Αναστάσιος Αγ. Τασινός
Στις 11 Φεβρουαρίου 2018, είχα μια δυσάρεστη επικοινωνία στο Διαδίκτυο, με έναν παλιό μαθητή μου, το Θωμά. Μου έγραψε: «Κύριε Τάσο, δεν ξέρω εάν μάθατε, τα δυσάρεστα για το συμμαθητή μας… βρέθηκαν αρκετά παιδιά της τάξης μας σε δυσάρεστο γεγονός, μακάρι να βρεθούμε σε χαρά…» Του απάντησα: «Δεν έχω μάθει τίποτα! Για ποιον συμμαθητή σου μιλάς;» Μου απάντησε: «Ο Σπύρος Αβράμης, δεν είναι πια μαζί μας…» Πάγωσα! Μ` έσφιξε το στομάχι! Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Το γελαστό παιδί έφυγε από κοντά μας! Έφυγε, πριν προφτάσει να πει το τραγούδι του! Είκοσι εννιά χρονών! «Χάρε, μπαμπέση σταυρωτή, γιατί μας το ’κανες γιατί, πήρες απ` την παρέα μας το πιο καλό παιδί…»
Τι να πρωτοθυμηθώ, από το σχολικό έτος 1998-1999, που είχα μαθητή το Σπύρο, στην Ε` τάξη, του 47ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών. Ένα συμπονετικό παιδί, ένα αστέρι που έλαμπε στο σχολείο.
Τον θυμάμαι στη γιορτή του Πολυτεχνείου, να απαγγέλλει στίχους από τη Ρωμιοσύνη.
Τον θυμάμαι στο θέατρο «Απόλλων», να χαίρεται με τους συμμαθητές του την παράσταση «Οικογένεια Νώε».
Τον θυμάμαι στα γενέθλια του Ζώη, να διασκεδάζει με τους συμμαθητές του.
Τον θυμάμαι στο σπίτι μου, στην ονομαστική μου γιορτή, να χορεύει με τους συμμαθητές του, το τραγούδι «Είμαι φίνο φανταράκι».
Ωραίες παιδαγωγικές και διδακτικές στιγμές, που ο χρόνος φάνηκε ανήμπορος να σβήσει.
Με αυτές τις λίγες και λιτές αναμνήσεις, θα ήθελα να αποχαιρετήσω το Σπύρο και να εκφράσω τα βαθύτατα συλλυπητήριά μου στους δικούς του ανθρώπους.
Σπύρο, καλό ταξίδι στη γειτονιά των αγγέλων!
Ιωάννινα 19 Φεβρουαρίου 2018
Αφήστε μια απάντηση