Στα πλαίσια του μαθήματος «Βιωματικές δράσεις (Πρότζεκτ)» οι μαθητές της Γ΄ τάξης του 5^ου Γυμνασίου Κοζάνης παρακινήθηκαν να γράψουν ποιήματα, εμπνευσμένα από τις οικογενειακές τους ιστορίες και αξιοποιώντας το ποίημα της Τζένης Μαστοράκη Οι Μεγάλοι. Στη συνέχεια, τα ποιήματα αναρτήθηκαν στον τοίχο της τάξης, συζητήθηκαν από όλους τους μαθητές, ενώ παρουσιάστηκαν και στην εκδήλωση «ΕΦΗΒΕΣ ΜΝΗΜΕΣ», την οποία συνδιοργάνωσαν το 5ο Γυμνάσιο Κοζάνης με την Εύξεινο Λέσχη Κοζάνης στη Στέγη Ποντιακού Ελληνισμού, την Τετάρτη 16 Μαρτίου.

 

 

Σε έβλεπα κάθε μέρα να γυρνάς ταλαιπωρημένος.

Η δουλειά σου σε εξουθένωνε.

Μετά σε κάλεσαν στον πόλεμο.

Εσύ, πιστός καθώς ήσουν, πήγες.

Μα μόλις γύρισες δεν ήσουν εσύ.

Η χαρά είχε σβήσει από το πρόσωπό σου, είχε χαθεί.

Πού πήγε άραγε;

Τη σπίθα της αγάπης σου την πήρε ο πόλεμος.

Λυπάμαι για τη γυναίκα σου, τη μάνα σου, το παιδί σου.

Ακόμη κι εγώ δεν ήρθα κοντά σου.

Άκουγα το κλάμα σου την νύχτα.

Σκληρότητα γεννήθηκε στην καρδιά σου.

Προσευχόσουν συχνά.

Συγνώμη που δεν ήρθα.

Φοβόμουν να πλησιάσω.

Που πήγαν οι φιλοδοξίες, τα όνειρά σου;

Τις πήρε και αυτές ο πόλεμος;

Αγράμματος ήσουν, αφελής.

Θυμόσουν τα παιδικά σου χρόνια.

Τα ξέχασες;

Ποιος είσαι;

Οι μεγάλοι κρύβουν μέσα τους

τη λησμονιά των παιδικών τους χρόνων,

την ανησυχία για το μέλλον,

την αγάπη για τα παιδιά τους,

την ανάμνηση του παρελθόντος,

τη μοναξιά,

τη σιωπή στα μάτια τους,

τη γαλήνη μέσα τους.

 

Έλα παππού!

Έλα και κάθισε δίπλα μου παππού.

Κάθισε και μίλα μου.

Σκούπισε τα δάκρυα σου

και μίλα μου.

Μίλα μου για τη χαμένη σου Πατρίδα.

Μίλα μου για τον Πόντο,

για τα όμορφα και τα άσχημα,

για τους διωγμούς και τις δολοφονίες.

Μίλα μου παππού!

Πόσοι δικοί σου πότισαν με το αίμα τους τον Πόντο;

Πες μου τι άφησες πίσω.

Πες μου!

Πες μου τα βάσανα της προσφυγιάς.

Πες μου παππού, πες μου.

Πρέπει να ξέρω.

Γιατί έχω χρέος παππού.

Χρέος απέναντι στους άταφους νεκρούς μας.

Χρέος απέναντι στα θύματα της γενοκτονίας.

Χρέος απέναντι στους προγόνους μας.

Έχω χρέος παππού!

 

Σε κοιτώ.

Ναι σε κοιτώ!

Βλέπω το ρυτιδιασμένο σου πρόσωπο.

Βλέπω τα ροζιασμένα σου χέρια.

Σε κοιτώ!

Σε κοιτώ στα θλιμμένα

σου μάτια

και ρωτώ Πατέρα, ρωτώ.

Τι  κρύβεις στην ψυχή σου;

Ποιες αναμνήσεις κρύβεις στην καρδιά σου;

Για ποια χαμένα όνειρα κλαις;

Μοιρολογείς γι’ αυτά που πέρασαν;

Φοβάσαι γι’ αυτά που θα’ ρθουν;

Μίλα μου.

Μίλα μου Πατέρα.

Είμαι εδώ.

Είμαι εδώ για να σ’ ακούσω.

Είμαι δίπλα σου Πατέρα.

Μη φοβάσαι!

Έχεις εμένα.

Μην κλαις Πατέρα!

Μην κλαίς γι’ αυτά που πέρασαν.

Μην κλαίς γι’ αυτά που θα ’ρθουν.

Έχεις εμένα Πατέρα!

Έχεις εμένα!

Βλέπω τον πόνο σου, παππού.

Τον βλέπω μες τα μάτια σου.

Βλέπω τα χαμένα όνειρά σου.

Τα παιδικά,τρελά όνειρά σου.

Μην κλαις!

Είμαι εδώ.

Τα βλέπω όλα μες τα φωτεινά σου μάτια.

Δε χρειάζεται αυτή τη φορά να μιλάς.

Μόνο να με κοιτάς.

Νιώθω τον φόβο σου,παππού.

Ξέρω δεν είναι εύκολο!

Θυμάμαι τις ιστορίες σου,παππού!

Όλα όσα μου είχες πει

για την πατρίδα σου,

για την παλιά σου την ζωή.

Ξέρω ότι σου λείπουν!

Το έβλεπα στο χαμόγελό σου!

όταν μου τα διηγούσουν, χαμογελούσες.

Το θυμάμαι.

Μην κλαις παππού, είμαι δίπλα σου!

Οι Μεγάλοι κουβαλούν

προκαταλήψεις και αντιλήψεις,

ανησυχία για το μέλλον,

αμφιβολίες και φόβο,

υπερπροστασία για τα παιδιά τους,

ανασφάλεια,

απογοήτευση και παραίτηση,

διάφορα προβλήματα,

έθιμα και παραδόσεις,

συνήθειες και κόμπλεξ…

 

Εμείς είμαστε αυτοί

που τους κουβαλάμε μέσα μας!

Οι γονείς και οι παππούδες μου κουβαλούν

τις παιδικές τους αναμνήσεις,

την προσφυγιά,

τη λαχτάρα για τον τόπο τους,

το ξεσπίτωμα,

την αγάπη για μένα,

την ανασφάλεια,

την απογοήτευση, τον φόβο,

τον αγώνα για τη ζωή,

τη φτώχεια που έζησαν,

τις δύσκολες στιγμές που πέρασαν,

την οικογένεια,

τη φιλοξενία,

τον υπερπροστατευτισμό,

την παράδοση,

το νοικοκυριό,

τις προκαταλήψεις,

τη γενοκτονία που έζησαν,

τις όμορφες στιγμές που πέρασαν.

 

Εγώ κουβαλώ μέσα μου τους μεγάλους. 

Οι μεγάλοι κουβαλούν μέσα τους τον πόνο,

τον ξεριζωμό, τα χαμένα όνειρά τους.

Οι μεγάλοι πέρασαν άσχημες μέρες!

Πόνεσαν, έκλαψαν, φοβήθηκαν…

Οι μεγάλοι αγάπησαν, ερωτεύτηκαν, ονειρεύτηκαν.

Πρέπει να σταθούμε δίπλα τους!

Να ξεχάσουν τα άσχημα!

Να θυμηθούν τα όμορφα!

Δεν υπάρχει όμως καμία διαφορά…

Ακόμα βλέπουμε ανθρώπους να σκοτώνονται!

Ακόμα υπάρχει ο πόλεμος!

Αυτό τους στεναχωρεί περισσότερο!

Δελιόπουλος Γιώργος, Φιλόλογος

Βαφειάδου Χάιδω, Φιλόλογος

Στα πλαίσια του μαθήματος «Βιωματικές δράσεις (Πρότζεκτ)» οι μαθητές της Γ΄ τάξης του 5^ου Γυμνασίου Κοζάνης κατασκεύασαν τα γενεαλογικά τους δέντρα, τα οποία παρουσίασαν μέσα στην τάξη και συζήτησαν με τους συμμαθητές τους. Επίσης, οι μαθητές του Γ4, Γιάννης Σιγηνός, Ανέστης Σπύρου, Σάββας Χατζηκώστας και Βαλάντω Χριστοφορίδου, συγκέντρωσαν φωτογραφίες, οι οποίες δείχνουν τις αλλαγές στην πόλη της Κοζάνης από τις αρχές του 20^ου αιώνα μέχρι και σήμερα. Οι μαθητές του Γ4, Γιάννης Σιδέρης και Αλέξης Χότζα, αξιοποίησαν τις φωτογραφίες για την Κοζάνη και τις φωτογραφίες των γενεαλογικών δέντρων και με τη βοήθεια του προγράμματος Photostory δημιούργησαν τα παρακάτω βίντεο. Τα συγκεκριμένα βίντεο παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση «ΕΦΗΒΕΣ ΜΝΗΜΕΣ», την οποία συνδιοργάνωσαν το 5ο Γυμνάσιο Κοζάνης με την Εύξεινο Λέσχη Κοζάνης στη Στέγη Ποντιακού Ελληνισμού, την Τετάρτη 16 Μαρτίου.

 

Δελιόπουλος Γιώργος, Φιλόλογος

Βαφειάδου Χάιδω, Φιλόλογος

Το 5^ο Γυμνάσιο Κοζάνης και η Εύξεινος Λέσχη Κοζάνης διοργάνωσαν την Τετάρτη 16 Μαρτίου την εκδήλωση«ΕΦΗΒΕΣ ΜΝΗΜΕΣ» στο φιλόξενο χώρο της Στέγης Ποντιακού Ελληνισμού της Ευξείνου Λέσχης Κοζάνης.

  Οι μαθητές της Γ΄ τάξης του 5^ου Γυμνασίου Κοζάνης κατάφεραν να μας συγκινήσουν και να μας ταξιδέψουν στο παρελθόν μέσα από οικογενειακές τους ιστορίες που συνέλεξαν και αφηγήθηκαν, μέσα από ποιήματα και θεατρικά έργα που έγραψαν οι ίδιοι για τους προγόνους τους, μέσα από μουσικές που επέλεξαν και εκτέλεσαν επί σκηνής, μέσα από βίντεο που ετοίμασαν και έρευνες που έκαναν για τις αλλαγές από το χθες στο σήμερα. Τα κείμενα και οι εργασίες που παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση εκπονήθηκαν από τους μαθητές στα πλαίσια του μαθήματος “Βιωματικές δράσεις (Πρότζεκτ)”.

Οι «ΕΦΗΒΕΣ ΜΝΗΜΕΣ» απέδειξαν ότι οι έφηβοι του 2016 κουβαλούν αρκετά στοιχεία από τους προγόνους τους και μπορούν να τα παρουσιάσουν και να στοχαστούν πάνω σε αυτά με το δικό τους ζωντανό και πρωτότυπο τρόπο.

Ευχαριστούμε, λοιπόν, όλους, όσοι βοήθησαν στην πραγματοποίηση της συγκεκριμένης εκδήλωσης.

Δελιόπουλος Γιώργος, Φιλόλογος

Βαφειάδου Χάιδω, Φιλόλογος

Όταν οι μαθητές έχουν κέφια και έμπνευση, προκύπτει πάντα κάτι ενδιαφέρον. Στα πλαίσια του μαθήματος «Βιωματικές δράσεις (Πρότζεκτ)» οι μαθητές της Γ΄ τάξης του 5^ου Γυμνασίου Κοζάνης κλήθηκαν να διεξαγάγουν μια έρευνα με θέμα τις αλλαγές στη σχολική ζωή από το παρελθόν μέχρι και σήμερα. Αφού καταλήξαμε σε ορισμένα συμπεράσματα, οι μαθητές παρακινήθηκαν να γράψουν ανά ομάδες δύο μικρά θεατρικά με θέμα μια τάξη του χθες και μια τάξη του σήμερα.

Οι μαθήτριες του Γ4 Λεμονιά Σαπανίδου, Αθανασία Σούλιου και Ιωάννα Τζιούτζιου έγραψαν δύο τέτοια σύντομα θεατρικά, τα οποία στη συνέχεια έπαιξαν οι μαθητές Γιάννης Αργύρης, Αλέξανδρος Βασιλακόπουλος, Κωνσταντίνα Γεωργιάδου, Γιώργος Καραθάνος, Λεμονιά Σαπανίδου, Γιάννης Σιγηνός, Γιάννης Σιδέρης, Αθανασία Σούλιου, Παύλος Σπυριδόπουλος, Ιωάννα Τζιούτζιου, Γεωργία Τσαβδαρίδου, Νίκη Χατζόγλου καθώς και οι καθηγητές Άννα Πλιάτσιου και Γιώργος Δελιόπουλος. Αφού τα σκηνοθετήσαμε όλοι μαζί, καλέσαμε τον βραβευμένο παραγωγό Κώστα Μανουσαρίδη (creatingmemories.gr), ο οποίος τα βιντεοσκόπησε και επιμελήθηκε το μοντάζ.

Μέσα από την παραπάνω διαδικασία προέκυψε το παρακάτω βίντεο. Ελπίζουμε να το απολαύσετε.

 

Δελιόπουλος Γιώργος, Φιλόλογος

Βαφειάδου Χάιδω, Φιλόλογος