Αυτή ήταν η απάντηση του βαλλόμενου υπουργού Ναυτιλίας προς τους επικριτές του, σχετικά με την κατοχή εταιρείας για απόκτηση ακινήτων και αποφυγή φορολογίας. Η απάντηση αυτή δεν είναι κυνισμός υποστηρίζει ο Νίκος Ξυδάκης σε εξαιρετικό άρθρο του στην Καθημερινή. Είναι συμπύκνωση της πολιτικής πρακτικής πολλών τελευταίων ετών. Η βουλιμία του μη προνομιούχου, η απληστία του ανερχόμενου, η αλαζονεία του έχοντος? έχει εδραιωθεί τώρα ως βαθιά νοοτροπία, ως ηγεμονεύουσα ιδεολογία. Ο οριακά νόμιμος πλουτισμός, η υλιστική μανία, η καταναλωτική ευχέρεια, το σκάφος?σύμβολο, τα ακίνητα?φιλέτα είναι στόχος ζωής, διεκδικούν θέση στο νέο σύστημα ηθικών αρχών, στοιχειοθετούν νέο δικαίωμα: Το δικαίωμα στο πλουτίζειν εντός και εκτός των ορίων. Διάβαστε περισσότερα “Ό,τι είναι νόμιμο είναι ηθικό”

Διαβάζω την είδηση στα σημερινά ΝΕΑ και τρομάζω:

“Μέσω Ίντερνετ έκλεισαν ραντεβού για να λύσουν τις διαφορές τους δύο παρέες 16χρονων και 17χρονων αγοριών από γειτονιές της Γλυφάδας. Η συνάντηση έγινε, όπως είχε προγραμματιστεί ηλεκτρονικά, προχθές το βράδυ έξω από Δημοτικό Σχολείο της Γλυφάδας. Τουλάχιστον δεκαπέντε ανήλικοι, χωρισμένοι σε δύο ομάδες συγκρούστηκαν μεταξύ τους, με ξύλα, ρόπαλα, ακόμη κι ένα πτυσσόμενο στιλέτο. Γείτονες που άκουσαν τις φωνές από τη συμπλοκή ειδοποίησαν την Αστυνομία και πρόλαβαν τα χειρότερα…Στις διαδικτυακές συνομιλίες τους, σύμφωνα με όσα είπαν στην Αστυνομία, αντάλλαζαν και βρισιές, μέχρι που τελικά κανονίστηκε η συνάντηση για να επιλύσουν τις διαφορές τους…”

Τρομάζω γιατί βλέπω τη βία να θεριεύει γύρω μας. Δε μας κάνει πια εντύπωση ένα μαχαίρωμα, περνάει στις μέσα σελίδες των εφημερίδων, σαν να είναι ένα ακόμα ζήτημα ρουτίνας, σαν να μην πρόκειται για παιδιά, δικά μας παιδιά, που συγκρούονται μέχρι θανάτου στο Διάβαστε περισσότερα “Οι πλατείες μας φουντώνουνε στη βία…”

Το νησάκι Ellis στον κόλπο της Νέας Υόρκης υπήρξε από το 1892 ως το 1954 χώρος υποδοχής οικονομικών μεταναστών απ’ όλο τον κόσμο. Ένας απίστευτος χώρος μεταφόρτωσης και διαλογής ανθρώπων. Οι καραβιές των απόκληρων του πλανήτη που έφταναν ως εδώ φιλτράρονταν. Άρρωστοι, αδύναμοι, υπερήλικες αλλά και άνθρωποι με εγκληματικό παρελθόν ή με “περίεργες” απόψεις στέλνονταν πάλι πίσω. Οι “τυχεροί” ξεκινούσαν από τον πάτο του βαρελιού την πορεία για το “αμερικάνικο όνειρο”.

Εννιά χρόνια τώρα, τέτοιες μέρες περνάω από το δικό μου νησί Ellis. Συνήθως ένας χώρος στο αυτοσχέδιο “καπνιστήριο” ή μια γωνιά στο “γραφείο”, εκεί που μαζεύονται οι εμιγκρέδες της Δευτεροβάθμιας, δηλαδή όσοι είναι στη “διάθεση”, οι υπεράριθμοι και οι “περαστικοί”… Διάβαστε περισσότερα “Το δικό μου νησί Ellis”