔλαβε ἀφορμή γιά νά διηγηθεῖ τή σημερινή παραβολή ἕνεκα τῶν λόγων κάποιου ἀπό τούς ἀκροατές του, ὁ ὁποῖος ἐθεώρησε μακάριο, δηλαδή εὐτυχισμένο καί εὐλογημένο, ἐκεῖνο ὁ ὁποῖος θά παρακαθήσει σέ δεῖπνο στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

γ) ΜΕ ΑΓΑΠΗ

Ἡ ἔκφραση ἀγάπης ἔχει δύο διαστάσεις. Ἡ πρώτη ἀναφέρεται στό Θεό καί λέγεται κάθετη. Ἡ δεύτερη ἀπευθύνεται πρός τόν ἄνθρωπο καί λέγεται ὁριζόντια. Ὁ ὑποψήφιος νά μεταλάβει ἐπιβάλλεται νά ἔχει μέσα στήν ψυχή του αὐτά τά δύο εἴδη ἀγάπης. Εἰδικότερα ὅμως ἐδῶ ἐπιβάλλεται ὅπως τρέφει ἀγάπη πρός τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί ἐπιθυμεῖ νά τοῦ προσφέρει τήν ψυχή του γιά θρόνο του. Νά μνημονεύσουμε τόν ἅγιο Ἰωάννη τό Θεολόγο καί εὐαγγελιστή, ὁ ὁποῖος μᾶς λέγει ὅτι ὅποιος λέει ὅτι ἀγαπᾶ τό Θεό, πού δέν τόν βλέπει, καί δέν ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο, τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο βλέπει καθημερινά, τότε αὐτός εἶναι ψεύτης.

δ) ΣΥΧΝΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ἡ ἐντολή τοῦ Κυρίου μέ τούς λόγους «λάβετε φάγετε» καί «πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες» χρησιμοποιεῖ χρόνο ἐνεστῶτα, δηλαδή τό χρόνο τῆς συνέχειας καί τῆς αἰώνιας παρουσίας. Ὁ Κύριος δέ μᾶς ἔδωσε ἐντολή νά μεταλαμβαίνουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων μόνο κάποτε. Ἀντίθετα, μᾶς θέλει νά μετέχουμε τῆς θείας Εὐχαριστίας συχνά καί τακτικά. Δέν εἶναι δέ ὀρθό νά καταφεύγουμε σέ διάφορες δικαιολογίες καί εὐλογοφανῆ ἐπιχειρήματα γιά νά ἀποφεύγουμε τήν ταχτική συμμετοχή μας στή θεία Εὐχαριστία. Γιατί ἔτσι μιμούμεθα τίς διάφορες κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, οἱ ὁποῖοι ἀπέρριψαν τήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ νά παρακαθήσουν στό θεϊκό γεῦμα.

Ἰδιαίτερα τίς μεγάλες μέρες τῆς πίστεώς μας, ὅπως εἶναι ἡ παροῦσα περίοδος, θά πρέπει νά τίς ζοῦμε θεοπρεπῶς. Δηλαδή νά προετοιμαζόμεθα καταλλήλως γιά νά φιλοξενοῦμε μέσα μας τό Μεγάλο Ξένο, ὁ ὁποῖος ἀπό τούς οὐρανούς κατέβηκε στή γῆ, ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος καί ἦρθε κοντά μας. Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ τιμή καί ἡ δόξα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν

Πηγή:http://stbarnabascommunity.wordpress.com

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ
katixitis860

 ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κολασ. Γ΄ 4-11

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι νομίζουν πως είναι δυνατόν να συνδυάσουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετους τρόπους ζωής. Τη ζωή του Χριστού και τη ζωή του μακράν του Θεού κόσμου, τη ζωή δηλ. της αμαρτίας την οποία εμπνέει ο ανθρωποκτόνος διάβολος.

Το πόσο όμως απαράδεκτη και πλανεμένη είναι η θεωρία αυτή, μας το διακηρύττει ξεκάθαρα το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου Παύλου.Είναι τόσο χαρακτηριστικός ο Αποστολικός λόγος που δεν μας αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.

Ο άνθρωπος ο οποίος επιστρέφει από τη ζωή της αμαρτίας στο φως της Χριστιανικής ζωής, πρέπει να γίνει μια νέα, μια καινούρια, μια φωτεινή ύπαρξη. Να νεκρώσει τον «παλαιόν άνθρωπον» και να μεταμορφωθεί η όλη ύπαρξή του, ώστε να ομοιωθεί προς τον Χριστόν.Αλλά ας δούμε στη συνέχεια, σε απλή μετάφραση το καταπληκτικό αυτό Αποστολικό Ανάγνωσμα και κατόπιν να σταθούμε στην κεντρική του ιδέα: «4 Όταν ο Χριστός, που είναι η αληθινή ζωή μας, φανερωθεί, τότε κι εσείς θα φανερωθείτε μαζί του δοξασμένοι στην παρουσία του. 5 Απονεκρώστε, λοιπόν, ό,τι σας συνδέει με το αμαρτωλό παρελθόν: Την πορνεία, την ηθική ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυμία και την πλεονεξία, που είναι ειδωλολατρία. 6 Για όλα αυτά θα πέσει η οργή του Θεού πάνω σ’ εκείνους που δεν θέλουν να πιστέψουν. 7 Σ’ αυτούς ανήκατε άλλοτε κι εσείς, όταν αυτά τα φοβερά πάθη δυνάστευαν τη ζωή σας. 8 Τώρα όμως πετάξτε τα όλα αυτά από πάνω σας:

Την οργή, το θυμό, την πονηρία, την κακολογία και την αισχρολογία. 9 Μη λέτε ψέματα ο ένας στον άλλο, αφού βγάλατε από πάνω σας τον παλιό αμαρτωλό εαυτό σας με τις συνήθειές του. 10 Τώρα πια έχετε ντυθεί τον καινούριο άνθρωπο, που ανανεώνεται συνεχώς σύμφωνα με την εικόνα του δημιουργού του ( του Χριστού), ώστε με τη νέα ζωή του να φτάσει στην τέλεια γνώση του Θεού. 11 Σ’ αυτή τη νέα κατάσταση, δεν υπάρχουν πια εθνικοί και Ιουδαίοι, περιτμημένοι και απερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δούλοι, ελεύθεροι. Του Χριστού είναι όλα και ο Χριστός τα διέπει όλα.

Θαυμάζει κανείς εκτός των άλλων και τον παλμό με τον οποίον αναπτύσσει ο Απόστολος των Εθνών το θέμα, τόσο από αρνητικής όσο και από θετικής απόψεως!

Και ο λόγος του είναι πάντοτε διαχρονικός και επίκαιρος. Διότι ο «παλαιός άνθρωπος» είναι δυστυχώς μια ζωντανή πραγματικότητα για τον καθένα μας. Η κλίσις δηλ. και η ροπή της αμαρτίας, βλέπουμε πόσο ζωντανή είναι μέσα μας με όλα αυτά τα οποία αναφέρει ο Απόστολος με τ’ όνομα τους…

Και όμως δεν θα πρέπει να γίνεται αυτό. Δεν μπορεί να υπάρξει δικαιολογία, χριστιανός επί τόσα έτη να βρίσκεται σε τέτοιες αμαρτωλές καταστάσεις.Αν τώρα ρωτήσει κανείς. Μα γιατί να συμβαίνει αυτό;

Η απάντηση είναι, διότι έχουμε πέσει σε πνευματική νάρκωση και δεν υπολογίζουμε την απειλή του Θεού, ότι δηλ. για τα αμαρτήματα αυτά, «έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας».

Χρειάζεται άραγε να τονίσουμε το πόσο κακό έχει επιφέρει η νοθευμένη θεολογία και τα θολοκουλτουριάρικα κηρύγματα από τα οποία απουσιάζει εκτός των άλλων και ο λόγος για την φρικτή πραγματικότητα της κολάσεως;

Η ίδια η πράξη το αποδεικνύει… Φτάσανε μάλιστα ορισμένοι που έχουν αστοχήσει στα της πίστεως, στο κατάντημα, να κηρύττουν ότι η αγάπη του Θεού αποκλείει την κόλαση. Διδασκαλίες δηλ. αιρετικές τις οποίες έχει καταδικάσει η Εκκλησία μας στο πρόσωπο του Ωριγένους.Και επειδή κινδυνεύει κανείς να παρασυρθεί από τον ανθρωποκτόνο διάβολο και τα «θεολογικά του» όργανα, ο Χριστοκήρυκας Απόστολος διασαλπίζει: «νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης…».

Αλλά ο ζωντανός, ο ζηλωτής πιστός, δεν θα μείνει έως εδώ μόνο. Δεν θα απορρίψει δηλ. μόνο το αρνητικό από τη ζωή του, αλλά θα φροντίσει και θετικώς να προάγεται στην κατά Χριστόν ζωήν.

Και γίνεται τόσο όμορφος ο ευλογημένος αυτός αγώνας της «Χριστοποιήσεως» του πιστού.Μέσα στην προσπάθεια αυτή ο πιστός βρίσκει τον προορισμό του και εξομοιώνεται προς το τέλειο πρότυπο, που είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Οπωσδήποτε στους νέους αυτούς ανθρώπους της Χάριτος, που ζουν τη συνειδητή Ορθόδοξη πνευματικότητα, όχι βέβαια αποκεκομμένοι, αλλά με ολόκληρο το πλήρωμα της στρατευομένης μας Εκκλησίας, «συν πάσι τοις Αγίοις», δεν υπάρχουν διακρίσεις εθνικότητας, καταγωγής, θέσεως, μορφώσεως ή αξιώματος. Όχι, στην ευλογημένη αυτή Αγιοπνευματική ζωή, το παν είναι για τους πιστούς ο Χριστός. Όλες οι διακρίσεις στον καθημερινό τρόπο ζωής που θέλοντας και μη υφίστανται, έχουν πολύ δευτερεύουσα σημασία. Παραμερίζονται και γίνεται πλέον ο Χριστός το Α και το Ω της ζωής μας. Ο Σύνδεσμος και η κεφαλή μας, το κέντρο και η Ευτυχία μας. Η μεγάλη ευλογία που ξεκινά από αυτή τη ζωή και μας περνά δια του θανάτου στην τέλεια, στην μοναδική, στην αιώνια και ανέκφραστη Βασιλεία των ουρανών, την οποία παρά τα λάθη μας και τις ελλείψεις μας, ποθούμε και αναμένουμε.

Αδελφοί μου, θεωρούμε μεγάλη ευλογία να κλείσουμε σήμερα τις σκέψεις μας, με τον Μεγάλο, σύγχρονο Σέρβο Όσιο, Ομολογητή, Αγωνιστή και Αυθεντικό Ορθόδοξο Θεολόγο, τον π. Ιουστίνο Πόποβιτς, ο οποίος μεταξύ των άλλων έγραψε για το θέμα αυτό που κάναμε λόγο:

«Αν δεν έχεις τον Χριστό μέσα σου, δεν είσαι τίποτε, είσαι ένα μηδενικό, είσαι ένα πτώμα, είσαι κάτι που δεν υπάρχει. Αν δεν υπάρχει Αυτός και στο σύμπαν, τότε το σύμπαν είναι ένα πτώμα, είναι μη «ον». Ο Χριστός είναι το «παν – ον» και η «πανενότης» των πάντων. Αυτός όλα τα «πληροί» και όλα τα συνδέει, Αυτός συνδέει και ενώνει όλα και όλους. Χωρίς Αυτόν τα πάντα είναι «κενά», άδεια, ασύνδετα και ασυνένωτα. Αν απομακρυνθεί ο Χριστός από τον άνθρωπο, από το σύμπαν, τότε τα πάντα κατακρημνίζονται και καταβυθίζονται στο χάος, στο τίποτε, στην μη ύπαρξη, στον θάνατο».«Αν ο άνθρωπος γίνει μέλος στο Θεανθρώπινο σώμα του Χριστού, αυτός «πληρούται» με την αίσθηση του παν-όντος και της παν-ενότητας.Γι’ αυτόν δεν υπάρχει πλέον θάνατος, αλλά παντού υπάρχει Ευαγγελική «πανενότης», αθανασία και «αιωνιότης».

Είθε η ευχή του Οσίου πατρός Ιουστίνου, να μας συνοδεύει πάντοτε στον μοναδικό αγώνα της Χριστοποιήσεως μας.

Αμήν.

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/2009/12/13.html

  Σκόνταψε κι αγκάλιασε το Σταυρό

Ανεβαίνουμε προς τους Αγίους Σαράντα. Δίπλα μας σε αντίθετη πορεία τα κελαριστά νερά από το «Γαλάζιο μάτι». Εκεί μια αξεπέραστη ομορφιά, που σε πλημμυρίζει δοξολογία.

Το βλέπεις μια, δυο, τρεις φορές. Δεν απατάσαι. Ένα νερένιο, ολοκάθαρο μάτι. Η κόρη, ο βολβός, το ακτινωτό περίβλημα. Ονειρεμένες αποχρώσεις.

Το «Γαλάζιο μάτι» της φύσης, καθώς αναβλύζει ασταμάτητα το νερό στην επίπεδη επιφάνεια και δημιουργεί κύκλους που ενώνονται σε ακατάπαυστη ροή προς το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο.

Όμως δεν έχουμε περισσότερη ώρα για θαυμασμό. Μας περιμένουν οι αδελφοί μας, αριστερά ψηλά στην άλλη πλευρά των συνόρων, στο Βαγκαλιάτι. Κακός ο δρόμος. Το τζιπ πηδάει στις λακκούβες. Δεν μετράμε το τράνταγμα. Μετράμε ενδόμυχα το θαύμα. Μας περιμένουν τ’ αδέλφια μας στην ξένη χώρα, στη δική μας γη.

Φτάνουμε στο μεγάλο πλατάνι. Δίπλα μας η παλαιά εκκλησία. Γύρω μας κόσμος.Οι επίτροποι του χωριού, γυναίκες, παιδιά, γέροντες με μπαστούνια.

Καλωσορίζουν, δακρύζουν. Μπαίνουμε όλοι στο ναό.

Ο πατήρ Νικόδημος βάζει «Ευλογητός…». Παραμονή του Προφήτου Ηλιού. Εκεί στην κορφή, σε κατανυκτική ατμόσφαιρα όλοι μαζί ψάλλουμε τον Εσπερινό.

Έπειτα στον αυλόγυρο, λίγα λόγια καρδιάς, λίγα λόγια επικοινωνίας, λίγα λόγια για την Όρθόδοξη πίστη μας, που τους στήριξε στα δύσκολα χρόνια.

Παιχνίδια με τα παιδιά. Τραγούδια για την Εκκλησία, την Πατρίδα, την ξενιτιά…

Ο δημογέροντας επαναλάμβανε με λόγια, χέρια, έκφραση, δάκρυα…

«Αντέξαμε, δεν προδώσαμε την πατρίδα μας, την πίστη, τη γλώσσα μας».

Διέκοπταν οι άλλοι γεροντότεροι δικαιολογώντας τη συγκίνησή τους:

Το χωριό μας γιορτάζει.

Νέα παιδιά από την Ελλάδα δεν μας ξέχασαν. Έφτασαν εδώ ψηλά σε μας, που είμαστε χρόνια ξεχασμένοι…

Διέκοψε διακριτικά ο π. Νικόδημος. Μορφωμένος αυτός, αρχαιολόγος και συγγραφέας.

Μας είχε πει ο ακάματος Μητροπολίτης Αργυροκάστρου κος Δημήτριος, ότι ο ιερέας θα έχει οργανώσει το πρόγραμμα σας στο χωριό.

– Ακολουθείστε με, σας παρακαλώ, πρότρεψε εκείνος. Εδώ έχουμε κάποια πατροπαράδοτα έθιμα, πού δεν γίνεται να τα παραβλέψουν οι επισκέπτες…

Ανεβήκαμε στ’ αυτοκίνητο. Σε λίγα λεπτά μάς καλωσόριζαν στην είσοδο του σπιτιού τους ή Κα και ο Κος Πρόεδρος – Έπαρχος του χωριού.

Πίσω μας οι κορυφογραμμές των συνόρων. Μπροστά μας ο ανοιχτός ορίζοντας με τον κάμπο και τα ελληνικά χωριά, που δεν ανήκουν στην Ελλάδα. «Πλατειά κι απόμακρη τ’ ονείρου μας η γη»…

Δεν μπορούν να φύγουν οι ξένοι χωρίς να κεραστούν στην οικογένεια του πρώτου άνδρα του τόπου. Γέμισαν τα τραπέζια με ό,τι καλλιεργούσαν οι ίδιοι. έτσι θα ‘πιαναν οι ευχές για να ξανανταμώσουμε, για να ενωθούμε πάλι στους τόπους μας, για να μη ξεχάσουμε τη γλώσσα, τα έθιμα και την πίστη μας. Κι ο παπάς είπε σαν κατακλείδα το λόγο του:

-Όλα αυτά τα κρατήσαμε με θυσίες κι όταν το καθεστώς στη χώρα ήταν σκληρά αθεϊστικό. Πιο πολύ βασανίστηκαν οι ιερείς. Τους αποσχημάτισαν. Έστειλαν πολλούς στα μπουντρούμια και τις φυλακές. Ο πάππος μου, ευλαβέστατος κληρικός, φύλαγε κρυφά σε σεντούκι την ιερατική στολή του και μου το είχε εμπιστευθεί, όταν μεγάλωσα. Μου είχε εκμυστηρευτεί τον πόθο και την ευχή του: Να γίνω στη θέση του παπάς. Όταν πέθανε, τον έντυσα κρυφά τα ράσα του, του έβαλα στα χέρια ένα μικρό Ευαγγέλιο και χωρίς ν’ ανοίξουμε το φέρετρο, τον θάψαμε με τα έθιμα του τόπου. Όχι με χριστιανική κηδεία.…

Τώρα πού πήραμε ανάσα κι είδαμε άλλες μέρες, προσπαθώ να εκπληρώσω το χρέος και την ευχή του. Θυμάμαι πάντα κι ό,τι μου είχε πει για τον άλλο φίλο του ιερέα. Εκείνον τον είχαν βάλει σε καταναγκαστικά έργα. Έσκαβαν κι έφτιαχναν το μεγάλο δρόμο. Πολλοί εργάτες τον χλεύαζαν:

-Έλα, παπά, πάνε οι εκκλησίες και τα άγια. Σκάψε τώρα. Έσβησαν τα παραμύθια της θρησκείας.

Για να τον εξευτελίσουν μπροστά στους νεότερους εργαζόμενους χάραξαν στο δρόμο ένα σταυρό και διέταξε ο προϊστάμενος της εργασίας:

-Εμπρός, προχώρησε, παπά, πάτησε τώρα το σταυρό. Πάνε αυτά που ξέρατε…

Συγκλονίστηκε ο ιερέας. Τι να κάνει;

Μια σπρωξιά από πίσω. – Προχώρα!

Ζήτησε δύναμη από τον ουρανό. Ξεκίνησε. Βοή και θρίαμβος από τους παρευρισκόμενους. Εκείνος, σαν έφτασε μπροστά, έδειξε πώς μπλέχτηκαν τα πόδια του κι έπεσε επάνω στο σταυρό.

Τι κι αν χλεύαζαν χειροκροτώντας;

Ο ευλαβής ιερέας ανοίγοντας τα χέρια του αγκάλιασε και φίλησε το σταυρό!

Ενώ αποχωριζόμαστε, είπε ο πατήρ Νικόδημος:

-Έτσι οι πατεράδες μας κράτησαν την ‘Ορθόδοξη πίστη. Δεν τους ξεχνούμε… Μη μας ξεχνάτε.

Περιοδικό. «Η Δράσις μας»,Δεκέμβριος 2009

 Γράφει η Μ. Δ.

Πρώην αστρολόγος αποκαλύπτει εξαπάτηση, μαγεία και θρησκευτικές προεκτάσεις

Καθημερινά σε κάθε έντυπο και κανάλι, αστρολόγοι δηλώνουν επιστήμονες και υπόσχονται λύση σε κάθε πρόβλημα. Λένε αλήθεια; Πρώην αστρολόγος, γνώστης προσώπων και πραγμάτων, απόφοιτος σχολής του εξωτερικού και επαγγελματίας επί 15 χρόνια, μας διαφωτίζει σε μια χειμαρρώδη συνέντευξη.

ΜΕΘΟΔΟΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ

«Η αστρολογική πρόγνωση βασίζεται στην ερμηνεία, μέσω πανάρχαιης διδασκαλίας, του ουρανογράμματος, δηλ. των θέσεων των πλανητών κατά την ημερομηνία και ώρα γέννησης. Υποτίθεται ότι οι θέσεις δημιουργούν τάσεις στο χαρακτήρα και προδικάζουν γεγονότα. Κάποιοι θεωρούν την αστρολογία επιστήμη, επειδή χρησιμοποιεί αυστηρούς κανόνες, μαθηματικούς υπολογισμούς και επιστημονικούς όρους – ενέργεια, μαγνητισμός κ.α. – αλλάζοντας όμως το νόημά τους… Δεν είναι επιστήμη, είναι εσωτερισμός: φιλοσοφικό σύστημα με εκδοχές για το τι είναι ο άνθρωπος και τι ο κόσμος. Η ύπαρξη ζωδίων δεν αποδεικνύεται επιστημονικά. Φτιάχνουμε χάρτες βάσει υπολογισμών των Βαβυλωνίων 2.000 χρόνια πριν, ενώ ο ισημερινός της γης έχει μετατοπιστεί και όποιος θεωρείται π.χ. Αιγόκερως, είναι βάσει πραγματικών υπολογισμών Τοξότης.

Η επιστήμη της αστρονομίας χαρακτηρίζει τους αστερισμούς αυθαίρετες προβολές του ανθρώπου στα άστρα, προσπάθεια να ερμηνεύσει το περιβάλλον του ώστε να αισθάνεται ασφαλής. Σε άλλους πολιτισμούς οι ίδιοι αστερισμοί αποκαλούνταν αλλιώς, ανάλογα με το τι θύμιζαν τα σχήματα στον ουρανό. Επειδή έλειπαν τα σύγχρονα μέσα παρατήρησης, κατατάσσονταν στον ίδιο αστερισμό άστρα που απείχαν χιλιάδες έτη φωτός μεταξύ τους. Ο πρόσφατα ανακαλυφθείς αστερισμός “οφιούχος”, χαλάει το σύστημα των δώδεκα ζωδίων…

Η αστρολογία είναι θρησκεία αποκρυφιστική: πρεσβεύει ότι υπάρχουν στον άνθρωπο και στη φύση απόκρυφες δυνάμεις που μπορείς να χρησιμοποιήσεις με ειδικές τεχνικές. Θεωρεί Θεό το “κοσμικό όλον”, δηλ. το υλικό σύμπαν, και μια υποτιθέμενη πνευματική του διάσταση, την ψυχή του ας πούμε. Λατρεύει τα άστρα, πιστεύει ότι κυβερνώνται από αγγέλους που επηρεάζουν τον ανθρώπινο ψυχισμό και ωθούν σε πράξεις. Στο Λεξικό της αστρολογίας του Άλαν Λήο, (σελ. 184) διαβάζουμε ότι «το ύψιστο πλανητικό πνεύμα που κυβερνά οποιαδήποτε σφαίρα, είναι στην πραγματικότητα ο προσωπικός Θεός εκείνου του πλανήτη, και είναι πολύ πιο αληθινή η δική τους επικυριαρχία παρά η αντιφατική άπειρη προσωπική θεότητα του σύγχρονου κλήρου». Βέβαια εννοεί αρνητικές οντότητες, δαίμονες…

Μια σχολή αστρολογίας θεωρεί τα πάντα προδιαγεγραμμένα στο «χάρτη του ουρανού», άλλη λέει ότι τα άστρα δίνουν απλώς τάσεις που ο άνθρωπος πρέπει να μάθει, για να τις διορθώσει. Υποτίθεται ότι γεννιόμαστε πολλές φορές ώστε να γίνουμε τέλειοι σαν θεοί, και τα άστρα υποδεικνύουν τι καρμικά χρέη έχουμε από προηγούμενες ενσαρκώσεις και τι πρέπει να μάθουμε στη ζωή αυτή. Αν δεν δέχεσαι το δόγμα της μετενσάρκωσης δεν μπορείς να είσαι αστρολόγος»

ΕΡ. Οι αστρολόγοι το λένε αυτό στον πελάτη;

ΑΠ. Όχι! Δεν πιάνεις πελάτη κάποιον που δεν πιστεύει στη μετενσάρκωση, λέγοντας τέτοια από την αρχή… Πολλές δυτικές σχολές αστρολογίας λένε, αν ο πελάτης δεν πιστεύει στην μετενσάρκωση, μην επιμένετε…

ΕΡ. Οι αστρολόγοι προβλέπουν γεγονότα;

ΑΠ. Κάθε αστρολόγος λέει άλλα… Τα ωροσκόπια στον τύπο είναι γενικότητες που ταιριάζουν στον καθένα. Συνεχώς επαναλαμβάνουν “έχετε την τάση να…”. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Αν πεις σε έναν αστρολόγο, εγώ δεν είμαι π.χ. αθλητικός όπως το ζώδιό μου, θα σου πει, “έχεις την τάση αλλά δεν την εκδηλώνεις”.Ή “το ζώδιό σου έχει αυτό το χαρακτηριστικό, αλλά το μπλοκάρει ο ωροσκόπος σου”, ή “φταίει η θέση της σελήνης ”, κ.τ.λ..Κάποιοι αστρολόγοι λένε τα ωροσκόπια στις εφημερίδες βλακείες, γιατί καθένας έχει μοναδικό συνδυασμό πλανητών και δεν ισχύουν μαζικές προβλέψεις, τα γράφουν όμως εις άγρα πελατών.

Κάποτε ο αστρολόγος αισθάνεται έντονα ότι κάτι ισχύει για κάποιον. Το λέει, βγαίνει αληθινός και νομίζει ότι έχει χάρισμα διαίσθησης, όμως συνήθως έχει πληροφορίες από πονηρό πνεύμα, που βρίσκεται κοντά του εν αγνοία του.

Αν είναι βαθύς γνώστης και μυημένος στη μαγεία, έχει επαφή με το πνεύμα, το ρωτάει με σκέψεις, χειρονομίες κ.λπ., και με τις απαντήσεις που μεταδίδονται στο μυαλό του εντυπωσιάζει τους ανίδεους.

Αστρολογία και μαγεία συνδέονται άρρηκτα. Οι σοβαροί μάγοι ξέρουν αστρολογία, οι ψευτομάγοι κάνουν ότι ξέρουν… Υπάρχει πλανητική μαγεία, με τάλισμαν (φυλαχτά) κ.λπ… Σου λένε να εξουδετερώσεις την (δήθεν) αρνητική επίδραση του τάδε πλανήτη πάνω σου, με τελετές εξισορρόπησης των πλανητικών επιρροών…Κάποιοι αστρολόγοι αγνοούν τη σχέση αστρολογίας και μαγείας. Περί μαγείας μαθαίνεις καλά σε εσωτερικές, πιο κρυφές σχολές και τμήματα σχολών, άγνωστες στο ευρύ κοινό. Για να μπεις εκεί, συχνά σε διαλέγουν από την εξωτερική σχολή, που είναι προσιτή στον καθένα.

ΕΡ. Πολλοί λένε ότι ο χαρακτήρας των ζωδίων είναι πραγματικός…

ΑΠ. Ακόμα περισσότεροι δεν ανταποκρίνονται στο χαρακτήρα του ζωδίου τους! Τα ζώδια περιγράφονται πολύ κολακευτικά – πολλοί ναρκισσεύονται να ασχολούνται με τον εαυτό τους διαβάζοντας τέτοια. Νιώθουν ασφάλεια εντασσόμενοι στην ομάδα κάποιου ζωδίου, πιστεύουν ότι γνωρίζουν πράγματα για τον άλλον μαθαίνοντας το ζώδιό του.

ΕΡ. Πώς φέρονται οι αστρολόγοι στον πελάτη;

ΑΠ. Κάποιοι λένε ότι σπούδασαν σε ξένα πανεπιστήμια, ενώ τους έμαθαν οι γονείς τους. Συχνά πάνε να εντυπωσιάσουν τον καινούργιο, π.χ. ισχυρίζονται ότι κάτι που μαντεύουν από τη συμπεριφορά του το κατάλαβαν γιατί έχει στο πρόσωπό του το χαρακτηριστικό τάδε που δίνει ο πλανήτης δείνα. Υπάρχει πάντα κολακεία και ψεύτικο ενδιαφέρον – εκμεταλλεύονται ότι ο κάθε άνθρωπος θέλει να του δείξουν ενδιαφέρον. Πολλοί αποκαλούν τον πελάτη πίσω από την πλάτη του «ψώνιο». Στην αρχή λένε λίγα πράγματα για να ξαναέρχεται να ρωτάει συνέχεια.

ΕΡ. Γιατί καταφεύγει στην αστρολογία κανείς;

ΑΠ. Από έλλειψη επικοινωνίας, αδυναμία αντιμετώπισης των προβλημάτων του και, βέβαια, λόγω ελλιπούς θρησκευτικής παιδείας. Εγώ άρχισα προσπαθώντας να καταλάβω τη φιλοσοφική προσέγγιση κάποιων βιβλίων που έπεσαν στα χέρια μου. Από κει και πέρα, το ένα φέρνει το άλλο και χώνεσαι πιο βαθιά σ’ αυτούς τους χώρους.Είναι επικίνδυνο να ασχολείσαι με αστρολογία… Χάνεις την πίστη στη θεία πρόνοια και γίνεσαι έρμαιο του τι λέει ο καθένας.

Νομίζεις ότι βρήκες σταθερό στήριγμα, αλλά βρίσκεσαι απέναντι σε κάτι που μεταβάλλεται συνέχεια. Σου λένε ότι κάθε πλανήτης επιδρά συγκεκριμένες ώρες και διευκολύνει ειδικές ενέργειες, π.χ., ότι ο Ερμής διευκολύνει την επικοινωνία και επιδρά από τις 10 έως τις 11 π.μ. Έτσι ψάχνεις συνεχώς πότε είναι κατάλληλη ώρα για εύρεση εργασίας, ταξίδια, αισθηματικά ραντεβού κ.ο.κ. Χάνεις τα θεία δώρα του αυτεξούσιου και της πρωτοβουλίας, γίνεσαι θύμα ψυχολογικής εξάρτησης και ίσως οικονομικής εκμετάλλευσης, με καταστρεπτικές συνέπειες σε κάθε τομέα της ζωής σου.

Οι πιστοί της αστρολογίας γεμίζουν προκαταλήψεις επειδή κρίνουν τους άλλους ανάλογα με το ζώδιό τους. Αυτό παθαίνουν κι όσοι ασχολούνται με την αστρολογία για πλάκα. Υπάρχει κίνδυνος ο άνθρωπος να κάνει μετάθεση ευθυνών στα άστρα. Πολλοί λένε «Δεν μπορώ να αλλάξω, φταίει το ζώδιό μου»…

Καμιά φορά ο αστρολόγος υποβάλει ιδέες στον πελάτη – του λέει π.χ. ότι θα πάθει ατύχημα κι ο πελάτης το προκαλεί μόνος του, γιατί το πιστεύει. Υπάρχει και δαιμονική επίδραση, αφού δεν εμπιστεύεσαι πια το Θεό.

ΕΡ. Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με την αστρολογία;

ΑΠ. Ότι υπάρχουν τόσα όμορφα και δημιουργικά πράγματα να κάνει, τέχνη, επικοινωνία με τους ανθρώπους. Η αστρολογία δεν λύνει προβλήματα. Οδηγεί σε αδιέξοδα. Μπορεί να χάσεις τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου κυνηγώντας χίμαιρες, να χάσεις την ελευθερία σου, τα όνειρά σου, τα πάντα. Μπορεί να οδηγήσεις έναν άνθρωπο στην καταστροφή με τις συμβουλές σου, χωρίς να το κάνεις εσκεμμένα, και μετά δεν μπορείς να το διορθώσεις ούτε εσύ, ούτε αυτός.

ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ “ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Την αστρολογία προωθούν κύκλοι που θέλουν να επιβάλουν μια άλλη τάξη πραγμάτων σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Όταν ήμουνα νέος, οι παραδοσιακοί μάγοι και μάγισσες δεν το έπαιζαν επιστήμονες, ούτε υπήρχαν τόσα σεμινάρια, διαλέξεις, περιοδικά, σχολές… Τώρα το κίνημα της «Νέας Εποχής» με εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως, λέει ότι στην «Εποχή του Υδροχόου» ένας νέος Μεσσίας θα διδάξει μια νέα θρησκεία και θ’ αντικαταστήσει το Χριστό. Η «Εποχή του Υδροχόου» είναι αστρολογικός όρος: κάθε 2.000 χρόνια η εαρινή ισημερία μπαίνει σε άλλο αστερισμό, όπου παραμένει για 2.000 χρόνια που οι αστρολόγοι αποκαλούν «αστρική εποχή». Υποτίθεται ότι κάθε εποχή έχει δικό της Μεσσία, που διδάσκει όσα είναι έτοιμοι οι άνθρωποι να καταλάβουν, κι ότι κάθε εποχή που περνά οι άνθρωποι εξελισσόμαστε προς το θείο. Διδάσκουν ότι στην εποχή του Υδροχόου θα αναπτύξουμε τρομερές δυνάμεις και θα γίνουμε θεοί, ότι όλος ο κόσμος θα γίνει μια γειτονιά και θα καταργηθούν τα έθνη. Δεν ανήκει κάθε αστρολόγος σ’ αυτό το κύκλωμα. Νεοεποχίτες είναι κυρίως αυτοί που έχουν σχολές, περιοδικά, σεμινάρια κτλ. Άλλοι απλώς εκμεταλλεύονται τη μόδα και την αφέλεια για να βγάλουν λεφτά, προβάλλονται όμως μέσω των νεοεποχίτικων εντύπων.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ “ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΛΑΝΗΤΩΝ”

Ο εντεταλμένος επί των αιρέσεων και της παραθρησκείας της Ιεράς Μητροπόλεως Κασσανδρείας π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης, λέει για τα «πλανητικά πνεύματα»:«Πρόκειται για φαντασιώσεις των αποκρυφιστών… Οι άγγελοι δεν έχουν τέτοιες αρμοδιότητες και οι δαίμονες δεν έχουν εξουσία στην υλική κτίση, τη δημιουργία του Θεού, ούτε πριν από την πτώση τους ούτε φυσικά μετά. Σύμφωνα με τον ΄Αγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό, όταν ο Εωσφόρος ήταν αρχάγγελος, ο Θεός του είχε αναθέσει διακόνημα να είναι «πρωτοστάτης της επιγείου τάξεως» και να έχει «την φυλακήν της γης», δηλαδή να φρουρεί την γη. Μετά την πτώση τους οι δαίμονες δεν έχουν καμία δύναμη, δεν μπορούν να είναι επικυρίαρχοι πλανητών, ούτε να διαμορφώνουν τον ανθρώπινο χαρακτήρα και ζωή. Μπορούν κατά παραχώρησιν Θεού να πειράζουν τον άνθρωπο με λογισμούς αντίθετους προς το θείο θέλημα, αλλά δεν μπορούν να εκβιάσουν την ανθρώπινη θέληση. Έχουν εξουσία σε κάποιον μόνο όταν αυτός τους δώσει δικαίωμα ή κατά παραχώρηση Θεού, για σκοπούς που εξυπηρετούν τη θεία οικονομία, όπως έγινε με τον δίκαιο Ιώβ. Βλέπουμε από το Ευαγγέλιο ότι οι δαίμονες ζήτησαν άδεια από το Χριστό ακόμα και για να μπουν στα γουρούνια.»

Ο πρώην αστρολόγος συμφωνεί και επαυξάνει: «Στο Χριστιανισμό υπάρχει ελεύθερη βούληση του ανθρώπου να ζήσει με το Θεό ή μακριά Του, όχι πεπρωμένο. Αυτά πίστευαν κι έγραφαν στα κανονικά τους ιερά βιβλία οι Εβραίοι, αυτά επιβεβαίωσε ο Χριστός. Αστρολογία υπάρχει μόνο στη μαγεία Καμπάλα, που διδάχθηκαν οι Εβραίοι στη Βαβυλώνα».

Πώς λοιπόν να απαντάμε στην ερώτηση «τί ζώδιο είσαι» εφόσον γνωρίζουμε τα προαναφερόμενα; «‘Ζώδιο’ σημαίνει ‘ζωάκι’», λέει ο πρώην αστρολόγος σοβαρά. «Ας απαντάμε απλά: ‘Δεν είμαι ζώο. Είμαι άνθρωπος’»…

Πηγή:http://www.egolpio.com/NEW_AGE/epikindunh_astrologia.htm

« Έκλαψα τόσο που κοκκίνισαν τα μάτια μου. Είμαι λυπημένη κι εκνευρισμένη κι ούτε που ξέρω γιατί. Θάθελα να σταματήσω το χρόνο, να βρίσκομαι μακριά. Μοιάζει μ’ ένα δρόμο όλο στάδια, σε κάθε στάδιο υπάρχει μια ανταμοιβή. Αν όμως κλατάρεις, δεν θα την έχεις. Εγώ κλάταρα. Πονάω να σκέφτομαι, να ζήσω, πονάω τόσο που δεν καταφέρνω να δώσω κουράγιο στον εαυτό μου, να τον παρηγορήσω. Είναι σκληρό, πολύ σκληρό, βαρέθηκα τη ζωή. Παρ’ όλα αυτά τήν αγαπώ».  (Ιρέν, 15 χρόνων)

Μια συζήτηση για την εφηβεία έχει να αντιμετωπίσει αναπόφευκτα το ερώτημα αν αυτή αποτελεί μια νοσηρή κατάσταση. Δεν είναι λίγοι οι γονείς ή όσοι άλλοι που εμπλέκονται με εφήβους που το θέτουν στον εαυτό τους ενδόμυχα, αντιμέτωποι καθώς έρχονται με τόση ένταση καί παραδοξότητα. Αλλά και οι ίδιοι οι έφηβοι αναρωτιούνται, αδυνατώντας να εξηγήσουν αυτές τις περίεργες και οδυνηρές αλλαγές που τους συμβαίνουν. Η ηλικία αυτή έχει γίνει τόσο αντιδημοφιλής ώστε κάποιος που εργάζεται πολύ με έφηβους μιλά για «στιγματισμό» τους.

Φαίνεται ότι από πολύ παλιά είχαν παρατηρηθεί οι ιδιομορφίες της ηλικίας αυτής, όπως διακρίνουμε σε αρχαία κείμενα, οι όποιες όπως και σήμερα, αποδίδονταν σε ηθική έκπτωση. Για παράδειγμα, ο Ησίοδος γράφει: «Οι νέοι μας σήμερα φαίνεται να αγαπούν την πολυτέλεια. Έχουν κακούς τρόπους και περιφρόνηση προς την αυθεντία. Δεν σέβονται τους μεγάλους και ξοδεύουν το χρόνο τους εδώ κι εκεί κουτσομπολεύοντας… Είναι έτοιμοι να εναντιώνονται στους γονείς τους, να μονοπωλούν τη συζήτηση στην παρέα, να τρώνε λαίμαργα, και να τυραννούν τους δασκάλους τους».Αργότερα ο Αριστοφάνης θα παρατηρήσει: «Οι νέοι γύριζαν στην αγορά και στα λουτρά, είχαν κακούς τρόπους, δεν σηκώνονταν από τις θέσεις τους όταν πλησίαζαν οι μεγαλύτεροι, συμπεριφέρονταν άθλια προς τους γονείς τους, επισκέπτονταν ορχηστρίδες, αυθαδίαζαν στον πατέρα τους και τον κορόιδευαν για την ηλικία του, ήταν λαίμαργοι, άρπαζαν στο τραπέζι ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, γελούσαν στριγγλίζοντας και κάθονταν σταυροπόδι.,.» Και ο Σωκράτης: «Δεν βλέπω ελπίδα για το μέλλον του λαού μας αν εξαρτώνται από την επιπόλαιη νεολαία του καιρού μας, διότι οπωσδήποτε όλοι οι νέοι είναι απερίσκεπτοι όσο δεν περιγράφεται».

Και για να μη μακρηγορούμε, ανακαλύφθηκε ότι πριν από 4000 χρόνια στη βιβλική πόλη της Ουρ γράφτηκε η έξης επιγραφή: «Ο πολιτισμός μας είναι καταδικασμένος αν επιτρέψουμε να συνεχιστούν οι ανήκουστες πράξεις των νεώτερων γενεών μας»!

Σταχυολογούμε τέλος και τις περιγραφές του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, πως «η νεότητα μοιάζει με φουρτουνιασμένο πέλαγος, γεμάτο από άγρια κύματα και επικίνδυνους ανέμους», ή «με φωτιά που απλώνεται γρήγορα και κατακαίει τα πάντα γύρω της». Μια τέτοια ομοφωνία ανά τους αιώνες και σε διαφορετικούς πολιτισμούς υποδηλώνει την κοινή εμπειρία μιας ασυνήθιστης και οδυνηρής κατάστασης, αλλά μάλλον μας απομακρύνει από το ενδεχόμενο της «αρρώστιας». Θα ήταν απίθανο μια νοσηρή κατάσταση να παρουσιάζει διαχρονική σταθερότητα, όπως και θα ήταν εξ ίσου απίθανο ο Θεός να έχει τοποθετήσει μια νοσηρή φάση στην εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής.

Πράγματι, όλοι μας ενδέχεται να έχουμε αναφωνήσει τη φράση «να ήμουν πάλι νέος!», αλλά αν ερωτηθούμε ποιά ακριβώς ηλικία εννοούμε, όλοι θα αναφερθούμε στη δεκαετία 20-30 και όχι στην εφηβεία μας… Αυτό δείχνει την ενόχληση και την οδύνη που βιώνονται στην εφηβεία, αλλά παραμένει η ανάγκη να κατανοήσουμε γιατί αυτό συμβαίνει.

Ο λόγος που μας ωθεί να αναρωτιόμαστε αν η εφηβεία είναι αρρώστια, είναι ότι συχνά γίνεται ακατανόητη και οδυνηρή. Περιέχει τόσες αντιφάσεις ώστε δυσκολευόμαστε να την συμβιβάσουμε με την ψυχική υγεία. «Η εφηβεία είναι μία αναπτυξιακή φάση… που φέρνει στο νου τη φράση του Ντίκενς: «Ήταν η καλύτερη εποχή, ήταν η χειρότερη εποχή, ήταν η ηλικία της σοφίας, ήταν η ηλικία της τρέλας…». Είναι ταυτόχρονα αδύνατο να ζεις μαζί τους και χαρά να τους έχεις γύρω σου».

Όχι μόνο αναστατώνεται η συμπεριφορά του έφηβου αλλά και των γονέων του επίσης. «Η είσοδος των παιδιών σε αυτή την ηλικία μπορεί να βάλει την οικογένεια σε μια τρομερή αναστάτωση.

Η αλληλεπίδραση με έναν επαναστατημένο ή αμφισβητούντα έφηβο ενδέχεται να σπρώξει τους γονείς να επανεξετάσουν το σκοπό και την κατεύθυνση της ζωής τους… Για μερικούς ενήλικες η εφηβεία των παιδιών τους γίνεται ένα σημείο καμπής στη συζυγία τους. Ίσως και να φιλονικήσουν, ενίοτε για πρώτη φορά, για το πώς να χειριστούν τα παιδιά τους. Ενδέχεται να αρχίσουν να ανακαλύπτουν ότι δεν ταιριάζουν».

Ένας λόγος για την εφηβεία απαιτεί πρωτίστως να την κατανοήσουμε, να καταλάβουμε για ποιό λόγο υπάρχει. Σίγουρα δεν αποτελεί μια παραξενιά της φύσης ή του Θεού. Συχνά οι γονείς ζητούν συμβουλές από τον ειδικό ή από τον πνευματικό πώς να αντιμετωπίσουν το α ή β θέμα με τους εφήβους τους. Και εδώ καιροφυλακτεί πάντοτε ο κίνδυνος να ζητούμε συνταγές. Θέλουμε πολλές φορές να λύσουμε το πρόβλημα χωρίς να καταλάβουμε. Πρέπει εξ αρχής να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτό αποτελεί ματαιοπονία. Η αντιμετώπιση των εφηβικών προβλημάτων δεν είναι θέμα τεχνικής.Τί είναι τότε; Είναι ζήτημα κατανοήσεως. Και μόνη αυτή η λέξη ίσως να απελπίζει κάποιους γονείς ή εκπαιδευτικούς οι οποίοι, έχοντας εκτεθεί σε πληθώρα εφηβικών συμπεριφορών έχουν πεισθεί ότι δεν πρόκειται πλέον στη ζωή τους να καταλάβουν αυτή την ιδιόρρυθμη (επιεικής η λέξη) φάση της ζωής του ανθρώπου. Τους φαντάζομαι τώρα να σκέφτονται: «Είναι ποτέ δυνατό να κατανοήσει κανείς αυτά τα αλλοπρόσαλλα παιδιά;»

Καλό είναι να μην υποτιμούμε τις δυνατότητες μας. Όπως λέγει και η σχετική έκφραση, «δεν θέλει δύναμη, θέλει τέχνη». Σε μεγάλη έρευνα 10.467 γονέων που έγινε στις ΗΠΑ, τους ζητήθηκε να ιεραρχήσουν τη σημασία που είχαν γι’ αυτούς δεκαέξι αξίες· οι δύο πρώτες στις προτιμήσεις τελικά ήταν «να είμαι καλός γονέας» και «να έχω σοφία ώριμη κατανόηση, ενδοσκόπηση». Με άλλα λόγια, επιθυμούσαν να καταλάβουν καλύτερα τα παιδιά τους. Αυτή η επιθυμία αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο στη προσπάθεια τους. Οι μισοί, όμως, δηλώνουν: «Δεν είμαι τόσο καλός γονέας όσο θα έπρεπε».

Η Γαλλίδα έφηβη που μιλά πιο πάνω δείχνει καθαρά πως η εφηβεία για τους περισσότερους είναι εποχή οδύνης. Βέβαια ο βαθμός του πόνου διαφέρει κατά άτομο και κατά φάση της εφηβείας. Άλλοι δεν τον αντέχουν και αυτοκτονούν ή αρρωσταίνουν ψυχικά. Άλλοι τον περνούν τόσο υποδόρια ώστε δεν τον αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι. Σε γενικές γραμμές, αν και το 80% κατά καιρούς εμφανίζονται ευερέθιστοι και απρόβλεπτοι, μόνο ο 1 στους 5 εφήβους παρουσιάζει σημαντική ψυχική ταλαιπωρία που γίνεται πηγή πόνου στον εαυτό του και στους γύρω του. Όμως, και τους απλώς ανήσυχους και τους «προβληματικούς», εμείς οι μεγαλύτεροι αδυνατούμε να καταλάβουμε γιατί υποφέρουν ή φέρονται περίεργα, ενώ μερικές φορές και οι ίδιοι οι έφηβοι κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μην τους κατανοήσουμε με το κλείσιμο τους ή με την αυθάδη και προκλητική συμπεριφορά τους.

«Ο σύγχρονος έφηβος είναι πάνω απ’ όλα ένα ον με πολλές παραδοξότητες. Επιθυμεί να είναι εντελώς αυτόνομος, αλλά ταυτόχρονα ζητά από τους γονείς του διάφορα πράγματα της καθημερινής ζωής.

Δηλώνει κάποιες απόλυτες και αιώνιες αλήθειες, αλλά συγχρόνως αμφιβάλλει βαθιά για τον εαυτό του, για το σώμα του και για τους άλλους. Συχνά είναι εξαιρετικά αλτρουιστής και ταυτόχρονα μπορεί να γίνει απίστευτα εγωιστής. Συνεχώς θεωρεί τον εαυτό του ατομιστή και ταυτόχρονα γίνεται μέλος μιας ομάδας ή μιας μόδας, οι οποίες τον κάνουν να μην ξεχωρίζει από τους όμοιους του….Μπορούμε να πούμε ότι η εφηβεία είναι εκείνη η περίοδος όπου το άτομο βιώνει τις αντιφάσεις, το παράλογο και τον πόνο που συνδέεται με αυτό».

Η αντιφατικότητα των έφηβων, λοιπόν, σε συνδυασμό με την άγνοια και με τις χαρακτηρολογικές ιδιαιτερότητες των γονέων, έχει ως συνέπεια τη σύγχυση, με αποτέλεσμα να συναντά κάποιος και τα δύο άκρα: άλλοι γονείς γίνονται αυταρχικοί προς τους έφηβους «που είναι κακομαθημένοι και τα έχουν όλα σε αντίθεση με μας τότε», ενώ άλλοι λένε «ναι σε όλα» καταφεύγοντας στον λαϊκισμό εκείνο που θα τους κάνει αρεστούς και θα τους απαλλάξει από σκοτούρες. Δηλαδή άλλοι πιστεύουν ότι «τα σημερινά παλιόπαιδα» έχουν απλώς την πολυτέλεια να υποφέρουν, και άλλοι θυμούνται τη δική τους καταπίεση στην εφηβεία και γι’ αυτό αρνούνται να πιέσουν τα παιδιά τους στο παραμικρό.

Προφανώς η αλήθεια δεν βρίσκεται σε κανένα από τα δύο άκρα. Γενικά η αλήθεια για τα ανθρώπινα είναι πιο πολύπλοκη από τις αποφθεγματικές φράσεις που διατυπώνουμε στα σαλόνια και στα καφενεία. Για να την προσεγγίσουμε χρειάζεται συστηματική σπουδή και γνώση, αξιοποίηση της εμπειρίας, πρόοδος στην αυτογνωσία. Συνήθως δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον άλλον περισσότερο από όσο μπορέσαμε να κατανοήσουμε τον εαυτό μας.

Πέρα από όλα αυτά, εκείνο που χρειάζεται να έχει ο αναγνώστης κατά νουν διαρκώς είναι ότι κάθε έφηβος είναι μοναδικός, όπως και κάθε άνθρωπος, οπότε η αντιμετώπιση τους δεν είναι εφικτή με στερεότυπα και συνταγές. Όπως τονίζει και ο ψυχίατρος εφήβων Philip Graham, «τυπικός έφηβος; ξεχάστε το!»

Μιλούμε συχνά, για κρίση της εφηβείας. «Στην κινεζική γλώσσα η λέξη κρίση αποτελείται από δυο ιδεογράμματα, αυτό που σημαίνει κίνδυνος και αυτό που σημαίνει ευκαιρία». Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Μας υποδεικνύει ότι βοηθώντας έναν έφηβο δεν τον βοηθούμε άπλα να ξεπεράσει μια κρίση της ζωής του, αλλά να εξελιχθεί σε κάτι ακόμη καλύτερο για το οποίο η κρίση γίνεται σκαλοπάτι.

Η εφηβεία έτσι μετατρέπεται σε πολύτιμη ευκαιρία να αναδιοργανωθεί ολόκληρη η ζωή σε νέες βάσεις, υγιέστερες και δημιουργικότερες. Η κρίση της εφηβείας μπορεί να μετατραπεί σε δώρο, όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό.

Πάλι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας θυμίζει: «Όπως ακριβώς αν κάποιος που δεν είναι τεχνίτης βρει πολύτιμη ύλη (μαργαριτάρι ή κοχύλι ή άλλο σχετικό) και την περιφρονήσει (επειδή δεν γνωρίζει) θα ζημιωθεί πολύ, έτσι κι εμείς, αν αγνοήσουμε τη φύση μας, θα την περιφρονήσουμε ενώ αν τη γνωρίσουμε, θα της δείξουμε φροντίδα και θα αποκομίσουμε μεγάλη ωφέλεια». Η δυνατότητά μας ως γονέων να συνεργήσουμε σε αυτή την αξιοποίηση της κρίσης είναι καθοριστική.

Η οικογενειακή ψυχοθεραπεύτρια Virginia Satir γράφει: «Οι ενήλικοι χρειάζεται να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον γι’ αύτη την ανάπτυξη, με την ίδια προσοχή που φτιάχνουμε το σπίτι μας για να προσφέρει ασφάλεια στο μικρό παιδί. Είναι ανάγκη αυτό να γίνει με τρόπο που να προφυλάσσει την αξιοπρέπεια του εφήβου, να του αναπτύσσει την αίσθηση της άξιας του και να του προσφέρει χρήσιμες οδηγίες.

Έχω ακούσει γονείς που παραπονιούνται για τους εφήβους τους: «Δεν κάθονται ποτέ ήσυχοι. Πρέπει ν’ ασχολούνται συνέχεια με κάτι». Αυτό σημαίνει δύναμη για την πορεία. Οι μυαλωμένοι γονείς αποδέχονται αυτή την αδιάκοπη αναταραχή και καταφέρνουν να ξεπερνούν με καλοσύνη τα πρόσκαιρα ξεσπάσματα της καταιγίδας.

Με πολλή προσοχή δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες μέσα στις οποίες θ’ αναπτυχθούν τα μπουμπούκια και θ’ ανθίσουν. Έτσι βγαίνουν οι καλοί καρποί. Σ’ αυτή την περίοδο της τρομακτικής αλλαγής, ο καθένας παρουσιάζεται αλλιώτικος και θα πρέπει ν’ αρχίσουν τη γνωριμία τους απ’ την αρχή. Η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης περισσότερο με αγάπη παρά με φόβο συχνά εξασφαλίζει την επιτυχία».

Έτσι λοιπόν ο πόνος της εφηβείας ουσιαστικά αποτελεί πόνο τοκετού. Και ο πόνος τοκετού δεν αποτελεί αρρώστια, αλλά είναι δημιουργικός. Συμβάλλει στο να έλθει ένας καινούργιος άνθρωπος στον κόσμο. Η εφηβική οδύνη συντελεί στο να βρει ένας άνθρωπος το καινούργιο του πρόσωπο. Μόνο που γίνεται εντονότερος ο πόνος αυτός στο σημερινό κόσμο.

(π. Βασιλείου Θερμού «Ταραγμένη Άνοιξη». Εκδ. Δομή. Αθήνα 2008)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

 O άγιος Σπυρίδωνας είναι ένας από τους πλέον τιμημένους αγίους της Oρθοδόξου Eκκλησίας, που τον επικαλούνται οι χριστιανοί στις περιστάσεις όπως τον άγιο Nικόλαο, τον άγιο Γεώργιο και τον άγιο Δημήτριο. Tο τίμιο λείψανό του το έχει η Kέρκυρα, όπως η Zάκυνθος έχει το λείψανο του αγίου Διονυσίου κ’ η Kεφαλληνία τον άγιο Γεράσιμο.

Γεννήθηκε στον καιρό του αυτοκράτορος Kωνσταντίνου του Mεγάλου στο νησί της Kύπρου, από γονιούς φτωχούς. Γι’ αυτό στα μικρά χρόνια του ήτανε τσομπάνης και φύλαγε πρόβατα. Ήτανε πολύ απλός στη γνώμη σαν τους ψαράδες που διάλεξε ο Xριστός να τους κάνει μαθητές του. Σαν ήρθε σε ηλικία, παντρεύθηκε, και μετά χρόνια χήρεψε, και τόση ήτανε η αρετή του, που τον κάνανε επίσκοπο σε μια πολιτεία λεγόμενη Tριμυθούντα, μ’ όλο που ήτανε ολότελα αγράμματος. Παίρνοντας αυτό το πνευματικό αξίωμα έγινε ακόμα απλούστερος και ταπεινός, και ποίμανε τα λογικά πρόβατα που του εμπιστεύθηκε ο Xριστός με αγάπη, αλλά και με αυστηρότητα ωσάν υπεύθυνος όπου ήτανε για τη σωτηρία τους.

Ήτανε προστάτης των φτωχών, πατέρας των ορφανών, δάσκαλος των αμαρτωλών. Kαι είχε τέτοια καθαρότητα και αγιότητα, που του δόθηκε η χάρη άνωθεν να κάνει πολλά θαύματα, για τούτο ονομάσθηκε θαυματουργός. Mε την προσευχή του μάζευε τα σύννεφα κ’ έβρεχε σε καιρό ξηρασίας, γιάτρευε τις αρρώστιες, τιμωρούσε τους πονηρούς ανθρώπους, όπως έκανε με κάποιους μαυραγορίτες που γκρέμνισε τις αποθήκες που φυλάγανε το σιτάρι, ενώ ο κόσμος πέθαινε από την πείνα, και καταπλακωθήκανε μαζί με το σιτάρι: “και μελετώμενον λιμόν παρά των σιτοκαπήλων, έλυσε, συμπεσουσών αυτοίς, των αποθηκών αις τον σίτον συνέσχον”. Kαι μ’ όλα αυτά εζούσε με τόση φτώχεια, που σαν πήγε κάποτε ένας φτωχός να τον βοηθήσει για να πληρώσει κάποιο χρέος του, δεν είχε να του δώσει τίποτα, και με θαύμα έκανε μαλαματένιο ένα φίδι που βρέθηκε σ’ εκείνο το μέρος, και το έδωσε στον φτωχό, κ’ εκείνος το έλιωσε και πλήρωσε το χρέος του.

Άλλη φορά πάλι έγινε κατακλυσμός, και τα ποτάμια ξεχειλίσανε και πλημμύρισε η χώρα, κι’ ο άγιος Σπυρίδωνας προσευχήθηκε και τραβήξανε τα νερά και στέγνωσε ο νεροπατημένος τόπος. Γιάτρεψε και τον βασιλέα Kωνσταντίνον που είχε αρρωστήσει από κάποια αγιάτρευτη αρρώστια, ένα διάκο που βουβάθηκε τον έκανε καλά, κακούς και πλεονέκτες ανθρώπους ετιμώρησε με υπερφυσική δύναμη, και πλήθος άλλα θαύματα έκανε, ώστε να τον φοβούνται οι άδικοι κ’ οι αδικημένοι να τον έχουνε για προστάτη και καταφύγιο.

Aλλά πάντα είχε μεγάλη αγάπη και συμπάθεια στους αμαρτωλούς, γι’ αυτό κάποιοι κλέφτες που πήγανε μια νύχτα να κλέψουνε πρόβατα από τη μάνδρα του, που τη συντηρούσε για να βοηθά τους πεινασμένους, τυφλωθήκανε και δεν μπορούσανε να φύγουνε, και πιάσανε και φωνάζανε να τους ελεήσει. Kι’ ο άγιος όχι μοναχά τους ξανάδωσε το φως τους, αλλά τους χάρισε κ’ ένα κριάρι, γιατί, όπως τους είπε, είχανε κακοπαθήσει όλη τη νύχτα, κι’ αφού τους νουθέτησε νάναι καλοί άνθρωποι, τους έστειλε στα σπίτια τους χωρίς να μάθει τίποτα η εξουσία για την κλεψιά που θέλανε να κάνουνε.

Προέλεγε δε και όσα ήτανε να γίνουνε με ακρίβεια, ώστε να τον θαυμάζει ο κόσμος σαν ένα υπεράνθρωπο πρόσωπο, αφού από τσομπάνης αξιώθηκε να ανεβεί σε τέτοιο ύψος. Kαι στην Πρώτη Oικουμενική Σύνοδο που έγινε στη Nίκαια, ήτανε κι’ ο άγιος Σπυρίδωνας ανάμεσα στους τριακοσίους δέκα οκτώ θεοφόρους πατέρας και, παρ’ όλο που δεν γνώριζε γράμματα, αποστόμωσε τον αιρεσιάρχην Άρειο που ήτανε ο πιο σπουδασμένος στα γράμματα από όλους τους δεσποτάδες.

Όλον τον καιρό που έζησε δεν έπαψε να κάνει θαύματα. Tο μεγαλύτερο ήτανε η ανάσταση της πεθαμένης κόρης του που σηκώθηκε από το μνήμα και μαρτύρησε σε ποιο μέρος είχε φυλάξει τα χρήματα που της εμπιστεύθηκε κάποια γυναίκα, και πάλι ξανακοιμήθηκε. Kάποτε πήγε στον άγιο μια γυναίκα που είχε ένα παιδάκι και της πέθανε, και τον παρακαλούσε με δάκρυα πολλά να το αναστήσει, τόσο συνηθισμένοι ήτανε οι άνθρωποι, που τον γνωρίζανε, στα θαύματα που έκανε ο άγιος. Kαι εκείνος το ανάστησε με την προσευχή του. Mα η μητέρα του σαν το είδε ζωντανό, από την πολλή χαρά της πέθανε η ίδια. Kι’ ο άγιος Σπυρίδωνας ανέστησε και τη γυναίκα.

Aυτά τα μεγάλα θαύματα ξακουσθήκανε στον κόσμο, κι’ ο άγιος Σπυρίδωνας, ζώντας ακόμα, τιμήθηκε σαν άγιος και θαυματουργός. Kαι έως τώρα κάνει πολλά θαύματα το σκήνωμά του που είναι ο θησαυρός των Kερκυραίων.

Όταν ελειτουργούσε, παραστεκότανε Άγγελοι που τους βλέπανε με τα μάτια τους πολλοί από τους ευσεβείς χριστιανούς, και που έλεγε το “Eιρήνη πάσι”, οι Άγγελοι αντιφωνούσανε “Kαι τω πνεύματί σου” αντί των ψαλτάδων, και τον περιέλουζε κάποια υπερφυσική φωτοχυσία.

Mε τέτοια αγγελική πολιτεία αφού έζησε κ’ έφθασε σε βαθύ γήρας ποιμαίνοντας τα λογικά πρόβατα, μετέστη προς Kύριον. Tο δε άγιο λείψανό του έμεινε κάμποσον καιρό στην Tριμυθούντα κι’ από κει το πήγανε στην Kωνσταντινούπολη και το εβάλανε στην εκκλησία των Aγίων Aποστόλων όπου φυλαγότανε τα άγια λείψανα πολλών αγίων. Kατά τη βασιλεία των Tούρκων ευρέθη εις τα χέρια ενός ευλαβούς χριστιανού που τον λέγανε Bούλγαρη, κι’ αυτός με μεγάλα βάσανα και κόπους το έφερε έως την Aλβανία κρυμμένο μέσα σε τσουβάλια, κι’ από κει το πέρασε μ’ ένα καΐκι στην Kέρκυρα που την κρατούσανε οι Bενετσιάνοι, κι’ από τότε βρίσκεται σ’ αυτό το νησί, απείραχτο από τον καιρό, με όλο όπου περάσανε 1600 χρόνια από την κοίμησή του.

Στο κουβούκλιο στέκεται όρθιος ο άγιος, με χέρια σταυρωμένα, ντυμένος με τα άμφιά του και τον βγάζουνε σε λιτανεία δύο φορές το χρόνο.

Oι Kερκυραίοι έχουνε το ιερό σκήνωμα σε μεγάλη ευλάβεια και το θεωρούνε θησαυρό του νησιού τους. Tον καιρό που δούλεψα στο Mουσείο της Kέρκυρας γνώρισα τον παπα-Bούλγαρη, που ήτανε εφημέριος του ναού, κατά κληρονομικό δικαίωμα, άνθρωπος που αγαπούσε την τέχνη και τα γράμματα. Tο άγιο λείψανο θαυματουργεί πάντα έως σήμερα σε όποιους επικαλεσθούνε με πίστη τον άγιο.

Στην ορθόδοξη αγιογραφία ο άγιος Σπυρίδωνας παριστάνεται γηραλέος με γυριστή μύτη και με διχαλωτό κοντό άσπρο γένι, “γέρων διχαλογένης φορών σκούφον”. O σκούφος του είναι παράξενος, σαν κινέζικος, μυτερός στην κορυφή. Δεν ζωγραφίζεται ποτέ ξεσκούφωτος.

Eκτός από τις εικόνες απάνω σε σανίδι είτε σε τοίχο σε άλλο μέρος της εκκλησίας, ζωγραφίζεται συχνά στο άγιο Bήμα μαζί με τους άλλους μεγάλους ιεράρχας Bασίλειο, Xρυσόστομο και Γρηγόριο κάτω από την Πλατυτέρα. Στο χαρτί που βαστά είναι γραμμένο: “Έτι προσφέρομέν Σοι την λογικήν ταύτην και αναίμακτον θυσίαν”.

H υμνολογία μας τον στόλισε με τα αμάραντα άνθη της, που πολύ λίγοι από μας τα μελετήσανε για να δούνε πως αληθινά είναι αμάραντα.

“Xαίροις αρχιερέων κανών, της Eκκλησίας αδιάσειστον έρεισμα· το κλέος των Oρθοδόξων, η των θαυμάτων πηγή, της αγάπης ρείθρον μη κενούμενον…”. “Πράος και κληρονόμος της γης, Συ, των πραέων αληθώς αναδέδειξαι, Σπυρίδων, πατέρων δόξα, ο ταις νευραίς των σοφών και απλών σου λόγων, θεία χάριτι, εχθρόν τον παμπόνηρον και παράφρονα Άρειον εναποπνίξας, και το δόγμα το ένθεον και σωτήριον ανυψώσας εν Πνεύματι…”.

“Eκ ποιμνίων ώσπερ τον Δαυΐδ, σε αναλαβόμενος ο Πλαστουργός, λογικής ποίμνης έθετο ποιμένα πανάριστον, τη απλότητι και πραότητι λάμποντα και τη ακακία, όσιε, Ποιμήν καλλωπιζόμενον”.

“Mωυσέως το άπλαστον, Δαυΐδ το πράον, Iώβ του Aυσίτιδος το άμεμπτον κτησάμενος, του Πνεύματος γέγονας κατοικητήριον, μέλπων, Iερώτατε: O ων ευλογημένος και υπερένδοξος”. “Σε εξ αλόγου ποίμνης μετήγαγεν εις λογικήν το Πνεύμα, πνευματοφόρε, ως τον Mωσέα και Δαυΐδ ων εμιμήσω το πράον, Σπυρίδων, φως οικουμένης”.

Tο απολυτίκιον λέει: “Tης Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος, και θαυματουργός θεοφόρε, Σπυρίδων, πατήρ ημών. Διό νεκρά Συ εν τάφω προσφωνείς, και όφιν εις χρυσούν μετέβαλες· και εν τω μέλπειν τας αγίας Σου ευχάς, Aγγέλους έσχες συλλειτουργούντάς Σοι, Iερώτατε. Δόξα τω σε δοξάσαντι· δόξα τω σε στεφανώσαντι· δόξα τω ενεργούντι δια Σου πάσιν ιάματα”.

(από το Γίγαντες ταπεινοί, Aκρίτας 2000

Πηγή:http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=174&author_id=19

 Με απερίγραπτα αισθήματα φρίκης και αποτροπιασμού καταδικάζουμε το χθεσινοβραδινό ανοσιούργημα, που έγινε στον τάφο του αείμνηστου τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδοπούλου.

Τονίζουμε ότι ο βανδαλισμός τούτος σε βάρος του μεγάλου Ηγέτη της πατρίδας μας δεν πρόκειται να πτοήσει το λαό μας, ούτε και να μειώσει τα αισθήματα της αγάπης, της εκτίμησης και της ευγνωμοσύνης του προς τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Αντίθετα, θα ενδυναμώσει ακόμη περισσότερο το αγωνιστικό πνεύμα της αντίστασης του λαού μας προς οποιαδήποτε προσπάθεια, ή απόπειρα, επιβολής μιας άδικης και θνησιγενούς λύσης στο εθνικό μας πρόβλημα.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος θα ζει πάντοτε στις καρδιές μας και οι ιδέες του θα συντηρούν ακατάπαυστα την πίστη για μια ελεύθερη και ενωμένη Κύπρο χωρίς στρατεύματα εισβολής και εποίκους. Υπογραμμίζουμε, ακόμη, ότι ο τάφος του συμβολικά θα αποτελεί πάντοτε την Κιβωτό του χρέους και της τιμής, αλλά και του αγώνα για απελευθέρωση της κατεχόμενης γης μας.

Σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες καλούμε τον Κυπριακό Ελληνισμό σε ενότητα και συστράτευση κάτω ακριβώς από τις διαχρονικές και εθνοπρεπείς θέσεις και ιδέες του αείμνηστου ιστορικού Ηγέτη Τάσσου Παπαδοπούλου.

Με απερίγραπτα αισθήματα φρίκης και αποτροπιασμού καταδικάζουμε το χθεσινοβραδινό ανοσιούργημα, που έγινε στον τάφο του αείμνηστου τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδοπούλου, αναφέρει σε δήλωσή του ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’.

Οπως αναφέρεται στη δήλωση ”ο βανδαλισμός τούτος σε βάρος του μεγάλου Ηγέτη της πατρίδας μας δεν πρόκειται να πτοήσει το λαό μας, ούτε και να μειώσει τα αισθήματα της αγάπης, της εκτίμησης και της ευγνωμοσύνης του προς τον Τάσσο Παπαδόπουλο”.

Πηγή:http://aktines.blogspot.com/2009/12/blog-post_3236.html

                              Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΟ ΔΕΙΠΝΟ

                            «Ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς» (Λουκ. 14,16)

Η διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴν ἁγία Γραφὴ εἶνε, ἀγαπητοί μου, ἁπλῆ. Τόσο ἁπλῆ, ὥστε μποροῦν νὰ τὴν καταλάβουν καὶ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ καὶ ἀγράμματοι χωρικοί. Ἀλλ᾽ ἐνῷ εἶνε ἁπλῆ, περιέχει τόσο βαθειὰ νοήματα, ὥστε καὶ μεγάλοι ἐπιστήμονες καὶ σοφοὶ μένουν ἔκθαμβοι ἐμπρὸς στὸ μεγαλεῖο της. Αὐτό εἶνε τὸ θαυμαστό.

Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ εἶνε ποταμὸς ἀ­στείρευτος, ὠκεανὸς ἀνεξάντλητος· εἶνε ἕ­να μεταλλεῖο χρυσοῦ, ποὺ ὅσο καὶ νὰ σκάψῃς καὶ νὰ βγάλῃς, ὁ χρυσὸς δὲν ἐξαντλεῖται.

Αὐτὸ παρατηροῦμε καὶ στὸ σημερινὸ εὐ­αγ­γέλιο. Διδάσκει μὲ εἰκόνες καὶ παραδείγματα ἀ­πὸ τὴν καθημερινὴ ζωή. Τὸ ἀκούσατε.

* * *

Τί μᾶς λέει; Ἕνας πλούσιος ἄρχοντας, ἀ­πὸ ἀγάπη στὸ λαό του, ἑτοίμασε γιὰ ὅλους τρα­πέζι, «δεῖ­πνον μέγα» (Λουκ. 14,16), καὶ παρέθεσε ὅ,τι ἐκλεκτὸ σὲ φαγητὰ καὶ ποτά. Ὅταν πλέον ἦταν ὅλα στὴν ἐντέλεια, διέταξε τὸ δοῦ­λο του νὰ καλέσῃ τοὺς συνδαιτυμόνες.

Θὰ περίμενε κανείς, ὅλοι νὰ δεχθοῦν αὐτὴ τὴν τόσο τιμητικὴ πρόσ­κλησι. Περίεργο ὅμως· κανένας δὲν πῆγε στὸ δεῖπνο! Ὅλοι προέβαλαν προφάσεις. Ὁ ἕνας ἀπήντησε·

 ―Ἀγόρασα χωράφι καὶ πρέπει νὰ πάω νὰ τὸ δῶ. Ὁ ἄλ­λος· ―Ἀγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια καὶ πάω νὰ τὰ δοκιμάσω. Καὶ ἄλλος, ἀναιδέστερος ἀπ᾽ ὅλους·

 ―Ἐγὼ μόλις πρὶν λίγο παντρεύτηκα καὶ δὲν εὐκαιρῶ. Ἔτσι κανείς δὲν πῆγε στὸ μέγα δεῖπνο. Ὁ ἄρχοντας ὠργίστηκε καὶ διέταξε νὰ προσκαλέσουν ἄλλους ἀντὶ αὐτῶν ποὺ δὲν δέχθηκαν τὴν τιμητικὴ πρόσκλησι.

Αὐτὸ εἶνε τὸ πρῶτο μέρος τῆς παραβολῆς. Ἂς ἐπιμείνουμε σ᾽ αὐτό. Ἀφοῦ εἶνε παραβολή, ὁ Κύριος ἄλλα λέει καὶ ἄλλα ἐννοεῖ. Ποιός εἶ­νε αὐτὸς ποὺ ἐκάλεσε στὸ δεῖπνο τὸ μέγα; Δὲν εἶνε ἄλλος παρὰ ὁ Θεός, ὁ οὐράνιος Πατέ­ρας. Αὐτὸς εἶνε πιὸ πλούσιος ἀπ᾽ ὅλους, ὁ βα­σιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων. Αὐ­τὸς λοιπὸν ἑτοιμάζει τράπεζα.

Τρία τραπέζια μᾶς ἑτοίμασε ὁ Θεός. Τὸ ἕ­να εἶ­νε τὸ κατώτερο, τὸ ἄλλο εἶνε τὸ ἀνώτερο, καὶ τὸ τρίτο εἶνε τὸ ἀνώτερο ἀπ᾽ ὅλα.

–Τὸ ἕνα ποιό εἶνε· τὸ ὑλικό. Δὲν ἔχει μόνο ψυχὴ ὁ ἄνθρωπος, ἔχει καὶ σῶμα. Τὸ μεσημέ­ρι θὰ καθίσετε ὅλοι στὸ τραπέζι. Τὸ νερὸ ποὺ θὰ πιῆτε τίνος εἶνε; Στὸ φεγγάρι καὶ στὰ ἄ­στρα σταλαγματιά νερὸ δὲν ὑπάρχει. Ἐδῶ ὑ­πάρχει. Τὰ φροῦτα ποὺ τρῶς καὶ ὅλοι οἱ καρποί, ὅ,τι ἐκλεκτὸ ἔχει ἡ γῆ, τοῦ Θεοῦ εἶνε. Ὅταν κάθεσαι γιὰ φαγητό, συλλογίσου· μὴ ζῇς σὰν ἄλογο ζῷο. Εὐχαρίστησε τὸ Θεό.

– Στρώνει λοιπὸν κάθε μέρα τραπέζι ὁ Κύρι­ός μας γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους· κι αὐτὸ εἶνε τὸ ἕνα τραπέζι, ἡ τροφὴ τοῦ σώματος. Ἀλλ᾽ ὑπάρχει κ᾽ ἕνα ἄλλο τραπέζι ἀ­νώτερο· ὁ μυστικὸς δεῖπνος. Ποῦ εἶνε τὸ τρα­πέζι αὐτό; Ἔχετε μάτια πνευματικά; ῾Ρῖξτε ἕ­να βλέμμα μέσα στὸ ἱερὸ βῆμα. Ἐκεῖ εἶνε τὸ τραπέζι· εἶνε ἡ ἁγία τράπεζα. Ὤ ἂν εἴχαμε μά­τια πνευματικά! θὰ βλέπαμε τὴν ἁγία τράπεζα νὰ μαρμαίρῃ, ν᾽ ἀστράφτῃ, νὰ φλέγεται, καὶ νὰ τὴν περικυκλώνουν ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι, ὅπως λέει τὸ ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος. «Ὅταν λειτουργοῦσες», λέει, ἅγιε Σπυρί­δων, «ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργοῦν­τάς σοι». Ὁ Θεός, ἄνθρωπε, σοῦ στρώνει τραπέζι γιὰ τὸ σῶμα (τὸ φαῒ ποὺ τρῶς) καὶ τραπέ­ζι ἀνώτερο γιὰ τὴν ψυχή (τὴ θεία κοινωνία, τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ). Δὲν ἀκοῦς; «Λάβετε, φάγετε…», «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…» (θ. Λειτ.)!

–Τέλος σὲ περιμένει κ᾽ ἕνα ἄλλο τραπέζι, ἀ­νώτερο ἀπ᾽ ὅλα. Ποιό εἶν᾽ αὐτό; Εἶνε ἡ κοινω­νία μὲ τὸ Θεὸ στὴν αἰωνιότητα, στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἐκεῖ κατευθυνόμεθα.

Μᾶς καλεῖ λοιπὸν ὁ Θεός. Πῶς μᾶς καλεῖ; Μὲ διαφόρους τρόπους. Ἀναφέρω πέντε.

– Ὅπως ἐκάλεσε τοὺς προσκεκλημένους μὲ τοὺς δούλους, ἔτσι καλεῖ κ᾽ ἐμᾶς μὲ τοὺς ὑ­πηρέτας του, ποὺ εἶνε οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ κήρυκες. Κάθε φορὰ ποὺ ἀκούγεται κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου, μία πρόσκλησις εἶνε· Ἐλᾶτε!…

–Ὅταν φαινώμεθα σκληροί, ὁ Κύριος προσ­καλεῖ μὲ ἄλλο τρόπο· μὲ τὴ φωνὴ τῶν θλίψεων, τῶν πειρασμῶν, τῶν περιπετειῶν τοῦ βίου.

–Μᾶς καλεῖ ἀκόμα μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως. Ὤ αὐτὴ ἡ συνείδησις! Ἐκεῖ ποὺ κοιμᾶ­σαι ἢ ποὺ περπατᾷς, σὲ κεντάει καὶ φωνάζει· Ἁμαρτωλέ, ἕως πότε δὲν μετανοεῖς; Σοῦ ὑ­πενθυμίζει τὰ ἁμαρτήματά σου. Κι ὅταν πλησι­άζουν ἡμέρες γιορτινές, ἡ φωνή της γίνεται πιὸ δυνατή. Δὲν ὑπάρχει δριμύτερο κατηγορητήριο ἀπὸ τὶς τύψεις τῆς συνειδήσεως.

Κάθε μέρα καὶ κάθε στιγμὴ μᾶς καλεῖ ὁ Θε­ὸς νὰ τὸν πλησιάσουμε. Ἔχει ὅμως καὶ μία ἡ­μέ­ρα ἐπίσημη ποὺ ἀνοίγει τὰ ἀνάκτορά του καὶ λέει· Ἐλᾶτε! Εἶνε ἡ ἡμέρα τῆς Κυριακῆς. Κυρι­ακὴ σημαίνει ἡμέρα ἀφιερωμένη στὸν Κύριο.

–Συγκεκριμένα μᾶς καλεῖ – πῶς; Μὲ τὶς καμ­πάνες, ποὺ χτυποῦν κι ἀκούγονται σὲ ἀπόστασι. Τί εἶνε οἱ καμπάνες; φωνὴ ἀγ­γέλων, σάλ­πιγγες οὐρανοῦ ποὺ σημαίνουν προσκλητήριο, γιὰ νὰ δώσουμε κ᾽ ἐμεῖς τὸ παρών. Ὅταν ἀκοῦμε τὴν καμπάνα, φτερὰ στὰ πόδια γιὰ τὴν ἐκκλησία. Στὴν τουρκοκρατία, χωρὶς καμπάνες, ὅπως λέει ἕνας περιηγητής, ὅλοι ἔτρεχαν στὴν ἐκκλησία. Τώρα, μὲ χιλιάδες καμπά­νες νὰ χτυποῦν, δὲν ἐκκλησιάζονται.

Κι ἅμα τοὺς ρωτήσῃς «γιατί;», προβάλλουν κι αὐτοὶ προφάσεις· ὅτι δὲν ἔ­χουν καιρό, ἔ­χουν δουλειές, εἶνε κουρασμένοι ἀπ᾽ τὸ ξενύ­χτι… Εἶνε ἁμαρτία, τὴν ὥ­ρα ποὺ χτυποῦν οἱ καμπάνες, τὰ ἀντρόγυνα νὰ κοιμοῦνται, ἄλ­λοι ν᾽ ἀνεβαίνουν στὰ βουνὰ γιὰ κυνήγι ἢ ὀ­ρειβασία, ἄλλοι νὰ πηγαίνουν ἐκδρομὴ καὶ νὰ πηκτώνουν οἱ δρόμοι ἀπὸ τ᾽ αὐτοκίνητα.

Καὶ ἡ Ἐκκλησία; Τὴν λησμονήσαμε δυστυ­χῶς! Μία πρόχειρη στατιστική, ποὺ ἔγινε, ἔ­δειξε ὅτι στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τοὺς ἑκατὸ Χριστιανοὺς τὴν Κυριακὴ ἐκκλησιάζον­­ται – πόσοι; Μόνο δύο τοῖς ἑκατό (2%)! Αὐτὸ δείχνει, ὅτι δὲν ἔχουμε σύνδεσμο μὲ τὴν Ἐκκλησία μας.

Εἴμεθα κατώτεροι τῶν ἀλλοθρήσκων. Πήγαινε στὸν Ἕβρο καὶ στὴν Τουρκία. Ἡμέρα λα­τρείας ἔχουν τὴν Παρασκευή, καὶ τότε ὅλοι εἶνε στὰ τζαμιά, ν᾽ ἀκούσουν τὸ χότζα. Πήγαι­νε καὶ στὸ Ἰσραήλ. Ἡμέρα λατρείας ἔχουν τὸ Σάββατο, καὶ τότε δὲν κινοῦνται αὐτοκίνητα παρὰ μόνο τῆς ἀστυνομίας καὶ τοῦ γιατροῦ.

Καὶ ἐμεῖς, ποὺ ἔχουμε τὴν ὡραιοτέρα θρησκεία; Χαλίκια εἶνε ἡ θρησκεία τῶν Τούρκων καὶ τῶν Ἑβραίων. Ἐμεῖς ἔχουμε τὸ διαμάντι, τὴ μόνη ἀληθινὴ πίστι. Καὶ ὅμως δὲν ἐκκλησιαζόμεθα. Εἴμεθα ἀδικαιολόγητοι, ἀγαπητοί μου. Ὁ Θεὸς δὲ ζητάει κάτι δύσκολο. Ἀπὸ τὶς 168 ὧρες τῆς ἑβδομάδος ζητάει 1 ὥρα! Τόσο βαστάει ἡ θεία Λειτουργία ἀπὸ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός…» μέχρι τὸ «Δι᾽ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων…». Κ᾽ ἐμεῖς; Οὔτε 1 ὥρα δὲν ἀφιερώνουμε! Τί λόγο θὰ δώσουμε;

Καὶ δὲν ἀρκεῖ βέβαια μόνο νὰ ἐκκλησιαζώμεθα· αὐτὸ εἶνε τὸ μικρότερο. Πρέπει νὰ ἐκ­κλησιαζώμεθα μὲ προσοχή. Ἂν κατέβαι­νε ἄγ­γελος καὶ ἐξέταζε τὶς καρδιές, θὰ διεπίστωνε ὅτι εἴμεθα παρόντες τῷ σώματι, ἀπόντες τῷ πνεύματι. Στὸ Σταλινγκρὰντ καὶ στὴ Μόσχα, ὅταν περνοῦν τὰ ἅγια, κλαῖνε. Εἴδατε ἐδῶ κανένα δάκρυ στὴν ἐκκλησία; Ἀναίσθητοι παρα­κολουθοῦμε. Ἀλλοίμονο! «Ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾽ ἢ οἶκος Θεοῦ, καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ» (Γέν. 28,17).

* * *

Μᾶς προσκαλεῖ, ἀγαπητοί μου, ὁ Κύριος στὴν Ἐκκλησία του. Σὲ λίγες μέρες θὰ χτυπήσουν χαρμόσυνα οἱ καμπάνες καὶ θ᾽ ἀκουστῇ τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰ­ρήνη» (Λουκ. 2,14). Ὅλοι νὰ τρέξουμε στὴν Ἐκ­κλησία μας. Ἀλλ᾽ ὄχι μόνο τὰ Χριστούγεννα· κάθε Κυριακὴ νὰ ἐκκλησιαζώμεθα.

Καὶ ὄχι μόνο ἐσὺ νὰ ἔρχεσαι. Εἶσαι πατέρας, εἶσαι μάνα; Φώναξε καὶ τὰ παιδιά. Ἔτσι γινόταν στὸν Πόντο, στὴ Μικρὰ Ἀσία, στὴ Μακεδονία· σηκωνόταν ὁ πατέρας, ἔπαιρνε τὰ παιδιὰ καὶ πήγαιναν ὅλοι μαζὶ στὴν ἐκκλησία. Δεῖξτε μου ἕνα πατέρα νὰ τὸ κάνῃ αὐτό! Ἂν τὸ κάνῃς, νὰ εἶσαι βέβαιος· μιὰ μέρα θὰ πεθάνῃς, ἀλλὰ τὰ παιδιὰ ποτέ δὲν θὰ λησμονήσουν ὅτι τά ᾽παιρνες ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὰ πήγαινες στὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ μας! Τὸ ἴδιο ὁ δάσκαλος ἢ ὁ προϊστάμενος κάθε ὑπηρεσίας· προτρέψτε ὅλους νὰ ἐκκλησιάζωνται.

Ὅλοι στὴν ἐκκλησία! Ἐκεῖ γίνεται τὸ λουτρὸ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τῆς ἑβδομάδος. Ὅπως κάνεις λουτρὸ στὸ σῶμα, ἔτσι μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα κάνε καὶ λουτρὸ πνευμα­τικό, νὰ καθαρίζεται ἡ ψυχή σου.

Καὶ ὅταν εἶσαι μέσα στὴν ἐκκλησία, κι ἀκοῦς τὰ Εὐαγγέλια, καὶ βλέπῃς τοὺς ἱερεῖς καὶ τὰ ἅ­για τῶν ἁγίων, καὶ κοινωνῇς τῶν ἀχράντων μυστηρίων, τότε ―δὲν εἶνε ψέμα― τὰ ἄστρα κατεβαίνουν στὴ γῆ, κ᾽ ἡ καρδιά σου γίνεται παράδεισος, κατοικία ἀγγέλων, καὶ ἀκούγεται μέσα· «Ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματά σου, Κύριε τῶν δυνάμεων. ἐπιποθεῖ καὶ ἐκλείπει ἡ ψυχή μου εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ Κυρίου» (Ψαλμ. 83,2-3).

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος (Ὁμιλία Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου στόν ἱερό  ναὸ τοῦ  Ἁγ. Ἰωάννου Πτολεμαΐδος 13-12-1981

Πηγή:http://www.augoustinos–kantiotis.gr/?p=7321

 Στην Εκκλησιαστική Υμνογραφία υπάρχουν τρεις Κανόνες, οι λεγόμενοι «ιαμβικοί». Είναι κ’ οι τρεις έργα Ιωάννου του Δαμασκηνού. Ο ένας είναι της εορτής των Χριστουγέννων, ο δεύτερος της εορτής των Θεοφανείων κι ο τρίτος της εορτής της Πεντηκοστής. Είναι κ’ οι τρεις γραμμένοι σε αρχαϊκή γλώσσα και σε προσωδιακό ιαμβικό μέτρο. Κάτι έξω από την πράξη για την εποχή του Δαμασκηνού.

Η γλώσσα από την Αλεξανδρινή εποχή έχει πάρει πια το νεοελληνικό της τύπο και η προσωδία – η διάκριση των συλλαβών σε μακρές και βραχείες – έχει χαθεί. Η ποίηση, και μάλιστα η εκκλησιαστική λειτουργική ποίηση, από τα χρόνια τουλάχιστον του Ρωμανού του Μελωδού είναι τονική. Τα περισσότερα επάνω σ’ αυτό το θέμα τα αφήνουμε στους φιλολόγους.

Οι τρεις ιαμβικοί Κανόνες του Δαμασκηνού δεν είναι βέβαια από τα καλύτερα δείγματα της εκκλησιαστικής λειτουργικής ποιήσεως, είναι όμως γνωστοί κι αγαπητοί στο πλήρωμα της Εκκλησίας και μάλιστα οι δύο πρώτοι. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο ορθόδοξος ελληνικός λαός μέσα στην Εκκλησία και στη θεία Λατρεία δεν ζει μόνο τη πίστη του, μα και την εθνική του ιστορία.

Οι ομηρικές λέξεις των Κανόνων, όπως ψάλλονται ντυμένες τη βυζαντινή μελωδία, αποτελούν μια ιδιότυπη σύνθεση αρχαίων ελληνικών και χριστιανικών βυζαντινών στοιχείων. Η μορφή και το ένδυμα είναι αρχαίο ελληνικό, η ψυχή και το σώμα είναι η πίστη του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας.

Ο «μύθος» είναι τα υπερφυή μεν, άλλα ιστορικά γεγονότα της πίστεως, τα οποία εορτάζει η Εκκλησία και στα οποία ανάγονται οι πιστοί, όχι μόνο με την ιστορική τους μνήμη και τη φαντασία, αλλά τα οποία ζουν μυσταγωγικά. Aς έλθουμε τώρα στον ιαμβικό Κανόνα των Χριστουγέννων.

«Έσωσε λαόν, θαυματουργών Δεσπότης,

υγρόν θαλάσσης κύμα χερσώσας πάλαι

εκών δε τεχθείς εκ Κόρης, τρίβον βατήν,

πόλου τίθησιν ημίν· όν κατ’ ουσίαν

ίσον τε Πατρί και βροτοίς δοξάζομεν».

( Ο Κύριος παλιά έσωσε θαυματουργικά το λαό του Ισραήλ,κάνοντας ξηρά το υγρό κύμα της Ερθράς θάλασσας.Και τώρα που γεννήθηκε με τη θέλησή Του από την Παρθένο Κόρη,κατέστησε βατό,για όλους μας το δρόμο που οδηγεί στον ουρανό,Αυτόν δοξάζουμε κι εμείς ως ίσον κατά την ουσία με τον θεό Πατέρα και με μας τους ανθρώπους).

Συσχετίζεται εδώ στον ειρμό της πρώτης ωδής του Κανόνος, η διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης με τη γέννηση του Ιησού Χριστού από τη παρθένο Μαρία.Τότε ο Δεσπότης άνοιξε δρόμο μέσα στη θάλασσα κ’ έσωσε με θαυματουργικό τρόπο το λαό. Τώρα, με τη γέννησή του, όπως εκείνος το θέλησε, από την αγνή Κόρη, μας ανοίγει το δρόμο για τον ουρανό. Και κλείνοντας τη στροφή, θεολογεί ο ποιητής. Τί είναι τάχα αυτός, που η γέννησή του έχει τέτοια σημασία και τέτοια αποτελέσματα; Θεός και άνθρωπος. Τον δοξάζαμε και τον προσκυνούμε τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο.

Είναι δύσκολο μέσα σε όλο τον κανόνα – ένα ποίημα σε οκτώ ωδές και είκοσι έξη στροφές – να διαλέξουμε και να προβάλουμε τα καλύτερα και πιο χαρακτηριστικά μέρη. Τόσο περισσότερο, που ο χώρος είναι στενός κι όχι κατάλληλος για γραμματολογικές μελέτες. Μα ούτε κι ο σκοπός μας, τουλάχιστον σήμερα, είναι τέτοιος.

Ο εορταστικός τόνος των ήμερων δεν σηκώνει ανάλυση κειμένων, αλλά ερμηνεία και κήρυγμα γεγονότων. Και το γεγονός το μεγάλο και μοναδικό, που δεν ξανακούσθηκε μήτε θα μεταγίνει, είναι ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, κατά τρόπο άρρητο και ανερμήνευτο, που μόνο σε μερικά «σημεία» και «οράματα» της Παλαιάς Διαθήκης μπορούμε να αναζητήσουμε τη προτύπωσή του. Ένα τέτοιο «σημείο» είναι η καταφλεγομένη βάτος.

«Ήνεγκε γαστήρ ήγιασμενη Λόγον,

σαφώς αφλέκτω ζωγραφουμένη βάτω,

μιγέντα μορφή τη βροτησία Θεόν…».

Η βάτος εκείνη στο όρος Χωρήβ, που ο Μωϋσής είδε να καταφλέγεται και να μην καίεται, αυτή είναι καθαρή προτύπωση της γεννήσεως του Ιησού Χριστού από τη παρθένο Μαρία. Όπως η βάτος «ουκ εκαίετο καταφλεγομένη», έτσι και η Θεοτόκος χώρεσε μέσα της τον αχώρητο, η αγιασμένη κοιλία σήκωσε τον θείο Λόγο, που χωρίς να αφήσει την θεότητα του πήρε επάνω του την ανθρώπινη φύση και μορφή κ’ έγινε ένα με αυτήν -τέλειος άνθρωπος.

Ένα άλλο ακόμη από τα πολλά «σημεία» της Παλαιάς Διαθήκης, που εικονίζει τη γέννηση του Χριστού από τη Παρθένο Μαρία, είναι οι τρεις νέοι στη κάμινο του πυρός στη Βαβυλώνα. Καθώς εκείνοι έμειναν ανέγγιχτοι από τη φωτιά, έτσι και η κόρη της Ναζαρέτ, όταν δέχθηκε μέσα της το πυρ της θεότητος.

«Μήτραν αφλέκτως είκονίζουσι Κόρης

οι της παλαιάς πυρπολούμενοι νέοι».

Μα ο Θεός δεν ενανθρώπησε ματαίως. Το θαύμα δεν έγινε χωρίς σκοπό, ένα σκοπό που υπαγορεύθηκε από την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Χριστός ήλθε για να θέσει τέρμα στη δυναστεία της αμαρτίας· ο Λόγος, το φως, ο «νοητός ήλιος της δικαιοσύνης» ανέτειλε για να επιλάμψει «τοις εν σκότει». Ο ερχομός του σημειώθηκε συμβολικά με την εμφάνιση του άστρου στους Μάγους.

«Έδειξεν αστήρ τον προ ηλίου Λόγον,

ελθόντα παύσαι την αμαρτίαν Μάγοις».

Της μόδας είναι τελευταία όλοι, που ασχολούνται με τα γράμματα, να μιλούν για το Παπαδιαμάντη, τον «άγιο των νεοελληνικών γραμμάτων». Μα τον Παπαδιαμάντη δεν τον καταλαβαίνουμε, αν δεν ζούμε και δεν νοιώθουμε την εκκλησιαστική μας λειτουργική παράδοση. Εκείνος την ζούσε, γι’αυτό και την ερμήνευε με τον μοναδικό εκείνο τρόπο. Ο ελληνικός ορθόδοξος λαός μεγάλωσε μέσα στην Εκκλησία, εκεί διατηρήθηκε η ψυχή του ελληνική, εκεί μαθαίνει τη γλώσσα του, ακούοντας το Ευαγγέλιο και ψάλλοντας τους ύμνους. Ούτε μπορούμε να εκτιμήσουμε τη προσφορά της Εκκλησίας στο σημείο τούτο. Η γλώσσα του Ομήρου και τα μέτρα της αρχαίας ποιήσεως φτάνουν στην ακοή του λαού σήμερα και μιλούν στη ψυχή του με ένα τρόπο βιωματικό.

(+Επισκόπου Διονυσίου Ψαριανού, Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης«Μαρτυρία Ιησού Χριστού», εκδ. «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1963)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/