Στα πλαίσια του μαθήματος «Βιωματικές δράσεις (Πρότζεκτ)» οι μαθητές της Γ΄ τάξης του 5ου Γυμνασίου Κοζάνης παρακινήθηκαν να γράψουν ποιήματα, εμπνευσμένα από τις οικογενειακές τους ιστορίες και αξιοποιώντας το ποίημα της Τζένης Μαστοράκη Οι Μεγάλοι. Στη συνέχεια, τα ποιήματα αναρτήθηκαν στον τοίχο της τάξης, συζητήθηκαν από όλους τους μαθητές, ενώ παρουσιάστηκαν και στην εκδήλωση «ΕΦΗΒΕΣ ΜΝΗΜΕΣ», την οποία συνδιοργάνωσαν το 5ο Γυμνάσιο Κοζάνης με την Εύξεινο Λέσχη Κοζάνης στη Στέγη Ποντιακού Ελληνισμού, την Τετάρτη 16 Μαρτίου.
Ποιος είσαι;
Σε έβλεπα κάθε μέρα να γυρνάς ταλαιπωρημένος.
Η δουλειά σου σε εξουθένωνε.
Μετά σε κάλεσαν στον πόλεμο.
Εσύ, πιστός καθώς ήσουν, πήγες.
Μα μόλις γύρισες δεν ήσουν εσύ.
Η χαρά είχε σβήσει από το πρόσωπό σου, είχε χαθεί.
Πού πήγε άραγε;
Τη σπίθα της αγάπης σου την πήρε ο πόλεμος.
Λυπάμαι για τη γυναίκα σου, τη μάνα σου, το παιδί σου.
Ακόμη κι εγώ δεν ήρθα κοντά σου.
Άκουγα το κλάμα σου την νύχτα.
Σκληρότητα γεννήθηκε στην καρδιά σου.
Προσευχόσουν συχνά.
Συγνώμη που δεν ήρθα.
Φοβόμουν να πλησιάσω.
Που πήγαν οι φιλοδοξίες, τα όνειρά σου;
Τις πήρε και αυτές ο πόλεμος;
Αγράμματος ήσουν, αφελής.
Θυμόσουν τα παιδικά σου χρόνια.
Τα ξέχασες;
Ποιος είσαι;
Δημήτρης Βόγδος
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ
Οι μεγάλοι κρύβουν μέσα τους
τη λησμονιά των παιδικών τους χρόνων,
την ανησυχία για το μέλλον,
την αγάπη για τα παιδιά τους,
την ανάμνηση του παρελθόντος,
τη μοναξιά,
τη σιωπή στα μάτια τους,
τη γαλήνη μέσα τους.
Στεφανία Δημητριάδου
ΠΑΠΠΟΥ
Έλα παππού!
Έλα και κάθισε δίπλα μου παππού.
Κάθισε και μίλα μου.
Σκούπισε τα δάκρυα σου
και μίλα μου.
Μίλα μου για τη χαμένη σου Πατρίδα.
Μίλα μου για τον Πόντο,
για τα όμορφα και τα άσχημα,
για τους διωγμούς και τις δολοφονίες.
Μίλα μου παππού!
Πόσοι δικοί σου πότισαν με το αίμα τους τον Πόντο;
Πες μου τι άφησες πίσω.
Πες μου!
Πες μου τα βάσανα της προσφυγιάς.
Πες μου παππού, πες μου.
Πρέπει να ξέρω.
Γιατί έχω χρέος παππού.
Χρέος απέναντι στους άταφους νεκρούς μας.
Χρέος απέναντι στα θύματα της γενοκτονίας.
Χρέος απέναντι στους προγόνους μας.
Έχω χρέος παππού!
Ματίνα Ευθυμιάδου
ΠΑΤΕΡΑ
Σε κοιτώ.
Ναι σε κοιτώ!
Βλέπω το ρυτιδιασμένο σου πρόσωπο.
Βλέπω τα ροζιασμένα σου χέρια.
Σε κοιτώ!
Σε κοιτώ στα θλιμμένα
σου μάτια
και ρωτώ Πατέρα, ρωτώ.
Τι κρύβεις στην ψυχή σου;
Ποιες αναμνήσεις κρύβεις στην καρδιά σου;
Για ποια χαμένα όνειρα κλαις;
Μοιρολογείς γι’ αυτά που πέρασαν;
Φοβάσαι γι’ αυτά που θα’ ρθουν;
Μίλα μου.
Μίλα μου Πατέρα.
Είμαι εδώ.
Είμαι εδώ για να σ’ ακούσω.
Είμαι δίπλα σου Πατέρα.
Μη φοβάσαι!
Έχεις εμένα.
Μην κλαις Πατέρα!
Μην κλαίς γι’ αυτά που πέρασαν.
Μην κλαίς γι’ αυτά που θα ’ρθουν.
Έχεις εμένα Πατέρα!
Έχεις εμένα!
Ματίνα Ευθυμιάδου
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ
Βλέπω τον πόνο σου, παππού.
Τον βλέπω μες τα μάτια σου.
Βλέπω τα χαμένα όνειρά σου.
Τα παιδικά,τρελά όνειρά σου.
Μην κλαις!
Είμαι εδώ.
Τα βλέπω όλα μες τα φωτεινά σου μάτια.
Δε χρειάζεται αυτή τη φορά να μιλάς.
Μόνο να με κοιτάς.
Νιώθω τον φόβο σου,παππού.
Ξέρω δεν είναι εύκολο!
Θυμάμαι τις ιστορίες σου,παππού!
Όλα όσα μου είχες πει
για την πατρίδα σου,
για την παλιά σου την ζωή.
Ξέρω ότι σου λείπουν!
Το έβλεπα στο χαμόγελό σου!
όταν μου τα διηγούσουν, χαμογελούσες.
Το θυμάμαι.
Μην κλαις παππού, είμαι δίπλα σου!
Κωνσταντίνα Γεωργιάδου
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ
Οι Μεγάλοι κουβαλούν
προκαταλήψεις και αντιλήψεις,
ανησυχία για το μέλλον,
αμφιβολίες και φόβο,
υπερπροστασία για τα παιδιά τους,
ανασφάλεια,
απογοήτευση και παραίτηση,
διάφορα προβλήματα,
έθιμα και παραδόσεις,
συνήθειες και κόμπλεξ…
Εμείς είμαστε αυτοί
που τους κουβαλάμε μέσα μας!
Νίκη Χατζόγλου
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ
Οι γονείς και οι παππούδες μου κουβαλούν
τις παιδικές τους αναμνήσεις,
την προσφυγιά,
τη λαχτάρα για τον τόπο τους,
το ξεσπίτωμα,
την αγάπη για μένα,
την ανασφάλεια,
την απογοήτευση, τον φόβο,
τον αγώνα για τη ζωή,
τη φτώχεια που έζησαν,
τις δύσκολες στιγμές που πέρασαν,
την οικογένεια,
τη φιλοξενία,
τον υπερπροστατευτισμό,
την παράδοση,
το νοικοκυριό,
τις προκαταλήψεις,
τη γενοκτονία που έζησαν,
τις όμορφες στιγμές που πέρασαν.
Εγώ κουβαλώ μέσα μου τους μεγάλους.
Δήμητρα Τσιμπραηλίδου
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ
Οι μεγάλοι κουβαλούν μέσα τους τον πόνο,
τον ξεριζωμό, τα χαμένα όνειρά τους.
Οι μεγάλοι πέρασαν άσχημες μέρες!
Πόνεσαν, έκλαψαν, φοβήθηκαν…
Οι μεγάλοι αγάπησαν, ερωτεύτηκαν, ονειρεύτηκαν.
Πρέπει να σταθούμε δίπλα τους!
Να ξεχάσουν τα άσχημα!
Να θυμηθούν τα όμορφα!
Δεν υπάρχει όμως καμία διαφορά…
Ακόμα βλέπουμε ανθρώπους να σκοτώνονται!
Ακόμα υπάρχει ο πόλεμος!
Αυτό τους στεναχωρεί περισσότερο!
Λεμονιά Σαπανίδου
Οι υπεύθυνοι καθηγητές
Δελιόπουλος Γιώργος, Φιλόλογος
Βαφειάδου Χάιδω, Φιλόλογος
