Kαι ακόμα δεν έχουμε δεί τίποτε! Με το χιλιόμετρο, λέει, θα φορολογούμαστε! Αυτό πώς θα γίνει; Νά γιατί δεν θα γίνουμε κράτος ποτέ! Παίζουμε με τις λέξεις.  Τί θέλει να πεί ο ποιητής; Ότι θα αυξήσει την βενζίνη. Το φτωχό μου το μυαλό αυτό καταλαβαίνει. Προσωπικά, αν δεν γίνεται διαφορετικά, δεν έχω αντίρρηση. Αλλά….Άσε ελεύθερο τον κυβισμό των αυτοκινήτων, κατάργησε τα τέλη κυκλοφορίας και τον φόρο ταξινόμησης. Και “στείλε” την βενζίνη όπου … δεί. Αλλά όχι όλα δικά σου, ποιητά!  Σταματώ εδώ.

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.

Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Είναι θλιβερό να χάνει ένας άνθρωπος κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο και αρκετά δύσκολο να επανέλθει στις παλιές του συνήθειες ύστερα από το συγκεκριμένο γεγονός. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Τα Νέα περνάει τέσσερα στάδια πένθους μέχρι να αποδεχτεί τον χαμό του ατόμου.

Συγκεκριμένα: «Το πένθος είναι η αντίδραση στην απώλεια ατόμου, καταστάσεως ή αντικειμένου που αποτελούσε αναπόσπαστο και σημαντικό τμήμα της ζωής.

Η απόλυση, ο θάνατος αγαπημένου προσώπου, τα διαζύγια και τα χρέη (ιδίως όταν συμπεριλαμβάνουν πώληση ιδιοκτησίας και αλλαγή του τρόπου ζωής), η απώλεια κατοικίδιου ή και ενός πολύτιμου αντικειμένου, μπορεί να οδηγήσουν στο πένθος, παρ’ ότι η ένταση και η διάρκειά του αλλάζει ανάλογα με την απώλεια.

Η συνήθης, αρχική αντίδραση στην απώλεια είναι το σοκ ή η άρνηση.

Όταν βρίσκεται κάποιος σε κατάσταση σοκ μοιάζει αποσβολωμένος, αποπροσανατολισμένος και είναι εντελώς αδύναμος να λάβει κάποια απόφαση. Μπορεί να κλαίει εύκολα ή να πανικοβάλλεται.

Αντίστοιχα, όσοι βρίσκονται σε κατάσταση άρνησης μοιάζουν να αντεπεξέρχονται πολύ καλά, προκαλώντας θαυμασμό στους γύρω τους για το κουράγιο τους.

Καθώς το πένθος μπαίνει σε οξεία φάση, το άτομο μπορεί να έχει παραισθήσεις (ότι λ.χ. κάποιος που πέθανε εξακολουθεί να ζει), να βλέπει συνεχώς στα όνειρά του αυτό που έχασε ή να συμπεριφέρεται σαν να μην υπήρξε η απώλεια.

Έπειτα από λίγο καιρό (συνήθως σε μία – δύο εβδομάδες, αλλά μπορεί να περάσουν και δυο – τρεις μήνες), το σοκ, η άρνηση και το οξύ πένθος οδηγούν στο δεύτερο στάδιο του πένθους, τον θυμό.

Ο κόσμος θυμώνει για την απώλεια και τις συνέπειες που αυτή έχει στη ζωή του και αναζητά άλλους για να κατηγορήσει (ο γιατρός λ.χ. σίγουρα έκανε λάθος, στο γραφείο του έσκαβαν τον λάκκο κ.τ.λ).

Σε αυτή τη φάση η δίψα για εκδίκηση είναι τόσο έντονη, ώστε μπορεί να οδηγήσει σε πολυετείς δικαστικές μάχες και σε αβάσιμες κατηγορίες.

Συνήθως σε διάστημα έξι μηνών ο θυμός και η δίψα για εκδίκηση δίνουν τη θέση τους στα κλασικά συμπτώματα της κατάθλιψης: οξυθυμία, αίσθημα απελπισίας, απώλεια ενθουσιασμού, ενοχές, αδυναμία να σηκωθεί ο πάσχων το πρωί από το κρεβάτι, απώλεια της όρεξης, του βάρους και της ερωτικής επιθυμίας, διαταραχή του ύπνου, στροφή στο αλκοόλ για παρηγοριά… Σε αυτό το στάδιο, η απώλεια γίνεται εμμονή.

Τελικά, έπειτα από περίπου έναν χρόνο η καταθλιπτική φάση τελειώνει και ο πάσχων μπαίνει στο στάδιο της αποδοχής της απώλειας. Έως τότε έχει μάθει να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα της ζωής του και αρχίζει πάλι να αποκομίζει ευχαρίστηση από νέα ενδιαφέροντα και σχέσεις.

Πηγή: Cosmo.gr

Στα ωδεία θα χρησιμοποιούνται πια τετράγραμμα.
Η ντουζίνα αποτελείται πλέον από 10 μονάδες. Η δεκάδα από 8. Η εξάδα από 4. Η Αγία Τριάδα μετονομάζεται σε Όσιο Ντουέτο.
Τα ζευγάρια αποτελούνται από έναν. Συναθροίσεις άνω των τριών χαρακτηρίζονται παράνομες και καταχρηστικές.
Τα τρία, δύο. Στα δύο, ένα δώρο. Ένα, ίσον κανένα.
Oι μήνες 31 ημερών, κρατούν 28. Οι μήνες 30 ημερών, 26. Ο Φεβρουάριος, 13 ημέρες, χωρίς τον πολυέξοδο Άγιο Βαλεντίνο στις 14/2.

Μειώσεις παντού: το Υπουργείο Αμύνης είναι στο Τετράγωνο, αδύνατη θεωρείται η τριγώνιση του κύκλου, τα κάλαντα λέγονται με δίγωνο.
Μειώσεις παντού. Πια λέμε: Στις επτά του μακαρίτη άλλον έμπασε στο σπίτι. Του @@@@@ τα πενθήμερα. Δυο λαλούν και ουδείς χορεύει.
Mειώσεις παντού. Το Τριώδιο, γίνεται Διόδιο. Τα διόδια, μονωδία. Οι μονωδοί, απλώς οδοί.
Οι δρόμοι διπλής κατεύθυνσης, γίνονται μιάμισης κατεύθυνσης. Οι μονόδρομοι καταργούνται. Τα αδιέξοδα παραμένουν ως έχουν.
Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες λήγουν αυτόματα στο 0-1. Αν σημειωθεί 0-0 ώς το 90′, κερδίζει η ομάδα που είχε την μπάλα με τη λήξη.
Λιτότητα και στον τζόγο: Το 21 γίνεται 11. Το «πάρ’ τα όλα», «πάρ’ το 73%». Αφαιρείται το επίδομα αναπηρίας από τους κουλοχέρηδες.
Μειώσεις 33% στα βιβλία: Το Νούμερο 20989,76 (Βενέζης), 13.400 λεύγες κάτω από τη θάλασσα (Βερν), Ντ΄ Αρτανιάν (Δουμά).
Μειώσεις 47% στις ταινίες: 1066,36 (Έμεριχ), 4,505 (Φελίνι), 1060,53 Οδύσσεια του Διαστήματος (Κιούμπρικ).
Μειώσεις στο φαγητό. Καταργούνται τα δεύτερα πιάτα, τα «απ’ όλα» και τα δίπιτα. Τα επιδόρπια μετονομάζονται σε διαδόρπια.
Το Δωδεκάθεο γίνεται Εξάθεο. Ο Μονοθεϊσμός, αθεϊσμός. Ο Εξαποδώ, Τριαποδώ και το νούμερο του Θηρίου είναι πλέον το 333.
Κάποιος έγραψε πως σήμερα δίνω ρέστα. #litotis Τα ρέστα αποδίδονται στο σύνολό τους στην εφορία.
litotis και στη δημοτική ποίηση: Mάνα με τους 5 πέντε σου γιους και την καμία κόρη/ 34 παλικάρια από τη Λεβαδιά/ Ο Όλυμπος μαλώνει μόνος.
Λιτότητα και στις επιστήμες: υπάρχουν πια η τριγωνική ρίζα, η απλή μέθοδος των δύο, και τα ολοκληρώματα μετονομάζονται σε μισοτελειωμένα.
Μειώσεις στα τοπωνύμια: η Ερέτρια, γίνεται Ερέμια. Η Θεσσαλονίκη, Αρκεινίκη. Οι Θρακομακεδόνες θα πρέπει να επιλέξουν το ένα μόνο.
Λιτότητα και στις εκφράσεις: το «ουδέν κακόν αμιγές καλού» συμπτύσσεται σε «ουδέν καλόν». «Το ελάχιστο κύριε ελέησον το αποζητά κι ο παπάς».

Είναι ένας διάσημος κινέζικος πίνακας, θησαυρός του Μουσείου της Σαγκάης.
Ζωγραφίστηκε μεταξύ 1085 και 1145 και οι διαστάσεις του είναι 24,5μ μήκος με 5,28μ ύψος.
Για να το απολαύσετε μετακινείτε τον κέρσορα. Όταν φανούν λευκά τετράγωνα, κάνετε κλικ (και κρατάτε τον κέρσορα πάνω στο τετράγωνο) για να το δείτε να ζωντανεύει.

Την άποψη που θέλει τις μητέρες να μεγαλώνουν τα παιδιά και να μη δουλεύουν δεν μπορούμε πια να την κρατήσουμε», λέει η υπουργός Εργασίας Ούρσουλα φον ντερ Λέγιεν, γιατρός και μητέρα 7 παιδιών. «Η χώρα χρειάζεται τις γυναίκες της να είναι ικανές και να εργασθούν και να μεγαλώσουν παιδιά». Και χαρακτηρίζει «μη αναστρέψιμη» την τάση των ολοήμερων σχολείων. «Ο 21ος αιώνας ανήκει στις γυναίκες», διακηρύσσει. Η 51χρονη Ούρσουλα φον ντερ Λέγιεν αποφάσισε να επιδοτεί τους πατέρες για να προσέχουν τα παιδιά παρά τις αντιρρήσεις των συναδέλφων της στο χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα. Η ίδια αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για όσα λέει. Σε μία χώρα όπου κάθε γυναίκα αποκτά 1,38 παιδιά και μόνο το 6% των μητέρων επιστρέφει στη δουλειά τους με πλήρες ωράριο μετά το δεύτερο παιδί, η υπουργός Εργασίας επιδεικνύει με καμάρι τη φωτογραφία με τις 4 κόρες και τους 3 γιούς της. Πλέον οι γυναίκες με πολλά προσόντα επιλέγουν τη δουλειά από τα παιδιά. Φθάνοντας στα 45 χρόνια, μία στις τρεις Γερμανίδες δεν έχει αποκτήσει παιδί- το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη. «Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω σε αυτήν τη Γερμανία», τονίζει. «Σε μία χώρα που δεν διευκολύνει τις μορφωμένες γυναίκες οι οποίες θέλουν και παιδιά και καριέρα. Διότι εάν εμείς δεν τους δώσουμε την ευκαιρία θα πάνε αλλού».  ΤΑΝΕΑ

Είδατε τί ωραία που μας το ” σερβίρουν”; Οι γυναίκες να είναι άξιες μητέρες, σύζυγοι, επαγγελματίες, αλλά η πολιτεία καθεύδει! Νομίζω οτι απο τότε που δια νόμου εξισώθηκαν τα δύο φύλα, οι γυναίκες την … βάψαμε!