spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Η ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας εντός του σχολείου, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των περισσοτέρων εκπαιδευτικών, που ξεκινούν την επαγγελματική τους ζωή με όνειρα πολλά, αμφισβητείται  και δεν υποστηρίζεται από φορείς και παράγοντες. Ίσως οι εξαγγελίες για τον νέο νόμο να στηρίζονται  στη συστηματικά σχεδιασμένη εφαρμογή παρεμβάσεων, που θα ταιριάζουν, όμως, στην ιδιοσυγκρασία των ελλήνων μαθητών και μαθητριών. Τα ελληνόπουλα, όπως αρκετοί από μας έχουμε μελετήσει και σχεδόν όλοι παρατηρήσει, ενώ μπορούν να είναι ιδιαιτέρως δημιουργικά και εξόχως ευρηματικά, εν τούτοις συχνά πυκνά διασπάται η προσοχή τους και η αυτοσυγκέντρωσή τους έχει διακυμάνσεις. Η προσήλωσή τους σε ό,τι κάνουν διαρκεί περισσότερο, όταν μετέχουν σε ομάδες εργασίας. Αλλά, όταν καλούνται να δουλέψουν «κατά μόνας» το πρόβλημα τίθεται και ζητεί λύση. Είναι επίσης ευδιάκριτο ότι κατανοούν πολύ πιο εύκολα τις νέες γνώσεις μέσω των εφαρμογών (projects, video, κλπ), σχεδόν καθηλώνονται σαν τα μικρά παιδιά μπροστά στην τηλεόραση, αλλά η αδυναμία επανεμφανίζεται, όταν στη συνέχεια, προκειμένου να «μάθουν» και να αξιοποιήσουν τη νέα γνώση, χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν το βιβλίο τους και να σκύψουν σε αυτό με προσήλωση ή στοιχειώδη προσοχή. Το πρόβλημα εντείνεται  και από την αδυναμία τους να κατανοούν έννοιες, που πολλές φορές οδηγεί σε στρέβλωση αυτής καθ’ αυτής της γνώσης, αφού αυτή δεν προκύπτει πλέον ούτε από τα συμφραζόμενα. «Η βασική εκπαίδευση και το γυμνάσιο βγάζει εγγράμματους, το λύκειο μορφωμένους και το πανεπιστήμιο επιστήμονες», είπε το 2000 σε εποχή εκπαιδευτικής έντασης ο Καθηγητής κ. Φάνης Κακριδής. Συμφωνώ με αυτή την κλασική φράση των δασκάλων, υπό την προϋπόθεση ότι έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει. Για κακή μας τύχη όμως δεν συμβαίνει. Και σ’ αυτό και φταίμε και χρωστάμε όλοι. Και επειδή οφείλω εξηγήσεις, θα επανέλθω.