…Τί είναι ευτυχία; Είναι τό νά ζει κανείς όπως ζούμε τώρα εμείς, μέ τή Λ., οί δυό μας, απολαμβάνοντας τήν κάθε ώρα -τόν πρωινό καφέ, δυό-τρείς ώρες ησυχίας τό βράδυ.

Καμιά «ειδική» συζήτηση. Τά πάντα είναι σαφή, καί γι’ αυτό τόσο ωραία! Αν αρχίζαμε νά ορίζουμε τήν ουσία αυτής της προφανούς ευτυχίας, ο καθένας θά τό έκανε μέ διαφορετικό τρόπο. Ίσως νά είχαμε καί κάποια διαφωνία! Τά λόγια μου δέν θά της φαίνονταν σωστά, καί τό αντίστροφο. Παρεξήγηση! Καί η ευτυχία θά συννέφιαζε. Καθώς πλησιάζουμε τήν ουσία ενός πράγματος, όλο καί λιγότερα λόγια χρειάζονται.

Στην αιωνιότητα, στή Βασιλεία θά χρειάζεται μόνο τό «Άγιος, Άγιος, Άγιος», μόνο λέξεις δοξολογίας καί ευχαριστίας, μόνο προσευχή καί η λάμψη του πληρώματος καί της χαράς. Νά γιατί οί μόνες βαθιές καί χρειαζούμενες λέξεις δέν είναι αυτές πού περιγράφουν τήν πραγματικότητα (συζητήσεις), αλλά αυτές πού είναι καθαυτό πραγματικές, καί τέτοιες είναι το ίδιο το σύμβολο, η παρουσία και το μυστήριο της πραγματικότητας….

Πηγή: π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Ημερολόγιο, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2002, σ. 31-32.

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/03/23/τι-είναι-ευτυχία/#more-35291

 «Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την Αγίαν Εβδομάδα τον πάθους σον, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε …» Με αυτά τα λόγια του στιχηρού στον εσπερινό της Παρασκευής, πριν την Κυριακή των Βαΐων, τελειώνει η Μεγάλη Σαρακοστή. Μπαίνουμε πια στην «Αγία Εβδομάδα», στην περίοδο του εορτασμού των παθών του Χριστού, του Θανάτου και της Αναστάσεως Του. Περίοδος που αρχίζει από το Σάββατο του Λαζάρου .Τα γεγονότα της διπλής γιορτής, η ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, αναφέρονται στα λειτουργικά κείμενα σαν «προοίμιο του Σταυρού». Έτσι, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτά τα γεγονότα, θα πρέπει να τα δούμε μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το κοινό απολυτίκιο των δύο αυτών ημερών: «την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός…» μας βεβαιώνει, με κατηγορηματικό τρόπο, για την αλήθεια της κοινής ανάστασης. Είναι πολύ σημαντικό ότι μια από τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, γίνεται ο οδηγός στην πορεία μας μέσα στο σκοτάδι του Σταυρού. Έτσι το φως και η χαρά λάμπουν όχι μόνο στο τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και στην αρχή της. Το φως και η χαρά φωτίζουν αυτό το σκοτάδι και αποκαλύπτουν το βαθύ και τελικό νόημα του.

Όλοι όσοι είναι εξοικειωμένοι με την Ορθόδοξη λατρεία γνωρίζουν τον ιδιότυπο, σχεδόν παράδοξο, χαρακτήρα των ακολουθιών του Σαββάτου του Λαζάρου. Είναι, θα λέγαμε, Κυριακή και όχι Σάββατο, δηλαδή έχουμε μέσα στο Σάββατο αναστάσιμη ακολουθία. Ξέρουμε ότι το Σάββατο είναι βασικά αφιερωμένο στους τεθνεώτες και η Θεία Λειτουργία γίνεται στη μνήμη τους. Όμως το Σάββατο του Λαζάρου είναι διαφορετικό. Η χαρά που διαποτίζει τις ακολουθίες αυτής της ημέρας τονίζει ένα κεντρικό θέμα: την επερχόμενη νίκη του Χριστού κατά του Άδη.

Άδης είναι ο βιβλικός όρος που χρησιμοποιείται για να ορίσει το θάνατο με την παγκόσμια δύναμη του, που με τα αδιαπέραστα σκότη και τη φθορά καταπίνει κάθε ζωή και δηλητηριάζει ολόκληρο το σύμπαν. Αλλά τώρα, με την ανάσταση του Λαζάρου, ο «θάνατος αρχίζει να τρέμει». Ακριβώς από δω αρχίζει η αποφασιστική μονομαχία ανάμεσα στη Ζωή και το Θάνατο και μας προσφέρει το κλειδί για μια πλήρη κατανόηση του λειτουργικού μυστηρίου του Πάσχα.

Στην πρώτη Εκκλησία, το Σάββατο του Λαζάρου ονομαζόταν «αναγγελία του Πάσχα». Πραγματικά αυτό το Σάββατο αναγγέλει, προμηνύει, το υπέροχο φως και τη γαλήνη του επομένου Σαββάτου, του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, που είναι ημέρα του Ζωηφόρου Τάφου.

Το πρώτο μας βήμα ας είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε το εξής: ο Λάζαρος, ο φίλος του Ιησού Χριστού, είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρωπίνου γένους και φυσικά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά . Η Βηθανία, η πατρίδα του Λαζάρου, είναι το σύμβολο όλου του κόσμου, είναι η πατρίδα του καθενός. Ο καθένας από μας δημιουργήθηκε να είναι φίλος του Θεού και κλήθηκε σ’ αυτή τη θεϊκή Φιλία που είναι η γνώση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του, η συμμετοχή στη ζωή Του. «Εν αύτω ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων» (Ιω. 1, 4). Και όμως αυτός ο φίλος (ο άνθρωπος), τον οποίο τόσο αγαπάει ο Θεός και τον οποίο μόνο από αγάπη δημιούργησε , δηλαδή τον έφερε στη ζωή, τώρα καταστρέφεται, εκμηδενίζεται από μια δύναμη που δεν τη δημιούργησε ο Θεός: το θάνατο . Ο Θεός συναντάει μέσα στον κόσμο, που Αυτός δημιούργησε, μια δύναμη που καταστρέφει το έργο Του και εκμηδενίζει το σχέδιο Του. Έτσι ο κόσμος δεν είναι πια παρά θρήνος και πόνος, δάκρυα και θάνατος.

Πως είναι δυνατόν αυτό; Πως συνέβηκε κάτι τέτοιο; Αυτά είναι ερωτήματα που διαφαίνονται στη λεπτομερή διήγηση που κάνει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιο του για τον Ιησού Χριστό όταν έφτασε στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. «Που τεθείκατε αυτόν; λέγουσι αυτώ · Κύριε έρχου και ίδε. Εδάκρυσεν ο Ιησούς». (Ιω. 11, 35). Γιατί, αλήθεια, ο Κύριος δακρύζει βλέποντας το νεκρό Λάζαρο αφού γνωρίζει ότι σε λίγα λεπτά ο ίδιος θα του δώσει ζωή; Μερικοί Βυζαντινοί υμνογράφοι βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το αληθινό νόημα αυτών των δακρύων. Μιλάνε για δάκρυα που χύνει η ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η δύναμη της ανάστασης ανήκει στη θεϊκή Του φύση. Η Ορθόδοξη όμως Εκκλησία μας διδάσκει ότι όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν «Θεανδρικές», δηλαδή θεϊκές και ανθρώπινες ταυτόχρονα. Οι πράξεις Του είναι πράξεις ενός και του αυτού Θεού-Ανθρώπου, του σαρκωμένου Υιού του θεού. Αυτός, λοιπόν, που δακρύζει δεν είναι μόνο Άνθρωπος αλλά και Θεός, και Αυτός που καλεί το Λάζαρο να βγει από τον τάφο δεν είναι μόνο Θεός αλλά και Άνθρωπος ταυτόχρονα.

Επομένως αυτά τα δάκρυα είναι θεία δάκρυα. Ο Ιησούς κλαίει γιατί βλέπει το θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής στον κόσμο το δημιουργημένο από τον Θεό.

«Κύριε, ήδη όζει…», λέει η Μάρθα και μαζί της o ι παρεστώτες Ιουδαίοι, προσπαθώντας να εμποδίσουν τον Ιησού να πλησιάσει το νεκρό. Αυτή η φοβερή προειδοποίηση αφορά ολόκληρο τον κόσμο, όλη τη ζωή. Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Αυτός κάλεσε τον άνθρωπο να ζήσει μέσα στη θεία πραγματικότητα της ζωής και εκείνος τώρα «όζει» (μυρίζει άσχημα). Ο κόσμος δημιουργήθηκε να αντανακλά και να φανερώνει τη δόξα του Θεού και εκείνος «όζει»…

Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά το Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση. Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου». Και όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καθώς πλησιάζει στον τάφο του Λαζάρου, μπαίνουμε μαζί Του στη «δική Του ώρα» («ιδού ήγγικεν η ώρα…») · στην ώρα για την όποια πολύ συχνά είχε μιλήσει και την είχε παρουσιάσει σαν το αποκορύφωμα, το πλήρωμα ολοκλήρου του έργου Του.

Ο Σταυρός, η αναγκαιότητα του και το παγκόσμιο νόημα του αποκαλύπτονται με την πολύ σύντομη φράση του Ευαγγελίου: «και εδάκρυσεν ο Ιησούς…». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : αγαπούσε το φίλο Του Λάζαρο και γι’ αυτό είχε τη δύναμη να τον φέρει πίσω στη ζωή. Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά μια θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.

Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή. Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή… Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και η Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει τη ζωή. Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού. Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά τη σκοτεινή ζωή του ανθρώπου: «Λάζαρε, δεύρο έξω!..» Προσταγή απολύτρωσης. Κάλεσμα στο φως. Ακριβώς γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η Μεγάλη Εβδομάδα, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Εκδ. Ακρίτας 1990.

Τά γεγονότα, πού ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, εἶναι μέν ἱστορικά γεγονότα, ἀλλά ἡ ἐνέργειά τους ὑπερβαίνει τίς περιορισμένες διαστάσεις τοῦ χρόνου. Ἡ ἀκτινοβολία καί ἡ σημασία αὐτῶν τῶν γεγονότων δέν περιορίζεται μόνο στά πλαίσια τῆς ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης, δέν φθάνει μόνο στή δική μας ἐποχή, ἀλλά ἐπεκτείνεται στήν αἰωνιότητα.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἰσέρχεται στά Ἱεροσόλυμα. Αὐτή τήν φορά δέν μπαίνει ὅπως προηγουμένως ἄγνωστος καί ἀφανής. Ὄχι, τώρα Αὐτός, πού δέν εἶχε ποτέ πρίν ἐπιζητήσει τήν δύναμη καί τήν δόξα, προετοιμάζεται γιά τόν θρίαμβο. Ἡ ὑποδοχή Του ὑπῆρξε θυελλώδης. “Ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις“ μᾶς πληροφορεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος. Ἐμεῖς θυμόμαστε αὐτό τό γεγονός μέ τήν ἴδια χαρά. Ἑνωνόμαστε μ᾿ ἐκεῖνο τόν ὄχλο καί χαιρετίζουμε τόν ἐρχόμενο Κύριό μας ἐπαναλαμβάνοτας τά ἴδια λόγια: ” Ὡσσανά“.

Ἔτσι ἀναγνωρίζουμε ὅτι:

1. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι βασιλιᾶς, ὅπως τόν προανήγγειλαν οἱ Προφῆτες. Βασιλιᾶς εἰρήνης. Βασιλιᾶς δικαιοσύνης. Βασιλιᾶς ἀγάπης. Βασιλιᾶς σωτηρίας. Βασιλιᾶς πραότητος. Φαίνεται ἐξωτερικά πτωχός. Ἀλλά στήν πραγματικότητα εἶναι πλούσιος. Δείχνει ἀνίσχυρος, ἀλλά εἶναι παντοδύναμος. Ἡ ἁπλότητα Του συντρίβει τήν ματαιοδοξία καί τόν ἐγωϊσμό. Ἡ ἑκουσία θυσία Του φανερώνει τό θεϊκό μεγαλεῖο Του. Ἡ ἄκρα ταπείνωση Του τόν ἐξυψώνει πάνω ἀπό κάθε ἐγκόσμια καί ὑπερκόσμια ἀρχή καί ἐξουσία. Ἡ ἥρεμη ματιά Του διαλύει τό θράσος τῆς ἁμαρτίας. Ὁ λόγος Του μέ θεία αὐθεντία καί ἐξουσία σκορπίζει παρηγορία, δίδει ἐλπίδα, γεννᾶ τήν πίστι, ἐμπνέει τήν ὑπακοή.

2. Τήν ἡμέρα αὐτή τῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου Του στά Ἱεροσόλυμα, ἕξι μέρες πρίν ἀπό τήν θυσία Του ἀποκαλύπτει τό ἐπίγειο Βασίλειο Του. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του. Ἀνοίγει τό βασίλειό Του καί μᾶς προσκαλεῖ ὅλους νά γίνουμε πολίτες αὐτοῦ τοῦ βασιλείου, ὑπήκοοι αὐτοῦ τοῦ ταπεινοῦ βασιλιᾶ, ἑνός βασιλιᾶ χωρίς ἐγκόσμια ἐξουσία καί δύναμη, ἀλλά μέ τήν παντοδύναμη ἀγάπη Του.

Ζοῦμε σ᾿ ἕνα κόσμο καί βρισκόμαστε κάτω ἀπό ἄρχοντες καί ἐξουσίες γιά τούς ὁποίους ὁ Χριστός εἶπε: “Ξέρετε ὅτι οἱ ἡγέτες τῶν ἐθνῶν ἀσκοῦν ἀπόλυτη ἐξουσία πάνω τους καί οἱ ἄρχοντες τά καταδυναστεύουν. Σέ σᾶς ὅμως δέν πρέπει νά συμβαίνει αὐτό, ἀλλά ὅποιος θέλει νά γίνει μεγάλος ἀνάμεσά σας πρέπει νά γίνει ὑπηρέτης σας· κι ὅποιος ἀπό σᾶς θέλει νά εἶναι πρῶτος πρέπει νά γίνει δοῦλος σας. Ὅπως κι ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου δέν ἦρθε γιά νά Τόν ὑπηρετήσουν, ἀλλά γιά νά ὑπηρετήσει καί νά προσφέρει τήν ζωή Του λύτρο γιά ὅλους“. (Ματθ. 20, 25-28).

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κοινωνία προσώπων πού βιώνουν αὐτή τήν θυσιαστική ἀγάπη. Ὁ κάθε πιστός γίνεται διάκονος τῆς σωτηρίας καί τῆς προκοπῆς κατά Χριστόν τοῦ ἄλλου. Ὅλοι δέ ἀπό κοινοῦ ζοῦν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος καί ὅλων ὁ νοῦς καί ἡ ψυχή εἶναι μία, ἀφοῦ ὅλοι ἀποτελοῦν μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί ὡς ἐκ τούτου εἶναι καί ἀλλήλων μέλη κατά τήν Παύλεια θεολογία.

3. Ἐπαναλαμβάνοντας σήμερα ἐμεῖς τό ” Ὡσσανά” διακηρύσσουμε στούς ἑαυτούς μας καί στόν κόσμο ὅτι: ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ζεῖ. Ἡ Βασιλεία πού ἔλαμψε τόσο φωτεινά ἐκείνη τήν ἡμέρα στά Ἱεροσόλυμα δέν ἐξαφανίσθηκε ἀπό προσώπου γῆς. Ἀντίθετα θεμελιωμένη ἀπό τόν Ἴδιο τόν Θεό στήν διδασκαλία καί στή θυσία τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ Του συνεχίζει τήν μαρτυρική της πορεία στόν κόσμο. Καί θά τήν συνεχίζει ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων ἀφοῦ “δέν θά τήν κατανικήσουν οἱ δυνάμεις τοῦ Ἅδη”. (Ματθ. 16, 18).

Αὐτή ἡ Ἐκκλησία, πού εἶναι ζωντανή ἀποτελεῖ τήν μοναδική ἐλπίδα γιά νά ζήσει ὁ κόσμος. Γιά νά νικήσουμε τήν ἁμαρτία. Γιά νά ὑπερβοῦμε τήν φθορά καί τόν θάνατο. Γιά νά ἐξαλείψουμε τόν πόνο, τά δάκρυα, τήν μοναξιά, τήν ἀσθένεια. Γιά νά γεμίσει ὁ κόσμος μέ τό φῶς τῆς ἀθανασίας.

Ἡ ἀνάστασις τοῦ Λαζάρου καί ἡ θριαμβευτική εἴσοδος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στά Ἱεροσόλυμα ἀποτελοῦν τό μεγαλειῶδες προανάκρουσμα τῆς συντριβῆς τοῦ θανάτου καί τῆς νίκης τῆς ζωῆς. Ἐμπειρία αὐτῆς τῆς νίκης λαμβάνουμε μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἡ χαρά αὐτῆς τῆς νίκης θά τρέφει αἰώνια τίς ψυχές ὅσων θά συμμετάσχουν στήν “ἐπουράνια πανήγυρι τῶν πρωτοτόκων”.

Ὁ Μητροπολίτης Καισαριανῆς, Βύρωνος & Ὑμηττοῦ κ. ΔΑΝΙΗΛ

Πηγή:http://www.imkby.gr/greek/sarakosti/kiriakes/baion/baion_4.htm

 «Πάλι σήμερα έχουμε χαρμόσυνες ειδήσεις,  μηνύματα ελευθερίας, μια ανάκληση από την πτώση και μια επάνοδο στη ζωή, μια υπόσχεση ευφροσύνης και μια απαλλαγή από τη δουλεία. Ένας άγγελος συνομιλεί με την Παρθένο, για να μην ξαναμιλήσει ο διάβολος με γυναίκα. Λέει η Γραφή: «Τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της Ελισάβετ στάλθηκε από τον Θεό ο άγγελος Γαβριήλ σε μια παρθένο, που ήταν μνηστευμένη με έναν άνδρα».

Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να αποκαλύψει την παγκόσμια σωτηρία των ανθρώπων, για να φέρει στον Αδάμ τη βέβαιη αποκατάστασή του, για να μεταβάλει την ατιμία του γυναικείου φύλου σε τιμή, για να προετοιμάσει το νυμφικό θάλαμο, ώστε να είναι αντάξιος για τον αμόλυντο Νυμφίο και για να συντελέσει να νυμφευθεί το πλάσμα με τον πλάστη, στο έμψυχο παλάτι του βασιλιά των αγγέλων. Στάλθηκε, ακόμη, ο Γαβριήλ στην παρθένο που ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ, αλλά που προοριζόταν για τον Ιησού, τον Υιό του Θεού. Στάλθηκε ο χωρίς αμαρτίες σε αυτήν, που δεν θα γνώριζε τη φθορά. Στάλθηκε ο λύχνος, για να αναγγείλει τον ήλιο της δικαιοσύνης. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να διαλαλήσει αυτόν που βρίσκεται στους κόλπους του Πατέρα και στην αγκαλιά της μητέρας. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να δείξει αυτόν που κάθεται σε θρόνο αλλά και σε σπηλιά. Χαρακτηρίζω μυστήριο αυτό που γίνεται κατανοητό με την πίστη και δεν εξερευνάται με τη φιλομάθεια…

Τον έκτο μήνα στάλθηκε ο Γαβριήλ στη Παρθένο και είχε πάρει περίπου τέτοιες εντολές από τον Θεό. «Έλα λοιπόν, αρχάγγελε, γίνε υπηρέτης του φοβερού και κρυμμένου μυστηρίου. Βιάζομαι εξαιτίας της ευσπλαχνίας μου να κατέβω από τον ουρανό και να αναζητήσω τον πλανεμένο Αδάμ. Η αμαρτία σάπισε το δημιούργημα των χεριών μου και θάμπωσε την ομορφιά που έπλασα. Ο λύκος κατατρώει το δημιούργημά μου, είναι έρημη η θέση του στον παράδεισο … Επιθυμώ να ελεήσω τον κατατρεγμένο άνθρωπο και να συλλάβω τον εχθρό διάβολο. Επιθυμώ αυτό το μυστήριο να μην το μάθουν όλες οι ουράνιες δυνάμεις, σε σένα μόνο το εμπιστεύομαι. Πήγαινε, λοιπόν, στην παρθένο Μαρία,, στο λογικό μου παράδεισο, στην πύλη της ανατολής, στο άξιο κατοικητήριο του Λόγου μου, στο δεύτερο ουρανό που βρίσκεται πάνω στη γη, στο ελαφρό και ταχυκίνητο σύννεφο.

Πληροφόρησέ την για τη βροχή της παρουσίας μου, πήγαινε στο νυμφικό κοιτώνα της ενανθρωπήσεως, πήγαινε στον αμόλυντο νυμφικό κοιτώνα της κατά σάρκα γεννήσεώς μου. Μίλησε στα αυτιά της λογικής κιβωτού, προετοίμασέ τα να με ακούσουν χωρίς να τα τρομάξεις, ούτε να ταράξεις την ψυχή της Παρθένου. Κόσμια εμφανίσου στον έμψυχο ναό μου, πες σε αυτήν πρώτα τη χαρούμενη είδηση. Εσύ πες στη Μαριάμ το «Χαίρε Κεχαριτωμένη», ώστε εγώ να ελεήσω την εξουθενωμένη Εύα».

Τ’ άκουσε αυτά ο αρχάγγελος και όπως ήταν φυσικό μονολογούσε· «Παράξενη είναι αυτή η υπόθεση, ξεπερνάει κάθε σκέψη αυτό που ειπώθηκε. Ο φοβερός στα Χερουβίμ, ο αθέατος στα Σεραφείμ, ο ακατάληπτος σε όλες τις ουράνιες αγγελικές δυνάμεις, υπόσχεται μια ξεχωριστή επικοινωνία στην κόρη, προμηνύει μια αυτοπρόσωπη παρουσία του … Όμως είναι δυνατό, ανθρώπινη κοιλιά να χωρέσει τον αχώρητο; Πραγματικά αυτό το μυστήριο είναι φοβερό!».

Ενώ αυτά είχε στο νου του ο άγγελος, ο Δεσπότης του λέει: «Γιατί ταράζεσαι και παραξενεύεσαι Γαβριήλ; Δεν σ’ έστειλα προηγουμένως στον ιερέα Ζαχαρία; Δεν του μετέφερες τη χαρμόσυνη είδηση της γεννήσεως του Ιωάννη, δεν επέβαλες την τιμωρία της σιωπής στον ιερέα που δεν σε πίστεψε, δεν καταδίκασες το γέροντα σε αφωνία; Εσύ δεν το ανακοίνωσες κι εγώ το επικύρωσα; Δεν ακολούθησε τη χαρμόσυνη είδησή σου η πράξη; Δεν συνέλαβε η στείρα γυναίκα; Δεν εξαφανίστηκε η αρρώστια της ατεκνίας; Δεν υποχώρησε η απραξία της φύσης; Τώρα δεν κυοφορεί αυτή που προηγουμένως ήταν στείρα; Μήπως για μένα τον Δημιουργό υπάρχει κάτι που είναι ακατόρθωτο; Πώς, λοιπόν, σε κυρίεψε η αμφιβολία;»…

«Χαίρε Κεχαριτωμένη, μην ντρέπεσαι σαν να είσαι αιτία καταδίκης. Θα γίνεις μητέρα αυτού που καταδίκασε και λύτρωσε τον άνθρωπο. Χαίρε, αμίαντη μητέρα του Νυμφίου Χριστού στην ορφανή ανθρωπότητα, Χαίρε, εσύ που καταπόντησες στη μήτρα σου το θάνατο της μητέρας της ανθρωπότητας Εύας, Χαίρε, ο ζωντανός ναός του Θεού, Χαίρε, συ που είσαι εξίσου κατοικία ουρανού και γης, Χαίρε, ευρύχωρε τόπε της απόρρητης φύσης. Εξαιτίας της ήλθε ο γιατρός για τους αρρώστους, ο ήλιος της δικαιοσύνης, για να φωτίσει αυτούς που ζουν στο σκοτάδι, η άγκυρα για όλους τους ταλαιπωρημένους και το ασφαλισμένο λιμάνι. Γεννήθηκε ο Δεσπότης των δούλων, ο σύνδεσμος της ειρήνης, ο λυτρωτής των αιχμαλώτων, η ειρήνη αυτών που βρίσκονται σε πόλεμο…».

Αυτός είναι η ειρήνη, η χαρά και η αγαλλίασή μας. Όλοι επιδιώκουμε να  απολαύσουμε αυτά τα αγαθά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα, τιμή και προσκύνηση, τώρα και πάντοτε και σε όλους τους αιώνες. Αμήν.

Επιμέλεια: Δρ Ελένη Ρωσσίδου-Κουτσού, Φιλόλογος-Βυζαντινολόγος

– Βλ.: Τσάμη, Δ. Γ., Θεομητορικόν, τόμ. 2 (Θεσσαλονίκη, 2000)

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

“Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ”. Με αυτή την επευφημία υποδέχεται σήμερα ο λαός τον Χριστό, που εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα, καθισμένος επάνω σε ένα πουλάρι όνου. Τον υποδέχονται ως θριαμβευτή και ως βασιλέα, στρώνοντας στο διάβα Του τα ενδύματά τους και κρατώντας στα χέρια τους κλαδιά από φοίνικες, το σύμβολο της νίκης. Τον υποδέχονται ως απεσταλμένο του Θεού, που φέρει την ελπίδα στον ταλαιπωρημένο λαό, και τη βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν τους έχει εγκαταλείψει.

Παρά όμως τις επευφημίες και την μεγάλη αλήθεια που ομολογούν υποδεχόμενοι τον Κύριο, οι εκδηλώσεις τους αυτές είναι επιφανειακές και δεν προέρχονται από την πίστη ότι όντως ο Χριστός είναι ο απεσταλμένος του Θεού. Ο κύριος λόγος για την κοσμοσυρροή και την θριαμβευτική υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, είναι το θαύμα που προηγήθηκε, αυτό της ανάστασης του τετραήμερου Λαζάρου, όπως τονίζει ρητά ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Γι΄ αυτό και σύντομα, στις επόμενες μέρες, και το θαύμα θα ξεχαστεί, και οι ζητωκραυγές θα κοπάσουν, και ο ενθουσιασμός του όχλου θα μεταβληθεί σε οργή, και το “εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου” θα αντικατασταθεί με το “ἄρον, ἄρον, σταύρωσον αὐτόν”.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που οι εβραίοι, βλέποντας ένα θαύμα του Χριστού, σπεύδουν να Τον ονομάσουν βασιλέα τους. Όταν στο Όρος των Ελαιών χόρτασε τα πλήθη με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια, τότε αμέσως θέλησαν να Τον ανακηρύξουν βασιλέα1, όχι επειδή με το θαύμα που έκανε πίστεψαν ότι είναι όντως ο Υιός του Θεού, αλλά γιατί χωρίς αυτοί να κοπιάσουν, θα τους εξασφάλιζε το καθημερινό τους φαγητό. Κατά τον ίδιο τρόπο και σήμερα, έκθαμβοι από το μέγεθος του θαύματος της ανάστασης του Λαζάρου, Τον υποδέχονται ως βασιλέα αήττητο, που θα τους λυτρώσει από την ρωμαϊκή τυραννία. Και όταν πλέον Τον δουν παραδομένο στον Πιλάτο και ανίσχυρο να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, θα Τον απορρίψουν και θα ζητήσουν την καταδίκη Του.

Υποδεχόμαστε κι εμείς σήμερα τον Ιησού, θριαμβευτή του θανάτου, να εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα. Όχι για να αναλάβει κοσμική δόξα και εξουσία, αλλά για να παραδοθεί στους σταυρωτές Του και να θυσιαστεί για την σωτηρία του κόσμου. Τον υποδεχόμαστε γνωρίζοντας καλά ότι είναι ο βασιλεύς της ζωής και ο νικητής του θανάτου, ο Αναστάς Κύριος και Θεός μας. Φέρουμε στα χείλη μας κι εμείς το “Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου”, όχι επειδή προσδοκούμε να λάβουμε κάτι φθαρτό και επίγειο, αλλά γιατί ζούμε μέσα στη βεβαιότητα της Αναστάσεως και επειδή πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού,1Πρβ. Ιω. 6, 1-15.που μας απάλλαξε από τη δουλεία της αμαρτίας και από την τυραννία του διαβόλου.

Η ανάσταση του Λαζάρου και η δική Του Ανάσταση οριοθετούν και σηματοδοτούν την εβδομάδα του Πάθους Του. Τον προσκυνούμε σήμερα ως νικητή και μέχρι το Μέγα Σάββατο κλίνουμε ευλαβικά τον αυχένα της ψυχής μας μπροστά στο μεγαλείο της Άκρας Ταπεινώσεώς Του και της αγάπης Του προς τον άνθρωπο. Γι αυτό και την Μεγάλη Πέμπτη, μπροστά στον Εσταυρωμένο θα ψάλουμε: “προσκυνοῦμεν σου τά Πάθη, Χριστέ, δεῖξον ἡμῖν καί τήν ἔνδοξόν σου Ἀνάστασιν”.

“Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου”, είναι η ιαχή και το σύνθημα της σημερινής ημέρας. Με αυτόν τον τρόπο θα πρέπει να υποδεχόμαστε το Χριστό στη ζωή μας, κάθε ημέρα που ανατέλλει. Γιατί όντως είναι ο απεσταλμένος του Θεού στη γη, ο σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού, ο μόνος που μπορεί να δώσει νόημα, ελπίδα και χαρά στην ζωή μας, ο μόνος που μπορεί να μας αποσπάσει από τα γήινα και τα εφήμερα και να μας οδηγήσει στα επουράνια και στα αιώνια.

Οι πειρασμοί στη ζωή μας είναι πολλοί, και ο μεγαλύτερος όλων είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό, η αποδυνάμωση της πίστεώς μας. Όταν εκλείψει η πίστη μας, τότε δυστυχώς δεν διαφέρουμε σε τίποτα από τον οργισμένο όχλο, που απορρίπτει τον Θεό και βάλλει εναντίον Του. Σε αντίθεση όμως με τους εβραίους, εμείς έχουμε ενώπιόν μας το γεγονός της τριημέρου Αναστάσεως του Κυρίου μας, και την βεβαιότητα της νίκης επάνω στον θάνατο και ενάντια σε κάθε δύναμη που αντίκειται στον Θεό.

Ας κρατήσουμε επομένως άσβεστη τη σημερινή χαρά και ας υποδεχτούμε τον Χριστό αληθινά ως βασιλέα και Θεό, γνωρίζοντας ότι όπως μετά το Πάθος Του ακολούθησε η Ανάστασή Του, έτσι ακριβώς και μετά από τον σταυρό που καλούμαστε στη ζωή μας να σηκώσουμε, αν δεν ολιγοπιστήσουμε και δεν Τον αρνηθούμε, θα επακολουθήσει και η δική μας, προσωπική Ανάσταση.

π. Χερουβείμ Βελέτζας – Aπλά & Ορθόδοξα

 Μ’ αυτή την έννοια της αλήθειας πρέπει να παραδεχτούμε πως ο Θεός μπορεί και να είναι απών. Αυτή η απουσία φυσικά είναι υποκειμενική, αφού ο Θεός είναι πάντα παρών για τον καθένα μας. Μπορεί εν τούτοις να μείνει αόρατος και δυσνόητος, να μας διαφεύγει. Όταν ο Θεός δε μας προσφέρεται, όταν δεν είμαστε σε θέση να νοιώσουμε την παρουσία Του, τότε πρέπει να βρούμε τη δύναμη να περιμένουμε με δέος και σεβασμό.

Υπάρχει όμως κι άλλο ένα στοιχείο σ’ αυτή την υποκειμενική απουσία του Θεού. Μια σχέση τότε μόνο μπορεί να είναι αληθινή όταν συντελείται σε κλίμα αμοιβαίας ελευθερίας.

Συχνά νοιώθουμε πως δεν έχουμε παρά να αρχίσουμε να προσευχόμαστε, για να υποχρεώσουμε τον Θεό να μας φανερωθεί· να Τον αναγκάσουμε να μας ακούσει, να μας επιτρέψει να νιώσουμε την παρουσία Του, να μας βεβαιώσει ότι μας ακούει. Αν ήταν έτσι, η σχέση δε θα ήταν ελεύθερη, θα ήταν μηχανική, δε θα είχε χαρά και αυθορμητισμό. Θα προϋπέθετε επιπλέον ότι βρισκόμαστε πάντοτε στην κατάλληλη φόρμα να δούμε το Θεό.

Ο Αλφόνσος Σατωμπριάν σε ένα σημαντικό βιβλίο του περί προσευχής με τίτλο La Réponse du Seigneur (Η απάντηση του Κυρίου), μας λέει πως η αισθητή απουσία του Θεού προέρχεται συνήθως από τη δική μας τύφλωση. Θα ήθελα να εξηγήσω αυτή τη φράση με ένα παράδειγμα.

Ήρθε μια μέρα να με δει κάποιος, ένας άνθρωπος που έψαχνε να βρει τον Θεό επί χρόνια. Μου είπε κλαίγοντας: «Πάτερ, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον Θεό. Δείξε μου τον Θεό!». Του απάντησα πως δεν ήμουν σε θέση να του Τον δείξω, όμως δε νομίζω πως και ο ίδιος ήταν σε κατάσταση να Τον βρει έτσι κι αλλιώς. Απορημένος με ρώτησε γιατί. Και εγώ τότε του έθεσα ένα ερώτημα που συχνά θέτω σε όσους έρχονται να με συμβουλευτούν: «Υπάρχει κάποιο χωρίο της Αγίας Γραφής που μιλάει στην καρδιά σου -το πιο πολύτιμο χωρίο που έχεις βρει;». «Ναι -μου απάντησε-, η ιστορία της πόρνης στο 8ο κεφάλαιο του Ιωάννη».Τον ξαναρώτησα: «Πού τοποθετείς τον εαυτό σου σε αυτή την ιστορία; αισθάνεσαι σαν να είσαι η γυναίκα που έχει συνειδητοποιήσει το αμάρτημά της και βρίσκεται ενώπιον της κρίσης των ανθρώπων, εν γνώσει της ότι η κρίση τους θα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για αυτήν; Ή ταυτίζεσαι με τον Χριστό που τα καταλαβαίνει όλα και θα τη συγχωρήσει, δίνοντάς της έτσι την ευκαιρία να ζήσει από εδώ και μπρος μια νέα ζωή; Ή σαν τους Αποστόλους, περιμένεις και ελπίζεις σε κάποια απάντηση που θα είναι απαλλακτική; Μήπως είσαι ένας από το πλήθος, ένας από τους γέροντες που γνώριζαν ότι οι ίδιοι δεν ήταν αναμάρτητοι, και γι’ αυτό αποσύρθηκαν πρώτοι από το λιθοβολισμό; Ή από τους νεότερους που κάποια  στιγμή συνειδητοποίησαν ότι και αυτοί δεν ήταν αναμάρτητοι και πέταξαν κατά μέρος τις πέτρες του λιθοβολισμού; Εσύ με ποιόν ταυτίζεσαι μέσα σε αυτή τη δραματική σκηνή;

Σκέφτηκε για λίγο και μετά μου απάντησε: «Είμαι ο μόνος Ιουδαίος που δε θα έφευγα χωρίς να λιθοβολήσω τη γυναίκα». «Να, λοιπόν», του είπα, «έχεις την απάντησή σου. Δεν μπορείς να δεις το Θεό, ο οποίος για σένα είναι ένας τέλειος άγνωστος».

Δεν υπάρχει εδώ, αλήθεια, κάποια ομοιότητα με όσα ο καθένας μας έχει γνωρίσει; Δεν υπάρχει  μέσα στον καθένα μας μια αντίσταση κατά του Θεού, μια άρνηση του Θεού; Ζητώντας Τον δε ζητούμε στην πραγματικότητα ένα Θεό όμοιο με μας, ένα Θεό που να μας βολεύει; Και δεν είμαστε έτοιμοι να απορρίψουμε τον αληθινό Θεό μόλις τον βρούμε;

Είμαστε προετοιμασμένοι να βρούμε το Θεό όπως είναι, ακόμα και αν η συνάντηση καταλήξει σε καταδίκη μας και η ανατροπή όλων των αξιών που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαμε σε υπόληψη; Μήπως η απουσία του Θεού από τη ζωή μας και από τις προσευχές μας δεν οφείλεται συχνά στο γεγονός ότι εμφανιζόμαστε σαν άγνωστοι συχνά σε Αυτόν, που αν κάποτε βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του δε θα Τον προσέχαμε ή δε θα Τον αναγνωρίζαμε; Κάτι τέτοιο δε συνέβαινε και όταν ο Χριστός περπατούσε στους δρόμους της Ιουδαίας και της Γαλιλαίας; Πόσοι από τους σύγχρονούς Του δεν Τον συνάντησαν, δεν πέρασαν από δίπλα Του χωρίς να Τον γνωρίσουν ή ακόμα να υποπτευθούν ότι είχε κάτι ξεχωριστό επάνω Του; Κάπως έτσι δεν Τον είδαν τα πλήθη στο δρόμο προς τον Γολγοθά; Σαν έναν εγκληματία, σαν κάποιο που είχε ταράξει τη δημόσια τάξη και τίποτε άλλο; Κάπως έτσι δε σκεπτόμαστε τον Θεό, ακόμα και είμαστε σε θέση να νιώσουμε κάπως την παρουσία Του; Και μήπως δεν τον αποφεύγουμε γιατί καταλαβαίνουμε πως θα ταράξει και τις δικές μας ζωές, θα κλονίσει τις αξίες μας;

Με  αυτές τις συνθήκες δεν μπορούμε να περιμένουμε να Τον συναντήσουμε στην προσευχή μας. Για να το θέσω πιο ωμά, θα έπρεπε να ευχαριστούμε το Θεό με όλη μας την καρδιά που δεν μας παρουσιάζεται σε κάτι τέτοιες στιγμές, που δεν είμαστε έτοιμοι, αφού Τον αμφισβητούμε όχι όπως ο Ιώβ, αλλά όπως ο κακός ληστής στο σταυρό. Μια τέτοια συνάντηση θα ήταν δικαστήριο και καταδίκη για μας. Πρέπει να μάθουμε να κατανοούμε αυτή Του την απουσία και να κρίνουμε τους εαυτούς μας, μια και δε μας κρίνει ο Θεός.

Άλλη μια ιστορία θα μας ερμηνεύσει μια άλλη πλευρά της απουσίας του Θεού. Πριν λίγα χρόνια μια νέα κοπέλα που έπασχε από ανίατη ασθένεια μου έγραφε: «Πόσο ευγνώμων είμαι στο Θεό για την αρρώστια μου. Καθώς αδυνατίζει το σώμα μου, το νιώθω να γίνεται όλο και πιο διάφανο στις ενέργειες του Θεού». Της απάντησα: «Να ευχαριστείς το Θεό γι’ αυτό που σου έχει δώσει, αλλά μην περιμένεις να κρατήσει αυτή η κατάσταση. Θα έρθει η ώρα που αυτό το αδυνάτισμα του κορμιού σου θα πάψει να σε κάνει να αισθάνεσαι πνευματική. Και τότε θα πρέπει να εξαρτάσαι από τη Χάρη και μόνο».

Λίγους μήνες αργότερα μου ξανάγραψε: «Έχω τόσο εξασθενήσει, που δεν έχω πια τη δύναμη να τρέξω να ακουμπήσω στο Θεό. Το μόνο που μου μένει είναι να σιωπώ, να παραδίδω τον εαυτό μου ελπίζοντας ότι ο Θεός θα έρθει προς εμένα». Και πρόσθεσε αυτό που πρέπει να προσέξουμε από όλη αυτή την ιστορία: «Προσευχηθείτε στο Θεό να μου χαρίσει το κουράγιο να μην προσπαθήσω ποτέ να κατασκευάσω  μια ψεύτικη παρουσία για να γεμίσω το τρομερό κενό που αφήνει η απουσία Του».

Νομίζω πως οι δύο αυτές ιστορίες δεν χρειάζονται σχόλια. Είναι βασικό να στηριζόμαστε στον Θεό. Δεν πρέπει να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις, ούτε πάλι να στηριζόμαστε στις αδυναμίες μας. Μια συνάντηση με το Θεό είναι μια πράξη ελευθερίας στην οποία ο Θεός έχει τον έλεγχο. Και μόνο όταν είμαστε ταπεινοί, και συγχρόνως αρχίζουμε να αγαπάμε τον Θεό, είναι που μπορούμε να υπομένουμε ή ακόμα και να επωφελούμαστε από την απουσία Του.

( Αντωνίου Σουρόζ, Θέλει τόλμη η προσευχή, Εκδ. Ακρίτας)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/03/22/%CF%80%CE%BF%CF%8D

 Μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεὸς καί φέτος νὰ ζήσουμε τά ἱερά γεγονότα τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδας, ποὺ κορυφώνονται στὸ Μυστήριο τῆς Σταυρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου καὶ στὴν Ἀνάστασή Του. Στίς ἱερές ἀκολουθίες προσέρχονται πολλοί πιστοί. Οἱ περισσότεροι ἀρκοῦνται νά μένουν στήν ἐπιφάνεια τῶν σωτηριωδῶν γεγονότων τῶν ἁγίων αὐτῶν ἡμερῶν. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως μᾶς καλεῖ ὄχι ἀπλῶς νά τά παρακολουθήσουμε παθητικά, ἀλλά νὰ τά βιώσουμε μέσῳ τῶν ἱερῶν της Μυστηρίων.

Τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἀνακαινίζει τὴν ὕπαρξή μας, μᾶς ἁγιάζει καί μᾶς βοηθεῖ νά ζήσουμε λειτουργικά κατ’ ἐξοχήν τό Σταυρικό Πάθος καί τή ζωηφόρο τοῦ Κυρίου μας Ἀνάσταση. Ὅταν κοινωνοῦμε λαμβάνουμε μέσα μας τό ἀληθινό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Διότι, ὅπως πιστεύει, διδάσκει καί ζεῖ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος, μέ τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καθαγιάζονται σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

Τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου μας ἐξαλείφει τίς ἁμαρτίες, καθαρίζει τή συνείδηση, αὐξάνει τήν πίστη, θερμαίνει τήν ἀγάπη, στερεώνει τήν ἐλπίδα, στηρίζει τούς ὀλιγοψύχους, χαροποιεῖ τούς θλιμμένους, ἀφυπνίζει καί κινητοποιεῖ τούς ἀμελεῖς, θεραπεύει τούς ἀσθενεῖς, «πλουτίζει» τούς φτωχούς, «χορταίνει» τούς πεινασμένους, «ντύνει» τούς γυμνούς, «ἀναπαύει» τούς κουρασμένους. Ἡ Θεία Κοινωνία μᾶς κρατᾶ ἑνωμένους μέ τόν Χριστό: «ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό Αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ».

Ὅμως, πῶς θὰ πλησιάσουμε τὸ Ἅγιο Ποτήριο; Τὸ πνευματικὸ αὐτὸ ἐρώτημα μᾶς βασανίζει ὅλους. Τὰ Ἱερὰ Κείμενα τῆς Πίστεώς μας ὁμιλοῦν ξεκάθαρα γιὰ τὴν πνευματικὴ προετοιμασία ποὺ ἀπαιτεῖται πρὶν κοινωνήσουμε, γιά τήν εὐλάβεια καί τό φόβο Θεοῦ πού πρέπει νά χαρακτηρίζουν τόν προσερχόμενο πιστό καί τήν εὐχαριστιακή μας στάση μετά τήν θεία Μετάληψη.

Πρίν ἀπό τή Θεία Κοινωνία

1. Ὁμολογοῦμε στὴν Λατρεία μας, ὅτι κανείς μας δὲν εἶναι ἄξιος, γιά νά προσέλθει στήν Θεία Κοινωνία, ἀφοῦ ὅλοι μας φέρουμε τό μολυσμό τῆς ἁμαρτίας. Χρειάζεται γι’ αὐτό πνευματική προετοιμασία. «Δοκιμαζέτω δέ ἄνθρωπος ἑαυτόν καί οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω», τονίζει χαρακτηριστικά ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Καί συνεχίζει: Ἐκεῖνος πού τρώγει καί πίνει ἀναξίως, «κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό σῶμα τοῦ Κυρίου» (Α’ Κορ. ια’, 28-30). Χρειάζεται, λοιπόν, αὐτοέλεγχος, βαθειά συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας, συντριβή, ἀληθινή μετάνοια μέ διάθεση ἐπιστροφῆς στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

2. Στην προετοιμασία τοῦ χριστιανοῦ καθοριστικό ρόλο ἔχει τό πρόσωπο τοῦ Πνευματικοῦ Πατέρα. Ἐκεῖνος ἔχει τήν εὐθύνη ὁλόκληρης τῆς πνευματικῆς πορείας τοῦ πιστοῦ καί ἄρα ἐκεῖνος ρυθμίζει καί τή συχνότητα τῆς προσέλευσής του στό ποτήριο τῆς ζωῆς.

3. Ἡ ἐξομολόγηση εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση πρὶν μεταλάβουμε. Ἐκτὸς ἂν ὁ πνευματικὸς ὁρίσει ἀλλιῶς. Τό μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως εἶναι τό μόνο πού μᾶς καθαρίζει ἀπό τήν ἁμαρτία καί μᾶς προετοιμάζει νά δεχθοῦμε τόν ἴδιο τόν Κύριο.

4. Πρὶν Κοινωνήσουμε, ἐπιδιώκουμε νὰ συγχωρηθοῦμε τουλάχιστον μὲ τά μέλη τῆς οἰκογενείας μας καί μέ τούς συγγενεῖς μας. Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι μυστήριο ἀγάπης καί ἑνότητας τῶν πιστῶν ἐν Χριστῷ.

5. Ἡ νηστεία τῶν τροφῶν καὶ ἡ «κατὰ τὸ δυνατὸν» ἐγκράτεια εἶναι ἀναγκαία καὶ τὰ κανονίζει προσωπικὰ γιὰ κάθε πιστό μόνον ὁ πνευματικός, ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία καὶ τὴν κατάσταση τῆς ὑγείας τοῦ καθενός.

6. Ἀποβραδὺς διαβάζουμε τὴν Ἀκολουθία τῆς Μεταλήψεως στὸ σπίτι μας ἤ κάποια περικοπή ἀπό τὴν Ἁγία Γραφή. Κοιμόμαστε ἐπίσης νωρὶς καὶ ξυπνᾶμε πρωῒ, για νὰ μεταβοῦμε στὸ Ναὸ, ποὺ θὰ λειτουργηθοῦμε καὶ θὰ Κοινωνήσουμε. Ὅσο πιὸ πρωῒ προσέλθουμε στή θεία λατρεία, τόσο καλύτερα θὰ βιώσουμε προσωπικὰ τό σωτηριῶδες Μυστήριο.

Τήν ὥρα τῆς Θείας Κοινωνίας

1. Ὅταν εἶναι νὰ Κοινωνήσουμε ἤ ἔστω νὰ πάρουμε ἀντίδωρο, δὲν παίρνουμε ποτὲ πρωινὸ στὸ σπίτι μας πρίν, οὔτε πίνουμε ροφήματα.

2. Τὸ ντύσιμό μας καὶ ἡ φροντίδα τοῦ προσώπου μας ἂς εἶναι προσεκτική, τουλάχιστον ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ὥστε νὰ μὴν σκανδαλίσουμε κανέναν μέσα στὸ Ναό.

3. Κατὰ τὴν στιγμὴ τῆς ἐκφωνήσεως ἀπὸ τὸν ἱερέα: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε», μὴ βιαστοῦμε νὰ σπεύσουμε νά Κοινωνήσουμε. Εἶναι καλὴ ἡ συνήθεια νὰ δίνουμε προβάδισμα στὰ παιδιά, στούς ἐφήβους καί στούς γέροντες. Ἡ ἀταξία εἶναι δεῖγμα περιφρόνησης τῶν Ἁγίων Μυστηρίων. Ἄς ἔχουμε πάντα κατά νοῦ, ὅτι δέν μεταλαμβάνουμε ἁπλά, ἀλλά μέ τήν θεία κοινωνία ἑνώνεται ὁ καθένας μας μέ τόν Ἴδιο τόν Κύριο καί ταυτόχρονα οἱ πιστοί ἑνώνονται καί μεταξύ τους σέ ἕνα σῶμα πνευματικό. Ἐκείνη τήν ὥρα δέν βρισκόμαστε στήν γῆ, ἀλλά στόν οὐρανό, ὅπου δέν χωροῦν θόρυβοι, ἀταξία καί βιασύνες, ὅπως χαρακτηριστικά τονίζει ὁ ἱερός Χρυσόστομος.

4. Ἀναμένοντας μέ φόβο καί καθαρή συνείδηση τη σειρά μας νά μεταλάβουμε, χωρίς νά ποδοπατοῦμε καί νά σπρώχνουμε, ἄς θυμηθοῦμε τό γεγονός τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καί ἄς ψελλίσουμε τό τροπάριο: «Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον, Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε· οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω· οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας· ἀλλ᾿ ὡς ὁ Ληστὴς ὁμολογῶ σοι· Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου».

5. Τήν ἱερή ἐκείνη στιγμή τῆς Θείας Μεταλήψεως κρατᾶμε μέ τά δύο χέρια μας τό μάκτρο (κόκκινο μαντήλι) κάτω ἀπό τό πηγούνι μας, κοιτάζουμε ψηλά, δέν σκύβουμε τό κεφάλι, καί λέμε μεγαλοφώνως τό ὄνομά μας, ἔστω κι ἄν τό γνωρίζει ἤδη ὁ Ἱερέας.

Μετά τήν Θεία Κοινωνία

1. Μετὰ τὴν Θεία Κοινωνία δέν φεύγουμε τρέχοντας ἀπὸ τὸ Ναό. Ἐπιστρέφουμε μέ εὐλάβεια στὴ θέση μας καὶ περιμένουμε νὰ τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία, ὥστε νὰ βιώσουμε καλύτερα τὸ Μυστήριο τῆς Ζωῆς στό ὁποῖο προσήλθαμε. Θὰ βοηθηθοῦμε πολὺ καὶ θὰ νιώσουμε ἀνέκφραστη ἐσωτερική εὐφροσύνη ἂν στὸ σπίτι μας, μετὰ τὴν ἐπιστροφή μας, διαβάσουμε ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία τῆς Μεταλήψεως, τὰ «μετὰ τὴν Θεία Κοινωνία».

2. Ἑάν χρειάζεται προετοιμασία γιά νά προσέλθουμε στήν θεία Κοινωνία, χρειάζεται ἀνάλογη ἐπαγρύπνηση καί πνευματική φροντίδα καί μετά τήν θεία Λειτουργία, γιά νά μήν φανοῦμε ἀνάξιοι τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέει: «Ἄκουσες στό Ναό ὕμνους ἱερούς, ἀπόλαυσες τήν βασιλική Τράπεζα, γέμισες ἀπό τό Άγιον Πνεῦμα, συνέψαλες μέ τά Σεραφείμ, ἔγινες κοινωνός τῶν οὐρανίων Δυνάμεων. Λοιπόν, μήν πετάξεις τόση χαρά, μήν διασκορπίσεις τόν θησαυρό. Ἄς εἶναι τά ἔργα μας μετά τήν θεία Κοινωνία ἀντάξια τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ». Μέ τόν τρόπο αὐτό θά ἔχουμε πάντα ἔνοικο μέσα μας τόν Χριστό.

Ἀγαπητοί μας ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ,

Σᾶς προτρέπουμε νὰ παραμείνετε ὅλοι τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, μετέχοντας στὴ μοναδικὴ ἐκείνη ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία. Μὴν φύγετε ἀπὸ τό Ναό μόλις ἀκουστεῖ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Δοκιμάστε, προσπαθεῖστε νά γευθεῖτε τὴ θεία χάρη, τήν ἀναστάσιμη εὐλογία, τή ζωοποιό ἐλπίδα, τήν οὐράνια εἰρήνη καί χαρά ἐκείνης τῆς νύχτας. Μέ τήν εὐχή τοῦ Πνευματικοῦ σας προσέλθετε μέ συντριβή, μετάνοια καί πολλή ἀγάπη γιά τό Χριστό καί τούς ἀνθρώπους νά κοινωνήσετε τό πανάγιο σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ κατά τήν πασχαλινή αὐτή Θεία Λειτουργία.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ:

 Ἦρθες λοιπὸν στὴν ἐκκλησία καὶ ἀξιώθηκες νὰ συναντήσεις τὸ Χριστό; Μὴ φύγεις, ἂν δὲν τελειώσει ἡ ἀκολουθία. Ἂν φύγεις πρὶν τὴν ἀπόλυση, εἶσαι ἔνοχος ὅσο κι ἕνας δραπέτης. Πηγαίνεις στὸ θέατρο καί, ἂν δὲν τελειώσει ἡ παράσταση, δὲν φεύγεις. Μπαίνεις στὴν Ἐκκλησία, στὸν οἶκο τοῦ Κυρίου, καὶ γυρίζεις τὴν πλάτη στὰ Ἄχραντα Μυστήρια; Φοβήσου τουλάχιστον ἐκεῖνον ποὺ εἶπε: «Ὅποιος καταφρονεῖ τὸ Θεό, θὰ καταφρονηθεῖ ἀπ’ Αὐτόν» (Πρβλ. Παροιμ. 13:13).

Τί κάνεις, ἄνθρωπε; Ἐνῶ ὁ Χριστὸς εἶναι παρών, οἱ Ἄγγελοι Τοῦ παραστέκονται, οἱ ἀδελφοί σου κοινωνοῦν ἀκόμα, ἐσὺ τοὺς ἐγκαταλείπεις καὶ φεύγεις; Ὁ Χριστός σοῦ προσφέρει τὴν Ἁγία σάρκα Του, κι ἐσὺ δὲν περιμένεις λίγο, γιὰ νὰ Τὸν εὐχαριστήσεις ἔστω μὲ τὰ λόγια; Ὅταν παρακάθεσαι σὲ δεῖπνο, δὲν τολμᾶς νὰ φύγεις, ἔστω κι ἂν ἔχεις χορτάσει, τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ φίλοι σου κάθονται ἀκόμα στὸ τραπέζι. Καὶ τώρα ποὺ τελοῦνται τὰ φρικτὰ Μυστήρια τοῦ Χριστοῦ, τ’ ἀφήνεις ὅλα στὴ μέση καὶ φεύγεις;

Θέλετε νὰ σᾶς πῶ τίνος τὸ ἔργο κάνουν ὅσοι φεύγουν πρὶν τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία καὶ δὲν συμμετέχουν ἔτσι στὶς τελευταῖες εὐχαριστήριες εὐχές; Ἴσως εἶναι βαρὺ αὐτὸ ποὺ πρόκειται νὰ πῶ, μὰ πρέπει νὰ τὸ πῶ. Ὅταν ὁ Ἰούδας πῆρε μέρος στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ὅλοι ἦταν καθισμένοι στὸ τραπέζι, αὐτὸς σηκώθηκε πρὶν ἀπὸ τοὺς ἄλλους κι ἔφυγε. Ἐκεῖνον λοιπόν, τὸν Ἰούδα, μιμοῦνται… Ἄν δὲν ἔφευγε τότε ἐκεῖνος, δὲν θὰ γινόταν προδότης, δὲν θὰ χανόταν. Ἂν δὲν ξεχώριζε τὸν ἑαυτὸ του ἀπό τὸ ποίμνιο, δὲν θὰ τὸν ἔβρισκε μόνο του ὁ λύκος γιὰ νὰ τὸν φάει.

Ἀπό τό βιβλίο :«Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»,Τόμος Γ΄ (Τεύχη 21-30), A΄ Ἔκδοση 2003.Ἐκδόσεις: Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς.

Πηγή:http://arnion.gr/

 Ο λεγόμενος «διάλογος» με τους Αντιχαλκηδόνιους, δηλαδή τους Χριστιανούς εκείνους που δεν δέχονται την Δ΄Οικουμενική Σύνοδο (που συνήλθε στην Χαλκηδόνα), φέρνει στο προσκήνιο και καθιστά επίκαιρα τα γεγονότα και κυρίως την Δογματική Θεολογία αυτής της Συνόδου. Έχουν διατυπωθεί από στόματα ορθοδόξων θεολόγων ότι οι Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου δεν εδογμάτισαν καλώς και άδικα κατεδίκασαν τον Ευτυχή και τον Διόσκορο· άλλοι λένε πως οι αντιχαλκηδόνιοι πιστεύουν ακριβώς ό,τι και οι Ορθόδοξοι, μόνο που διατυπώνουν με διαφορετικό τρόπο τα ίδια νοήματα· προτείνουν μάλιστα και άμεση ένωση μαζί τους, ως αποκατάσταση της «αδικίας» και της αποσχίσεώς τους επί τόσους αιώνες από το σώμα της Αγιωτάτης μας Εκκλησίας. Προσευχόμαστε βέβαια πάντοτε στον Κύριο «υπέρ της των πάντων ενώσεως», και οπωσδήποτε επιθυμούμε την ένωση με τους αδελφούς μας αντιχαλκηδονίους (Κόπτες ή Μονοφυσίτες της Αιγύπτου κλπ), από τη στιγμή όμως που θα αποδεχθούν ακαινοτόμητο και απαράλλακτη την Ορθόδοξη Θεολογία στο σύνολό της, και όχι ύστερα από υποχωρήσεις και αναθεωρήσεις των δογμάτων που μας παρέδωσαν οι Αγιώτατοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ας δούμε όμως τα πράγματα με την σειρά:

Ο Ευτυχής

Μπορούμε να πούμε πως ο Μονοφυσιτισμός αποτελεί τον αντίποδα του Νεστοριανισμού, που κατεδίκασε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Ο Ευτυχής, κύριος εκπρόσωπος και πατέρας του μονοφυσιτισμού, ήταν αρχιμανδρίτης, δηλαδή ηγούμενος κάποιας μονής στην Κωνσταντινούπολη. Δίδασκε ότι στον Χριστό δεν υπάρχουν πλέον μετά την ενανθρώπηση δύο φύσεις, αλλά μόνο μία, η Θεία, που προήλθε ουσιαστικά μετά από την σύγκραση των δύο φύσεων. «Ομολογώ», έλεγε, «εκ δύο φύσεων γεγενήσθαι τον Κύριον ημών προ της ενώσεως, μετά δε την ένωσιν μίαν φύσιν ομολογώ». Η διατύπωση είναι σαφής: μετά την ένωση, η ανθρώπινη φύση αλλοιώνεται και έτσι έχουμε μόνο μία φύση, την Θεία.

Πρώτη η Ενδημούσα Σύνοδος της Κων/λεως με πρόεδρο τον πατριάρχη Φλαβιανό κατεδίκασε το 448 τον Ευτυχή και την διδασκαλία του.

Ο Τόμος του Λέοντος και η Ληστρική σύνοδος

Αμέσως μετά την καταδίκη του ο Ευτυχής έκανε έκκληση στον Ρώμης Λέοντα, ζητώντας την δικαίωσή του. Ο Λέοντας, αφού ζήτησε και έλαβε επαρκείς πληροφορίες από τον Φλαβιανό, αναγνώρισε την καταδίκη του Ευτυχούς με μια επιστολή του που είναι γνωστή ως «Τόμος του Λέοντος», το περιεχόμενο της οποίας μπορεί να συνοψισθεί στη φράση: ‘δύο φύσεις και ουσίες σε ένα πρόσωπο’ (duae naturae et substantiae in unam personam).

Το 449 ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος Β΄ συγκάλεσε οικουμενική σύνοδο στην Έφεσο, όπου προήδρευσε ο Διόσκορος Αλεξανδρείας, με σκοπό την αθώωση του Ευτυχούς και την καταδίκη του Φλαβιανού. Η ελλιπής εκπροσώπηση των Επισκόπων, αλλά κυρίως το πρωτοφανές τρομοκρατικό κλίμα που επεκράτησε και τα μοναδικά στην εκκλησιαστική ιστορία έκτροπα που διαδραματίστηκαν, έκαναν την σύνοδο αυτή μη αποδεκτή από το πλήρωμα της Εκκλησίας και της επέδωσαν τον χαρακτηρισμό ‘Ληστρική’.

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος

Το 451 ο νέος αυτοκράτορας Μαρκιανός συγκάλεσε την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Χαλκηδόνα, την πόλη που βρίσκεται στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, με σκοπό την αντιμετώπιση της μονοφυσιτικής αιρέσεως. Έτσι καθαιρέθηκε ο Ευτυχής, ο Διόσκορος και οι υπόλοιποι πρωτεργάτες της Ληστρικής συνόδου, και διατυπώθηκε ο περίφημος Όρος της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου:

«Επόμενοι τοίνυν τοις Αγίοις Πατράσιν, ένα και τον αυτόν ομολογείν Υιόν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν συμφώνως άπαντες εκδιδάσκομεν, τέλειον τον αυτόν εν θεότητι και τέλειον τον αυτόν εν ανθρωπότητι, Θεόν αληθώς και άνθρωπον αληθώς τον αυτόν εκ ψυχής λογικής και σώματος, ομοούσιον τω Πατρί κατά την Θεότητα και ομοούσιον ημίν κατά την ανθρωπότητα, κατά πάντα όμοιον ημίν χωρίς αμαρτίας· προ αιώνων μεν εκ του Πατρός γεννηθέντα κατά την Θεότητα, επ’ εσχάτων δε των ημερών τον αυτόν δι’ ημάς και διά την ημετέραν σωτηρίαν εκ Μαρίας της παρθένου της Θεοτόκου κατά την ανθρωπότητα, ένα και τον αυτόν Χριστόν, υιόν, κύριον, μονογενή, εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως γνωριζόμενον, ουδαμού της των φύσεων διαφοράς ανηρημένης διά την ένωσιν, σωζομένης δε μάλλον της ιδιότητος εκατέρας φύσεως και εις εν πρόσωπον και μίαν υπόστασιν συντρεχούσης, ουκ εις δύο πρόσωπα μεριζόμενον ή διαιρούμενον, αλλ’ ένα και τον αυτόν υιόν μονογενή, Θεόν Λόγον, Κύριον Ιησούν Χριστόν, καθάπερ άνωθεν οι προφήται περί αυτού και αυτός ημάς Ιησούς Χριστός εξεπαίδευσε και το των πατέρων ημίν παρέδωκε Σύμβολον».

Συμπερασματικά

Με τον Όρο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου διαχωρίζεται σαφώς η Ορθόδοξη Πίστη και από την κακοδοξία του Νεστόριου, και από την αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ταυτόχρονα τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, χωρίς να αλλοιώνεται κάποια από τις δύο φύσεις ή να διαιρείται το ένα πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού.

Αυτή τη δογματική αλήθεια δεν δέχτηκε η μερίδα των Μονοφυσιτών, απέρριψε την εν Χαλκηδόνι Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο και αποσχίστηκε από το σώμα της μίας, Καθολικής Εκκλησίας. Σήμερα οι Αντιχαλκηδόνιοι, που σημειωτέον δεν δέχονται ούτε τις επόμενες Ε΄, Στ΄, Πενθέκτη και Ζ΄ Οικουμενικές Συνόδους, ζητούν την ένωση· και κάποιοι δικοί μας Ορθόδοξοι θεολόγοι και κληρικοί ελαχιστοποιούν τις διαφορές, φθάνουν μάλιστα και στο σημείο να θεωρούν τους αντιχαλκηδόνιους απολύτως ορθόδοξους. Υπάρχουν όμως – δόξα τω Θεώ – και οι αντίθετες φωνές, προερχόμενες κυρίως από στόματα και πένες φωτισμένων κατά Θεόν ανθρώπων που ασκούνται στον ευλογημένο Άθωνα, που με γνώμονα την Πατερική Θεολογία διατυπώνουν εν ταπεινώσει την γνώμη τους ή, μάλλον, την απ’ αιώνων Ορθόδοξη διδασκαλία.

Αυτό που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνούμε είναι ότι η Ορθοδοξία πάντοτε έτρεφε και τρέφει αισθήματα συμπαθείας και αγάπης προς τους πλανεμένους αδελφούς, δέχεται όμως στους κόλπους της όσους ασπάζονται πλήρως και ανεπιφύλακτα τη Δογματική της διδασκαλία, όπως μας παρεδόθη μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους. Η οποιαδήποτε λοιπόν προσέγγιση και τοποθέτηση, είτε υπέρ είτε κατά της ενώσεώς μας με τους Αντιχαλκηδονίους (και όχι μόνον) θα πρέπει να πραγματοποιείται εν αγάπη, χωρίς εγωισμούς, προκαταλήψεις και μισαλλοδοξίες, αλλά και εν αληθεία, χωρίς να νοθεύεται ή να υποβαθμίζεται η ορθόδοξη Παράδοση και διδασκαλία.

π. Χερουβείμ Βελέτζας – Aπλά & Ορθόδοξα

 Ἐμεῖς ἂς ἀναχωροῦμε ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία σὰν λιοντάρια ποὺ βγάζουν φωτιά, ἔχοντας γίνει φοβεροὶ ἀκόμα καὶ στὸ διάβολο. Γιατί τὸ Ἅγιο αἷμα τοῦ Κυρίου ποὺ κοινωνοῦμε, ποτίζει τὴν ψυχή μας καὶ τῆς δίνει μεγάλη δύναμη. Ὅταν τὸ μεταλαμβάνουμε ἄξια, διώχνει τοὺς δαίμονες μακριὰ καὶ φέρνει κοντά μας τοὺς Ἀγγέλους καὶ τὸν Κύριο τῶν Ἀγγέλων. Αὐτὸ τὸ αἷμα εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας, μ’ αὐτὸ λούζεται ἡ ψυχή, μ’ αὐτὸ στολίζεται. Αὐτὸ τὸ αἷμα κάνει τὸ νοῦ μας λαμπρότερο ἀπὸ τὴ φωτιά, αὐτὸ κάνει τὴν ψυχή μας λαμπρότερη ἀπὸ τὸ χρυσάφι.

Προσελκύστε λοιπὸν τοὺς ἀδελφούς μας στὴν ἐκκλησία, προτρέψτε τοὺς πλανημένους, συμβουλέψτε τους ὄχι μόνο μὲ λόγια, ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα. Κι ἂν ἀκόμα τίποτα δὲν πεῖς, ἀλλὰ βγεῖς ἀπὸ τὴν ἱερὴ σύναξη, δείχνοντας στοὺς ἀπόντες – καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση καὶ μὲ τὸ βλέμμα καὶ μὲ τὴ φωνὴ καὶ μὲ τὸ βάδισμα καὶ μ’ ὅλη σου τὴ σεμνότητα – τὸ κέρδος ποὺ ἀποκόμισες ἀπὸ τὸ ναό, αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ παραίνεση καὶ συμβουλή. Γιατί ἔτσι πρέπει νὰ βγαίνουμε ἀπὸ τὸ ναό, σὰν ἀπὸ ἱερὰ ἄδυτα, σὰν νὰ κατεβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς οὐρανούς. Δίδαξε ὅσους δὲν ἐκκλησιάζονται ὅτι ἔψαλες μαζὶ μὲ τὰ Σεραφείμ, ὅτι ἀνήκεις στὴν οὐράνια πολιτεία, ὅτι συναντήθηκες μὲ τὸ Χριστὸ καὶ μίλησες μαζί Του. Ἂν ἔτσι ζοῦμε τὴ Θεία Λειτουργία, δὲν θὰ χρειαστεῖ νὰ ποῦμε τίποτα στοὺς ἀπόντες. Ἀλλὰ βλέποντας ἐκεῖνοι τὴ δική μας ὠφέλεια, θὰ νιώσουν τὴ δική τους ζημιὰ καὶ θὰ τρέξουν γρήγορα στὴν ἐκκλησία, γιὰ ν’ ἀπολαύσουν τὰ ἴδια ἀγαθά, μὲ τὴ χάρη καὶ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, αἰώνια ἀνήκει ἡ δόξα. Ἀμήν.

Ἀπό τό βιβλίο :«Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»,Τόμος Γ΄ (Τεύχη 21-30), A΄ Ἔκδοση 2003.Ἐκδόσεις: Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς.

 Πηγή:http://arnion.gr/

 Οι Θεολογικές τάσεις

Με την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο έκλεισε ο κύκλος των θεολογικών συζητήσεων περί της Αγίας Τριάδος και αποσαφηνίστηκε η φύση, η ουσία και ο σωτήριος ρόλος των προσώπων που την απαρτίζουν. Ο Άρειος, όπως είδαμε, πίστευε πως ο Χριστός είναι ένα κράμμα που αποτελείται από τον κτιστό Υιό και Λόγο του Θεού και από το ορατό υλικό σαρκικό σώμα. Οι Πατέρες βέβαια στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο κατέδειξαν την Θεότητα του Υιού και την ένωσή Του με την ανθρώπινη φύση ως ψυχοσωματική οντότητα. Ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Για την εξήγηση όμως των ανθρωπίνων ιδιοτήτων του Χριστού, δηλαδή ότι πείνασε, δίψασε, ταράχτηκε, λυπήθηκε, χάρηκε κλπ, ακολουθήθηκαν δύο τάσεις, δημιουργώντας παράλληλα και δύο σχολές-παραδόσεις. Η μία απέδιδε όλες τις ανθρώπινες ιδιότητες του Χριστού στην ανθρώπινη φύση του («άνθρωπος») και όλες τις θεϊκές στην Θεία φύση του («Λόγος»), δίνοντας έτσι εξαιρετική έμφαση στη δυαδικότητα των φύσεών του. Η άλλη, απέδιδε όλες τις ιδιότητες του Χριστού στον Λόγο (ως πρόσωπο), θεωρώντας τις ανθρώπινες ιδιότητές του ως χαρακτηριστικές της ανθρώπινης φύσης του («σάρξ») και όλες τις θεϊκές της Θείας φύσης του, δίνοντας έτσι εξαιρετική έμφαση στην ενότητα του προσώπου του. Και οι δύο ερμηνείες («Λόγος –άνθρωπος» και «Λόγος –σάρξ», όπως αντίστοιχα αποκαλούνται στην Θεολογία) εξέφρασαν ορθά την ορθόδοξη θέση, κάτω όμως από εσφαλμένες προϋποθέσεις οδήγησαν σε αιρετικές διδασκαλίες.

Ο Νεστόριος

Ο Νεστόριος, διακεκριμένος εκκλησιαστικός ρήτορας και συγγραφέας, το 428 έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ως προς την Χριστολογία του ακολουθούσε το σχήμα «Λόγος- άνθρωπος». Η δυαδικότητα των φύσεων του Χριστού όμως τον οδήγησε στην θεωρία ότι οι δύο φύσεις δεν ενώθηκαν πραγματικά, καθ’ υπόστασιν, αλλά ήλθαν σε συνάφεια, σε ηθική ένωση. Έτσι ο Χριστός δεν είναι ο Θεός Λόγος, αλλά «μήνυμα των δύο φύσεων», αυτό δηλαδή που προήλθε μετά την ηθική ένωση της Θεϊκής και της ανθρώπινης φύσης. Ο Νεστόριος άλλωστε δεν μπορούσε να παραδεχθεί τον χαρακτηρισμό της Παναγίας ως Θεοτόκου, διότι, κατ’ αυτόν, δεν μπορεί ο άνθρωπος να γεννήσει τον Θεό και αν δεχθούμε τον όρο Θεοτόκος κινδυνεύουμε να θεωρήσουμε ότι η Παρθένος Μαρία είναι «Θεά». Έλεγε χαρακτηριστικά: «ου καθ’ εαυτό Θεός το πλασθέν επί μήτρας, ου καθ’ εαυτό Θεός το κτισθέν υπό Πνεύματος, ου καθ’ εαυτό Θεός το ταφέν επί μνήματος.»

Τα γεγονότα

Μια σειρά ομιλιών του Νεστορίου, όπου απέρριπτε τον όρο «Θεοτόκος» και πρότεινε αντί αυτού τον όρο «Χριστοτόκος», όπως βέβαια ο ίδιος τον αντιλαμβάνονταν, ήταν η απαρχή της νεστοριανής έριδας. Πρώτος αντέδρασε ο αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Κύριλλος. Το 429 στέλνει επιστολή «προς τους εν Αιγύπτω μοναχούς», που είχαν θορυβηθεί με τις νέες αυτές δοξασίες, ανατρέποντας την διδασκαλία του Νεστορίου και δίνοντας την σωστή ερμηνεία στον όρο «Θεοτόκος». Με επιστολές του προς τον Νεστόριο, το 429 και 430, προσπαθεί να τον κάνει να καταλάβει την πλάνη του. Μάταια όμως. Έτσι το 430 δύο τοπικές σύνοδοι, στην Ρώμη και την Αλεξάνδρεια, κατεδίκασαν τη διδασκαλία του Νεστορίου. Το 431 ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Β΄ συγκάλεσε στην Έφεσο την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία κατεδίκασε τη διδασκαλία του Νεστορίου, τον καθήρεσε και τον αφόρισε. Μια διαφωνία του Κυρίλλου Αλεξανδρείας και του Ιωάννη Αντιοχείας, ο οποίος έκλινε προ τον νεστοριανισμό, οδήγησε σε όξυνση των πραγμάτων και αφορισμό του Ιωάννη και των οπαδών του. Τελικά όμως επετεύχθη συμφωνία, και το κείμενο που συνυπέγραψαν οι δύο εκκλησιαστικοί Πατέρες, γνωστό και ως «Έκθεση Πίστεως των Διαλλαγών» αποτέλεσε και τον δογματικό όρο της Συνόδου, που εκφράζει συνοπτικά την Ορθόδοξη διδασκαλία.

Η «Έκθεση Πίστεως των Διαλλαγών»

«…. Ομολογούμεν τοιγαρούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, Θεόν τέλειον και άνθρωπον τέλειον εκ ψυχής λογικής και σώματοςû προ αιώνων μεν εκ του Πατρός γεννηθέντα κατά την θεότητα, επ’ εσχάτων δε των ημερών τον αυτόν δι’ ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν εκ Μαρίας της παρθένου κατά την ανθρωπότηταû ομοούσιον τω Πατρί τον αυτόν κατά την θεότητα, και ομοούσιον ημίν κατά την ανθρωπότηταû δύο γαρ φύσεων ένωσις γέγονεû δι’ ό ένα Χριστόν, ένα Υιόν, ένα Κύριον ομολογούμεν. Κατά ταύτην την της ασυγχύτου ενώσεως έννοιαν ομολογούμεν την αγίαν παρθένον Θεοτόκον, δια το τον Θεόν Λόγον σαρκωθήναι και ενανθρωπήσαι και εξ αυτής της συλλήψεως ενώσαι εαυτώ τον εξ αυτής ληφθέντα ναόν.»

Η Θεολογία των Πατέρων

Κυρίαρχη μορφή στον αγώνα κατά του Νεστορίου ήταν ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. Οι θεολογικές του θέσεις σχετικά με την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου συνοψίζονται στα εξής: « Δεν δεχόμαστε ότι η Θεία φύση του Λόγου αφού μεταποιήθηκε έγινε σάρκα, ούτε βέβαια ότι μεταβλήθηκε σε ανθρώπινη. Αλλά πιστεύουμε ότι ο Λόγος, αφού ενώθηκε καθ’ υπόστασιν (= πραγματικά) με σάρκα που ήταν εμψυχωμένη με ψυχή λογική, έγινε άνθρωπος κατά τρόπο που δεν μπορεί να κατανοηθεί ούτε να περιγραφθεί και χρημάτισε υιός ανθρώπου.» Ο Κύριλλος, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του αναμμένου κάρβουνου που αποτελείται από δύο στοιχεία τα οποία μετά την ένωσή τους παραμένουν αχώριστα, απέδειξε ότι στο Χριστό οι δύο φύσεις ενώθηκαν αποτελώντας μια ύπαρξη σε ένα πρόσωπο, τον Θεό Λόγο, χωρίς να υπάρξει τροπή της μιας στην άλλη, ή σύγχυση, διαίρεση και χωρισμός μεταξύ τους.

H σωτηριολογική σημασία.

Όπως διαπιστώνει ο Κύριλλος, με την ηθική ένωση των δύο φύσεων, που πρέσβευε ο Νεστόριος, δεν υπήρχε δυνατότητα πραγματικής ενώσεως θείου και ανθρώπινου στο ένα πρόσωπο του Θεού Λόγου, ώστε ο άμεσος σωτήρας των ανθρώπων να είναι ο Θεός. Δεν υπήρχε επίσης δυνατότητα να μεταβιβαστούν οι σωτηριώδεις ενέργειες του Λόγου στην ανθρώπινη φύση, ώστε όσοι μετέχουν μυστηριακά στο σώμα και το αίμα του Χριστού δεν κοινωνούν τον Θεό και άρα δεν μπορούν να σωθούν και να θεωθούν. Για τον λόγο αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία ο τονισμός της πραγματικής καθ’ υπόστασιν ενώσεως των δύο φύσεων, και μάλιστα στο ένα πρόσωπο του Θεού Λόγου.

π. Χερουβείμ Βελέτζας – Aπλά & Ορθόδοξα

 Ὑπάρχει κι ἕνα ἄλλο θέμα: Πολλοὶ κοινωνοῦν μὶα φορὰ τὸ χρόνο, ἄλλοι δύο φορές, ἄλλοι περισσότερες. Ποιούς ἀπ’ αὐτοὺς θὰ ἐπιδοκιμάσουμε; Ὅσους μιὰ φορά, ὅσους πολλὲς ἢ ὅσους λίγες φορὲς μεταλαμβάνουν; Οὔτε τοὺς μὶα οὔτε τοὺς πολλοὺς οὔτε τοὺς λίγες, μὰ ἐκείνους ποὺ πλησιάζουν στὸ Ἅγιο Ποτήριο μὲ καρδιὰ ἁγνή, μὲ βίο ἀνεπίληπτο. Αὐτοὶ ἂς κοινωνοῦν πάντα. Οἱ ἄλλοι, οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί, ἂς μένουν μακριὰ ἀπὸ τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, γιατί ἀλλιῶς κρίμα καὶ καταδίκη ἑτοιμάζουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος λέει: «Ὅποιος τρώει τὸν ἄρτο καὶ πίνει τὸ ποτήριο τοῦ Κυρίου μὲ τρόπο ἀνάξιο, γίνεται ἔνοχος ἁμαρτήματος ἀπέναντι στὸ σῶμα καὶ στὸ αἷμα τοῦ Κυρίου, προκαλώντας τὴν καταδίκη του» (Α΄ Κορ. 11:27, 29). Θὰ τιμωρηθεῖ, δηλαδή, τόσο αὐστηρά, ὅσο καὶ οἱ σταυρωτὲς τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ κι ἐκεῖνοι ἔγιναν ἔνοχοι ἁμαρτήματος ἀπέναντι στὸ σῶμα Του.

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἔχουν φτάσει σὲ τέτοιο σημεῖο περιφρονήσεως τῶν Ἁγίων Μυστηρίων, ὥστε, ἐνῶ εἶναι γεμάτοι ἀπὸ ἀμέτρητες κακίες καὶ δὲν διορθώνουν καθόλου τὸν ἑαυτό τους, κοινωνοῦν στὶς γιορτὲς ἀπροετοίμαστοι, μὴ γνωρίζοντας ὅτι προϋπόθεση τῆς Θείας Κοινωνίας δὲν εἶναι ἡ γιορτή, ἀλλά, καθὼς εἴπαμε, ἡ καθαρή συνείδηση. Καὶ ὅπως αὐτὸς ποὺ δὲν αἰσθάνεται κανένα κακὸ στὴ συνείδησή του, πρέπει καθημερινά νά προσέρχεται στή Θεία Κοινωνία, ἔτσι κι αὐτός πού εἶναι φορτωμένος ἁμαρτήματα καί δέν μετανοεῖ, πρέπει νὰ μὴν κοινωνεῖ οὔτε στὴ γιορτή. Γι’ αὐτὸ καὶ πάλι σᾶς παρακαλῶ ὅλους νὰ μὴν πλησιάζετε στὰ Θεῖα Μυστήρια ἔτσι ἀπροετοίμαστοι κι ἐπειδὴ τὸ ἀπαιτεῖ ἡ γιορτή, ἀλλὰ ἂν κάποτε ἀποφασίσετε νὰ λάβετε μέρος στὴ Θεία Λειτουργία καὶ νὰ κοινωνήσετε, νὰ καθαρίζετε καλὰ τὸν ἑαυτό σας, ἀπὸ πολλὲς μέρες πρίν, μὲ τὴ μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν ἐλεημοσύνη, τὴ φροντίδα γιὰ τὰ πνευματικὰ πράγματα.

Ἀπό τό βιβλίο :«Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»,Τόμος Γ΄ (Τεύχη 21-30), A΄ Ἔκδοση 2003.Ἐκδόσεις: Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς.

Πηγή:http://arnion.gr/

 «Και γάρ ο υιός ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι»

Η Εκκλησία μας, την Κυριακή Ε΄ Νηστειών, προβάλλει και τιμά την ιερή μνήμη μιας αγίας γυναίκας, της οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγύπτιας, η οποία ξεκίνησε από την περιθωριακή ζωή και τελειώθηκε στην άσκηση. Ο βίος της είναι μια ακραία οσιακή ιστορία αδαμικής γυμνότητας, φυσικής και ψυχικής απάθειας, αποβολής των ανθρώπινων ιδιωμάτων, εγκατάλειψης των ιδίων νοημάτων και θελημάτων, ανάκληση της αρχαίας υγείας της ψυχής, ιστορία της παρθενίας του σώματος και του πνεύματος. Είναι ιστορία κατάδυσης στο άπειρο βάθος της Χάριτος του Θεού. Η μνήμη της προβάλλεται από την Εκκλησία προς το τέλος της Σαρακοστής, για εξέγερση και βαθύ προβληματισμό, γιατί η οσία Μαρία η Αιγύπτια έζησε το χάος της αμαρτίας και αποκάλυψε το νόημα της αληθινής μετάνοιας και συγνώμης, ζώντας σαράντα επτά ολόκληρα χρόνια στην έρημο του Ιορδάνου. Αποκάλυψε το πόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού για μας τους αδύναμους και αμαρτωλούς ανθρώπους, το πόσο αναρίθμητοι είναι οι δρόμοι που κατασκευάζει ο Θεός μέσα από την καθημερινότητα της ζωής, για να οδηγήσει τον καθένα μας στην οδό της σωτηρίας, το με πόση ταπείνωση, πραότητα και μακροθυμία ετοιμάζει και αναμένει τη μετάνοια του καθενός μας.

Τι ανοίγει από μέρους μας τον δρόμο προς τον Κύριο, που έρχεται να σταυρωθεί για την αμαρτία του κόσμου, ή τι είναι εκείνο που μας σώζει; Η οσία Μαρία η Αιγύπτια μας μαθαίνει ότι εκείνο που είναι απαραίτητο από εμάς είναι η αίσθηση της αμαρτωλότητας μας ή η απόγνωση από τον εαυτό μας, που μας στρέφει, όταν μας κατακαίει η δίψα της προσωπικής επικοινωνίας και της αγάπης και μας φλογίζει ο άνθρωπος της οδύνης και του θείου πόθου, στην αγάπη και το έλεος του Θεού.

Δεν μπορούμε να ελπίζουμε στον εαυτό μας, αλλά να έχουμε πεποίθηση μόνο στο Θεό, που εγείρει τους νεκρούς, «τους νεκρωθέντας τη αμαρτία».

Εκείνο που τελικά μας σώζει είναι η άπειρη αγάπη του Θεού, η οποία σφραγίζει το μυστήριο της υπάρξεως του Θεού και της αιωνιότητας του ανθρώπου.

Κανένας δεν έχει εκπέσει από την αγάπη του Θεού. Γιατί ο άνθρωπος και μέσα στην αμαρτωλότητα του, ακόμη και στα έσχατα όρια της αξιοπρέπειας του, δεν παύει να είναι παιδί του Θεού. Άλλωστε ποιος μπορεί να μας βεβαιώσει ότι ο άνθρωπος είναι ότι πράττει ή ότι είναι ελεύθερος στις πράξεις του ή αγαπά αυτό που πράττει;

Η οσία Μαρία γίνεται τύπος των πιστών, που τόσο παγιδεύονται στον πειρασμός της αυτοδικαιώσεως και της αυτάρκειας, γιατί δίνει αυτό που είναι: το είναι της γυμνό, για να το ενδύσει και πάλι η Χάρη του Θεού. Δίνει ακριβώς αυτό που γνωρίζει και περιμένει ο Θεός από τον άνθρωπο: την άβυσσο του μυστηρίου της καρδιάς, τη μετάνοια, η οποία μας σώζει και μας αγιάζει.

Μετάνοια είναι η αλλαγή του νου, το νέο φρόνημα, η δυναμική μετάβαση «εκ το παρά φύσιν εις το κατά φύσιν, και εκ του διαβόλου προς τον Θεόν επάνοδος δι’ασκήσεως και πόνων». Αυτός ο ορισμός καθιστά σαφές ότι η μετάνοια δεν είναι συμμόρφωση προς τον Νόμο, αλλά συγκλονιστική συνάντηση με τον Χριστό.

«Εγγίσατε των Θεώ και εγγιεί υμίν» (Ιακ. 4,8). Αν κάνουμε ένα βήμα προς τον Θεό, Εκείνος κάνει δέκα προς εμάς. Η κόλαση δεν είναι για τους αμαρτωλούς, αλλά για τους αμετανόητους. Για εκείνους, που δεν αισθάνονται την αναξιότητά τους, που δεν γνωρίζουν το μεγαλείο της συγνώμης, που αγνοούν τον παράδεισο της αγάπης του Θεού, που δεν ζουν την ελπίδα της πίστεως.

Η Εκκλησία μπορεί να λέει στον κάθε άνθρωπο: Τίποτε μη φοβάσαι, ποτέ μη φοβάσαι και μη θλίβεσαι. Μια και μετανοείς, όλα θα στα συγχωρέσει ο Θεός. Μα κι ούτε υπάρχει ούτε μπορεί να υπάρχει, να γίνει στον κόσμο τέτοιο κρίμα, που να μην το συγχωρέσει ο Θεός σ’ εκείνον που μετανοεί αληθινά. Μα κι ούτε μπορεί ο άνθρωπος να κάνει ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα που θα μπορούσε να εξαντλήσει την αστείρευτη αγάπη του Θεού.

Γιώργος Σαββίδης

Πηγή:http://www.impaphou.org/

 Μετά τη Νίκαια

Με την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, όπως είδαμε στο προηγούμενο σημείωμα, τέθηκαν οι βάσεις του Τριαδικού Δόγματος και αποσαφηνίστηκε η φύση, η ουσία και ο σωτήριος ρόλος του σαρκωθέντος Υιού του Θεού, του Κυρίου Ιησού Χριστού. Εντούτοις, έπρεπε να παρέλθουν αρκετές δεκαετίες ταραχών. Διότι η καταδίκη της αίρεσης δεν σημαίνει και αυτόματη αποβολή κάθε πλανημένης ιδέας. Οι αρειανίζοντες προσπαθούσαν είτε να υπερισχύσουν των Ορθοδόξων, στηριζόμενοι στον πολιτικό παράγοντα, είτε να συγκεράσουν το δόγμα της Νικαίας με τις βασικές αρχές της αρειανικής αιρέσεως, δημιουργώντας έτσι νέες αιρετικές ομάδες, παρακλάδια και παραλλαγές του αρειανισμού. Σε μια τέτοια ομάδα, τους ‘Ομοιουσιανούς’, ανήκε και ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Μακεδόνιος (343-360), που χαρακτήριζε το Άγιον Πνεύμα ως αγγελοειδές κτίσμα, το πρώτο και διαπρεπέστερο δημιούργημα του Υιού. Οι οπαδοί του, αλλά και στη συνέχεια όλοι όσοι ακολούθησαν τη διδασκαλία του, ονομάζονταν Μακεδονιανοί ή «Πνευματομάχοι», επειδή αρνούνταν την θεότητα και αϊδιότητα του Αγίου Πνεύματος, υποβιβάζοντάς το σε κτίσμα, έφθασαν δε και στο σημείο να πρεσβεύουν ότι το Άγιο Πνεύμα είχε σαρκωθεί στο πρόσωπο του Μελχισεδέκ πολύ πριν την ενσάρκωση του Υιού του Θεού στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

Τα γεγονότα

Πρώτος ο Μέγας Αθανάσιος αντιμετώπισε αυτή την νέα δοξασία, αναπτύσσοντας αντιστοίχως την Ορθόδοξη διδασκαλία για το Άγιον Πνεύμα. Με μέθοδο παραπλήσια με αυτήν που χρησιμοποίησε στην περίπτωση του Αρείου κατέδειξε την θεότητα και του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος, Παράλληλα κάνουν την εμφάνισή τους οι Καππαδόκες θεολόγοι, Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Γρηγόριος Νίσσης. Μέσα από τη θεολογία που ανέπτυξαν κατέστησαν σαφή την Τριαδολογία της Εκκλησίας. Το 379 στην τοπική Σύνοδο της Αντιόχειας καταδικάστηκαν οι πνευματομάχοι. Το 381 ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας συγκάλεσε την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, με την συμμετοχή 150 αγίων Πατέρων – επισκόπων, και με αντικείμενο την καθολική αντιμετώπιση όλων αυτών των νεοφανών αιρέσεων που αμφισβητούσαν η κάθε μία με τον τρόπο της τη Θεότητα του Αγίου Πνεύματος, και συνεπώς δεν αναγνώριζαν την Αγία Τριάδα. Καταδικάστηκε και αναθεματίστηκε εκ νέου ο αρειανισμός και όλες οι συναφείς ομάδες των Ημιαρειανών, των Ευδοξιανών, των Ανομοίων, των Σαβελλιανιστών, των Πνευματομάχων κλπ.

Το Σύμβολο της Νικαίας- Κωνσταντινουπόλεως

Η Β΄ οικουμενική Σύνοδος συμπλήρωσε το Σύμβολο της Νικαίας (της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου) κυρίως κατά το τρίτο μέρος του που αναφέρεται στο Άγιον Πνεύμα και προσέθεσε τα άρθρα περί Εκκλησίας, Βαπτίσματος και αιωνίου ζωής. Οι αναθεματισμοί που περιελάμβανε το αρχικό σύμβολο της Νικαίας εδώ εξαλείφονται, λόγω και της λειτουργικής χρήσεώς του, περιλαμβάνονται όμως και επεκτείνονται στους Όρους της Συνόδου. Το Σύμβολο της Νικαίας –Κωνσταντινουπόλεως, όπως αποκαλείται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, δεν είναι άλλο από το Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω» που μέχρι και σήμερα απαγγέλλεται στις Ιερές ακολουθίες και αποτελεί ένδειξη και γνώμονα ορθής πίστεως. Στο εξής, οποιοσδήποτε δεν δέχεται το Σύμβολο της Πίστεως απαραλλάκτως, χωρίς δηλαδή αποκλίσεις και διαφοροποιήσεις, δεν ανήκει στο σώμα της μίας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η Θεολογία των Πατέρων

Ο Μέγας Αθανάσιος τονίζει ότι το Άγιον Πνεύμα δεν είναι κτίσμα, αλλά άκτιστο κατά φύση και ομοούσιο με τον Πατέρα και τον Υιό. Άλλωστε στην Αγία Γραφή το Άγιον Πνεύμα αποκαλείται Θεός, Κύριος κλπ, ονόματα που αποδίδονται και στον Πατέρα και στον Υιό. Και όπως μία είναι η ουσία των τριών προσώπων της Αγία Τριάδος, μία είναι και η ενέργειά τους. «Ο Πατήρ», λέει χαρακτηριστικά ο Μ. Αθανάσιος, «διά του Λόγου εν τω Πνεύματι ενεργεί και δίδωσι τα πάντα».

Ο Μ. Βασίλειος, μέσα από αγιογραφικά χωρία αποδεικνύει ότι το Άγιον Πνεύμα συμμετέχει και συνεργάζεται με τον Πατέρα και τον Υιό τόσο στο έργο της δημιουργίας, όσο και στο έργο της θείας οικονομίας και σωτηρίας του κόσμου. Επιπλέον οι Καππαδόκες Πατέρες συνέβαλαν στην διαμόρφωση και ολοκλήρωση του Τριαδικού δόγματος. Η σημαντικότατη συμβολή τους οφείλετει στη διάκριση που έκαναν ανάμεσα στις λέξεις ‘ουσία’ και ‘υπόστασις’. Έτσι στην Αγία Τριάδα διακρίνουμε μία ουσία και τρείς υποστάσεις – πρόσωπα, που διακρίνονται μεταξύ τους από τα διαφορετικά υποστατικά τους ιδιώματα, δηλαδή το ‘αγέννητο’ ή η ‘πατρότης’ του Πατέρα, το ‘γεννητό’ ή ‘υιότης’ για τον Υιό και ο ‘αγιασμός’ ή ‘αγιαστική δύναμις’ για το Άγιον Πνεύμα. Και ενώ ο Υιός γεννάται από τον Πατέρα, το Αγιον Πνεύμα εκπορεύεται «ως πνεύμα στόματος αυτού» (δηλ. του Πατρός).

H σωτηριολογική σημασία.

Είναι όντως πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε πώς τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος δεν είναι τρεις θεοί, και ταυτόχρονα η ενότητα και κοινωνία των τριών προσώπων δεν αποτελεί μονοθεϊσμό. Πρόκειται για Τριάδα εν Μονάδι και Μονάδα εν Τριάδι. Απτή εικόνα εξάλλου της ενότητας και συνεργείας και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος στο έργο της σωτηρίας, μάς δόθηκε κατά την ημέρα των Θεοφανείων, όπου φάνηκε και ο ιδιαίτερος ρόλος του κάθε προσώπου. Ειδικότερα το Άγιον Πνεύμα, ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας, είναι αυτό που από την ημέρα της Πεντηκοστής και μέχρι της συντελείας του αιώνος συνοδεύει και συγκροτεί την αγία μας Εκκλησία και τον καθένα μας στην ανοδική αγιαστική πορεία προς την τελείωση και την θέωση. Την επίδραση στη σωτηρία του ανθρώπου από την άρνηση της θεότητας του Αγ. Πνεύματος καταδεικνύει ο Μ. Βασίλειος. «Ει τοίνυν», υπογραμμίζει, «εν ημίν ο Θεός ενοικείν λέγεται διά του Πνεύματος, πώς ουχί φανεράς ασεβείας εστίν αυτό το Πνεύμα λέγειν αμέτοχον της θεότητος; Και, ει θεούς ονομάζομεν τους κατ’ αρετήν τελείους, η δε τελείωσις διά του Πνεύματος, πώς το ετέρους θεοποιούν αυτό της θεότητος απολείπεται;» Και ο Θεολόγος Γρηγόριος τονίζει ότι δεν είναι δυνατόν να μας θεοποιεί ένα κτίσμα, μεταδίδοντάς μας κάτι το οποίο δεν έχει: « Ει μη Θεός το Πνεύμα το Άγιον, θεωθήτω πρώτον, και ούτω θεούτω με». Επομένως στην υπεράσπιση της θεότητας του Αγίου Πνεύματος οι Πατέρες έβλεπαν και την διασφάλιση της δυνατότητας της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους.

 π. Χερουβείμ Βελέτζας – Aπλά & Ορθόδοξα

 ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

(1 Απριλίου και Ε’ Κυριακή Νηστειών)

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Το μυστήριο του θανάτου είναι ένα γεγονός που πάντοτε απασχολούσε τον άνθρωπο. Πολλά κείμενα έχουν γραφεί και αρκετές ερμηνείες έχουν δοθεί από διάφορες θρησκείες, αλλά και από στοχαστές και φιλοσόφους γύρω από το θέμα αυτό. Ένα είναι σίγουρο, όπως πολύ εύστοχα έχει λεχθεί, ότι ο θάνατος είναι ο μεγαλύτερος δημοκράτης. Και αυτό γιατί δεν κάνει διακρίσεις και μπροστά του είμαστε όλοι ίσοι. Σε ένα τροπάριο της Ακολουθίας της κηδείας τονίζεται αυτή η αλήθεια. “Άρα τις εστι, βασιλεύς ή στρατιώτης ή πλούσιος ή πένης ή δίκαιος ή αμαρτωλός;”.

Ο θάνατος πάντοτε προκαλούσε δέος και τρόμο. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι θεωρούσαν τον θάνατο σαν κάτι το φοβερό. Ο Αριστοτέλης έλεγε: “ο θάνατος φοβερώτατον”. Στον Χριστιανισμό βλέπουμε μια άλλη αντιμετώπιση. Οι άγιοι δεν τον φοβούνται, αλλά τον θεωρούν κέρδος· “εμοί γαρ το ζήν Χριστός και το αποθανείν κέρδος”. (Απόστολος Παύλος). Και τον βλέπουν έτσι, διότι με τον θάνατον δεν διακόπτεται η ζωή και τα αγαθά της βασιλείας του Θεού, που από αυτή την ζωή προγεύονται, αλλά θα τα απολαύσουν κατά τρόπο τελειότερο.

Ο θάνατος, που δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά αποτέλεσμα της αμαρτίας, καταργήθηκε με τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού. “Ο τον Άδην σκυλεύσας και τον θάνατον καταργήσας τη Αναστάσει σου Χριστέ” (στιχηρόν των αίνων, ήχου δ’). Και όσοι βιώνουν την κατά Χριστόν ζωή τον νικούν και τον υπερβαίνουν στα όρια της προσωπικής τους ζωής.

Για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς η Ανάσταση είναι η πιο λαμπρή γιορτή. Την πανηγυρίζουμε, την ψάλλουμε, αλλά και την τραγουδούμε σε όλους τους τόνους. Όλα τα ρωμαίϊκα τραγούδια είναι βγαλμένα μέσα από την ψυχή του λαού μας που βιώνει αυτή την παράδοση, γι’ αυτό μιλούν για αγάπη και για θάνατο. Και αυτό, γιατί η αυθεντική αγάπη είναι θυσία και σταυρός, δηλαδή θάνατος, αλλά ταυτόχρονα και υπέρβαση του θανάτου, αληθινή ζωή.

Η γεύση όμως αυτής της ζωής, περνάει μέσα από την βίωση της αληθινής μετάνοιας. Μέσα από το πένθος και το κλάμα για τις πτώσεις και τις αμαρτίες μας. Η οσία Μαρία η Αιγυπτία με την μετάνοια κατόρθωσε να ξεφύγη από την παρά φύσιν ζωή της αμαρτίας και στην συνέχεια να υπερβή και αυτή την φύση και να φθάση στο υπέρ φύσιν. Είναι γνωστή η ζωή της. Ήταν επίσημη πόρνη της Αλεξάνδρειας και παρέσυρε πολλούς στην αμαρτία. Κάποτε βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα την εορτή της υψώσεως του τιμίου Σταυρού και θέλησε από περιέργεια να μπή και αυτή στον Ναό. Όταν όμως πλησίασε στην είσοδο, δεν μπορούσε να εισέλθη σαν να υπήρχε κάποιο αόρατο τείχος που την εμπόδιζε. Δοκίμασε επανηλειμμένως, αλλά στάθηκε αδύνατο. Έβλεπε τους άλλους να περνούν δίπλα της και να εισέρχονται και τότε σαν να φωτίστηκε ο νούς της και κατάλαβε. Παρακάλεσε την Παναγία να της επιτρέψη να εισέλθη, ενώ ταυτόχρονα υποσχέθηκε ότι θα αλλάξη ζωή. Πράγματι, τήρησε την υπόσχεσή της και πήγε στην έρημο του Ιορδάνου όπου έζησε με πολλές στερήσεις και με εγκράτεια. Δεκαεπτά χρόνια έζησε στην αμαρτία, δεκαεπτά χρόνια ταλαιπωρήθηκε από τον διάβολο και τις επαναστάσεις της σάρκας. Μετά σταμάτησε ο πόλεμος και άρχισε να ανεβαίνη πνευματικά. Έφθασε στην απάθεια και το πρόσωπό της έλαμπε. Ο άγιος Ζωσιμάς, που πήγε για να την κοινωνήση προς το τέλος της ζωής της, έμεινε έκθαμβος από το θέαμα. Έβλεπε ένα πρόσωπο φωτεινό, αγγελικό. Έβλεπε έναν άνθρωπο, που βίωνε την νίκη εναντίον του θανάτου και την προσωπική του ανάσταση.

Η αυθεντική μετάνοια, που συνδέεται με την προσπάθεια για την απελευθέρωση από τα πάθη είναι σταυρός. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία υπάρχουν τρεις σταυροί. Ο πρώτος είναι τα διάφορα δυσάρεστα περιστατικά της ζωής, οι πειρασμοί και οι θλίψεις. Ο δεύτερος είναι ο αγώνας για την μεταμόρφωση των παθών και ο τρίτος η θεωρία του Θεού, που είναι γεύση της όντως ζωής.

Ο εορτασμός του αληθινού Πάσχα, επομένως, δεν γίνεται με εξωτερικά σχήματα και γεγονότα, που και αυτά χρειάζονται, αλλά κυρίως με την ένταση της εσωτερικής ζωής και την αληθινή μετάνοια. Η μεγάλη Τεσσαρακοστή, που προηγείται, μας βοηθά πολύ σε αυτό. Άλλωστε αυτό τον σκοπό έχει. Με τις κατανυκτικές ακολουθίες, την νηστεία και την όλη ατμόσφαιρά της ενισχύει την προσπάθεια για εντονότερη πνευματική ζωή, για περισσότερη προσευχή, για σταύρωση της σάρκας, δηλαδή του σαρκικού φρονήματος και κάθαρση από τα πάθη. “Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως Χριστόν εξαστράπτοντα και χαίρετε φάσκοντα”.

Η λέξη Πάσχα είναι εβραϊκή και σημαίνει διάβαση. Οι Ισραηλίτες γιόρταζαν την κατά τρόπο θαυμαστό διάβαση της ερυθράς θαλάσσης. Ο νέος Ισραήλ της Χάριτος, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, γιορτάζουμε την διάβαση “εκ του θανάτου εις την ζωήν”. Μακάρι να γίνη προσωπικό μας βίωμα ο νικητήριος παιάνας, το “Χριστός Ανέστη”.

«ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»  ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1999

«ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ»

Η Ἐκκλησία μας, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δὲν εἶνε δημιούργημα ἀνθρώπου. Ἂν ἦταν ἔτσι, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀγρία πολεμικὴ ποὺ δέχθηκε καὶ δέχεται ἀπὸ παλαιοτέρους καὶ νεωτέρους ἐχθρούς, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε γκρεμιστῇ· δὲν θὰ ὑπῆρχε. Ἡ πολεμικὴ ὅμως αὐτὴ ἀποδεικνύει ἀ­κριβῶς, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ζῇ καὶ δρᾷ. Διότι δὲν πολεμάει κανεὶς νεκρούς· πολεμάει ζων­τανούς. Ἡ Ἐκκλησία λοιπὸν μένει, ζῇ καὶ βασιλεύει καὶ θριαμβεύει στὸν κόσμο.

Γιατί; Εἴπαμε· διότι δὲν εἶνε ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, δὲν τὴν ἔφτειαξαν ἄνθρωποι. Εἶνε θεῖο καθίδρυμα. Εἶνε ―γιὰ νὰ μιλήσουμε πιὸ ἁπλᾶ― ἕνα δεντρί, ποὺ δὲν τὸ φύτευσε χέρι ἀνθρώπου· τὸ φύτευσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἡ ἁγία Τριάς. Γι᾽ αὐτὸ ὅλοι οἱ δαίμονες τῆς κολάσεως, ὅλων τῶν χρωμάτων καὶ ἀποχρώσεων, δὲν μποροῦν νὰ τὴν ξερριζώσουν.

Ἡ Ἐκκλησία εἶνε ἀναγκαία. Πόσο ἀναγκαία εἶνε; Ὅπως τὸ ψωμὶ ποὺ τρῶμε κάθε μέρα, ὅ­πως οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου ποὺ μᾶς φωτίζουν καὶ μᾶς θερμαίνουν, ὅπως ὁ ἀέρας ποὺ ἀναπνέουμε κάθε στιγμή. Μπορεῖς χωρὶς ἀέρα νὰ ζήσῃς; μπορεῖς χωρὶς ἥλιο νὰ ζήσῃς; μπορεῖς χωρὶς ψωμὶ νὰ ζήσῃς; Ἄλλο τόσο μπορεῖς νὰ ζήσῃς χωρὶς Ἐκκλησία, χωρὶς Θεό.

Καὶ ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει προορισμὸ μεγάλο. Ποιός ὁ προορισμός της; Ἡ Ἐκκλησία εἶνε ἰατρεῖο. Ὅπως ὅταν ἀρρωστήσῃ ὁ ἄνθρωπος πηγαίνει στὸ ἰατρεῖο καὶ ζητεῖ φάρμακα γιὰ νὰ θεραπευθῇ, ἔτσι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας, ―λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος― εἶνε ἕνα πνευματικὸ ἰατρεῖο γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς τῆς γῆς. Οἱ ἀσθενεῖς τρέχουν γιὰ τὴ θεραπεία τοῦ σώματος, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τρέχουν στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὴ θεραπεία ψυχῆς καὶ σώματος. Μόνο ἐὰν κανεὶς δὲν εἶνε ἁμαρτωλός, αὐτὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη τὴν Ἐκκλησία. Ἀλλ᾽ ὑπάρχει ἄν­θρωπος στὸν κόσμο ποὺ νὰ μὴν εἶνε ἁμαρτω­λός; Ὄχι. Ὅλοι εἴμεθα ἁμαρτωλοί. Ἕνας μόνο στάθηκε ἀναμάρτητος, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὅλοι οἱ ἄλλοι λοιπόν, ὡς ἁμαρτωλοί, ἔχουμε ἀνάγκη τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Χριστός, ὅταν ἦταν ἐπάνω στὴ γῆ, καλοῦ­­σε τοὺς ἁμαρτωλοὺς νὰ μετανοήσουν, νὰ ἐπιστρέψουν σ᾽ αὐτόν, καὶ τοὺς ἔδινε τὴ συγχώρησι. Ἀλλὰ καὶ μέχρι σήμερα καὶ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ὁ Χριστὸς καλεῖ καὶ θὰ καλῇ ὅλους στὴ μετάνοια.

Σήμερα ἀκριβῶς ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ Χριστὸ προβάλλοντας ὡς ὑπέροχο παράδειγμα μετανοίας μιὰ γυναῖ­κα. Εἶνε ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ποὺ ἑορτάζει δυὸ φορὲς τὸ χρόνο· σήμε­ρα, ποὺ εἶνε ἡ κινη­τὴ ἑορτὴ τῆς πέμπτης (Ε΄) Κυριακῆς τῶν νηστειῶν, καὶ τὴν 1η Ἀπριλίου.

* * *

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία ἔζησε τὸν ἕκτον αἰῶνα, στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ (527-565), στὴ μεγάλη πόλι ποὺ ἔχτισε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ ὀνομάζεται Ἀλεξάνδρεια. Ὑπάρχει μέχρι σήμερα καὶ εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα λιμάνια τῆς Μεσογείου. Ἐκεῖ γεννήθηκε. Ἀλλ᾽ ἀπὸ μικρὴ παραστράτησε. Ἔμπλεξε μὲ κακὲς παρέες καὶ διεφθάρη. Ἔγινε μία κοινὴ γυναίκα. Λόγῳ τῆς ὡραιό­τητός της εἶχε ἀποκτήσει πολλοὺς ἐραστὰς καὶ διέθετε χρῆμα. Φοροῦσε μεταξωτά, ἦταν πάντα στολισμένη μὲ ἀκριβὰ κοσμήματα. Εἶχε γίνει βασίλισσα τῆς ἡδονῆς, τὸ θέλγητρο, ὁ μαγνήτης τῆς Ἀλεξανδρείας.

Ἐνῷ λοιπὸν συνέχιζε τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή, μιὰ μέρα, ὅπως ἱστορεῖ ὁ βίος της, κατέβηκε στὸ λιμάνι. Εἶδε ἐκεῖ ἕνα καράβι. Ρώτησε τὸν καπε­τάνιο γιὰ ποῦ πηγαίνει κι αὐτὸς ἀπήντησε· Στοὺς Ἁγίους Τόπους. Ἡ Μαρία ἀποφάσι­σε νὰ ταξιδέψῃ μὲ τὸ πλοῖο αὐτό. Ἔτσι κ᾽ ἔγινε. Ἔφτασε στοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ πῆγε στὸ ναὸ τὴν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ νὰ προσκυνήσῃ. Ἀλλὰ τὴ στι­γμὴ ποὺ προσπαθοῦσε νὰ μπῇ, μιὰ ἀόρατη δύναμι τὴν ἐμπόδισε. Τότε συναισθάνθηκε τὴν κατάστασί της, συνειδητοποίησε ὅτι εἶνε ἁμαρτωλή, ὅτι δὲν εἶνε ἄξια νὰ μπαίνῃ στὴν ἐκκλησία.

Μήπως, ἀγαπητοί μου, κ᾽ ἐμεῖς τώρα ἀξίως μπαίνουμε στὸ ναό; Ἂν στὴν πόρτα στεκόταν ἕνας ἄγγελος κ᾽ ἔκανε κοντρὸλ στὸν καθένα, ποιός θὰ βρισκόταν ἄξιος νὰ μπῇ; Μπαίνουμε χάρις στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἁμαρτωλοὶ ἐμεῖς, σκουλήκια βρωμερὰ καὶ ἀκάθαρτα, μᾶς δέχεται στὴν ἐκκλησία του ὁ Χριστός.

Συναισθάνθηκε λοιπὸν ἡ Μαρία τὴν ἁ­μαρτωλότητά της. Παρακάλεσε τότε τὴν Παναγία νὰ τὴν ἀφήσῃ νὰ μπῇ, καὶ ἡ Παναγία ἄκουσε τὴν παράκλησί της· ἡ Μαρία μπῆκε στὴν ἐκκλησία. Γονάτισε, ἔκλαψε, προσκύνησε τὸ σταυρό, κ᾽ ἔδωσε ὑπόσχε­σι στὸ Θεὸ ὅτι θ᾽ ἀλλάξῃ πλέον διαγωγή. Μετανόησε. Μαύρη μπῆκε – ἄσπρη βγῆκε. Φεύγοντας ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, κατευθύνθηκε πρὸς τὸν Ἰορδάνη, κι ἀφοῦ πέρασε τὸν ποταμὸ βρέθηκε στὴν ἔρημο· τὴν ἀπέραντη ἔρημο, ὅπου μόνο θηρία ἄγρια ζοῦσαν κι ἀκούγονταν οἱ φωνές τους. Ἐκεῖ ἡ γυναίκα αὐτή, ποὺ ἦταν συνηθισμένη στὴν πολυτέλεια καὶ χλιδὴ τῆς Ἀλεξανδρείας, ἄλλαξε στὸ ἑξῆς τελείως τρόπο ζωῆς. Ἔζησε σαράντα ὁλόκληρα χρόνια μὲ σκληραγωγία παρακαλώντας τὸ Θεὸ νὰ τὴ συχωρέσῃ.

Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ζοῦσε ἕνας ἀσκητὴς ποὺ τὸν ἔλεγαν Ζωσιμᾶ. Ἦταν σπουδαῖος, ἀλλὰ ὁ διάβολος τοῦ ἔρριξε μιὰ ἰδέα. Ζωσιμᾶ, τοῦ εἶ­πε, χρόνια τώρα ἀσκητεύεις, προσεύχεσαι, μελετᾷς, κοινωνεῖς τῶν ἀχράντων μυστηρίων· σὰν ἐσένα δὲν ὑπάρχει ἄλλος… Ὑπερήφανος λογισμός. Καὶ ἡ ὑπερηφάνεια εἶνε ἡ πιὸ μεγά­λη ἁμαρτία. Ἡ φωνὴ ὅμως τοῦ Θεοῦ ἀπήντησε· Ζωσιμᾶ, κάνεις λάθος· ὑπάρχει μιὰ ἄλλη ψυ­χὴ ἀνώτερη ἀπὸ σένα… Βγῆκε τότε ὁ ἀσκη­τὴς στὴν ἔρημο, καὶ καθὼς βάδιζε βλέπει ξα­φνικὰ κάτι σὰν φάντασμα. Δὲν ἦταν φάντασμα· ἦταν ἡ Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ποὺ εἶχε καταν­τήσει πετσὶ καὶ κόκκαλο.

Ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Ζωσιμᾶ, εἶπε τὸ ὄνομα καὶ τὴ ζωή της. Ἀφοῦ ἐξωμολογήθηκε τ᾽ ἁμαρτήματά της, παρακάλεσε τὸν ἅγιο Ζωσιμᾶ νὰ τῆς φέρῃ τὴν θεία κοινωνία. Πράγματι ὁ Ζωσιμᾶς τῆς ἔφερε τὰ ἄχραντα μυστήρια, κι ὅταν τὴν κοινώνησε τὰ δάκρυά της ἔπεφταν στὸ ἅγιο ποτήριο.

Ἔτσι κοινωνοῦσαν κάποτε οἱ Χριστιανοί, μὲ συγκίνησι καὶ δέος. Εἶνε μέγα μυστήριο ἡ θεία κοινωνία. Ἐμεῖς τώρα, ἀλλοίμονο, κοινωνοῦ­με ἀναίσθητοι καὶ ἀδιάφοροι, χωρὶς πόθο καὶ λαχτάρα γιὰ τὸ Θεό, χωρὶς θεῖον ἔρωτα.

Ἐκείνη κοινώνησε ἐξωμολογημένη καὶ μὲ συναίσθησι. Μετὰ παρακάλεσε τὸν Ζωσιμᾶ νὰ ξαναπάῃ. Καὶ πῆγε ὁ γέροντας μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο ἐκεῖ καὶ τὴν ζήτησε. Τὴ βρῆκε πεθαμένη πλέον, ξαπλωμένη στὴν ἄμμο. Ἦταν σὰν ἄγγελος. Δίπλα εἶχε χαράξει τὶς λέξεις· «Θάψε, Ζωσιμᾶ, τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτωλῆς Μαρίας». Ὁ ἅγιος Ζωσιμᾶς ἔψαλε τὴν κηδεία καὶ ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τὴν θάψῃ. Ἀξίνα δὲν εἶχε. Πῶς ἔσκαψε;  Μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο τότε ―ἂς μὴν πιστεύουν οἱ ἄπιστοι, ἐμεῖς πιστεύουμε―ἦρθε ἕνα λιοντάρι, ἔσκαψε μὲ τὰ νύχια του, ἔκανε λάκκο, κ᾽ ἔγινε αὐτὸ ὁ νεκροθάφτης. Ἐκεῖ ἐτάφη ἡ ὁσία.

***

Αὐτὸς μὲ λίγα λόγια εἶνε ὁ βίος τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ποὺ ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Τί μᾶς διδάσκει; Ὅτι ὁ Χριστὸς δέχεται ὅλους, καὶ τοὺς πιὸ μεγάλους ἁμαρτωλούς. Ὅσα ἁμαρτήματα κι ἂν ἔχῃ κάνει ὁ ἄνθρωπος, ὁ Χριστὸς τὸν συγχωρεῖ, ἀρκεῖ νὰ ἔχῃ μετάνοια. Μετανοεῖτε λοιπόν, μᾶς φωνάζει σήμερα ἡ ὁσία Μαρία. Ἀλλὰ καὶ κάθε μέρα καὶ κάθε ὥρα μᾶς φωνάζει ὁ Χριστός· «Μετανοεῖτε» (Ματθ. 3,2). Μᾶς καλεῖ ν᾽ ἀλλάξουμε κ᾽ ἐμεῖς διαγωγή, ὅπως ἄλλαξε ἡ Μαρία ἡ Αἰγυπτία καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι.

«Μετανοεῖτε», μᾶς φωνάζουν ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, οἱ ἀστραπὲς καὶ οἱ βροντές, κι ἀλλοίμονο ἂν δὲν ἀκοῦμε. «Μετανοεῖτε», μᾶς φωνάζουν οἱ θεομηνίες, οἱ πλημμύρες ποὺ κάνουν τὰ ποτάμια νὰ φουσκώνουν καὶ ν᾽ ἀπειλοῦν νὰ πνίξουν κόσμο, οἱ σεισμοὶ ποὺ γκρεμίζουν σπίτια, οἱ πυρκαγιὲς ποὺ ἀποτεφρώνουν δάση, οἱ ἀρρώστιες ποὺ θερίζουν. «Μετανοεῖτε», μᾶς φωνάζουν οἱ τάφοι καὶ ὁ θάνα­τος, ποὺ ἔρχεται κάθε μέρα.

Οἱ ἄνθρωποι ὅμως μένουν ἀναίσθητοι, δὲν μετανοοῦν. Περνοῦν τὰ χρόνια, ἀσπρίζουν τὰ μαλλιά, πέφτουν τὰ δόντια, τὸ σῶμα μαραίνεται, φθάνει τὸ τέλος, κι οὔτε τότε ὁ ἄνθρωπος λέει Μετανοῶ. Τὸ εἶπα καὶ ἄλλοτε· δὲ θὰ μᾶς δικάσῃ ὁ Θεὸς γιατὶ ἁμαρτήσαμε, θὰ μᾶς δικάσῃ γιατὶ δὲν μετανοήσαμε.

Τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες μᾶς καλεῖ ἰδιαιτέρως. Ὅπως τρέχουμε στὸ ἰατρεῖο ὅταν ἀρρωστήσουμε, ἔτσι μικροὶ καὶ μεγάλοι νὰ τρέξουμε στὸ πνευματικὸ ἰατρεῖο τῆς μετανοίας, τὴν ἱερὰ ἐξομολόγησι. Καὶ τότε πραγματικῶς θὰ ἔχουμε μαζί μας τὸ Χριστό. Ὅποιος ἐξομολογηθῇ καὶ κοινωνήσῃ, ―δὲν εἶνε ψέμα― βάζει μέσα του τὸ Θεό. Κι ὅποιος ἔχει τὸ Θεό, δὲ φοβᾶται τίποτα. Αὐτὸς θὰ ἔχῃ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας διὰ πρεσβειῶν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, τῆς ὁποίας τὴν ἱερὰ μνήμη ἑορτάζουμε σήμερα.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναὸ Ἁγ. Βασιλείου Φιλώτα – Ἀμυνταίου 23-3-1980 πρωί)

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=10610

Αυτή τη Κυριακή τιμάμε τη μνήμη της οσίας Μητέρας μας η οποία εορτάζεται και κατά την 1η Απριλίου. Το <<Ωρολόγιο>> γράφει ότι << Πλησιάζοντας το τέλος της αγίας Σαρακοστής, τάχθηκε να εορτάζεται σήμερα η αγία προς τόνωση των ραθύμων και αμαρτωλών σε μετάνοια.

Όταν ήταν δώδεκα ετών η αγία, έφυγε μακρυά από τους γονείς της και πήγε στην Αλεξάνδρεια όπου έζησε για 17 χρόνια ασώτως. Έπειτα από περιέργεια ξεκίνησε με πολλούς προσκυνητές για τα Ιεροσόλυμα, να παραβρεθεί στην ύψωση του Τιμίου Σταυρού, όπου όμως συνέχισε την ακολασία και παρέσυρε πολλούς στην απώλεια.

Θέλησε μάλιστα να μπεί στην Εκκλησία τη μέρα της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αλλά αισθάνθηκε τέσσερις φορές κάποια αόρατο δύναμη να την εμποδίζει να εισέλθει στο Ναό, ενώ όλοι οι άλλοι έμπαιναν ανεμπόδιστα. Πληγώθηκε αφάνταστα η καρδιά της από το γεγονός αυτό και παρεκάλεσε τη Παναγία να της επιτρέψει και ότι θα αλλάξει ζωή. Αμέσως μπήκε μέσα, προσκύνησε το Τίμιο Ξύλο και έφυγε από τα Ιεροσόλυμα, πέρασε τον Ιορδάνη και προχώρησε στα βάθη της ερήμου, προσευχομένη και ζώντας σκληρή ζωή μετανοίας για 47 χρόνια.

Όταν έφθασε το τέλος της ζωής της συνάντησε ένα ερημίτη που τον έλεγαν Ζωσιμά στον οποίο ζήτησε και εξομολογήθηκε όλη τη ζωή της και τον παρεκάλεσε να τη κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Αυτό έκανε εκείνος ο ερημίτης το επόμενο έτος τη Μεγάλη Πέμπτη. Το μεθεπόμενο έτος επανήλθε ο Ζωσιμάς να την ξανακοινωνήσει, αλλά την βρήκε νεκρή και με ένα σημείωμα που έγραφε: <<Αββά Ζωσιμά, θάψε μου εδώ το σώμα της αθλίας Μαρίας. Πέθανα την ίδια μέρα που με κοινώνησες των Αχράντων Μυστηρίων. Να εύχεσαι για μένα.>>Πρέπει να ήταν τότε το έτος 378 ή κατ’ άλλους το 437.>>

Η οσία Μαρία είναι ζωντανό παράδειγμα της δυνάμεως της μετανοίας. Παρά το ότι βυθίσθηκε μέχρι το κεφάλι στη λάσπη της αμαρτίας, έπειτα μετανοήσε και με τη Χάρη του ελέους του Θεού, έφθασε στη καθαρότητα των Αγγέλων.Μπορούμε να γίνουμε όλοι κατάλευκοι, όπως είμασταν προ του βαπτίσματος, αρκεί να μετανοήσωμε.

Η Εκκλησία μας ψάλλει σήμερα για την οσία Μαρία το ακόλουθο τροπάριο:

<<Αφού διέφυγες από το σκότος της αμαρτίας και φωτίσθηκες από το φώς της μετανοίας, προσέφερες, ω δοξασμένη αγία Μαρία, τη καρδιά σου στο Χριστό. Εκείνος δε τη δέχθηκε, γιατί εσύ έβαλες να μεσιτεύσει πρός Αυτόν η ακηλίδωτος και αγία Μητέρα Του, η γεμάτη από συμπάθεια. Γι’ αυτό όχι μόνο απαλλάχθηκες από τις αμαρτίες σου, αλλά και ευφραίνεσαι αιώνια μαζί με τους Αγγέλους>>.

(*) ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΡΙΩΔΙΟΥ-ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή:http://www.monipetraki.gr/sarakosti5.html

 του πατρός Δημήτριου Μαππούρα

Αληθινή Επιστήμη και Ορθόδοξη Πίστη συνεργάζονται αρμονικά, αφού κι οι δύο αντιλαμβάνονται το ρόλο τους ως διακόνων, ως υπηρετών της ανθρωπότητας. Η σχέση Βιολογίας και Πίστης είναι σχέση συμπόρευσης, γιατί θετικοί είναι οι παράγοντες που τη διαμορφώνουν.

Ήταν για μένα ευχάριστη έκπληξη να δω και δύο ιερείς, ανάμεσα στους καθηγητές Βιολογίας, που οργάνωσαν πριν από λίγες μέρες εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Παιδείας, ζητώντας υλοποίηση της υπόσχεσης για εργαστηριοποίηση του μαθήματος στα Γυμνάσια και στα Λύκεια. Ακόμα πιο ευχάριστη ήταν η έκπληξη να διαπιστώσω ότι ο Επιθεωρητής των Φυσιογνωστικών/Βιολογίας στη Μέση Εκπαίδευση είναι επίσης ιερέας, ο πατήρ Δημήτριος Μαππούρας, εφημέριος στην εκκλησία Αγίων Αυξεντίου και Ευσταθίου στη Λάρνακα. Κουβέντιασα μαζί του τα ζητήματα του φαινομενικώς «ασυμβίβαστου» μεταξύ των ιδιοτήτων του επιστήμονα βιολόγου και του ιερωμένου, και ό,τι στοιχειώδες αφορά σήμερα το πολύ ενδιαφέρον μάθημα της Βιολογίας στα σχολεία.

Κοντά στον κόσμο και στον άνθρωπο

Ποια σύγχρονα προβλήματα και ζητήματα καλύπτει σήμερα η επιστήμη της Βιολογίας και ποια είναι η σημασία τους για το γνωσιολογικό οπλοστάσιο του σύγχρονου μαθητή;

Η Βιολογία είναι η επιστήμη που μελετά τον άνθρωπο και όλους ανεξαίρετα τους οργανισμούς, από τη γαλάζια φάλαινα μέχρι και το πιο μικρό βακτήριο και τους ιούς. Ακόμη μελετά τις σχέσεις των οργανισμών μεταξύ τους, αλλά και με το περιβάλλον στο οποίο ζουν, και τις επιδράσεις που έχει η ανθρώπινη δραστηριότητα στο περιβάλλον και τους οργανισμούς. Επομένως, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πόσο σημαντική επιστήμη και κατ’ επέκτασιν απαραίτητο μάθημα καθίσταται η Βιολογία όταν σήμερα:

α) Ο πλανήτης απειλείται από την αλόγιστη ανθρώπινη δραστηριότητα και αναζητεί τρόπους για αειφόρο ανάπτυξη,

β) η βιοποικιλότητα κινδυνεύει και μαζί της η ισορροπία των οικοσυστημάτων, με απρόβλεπτες συνέπειες για την παραγωγή τροφίμων,

γ) η αγωγή υγείας είναι ζητούμενο σε μια κοινωνία που η νεολαία της κινδυνεύει από τις διάφορες ψυχοδραστικές ουσίες (ναρκωτικά, τσιγάρο, αλκοόλ) και το λανθασμένο τρόπο ζωής (καθιστική ζωή και ακατάλληλη διατροφή), και δ) οι τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και γονιδιακής θεραπείας αποτελούν ίσως τη μόνη ελπίδα σε πολλά προβλήματα υγείας του σύγχρονου ανθρώπου.

Με λίγα λόγια η Βιολογία, σήμερα, είναι το κατ’ εξοχήν μάθημα το οποίο θα μπορούσε να δημιουργήσει τον εγγράμματο, δημοκρατικό πολίτη του 21ου αιώνα, που μπορεί να σταθεί με ευαισθησία, κριτικό πνεύμα και υπευθυνότητα, τόσο απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας, όσο και στα σοβαρά ατομικά θέματα ψυχοσωματικής υγείας.

Η ύπαρξη και η ζωή

Υπάρχει μια φαινομενική «αντιπαράθεση» μεταξύ της Βιολογίας που ασχολείται με την επιστημονική γνώση της ανθρώπινης ύπαρξης και της ζωής στη γη, και της θρησκείας που αντιμετωπίζει τα ίδια ζητήματα από την πλευρά της πίστης. Νομίζετε ότι υπάρχει και ουσιαστική αντιπαράθεση;

Ουσιαστικά όχι. Το αντίθετο, μάλιστα, θα έλεγα. Τόσο η επιστήμη όσο και η πίστη δίνουν απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα που αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη και αυτή την ίδια τη ζωή. Μόνο που η Βιολογία προσπαθεί να απαντήσει περιγραφικά και ιστορικά στα «πώς;» και «πότε;» ερωτήματα γύρω από τη δομή και τη λειτουργία των οργανισμών, ενώ η πίστη στα τύπου «γιατί;» και τα «για ποιο σκοπό;» ερωτήματα. Η Βιολογία ως Θετική Επιστήμη δεν αναφέρεται σε σκοπό γύρω από τα γεγονότα και τον κόσμο. Μια τέτοια κατανόηση των ορίων της Επιστήμης ως ενός συγκεκριμένου τρόπου έρευνας που στοχεύει σε ορισμένους μόνο τομείς της ζωής και του κόσμου είναι απαραίτητη, προκειμένου να αποφεύγονται συγχύσεις και παρανοήσεις ως προς τις δυνατότητές της.

Παρόλα αυτά, μπροστά σε θεμελιώδη ερωτήματα, που οδηγούν την επιστήμη στα όριά της, δεν είναι λίγες οι φορές που μπαίνει στον πειρασμό να «πιστέψει» σε κάτι ως δεδομένο, προκειμένου να δομήσει μια θεωρία. Η αληθινή, όμως, επιστήμη έχει την εντιμότητα να θεωρεί την «αλήθεια» της ως σχετική και πάντοτε εξαρτώμενη από τα συσσωρευόμενα δεδομένα. Κάθε αλλαγή δεδομένων μπορεί να οδηγήσει χωρίς αισθήματα ενοχής στην αποκήρυξη τής μέχρι τώρα «επιστημονικής αλήθειας».

Αντιλαμβάνονται και οι δύο το ρόλο τους

Σήμερα, πιστεύω πως βρισκόμαστε στο σημείο όπου Αληθινή Επιστήμη και Ορθόδοξη Πίστη συνεργάζονται αρμονικά, αφού και οι δύο αντιλαμβάνονται το ρόλο τους ως διακόνων, ως υπηρετών της ανθρωπότητας. Ειδικότερα τώρα, που η ραγδαία ανάπτυξη των Βιοεπιστημών και της Βιοτεχνολογίας δημιουργούν σ’ όλους ερωτήματα, είναι πολλοί που αποδέχονται τον πλατωνικό αφορισμό «Πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής, πανουργία και ου σοφία φαίνεται» και ομολογούν μαζί με τον Γρηγόριο τον Θεολόγο ότι «το καλόν ου καλόν όταν μη καλώς γένηται». Κι όλοι αυτοί στρέφονται προς τη Θρησκεία και μέσω της Βιοηθικής ζητούν χειραγωγία και κριτήρια επιλογής πορείας μέσα από τους πολλούς και ποικίλους δρόμους που διανοίγονται, αφού κατά τον Einstein «η Επιστήμη χωρίς τη Θρησκεία χωλαίνει», ενώ κατά τον Paul Davies, στις μέρες μας με τις πολλές επιστημονικές ανακαλύψεις και τις επιστημονικές προόδους, «η Επιστήμη προσφέρει μιαν ασφαλέστερη οδό προς το Θεό παρά η Θρησκεία».

Έχοντας επίγνωση των ορίων και δυνατοτήτων της, η Επιστήμη αντιλαμβάνεται ότι δεν αποτελεί πανάκεια κι ότι δεν μπορεί να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα, ούτε και να απαντήσει σε κάθε ερώτημα. Και το κυριότερο, διακηρύσσει έμπρακτα πως η επιστημονική γνώση δεν μπορεί να είναι αυτόματα λόγος για άρνηση της ύπαρξης του Θεού. Μα και από την άλλη, από την πλευρά της Ορθόδοξης Πίστης, η Επιστήμη κρίνεται ως μια από τις μεγαλύτερες ευλογίες του Θεού. Γιατί αυτή κατόρθωσε πράγματι και τη ζωή του ανθρώπου να κάνει ανετότερη και πολλές ασθένειες να θεραπεύσει, και τον πόνο να αμβλύνει, και τη ζωή να επιμηκύνει, και τη σελήνη και τα άστρα ακόμα να φέρει στα χέρια μας.

Το νόημα της δημιουργίας

Δεν είναι υπερβολή δε, να υποστηρίξει κανείς πως ο Θεός αποκαλύπτει σήμερα το νόημα της δημιουργίας μέσω της Επιστήμης. Αν μερικοί θρησκευόμενοι έχουν κάποιες επιφυλάξεις στην αποδοχή της Επιστήμης λόγω κάποιων υπερβολών της στις μέρες μας, θα πρέπει να θυμούνται ότι είναι η κατάχρηση κι όχι η λελογισμένη χρήση της Επιστήμης που επιφέρει κακά, όπως και κάθε κατάχρηση. Αν πάλι κάποιοι άλλοι από πλευράς Επιστήμης -κι υπάρχουν μερικοί- παρουσιάζονται ως άθεοι, θα πρέπει κι αυτοί να θυμούνται πως η αθεΐα τους δεν μπορεί να θεμελιωθεί στην Επιστήμη, αλλά είναι απλώς μια υπαρξιακή τοποθέτησή τους, μια πίστη από την ανάποδη. Σήμερα, Επιστήμη και Χριστιανισμός συμβαδίζουν ομαλά. Η απόκριση της Εκκλησίας στην πρόκληση της Επιστήμης είναι καταφατική. Η σχέση Βιολογίας και γενικά Θετικών Επιστημών και Πίστης είναι σχέση συμπόρευσης, γιατί θετικοί είναι όλοι οι παράγοντες που τη διαμορφώνουν.

Ο Θεός να μας δυναμώνει

Πώς, ως Ιερέας και ως Βιολόγος, «συμφιλιώνετε» αυτές τις δύο «αντιφατικές» μεταξύ τους ιδιότητες;

Με βάση όσα είπαμε προηγουμένως, φαίνεται πως τελικά οι δύο αυτές ιδιότητες, του Ιερέα και του Βιολόγου, στο πρόσωπό μου συμπορεύονται χωρίς να αντιπαλεύουν η μια την άλλη. Εξάλλου, και οι δύο ιδιότητες την ίδια λειτουργία επιτελούν. Την εν αγάπη διακονία του ανθρώπινου προσώπου. Ας ευχηθούμε ο Θεός να μας δυναμώνει στη δύσκολη αποστολή μας.

 Οι Άγιοι βιολόγοι και γιατροί…

«ΙΣΩΣ να μην είναι πολύ γνωστό, αλλά τουλάχιστον στην Κύπρο – και στην Ελλάδα και σε όλο τον Ορθόδοξο χώρο, έχουμε πολλούς ιερείς ακόμα και Δεσποτάδες επιστήμονες των Θετικών Επιστημών και ιδιαίτερα της Βιολογίας και της Ιατρικής, βάση της οποίας είναι η Βιολογία. Θα έλεγα ότι στην Κύπρο ξεπερνούμε σε αριθμό τους δέκα οι ιερείς που ασχολούνται με Βιολογικές Επιστήμες. Ας μην ξεχνούμε ότι πολλές από τις επιστημονικές ανακαλύψεις έγιναν από ιερωμένους. Και μέσα στον Ορθόδοξο χώρο ως Ορθόδοξη Εκκλησία είμαστε περήφανοι, γιατί πολλοί από τους Αγίους μας είναι γιατροί και βιολόγοι. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Ρώσος σύγχρονος Άγιος του εικοστού αιώνα, ο Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κιέβου, ο οποίος ήταν πανεπιστημιακός καθηγητής χειρουργικής. Να αναφέρω βεβαίως τον Απόστολο Λουκά, που ήταν γιατρός και αναφέρεται στα ευαγγέλια. Επίσης, ο Μέγας Βασίλειος ήταν γιατρός- βιολόγος και οι Άγιοι Ανάργυροι ήταν γιατροί».

Διδακτορικό στη Βιοχημεία

Ο π. Δημήτριος Μαππούρας γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1958, αλλά έζησε στη Λάρνακα. Σπούδασε Βιολογικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου πήρε διδακτορικό στη Βιοχημεία και εξειδικεύτκηκε στην Ανοσοχημεία, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Παστέρ. Διετέλεσε Επιστημονικός Συνεργάτης του Τομέα Βιοχημείας του Βιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ερευνητής στο Τμήμα Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ. Από το 1998 είναι εφημέριος στην εκκλησία Αγίων Αυξεντίου και Ευσταθίου, ενώ από φέτος ασκεί και καθήκοντα Επιθεωρητή Μέσης Εκπαίδευσης, Βιολογίας/Φυσιογνωστικών. Είναι έγγαμος και πατέρας τεσσάρων παιδιών.

Πηγή:http://www.sigmalive.com/simerini/news/social/246880

*του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου Ανδρέα Νανάκη

Με αφορμή τις συζητήσεις για το χωρισμό Κράτους – Εκκλησίας προβληματιζόμαστε σε σχέση με τα προτεινόμενα και τα μείζονα ανακύπτοντα ερωτήματα.

Όλοι συμφωνούμε ότι το εθνοκρατικό σχήμα των δύο προηγούμενων αιώνων 19ου – 20ου με τους ομοιογενοποιητικούς του μηχανισμούς μεταβάλλεται και τούτο μάλιστα με γοργούς πλέον ρυθμούς. Το μαρτυρούν οι μεταναστεύσεις, η υπογεννητικότητα, το δημογραφικό πρόβλημα, ο διαμορφούμενος μισθοφορικός στρατός, συγκροτούμενος από Έλληνες ευτυχώς. Και πάντα ταύτα, όχι μόνο στην ελληνική επικράτεια, αλλά και στα άλλα ιστορικά κράτη της ευρωπαϊκής ένωσης, όπου θα λέγαμε ότι ζούμε την «εκδίκηση» της αποικίας.

Είναι εμφανές ότι πορευόμεθα σε νέες κοινωνίες, πολυπολιτισμικές, όπως άλλωστε διαβίωναν αιώνες αιώνων, στη βαλκανική και τη μικρασιατική χερσόνησο οι πριν από εμάς.

Συνεπώς, καλούμεθα να προσεγγίσομε τις νέες σχέσεις της πολιτείας με την εκκλησία, στα νέα κοινωνικά δεδομένα και σε μια νέα προοπτική. Η αρχή θα μπορούσε να είχε γίνει με αφορμή τις ταυτότητες. Με μια άλλη τότε δυναμική, και σε συνεργασία με το κέντρο της ορθοδοξίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά και τα άλλα ελληνόφωνα πρεσβυγενή Πατριαρχεία (Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων) και τον Αλβανίας Αναστάσιο, ας ξεκινούσε τότε, επισήμως και από τις δύο πλευρές η συζήτηση για τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων εκκλησίας – πολιτείας. Οι άλλες εθνικές εκκλησίες το μείζον αυτό θέμα μπορούν να το διαπραγματεύονται αφ’ εαυτών, με την κυβέρνησή τους. Σ’ αυτές όμως έχουμε ταύτιση των ορίων τους με το εθνικό κράτος, που απλά διαθέτουν και κάποιες κοινότητες στη διασπορά. Για τον ελληνισμό το πράγμα διαφέρει και μάλιστα πάρα πολύ.

Ας ενθυμηθούμε για παράδειγμα, τον προβληματισμό και την αγωνία μας στην πρόσφατη περιπέτεια του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.

Τις νέες αυτές σχέσεις πολιτείας και εκκλησίας καλούμαστε να τις μελετήσουμε σε συνάρτηση με τη νέα πραγματικότητα της Ευρώπης των πολιτισμών και της κοινωνίας των πολιτών. Την ίδια όμως περίοδο, στην ελληνική επικράτεια, ένα τμήμα, ένα μέρος της κοινωνίας των πολιτών, αριθμητικά καθόλου ευκαταφρόνητο, το αντίθετο μάλιστα, θέλει ή θα θέλει και τούτο όλοι συμφωνούμε πως είναι αναφαίρετο δικαίωμα του, να αυτοπροσδιορίζεται μέσα από την ορθόδοξη εκκλησία. Να συστοιχίζεται, να συνυπάρχει και να πορεύεται με όλα και με όσα συγκροτούν την πνευματική παρακαταθήκη και την πολιτιστική παράδοση της ορθόδοξης κατ’ ανατολάς εκκλησίας, με κέντρο αναφοράς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Το εθνικό μας κράτος, από την αρχή της συγκρότησης του, έθεσε υπό την κυριαρχία του και τον έλεγχό του την εκκλησία, γιατί η εκκλησία εξέφραζε τη λαϊκή συνείδηση. Στο Σύνταγμα της Επιδαύρου το 1822 προσδιορίζονται Έλληνες «όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικράτειας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν». Η μεγάλη συμμετοχή του λαού, που συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας, στις μείζονες εκκλησιαστικές γιορτές, Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Ανάσταση, όπως και στα μεγάλα προσκυνήματα ή πανηγύρια, επέβαλαν στο κράτος από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του, την ανάγκη του ελέγχου της εκκλησίας μέσα από πολιτειοκρατικά συστήματα. Και αυτό δεν είναι φαινόμενο μόνο ελληνικό. Το κράτος θα πάρει εκτάσεις και η εκκλησία θα τις παραχωρήσει, χωρίς να έχει τις περισσότερες φορές άλλη επιλογή. Η τακτική αυτή δρομολογείται στο πλαίσιο μιας, κυρίως θεωρητικής, συνύπαρξης. Ουσιαστικά τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο έχει η πολιτεία, που πέρασε από τη πολιτειοκρατία στη συναλληλία, ενώ σήμερα με τον εκδημοκρατισμό της, ομιλούμε πλέον και οι δύο πλευρές για τους διακριτούς ρόλους εκκλησίας – πολιτείας.

Μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση, με τα νέα δεδομένα των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, όπου το Κράτος της κοινωνίας πλέον των πολιτών, αποκτά ένα νέο ρόλο, η ορθόδοξη εκκλησία στην ελληνική επικράτεια θα συγκροτεί πολυάριθμο και δυναμικό κοινωνικό μέγεθος. Τα μέλη της θα θέλουν και θα έχουν πιστεύουμε το δικαίωμα, να εκκλησιάζονται, να βαπτίζονται, να τελούν τις ακολουθίες τους και να μετέχουν στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή της. Δικαιούνται να έχουν τους ναούς τους, να ανακαινίζουν τα μοναστήρια τους και τις εκκλησίες τους ή να κτίζουν νέες.

Να έχουν τους θρησκευτικούς λειτουργούς, για τη μισθοδοσία των οποίων η εκκλησία παραχώρησε στο κράτος τα δύο τρίτα της περιουσίας της. Να έχει η εκκλησία, ως κοινότητα ορθοδόξων πολιτών, την ελευθερία και τη δυνατότητα για τη διαφύλαξη χάριτι Θεού της πολιτιστικής ταυτότητας και της πνευματικής παρακαταθήκης, που βιώνει ως προσωπική και συλλογική εμπειρία , γιατί η εκκλησία είναι το σώμα του ζώντος Χριστού, που πορεύεται στον Κόσμο για είκοσι και πλέον αιώνες, εν μέσω των πολλών και ποικίλων περιπετειών της ιστορίας.

Η διαφύλαξη και η συνέχεια του πολιτισμού προϋποθέτουν οικονομικούς πόρους. Η δωρεάν λειτουργία των σχολών βυζαντινής μουσικής και αγιογραφίας στη μητρόπολη μας επιβάλλει ένα σοβαρό χρηματικό ποσόν, όπως και η δημιουργία των χώρων που θα στεγάσουν τους μαθητές. Συνεπώς είναι απαραίτητη για την ορθόδοξη εκκλησιαστική κοινότητα του 21ου αιώνα, τουλάχιστον η εναπομείνασα περιουσία, μοναστηριακή ή άλλη, μεγάλο μέρος της οποίας το κράτος έλαβε σε εποχή που ο ρόλος του και ο προορισμός, αλλά και οι σχέσεις του με την εκκλησία ήταν διαφορετικές.

Με συνακόλουθη, βέβαια, τη χρηστή διαχείριση της.

Στον αιώνα μας σύνολες οι πολιτικές δυνάμεις, για να είναι συνεπείς προς τις διακηρύξεις τους, καλούνται να σεβαστούν την εκκλησία, ως πορευόμενη κιβωτό μοναδικής πνευματικής παρακαταθήκης και πολιτιστικής παράδοσης στην παγκόσμια κοινότητα. Σκοπός και προορισμός της πορείας αυτής είναι η αποκάλυψη του μυστηρίου του Θεού στον άνθρωπο, μέσα από τη λειτουργική, μυστηριακή και κοινωνική ζωή της ορθόδοξης κοινότητας. Με όλα τα συνακόλουθα για την πολιτεία οφέλη.

*Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου Καστελλίου, καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Πηγή:http://psaltiri.blogspot.com/2010/03/21.html

 Η Κυριακή προσευχή, το «Πάτερ ημών», είναι σαν κάποιο νοητό καράβι, όπου σαν μπαρκάρεις δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, γιατί θα σε οδηγήσει με ασφάλεια στον παράδεισο.

Η πλώρη αυτού του μυστικού καραβιού είναι οι δυο πρώτες λέξεις : «Πάτερ ημών». Ο Χριστός μας έμαθε ν’ αποκαλούμε πατέρα μας το Θεό. Δεν απευθυνόμαστε, λοιπόν, μονάχα στον Δίκαιο και τον Άγιο, αλλά με το χάρισμα της υιοθεσίας που πήραμε με τη μεσολάβηση του Ιησού, έχουμε να κάνουμε με ένα Θεό που πριν από κάθε άλλο είναι για μας πατέρας, γεμάτος οικτιρμούς και αγάπη. Η πλώρη αυτή είναι στραμμένη πάντα κατά εκεί, στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα. Πότε υψώνεται και πότε βυθίζεται στη φουρτούνα των περιστάσεων, αλλά δεν ξεστρατίζει από την κατεύθυνση, που εμπνέει η γνώση πως ο Θεός είναι πατέρας μας! Χωρίς αυτή τη γνώση, χωρίς αυτή την παρρησία, χωρίς αυτή την αμετάθετη βεβαιότητα, θ’ αρμενίζαμε μάταια πάνω στο πέλαγος της ευσέβειας.

Στο πλάι της πλώρης κρέμεται έτοιμη η άγκυρα της ελπίδας, η φράση; «ο εν τοις «ουρανοίς». Δεν έχουμε εδώ κάτω «μένουσαν πόλιν». Το μακάριο αραξοβόλι βρίσκεται πέρα από τον επίγειο βίο, στην άνω Ιερουσαλήμ, όπου, καθώς λέγει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, θα κατοικήσουν τα έθνη των σωσμένων και που το δάπεδο της είναι από μάλαμα διάφανο. Σε αυτό το λιμάνι που έχει νερά από φως, από το φως της θείας δόξας, θα αγκυροβολήσουμε.

«Αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης». Να και τα τρία μεγάλα πανιά που σπρώχνουν αυτό το νοητό καράβι. Τα κολπώνει το Πνεύμα το Άγιο που φυσά δυνατά και βίαια και εμπνέει τους τρεις αυτούς πόθους, που ο Κύριος μας δίδαξε και μας φύτεψε.

Ο πρώτος πόθος: Να δοξαστεί το άγιο όνομα του Θεού. Να αγιαστεί στα χείλη και στις καρδιές των ανθρώπων, που βρίσκονταν κάτω από την κατάρα του Αδάμ και που ο καινούργιος Αδάμ τους ελευθέρωσε μέσα στο Πνεύμα.

Ο δεύτερες πόθος : Να έρθει η βασιλεία του Θεού. Να ενθρονιστεί ο Χριστός στις ψυχές και να ποιμάνει με το σιδερένιο σκήπτρο της Αλήθειας τους λαούς, καταισχύνοντας τους ισχυρούς της γης, όπως έψαλλε και ο Δαβίδ.

Ο τρίτος πόθος: Να αποκατασταθεί η θεοπήγαστη αρμονία ανάμεσα στα άνω και τα κάτω, με το να πάρουν τα κάτω το καθεστώς των άνω. όπου ένας νόμος υπάρχει και μια αγαλλίαση: το θέλημα του Θεού.

Το σκαρί δε του μυστικού τούτου καραβιού είναι τα παρακάτω λογία: «Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον». Ένα σκαρί καμωμένο από τα απαραίτητα σωματικά αγαθά. Πανάλαφρο και αμέριμνο. Αλλά ίσο λεπτό και αν ήτανε το σκάφος αυτό, θα βούλιαζε πριν ακόμα ξεκινήσει, χωρίς την παρακάτω θερμή αίτηση . «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Γιατί έχοντας το φοβερό φορτίο των πταισμάτων, και μην αδειάζοντάς το με τη μετάνοια και τη χάρη του Θεού, ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα προς τη σωτηρία, μα απεναντίας ούτε και να σταθεί πάνω στην ευσέβεια μπορεί. Αλλά χάνεται στους βυθούς της απώλειας. Για ν’ ανακουφιστεί απ’ αυτό το βάρος πρέπει δύο πράγματα να κάνει: Να συγχωρέσει τους αδελφούς του και να ζητήσει από το Θεό να συγχωρεθεί και ο ίδιος.

Και κάτι άλλο όμως χρειάζεται, που είναι και το σπουδαιότερο. Η εγκατάλειψη στο Θεό, που Αυτός μονάχα μπορεί να κυβερνήσει ένα τέτοιο καράβι. Αυτός πρέπει νάχει στα χέρια Του το τιμόνι, γιατί αλλιώς, αν ο χριστιανός βασιστεί στον εαυτό του, είναι αδύνατο να ξεφύγει τις ξέρες που έσπειρε ο διάβολος κάτω από την καρίνα κι όπου θα τσακιστεί. Αυτή τη σημασία έχουν τα λόγια : «Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρα­σμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού».

Και να τέλος και η ομορφοστόλιστη πρύμη, η δοξολογία με την οποία τελειώνει η Κυριακή προσευχή : « ότι σου έστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα».

(Βασ. Μουστάκης. «Κιβωτός-Απάνθισμα»)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 «Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

Συχνὰ οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου λένε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει δύναμη καὶ ἐξουσία καὶ μπορεῖ νὰ ἐπηρεάζει τὶς ἑκάστοτε κυβερνήσεις. Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ διαμορφώνεται, ὅταν τυχαίνει κάποιος Ἀρχιεπίσκοπος νὰ εἶναι πολυπράγμων καὶ νὰ θορυβεῖ προκειμένου νὰ ἱκανοποιεῖ τὸ φοβερὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας του. Κατὰ περιόδους ὑπῆρξαν ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες, ποὺ ἐπέλεξαν τὴν κοσμικὴ ἐξουσία καὶ πρωτοστάτησαν σὲ διάφορα πολιτικὰ γεγονότα. Οἱ περιπτώσεις αὐτὲς δὲν εἶναι παραδείγματα πρὸς μίμησιν.

Ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς.μιλάει στοὺς μαθητές του γιὰ τὴ δική του ἐξουσία, ἡ ὁποία δὲν ἔχει καμιὰ ὁμοιότητα μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία. «Ξέρετε ὅτι αὐτοί, ποὺ θεωροῦνται ἡγέτες τῶν ἐθνῶν ἀσκοῦν ἀπόλυτη ἐξουσία πάνω τους, καὶ οἱ ἄρχοντές τους τὰ καταδυναστεύουν. Σ᾽ ἐσᾶς ὅμως δὲν πρέπει νὰ συμβαίνει αὐτό, ἀλλὰ ὅποιος θέλει νὰ γίνει μεγάλος ἀνάμεσά σας πρέπει νὰ γίνει ὑπηρέτης σας・ καὶ ὅποιος ἀπὸ σᾶς θέλει νὰ εἶναι πρῶτος πρέπει νὰ γίνει δοῦλος ὅλων. Γιατὶ καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου δὲν ἦρθε γιὰ νὰ τὸν ὑπηρετήσουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετήσει καὶ νὰ προσφέρει τὴ ζωή του λύτρο γιὰ ὅλους».

Ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε κοσμικὴ ἐξουσία, τὴν ἀρνήθηκε ἐπιμόνως. Μάλιστα πολλὲς φορὲς ἔκρινε μὲ αὐστηρὸ καὶ σκληρὸ τρόπο τοὺς ἄρχοντες τῆς ἐποχῆς του, ἰδίως ἐκείνους, ποὺ μὲ ὑποκριτικὸ τρόπο παραπλανοῦσαν τὸ λαὸ καὶ τὸν κρατοῦσαν ὑποτελή. Ἡ ἀγάπη του πρὸς τοὺς καλοπροαίρετους ἁπλοὺς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ ἦταν ἡ μεγάλη του δύναμη, ἡ ὁποία δὲν καταδυνάστευε κανέναν. Ὁ Χριστὸς θεωροῦσε μεγάλον αὐτόν, ποὺ ὑπηρετοῦσε τὸ λαό, χωρὶς νὰ ἀποβλέπει σὲ τίποτα ἰδιοτελές, χωρὶς νὰ θέλει νὰ γίνει ἄρχοντας γιὰ νὰ τὸν ὑπηρετοῦν οἱ ἄλλοι. Ἀντίθετα, νὰ εἶναι ὑπηρέτης ὅλων, δοῦλος ὅλων, ἄνθρωπος ἕτοιμος γιὰ κάθε θυσία. Ὅπως ὁ ἴδιος, ποὺ «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι» κι ἔχυσε στὸ Σταυρὸ τὸ Αἷμα Του γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 12/3/2010

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/2010/03/blog-post_6622.html

 Σκέψεις του π. Antony Bloom: “Στο φως της κρίσης του Θεού” .

Η σημερινή Κυριακή Ε’ Νηστειών, σηματοδοτεί την ολοκλήρωση της δεύτερης περιόδου του Τριωδίου. Οι πρώτες τέσσερις Κυριακές προ της Σαρακοστής, μας εισαγάγουν στις αρετές, την ταπείνωση, την μετάνοια, την αγάπη και την υπακοή στο θέλημα του Θεού, ως στόχους της πνευματικής μας πορείας.

Η δεύτερη περίοδος, με τις Κυριακές της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μας εισάγει στο νόημα της παρουσίας μας στην Εκκλησία, με την προβολή της Ορθοδοξίας όχι ως φολκλορικού είδους ή μαγικής πίστης, αλλά ως τρόπου ζωής Με την μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος μας μιλά για τον Θεό ως Φως και θέτει ως απώτερο στόχο της πνευματικής μας πορείας την κοινωνία με το Φως. Με την ανάδειξη του Σταυρού, ως κορυφαίου σημείου χαρμολύπης, αλλά και υπόμνησης ότι η ζωή μας χρειάζεται να περάσει από την υπακοή στο θέλημα του Θεού, από την τήρηση των εντολών του, από το Πάθος για να έρθει η Ανάσταση. Με την παρουσία της μορφής του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακας, ο οποίος μας θυμίζει την ασκητική παράδοση της αγάπης, και της προσευχής, ως τρόπου κοινωνίας με το Θεό και ως διαρκούς πρότασης της Εκκλησίας στον κόσμο.

Ο δεύτερος κύκλος κλείνει σήμερα με την αναφορά της Εκκλησίας μας στο πρόσωπο της Oσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Στο πρόσωπο της Αγίας συγκρούονται δύο τρόποι ζωής, ο τρόπος της αμαρτίας και ο τρόπος της μετάνοιας, ο τρόπος της αυτονόμησης του ανθρώπου από το Θεό και της παράδοσής του στην φιληδονία, την φιλαυτία και την φιλοδοξία, και ο τρόπος της ανταπόκρισης του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού, η εγκατάλειψη στη χάρη Του.

Ο Ζωσιμάς λοιπόν αναζητώντας στη έρημο κάποιον ασκητή, ο οποίος θα τον ωφελούσε πνευματικά και θα του απαντούσε στην αγωνία του για το τέλειο, συναντά την Οσία, η οποία επί πολλά έτη ζούσε εκεί και είχε αποκτήσει όλα τα πνευματικά εκείνα χαρίσματα που ο Θεός προσφέρει σε όσους τον αγαπούν.

Πατρίδα της η Αίγυπτος. Δώδεκα ετών έρχεται στην Αλεξάνδρεια και επί 17 έτη θα ζήσει ως πόρνη. Κάποτε βλέπει ανθρώπους να ετοιμάζονται να πάνε στα Ιεροσόλυμα για την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ταξιδεύει μαζί τους, όχι για να προσκυνήσει, αλλά για να αμαρτήσει. Φτάνει στον Ναό της Αναστάσεως και στην πόρτα μια δύναμη την εμποδίζει να εισέλθει. Εκεί συναισθάνεται την ακαθαρσία των έργων της, αρχίζει να κλαίει και να θρηνεί, βλέπει την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, της ζητά να την αφήσει να χαιρετήσει το Ξύλο του Σταυρού και της υπόσχεται ότι θα εγκαταλείψει τον κόσμο και την αμαρτία.

Πραγματικά, η Παναγία από τότε καθοδηγεί τα βήματά της στην έρημο του Ιορδάνη. 47 ολόκληρα χρόνια περνά εκεί. Τα πρώτα 17 χρόνια βασανίζονταν από έναν ακατάπαυτο πόλεμο, τον οποίο ξεπέρασε με την διαρκή επίκληση της Υπεραγίας Θεοτόκου και την εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Κατόπιν, μπόρεσε και υπερέβη την ανθρώπινη φύση και τις ανάγκες της, χάρις στη διαρκή κοινωνία με το Χριστό.

Η Οσία ζητά από τον Άγιο να επιστρέψει τον επόμενο χρόνο την Μεγάλη Πέμπτη να την κοινωνήσει. Ο Αββάς έρχεται, την βλέπει να περπατά πάνω στα νερά του Ιορδάνη, την κοινωνεί και η Αγία του ζητά να έρθει πάλι τον επόμενο χρόνο. Ο Αββάς έρχεται, την βρίσκει αναπαυμένη εν Κυρίω, την ίδια ημέρα που μετάλαβε των αχράντων Μυστηρίων. Ένα λιοντάρι τον βοηθά να ανοίξει τον λάκκο και να θάψει την Οσία, της οποίας τον βίο διηγήθηκε στους μοναχούς της Μονής του και ο οποίος παρέμεινε στην συνείδηση της Εκκλησίας ως ακριβές υπόδειγμα μετανοίας, αλλά και μοναδικής αλλαγής τρόπου ζωής.

Αδελφοί μου!

Πόσες φορές έχει συμ¬βεί να χτυπήσουμε και εμείς την πόρτα του Θεού με τον ίδιο τρόπο που επιχείρησε και η Μαρία να μπει στον χώρο της Παρουσίας Του; Πόσες φορές προσπαθήσαμε να προσευχηθούμε, να Τον πλησιάσουμε εν σιωπή; Πόσες φορές λαχταρήσαμε τον Θεό και πόσες φορές νιώσαμε ότι ανάμεσα στην προσευχή μας και σ’ Αυτόν, ανάμεσα στη σιωπή μας και σ’ Αυτόν, ανάμεσα στη λαχτάρα μας και σ’ Αυτόν υπήρχε ένα εμπόδιο που δεν μπορούσαμε να υπερπηδήσουμε; …

Αλλά και πόσες φορές έχει χτυπήσει ο Θεός την πόρτα της καρδιάς μας! Θυμάστε τη φράση από την Αποκάλυψη: «Ιδού ίσταμαι επί την θύραν και κρούω…». Πόσες φορές με τα λόγια του Ευαγγελίου, με τα γεγονότα της ζωής μας, με τις αδύναμες νεύσεις τής ψυχής μας, μ’ έναν ψίθυρο του Αγίου Πνεύματος, με όλους τους τρόπους που ο Θεός μεταχειρίζεται για να μας πλησιάσει- πόσες άραγε φορές δεν έχει χτυπήσει αυτή τη θύρα και πόσες φορές εμείς αποφασίσαμε ότι θα παραμείνει κλειστή! Ή απλώς δεν φροντίσαμε να ανοίξει, διότι ήμασταν απασχολημένοι εκείνη τη στιγμή με πράγματα σημαντικότερα για μάς από τη δική Του παρουσία που ερχόταν να μας διακόψει και να μας ενοχλήσει! Και πόσες φορές αρνηθήκαμε να μην ανοίξουμε αυτή την πόρτα, επειδή ο ερχομός του Κυρίου θα σήμαινε το τέλος κάποιων πραγμάτων που ήταν πολύτιμα και μετρούσαν για μας… Και η πόρτα μας ήταν κλειστή στο πρόσωπο Του ακριβώς με τον ίδιο τρόπο πού όλες οι πόρτες ήταν κλειστές στο πρόσωπο τής Μητέρας Του και του Ιωσήφ τη νύχτα της Γεννήσεως…

Η Μαρία η Αιγυπτία, αντιμέτωπη με την απουσία του Θεού, με την άρνηση Του να της επιτρέψει να εισέλθει στον χώρο της Παρουσίας Του, αντιμέτωπη με μία κλειστή πόρτα μέσα της, ένιωσε άτι, αν δεν άνοιγε η πόρτα αυτή, όλα ήταν μάταια. Και αποστράφηκε καθετί που στεκόταν ανάμεσα σ’ αυτήν και στον Θεό, ανάμεσα σ’ αυτήν…

Μήπως δεν είναι αυτό ένα παράδειγμα, μια κλήση, μια εικόνα του τι θα μπορούσε να είναι ή ζωή τού καθενός μας; Μα ίσως και να πούμε: «Ναι, αυτό ίσχυε για εκείνην που ήταν μία μέλλουσα άγια…». Καθένας όμως από μας έχει προσκληθεί να επικοινωνεί με το Θεό με τέτοιο τρόπο, ώστε ο Θεός και εμείς να μπορούμε να γινόμαστε ένα…! Αυτή είναι η κλήση μας• μπορεί αυτό να επιτευχθεί με μόνες τις δικές μας δυνάμεις; Όχι, δεν μπορεί. Αλλά μπορεί να το κατορθώσει ο Θεός μέσα μας μόνον αν στραφούμε σ’ Αυτόν με όλη μας τη διάνοια, όλη την καρδιά και όλη την προσδοκία μας, αποφασιστικά. Ναι, χρειάζεται αποφασιστικότητα, και λαχτάρα, παθιασμένη, απελπισμένη λαχτάρα… Και τότε… τότε όλα γίνονται δυνατά. Ο απόστολος Παύλος ζήτησε από το Θεό δύναμη για να εκπληρώσει την αποστολή του, και ο Κύριος του είπε, «Αρκεί σοι η χάρις μου. Η γάρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται…» Και στο τέλος της ζωής του, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του, ο Παύλος, είπε: «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ»…

Είμαστε τόσο αδύναμοι! Αδελφοί μου!

Αλλά και πόση ελπίδα και έμπνευση μπορούμε να αντλήσουμε από κάθε Άγιο, στο πρόσωπο του οποίου ξεδιπλώθηκαν και τελειώθηκαν η δόξα, η δύναμη, η νίκη, η ίδια η ζωή!

Ας εμπνευσθούμε λοιπόν για άλλη μια φορά από αυτά πού ακούμε, από αυτά πού αντλούμε από το Ευαγγέλιο, τη Θεία Κοινωνία, την προσευχή, τη σιωπή και την παρουσία του Θεού. Και ας κάνουμε ένα ακόμη βήμα μπροστά προς τη θέα της αγάπης Του, που θα φανερωθεί τη Μ. Εβδομάδα, στα τελευταία βήματα προς το Γολγοθά, με την τελική νίκη της Σταυρωμένης Αγάπης και της Αναστάσεως.

Πηγή:http://ntprodromoy.blogspot.com/2010/03/blog-post_19.html