Βασίλης Τασινός – Εκπαιδευτικές Διαδρομές

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 1 Ιανουαρίου 2017

Ο επαγγελματικός μου προσανατολισμός στο 18^ο έτος της ηλικίας μου ήταν κάπως ασυνήθιστος. Μόλις τελείωσα το εξατάξιο Γυμνάσιο, ήθελα να γίνω αεροπόρος, αλλά δεν μου  επετράπη την εποχή εκείνη, αμέσως μετά την πτώση της χούντας, λόγω «ανεπίληπτης διαγωγής», όπως κομψά είχε μετονομάσει η πρώτη μεταχουντική κυβέρνηση τα «κοινωνικά  φρονήματα», δηλαδή τις πολιτικές πεποιθήσεις της οικογένειας για να καταλαβαίνουν οι νεότεροι! Δεν έδωσα, λοιπόν, εξετάσεις στη Σχολή Ικάρων· έδωσα, όμως, εξετάσεις για ασυρματιστής στη Σχολή του Εμπορικού Ναυτικού και για δάσκαλος στην Παιδαγωγική  Ακαδημία, το καλοκαίρι του 1974 (με διαφορά ολίγων ημερών), και είχα επιτυχία και στις δύο Σχολές.

Ξεκίνησα τη φοίτησή μου από τη Σχολή του Εμπορικού Ναυτικού, αλλά δεν μου άρεσε, και σε λίγες ημέρες τα παράτησα για να σπουδάσω δάσκαλος στην Παιδαγωγική  Ακαδημία. Έτσι από τον αέρα βρέθηκα στη θάλασσα, και από τη θάλασσα στη στεριά! Έγινα δάσκαλος, χωρίς να είναι η πρώτη μου επιλογή, αλλά ούτε και η δεύτερη!

Δεν μπορώ, λοιπόν, να ισχυριστώ ότι το όνειρό μου ήταν να γίνω δάσκαλος. Όμως, η παιδαγωγική και η διδακτική ευθύνη που ανέλαβα, με προσγείωσαν γρήγορα στο χώρο της Εκπαίδευσης! Η διδασκαλία, ημέρα την ημέρα με κέρδιζε, γιατί είχα απέναντί μου τους μικρούς μαθητές, που περίμεναν πολλά από εμένα!

Το «επάγγελμα» του δασκάλου μού έδωσε μεγάλη ικανοποίηση και δυνατές συγκινήσεις· ευτυχώς, στα δεκαοκτώ μου χρόνια, έκανα τη σωστή επιλογή, αν και δεν το είχα καταλάβει στο ξεκίνημα της διδασκαλικής μου θητείας!

Στη μακρά εκπαιδευτική μου διαδρομή και στη βραχεία συγγραφική μου δράση, πολύτιμη στάθηκε η αγάπη των μαθητών μου· την αισθανόμουν στο κάθε εκπαιδευτικό μου βήμα και την αισθάνομαι στην κάθε συγγραφική μου δραστηριότητα!

Σήμερα, ως βετεράνος της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, νοσταλγώ πολύ τα χρόνια που δίδαξα στο Δημοτικό Σχολείο κι αυτός είναι ένας επιπρόσθετος λόγος που συνεχίζω να γράφω κείμενα «απ’ το πεδίο της μάχης»!

Γράφω ακόμη – ας μη θεωρηθεί εγωιστικό – για να αφήσω στους νέους δασκάλους κάποια βιώματά μου από την πορεία μου στη  Δημόσια Εκπαίδευση, γιατί έχω την αίσθηση ότι κάτι μπορούν να προσφέρουν.

Για όλα τα παραπάνω, το παρόν σημείωμα θα ήθελα να το αφιερώσω στους νεοδιόριστους δασκάλους που βρέθηκαν από σπόντα στον χώρο της Εκπαίδευσης, όπως κι εγώ, και να τους επισημάνω ότι θα πρέπει να έχουν υπομονή και να μην απογοητεύονται, γιατί η διδασκαλία είναι μία διαδικασία που μπορεί – σε λίγο σχετικά χρόνο – να σε κερδίσει οριστικά!

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 1 Δεκεμβρίου 2016

Ο δάσκαλος στην εκπαιδευτική του διαδρομή επαναλαμβάνεται όσον αφορά τη διδακτέα ύλη, όμως, ανία δεν υπάρχει γι’ αυτόν που αγαπάει την Εκπαίδευση, γιατί κάθε τάξη έχει τη μοναδικότητά της. Οι μαθητές, ως ανεπανάληπτες προσωπικότητες, αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα στην ψυχή του καλού δασκάλου, όπως και το αντίθετο συμβαίνει, και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό!

Είναι στη φύση των μαθητών να επιδιώκουν την καλή επικοινωνία με το δάσκαλο τους και να τον έχουν κοντά τους σε όλα τους τα προβλήματα. Αισθάνονται ασφάλεια και αυτοπεποίθηση, όταν τον βλέπουν με υπομονή και κατανόηση να ασχολείται μαζί τους. Και οι παιδαγωγικές σχέσεις, όταν οικοδομούνται στην καλή επικοινωνία, σημαίνει ότι υπάρχει και αμοιβαία αγάπη, αμοιβαίος σεβασμός, αμοιβαία εκτίμηση αλλά και αμοιβαία ψυχική ευφορία· κι όλα αυτά έχουν άμεσο αντίκτυπο στην πρόοδο των μαθητών!

Συχνά, ως απόμαχος της Εκπαίδευσης, κάνω κάποια γυρίσματα στο χρόνο, ανοίγω τα αρχεία μου από τα σχολεία που υπηρέτησα και φέρνω στη μνήμη μου αρκετά περιστατικά με τους μαθητές μου, που τα αξιοποιώ στο συγγραφικό μου έργο. Υπάρχουν όμως και τα περιστατικά εκείνα, τα οποία έχουν καταγραφεί τόσο έντονα στη μνήμη μου, που δεν πρόκειται ποτέ να τα σβήσει ο χρόνος και πάντα θα με ακολουθούν στη ζωή μου!

Μερικές φορές κάποιοι παλιοί μαθητές μου με ρωτούν με ποια τάξη δέθηκα περισσότερο, και η απάντηση μου είναι: «εξίσου με όλες, ανεξάρτητα από το χρονικό διάστημα που δίδαξα»! Βέβαια, όταν είχα τους ίδιους μαθητές για δύο συνεχόμενα διδακτικά έτη, εκ των πραγμάτων, είχα την ευκαιρία να κάνω περισσότερες καινοτομίες στην προσπάθειά μου να παρουσιάσω κάτι διαφορετικό στην τάξη· αυτή ήταν και η μόνη διαφορά με τις άλλες τάξεις που δίδαξα για λιγότερο χρόνο.

Στα περιστατικά που θα αναφέρω παρακάτω – γνωστά και από προηγούμενα άρθρα μου – θα φανούν οι καλές παιδαγωγικές σχέσεις που είχα με τους μαθητές μου, ανεξάρτητα από το χρονικό διάστημα που με είχαν δάσκαλο.

Το σχολικό έτος 1982-1983, διορίστηκα στο μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο του Γάλαρου, του Νομού Αχαΐας. Μετά από δύο μήνες δέχτηκα την αμοιβαία απόσπαση που μου πρότεινε ένας συνάδελφός μου και βρέθηκα στο 3^ο  Δημοτικό Σχολείο Πειραιά. Τόσα χρόνια πέρασαν κι ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω τα θλιμμένα βλέμματα των μαθητών μου, την αμηχανία μου και τη στεναχώρια μου, όταν τους ανακοίνωσα τη φυγή μου από το σχολείο! Παρέμεινα στο Γάλαρο μόνο για δύο μήνες, κι όμως δέθηκαν μαζί μου οι μαθητές, κι εγώ δέθηκα μαζί τους, αλλά και με τους κατοίκους του χωριού είχα πολύ καλές σχέσεις, όπως φαίνεται και στο άρθρο μου, «Αναμνήσεις από το Γάλαρο Αχαΐας».

Δεν μπορώ ποτέ να ξεχάσω και το συγκινητικό περιστατικό με τη μαθήτριά μου την Ευδοξία που μου φίλησε τα χέρια, γιατί την έμαθα να διαβάζει και να γράφει στην ΣΤ’ Τάξη του 7^ου Δημοτικού Σχολείου Περάματος, το σχολικό έτος 1984-1985, όπως αναλυτικά περιγράφω το γεγονός στο άρθρο, «Η ευγνωμοσύνη της Ευδοξίας».

Το σχολικό έτος 1993-1994, υπηρετούσα στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο Παιανίας και είχα αναλάβει την ΣΤ’ Τάξη. Μετά από έξι μήνες, χωρίς να το περιμένω,  αποσπάστηκα από την υπηρεσία για τρεις μήνες στο Περιφερειακό Επιμορφωτικό Κέντρο Κηφισιάς. Ήταν ξαφνικό και μας στενοχώρησε όλους, και μάλιστα οι μαθητές μου αντέδρασαν με «ακραίο» και συγκινητικό τρόπο, ερχόμενοι στο σπίτι μου με πανό που έγραφε «Βασίλης Τασινός ήταν ο πιο καλός», διεκδικώντας δυναμικά το δάσκαλό τους μέχρι το τέλος του διδακτικού έτους, όπως περιγράφω αναλυτικά το γεγονός στο άρθρο, «Διαδήλωση στο σπίτι».

Ακόμη, συγκινητικά ήταν και τα λόγια που μου έγραψε η Ηλιάνα – μόλις έμαθε ανάγνωση και γραφή – στην Α’ Τάξη του 5^ου Δημοτικού Σχολείου Ιωαννίνων, το σχολικό έτος 2000-2001: «Αγαπητέ κύριε, σας ευχαριστώ πολύ που με μαθαίνετε γράμματα. Σας αγαπώ πολύ, θέλω να είστε καλά και ποτέ να μην αρρωστήσετε.»! Τα λόγια αυτά τα έγραψα και στα δύο προηγούμενα άρθρα μου, «Η πρώτη Έκθεση της Ηλιάνας» και «Τα πρωτάκια μου».

Υπάρχουν και πολλά άλλα περιστατικά αγάπης και εκτίμησης με πρωταγωνιστές τους μαθητές μου· όμως, επέλεξα να γράψω τα ίδια, για να καταδείξω, μέσα από τα ασυνήθιστα αυτά γεγονότα, τη μεγάλη τους αγάπη, που ήταν απόρροια των καλών παιδαγωγικών σχέσεων· ελπίζω να μην μου αποδοθεί έπαρση ή εγωισμός για την επιλογή μου αυτή· εξάλλου, το γράψιμό μου είναι κυρίως βιωματικό, και αναπόφευκτα θα περιλαμβάνει και τέτοια γεγονότα.

Τα χρόνια λοιπόν που ήμουν δάσκαλος, είχα μια καλή επικοινωνία με τους μαθητές μου, οι οποίοι με ένιωθαν σαν έναν πολύ δικό τους άνθρωπο και εκδήλωναν την αγάπη τους ποικιλοτρόπως! Η καλή επικοινωνία συνεχίζεται και σήμερα, με αρκετούς από τους ενήλικες πλέον μαθητές μου, είτε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, είτε με το τηλέφωνο, είτε δια ζώσης, όπου αναπολούμε με πολλή αγάπη το χρονικό διάστημα που ήμασταν μαζί στην τάξη! Ακόμη, η επικοινωνία με τους παλιούς μαθητές μου με βοηθάει να βγάζω από μέσα μου το παιδαγωγικό και διδακτικό υλικό που βρίσκεται εν υπνώσει, και έτσι να συνεχίζω τη συγγραφική μου δραστηριότητα! Δεν το κρύβω, ότι αρκετά κείμενα που έχω γράψει τα οφείλω στην επικοινωνία αυτή, στην οποία μάλιστα συμμετέχουν μαθητές από τις περισσότερες τάξεις που έχω διδάξει!

Κάθε τάξη είχε και το άρωμά της!!!

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 1 Νοεμβρίου 2016

Ένα σημαντικό κεφάλαιο στα μαθητικά δρώμενα του Δημοτικού Σχολείου, είναι οι πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις. Οι εκδηλώσεις αυτές έχουν την καθολική αποδοχή των μαθητών, όχι όμως και την πρέπουσα αντιμετώπιση, διαχρονικά, από το Υπουργείο Παιδείας.

Σήμερα, οι πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις επαφίενται μόνο στην καλή θέληση των εκπαιδευτικών!

Τα αναλυτικά προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας θα πρέπει στον τομέα του πολιτισμού και του αθλητισμού να καθορίσουν ένα υποχρεωτικό και συγκεκριμένο πακέτο δραστηριοτήτων που θα υλοποιείται, κυρίως, από τους εκπαιδευτικούς της Αισθητικής και της Φυσικής Αγωγής. Ακόμη, θα πρέπει σε όλα τα σχολεία να υπάρχει χορωδία, χορευτική ομάδα, θεατρική ομάδα, εικαστική ομάδα και αθλητική ομάδα, για να καλλιεργούνται οι κλίσεις των μαθητών και συγχρόνως να παρουσιάζονται αξιόλογες εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους.

Οι σχολικές εορτές είναι καλές ευκαιρίες για το άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία, γιατί δίνεται η δυνατότητα στις μαθητικές ομάδες να παρουσιάζουν σ’ ένα ευρύτερο κοινό τα τραγούδια, τους χορούς, τις θεατρικές παραστάσεις, τους αθλητικούς αγώνες, τις εκθέσεις ζωγραφικής και χειροτεχνίας κ.α. Όσοι ενήλικες συμμετείχαν ως μαθητές σε τέτοιες εκδηλώσεις, τις θυμούνται με μεγάλη νοσταλγία!

Οι αθλητικοί αγώνες εντός του σχολείου ή εκτός του σχολείου με ομάδες γειτονικών σχολείων (ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ, στίβου κτλ),  καθώς και οι πολιτιστικές δραστηριότητες, είναι ισχυρά κίνητρα για να ασχοληθούν οι μαθητές και μετά τη σχολική τους ζωή με τον αθλητισμό και τον πολιτισμό.

Ο ενήλικας που αγαπάει το καλό θέατρο, την καλή μουσική, τον αθλητισμό, το χορό κτλ, μπολιάστηκε από τα πρώτα χρόνια της ζωής του από την οικογένεια και κατόπιν από το σχολείο με τέτοιες παραστάσεις. Έτσι, έχει τη δυνατότητα να εντοπίζει με μεγάλη ευκολία το καλό πολιτιστικό υλικό που υπάρχει εν αφθονία σε διάφορους χώρους, προσπερνώντας το κακό που επίσης υπάρχει εν αφθονία.

Παρεμπιπτόντως, θα ήθελα να αναφερθώ στη σπουδαία δουλειά που γίνεται εδώ και πολλά χρόνια στον τομέα του πολιτισμού στο Μουσικό Σχολείο Βόλου, γνωστό πλέον σε όλη την Ελλάδα για την αρτιότητά του και το υψηλό επίπεδο των παρεχόμενων γνώσεων. Έγινε παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα Μουσικά Σχολεία και όχι μόνο! Βλέπεις τη δουλειά τους στην τηλεόραση ή στο YouTube και καμαρώνεις και τους μαθητές και τους δασκάλους τους! Είναι δυνατόν αυτά τα παιδιά να μην ακολουθήσουν σωστή πορεία στη ζωή τους!

Αν οι μαθητές σε όλα σχολεία της χώρας, και όχι μόνο στα Μουσικά Σχολεία, αποκτήσουν με τη βοήθεια των αναλυτικών προγραμμάτων και των εκπαιδευτικών ουσιαστική πρόσβαση στον πολιτισμό, θα μιλάμε για μια άλλη Ελλάδα! Κι αυτό δεν είναι ακατόρθωτο να γίνει!

Είναι γεγονός ότι τα προσχολικά και τα μαθητικά χρόνια, είναι καθοριστικά για τη ζωή του κάθε ανθρώπου. Για το λόγο αυτό θα πρέπει το Υπουργείο Παιδείας να βοηθήσει ουσιαστικά τους μαθητές στην τρυφερή τους ηλικία, με τη στελέχωση των σχολείων με κατάλληλο διδακτικό προσωπικό ειδικοτήτων και με την αναδιάρθρωση των αναλυτικών προγραμμάτων, για να αναπτύξουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους.

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 1 Οκτωβρίου 2016

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ο δάσκαλος προσθέτοντας χρόνια υπηρεσίας, αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη άνεση τα παιδαγωγικά και διδακτικά θέματα στην καθημερινή πρακτική· όμως, όταν περάσουν πολλά διδακτικά χρόνια, επέρχεται κόπωση και η πείρα δεν μπορεί από μόνη της να την αντιμετωπίσει.

Δεν είναι εύκολο για έναν δάσκαλο με πολλά χρόνια υπηρεσίας να διδάσκει με πλήρες διδακτικό ωράριο και να έχει τις αντοχές που απαιτούνται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που παρουσιάζονται στην τάξη, και ούτε είναι εύκολο να έχει τη διάθεση να εναλλάσσει τις μεθόδους διδασκαλίας και να ανανεώνει συνεχώς τον τρόπο επικοινωνίας με τους μαθητές.

Ο κουρασμένος δάσκαλος γίνεται αντιληπτός από τους μαθητές του, γιατί δυσκολεύεται να επικοινωνήσει μαζί τους. Είναι γνωστή η δυσαρέσκεια των μαθητών και των γονέων τους, όταν διδάσκουν ηλικιωμένοι και κουρασμένοι δάσκαλοι. Για το λόγο αυτό το διδακτικό ωράριο των δασκάλων είναι αναγκαίο να προσαρμόζεται ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας τους, για να συνεχίσουν να είναι αποδοτικοί, επικοινωνιακοί και να ανταπεξέρχονται στις καθημερινές δυσκολίες που προκύπτουν στην αίθουσα διδασκαλίας.

Βέβαια, μείωση του διδακτικού ωραρίου γίνεται στα σχολεία μας εδώ και 20 χρόνια, όχι όμως με το σωστό τρόπο, γιατί η μείωση αρχίζει από το 10^ο έτος υπηρεσίας, τότε που δεν την έχει ανάγκη ο δάσκαλος, για να τελειώσει το 20^ο έτος υπηρεσίας, τότε που αρχίζει η κόπωση για τους περισσότερους δασκάλους!

Ακόμη, μείωση γίνεται και στο διδακτικό ωράριο των διευθυντών των σχολείων εδώ και 20 χρόνια, όχι όμως στο βαθμό που έχει ανάγκη η καλή λειτουργία του σχολείου.

Το εβδομαδιαίο διδακτικό ωράριο των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης που ισχύει με το Νόμο 2517 του 1997, είναι το εξής: «Για εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σε 1θέσια, 2θέσια και 3θέσια δημοτικά σχολεία, ανεξάρτητα από το βαθμό και τα χρόνια υπηρεσίας τους, 25 ώρες. Για τους εκπαιδευτικούς 4θέσιων και πάνω δημοτικών σχολείων που έχουν: από 0-10 έτη υπηρεσίας, 24 ώρες· από 10-15 έτη υπηρεσίας, 23 ώρες· από 15-20 έτη υπηρεσίας, 22 ώρες· και από 20 έτη υπηρεσίας και πάνω, 21 ώρες. Για διευθυντές 4θέσιων και 5θέσιων δημοτικών σχολείων, 20 ώρες. Για διευθυντές 6θέσιων μέχρι και 9θέσιων δημοτικών σχολείων, 12 ώρες. Για διευθυντές 10θέσιων και 11θέσιων δημοτικών σχολείων, 10 ώρες. Για διευθυντές 12θέσιων και πάνω δημοτικών σχολείων, 8 ώρες».

Κατά την άποψή μου μέχρι τα 20 χρόνια υπηρεσίας όλοι οι δάσκαλοι θα πρέπει να διδάσκουν 24 ώρες εβδομαδιαίως, εκτός από τους δασκάλους των μονοθέσιων, διθέσιων και τριθέσιων, που λόγω των προγραμμάτων των σχολείων αυτών, είναι αναγκαίο να εξακολουθούν να διδάσκουν 25 ώρες. Πρότασή μου είναι η μείωση του εβδομαδιαίου διδακτικού ωραρίου για τους δασκάλους τετραθέσιων και πάνω δημοτικών σχολείων να γίνει ως εξής: από 21- 25 έτη υπηρεσίας, 22 ώρες· από 26- 30 έτη υπηρεσίας, 20 ώρες· από 31- 35 έτη υπηρεσίας, 18 ώρες· και από 36 έτη υπηρεσίας και πάνω, το πολύ 16 ώρες. Η αναπροσαρμογή αυτή στο διδακτικό ωράριο δεν θα φέρει οικονομική επιβάρυνση στο Υπουργείο Παιδείας, γιατί οι ώρες των εκπαιδευτικών που θα μειώνονται από το 21^ο έτος υπηρεσίας και πάνω, θα μεταφέρονται από την άστοχη μείωση των πρώτων χρόνων υπηρεσίας (από το 10^ο έως το 20^ο έτος). Όσον αφορά το διδακτικό ωράριο των διευθυντών (από τετραθέσια και πάνω δημοτικά σχολεία), μία μείωση των 2 ωρών εβδομαδιαίως, είναι εφικτή με τα σημερινά δεδομένα.

Πιστεύω πως τους περισσότερους δασκάλους θα τους βρει σύμφωνους η αυτονόητη αναπροσαρμογή που προτείνω, μακάρι να αντιληφθεί και το Υπουργείο Παιδείας τα αυτονόητα, γιατί δεν καταλαβαίνω με ποια λογική εδώ και 20 χρόνια, μειώνει το διδακτικό ωράριο των δασκάλων από το 10^ο έτος υπηρεσίας τους μέχρι το 20^ο, αφήνοντας έξω τα πιο δύσκολα χρόνια· χρόνια που για αρκετούς δασκάλους έχουν μεγάλη κόπωση, ψυχική εξάντληση, βαρεμάρα, νεύρα και μερικές φορές και προβλήματα υγείας!

Η πολύ μεγάλη αύξηση που έγινε στα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση των εκπαιδευτικών την περίοδο της κρίσης (η αυτοδίκαιη απόλυση θα φτάσει σταδιακά το 2022, στο 67^ο  έτος της ηλικίας!!! που σημαίνει ότι τα χρόνια υπηρεσίας θα είναι πάνω από 40!!!), θα έχει ως αποτέλεσμα πολλές τάξεις να υπολειτουργούν, με κουρασμένους και γερασμένους δασκάλους, που θα αναγκάζονται να παίρνουν αλλεπάλληλες αναρρωτικές άδειες για να τα βγάλουν πέρα, γιατί διαφορετικά θα βγαίνουν με το φορείο από την αίθουσα διδασκαλίας!

Με τις υπερβολές που έγιναν εδώ και πολλές δεκαετίες στο συνταξιοδοτικό μας σύστημα, με τις πρόωρες συντάξεις ακόμη και με 15 έτη υπηρεσίας, αλλά και με το κούρεμα των ταμειακών αποθεμάτων των ασφαλιστικών ταμείων, τώρα μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά!

Είναι, όμως, πολύ κακό τις υπερβολές στα όρια ηλικίας των προηγούμενων δεκαετιών να τις διαδέχονται νέες υπερβολές προς τη διαφορετική κατεύθυνση! Γιατί μονίμως το συνταξιοδοτικό μας σύστημα να βρίσκεται στα άκρα;

Αφού, όμως, έτσι τα κατάφεραν οι κυβερνώντες, και αναγκάζουν το δάσκαλο να διδάσκει και μετά τα 35 χρόνια υπηρεσίας (θα είναι ήδη πάνω από 60 ετών!), είναι επιτακτική η ανάγκη, τουλάχιστον, να μειωθεί ουσιαστικά το διδακτικό του ωράριο, όπως προανέφερα, μέχρι να επανεξεταστεί το  θέμα του ορίου ηλικίας, γιατί η ίδια η ζωή είναι σίγουρο ότι θα το ξαναφέρει στο προσκήνιο! Οι δάσκαλοι που κρατούν σε καλό επίπεδο την ενεργητικότητά τους και μπορούν να είναι αποδοτικοί κι αποδεκτοί από τους μαθητές και τους γονείς μετά από 35 χρόνια διδακτικής υπηρεσίας, είναι ελάχιστοι, και μόνο ως εξαιρέσεις μπορούν να καταγραφούν.

Δεν είναι  δυνατόν, εν ονόματι της βιωσιμότητας του συνταξιοδοτικού συστήματος, να διδάσκουν στα σχολεία  μας ηλικιωμένοι δάσκαλοι, κουρασμένοι δάσκαλοι, και με προβλήματα υγείας! Τι νόημα έχει; Οι δάσκαλοι θα σέρνονται στην αίθουσα διδασκαλίας, τα παιδιά θα την πληρώνουν, και τα χρήματα που θα εξοικονομούνται από το Υπουργείο Οικονομικών (με την αύξηση του ορίου ηλικίας), θα δαπανώνται από το Υπουργείο Υγείας για την αποκατάσταση της υγείας των δασκάλων και από το Υπουργείο Παιδείας για την πρόσληψη αναπληρωτών για να καλύπτονται τα κενά που θα προκύπτουν από τις πολλαπλές αναρρωτικές άδειες! Δώρον άδωρον δηλαδή!

Είναι γεγονός ότι μερικά επαγγέλματα, εκ των πραγμάτων, δεν μπορούν να ξεπερνούν κάποιο όριο ηλικίας. Δεν μπορεί για παράδειγμα ο στρατιωτικός που υπηρετεί στις Εδικές Δυνάμεις να ξεπεράσει το όριο ηλικίας που η ίδια η στρατιωτική ζωή θέτει, γιατί παύει να είναι αξιόμαχος· και να θέλει να προσφέρει, δεν μπορεί! Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το δάσκαλο, ο οποίος καθημερινά δίνει τη «μάχη» του με τους μικρούς μαθητές στην αίθουσα διδασκαλίας!

Ένα ακόμη μέτρο που θεωρώ σωστό και πρέπει να εφαρμοστεί, είναι οι εκπαιδευτικοί με πολλά χρόνια υπηρεσίας να έχουν τη δυνατότητα με πρωτοβουλία τους να μειώνουν περαιτέρω το διδακτικό τους ωράριο, με ανάλογη φυσικά μείωση των αποδοχών τους. Ο κάθε εκπαιδευτικός, όταν βαραίνουν τα χρόνια υπηρεσίας, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις αντοχές του και τα όριά του! Δεν πρέπει, λοιπόν, να στερείται ενός τέτοιου μέτρου, από τη στιγμή μάλιστα που όχι μόνο δεν επιβαρύνει οικονομικά το Υπουργείο Παιδείας, αλλά βοηθάει και στην καλύτερη λειτουργία του σχολείου!

Εν κατακλείδι, για να έχουμε ένα καλό παιδαγωγικό και διδακτικό αποτέλεσμα στα σχολεία μας, θα πρέπει να αναπροσαρμοστεί το διδακτικό ωράριο στα χρόνια υπηρεσίας του κάθε εκπαιδευτικού, να μειωθεί περαιτέρω το διδακτικό ωράριο του διευθυντή, και φυσικά κανένας εκπαιδευτικός να μην ξεπερνάει το 60^ο έτος της ηλικίας του· τα 60 χρόνια είναι ταβάνι και δε χωράει ούτε μία ημέρα παραπάνω· είναι σοβαρό λάθος η υπέρβαση που έγινε! Αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι οι εμπλεκόμενοι με τη δημόσια εκπαίδευση και να επανεξετάσουν το συντομότερο δυνατόν το όριο ηλικίας για τη συνταξιοδότηση των εκπαιδευτικών, πριν αρχίσουν να την πληρώνουν οι μαθητές! Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά ότι η μείωση του ορίου ηλικίας των εκπαιδευτικών δεν είναι σε καμιά περίπτωση προνομιακή μεταχείριση, αλλά αναγκαιότητα για την καλύτερη λειτουργία των σχολείων μας!

.

.

Εκπαιδευτικά άρθρα και άλλα

Βασίλειος Αγγ. Τασινός

Ιωάννινα 2016

Για να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε ΕΔΩ

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 2 Ιουλίου 2016

                                              1976                                                                                                              2016

Οι αποφοιτήσαντες το 1976 από τη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων, αντάμωσαν στα Γιάννενα, στις 2 Ιουλίου 2016, ημέρα Σάββατο, στις 7 το απόγευμα, στην είσοδο της Ακαδημίας, μετά από ένα ραντεβού που προέκυψε, κυρίως, από τις προσπάθειες των δασκάλων, Αποστόλη Χασκή, Λάμπρου Σκλαβούνου και Νίκου Τζίμα!

Την Τετάρτη 29 Ιουνίου, τρεις ημέρες πριν το αντάμωμα, οι Γιαννιώτες δάσκαλοι, Νίκος Τζίμας, Αλέκος Ταμβάκος, Μιχάλης Σκούφης, Γιάννης Αγγέλης και Βασίλης Τασινός, μαζί με τον Πρεβεζιάνο δάσκαλο, Αποστόλη Χασκή, συναντήθηκαν στην καφετέρια «Κυρα – Φροσύνη» και προετοίμασαν, λεπτομερώς, το πρόγραμμα του Σαββάτου.

Αποφάσισαν ομόφωνα: πρωινός καφές στην «Όαση», μαζί με τους πρώτους «ξένους» αφιχθέντες δασκάλους, στη συνέχεια τσίπουρο στο «Έναστρο» και το βράδυ – μετά τη συνάντηση στην Ακαδημία – φαγητό στη «Γάστρα».

Όλα εξελίχθηκαν σύμφωνα με το σχεδιασμό!

Ενθουσιασμός, νοσταλγία και συγκίνηση, ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα στο αντάμωμα μπροστά στην πύλη της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας! Αξίζει να αναφερθεί ότι η αναγνώριση μεταξύ των συναδέλφων δεν ήταν εύκολη υπόθεση! Υπήρξαν δυσκολίες! Μετά 40 χρόνια… η πρώτη επαφή, ήταν για όλους μια ευχάριστη ψυχρολουσία… Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε… ο μεγαλύτερος «εχθρός» είναι ο συνομήλικος, γιατί στο πρόσωπό του βλέπεις την ηλικία σου!

Δεν χρειάζεται να γραφούν περισσότερα για το αντάμωμα αυτό·  οι φωτογραφίες από την «Κυρα – Φροσύνη», την «Όαση», το «Έναστρο», τη «Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία» και τη «Γάστρα» (Βλέπε Κατηγορία: Φωτογεγονότα), αποτυπώνουν τις ωραίες στιγμές!

Καλή αντάμωση στο επόμενο ραντεβού των αποφοίτων του 1976, που ορίστηκε – με δημοκρατικές διαδικασίες στη Γενική Συνέλευση της «Γάστρας» – το πρώτο Σάββατο του Ιουλίου του 2019 (6 Ιουλίου), στις 7 το απόγευμα, πάλι στην είσοδο της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ιωαννίνων.

Υγεία και ευτυχία σε όλες και σε όλους!

Καφετέρια «Κυρα – Φροσύνη», 29 Ιουνίου 2016

Απ’ αριστερά: Αποστόλης Χασκής, Βασίλης Τασινός, Νίκος Τζίμας, Μιχάλης Σκούφης, Αλέκος Ταμβάκος και Γιάννης Αγγέλης.

Καφετέρια «Όαση», 2 Ιουλίου 2016

Απ’ αριστερά: Βασίλης Τασινός, Νίκος Τζίμας, Παύλος Πολίτης, Αποστόλης Χασκής, Λάμπρος Σκλαβούνος, Κώστας Τσούκας, και Μιχάλης Σκούφης.

Τσιπουράδικο «Έναστρο», 2 Ιουλίου 2016

Απ’ αριστερά: Αποστόλης Χασκής, Νίκος Τζίμας, Βασίλης Τασινός, Παύλος Πολίτης, Κώστας Τσούκας, Λάμπρος Σκλαβούνος και Μιχάλης Σκούφης.

Παύλος Πολίτης και Κώστας Τσούκας συν γυναιξί στο «Έναστρο».

Μπροστά στην πύλη της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας, 2 Ιουλίου 2016

Οι αποφοιτήσαντες το 1976 από τη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων:

Απ’ αριστερά, 1^η σειρά: Όλγα Παπαλαζάρου, Σοφία Μαριά, Αποστόλης Χασκής, Λάμπρος Σκλαβούνος, Αλέκος Ταμβάκος, Κώστας Τσούκας, Βάσω  Σταμούλη (δείχνει στο φακό τη φωτογραφία που βγάλαμε στο ίδιο χώρο, πριν 40 χρόνια, τελευταία ημέρα της φοίτησής μας στη Ζ.Π.Α) και Νίκος Τζίμας.

2^η σειρά: Αγγελική Σκιαδά, Σταύρος Γκορτζής, Βαγγέλης Αρβανίτης και Παύλος Πολίτης.

3^η σειρά: Βασίλης Τασινός, Λάζαρος Ζαχαράκης, Βασίλης Παπαδογιώργος, Χρήστος Καρδάρας, Δημοσθένης Χειμώνας και Γιώργος Τζημητρέας.

Και τελευταία σειρά: Παναγιώτης Ζάννης, Δημήτρης Τσιούρης και Μιχάλης Σκούφης.

Στην ταβέρνα «Γάστρα», 2 Ιουλίου 2016

Απ’ αριστερά: Βασίλης Παπαδογιώργος, Δημοσθένης Χειμώνας, Λάζαρος Ζαχαράκης, Βαγγέλης Αρβανίτης, Βασίλης Τασινός, Λάμπρος Σκλαβούνος, Βάσω  Σταμούλη, Γιώργος Τζημητρέας, (η Βάσω και ο Γιώργος είναι παντρεμένοι από το 2^ο έτος σπουδών), Νίκος Τζίμας, Αλέκος Ταμβάκος, Αποστόλης Χασκής, Σοφία Μαριά, Αγγελική Σκιαδά, Δημήτρης Ζιώβας (σύζυγος της Αγγελικής), Σταύρος Γκορτζής, Χρήστος Καρδάρας, Παναγιώτης Ζάννης, Μιχάλης Σκούφης, Κώστας Τσούκας, Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα), και Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου Πολίτη)…Δυστυχώς, ο φακός σ’ αυτή την ομαδική φωτογραφία άφησε έξω τον Παύλο Πολίτη και το Σπύρο Χρήστου.

Απ’ αριστερά: Λάμπρος Σκλαβούνος, Γιώργος Τζημητρέας, Νίκος Τζίμας, Αλέκος Ταμβάκος, Αποστόλης Χασκής, Σοφία Μαριά και Αγγελική Σκιαδά.

Απ’ αριστερά: Σοφία Μαριά, Αγγελική Σκιαδά, Δημήτρης Ζιώβας (σύζυγος της Αγγελικής), Σταύρος Γκορτζής, Χρήστος Καρδάρας και Παναγιώτης Ζάννης.

Απ’ αριστερά: Παναγιώτης Ζάννης, Μιχάλης Σκούφης, Κώστας Τσούκας, Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα), Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου Πολίτη) και Παύλος Πολίτης.

Απ’ αριστερά: Μαρία Τσώνη (σύζυγος Βασίλη Παπαδογιώργου), Βασίλης Παπαδογιώργος, Δημοσθένης Χειμώνας, Λάζαρος Ζαχαράκης και Βαγγέλης Αρβανίτης.

Απ’ αριστερά: Λάμπρος Σκλαβούνος, Βάσω  Σταμούλη, Γιώργος Τζημητρέας, Νίκος Τζίμας, Βασίλης Τασινός, Αλέκος Ταμβάκος, Αποστόλης Χασκής και Σοφία Μαριά.

Απ’ αριστερά: Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου Πολίτη), Παύλος Πολίτης, Σπύρος Χρήστου και Αποστόλης Χασκής.

Απ’ αριστερά: Βάσω  Σταμούλη, Γιώργος Τζημητρέας, Νίκος Τζίμας και Αλέκος Ταμβάκος.

Απ’ αριστερά: Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου), Λάμπρος Σκλαβούνος, Σπύρος Χρήστου, Κώστας Τσούκας, Μιχάλης Σκούφης, Παύλος Πολίτης και Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα).

Απ’ αριστερά: Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου), Λάμπρος Σκλαβούνος, Σπύρος Χρήστου, Κώστας Τσούκας, Μιχάλης Σκούφης, Παύλος Πολίτης, Αγγελική Σκιαδά, Λάζαρος Ζαχαράκης και Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα).

Απ’ αριστερά: Δημήτρης Ζιώβας (σύζυγος της Αγγελικής) και Σταύρος Γκορτζής.

Απ’ αριστερά: Αποστόλης Χασκής, Χρήστος Καρδάρας, Παναγιώτης Ζάννης και Μιχάλης Σκούφης.

Απ’ αριστερά: Γιώργος Τζημητρέας, Νίκος Τζίμας και Αγγελική Σκιαδά.

Ο χορός ξεκίνησε με ηπειρώτικα τραγούδια! Τον σέρνει πρώτη η Σοφία Μαριά. Ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά και Αποστόλης Χασκής.

Ο κύκλος αρχίζει να μεγαλώνει! Τη Σοφία Μαριά ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά, Αποστόλης Χασκής, Δημοσθένης Χειμώνας, Βασίλης Παπαδογιώργος και Λάζαρος Ζαχαράκης.

Η Σοφία Μαριά η πιο δραστήρια στο χορό! Ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά, Αποστόλης Χασκής, Δημοσθένης Χειμώνας και Βασίλης Παπαδογιώργος.

Ο Βασίλης Παπαδογιώργος σέρνει το χορό. Ακολουθούν Μαρία Τσώνη (σύζυγός του) και Αποστόλης Χασκής.

Ο Αλέκος Ταμβάκος σέρνει το χορό. Ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά, Παύλος Πολίτης, Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα) και Σοφία Μαριά.

Στο χορό οι: Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα), Σοφία Μαριά, Μαρία Ττσώνη και ο σύζυγός της Βασίλης Παπαδογιώργος.

Η Βάσω Σταμούλη σέρνει το χορό. Ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά, Αλέκος Ταμβάκος και Δημοσθένης Χειμώνας.

Στο χορό οι: Παύλος Πολίτης, Λάζαρος Ζαχαράκης, Σοφία Μαριά και Θεοδώρα Κοντογιώργου (σύζυγος του Βαγγέλη Αρβανίτη).

Η Μαρία Τσώνη (σύζυγος Βασίλη Παπαδογιώργου), σέρνει το χορό. Ακολουθούν Βασίλης Παπαδογιώργος, Βάσω Σταμούλη και στη δεύτερη σειρά του χορού Σοφία Μαριά, Θεοδώρα Κοντογιώργου (σύζυγος του Βαγγέλη Αρβανίτη), Βαγγέλης Αρβανίτης και Αγγελική Σκιαδά.

Η Μαρία Τσώνη σε μεγάλα κέφια! Ακολουθούν Λάζαρος Ζαχαράκης, Βάσω Σταμούλη, Βασίλης Τασινός και Βαγγέλης Αρβανίτης.

Στο χορό οι: Βασίλης Τασινός, Βαγγέλης Αρβανίτης και Σοφία Μαριά.

Σε πρώτο πλάνο Βασίλης Τασινός. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από το σπουδαίο ερασιτέχνη φωτογράφο  Αλέκο Ταμβάκο!

Ο Λάζαρος Ζαχαράκης σέρνει το χορό. Ακολουθούν Μαρία Τσώνη (σύζυγος Βασίλη Παπαδογιώργου), Βάσω Σταμούλη, Βασίλης Τασινός, Σοφία Μαριά και Παύλος Πολίτης.

Ο Παύλος Πολίτης σέρνει το χορό. Ακολουθούν Λάζαρος Ζαχαράκης και Μαρία Τσώνη.

Στο χορό οι: Σοφία Μαριά, Βαγγέλης Αρβανίτης και Θεοδώρα Κοντογιώργου (σύζυγος του Βαγγέλη).

Ο Αλέκος Ταμβάκος σέρνει το χορό. Ακολουθούν Βασίλης Τασινός και Αποστόλης Χασκής.

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 27 Ιουνίου 2016

Στις 4 Απριλίου 2016, δέχτηκα ένα απρόσμενο μήνυμα στο Ιστολόγιό μου από το Μάκη το Λουπέτη! Μου έγραψε: «Είμαστε μαζί φαντάροι. Σε παρακαλώ επικοινώνησε μαζί μου, γιατί πέρασαν 35 χρόνια και τώρα σε βρήκα»!

Με το Μάκη, γέννημα θρέμμα Ηλιούπολης, υπηρετήσαμε μαζί στο Στρατό, στο 507^ο  Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού, στο Λαγκαδά και στη Θεσσαλονίκη (1977 – 1979).

Τα χρόνια που πέρασαν, από το Μάιο του 1979 που απολυθήκαμε, είναι 37 και όχι 35, όπως εκ παραδρομής γράψαμε στα μηνύματα που ανταλλάξαμε! Χάσαμε το λογαριασμό με το Μάκη…

Είναι μεγάλη χαρά να επικοινωνείς μ’ έναν καλό σου φίλο μετά τόσα πολλά χρόνια! Κι η χαρά γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, όταν έρχεται και η στιγμή της αντάμωσης!

Ο Μάκης, επιστρέφοντας από το ταξίδι του από τη Λουμπλιάνα της Σλοβενίας, πέρασε από τα Γιάννενα μαζί με την κόρη του την Αγγελίνα για να με συναντήσει.

Την Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016, στις οχτώ το απόγευμα, μπροστά στην πύλη του  Πανηπειρωτικού Σταδίου Ιωαννίνων, μετά 37 χρόνια, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση!!!

Κοινή μας διαπίστωση ήταν: «Υπό διαφορετικές συνθήκες, αν δεν είχαμε το ραντεβού στο συγκεκριμένο σημείο, ήταν αδύνατον να αναγνώριζε ο ένας τον άλλον»! Τα χρόνια που πέρασαν είναι πολλά… Απολυθήκαμε από το Στρατό 23 ετών και ξαναβρεθήκαμε στα 60!!! Ο μεγαλύτερος «εχθρός», τελικά, είναι ο συνομήλικος, γιατί στο πρόσωπο του βλέπεις την ηλικία σου! Τα γκριζαρισμένα μαλλιά, τα λίγα κιλά παραπάνω και οι ρυτίδες στο πρόσωπο, συνθέτουν ένα διαφορετικό λουκ, που δυσκολεύει πολύ την αναγνώριση! Πώς να μην θυμηθείς το λαϊκό τραγούδι :

«Βρήκα στην Αμφιλοχία

το Σταμούλη το λοχία…

ο πιο ανίκητος εχθρός

είναι, λοχία, ο καιρός.»

Στη συνέχεια πήγαμε στην ταβέρνα, «ΣΕΙΡΙΟΣ», και με τη συνοδεία οίνου ερυθρού και μουσικής, συζητήσαμε πολλά θέματα, καινούρια και παλιά. Βέβαια, τον περισσότερο χρόνο τον αφιερώσαμε στα χρόνια του Στρατού. Θυμηθήκαμε πολλά περιστατικά με πρωταγωνιστές εμάς τους δύο, τον Κώστα, το Μήτσο, το Χρήστο και πολλούς άλλους! Έπεσε πολύ γέλιο… Ο Μάκης έχει ένα μοναδικό τρόπο να αφηγείται τα γεγονότα! Ελπίζω να μην κουράσαμε την Αγγελίνα με τα στρατιωτικά μας ενθυμήματα! Πάντως, έδειχνε ενδιαφέρον για τις αφηγήσεις μας!

Παρόλο που ο Μάκης και η Αγγελίνα κουβαλούσαν την κούραση ενός μεγάλου ταξιδιού, παραμείναμε στην ταβέρνα μέχρι τα μεσάνυχτα! Ούτε που καταλάβαμε πως πέρασε η ώρα! Τελικά, πήγαμε για ύπνο γεμάτοι ικανοποίηση για την ωραία βραδιά που περάσαμε!

Το πρωί της Δευτέρας πήραμε την ανηφόρα για την καφετέρια, «ΦΡΟΝΤΖΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑ», για να απολαύσουμε το καφεδάκι μας, βλέποντας από ψηλά τα Γιάννενα και τη λίμνη!

Στην καφετέρια συναντηθήκαμε με τη φίλη της Αγγελίνας την Ελένη και το σύζυγό της τον  Παύλο, και περάσαμε ένα ευχάριστο πρωινό!

Όμως, όλες οι καλές στιγμές κάποτε τελειώνουν! Ο Μάκης έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι του προς τη Λευκάδα, τον τόπο καταγωγής τού πατέρα του. Τους αποχαιρέτησα συγκινημένος, εκφράζοντας την επιθυμία για την πραγματοποίηση και μιας δεύτερης συνάντησης με όσο το δυνατόν περισσότερους φίλους από την 126^η Σειρά, του Λόχου Υποστηρίξεως, του 507^ου    Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού!

Μάκη και Αγγελίνα, θα ήθελα να σας ευχαριστώ και μέσα από το Ιστολόγιό μου για τη μεγάλη χαρά που μου δώσατε με την επίσκεψή σας στα Γιάννενα!

«Πάλε καλαίς αντάμωσαις, πάλε ν’ ανταμωθούμε», όπως λέει και το δημοτικό τραγούδι της Ηπείρου!