“Όλοι γελούν με τον Αρλεκίνο, τον ξακουστό χαρακτήρα της Κομέντια ντελ Άρτε, την ιταλική κωμωδία του 17ου αιώνα. Γιατί άραγε; Ίσως επειδή περπατά τόσο αστεία ή επειδή φορά παρδαλά ρούχα ή πάλι γιατί. . . Όλα ξεκίνησαν όταν η χαρά έκανε ένα αβγό και από το αβγό εκείνο βγήκε ο Αρλεκίνος. Τα υπόλοιπα είναι μια χαρούμενη ιστορία…” Από το παραμύθι του Roberto Piumini “Ο Αρλεκίνος” – εκδόσεις Modern Times
“… Ο Αρλεκίνος λαχταρούσε να δοκιμάσει αυτό το μυρωδάτο φαγητό. Μα η σκέψη πως θα τον αρχίσουν στις ξυλιές τον έκανε ν’ ανατριχιάσει. Δεν τόλμησε να απλώσει το χέρι του…”
Εμείς πάντως θα του προσφέραμε από τις δικές μας τσικνολιχουδιές…
… σήμερα, μετά από 2 εβδομάδες αναμονής… διαβάσαμε το καταπληκτικό…
“ΜΙΛΑ!” της Βασιλικής Ρουμελιώτου από τις εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ
Σκεφτήκαμε πως μπορεί να έχουμε μελανιές επειδή τρέξαμε εκεί που η μαμά είχε σφουγγαρίσει, πέσαμε από το ποδήλατο ή το πατίνι, χτυπήσαμε στο ποδόσφαιρο, χτυπήσαμε στον τοίχο, γλιστρήσαμε στο μάρμαρο της εξώπορτας, χτυπήσαμε στην καρέκλα…
…πέσαμε από μηχανή, την κούνια ή την τσουλήθρα στην παιδική χαρά, δεν είδαμε το ντουλάπι στην κουζίνα…
και για αυτό ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί … αλλά για τις μελανιές που δεν έγιναν από παιχνίδι... μία είναι η λύση… ΜΙΛΑ!
Σκέψεις, όπως “Φοβάμαι… Ντρέπομαι… Θα το ξεχάσω κι όλα θα είναι εντάξει… Έχει περάσει καιρός … γιατί τώρα; Σε ποιον να το πω;
Δε θα με πιστέψουν… Δεν έχω αποδείξεις… Θα με κοροϊδεύουν… Θα το ξανακάνει… Ίσως φταίω εγώ… Μπορεί να μου θυμώσουν…
Μπορεί να κάνω λάθος… Θα το μάθουν όλοι… Τι θα πουν οι γονείς μου… Δε θα το αντέξω… ” μπορούν να περάσουν από το μυαλό μας, όμως αν θέλουμε κάποιος να μην πονά και να γελά…μία είναι η λύση …
Το υπέροχο “Κρακ!” της Seou Lee από τις εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ – αφορμή για να κατανοήσουμε καλύτερα την κλιματική αλλαγή
Πρώτα είδαμε τι συνέβη στην Ανταρκτική με έναν πιγκουίνο που έτρεξε να πηδήξει από το κομμάτι πάγου που αποκολλήθηκε για να συναντήσει την υπόλοιπη ομάδα αλλά και την ιστορία του Jinjing που ταξιδεύει κάθε χρόνο 8.000 χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να δει από κοντά τον άνθρωπο που τον έσωσε σε ένα μικρό χωριό έξω από το Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας.(Penguin Makes It Onto Land As Ice Breaks & Jinjing The Penguin – Swims 5000 Miles Every Year To Visit The Man Who Saved Him)
Αποτυπώσαμε δύο από τους προορισμούς του – Χαβάη κι Ανταρκτική…
… ενώ η ταξιδιάρικη εικονογράφηση μας οδήγησε σε δικά μας ταξίδια με τρόπο ολίγον…μαγικό!!!
Και αφού το βιβλίο δεν έχει κείμενο…φτιάξαμε εμείς την ιστορία του…
Μια φορά κι έναν καιρό…
…στο Νότιο πόλο έσπασε ένα κομμάτι πάγου. Οι πιγκουίνοι άκουσαν ένα …ΚΡΑΚ!!!
Ένας πιγκουίνος που έτρωγε ένα ψάρι έμεινε πάνω στο κομμάτι από τον πάγο που κόπηκε. Έμεινε μόνος του. Εκεί που έτρωγε το ψάρι, το έβγαλε από το στόμα του γιατί κατάλαβε ότι έφευγε από το σπίτι του. «Ωωωχ!!! Τι έπαθα! Πού είμαι; Ένα λάθος έγινε. Ποιος θα με βοηθήσει;»
Χιλιάδες πιγκουίνοι μακριά κι αυτός μόνος του σε ένα κομμάτι πάγου στον ωκεανό. Θα χαθεί; Θα τον φάνε οι καρχαρίες; Ένα γιγάντιο χταπόδι; Οι μέδουσες; Θα τον νικήσουν οι καταιγίδες; Τα τεράστια κύματα; Το πετρέλαιο που έριξαν οι άνθρωποι στη θάλασσα;
Κλαίει γιατί δεν ξέρει τι θα συμβεί και του λείπουν οι γονείς του, οι φίλοι του, το φαγητό του, το σπίτι του…
Ξαφνικά…
-Τι είναι αυτό; Ααααα! Μου αρέσει. Λες και ονειρεύομαι. Τι ωραία χρώματα! Από τον ήλιο θα είναι! Να είναι το ηλιοβασίλεμα; …
Κι αυτό το μέρος; Είναι καταρράκτης; Μάλλον μία σπηλιά από πάγο είναι. Ένα σπήλαιο! Λες να έχει παγίδες; …
Να και η Βραζιλία. Ζεσταίνομαι. Ζεσταίνεται κι ο πάγος. Αρχίζει να λιώνει; Λες να σπάσει; … Τελικά, κατάφερα να φτάσω στην Ευρώπη, στη Βενετία. Να, και οι γονδολιέρηδες που πάνε βόλτα στους θαλάσσιους δρόμους.Είναι πολύ μεγάλο το ταξίδι που έχω κάνει….
Συνεχίζω κι αυτό θυμίζει Ελλάδα! Ουάου!!! Είναι πολύ ωραία! Σα λουκουμάκια τα νησάκια. Μου αρέσει. Όμως δεν μπορώ να μείνω – δεν βλέπω χιόνι. Αλλά τι ωραία τραμπαλίζομαι πάνω στα κυματάκια!
Ο καιρός περνά κι έχει μείνει σχεδόν χωρίς πάγο. Πέρασε την Αυστραλία και τώρα βλέπει ένα αγόρι που κάνει σερφ. Είναι μαυρισμένο από τον ήλιο. Βγαίνει από τη θάλασσα για να βάλει αντηλιακό και τότε βλέπει τον πιγκουίνο πάνω στο μικρό κομμάτι πάγου. Το αγόρι θα τον πάρει να τον βάλει στο ψυγείο με τις Coca Cola και τα αναψυκτικά για να δροσιστεί;
Πίσω στην Ανταρκτική οι φίλοι τον περιμένουν.
Ναι, το αγόρι τον έστειλε πίσω με.. τη σανίδα του σερφ και του έδωσε και λουλούδια στο λαιμό του. Οι πιγκουίνοι όταν τον είδαν εντυπωσιάστηκαν επειδή δεν είχαν ξαναδεί λουλούδια. Αυτοί βλέπουν μόνο άσπρο, μαύρο από το σώμα τους και λίγο πορτοκαλί από το ράμφος και τα πόδια τους.
Ο πιγκουίνος τους περιγράφει το μεγαααάλο του ταξίδι σε όλη τη γη.
Ο φίλος του στη Χαβάη έμεινε με τον πάγο του πιγκουίνου. Είναι πολύ μικρό κομμάτι. Σε λίγο θα λιώσει και θα κρατάει νερό στα χέρια του. Θα το ρίξει στη θάλασσα για το δικό του ταξίδι…
Το animation “Migrants” του 2020 (Directed by Zoé Devise, Hugo Caby, Antoine Dupriez, Aubin Kubiak, & Lucas Lermytte –
Produced by Carlos de Carvalho) μας εντυπωσίασε και μας συγκίνησε…
Νιώσαμε όπως η μαμά πολική αρκούδα με το μικρό της. Αναρωτηθήκαμε γιατί, αφού κι αυτές αρκούδες είναι, διώχνονται από το δάσος στο οποίο βρέθηκαν. Δυστυχώς, “δεν τις θέλουν γιατί δεν είναι ίδιες με τις άλλες” . “Αυτές είναι άσπρες κι οι άλλες καφέ”. “Οι καφέ αρκούδες θέλουν το μέρος μόνο για αυτές”. Βέβαια εμείς ξέρουμε πως “είναι πολύ σημαντικό να μην είμαστε ίδιοι αλλά διαφορετικοί” … Αλλά “μια ιστορία είναι – δε θα γινόταν στα αλήθεια”
Το τέλος όμως επιβεβαιώνει πως είναι απλά μια ιστορία;
…
Η λέξη που μας έρχεται στο νου είναι … ΒΟΗΘΕΙΑ… ‘Βοήθεια’ θέλει να φωνάξει το αρκουδάκι όταν για ένα βατόμουρο το χτυπάνε, “Βοήθεια” θέλει να φωνάξει κι η μαμά μαζί με όλες τις άλλες πολικές αρκούδες που έμειναν χωρίς σπίτι, “Βοήθεια” θέλουν να φωνάξουν κι εκείνοι οι άνθρωποι που χάνουν τα σπίτια τους εξαιτίας ενός πολέμου, “Βοήθεια” θέλει να φωνάξει κι η γη … γιατί κινδυνεύει!!!
Και καθώς αποχαιρετάμε τους φίλους μας από το πρόγραμμα “A small child says a beautiful word …” η λέξη που θα πούμε στη γλώσσα τους για να συμπληρώσουμε το λεξικό μας είναι “Βοήθεια!”
Μετά τον Ούσκο, την ιστορία του που μας συγκίνησε, τους κινδύνους και τις δυσκολίες που και οι αρκούδες αντιμετωπίζουν, φτάσαμε μέχρι τους πόλους και την πολική αρκούδα, σχεδιάζοντας ένα ταξίδι … λίγο διαφορετικό.
Με εντολή Κωνσταντίνου, ρίξαμε νερό σε ένα μπολ, το βάλαμε στην κατάψυξη και με την επιστροφή μας την Τετάρτη , είχαμε ένα υπέροχο …παγόβουνο. Λίγη θάλασσα, μερικά βράχια στην απέναντι γωνία , έτσι για να φτιάξουμε και την στεριά…
…ένας χάρακας, μερικά σπίτια κι έτοιμη η Πρέβεζα, το Μενίδι, ή η Ηγουμενίτσα (Τα Γιάννενα δεν μας έκαναν , γιατί δεν είναι παραθαλάσσια…)
Την αρκούδα δεν τη σώσαμε, το παγόβουνο έφυγε από τον πόλο, κάπου στη διαδρομή έλιωσε, η στάθμη του νερού ανέβηκε, τα σπίτια κινδυνεύουν να γίνουν υποβρύχια, οπότε τα ερωτήματα πολλά και ζητούν απαντήσεις…
Ζωγραφίζουμε το ταξίδι…
…κι αναρωτιόμαστε – το δικό μας σπίτι …κινδυνεύει;
“Είμαι το πρώτο αρκουδάκι με καροτσάκι. Τώρα μπορώ να περπατώ χωρίς να τραυματίζομαι. Μπορώ να ψάχνω για κρυμμένα φρούτα και νόστιμα μεζεδάκια ανάμεσα στους θάμνους. Μπορώ να πλατσουρίζω στην πισίνα! Τρελαίνομαι για παιχνίδια στο νερό! Μπορώ να πηγαίνω κι εκεί που μένουν τα άλλα αρκουδάκια που φιλοξενούνται στο καταφύγιο”. Το “πιο δυνατό αρκουδάκι του κόσμου” δεν έζησε στο μεγάλο δάσος, αλλά στο μεγάλο καταφύγιο της φροντίδας, της φαντασίας, του παιχνιδιού. Με το αναπηρικό του αμαξίδιο απόλαυσε τη φύση, απέκτησε πολλούς φίλους, ανθρώπους και ζώα, και αγαπήθηκε απ’ όλους. Η αληθινή ιστορία του Ούσκο, μέσα από τα δικά του μάτια και τη δική του φωνή… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Φανταστήκαμε τη ζωή του Ούσκο στο δάσος πριν βρεθεί τραυματισμένος με σπασμένη λεκάνη…
…μάθαμε τι έβλεπε με τη μαμά του στον ουρανό όταν είχε ξαστεριά…
…και βρήκαμε που θα πούμε “Ευχαριστώ” για την Παγκόσμια Ημέρα Ευχαριστώ (International Thank You Day)…
Περάσαμε υπέροχα και μετά την επίσκεψή μας στο κτηνιατρείο όλοι σχεδόν αποτύπωσαν τον Τριπ και τις λιχουδιές που δέχτηκε από τα παιδιά…
…λιχουδιές που φυσικά απόλαυσε και ο Άνγκους – εξού και δε σηκώνεται με τίποτα!!!
Και, καθώς οι Παρασκευές είναι αφιερωμένες στο μελισσάκι, παίξαμε για λίγο με το beebot και την Μικρή Άρκτο…
Ας μην ξεχνάμε αυτό που ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ πρεσβεύει
«Ο πλανήτης Γη δεν μας ανήκει, εμείς ανήκουμε σε αυτόν. Και πρέπει να τον μοιραστούμε με την άγρια ζωή»– Steve Irwin –
Τις προηγούμενες ημέρες προετοιμαστήκαμε για την αυριανή επίσκεψη στο κτηνιατρείο προκειμένου να υλοποιήσουμε τη δράση μας International Thank you Day (στα πλαίσια του project ‘A small child says a beautiful word…’).
Δε γινόταν όμως να μην συνδέσουμε και τον … Μάνο σε όλα αυτά, αφού αποτελεί τον πυρήνα του προγράμματος όλης της χρονιάς…
Το αστέρι του βοριά αποτέλεσε τον συνδετικό μας κρίκο … κι εμείς το χορέψαμε με διάφορους τρόπους
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
