Περί τους 300 μπλόγκερ έχουν διαπιστευτεί το τελευταίο διάστημα στο υπουργείο Παιδείας και ορισμένοι από αυτούς ήδη άρχισαν να λαμβάνουν την ίδια ενημέρωση με τους περίπου πενήντα συντάκτες των παραδοσιακών ΜΜΕ.

Θέση στο ισοζύγιο πληροφόρησης του πολίτη θα έχουν και επισήμως τα εκατοντάδες μπλογκ που κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια το Διαδίκτυο Θέση στο ισοζύγιο πληροφόρησης του πολίτη θα έχουν και επισήμως τα εκατοντάδες μπλογκ που κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια το Διαδίκτυο *Η ανταπόκριση των ιστολόγων στη σχετική πρόσκληση του υπουργείου, που έγινε την περασμένη εβδομάδα, δεν είναι αμελητέα. Αυτό που μένει να αποδειχτεί είναι σε ποιο βαθμό η διαδικτυακή κοινωνία των πολιτών θα αξιοποιήσει την πρόσβαση στην επίσημη πληροφόρηση του υπουργείου, αλλά και πώς το υπουργείο θα ανταποκριθεί στις επιπλέον απαιτήσεις των ιστολόγων που θα αποφασίσουν να εμβαθύνουν σε ορισμένα θέματα, ζητώντας επιπλέον στοιχεία σε ρόλο ρεπόρτερ.

*Το υπουργείο Παιδείας είναι το πρώτο που εισάγει το θεσμό των διαπιστευμένων μπλόγκερ στην Ελλάδα, ακολουθώντας αντίστοιχα παραδείγματα κρατών με αναπτυγμένη διαδικτυακή κουλτούρα. Τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ, σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες αλλά ακόμη και σε άλλες όπως η Ινδία, ιστολόγοι διαπιστεύονται σε επίσημους φορείς αλλά και πηγές και τα μπλογκ τους απολαμβάνουν όλο και ευρύτερη αναγνώριση ως νομικά αποδεκτά μέσα ενημέρωσης.

Εγείρονται βέβαια και ζητήματα άλυτα μέχρι σήμερα, όπως η νομική κάλυψη που μπορεί να έχει ένας ιστολόγος σε σχέση με την αντίστοιχη του δημοσιογράφου, π.χ. όταν επικαλείται την ανωνυμία της δικής του πηγής.

*«Στο υπουργείο Παιδείας ξεκινάμε από το δεδομένο και την υπόθεση ότι τα μπλογκ μπορούν να είναι και δημοσιογραφία στο βαθμό που κάνουν ρεπορτάζ και διαχειρίζονται δημόσια πληροφορία από ένα δημόσιο φορέα.

»Μπορούν να λειτουργήσουν σαν πολλαπλασιαστές της δημόσιας πληροφορίας στην οποία έχουν πρόσβαση και τα θεωρούμε σοβαρό κομμάτι στο ισοζύγιο της πληροφόρησης του πολίτη», εξηγεί ο Γ. Μαστρογεωργίου, μέλος της ομάδας που διαχειρίζεται τις διαδικτυακές δράσεις του υπουργείου Παιδείας (λογαριασμούς στο Facebook και στο youtube αλλά και εκδηλώσεις όπως η πρόσφατη συζήτηση της υπουργού Αννας Διαμαντοπούλου με μαθητές, που μεταδόθηκε ζωντανά στο Διαδίκτυο, στην οποία συμμετείχαν και πολίτες με ερωτήσεις μέσω twitter).

Στην ένσταση που διατυπώθηκε από ορισμένους μπλόγκερ ότι το υπουργείο θα μπορούσε απλώς να αναρτά όλες τις πληροφορίες στην ιστοσελίδα του ώστε να τις βρίσκει οποιοσδήποτε, διαπιστευμένος ή μη, ο Γ. Μαστρογεωργίου απαντά ότι η διαπίστευση δεν θα περιοριστεί στις ανακοινώσεις: «Σε δεύτερο στάδιο, διαπιστευμένοι μπλόγκερ ανάλογα με την θεματική των μπλογκ τους θα μπορούν να έρχονται και προσωπικά σε συνεντεύξεις τύπου και να ζητούν επιπλέον πληροφορίες».
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑ

Διαβάζω στην Ελευθεροτυπια:

Ενα πανθομολογούμενο «τίποτα» αποδεικνύεται το περίφημο πρόγραμμα «Ψηφιακή Τάξη» με τα εκπαιδευτικά λάπτοπ που μοιράστηκαν φέτος στους μαθητές της Α’ γυμνασίου.

*Καθηγητές και μαθητές αξιοποιούν ελάχιστα τις δυνατότητες της τεχνολογίας που έχουν στα χέρια τους, καθώς η κίνηση αυτή δεν εντάχθηκε σε κανένα ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό σχέδιο. Επιπλέον, κανείς έως τώρα δεν έχει φροντίσει να διασφαλίσει την ενεργοποίηση των φίλτρων ελέγχου που απαιτούνται για την πλοήγηση των 13χρονων στο Διαδίκτυο.

*Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, τα πρωτάκια του γυμνασίου διαπίστωσαν ότι τα γυαλιστερά τους λάπτοπ δεν συνοδεύονταν από κάτι ιδιαίτερο, παρά μόνο από την ηλεκτρονική εκδοχή της ύλης που ήδη είχαν σε χαρτί. Τουλάχιστον για φέτος, η χρήση αυτής της ύλης δεν μπορεί να γίνει παρά σε ελάχιστα μαθήματα (μαθηματικά, φυσική, χημεία, βιολογία, γεωγραφία, ιστορία) και μόνο αν δηλώσουν εθελοντικά ενδιαφέρον οι διδάσκοντες.

*Στον υπολογιστή κάθε μαθητή έπρεπε να είναι εγκατεστημένο και λογισμικό, με ευθύνη των προμηθευτών (από καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών μέχρι και σουπερμάρκετ), οι οποίοι εισέπραξαν τα κουπόνια των 450 ευρώ ανά μαθητικό λάπτοπ αλλά δεν παρέχουν πάντα την απαραίτητη υποστήριξη.

Οι καθηγητές Πληροφορικής καταγγέλλουν -με τη συμπαράσταση της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης- ότι σε πολλές περιπτώσεις υποχρεώνονται να εγκαταστήσουν εκείνοι τα συγκεκριμένα λογισμικά. Οσο για τους εκπαιδευτικούς των «ψηφιακών τάξεων», αναφέρουν ότι οι μαθητές τους αναζητούν στους ίδιους την τεχνική υποστήριξη που δεν βρίσκουν αλλού για προβλήματα που βγάζουν τα λάπτοπ.

*Τα πιο ουσιαστικά παράπονα, όμως, διατυπώνονται επί του εκπαιδευτικού περιεχομένου. «Το υλικό που έχουμε στα χέρια μας δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα. Οποιος ενδιαφέρεται, ψάχνει μόνος του και βρίσκει προγράμματα ή ασκήσεις που μπορεί να χρησιμοποιήσει για το μάθημά του. Κάποιοι καθηγητές ανταλλάσσουν υλικό σε φόρουμ και σε μπλογκ», εξηγεί ο φιλόλογος Κ. Τσέλιος. «Για την Ιστορία, που διδάσκω εγώ, έχω βρει μεταξύ άλλων ένα πρόγραμμα με το οποίο φτιάχνω σταυρόλεξα με λέξεις από το μάθημα και τις βάζω σαν ασκήσεις στην τάξη».

*Το φιλότιμο του κάθε εκπαιδευτικού, αργά ή γρήγορα προσκρούει σε δύο σημαντικά κενά του προγράμματος: τη μη σύνδεση των μαθητικών λάπτοπ μ’ ένα σχολικό ασύρματο δίκτυο και το γεγονός ότι δεν έχουν εξασφαλιστεί άδειες χρήσης περισσότερων προγραμμάτων.

Υπάρχουν, για πράδειγμα, εκπαιδευτικά προγράμματα που διατίθενται στις ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες των σχολείων, αλλά οι καθηγητές δεν ξέρουν αν έχουν δικαίωμα να τα εγκαταστήσουν στους μαθητικούς υπολογιστές, καθώς προστατεύονται από περιορισμούς χρήσης. Κάποια άλλα προγράμματα που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει online, για την ώρα είναι άχρηστα, αφού δεν υπάρχει σύνδεση.

*Η σκέψη που είχε εκφραστεί όταν σχεδιαζόταν το πρόγραμμα «Ψηφιακή Τάξη», να στηθούν μικρά σχολικά ασύρματα δίκτυα σε κάθε σχολείο, θα απαιτούσε υποδομές που τα εμπλεκόμενα υπουργεία φαίνεται πως δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν. Υπολογίζεται πως θα χρειαζόταν να διατεθεί μία οπτική ίνα για κάθε σχολείο, ώστε να μπορούν να συνδεθούν ταυτοχρόνως 100-200 μαθητικοί υπολογιστές. Σήμερα όλα τα σχολεία μπορούν να έχουν μέχρι 10 υπολογιστές συνδεδεμένους στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο (www.sch.gr).

Η ενδεχόμενη σύνδεση με το συγκεκριμένο δίκτυο θα εξασφάλιζε φιλτράρισμα της πρόσβασης σε ιστοσελίδες ακατάλληλες για ανηλίκους. Είναι κάτι που δεν αποκλείται να γίνει στο μέλλον. Για την ώρα, το απαραίτητο φιλτράρισμα είναι στο χέρι του ίδιου του μαθητή ή του γονέα.

«Επειδή, όμως, οι περισσότεροι γονείς δεν έχουν γνώσεις υπολογιστών, τελικά το λογισμικό αυτό δεν ενεργοποιείται, όπως διαπιστώνουμε από τα μαθητικά λάπτοπ που έφτασαν στα χέρια μας», αναφέρει η Βερόνικα Σαμαρά, εκπρόσωπος του saferinternet.gr, φορέα αρμόδιου για την ασφαλή χρήση του Διαδικτύου.

«Εχουμε επισημάνει αυτό το πρόβλημα από τον Νοέμβριο, αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Περιμένουμε τον ορισμό ειδικού γραμματέα στο υπουργείο Παιδείας που θα ασχοληθεί με το θέμα, καθώς μετά την έγκριση της δαπάνης από τη γ.γ. Ψηφιακού Σχεδιασμού του υπουργείου Οικονομικών, δεν μπορούμε να εντοπίσουμε σε ποιον μετατέθηκε η αρμοδιότητα για το πρόγραμμα».

Η νόσος Λου Γκέριγκ προκαλεί τη σταδιακή εκφύλιση των μυών, χωρίς όμως να επηρεάζει συνήθως τις νοητικές λειτουργίες και σχεδόν πάντα οδηγεί προοδευτικά στον θάνατο και μάλιστα σχετικά γρήγορα- μέσα σε δύο με πέντε χρόνια από την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων. Ο διάσημος αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ (φωτό δεξιά) είναι ωστόσο ένα από τα θύματα της νόσου που έχει καταρρίψει όλα τα ρεκόρ επιβίωσης, αφού ζει με την πλάγια μυατροφική σκλήρυνση (ΑLS) τα τελευταία 35 χρόνια. Η ασθένεια μπορεί να προσβάλει οποιονδήποτε ενήλικο. Πήρε το όνομά της από τον παίκτη του μπέιζμπολ Λου Γκέριγκ που απεβίωσε απ΄ αυτήν το 1941.  TANEA

Οσο ανεβαίνει ο υδράργυρος, τόσο εξασθενεί το ανοσοποιητικό μας σύστημα! Επανεμφάνιση ξεχασμένων στην Ευρώπη ασθενειών, επιδρομές κουνουπιών και άλλων εντόμων που μεταφέρουν μολυσματικές ασθένειες, αύξηση καρδιοπαθειών και δερματοπαθειών, νεκροί από πλημμύρες και φωτιές, ακόμα και απειλή στειρότητας. Ολες αυτές οι επικίνδυνες για την υγεία μας καταστάσεις έχουν κοινό παρανομαστή: κλιματική αλλαγή! Μπορεί οι πολιτικοί και οι άλλοι εκπρόσωποι των μεγάλων συμφερόντων να μην έκαναν την αναγκαία τομή στην Κοπεγχάγη, αλλά οι επιστήμονες φέρνουν στο φως ολοένα και περισσότερες (και πιο πολύπλευρες) αρνητικές συνέπειες της ανισορροπίας του κλίματος.

«Η επιβάρυνση της ανθρώπινης υγείας από την κλιματική αλλαγή είναι ήδη εδώ», τονίζει στην «Κ» η κ. Πολυξένη Νικολοπούλου – Σταμάτη, αναπλ. καθηγήτρια στην Ιατρική Αθηνών και υπεύθυνη του πετυχημένου μεταπτυχιακού προγράμματος «Περιβάλλον και Υγεία». Σε συνεργασία με τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη βδομάδα μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα, που αποσκοπούσε στη διεπιστημονική προσέγγιση της σχέσης κλιματικών αλλαγών, υγείας και νομικής προστασίας.

Ποιες είναι όμως οι επιπτώσεις; «Οι μεταβολές της θερμοκρασίας συμβάλλουν σε αυξημένη νοσηρότητα και θνησιμότητα. Οι όλο και συχνότεροι καύσωνες έχουν αποδειχθεί πολύ επικίνδυνοι, καθώς προκαλούν θρομβώσεις, απώλειες ηλεκτρολυτών και πλάσματος», σημειώνει η κ. Νικολοπούλου. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο καθηγητής κ. Χρ. Ζερεφός υπογράμμισε στην ημερίδα ότι «καύσωνες σαν αυτούς που έπληξαν την Ευρώπη το 2003, θα θεωρούνται σε μερικές δεκαετίες δροσιά»!

Επιπλέον, η αύξηση της θερμοκρασίας σε συνδυασμό με αυξημένη υγρασία επιτρέπει σε παθογόνους μικροοργανισμούς, που δεν έπρεπε να εμφανίζονται σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, να αναπτύσσονται. «Πρόσφατη είναι η εμφάνιση πολλών κρουσμάτων εγκεφαλίτιδας στη Νέα Υόρκη. Η ελονοσία, ο δάγκειος και ο κίτρινος πυρετός, αποτελούν νοσήματα που μεταδίδονται από έντομα, που παλιότερα δυσκολεύονταν να επιβιώσουν στο γεωγραφικό πλάτος της Ευρώπης. Σήμερα, η αλλαγή κλίματος τα κάνει να αισθάνονται άνετα…», λέει η κ. Νικολοπούλου. Αλλά και οι αλλεργίες αυξάνονται (η μέση περίοδος ανθοφορίας αλλεργιογόνων φυτών έχει αυξηθεί κατά 10-11 μέρες σε σχέση με 30 χρόνια πριν), όπως και το άσθμα. «Συνολικά εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα», υπογραμμίζει η καθηγήτρια της Ιατρικής. Επιπλέον, η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας της κατώτερης ατμόσφαιρας αυξάνει το «κακό» όζον του φωτοχημικού νέφους, ενισχύοντας τα προβλήματα του αναπνευστικού. Αλλά και οι αυξανόμενες απώλειες ζωών, οι τραυματισμοί και τα ψυχολογικά πλήγματα από την εκδήλωση πλημμυρών, πυρκαγιών, ακραίων καιρικών φαινομένων, συνδέονται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου. «Φτιάχνουμε μοντέλα για το τι θα γίνει σε δέκα χρόνια, αλλά είναι φέτος που πνίγηκαν άνθρωποι από πλημμύρες στη Μαγνησία. Πριν από 2,5 χρόνια θρηνήσαμε δεκάδες νεκρούς από τις πυρκαγιές», σχολιάζει η κ. Νικολοπούλου.

Ιδιαίτεροι είναι οι κίνδυνοι για τις ευπαθείς ομάδες: Υπερήλικες, όσους λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή, νεογνά και βρέφη (δεν έχει αναπτυχθεί ο θερμορρυθμιστικός τους μηχανισμός), διαβητικούς, καρδιοπαθείς, κ. λπ. Στην ομάδα κινδύνου περιλαμβάνονται και πιο φτωχοί, οι άστεγοι, όσοι ζουν ή εργάζονται σε άσχημες συνθήκες, οι πρόσφυγες.

Η κλιματική αλλαγή πλήττει και την ψυχική υγεία! Ειδικά, οι μεγάλες καταστροφές που εκδηλώνονται (στην Ελλάδα κυρίως πυρκαγιές, αλλού και πλημμύρες, καταιγίδες κ.λπ.) αφήνουν σοβαρότατες ψυχολογικές πληγές, με πιο συχνή τη μετατραυματική διαταραχή. «Πρόκειται για μια ψυχική διαταραχή, που εμφανίζεται όταν το άτομο εκτεθεί βραχυπρόθεσμα ή μακροχρόνια σε μια εξωτερική απειλή ή καταστροφή. Η κλινική εικόνα χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενη αναβίωση του τραύματος, εφιάλτες, αισθήματα αδιαφορίας και απαθείας, κρίσεις πανικού, άγχος, κατάθλιψη, αϋπνία, συχνά αλκοολισμό και επιθετικότητα», λέει στην «Κ» η κ. Μαρία Διαλλινά, διευθύντρια Ψυχιατρικού Τμήματος του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών. Φαινόμενα μετατραυματικής διαταραχής εμφανίστηκαν μετά τις μεγάλες πυρκαγιές στην Ηλεία, όπως και σε επιδημιολογικές έρευνες του εξωτερικού, μεταξύ πυροσβεστών κυρίως.

Κάθε αλλαγή περιβάλλοντος επηρεάζει τον ψυχισμό του ανθρώπου, υπογραμμίζει η κ. Διαλλινά. «Η αρμονική επαφή με τη φύση και τον πολιτισμό βοηθά τον ανθρώπινο ψυχισμό. Ο άνθρωπος εμπεριέχεται στη φύση, την οποία νιώθει σαν προστασία. Οταν αυτή η αίσθηση διαταραχθεί ή χαθεί, το άτομο μπορεί να οδηγηθεί σε κατάρρευση, σε απώλεια της εμπιστοσύνης στον εαυτό του και στους άλλους». Του Γιαννη Eλαφρου

Ηταν στην Πατησίων. Ενα μικρό μαγαζί, στο δεξί σου χέρι κατεβαίνοντας. Η επιγραφή έλεγε «Κατερίνα – Μόδα για Παχουλές». Η Κατερίνα είχε δει προφανώς ένα κενό στην αγορά και είχε βουτήξει σ’ αυτό, υποψιαζόμαστε με επιτυχία. Μα όσο τα χρόνια περνούσαν, όλο και περισσότερο εκείνο το μικρό μαγαζί τής Πατησίων έμοιαζε με μια ειρηνική, συνοικιακή αντίσταση στο τσουνάμι του extra small που είχε ήδη κάνει την εμφάνισή του στις ελληνικές αγορές.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κι ενώ στην Ελλάδα αναζητούμε το next top model («δεν μπορώ ούτε να το βλέπω», δήλωσε ένας κριτής με αποστροφή για τη γάμπα που τη στένευε το μποτάκι), κάτι φαίνεται να αλλάζει διεθνώς. Συνεπές στην προ τριμήνου εξαγγελία του, το «Brigitte», το δημοφιλέστερο γυναικείο περιοδικό της Γερμανίας, με πωλήσεις άνω των 700.000, έβγαλε πριν από λίγες ημέρες το πρώτο τεύχος της νέας, μετα-μοντέλων εποχής του. «Για χρόνια χρησιμοποιούσαμε το Photoshop για να παχαίνουμε τις κοπέλες που βάζαμε στο περιοδικό» είχε δηλώσει σχετικά ο Αντρέας Λέμπερτ, αρχισυντάκτης του Brigitte. «Ειδικά τους μηρούς και το στέρνο τους. Αλλά αυτό είναι ενοχλητικό και παράλογο και τι σχέση μπορεί να έχει με τον αληθινό μας αναγνώστη; Τα σύγχρονα μοντέλα ζυγίζουν 23% λιγότερο σε σχέση με τις συνηθισμένες γυναίκες».

Με μια απόφαση που έγινε πρωτοσέλιδο στον γερμανικό Τύπο, λοιπόν, το περιοδικό αποφάσισε να «εξοστρακίσει» τις επαγγελματίες του χώρου (τις λεγόμενες και size zero, δηλαδή μεγέθους μηδέν) και να γεμίζει τις σελίδες της μόδας του με κορίτσια της διπλανής πόρτας. Και, πράγματι στο τεύχος Ιανουαρίου 2010, οι αναγνώστες του Brigitte δεν βρήκαν φωτομοντέλα, αλλά κάποιες από τις ομορφότερες Γερμανίδες που είχαν θέσει υποψηφιότητα στην ιστοσελίδα του περιοδικού να γίνουν τα νέα πρόσωπα της μόδας. Οπως ήταν αναμενόμενο, τα σχόλια από το πρώτο αυτό δείγμα γραφής ήταν μεικτά – πολλοί κατηγόρησαν το περιοδικό ότι περιλαμβάνοντας θέματα δίαιτας στις σελίδες του, δεν καταπολεμά το πρόβλημα της ανορεξίας, όπως και ότι οι γυναίκες που έντυσε στα εντιτόριαλ μόδας θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι μοντέλα.

Ομως η συζήτηση μοιάζει να έχει ανοίξει για τα καλά. Αλλωστε, και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ένα άλλο δημοφιλέστατο και άκρως προοδευτικό περιοδικό, το V Magazine, αφιερώνει το τεύχος Φεβρουαρίου στα μεγάλα μεγέθη. «Γεμάτες, μικρόσωμες, τσιλιβίθρες, χοντρούλες – όλες είναι όμορφες», είπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Στίβεν Γκαν, «και το περιοδικό βγήκε για να το αποδείξει». Το V μάλιστα το είπε και το εννοούσε, παρουσιάζοντας μια σειρά φωτογραφιών με υπέροχες, σέξι γυναίκες που εύκολα θα χαρακτηρίζονταν «νταρντάνες». Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, οδήγησε όμως σε νέο γύρο αντιπαράθεσης με τη μια πλευρά να θριαμβολογεί που τα μοντέλα θυμίζουν επιτέλους τη μέση Αμερικανίδα και την άλλη να υποστηρίζει ότι δεν πολεμάς την ανορεξία προβάλλοντας ως πρότυπο την παχυσαρκία. Στα διαδικτυακά αυτά ντιμπέιτ, διάβαζες και την περιβόητη φράση του Καρλ Λάγκερφελντ «κανείς δεν θέλει να βλέπει γυναίκες με καμπύλες».

Οι εκδοτικές αυτές κινήσεις αποτελούν το επιστέγασμα μιας εκστρατείας που υπέβοσκε εδώ και χρόνια στον χώρο της μόδας. Πριν από περίπου δύο χρόνια, η Ισπανία πέρασε νόμο που απαγόρευε τη «χρήση» λιπόσαρκων μοντέλων στις πασαρέλες της Εβδομάδας Μόδας της Μαδρίτης, ενώ το ίδιο έκανε και η Ιταλία για τα σόου του Μιλάνο. Το 2006 άλλωστε, όπως υπενθυμίζει ο Guardian, ο χώρος της μόδας σείστηκε συθέμελα από μια σειρά θανάτων μοντέλων που προκλήθηκαν από εξαντλητικές δίαιτες. Τον Ιανουάριο του 2007, η Ισπανία σκλήρυνε ακόμα περισσότερο την πολιτική της, με το υπουργείο Υγείας να προχωρά σε συμφωνία με αλυσίδες καταστημάτων ρούχων, όπως η Ζara και η Μango ώστε οι κούκλες στις βιτρίνες τους να φορούν τουλάχιστον μέγεθος 10 (αλλιώς 36).

Τον Απρίλιο του 2008, στη Γαλλία, διαφημιστές, βουλευτές και εκπρόσωποι της μόδας συνυπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας για την προαγωγή ενός πιο υγιούς προτύπου σώματος, ενώ τον περασμένο Σεπτέμβριο χαιρετίστηκε η πρωτοβουλία του αμερικανικού περιοδικού Glamour να δημοσιεύσει φωτογραφία της Λίζι Μίλερ, μιας πανέμορφης 20χρονης γυναίκας με ύψος 1,80 και βάρος 79 κιλά. Το περιοδικό κατακλύστηκε από επιστολές γυναικών από όλο τον κόσμο – γυναικών που προφανώς για χρόνια ασφυκτιούσαν στα μικρά τους νούμερα.

Από καιρού εις καιρόν βέβαια η συλλογική προσπάθεια υπονομεύεται από απερίσκεπτες δηλώσεις, όπως για παράδειγμα εκείνη της Κέιτ Μος, που τον περασμένο Νοέμβριο σόκαρε λέγοντας ότι «τίποτα δεν έχει καλύτερη γεύση από το να είσαι πολύ αδύνατος».

Την καλύτερη απάντηση πάντως έδωσε προχθές ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης δρ Κων. Μανολόπουλος, ανακοινώνοντας τα αποτελέσματα έρευνας, σύμφωνα με τα οποία το επιπλέον βάρος στους γοφούς και την κοιλιά -τα γνωστά «πιασίματα»- αποτελεί την καλύτερη ασπίδα για μια σειρά από ασθένειες.  Της Λινας Γιανναρου

Άκρως εξελιγμένη συμπεριφορά το κλάμα, σύμφωνα με ισραηλινή έρευνα. Οι άνθρωποι κλαίνε όταν αισθάνονται σωματικό ή ψυχικό πόνο, αλλά και για άλλους λόγους, ακόμα και από χαρά, όμως ποιόν εξελικτικό σκοπό εξυπηρετεί το κλάμα; Σύμφωνα με μια νέα επιστημονική θεωρία, το κλάμα αναπτύχθηκε στους ανθρώπους ως ένα σκόπιμο σημάδι μειονεκτήματος για να δείξουμε στους γύρω μας ότι ρίχνουμε τις άμυνές μας.

«Το κλάμα είναι μια άκρως εξελιγμένη συμπεριφορά», σύμφωνα με τον εξελικτικό βιολόγο Όραν Χάσον του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ στο Ισραήλ. Όπως υποστηρίζει, εκ των πραγμάτων το κλάμα θολώνει την όραση, άρα ο άνθρωπος δεν βλέπει καλά το περιβάλλον του και είναι πιο ευάλωτος σε κάθε πιθανό κίνδυνο, από ζώο, άλλο άνθρωπο, φυσικό φαινόμενο κλπ. Έτσι, το κλάμα δείχνει ότι ο οργανισμός έχει χαμηλώσει τις φυσικές άμυνες και το επίπεδο εγρήγορσης που του εξασφαλίζει την επιβίωσή του, συνεπώς εξαρτάται περισσότερο -ή και απόλυτα- από τη βοήθεια των συνανθρώπων του.

Η νέα θεωρία, που παρουσιάστηκε σε άρθρο στο περιοδικό «Evolutionary Psychology» (Εξελικτική Ψυχολογία), θεωρεί το κλάμα ένα σήμα υποταγής του εαυτού, μια κραυγή απόγνωσης για βοήθεια από τους γύρω, μια επίδειξη συναισθηματικής προσέγγισης και εξάρτησης από τους άλλους και, τελικά, μια ένδειξη κοινωνικής συνοχής, αφού αυτός που κλαίει, χρειάζεται υποστήριξη.

Το κλάμα για συναισθηματικούς λόγους είναι μοναδικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Στο παρελθόν, οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι το κλάμα βοηθά για να απομακρύνει από το σώμα επικίνδυνες χημικές ουσίες που δημιουργούνται από το στρες ή ότι διατηρήθηκε ως λειτουργία επειδή απλώς μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα ή επειδή, από τη στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος, μπορεί με το κλάμα, ως μωρό, να μεταδώσει τη δυσφορία του για κάτι ή για κάποιο πρόβλημα υγείας. Τώρα, ο ισραηλινός επιστήμονας υποστηρίζει ότι το κλάμα, καθώς θολώνει την όραση, εμποδίζει την επιθετική συμπεριφορά προς τους άλλους και σηματοδοτεί ότι κάποιος είναι ευάλωτος, μια στρατηγική που δένει συναισθηματικά τους άλλους με αυτόν που κλαίει, δημιουργώντας στενότερους διαπροσωπικούς δεσμούς.

Στο απώτατο παρελθόν, το κλάμα πιθανότατα ήταν ακόμα πιο φανερά μια στρατηγική επιβίωσης, καθώς αυτός που έκλαιγε, δήλωνε την υποταγή του σε έναν εχθρό ή επιδρομέα και ζητούσε το έλεός του για να ζήσει ή ζητούσε συμπάθεια και έμπρακτη βοήθεια από τα άτομα της δικής του κοινότητας, σε μια στιγμή που αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα. Με την ίδια λογική, όταν ένας άνθρωπος μοιράζεται το κλάμα του με κάποιον άλλο (και το κλάμα έχει αποδειχτεί ότι συχνά είναι «κολλητικό» ), σύμφωνα με τον Χάσον, σημαίνει ότι επιδεικνύει τη διάθεσή του και την ικανότητά του να δεθεί με τους γύρω του, να μοιραστεί τα συναισθήματά τους, να αναπτύξει ή να εμβαθύνει τη φιλία μαζί τους, να λειτουργήσει ομαδικά. Από την άλλη, κατά τον ισραηλινό βιολόγο, η αποτελεσματικότητα αυτής της εξελικτικής συμπεριφοράς δεν είναι πάντα εξασφαλισμένη. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει, στη δουλειά τους (όπου συχνά επικρατεί ένα ανταγωνιστικό κλίμα) οι άνθρωποι τείνουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους, επειδή αισθάνονται ότι το κλάμα δεν θα λειτουργήσει υπέρ τους.

Ως «την πιο εύλογη θεωρία για την εξελικτική λειτουργία του κλάματος και των δακρύων» χαρακτήρισε την υπόθεση του Χάσον ο εξελικτικός ψυχολόγος Ντέηβιντ Μπας του πανεπιστημίου του Τέξας των ΗΠΑ.

Αυτήν την ξένη γλώσσα που ακούω κάθε φορά που πατάω το κουμπάκι της τηλεόρασης, μπορεί να μου την μεταφράσει κάποιος καλός άνθρωπος; Μπορεί κάποιος να μου αποκρυπτογραφήσει αυτόν τον μυστηριώδη κώδικα Ντα Βίντσι, μπας και συνεννοηθούμε στοιχειωδώς;

Δεν ζητάω διερμηνέα από αγγλικά σε ελληνικά. Από γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά σε ελληνικά. Ζητάω διερμηνέα από ελληνικά σε ελληνικά. Να καταλάβω πέντε βασικά πραγματάκια. Να μην τρώω τις ελληνικούρες σαν χαστούκια απανωτά. Να μη μου περνάει απ΄ το μυαλό ότι μιλάνε απταίστως τη σανσκριτική διάλεκτο.

Σταχυολογώ μερικά μαργαριτάρια που δίνουν και παίρνουν όταν οι παρουσιαστές, συντονιστές, πανελίστες, συνάδελφοι δημοσιογράφοι και λοιποί συμπαθείς κλάδοι βρίσκονται στο τσακίρ κέφι:

1. Για τα επίθετα που τελειώνουν σε «ηςης-ες» τους επιφυλάσσω μια τεράστια έκπληξη: ΚΛΙΝΟΝΤΑΙ!!! Λέμε «ο διεθνής Τύπος, η διεθνής κατακραυγή, το διεθνές αντίκτυπο». Δεν λέμε «αυτό είναι πολύ ευγενής παιδί», «τα άτομα αυτά είναι πολύ προσηνής». Ή μάλλον, όταν το λέμε, ετοιμαζόμαστε μετά να θρηνήσουμε θύματα.

2. Επίσης κλίνονται τα «ων-ουσα-ον». «Με τον υπάρχων νόμο»;

Ναι, το άκουσα κι αυτό. «Τρία άτομα ήταν απών». Ναι, το άκουσα και είμαι ακόμα ζωντανή.

3. Αντιθέτως ΔΕΝ κλίνονται τα επώνυμα. Η Γεννηματά της Γεννηματάς, η Καρέζη της Καρέζης; Όταν ακούω- κατά κόρον- εκείνο το «της Ακρίτας», μια σκοτοδίνη μου ΄ρχεται, χάνω τον κόσμο! Αφήστε τα ήσυχα, ρε παιδιά! Τα καημένα τα επώνυμα δεν ενοχλούν κανέναν. Όπως τα ακουμπάς στη γωνίτσα τους στην ονομαστική, έτσι μένουν και στη γενική. Δεν κόβουν βόλτες πέρα δώθε! 4. Κάποιος είναι ανώτερος από τον άλλον.

Ποτέ, μα ποτέ- σε ό,τι θέλετε να σας ορκιστώ- δεν είναι ΠΙΟ ανώτερος από τον άλλον. Η σύγκριση εμπεριέχεται ήδη στη λέξη, δεν χρειάζεται το φρικαλέο κερασάκι στην τούρτα. Πιο ανώτερος, πιο κατώτερος, πιο χειρότερος, πιο καλύτερος; Αμολάμε τις λέξεις όπου και όπως γουστάρουμε; Αυτός ο πλεονασμός του «πιο» παραπέμπει στην παροιμία «τώρα που βρήκαμε πιπέρι, βάλε και στα λάχανα»!

5. Όταν δίνουν σε κάποιον να υπογράψει ένα χαρτί, του λέμε «υπόγραψε εδώ». Όχι «υπέγραψε εδώ». «Ανέφερέ μου ακριβώς τι άκουσες», «μετέφερέ του τους χαιρετισμούς μου»! Να θυμηθούμε λίγο τα ελληνικούλια που μαθαίναμε- μαζί με την κρεμάλα που παίζαμε- τις ατελείωτες ώρες στο σχολείο;

Να θυμηθούμε λίγο τη διατήρηση εσωτερικής αύξησης στον τύπο της προστακτικής;

6. Ο Οκτώβριος δεν έχει «μι», που να χτυπιέσαι κάτω. Δεν είναι ΟκτώΜβριος- κι ας επιμένουν οι πολιτικοί μας σε προεκλογικές περιόδους. Ο Οκτώβριος δεν είναι Οκτώμβριος και δεν προτίθεται να γίνει στο άμεσο μέλλον.

7. «Να αναπαράγω» ή «να αναπαραγάγω»; Εδώ «σου βάζω δύσκολα μα σκέψου πόσα πέρασα, σου βάζω δύσκολα κι ας παίζω με τα νεύρα σου». Αυτό όντως είναι ζόρικο. Το κόλπο, απλό: Λέμε «να αναπαράγω» για κάτι που σκοπεύουμε να κάνουμε πολλές φορές. «Να αναπαραγάγω» για κάτι που σκοπεύουμε να κάνουμε άπαξ. Αν το θυμόμαστε αυτό, μπορεί να το σκαπουλάρουμε το λαθάκι!

8. Είναι προ Χριστού αλλά δεν είναι μετά Χριστού: μετά Χριστόν. Μετά ΤΟΝ Χριστόν- πόσο πιο λιανά να στο κάνω, χαρά μου;

9. Δεν είναι πεdε, είναι πέντε: πεν-τε!!! 10. Ο τύπος είναι αθυρόστομος, δεν είναι ανθηρόστομος. Δεν μιλάει δηλαδή και βγαίνουν γλαδιόλες απ΄ το στόμα του. Η δικτατορία δεν είναι δικταΚτορία! Δεν αποθανατίζω: απαθανατίζω! Δεν κάνω σφιγγομέτρηση. Κάνω σφυγμομέτρηση.

Και πάει λέγοντας… Το εν δέκατον έγραψα απ΄ όσα είχα στο μυαλό μου. Εύχομαι εγκαρδίως, σε κάθε ευγενής αναγνώστη, να περάσει όμορφα στον υπάρχοντα Σαββατοκύριακο! Χαίρεσθε!

ΥΓ: Καλή σου ώρα Μποστ, τα είπες όλα!!! «Η ρομβία αφιχθέντος και σταθέντος στη γωνιά, μελωδίαι ήτο φέρων ευφρανθείς η γειτονιά»! της Ελενας Ακριτα

Είναι αλήθεια ότι η γλώσσα μας κατακρεουργείται ανηλεώς! Από πού να αρχίσεις; Από τους εκφωνητές του ραδιοφώνου; Από τους δημοσιογράφους; Από πού; Αυτά τα τριγενή και δικατάληκτα τα έχουν αλαλιάσει! Αγνώριστα έχουν γίνει! Αφού λέω στους γιούς μου και με κοροϊδεύουν – τί άλλο να κάμουν τα παιδιά- ότι οι μέλλουσες νύφες θα εξεταστούν στις τέσσερεις πράξεις της αριθμητικής και στην κλίση των τριγενών και δικαταλήκτων!!!! Συνελόντι ειπείν, των Νεοελλήνων ομιλούντων, με πιάνει μια … ψυχρασία…..

Κάμερες κατά της παρενόχλησης των μαθητών σε όλα τα σχολεία και υψηλή τεχνολογία για την ενημέρωση των γονέων στα δημοτικά. Στην εγκατάσταση καμερών στα περισσότερα σχολεία της Νότιας Κορέας τα οποία θα εξοπλιστούν με δίκτυο κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης, θα προχωρήσει μέσα στα επόμενα δύο χρόνια το Υπουργείο Παιδείας της χώρας σε μία προσπάθεια να ελέγξει τις περιπτώσεις παρενόχλησης στις σχολικές εγκαταστάσεις.

Η παρενόχληση είναι ένα ενδημικό πρόβλημα της χώρας καθώς ένας στους πέντε μαθητές δηλώνει ότι έχει υπάρξει θύμα ενώ πολλοί μαθητές κάθε χρόνο αυτοκτονούν. «Οι κάμερες θα τοποθετηθούν σε ειδικά σημεία στα οποία δεν υπάρχει πρόσβαση των δασκάλων και θα παρακολουθούνται από το προσωπικό καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας», δήλωσε αξιωματούχος του Υπουργείου.

Οι κάμερες θα τοποθετηθούν σε όλες τις εγκαταστάσεις του σχολείου αλλά όχι στις τάξεις, όπου υποτίθεται ότι είναι παρόντες οι δάσκαλοι, ούτε στις τουαλέτες για λόγους προστασίας της ιδιωτικότητας, ανέφερε το Υπουργείο σε ανακοίνωση που εξέδωσε για τα θέματα προστασίας των παιδιών. Οι ταινίες θα διατηρούνται για ένα μήνα και μετά θα διαγράφονται.

Η χώρα, η οποία είναι γνωστή για τις εφαρμογές στην υψηλή τεχνολογία, σχεδιάζει επίσης να εξοπλίσει όλα τα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με ένα σύστημα παρακολούθησης το οποίο θα πληροφορεί τους γονείς με μηνύματα στα κινητά τους τηλέφωνα ότι τα παιδιά τους έχουν φτάσει ή έχουν φύγει από τους χώρους του σχολείου. Τα μηνύματα έχουν ως στόχο να καθησυχάζουν τις αγωνίες των γονέων για το κατά πόσο τα παιδιά τους έφτασαν με ασφάλεια και να τους ενημερώνει για το πότε έφυγαν.

Το σύστημα θα στηρίζεται σε μία ηλεκτρονική κάρτα την οποία θα έχουν πάνω τους τα παιδιά και την οποία θα εντοπίζουν ειδικοί αισθητήρες στις εισόδους του σχολείων. Μόλις περνά η κάρτα θα στέλνεται το μήνυμα αυτόματα στους γονείς. Το Υπουργείο σχεδιάζει να χρησιμοποιεί το σύστημα μόνο για τα παιδιά των τριών πρώτων τάξεων, επειδή πιστεύει ότι τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν εύκολα να βρίσκουν τρόπους να αποφεύγουν τον έλεγχο.

Σε μια πραγματικά εντυπωσιακή κίνηση για τη τόνωση της δημόσιας εικόνας του ο δεύτερος διάδοχος του Βρετανικού Θρόνου, διάλεξε και κοιμήθηκε σε μια από τις χειρότερες και πιο κρύες κρυψώνες αστέγων, στη γέφυρα Μπλάκφριαρς, στο κεντρικό Λονδίνο. Στο πλευρό του ήταν -εκτός από τους σωματοφύλακες- ο Σεγί Ομπακίν διευθυντής του Centerpoint, του Βρετανικού φιλανθρωπικού ιδρύματος για τους αστέγους. Ίδρυμα του οποίου αρωγός είναι ο Πρίγκηπας Ουίλιαμ.

«Δεν μπορώ να φανταστώ, ακόμα και μετά από μια τέτοια νύχτα, τι θα πει να κοιμάσαι κάθε βράδυ στους δρόμους του Λονδίνου. Η φτώχια, τα διανοητικά προβλήματα, οι εξαρτήσεις και οι διαλυμένες οικογένειες είναι τα αίτια που ωθούν τους ανθρώπους να ζήσουν ως άστεγοι».  

Ξεπατικοσούρα, δεν το συζητώ, και με την διαδικασία του … κατεπείγοντος απο την TerraComputerata!
θεσμοθέτηση μηχανογραφημένης γραμματειακής υποστήριξης σε επίπεδο σχολείου, με την απασχόληση σε αυτό διοικητικού προσωπικού δηλ. τουλάχιστον ενός γραμματέα εκπαιδευμένου στη χρήση των Τ.Π.Ε. και ειδικά του «e-school» και των λοιπών δραστηριοτήτων που απαιτούν χρήση υπολογιστή (email, πληροφοριακά συστήματα κ.λπ.) ζητά με ανακοίνωσή της η ΟΛΜΕ.

Επειδή αυτό δεν πρόκειται να συμβεί στα επόμενα τρία τέρμινα, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί το ζήτημα είτε με μετατάξεις είτε με διοικητική ρύθμιση. Είναι μερικοί συνάδελφοι που δεν αρέσκονται να μπαίνουν στην τάξη… ας αξιοποιηθούν υποστηρικτικά. Ας θεσμοθετηθεί επίσης η μείωση ωραρίου για τους εκπαιδευτικούς που απασχολούνται με το e-school. Μέχρι στιγμής είναι θέμα παζαριού με τον προϊστάμενο. Τα τελευταία χρόνια είδαμε το βάρος των εργασιών διοικητικής υποστήριξης να μεταβάλλεται εκθετικά χωρίς όμως να υπάρχει η αντίστοιχη βελτίωση των υπηρεσιών του σχολείου προς τον πολίτη. Αρα ή στραβός είναι ο γιαλός ή…

Και επειδή λόγω εμπειρίας, στην μηχανοργάνωση – ο Θεός να το πεί- του σχολείου, δηλαδή: βαθμούς, απουσίες, πιστοποιητικά, στατιστικά κ.α και που κανένας δεν μου έδειξε, παρά μόνον συνάδελφος/συμμαθήτρια (μαθηματικός απο άλλο σχολείο και μία μόνο συνάδελφος της Πληροφορικής – που δεν είχε την αλλαζονία του υπερεπιστήμονα αλλά το φιλότιμο και την ευσυνειδησία του καθηγητή/συναδέλφου- έχω να πω τούτο: Ή θα υπάρξει μείωση ωραρίου στον συνάδελφο που θα αναλάβει το e-school ή θα το αναλάβουν οι συνάδελφοι της Πληροφορικής. Όσοι συνάδελφοι φίλη Terra, δεν αρέσκονται να μπαίνουν στην τάξη είναι κατά την δική μου εμπειρία, απαγορευτικό να έχουν μια τόσο υπεύθυνη ανάθεση.   Όσον αφορά το e-school, οφείλω να αναφέρω την προθυμία των συναδέλφων στο ΥΠΕΠΘ, που αν και εκείνοι δεν ήταν έτοιμοι να σηκώσουν το βάρος ενός προγράμματος που παρουσιάζει ακόμα προβλήματα, εν τούτοις έκαναν ότι μπορούσαν, πάντα πρόθυμα,  για να βοηθήσουν τα σχολεία!