Από τον Σεπτέμβριο του 1998 μια συστηματική και πυρετώδης προσπάθεια ξεκίνησε από τον σχετικά νέο φορέα με την επωνυμία Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας.
Σκοπός ήταν να υποστηρίξει τους μάχιμους εκπαιδευτικούς του Ενιαίου Λυκείου στο επίπονο καθημερινό τους έργο με την συγγραφή βιβλίων που θα λειτουργούσαν ως βοηθητική βιβλιογραφία για τα θεματικά αντικείμενα του σχολείου.
Συστάθηκαν ομάδες εκπαιδευτικών με γνώσεις και εμπειρία, οι οποίες ερευνητικά και συνεργατικά δημιούργησαν το υλικό που οι παλαιότεροι γνωρίζετε με τον ταπεινό τίτλο Τεύχη Αξιολόγησης.
Καλό είναι μετά από τόσα χρόνια να προσπαθήσουμε να αποτιμήσουμε εκείνο το έργο. Με χαρά, λοιπόν, θα φιλοξενήσω τις απόψεις σας για τα Τεύχη Αξιολόγησης, βιβλία που γράφτηκαν πριν χρόνια από συναδέλφους μας στο Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας.
Πλην των απόψεων επιτρέπονται και σχόλια.
Δημοτικά τραγούδια: Ιστορία – Παράδοση – Ταυτότητα: Η έκθεση που διοργανώθηκε και φιλοξενείται στον εκθεσιακό χώρο της Βουλής των Ελλήνων, Μητροπόλεως και Φιλελλήνων, είναι ένα ταξίδι στο παραμύθι της ζωής μας. Γονείς και παππούδες, καθημερινά και σημαντικά στιγμιότυπα με ήρωες τα πρόσωπά τους, χαρούμενα, σκιαγμένα, οργισμένα ή πονεμένα, όλοι και όλα απεικονίζονται στις φωτογραφίες – εικόνες της πολύτιμης εθνικής συλλογής. Όλη η κυτταρική μνήμη είναι εκεί. Δείτε, ταξιδέψτε, νιώστε ….κάθε μέρα 9.00-20.00, Σάββατο 9.00-17.00 και Κυριακή 9.00-15.00
σμα ήταν καλό. Αυτό που θα λέγαμε: ευπρεπές. Εκείνη η εικόνα μας ακολουθούσε, μας ακολουθεί μια ζωή. Και απ’ όσο ξέρω, και απ’ τη μαμά μου και απ’ τις σπουδές μου, κανείς δεν έχει τραυματικές εμπειρίες επειδή σεβάστηκε τη στιγμή. Την κάθε στιγμή που οι άνθρωποι, μικροί ή μεγάλοι, σε ομάδα οργανωμένη, όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος, τιμούν, σέβονται τον άλλο, τους άλλους σε ό,τι κάνουν. Τότε όμως, καταγραφόταν συνεχώς το παράδειγμα της συμπεριφοράς του μεγαλύτερου.Ένα ίχνος που οι μικρότεροι μιμούνταν, ακολουθούσαν. Σέβονταν κάθε τελετή, διατηρούσαν την εσωτερική τους ελευθερία. Αγνοούσαν την τακτική του χλευασμού και τα αστεία ή τα γέλια δεν τους στερούσαν την ικανότητα να διαφωνούν με αυτοσεβασμό. … Όταν ερχόταν η ημέρα που άνοιγαν τα σχολεία, η ημέρα του αγιασμού, οι μαθητές, μικροί και μεγάλοι, αγόρια και κορίτσια αποδέχονταν την καθοδήγηση της οικογένειας, του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος, των δασκάλων τους. Με καθαρά ρούχα έφευγαν για την πρώτη ημέρα, για τον αγιασμό και όταν γύριζαν, σαν κάτι να είχε αλλάξει επάνω τους. Είχαν συναίσθηση της νέας τους ωριμότητας. Σοβάρευαν όλοι σαν να είχαν πραγματικά μεγαλώσει, μέσα σε μια ώρα, εκείνη την πρώτη μέρα του σχολείου, τη μέρα του Αγιασμού. Όχι βέβαια από τον Αγιασμό, μα από την εμπειρία άλλης μιας άσκησης, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα μας; Τώρα; Σήμερα; Πόσοι γονείς, γιοί και κόρες,
Θέλω να ζητήσω συγγνώμη που έτσι απότομα και αυστηρά σας υποδέχομαι. Δεν έκανα μια … πρέπουσα εισαγωγή, δεν ασχολήθηκα με την Δ.Ε.Θ, αλλά ούτε και με το Ηρώδειο, ξέχασα τον τρίτο κόσμο και το … αυγό του φιδιού που είπε η μικρή Τερέζ να δούμε και να γράψουμε σχόλια, ο Ελύτης μου θύμισε την εφηβεία μου και μελαγχόλησα και τέλος πάντων δεν έστρωσα το χαλί μπροστά στην πόρτα μου αλλά το … χάλι μιας εργασίας που συντέθηκε το 1996.
