Η θέα της σύγχρονης Αθήνας από ψηλά, από κάποιο σημείο ενός από τα βουνά που περικλείουν το αθηναϊκό λεκανοπέδιο, εντυπωσιάζει τον παρατηρητή προκαλώντας του ανάμεικτα συναισθήματα. […]. Ωστόσο, αυτή η πόλη που δείχνει ότι πάσχει από γιγαντισμό, στην πραγματικότητα εκτείνεται μέσα στα όρια που είχαν διαμορφωθεί από το πλέγμα των αρχαίων αθηναϊκών δήμων. Η εικόνα διαφοροποιείται σήμερα επειδή η πόλη εμφανίζεται συμπαγής και όχι ως σύνολο μικρότερων οικιστικών πυρήνων. […]. Και όμως, το αθηναϊκό παρελθόν έχει διάσπαρτη την παρουσία του σε όλη την έκταση του λεκανοπεδίου. […]. Αποβλέποντας στην προβολή της ιστορικής συνέχειας της Αθήνας το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών πραγματοποίησε το 1994 (Ιανουάριος – Μάρτιος) σειρά δώδεκα διαλέξεων με θέμα «Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών». Οι δώδεκα ειδικοί επιστήμονες ομιλητές παρουσίασαν τα μείζονα θέματα της ιστορίας του αθηναϊκού αστικού και περιαστικού χώρου από την προϊστορική εποχή μέχρι τα νεότερα χρόνια. Στην τελευταία διάλεξη του κύκλου των ομιλιών του ΕΙΕ (Μάιος 1994), προβλήθηκε το διαρκείας 20΄(παραγωγής 1980), ιστορικό ντοκιμαντέρ «Αιδ’ Εις Αθήναι …η πριν πόλις» με κείμενα του Γιάννη Τσαρούχη και εικόνες του Σπύρου Βασιλείου και παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία του Νίκου Γραμματικόπουλου. Το αφιέρωμα αυτό στα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας βραβεύθηκε το 1980 με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Αγοράσθηκε από την Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. Προβλήθηκε επίσης στην εκπομπή «Μια ταινία μία συζήτηση».
Δέκα ΧΡΟΝΙΑ fan. Ένα αυθεντικό CD από το 2001 κι ένα ταξίδι στο Λονδίνο μόνο γι αυτό, μια αυθεντική παράσταση με το δάκρυ της υστερίας να τρέχει στα 18, ένα δίτομο βιβλίο έκδοσης 1950 διαβασμένο σε 3 νύχτες, 6 πίνακες ζωγραφικής και μια ανατέλλουσα έκθεση, μια επιλογή σχολής μόνο για την ευκαιρία να είμαι πιο κοντά στο φλεγόμενο Παρίσι σου… και ένα επερχόμενο φιλμ του λονδρέζικου musical, της μόνης μεταφοράς του βιβλίου που δεν με εξόργισε με την εγκληματική απουσία ΒΑΣΙΚΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ … με τα οδοφράγματα του 1832 για τη Δημοκρατία, ζωντανά, την επανάσταση ΖΕΣΤΗ σαν φωτιά, τη θλίψη του μάταιου θανάτου τους σαν γκρίζα παριζιάνικη βροχή και σαν αχός περασμένος πια από κανόνια… «όπου κοιτάς το μπαρούτι στα ρούχα και το αίμα στα νύχια σου και δε θυμάσαι τι συνέβη χτες …» (Β. Ουγκώ)
Όποιος τολμήσει να διαβεί την αίθουσα για το LES MISéRABLES να προσκυνήσει τα κονίσματα, να μεταλάβει και να μάθει πρώτα πως στους Άθλιους η ουσία δεν είναι εκείνο το τετριμμένο πια καρβέλι ψωμί και το κάτεργο, ούτε αν είναι όμορφος ο Hugh Jackman και η Ann Hathaway που επελέχθησαν για κράχτες, αλλά ο τρόπος να απενδύεται το μετάξι της μια ολόκληρη γενιά πλουσιόπαιδων πολεμώντας πλάι με τον εργάτη και κάνοντας χωρίς φανφάρες το βήμα για έναν ωραίο θάνατο…
Οι στίχοι των τραγουδιών οξύνουν στο έπακρο την κάθε εικόνα που μονάχη της θα ήταν φτωχή. Μα ξαφνικά δεν είναι πια το μιούζικαλ, και δε σε νοιάζουν οι ερμηνείες! Είναι το βιβλίο που διάβασες μικρούλης μέσα σε μια νύχτα τότε που διάπλατα ανοίχτηκε ένας τεράστιος κόσμος μπροστά σου, τόσο μεγάλος για τη μικρούλα ψυχή σου… Είναι με μαεστρία και σέβας περασμένες οι λεπτομέρειες της γραφίδας του Ουγκώ … Ξεχωρίζεις μικρές λατρεμένες στιγμές … Στο πρώτο μέρος τη μικρή “κορυδαλλίνα” Κοζέτ και τα θλιμμένα βλέμματά της στην κούκλα, και μόλις πέσουν οι τίτλοι “Παρίσι 1832”, βρίσκεσαι εκεί, μέσα στην οδό Chanverie! στην πίσω αίθουσα του Café Musain, γεμάτη φοιτητές και γέλια, που τόσο ονειρεύτηκες, βλέπεις ακόμα και τον Γρανταίρ να φλερτάρει τη χοντρή ταβερνιάρισσα Ματελότ, που θυσίασε το μαγαζί της και το χάρισε στον αγώνα! Βλέπεις τον Γκαβρός και τα “μωρά” του, τα δυο παιδιά που μάζεψε από την εγκατάλειψη, να μένουν στο μνημείο του ελέφαντα! Βλέπεις το φτωχό δωμάτιο του Μάριου και τον πλούσιο παππού του, και μες το δρόμο στρώματα, κιβώτια, καρέκλες πέφτουν από τα παράθυρα να χτίσουν το μαύρο οδόφραγμα που αγαπάς, που θα χαλκέψει Αθανάτους … γλυκιές λεπτομέρειες σεβασμού … Δεν ήταν μόνο η αγάπη σας για το μιούζικαλ και η εκλεπτυσμένη απόδοσή του, κύριε Μάκιντος, ήταν κι ο σεβασμός και η στοργή του σκηνοθέτη σας, κυρίου Tom Hooper, για τον Βικτώρ Ουγκώ που έδεσε το αριστούργημα, που τραγουδιέται τόσα χρόνια, με τις λεπτές πινελιές του βιβλίου σε ένα κράμα, που το πήγε ένα βήμα ακόμα παραπάνω προς την γνήσια ψυχή του Ουγκώ, που μόνο, όποιος έκλαψε μικρούλης, διαβάζοντας με παγωμένα χέρια κάτω απ τις κουβέρτες νηστικός, ώσπου να ξημερώσει, μπορεί να καταλάβει … διαβάζοντας χωρίς σταματημό σαν να περιμένει μαζί τους την Εθνοφρουρά για να πει με την ανάσα του Ενζολράς «τουφεκίστε με!»
Δοσμένο με τον πιο απάνθρωπο ρεαλισμό… Δεν έχω τίποτ’ άλλο να ζωγραφίσω, απ’ όσα, χρόνια ολάκερα, πάσχιζα να μαζέψω από λεπτομερέστατη έρευνα σε ρούχα και έθιμα του 1830, από σκόρπια σκίτσα μου, που ποτέ δεν ήταν τόσο γεμάτα φως, όσο θα έπρεπε να είναι για να ‘ναι άξια εκείνης της Παρισινής ατμόσφαιρας … ευχαριστώ! … αισθάνομαι ανακούφιση γιατί κάποιος το έκανε καλύτερα από μένα και άξιζε η αναμονή.
Κλείνοντας αναρωτιέμαι, πόσο επίκαιρο είναι αυτό το φλεγόμενο ανάγνωσμα, πόσο ανησυχητικά καίρια είναι η στιγμή … όσο θανατερά επικίνδυνο θα ήταν στα χέρια των οργισμένων ανθρώπων αυτής της χώρας … Ένας Ενζολράς απεκδυόμενος τα πλούτη, ή και όχι, είναι και το κάθε παιδί που διαδηλώνει στον ελληνικό δρόμο, χωρίς ίσως το τιτάνιο σπινθηροβόλο όραμα δημιουργίας του πρώτου, μα με την ίδια αγανάκτηση για το μάταιο … κι ομοίως με τον ποιητή Alfred de Musset θα μπορούσε να πει «Γεννηθήκαμε μετά τις επαναστάσεις μετά τα μεγάλα ιδανικά, εμείς τα παιδιά του νέου αιώνα, ντυμένα στα μαύρα », εμείς τα παιδιά των 2 διπλωμάτων και των 400 ευρώ, που με τη λήθη ως όπιο, υπομένουμε.
Δεν είμαι εναντίον της Εθνοφρουράς ούτε του τότε ούτε του σήμερα. Δεν είμαι ούτε εναντίον των φοιτητών και των δυσαρεστημένων… Είμαι όμως εναντίον του άδικου αλληλοσκοτωμού. Και οι φοιτητές του Ουγκώ ήταν… Κι ο Ενζολράς που σκότωσε τον νεότατο αρχηγό του πυροβολικού για να γλιτώσει το οδόφραγμα από το κανόνι, λέγοντας «είναι αδερφός μου αλλά θα τον σκοτώσω …»
Η οργή τότε και τώρα είναι σημείο των καιρών… Οι τυφλοί το αρνούνται. Στην Ελλάδα, τα νιάτα βγαίνουν στο δρόμο, τα δεκάδες ματαιωμένα νέα μυαλά που αντέδρασαν μεταναστεύοντας, ή βούλιαξαν αποδεχόμενα μια χώρα που τους κατασπαράσσει καθημερινά, είναι ο Enjolras, o Joly, ο Grantaire o Gavroche, ο Μάριος κι ο Γιάννης Προυβέρ του Βικτώρ Ουγκώ. Ο καθένας για το δικό του λόγο …
Τί τους ενώνει και τότε και τώρα; Η αγανάκτηση. Τί τους χωρίζει; Εξ ου και η μάταιη, η ατέρμονα μάταιη, η δυστυχισμένη ύπαρξη ημών των συγχρόνων; Η ματαιότητα του οράματος … Και του στόχου… τότε σαφή και συγκεκριμένα … η Δημοκρατία, η μόνη γυναίκα του Ενζολράς, που για χάρη της δάκρυζε το “μαρμάρινο του μάγουλο”.
Μα σήμερα; Κεκτημένης της Δημοκρατίας άνθρωποι πεινούν… Να πρωτογκρεμίσεις τι; Τι να πρωτοχτίσεις; «Γεννηθήκαμε μετά τις μεγάλες επαναστάσεις …»
Ήρωας; Τι εστί Ήρωας; Ήρωας δεν είσαι μόνο με την αντίδραση. Χρειάζεται βαθύτατη παιδεία, απτό και σαφές όραμα και ύστερα σθένος να το στηρίξεις ως το τέλος. Κι εκείνοι οι νέοι, μην έχοντας άλλο θέληση να ζήσουν σα σκλάβοι, και να καταδικάζουν παιδιά σε ένδεια, πεθαίνουν αξιοπρεπώς κρατώντας την απόφαση και την υπόσχεση στα μωρά αυτά, στις γυναίκες, στην πατρίδα, μια πατρίδα όπως την έβλεπαν μες απ’ το φως του μέλλοντος…
Γι’ αυτό το οδόφραγμα του Ουγκώ παραμένει λυρικό, ιδανικό και ίσως εξιδανικευμένο… Στην εποχή τους οι φοιτητές του οδοφράγματος παρέμειναν μισητοί και ταραξίες, εκείνοι οι ήρωες διαφωτιστές του Ουγκώ, συνελήφθησαν και τουφεκίστηκαν στους γύρω δρόμους και στην πάνω αίθουσα του καφέ σαν ποντίκια, ως τρομοκράτες, ως προδότες στο βασιλιά. Δεν είναι τυχαία η ωμότητα με την οποία λήγει τη ζωή του οδοφράγματος ο συγγραφέας … και η ταινία το δείχνει όπως το έγραψε εκείνος … η πάνω αίθουσα ζωντανεύει: η γυριστή σκάλα που έκοψε ο Ενζολράς, ο φόβος παιδιών 20 χρονών τις τελευταίες στιγμές, οι τουφεκιές της εθνοφρουράς από κάτω προς τα πάνω μες από το ταβάνι, μα και το θάρρος των δύο τελευταίων επαναστατών για έναν ωραίο θάνατο, καθώς ο Γκρανταίρ τρέχει να πιάσει το χέρι του Ενζολράς στην εκτέλεσή του …
Τα πρόσωπά του Ουγκώ είναι φανταστικά … Το οδόφραγμα της οδού Chanverie τον Ιούλιο του 1832 όμως υπήρξε.
Και σ’ αυτούς τους ζοφερούς καιρούς; Το επίκαιρο αυτό κείμενο πώς έρχεται έτσι αβίαστα στις αίθουσες; Δε φοβούνται κάποιοι πως θα αναταράξει άγρια τα νερά; Ίσως ναι. Ίσως στο μέλλον ζήσουμε σκηνικά Ζερμινάλ. Γιατί υπάρχει κορυφούμενη απελπισία.
Τι μας διδάσκει, όμως, με σύνεση η Ιστορία, όταν η οργή ξεσπά και κορυφώνεται σε οδοφράγματα; Τι μας διδάσκει σε αυτούς τους αέναους κύκλους που πίσω της σέρνει; Αλλάζουν οι εποχές; Ή είναι η κοινωνική ανισότητα στοιχείο παντοτινό; Τι μας διδάσκει ο Ουγκώ και το μιούζικαλ που κλείνει την επανάσταση με αυτούς τους στίχους:
Where’s that new world now the fighting’s done?
Nothing changes. Nothing ever will.
[…]
Same old story. What’s the use of tears?
What’s the use of praying if there’s nobody who hears?
Turning, turning, turning, turning, turning
Through the years.
[…]
Round and round and back where you began!*
Δεν είμαι σοφός δεν έχω τη λύση. Μακάρι να την είχα. Η Ιστορία και ο Ουγκώ δε μας διδάσκουν πώς να γιατρέψουμε τελικά τους άθλιους από τους δρόμους. Και σίγουρα όχι με οδοφράγματα. Είναι κρίμα. Μας διδάσκουν όμως να μην τους προσπερνούμε απαθείς…Όχι, δε θα τους προσπεράσουμε ποτέ ξανά απαθείς. Σέρνουν πίσω τους παρελθόν αιματηρό και θλιβερό. Και δυστυχώς οδεύουν προς το μέλλον.
*τραγούδι «Turning», στην ταινία εμφανίζεται μισό για οικονομία χρόνου, καθώς μετά την πτώση του οδοφράγματος, οι κοπέλες και οι χήρες σκουπίζουν το αίμα από τα αυλάκια του δρόμου.
Σημείωση: Το κείμενο παραχωρήθηκε από την κ. Θεοφανώ Μέλλιου.
Τούρκος σατιρικός συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Ένας από τους πιο γνωστούς λογοτέχνες της Τουρκίας διεθνώς κι ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά της γειτονικής χώρας.
Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ο Τομέας Ανθρωπιστικών Σπουδών του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών σε συνεργασία με το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Πατρών οργανώνουν Πανελλήνιο Συνέδριο με θέμα: «Καλλιεργώντας τη φιλαναγνωσία: Πραγματικότητες και προοπτικές» Η τελετή έναρξης του συνεδρίου θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013 και ώρα 17.00 στη Μεγάλη Αίθουσα του Πανεπιστημίου Αθηνών (κεντρικό κτήριο, Πανεπιστημίου 30). Οι εργασίες του συνεδρίου, που θα διαρκέσει έως και τις 9 Μαρτίου 2013, θα συνεχισθούν στο Αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» (κεντρικό κτήριο Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών, με αφορμή την, μετά από σαράντα οκτώ χρόνια, επαναλειτουργία της Ελληνικής Αστικής Σχολής Ίμβρου τον Σεπτέμβριο του 2012, ολοκλήρωσε σε συμπαραγωγή με την ΕΡΤ Α.Ε., τα ντοκιμαντέρ «΄Ιμβρος -Τένεδος:της Μνήμης και της Λήθης», σε σκηνοθεσία της Ειρ. Σαρίογλου και του Π. Αγγελόπουλου. Οι υπόλοιποι συντελεστές της παραγωγής είναι: Εικαστική Επιμέλεια, Παύλος Χαμπίδης. Μουσική, Ανδρέας Κατσιγιάννης. Τραγούδι, Γιώργος Νταλάρας-Ζουλφού Λιβανέλι. Αφήγηση, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και Μαρία Ναυπλιώτου. Ηθοποιός, Μιχάλης Γιαννάτος. Ποίηση, Δημήτρης Κ. Παπακωνσταντίνου (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών). Η πρώτη επίσημη προβολή των ντοκιμαντέρ θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013 και ώρα 19:30 στο Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών – Κολλεγίου Ψυχικού, Στεφάνου Δέλτα 15 – Α’ Είσοδος Φιλοθέης / 154 52 Ψυχικό. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης η Ορχήστρα της ΕΡΤ θα παρουσιάσει την πρωτότυπη μουσική των ντοκιμαντέρ. Η εικαστική έκθεση του Παύλου Χαμπίδη -με υδατογραφίες της Ίμβρου και της Τενέδου θα παρουσιαστεί παράλληλα στην Γκαλερί του Θεάτρου. Η είσοδος είναι ελεύθερη με σειρά προτεραιότητας. Το Θέατρο προσφέρει δωρεάν parking και δωρεάν μετάβαση με πούλμαν του ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ. στο χώρο της εκδήλωσης, από και προς το ΜΕΤΡΟ Χαλανδρίου.
Η πρωτοβουλία τελεί υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου του Ίμβριου και της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Με έναν δικό τους πρωτότυπο και ιδιαίτερο τρόπο, Ισπανοί μαθητές μαζί με τους καθηγητές τους, αποδίδουν τα εύσημα στην Ελλάδα για όσα έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα μέχρι σήμερα. Οι μαθητές από τη Μούρθια, έφτιαξαν ένα βίντεο με το οποίο ευχαριστούν την χώρα μας, μιλώντας μάλιστα και στα ελληνικά. Το βίντεο για την ακρίβεια, έχει τίτλο “Gracias Grecia Nuestra herencia”, που σημαίνει: Ευχαριστούμε Ελλάδα για την κληρονομιά μας. Οι Ισπανοί αποτίουν φόρο τιμής στη χώρα μας για την προσφορά της μεταξύ άλλων, στη φιλοσοφία, στα μαθηματικά και στη μουσική. Όπως λέει και ο καθηγητής λατινικών, Arístides Mínguez, που δείχνει να είναι μεγάλος λάτρης της Ελλάδας, στην αρχή του βίντεο, “περισσότερα πράγματα απ’ όσα νομίζετε είναι ελληνικά”. Περισσότερα, στο 7λεπτο έργο τους.
Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας και το Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνουν για όγδοη χρονιά τη σειρά διαλέξεων «Ζητήματα Επικοινωνίας». Πρόκειται για την τέταρτη κατά σειράν εκδήλωση, η οποία έχει το θέμα: «δράσεις κοινωνικής αυτο-οργάνωσης και διαδίκτυο: προς μια έννοια οργάνωσης 2.0;»
Η ανακοίνωση περιλαμβάνει τις ακόλουθες πληροφορίες: «Στη σημερινή εποχή στην Ελλάδα, πολυάριθμες κινήσεις αλληλεγγύης αυτο-οργανώνονται με σκοπό την αλληλοβοήθεια και τη συλλογική δράση σε πολλά πεδία όπου η μέριμνα του κράτους δεν επαρκεί, ή/και η οικονομική κρίση δημιουργεί έντονα προβλήματα. Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, σε συνδυασμό και με την αύξηση των χρηστών του διαδικτύου και την εξάπλωση και ευχρηστία των συλλογικών ψηφιακών μέσων, οι πρωτοβουλίες αυτές πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο εύκολα και γρήγορα γνωστές. Η δημιουργία και λειτουργία τέτοιων δράσεων αυτο-οργάνωσης αναδεικνύει πολλά και ενδιαφέροντα ανοικτά θέματα, σε επίπεδο καθημερινής πράξης αλλά και επιστημονικής θεώρησης. Ποια εμπειρία προκύπτει από την ανάπτυξη των προσπαθειών αυτών, ποιοι είναι οι περιορισμοί και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και πώς διαμορφώνεται η δυναμική τους; Ποια είναι η σχέση που έχουν, ή επιδιώκουν να έχουν, με το διαδίκτυο και τα ψηφιακά μέσα επικοινωνίας, και πόσο τα τελευταία μπορούν να βοηθήσουν τις δράσεις αυτο- οργάνωσης; Μπορούμε, τελικά, να συζητήσουμε για μια έννοια «οργάνωσης 2.0»;
Υπεύθυνοι για την επιστημονική διοργάνωση είναι ο Καθηγητής κ. Μ. Μεϊμάρης, Διευθυντής του Εργαστηρίου Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ (http://www.media.uoa.gr/ntlab) και ο Επίκουρος Καθηγητής Δ. Γκούσκος, συντονιστής της ερευνητικής ομάδας Ψηφιακά Μέσα για Συμμετοχή (http://www2.media.uoa.gr/~gouscos/digitalmedia4participation). Την οργανωτική επιμέλεια ανέλαβε η κ. Ε.Ρ. Στάιου, MSc και συμμετέχουν με εισηγήσεις οι προσκεκλημένοι πανεπιστημιακοί ομιλητές και εκπρόσωποι δράσεων «αυτο-οργάνωσης»: Σκεύος Παπαϊωάννου, Κάρολος Ιωσήφ Καβουλάκος, Βασίλης Κωστάκης, Γιώργος Βήχας, Δημήτρης Τζώρτζης, Ελένη-Ρεβέκκα Στάιου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013, στο Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης», ώρα 6:00 μ.μ. Η παρακολούθηση των εργασιών της θεματικής συνεδρίας είναι ανοικτή σε κάθε ενδιαφερόμενο. Για την καλύτερη διοργάνωση της εκδήλωσης, παρακαλείστε να επιβεβαιώσετε τη συμμετοχή σας στην Γραμματεία του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας, υπόψιν κ. Ρ. Λάββα, email: epiee@media.uoa.gr, τηλ. 210 3689413, έως και την Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2013. Επισημαίνεται ότι θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης στο τέλος της συνεδρίας.
Η Emily υπέστη σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, παράλυση ενώ έχασε και την όρασή της. Η οικογένειά της τώρα δημοσιοποιεί την ιστορία της ελπίζοντας ότι θα αυξηθεί η επαγρύπνηση για τους κινδύνους που διατρέχουν οι νέοι που δε διστάζουν να δοκιμάσουν τις βλαβερές αυτές ουσίες.
Το «ψεύτικο χόρτο» γνωστό και ως «Spice» ή «K2» είναι ένα φυτικό μείγμα εμποτισμένο με χημικές ουσίες που προκαλεί «αίσθημα» όπως η μαριχουάνα, σύμφωνα με το National Institute on Drug Abuse.
Διαφημίζεται ως μια «νόμιμη εναλλακτική» της μαριχουάνας αν και απαγορευμένο στις αμερικανικές πολιτείες. Η Emily που το δοκίμασε τον περασμένο Δεκέμβρη, μέσα σε 15 λεπτά είχε αρχίσει να νιώθει έντονο πονοκέφαλο, ζητώντας επίμονα να ξαπλώσει. Τελικά οι φίλοι της κάλεσαν την αστυνομία για να τη συγκρατήσουν και να τη βάλουν στο ασθενοφόρο για να τη μεταφέρουν στο νοσοκομείο, όπου προσπάθησε να δαγκώσει τα κάγκελα και το ιατρικό προσωπικό. «Πιστεύαμε ότι όταν θα περνούσε η επήρεια του ναρκωτικού, θα την παίρναμε σπίτι και θα της εξηγούσαμε τους κινδύνους που διέτρεχε. Αρχικά δεν είχαμε φανταστεί ότι θα ήταν τόσο σοβαρό, αλλά 24 ώρες μετά εξακολουθούσε να είναι βίαιη και άρχισε να αυτοτραυματίζεται. Καταλάβαμε ότι κάτι πήγαινε στραβά. τελικά διαπιστώθηκε ότι , «έπαθε πολλά εγκεφαλικά, με αποτέλεσμα να μπει σε μια ψυχωτική κατάσταση, κατά τη διάρκεια της οποίας δε μπορούσε να συγκρατήσει τα ούρα της, έπεφτε πάνω σε τοίχους, είχε παραισθήσεις και συμπεριφερόταν βίαια» είπε η αδερφή της στο CNN. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι εξαιτίας των εγκεφαλικών ότι είχε πάθει αγγειίτιδα και δεν κυκλοφορούσε σωστά το οξυγόνο στον εγκέφαλό της. «Μέσα σε τέσσερις μέρες από το θα γίνει καλά και θα την βάλουμε σε κέντρο απεξάρτησης, περάσαμε στο δεν ξέρουμε αν θα τα καταφέρει να επιζήσει» είπε ο πατέρας της. «Συναντηθήκαμε με την ομάδα των νευρολόγων οι οποίοι μας έδειξαν εικόνες από τον εγκέφαλο της Emily. Μας είπαν ότι οι λευκές περιοχές ήταν νεκρές…» είπε η μητέρα της και πρόσθεσε: «Το 70% ήταν άσπρο».
Οι γιατροί τους ενημέρωσαν ότι η Emily δεν θα ήταν σε θέση να αναγνωρίσει την οικογένειά της πια και πως δε θα μπορούσε να ξαναχρησιμοποιήσει τα χέρια και τα πόδια της. Τότε, οι γονείς της πήραν τη δύσκολη απόφαση να τη βγάλουν από το αναπνευστικό μηχάνημα και να διακοπεί η χορήγηση τροφής, όμως εκείνη συνέχισε να παλεύει για τη ζωή της. Ένα πρωί που η μητέρα της μπήκε στο δωμάτιο, απευθυνόμενη στην κόρη της είπε: «Καλημέρα, σ’ αγαπώ». Έκπληκτη άκουσε μια βραχνή φωνή να της απαντάει: «Κι εγώ σ’ αγαπώ». «Παρότι δε μπορεί να κουνηθεί, είναι τυφλή και δύσκολα αναγνωρίζει τι συμβαίνει γύρω της, γελούσε με τα αστεία μας και προσπαθούσε να ψιθυρίζει κι εκείνη» είπε ακόμη η αδερφή της. Η οικογένειά της δε γνωρίζει πόσο ακόμη μπορεί να βελτιωθεί η κατάστασή της, όμως έχει αρχίσει ήδη να κινεί τα χέρια και τα πόδια της και πριν από λίγο καιρό άρχισε πάλι να τρώει στερεά τροφή.
Οι γονείς της ξεκίνησαν έναν αγώνα για την ενημέρωση των νέων, ιδρύοντας το μη κερδοσκοπικό οργανισμό Synthetic Awareness For Emily.
Με μεγάλη λαμπρότητα θα διοργανωθεί φέτος η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου την Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013 στο κτήριο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και στο πλαίσιο του πρώτου επετειακού εορτασμού των 10 χρόνων από την καθιέρωσή της. Η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου εορτάστηκε για πρώτη φορά στις 6 Φεβρουαρίου 2004 σε 16 χώρες υπό το συντονισμό του έργου SafeBorders και το πρόγραμμα Safer Internet της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το 2005 ανέλαβε τα ηνία το Πανευρωπαϊκό Δίκτυο Εθνικών Κέντρων Ενημέρωσης & Επαγρύπνησης INSAFE, και σήμερα ο αριθμός των χωρών έχει ξεπεράσει κάθε ρεκόρ φθάνοντας τις 99 παγκοσμίως!
Όλα αυτά τα χρόνια, το Δίκτυο INSAFE έχει ασχοληθεί με τις διαφορετικές εκφάνσεις του Διαδικτύου: από το διαδικτυακό εκφοβισμό μέχρι το φαινόμενο της κοινωνικής δικτύωσης και τη σύγκλιση των γενεών. Φέτος, αποφάσισε να επιλέξει μια ξεχωριστή θεματική με βαρύνουσα σημασία: «Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις μας στους online κόσμους – Online rights and responsibilities».
Η αλήθεια είναι ότι ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι, έξυπνοι και ικανοί, που δεν κατανοούν πώς είναι δυνατόν να περιτριγυρίζονται από φαύλους συνανθρώπους που στοχεύουν μέσω διαδικτύου στα προσωπικά μας στοιχεία και τους προσωπικούς μας λογαριασμούς στην τράπεζα ή στην εφορία, να μας εξαπατήσουν ή και να εκβιάσουν.
Πολλοί από μας παραβλέπουν ότι δεν είναι μόνοι με τον υπολογιστή τους, αλλά ότι «συμβιώνουν στο «παρασκήνιο» ταυτόχρονα με πολλούς άλλους, με τους οποίους δεν θα ήθελαν να μοιραστούν την προσωπική τους ζωή. Μακάρι στο αυριανό συνέδριο να φανεί ότι όλοι έχουμε κάνει ένα βήμα μπροστά, ότι είμαστε λιγότερο ανεκτικοί και περισσότερο διακριτικοί.
Βιομηχανική κατασκοπεία, απόπειρες αυτοκτονίας μέσω Διαδικτύου αλλά και ψυχοσωματική βία που ασκείται μέσω Ίντερνετ στα παιδιά (cyber bullying) αποτελούν τους τρεις βασικούς άξονες του 2ου συνεδρίου που διοργανώνει το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας και η Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ασφαλούς Πλοήγησης στο Διαδίκτυο. Το συνέδριο θα διεξαχθεί στο ξενοδοχείο Athenaeum Intercontinental Athens, από τις 9.30 το πρωί, έως τις εννιά το βράδυ. Περιλαμβάνει τρεις ενότητες οι οποίες θα διεξάγονται σε διαφορετικές αίθουσες σε παράλληλο χρόνο ενώ θα περιλαμβάνουν παρουσιάσεις για την ασφαλή πλοήγηση στο Διαδίκτυο από διακεκριμένους και εξειδικευμένους στο συγκεκριμένο θέμα, επιστήμονες της Ελλάδας και του εξωτερικού. Τα θέματα που θα αναλυθούν είναι τα ακόλουθα:
1η αίθουσα: Ασφάλεια πληροφοριών – Βιομηχανική κατασκοπεία. 2η αίθουσα: Κραυγές απόγνωσης – Κυβερνοέγκλημα και νομοθεσία. 3η αίθουσα: Cyber bullying (σκοπός είναι να προβληματίσει και να ενεργοποιήσει προς τη κατεύθυνση άμβλυνσης των συνεπειών από τη ψυχοσωματική Βία και τον εκφοβισμό που ασκείται μέσω του διαδικτύου στα παιδιά. Το ακροατήριο θα απαρτίζουν περί τα τριακόσια πενήντα (350) παιδιά – μαθητές 3ης τάξης δημοτικού μέχρι 3ης τάξης γυμνασίου, από δημόσια και ιδιωτικά Σχολεία της Αττικής).
Το συνέδριο θα αναμεταδίδεται μέσω live streaming και το κοινό θα μπορεί να παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα σε κάθε αίθουσα.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ασφαλούς Πλοήγησης στο Διαδίκτυο καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Ευρωπαίας Επιτρόπου Βιβιάν Ρέντινγκ¹. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 7 Φεβρουαρίου και οι εκδηλώσεις που διοργανώνονται παγκοσμίως έχουν ως σκοπό την ενημέρωση μικρών και μεγάλων χρηστών για την ασφαλή πλοήγηση στο Διαδίκτυο. Η Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα για την ενημέρωση των χρηστών του Διαδικτύου. Οργανώνει ημερίδες για την ασφαλή πλοήγηση σε όλη τη Ελλάδα με στόχο την ενημέρωση των πολιτών στις νέες τεχνολογίες και ειδικότερα στους κινδύνους που ελλοχεύουν κατά το σερφάρισμα στον παγκόσμιο ιστό.
1. Η Επίτροπος δικαιοσύνης της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχε δηλώσει (19/2/2012) σε συνέντευξή της στην αυστριακή εφημερίδα Kurier, για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα: “Εύχομαι οι Έλληνες να επικεντρωθούν στο να ξαναχτίσουν το κράτος τους από το να κατηγορούν αποδιοπομπαίους τράγους εκτός Ελλάδος για τη δεινή τους κατάσταση”. Η Βιβιάν Ρέντινγκ (Viviane Reding) κατάγεται από το Λουξεμβούργο και είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
