Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο άγιος Στέφανος ανήκε στην χορεία των επτά Διακόνων, στους οποίους οι Απόστολοι ανέθεσαν την διακονία των τραπεζιών στις «αγάπες». Επειδή ο αριθμός των Χριστιανών στην πρώτη Εκκλησία συνεχώς αυξανόταν, έγιναν παράπονα εκ μέρους των Ελληνιστών προς τους Εβραίους, ότι παρημελούντο στην καθημερινή διανομή των φαγητών οι χήρες τους. Οι Απόστολοι δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν το κήρυγμα του Ευαγγελίου για να διακονούν στα τραπέζια και γι’ αυτό είπαν στους Χριστιανούς να εκλέξουν επτά άνδρες, οι οποίοι να είναι «πλήρεις Πνεύματος Αγίου», και στους οποίους ανέθεσαν το διακόνημα αυτό.

Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος διακρινόταν μεταξύ των άλλων διακόνων για τον ζήλο και την αγάπη του για τον Χριστό, χάριν του οποίου αξιώθηκε πρώτος αυτός να χύση το αίμα του. Πέρα από την διακονία των τραπεζιών, ασχολείτο με το κήρυγμα του Ευαγγελίου και με την Χάρη του Θεού έκανε πολλά και μεγάλα θαύματα. Συνελήφθη από τους φανατισμένους Ιουδαίους και κλήθηκε να απολογηθή, επειδή συκοφαντήθηκε ότι βλασφημεί τον Μωϋσή και τον Θεό. Η απολογία του στο συνέδριο των Ιουδαίων στην παραγματικότητα ήταν δριμύς έλεγχος για την απιστία τους και για το έγκλημα που διέπραξαν να σταυρώσουν τον Χριστό. Κατά την διάρκεια της ομιλίας του, ενώ ήταν γεμάτος από ένθεο ζήλο και από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, αξιώθηκε να δη την δόξα του Θεού. Μετά την δημόσια ομολογία του ότι βλέπει τους ουρανούς ανοικτούς και τον Χριστό να στέκεται στα δεξιά του Θεού Πατρός, οι Ιουδαίοι όχι μόνον δεν τον πίστεψαν, αλλά αγρίεψαν ακόμη περισσότερο. Όρμησαν εναντίον του, όπως οι πεινασμένοι λύκοι εναντίον του θηράματός τους, και τον λιθοβόλησαν με μανία. Ο άγιος Στέφανος ήταν ήρεμος και ειρηνικός και μιμούμενος τον Χριστό επάνω στον σταυρό, Τον παρακαλούσε να μη καταλογίση στους δημίους του την αμαρτία τους αυτή.

Και ενώ προσευχόταν, παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού.Στο σημείο αυτό θα πρέπη να τονισθή ότι η μίμηση της ζωής του Χριστού δεν είναι ένα εξωτερικό γεγονός, που κατορθώνεται με τεχνητές μεθόδους και ανθρώπινα μέσα, αλλά είναι καρπός Θεοκοινωνίας.

Στο Απολυτίκιο του αγίου Στεφάνου περιγράφεται περιληπτικά όλος ο βίος και η πολιτεία του. «Βασίλειον διάδημα, εστέφθη ση κορυφή, εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, μαρτύρων Πρωτόαθλε Στέφανε. Συ γαρ την Ιουδαίων απελέγξας μανίαν, είδες σου τον Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυτόν ουν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών». Στην συνέχεια θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε περιληπτικά δύο σημεία αυτού του υπέροχου ύμνου.

– «Βασίλειον διάδημα, εστέφθη ση κορυφή εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού»

Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος αντιμετώπισε στην ζωή του πολλές δυσκολίες, υπέμεινε ποικίλους πειρασμούς και υπεβλήθη σε μεγάλες θυσίες για την αγάπη του Χριστού και την εξάπλωση του λόγου της αληθείας Του. Ανέλαβε το έργο της ιερουργίας του Ευαγγελίου που του ανετέθη και το άσκησε με μεγάλη υπευθυνότητα, αφού προηγουμένως καθάρισε την ψυχή του από τα πάθη και δέχθηκε πλούσια την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος. Αυτό το τελευταίο είναι πάρα πολύ σημαντικό και φανερώνει τον χαρακτήρα της Ορθοδόξου ιεραποστολής, της οποίας πρέπει να προηγείται η προσωπική ιεραποστολή, ήτοι ο προσωπικός αγώνας για κάθαρση και αγιασμό και μετά να ακολουθή η ιεραποστολή στους άλλους. Ο μακαριστός Γέροντας π. Παΐσιος «χαιρόταν, όταν κάποιος του έλεγε ότι θέλει να γίνη ιεραπόστολος και τον βοηθούσε να γίνη σωστός ιεραπόστολος. Εκφράζοντας την γνήσια ορθόδοξη αντίληψη περί ιεραποστολής, θεωρούσε απαραίτητο να αρχίση την ιεραποστολή από τον εαυτό του. Πρώτα να αγιασθή αυτός, για να αγιάση και τους άλλους. Ο εαυτός μας τίθεται ως θεμέλιο στην ιεραποστολική δράση. Αν καταπέση, κινδυνεύει όλο το έργο. Επομένως το ζητούμενο είναι να λάβη ο άνθρωπος την Χάρι, να αγιάση. Από εκείνη την στιγμή αρχίζει και η ουσιαστική ιεραποστολή του» (Ιερομ. Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, σελ. 658, 659).

– « Είδες σου τον Σωτήρα του Πατρός δεξιόθεν».

Το αψευδές στόμα του Χριστού είπε τον γλυκύτατον εκείνο λόγον, «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται», που επαληθεύεται συνεχώς σε όλες τις εποχές, γιατί πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν μέχρι την Δευτέρα παρουσία του Χριστού άνθρωποι σαν τον άγιο Στέφανο.

Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος, ενώ μιλούσε στο συνέδριο των Ιουδαίων, είδε την δόξα του Θεού και γι’ αυτό μπορούσε να θεολογή απλανώς, αλλά και να υπομείνη αγόγγυστα και ειρηνικά το μαρτύριο, επειδή και τα δύο ταυτίζονται με την εμπειρική γνώση του Θεού και οργανική κοινωνία μαζί Του. «Κανείς δεν μπορεί να υπομείνη το μαρτύριο μόνον με τις δικές του δυνάμεις, όσον δυνατό χαρακτήρα και αν διαθέτη, επειδή η μαρτυρία και το μαρτύριο για τον Χριστό, είναι καρπός θεοπτίας». (Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιερόθεος).

Βέβαια, η πνευματική πρόοδος δεν είναι δυνατόν να επιτευχθή από την μια μέρα στην άλλη. Κανείς δεν μπορεί να φθάση στα υψηλότερα στάδια της πνευματικής ζωής και να γευθή την γλυκύτητα και την χαρά της ζωντανής παρουσίας του Θεού, εάν προηγουμένως δεν δοκιμασθή «ως χρυσός εν χωνευτηρίω» και δεν υπομείνη «τον καύσωνα της ημέρας και τον παγετόν της νυκτός» για την αγάπη του Χριστού, επειδή «άνευ πόνων ου πράξις ου θεωρία… κατορθωθήσεται» (Μέγας Κανών). Η πράξις η πρακτική ζωή είναι ο αγώνας και η προσπάθεια για την βίωση των θείων εντολών και την κάθαρση από τα πάθη και η θεωρία είναι η θέα της δόξης του Θεού.

«Η υπομονή άνευ μεμψιμοιρίας και γογγυσμών, αλλά μετά δοξολογίας συνεζευγμένη» συνιστά πνευματική ωριμότητα και τοποθετεί τον άνθρωπο στην προοπτική του αγιασμού και της σωτηρίας.

–  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΔΕΚΕMBΡΙΟΣ 2005

 Ομιλία του Αγίου Γρηγορίου Επισκόπου Νύσσης εις το άχραντον και θείον Γενέθλιον του Μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, και εις τα νήπια που εφονεύθησαν εις την Βηθλεέμ από τον Ηρώδη.

Βλέποντας λοιπόν το σπήλαιο στο οποίον εγεννήθη ο Δεσπότης, φέρε στον νου σου τον σκοτεινόν και υπόγειον βίο των ανθρώπων, στον οποίον έρχεται αυτός που φανερώνεται στους «εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένους». Και περιτυλίσσεται σφιχτά με σπάργανα αυτός που έχει φορέσει τα δεσμά των ιδικών μας αμαρτιών. Η δε φάτνη είναι ο σταύλος των αλόγων ζώων. Σ’ αυτήν γεννάται ο Λόγος, ώστε να «γνωρίση ο βους τον κτησάμενον (τον ιδιοκτήτην του) και όνος την φάτνην του κυρίου αυτού». Βους είναι αυτός που ευρίσκεται στον ζυγόν του Νόμου, και όνος το αχθοφόρον ζώο που είναι φορτωμένο με την αμαρτία της ειδωλολατρίας.

Αλλά η κατάλληλος για τα άλογα τροφή και ζωή είναι το χόρτο. «Ο εξανατέλλων χόρτον τοις κτήνεσι», λέγει ο Προφήτης. Ενώ το λογικόν ζώον τρέφεται με άρτον. Γι’ αυτό λοιπόν «ο εξ ουρανού καταβάς άρτος της ζωής», τοποθετείται στην φάτνη, που είναι η εστία των αλόγων ζώων, ώστε και τα άλογα να γευθούν την λογικήν τροφή, και να γίνουν έλλογα. Μεσιτεύει λοιπόν στην φάτνη μεταξύ του βοός και του όνου ο Κύριος και των δύο, «ίνα το μεσότοιχον του φραγμού λύσας, τους δύο κτίση εν εαυτώ εις έναν καινόν άνθρωπον», ελευθερώνοντας τον ένα από τον βαρύ ζυγό του Νόμου και απαλλάσσοντας τον άλλον από το φορτίον της ειδωλολατρίας. Αλλά ας υψώσωμε το βλέμμα στα ουράνια θαύματα. Κοίτα, δεν μας ευαγγελίζονται μόνο Προφήτες και άγγελοι αυτήν την χαράν, αλλά και οι ουρανοί ανακηρύττουν με τα ιδικά τους θαύματα την δόξαν του Ευαγγελίου. Από την φυλή του Ιούδα ανέτειλεν ο Χριστός μας, όπως λέγει ο Απόστολος, αλλά οι Ιουδαίοι δεν φωτίζονται από την ανατολή του. Και οι μάγοι, ενώ είναι άσχετοι με τις διαθήκες της επαγγελίας και ξένοι από την ευλογία των πατέρων, προηγούνται όμως στην γνώση από τον Ισραηλιτικόν λαό. Και τον ουράνιον αστέρα ανεγνώρισαν, και τον Βασιλέα που εγεννήθη στο σπήλαιο δεν ηγνόησαν. Εκείνοι του φέρουν δώρα, αυτοί τον επιβουλεύονται. Εκείνοι τον προσκυνούν, αυτοί τον καταδιώκουν. Εκείνοι ευρίσκουν τον ζητούμενον και χαίρονται, αυτοί με την γέννηση του προσδοκωμένου ταράττονται. «Ιδόντες», λέγει, «οι Μάγοι τον αστέρα επί του τόπου ου ην το παιδίον, εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα. Ηρώδης δε ακούσας τον λόγον εταράχθη και πάσα Ιεροσόλυμα μετ’ αυτού». Οι μάγοι του προσφέρουν λίβανον ως Θεόν και τιμούν το βασιλικόν αξίωμα με τον χρυσόν, και με κάποιαν προφητικήν χάρη δηλώνουν την οικονομία του Πάθους με την σμύρνα. Ενώ οι άλλοι καταδικάζουν σε εξόντωσιν όλα τα νήπια της περιοχής, πράγμα που θεωρώ ότι τους ενοχοποιεί όχι μόνο για σκληρότητα, αλλά και για την εσχάτην ανοησία. Τι νόημα έχει δηλαδή η παιδοκτονία; Και για ποίον σκοπόν ετόλμησαν οι μιαιφόνοι αυτό το ανοσιούργημα; Επειδή, λέγει, ένα νέο θαυμαστόν φαινόμενο του ουρανού εμήνυσε στους Μάγους την ανάδειξη του Βασιλέως.

Τι λοιπόν; Πιστεύεις ότι το σημείο που τον ανήγγειλε είναι αληθινόν ή το θεωρείς ως ανυπόστατη διάδοση; Αν είναι ικανός να κάνη υποχειρίους τους ουρανούς, τότε βεβαίως δεν είναι στο χέρι σου να τον πειράξης. Αν όμως δίδη στην εξουσία σου την ζωή και τον θάνατό του, ματαίως τότε τον φοβείσαι. Διότι αυτός που φέρεται έτσι, ώστε να είναι υποχείριος στην εξουσία σου, για ποίον λόγο κατατρέχεται; Γιατί εξαπολύεται το φριχτόν εκείνο πρόσταγμα, η αποτρόπαια απόφασις κατά των νηπίων, να εξοντωθούν τα καημένα τα βρέφη; Ποίαν αδικία έκαμαν; Ποίαν αφορμήν έδωσαν, ώστε να καταδικασθούν σε θάνατο ή σε άλλην τιμωρία; Ένα μόνον ήταν το έγκλημά τους, ότι εγεννήθησαν και ήλθαν στην ζωή. Και για τον λόγον αυτόν έπρεπε να γεμίση όλη η πόλις από δημίους και να συναχθή πλήθος μητέρων και νηπίων, ο κόσμος να τους συμπαρίσταται, και οι πατέρες τους και όλοι, όπως είναι φυσικό, να συγκεντρώνονται στο δράμα των συγγενών τους. Ποίος ημπορεί να περιγράψη με τον λόγο τις συμφορές; Ποιος θα παρουσιάση ενώπιόν μας με την διήγηση τα πάθη τους; Τον ανάμικτον εκείνον οδυρμό, την γοερά θρηνωδία παιδίων, μητέρων, συγγενών, πατέρων που εκραύγαζαν αξιολύπητα ενώπιον της απειλής των δημίων; Πώς να ζωγραφίση κανείς τον δήμιον εμπρός στο νήπιο με γυμνό το ξίφος, με βλέμμα αγριεμένο και φονικό, και με τις ανάλογες φωνές, να σύρη με το ένα χέρι το βρέφος προς τον εαυτόν του και με το άλλο να υψώνη το ξίφος; Και από το άλλο μέρος την μητέρα να προσπαθή να πάρη το παιδί από τα χέρια του, και να εκτείνη στην κόψη του ξίφους τον ιδικόν της τράχηλο, για να μην αντικρύση με τα μάτια της το κακόμοιρο παιδί της, βρέφος ακόμη να χάνη την ζωή του στα χέρια του δημίου;

Πώς πάλι θα ημπορούσε κάποιος να διηγηθή το δράμα των πατέρων; Τις παρακλήσεις των τέκνων τους, τις κραυγές, τα τελευταία σφιχταγκαλιάσματά τους, και πολλά παρόμοια που συνέβαιναν εκείνες τις στιγμές; Ποίος ημπορεί να διεκτραγωδήση την πολύμορφο και πολύτροπον εκείνη συμφορά, τις διπλές ωδίνες των μητέρων που μόλις προσφάτως εγέννησαν, την ανυπόφορον φλόγα της μητρικής στοργής; Πώς το καημένο το βρέφος εδέχετο το θανάσιμον κτύπημα, ενώ ήταν προσκολλημένο στον μαστόν της μητέρας του; Πώς η αθλία μητέρα προσέφερε το γάλα στο στόμα του νηπίου και συγχρόνως εδέχετο το αίμα του στην αγκάλη της; Πολλές φορές μάλιστα με την ορμή που είχε το χέρι του δημίου, διεπέρασε με ένα κτύπημα του ξίφους μαζί με το παιδί και την μητέρα, και το αίμα έκανε κοινό αυλάκι που εσχηματίσθη από δύο πηγές. Από την μητρικήν πληγή και το θανάσιμο τραύμα του τέκνου της. Και επειδή η ανόσιος διαταγή του Ηρώδου περιελάμβανε και τούτο, να μην εφαρμοσθή η θανατηφόρος απόφασις μόνο στα νεογέννητα, αλλά και αν κάποιο είχε φθάσει στο δεύτερον έτος να φονευθή και αυτό μαζί, διότι γράφει «από διετούς και κατωτέρω», θέλει ο λόγος να εκφράση και άλλην ακόμη συμφορά που, όπως ήταν φυσικό, συνέβη. Διότι πολλές φορές το διάστημα των δύο ετών έκαμε την ιδία γυναίκα δύο φορές μητέρα. Τι απερίγραπτο πάλι αυτό το θέαμα, δύο δήμιοι να ασχολούνται με μίαν μητέρα. Ο ένας να τραβά κοντά του το νήπιο που τρέχει γύρω της και ο άλλος να αποσπά το βρέφος από την αγκάλη της; Πόσο θα υπέφερε τότε, όπως είναι φυσικόν, η αθλία μητέρα, την στιγμή που εσχίζετο η καρδία της στα δύο τέκνα της, και έκαιε ο πόνος και των δύο τα μητρικά της σπλάγχνα; Δεν ήξερε ποίον από τους δύο κακούς δημιούς να ακολουθήση, αφού έσυραν τα παιδιά ο ένας από εδώ και ο άλλος από εκεί για να τα σφάξουν. Να τρέξη στο νεογέννητο, που το κλάμα του ήταν ακόμη άναρθρο και δεν ημπορούσε να εκφρασθή; Ακούει όμως το άλλο που έχει αρχίσει ήδη να ομιλή, να προσκαλή ψελλίζοντας και κλαίοντας την μητέρα του. Τι να κάνη; Πώς να ανταποκριθή; Σε ποίου φωνή να απαντήση; Με ποίου την κραυγή να ενώση την ιδική της; Για ποίου θάνατο να θρηνήση, αφού εξ ίσου της σχίζουν και τα δύο βέλη την καρδία;

 Ας απομακρύνωμε όμως την ακοήν από τους θρήνους για τα νήπια, και ας στρέψωμε τον νου μας στα ευθυμότερα, σ’ αυτά που αρμόζουν στην εορτήν, αν και η Ραχήλ, με τις δυνατές φωνές της, όπως λέγει ο Προφητης, οδύρεται για την σφαγήν των τέκνων της. Κατά την ημέρα όμως της εορτής, όπως λέγει ο σοφός Σολομών, πρέπει να λησμονούνται οι συμφορές. Και ποία εορτή άραγε έχουμε επισημοτέρα από αυτήν, κατά την οποίαν ο ήλιος της δικαιοσύνης διέλυσε τα πονηρά σκότη του διαβόλου, και αναλαμβάνοντας την ιδικήν μας φύση, φωτίζει με αυτήν την κτίση, κατά την οποία αυτό που είχε πέσει ανεστήθη, και έτσι αυτό που ευρίσκετο σε πόλεμο συμφιλιώνεται, το αποκηρυγμένον επαναφέρεται, αυτό που είχε εκπέσει από την ζωήν επανέρχεται στην ζωήν, αυτό που είχε υποδουλωθεί και ευρίσκετο σε αιχμαλωσίαν αποκαθίσταται στο βασιλικόν αξίωμα, αυτό που εκρατείτο δεμένο με τα δεσμά του θανάτου επιστρέφει απελευθερωμένο στην χώρα των ζώντων; Τώρα, σύμφωνα με την προφητεία, «αι χαλκαί πύλαι του θανάτου συντρίβονται, και συνθλίβονται οι σιδηροί μοχλοί», οι οποίοι εκρατούσαν το ανθρώπινον γένος δεσμευμένο μέσα στην φυλακή του θανάτου. Τώρα «ανοίγεται», όπως λέγει ο Δαβίδ, «η πύλη της δικαιοσύνης». Τώρα αντηχεί σ’ όλη την οικουμένην ομόφωνος ο «ήχος τον εορταζόντων». Από άνθρωπον ήλθεν ο θάνατος, από άνθρωπο και η σωτηρία. Ο πρώτος έπεσε στην αμαρτία, ο δεύτερος ανέστησε αυτόν που είχε πέσει. Η γυναίκα υπερασπίσθη τώρα την γυναίκα. Η πρώτη είχε ανοίξει την είσοδο στην αμαρτία, ενώ αυτή υπηρέτησε την επάνοδο της δικαιοσύνης. Εκείνη εδέχθη την συμβουλήν του όφεως, αυτή επαρουσίασε τον αναιρέτην του όφεως, και εγέννησε την πηγήν του φωτός. Εκείνη δια του ξύλου εισήγαγε την αμαρτία, αυτή δια του ξύλου έφερε στην θέση της αμαρτίας το αγαθόν. Ξύλον εννοώ τον σταυρό, και ο καρπός του ξύλου τούτου γίνεται γι’ αυτούς που τον γεύονται αειθαλής και αμάραντος ζωή. Και κανείς να μη νομίζη ότι μόνο στο μυστήριον του Πάσχα αρμόζει τέτοια ευχαριστία. Ας σκεφθή ότι το Πάσχα είναι το τέλος της Οικονομίας. Πώς θα επραγματοποιείτο το τέλος, εάν δεν είχε προηγηθή η αρχή; Ποίον είναι αρχικώτερον από το άλλο; Ασφαλώς η Γέννησις από την Οικονομία του Πάθους.

Και του Πάσχα λοιπόν τα καλά είναι μέρος των εγκωμίων της Γεννήσεως. Και αν υπολογίση κανείς τις ευεργεσίες που εξιστορεί το Ευαγγέλιον, και διηγηθή λεπτομερώς τις θαυματουργικές θεραπείες, την άνευ τροφίμων διατροφή, την επάνοδο των νεκρών από τα μνήματα, την αυτοσχέδιο παρασκευήν του οίνου, την αποκατάσταση της υγείας των κάθε είδους ασθενών, την εκδίωξη των δαιμονίων, τα άλματα των χωλών, τους οφθαλμούς που επλάσθησαν από πηλόν, τις θείες διδασκαλίες, τις νομοθεσίες, την μύηση στα υψηλότερα δια μέσου των παραβολών, όλα αυτά είναι δωρεά της παρούσης ημέρας.Διότι αυτή έγινε αρχή των αγαθών που ηκολούθησαν. «Αγαλλιασώμεθα», λοιπόν, «και ευφρανθώμεν εν αυτή». Μη φοβηθούμε τις ειρωνείες των ανθρώπων, και ας μη νικηθούμε από αυτούς όταν προσπαθούν να μας εξευτελίσουν, όπως μας παρακινεί ο Προφήτης. Αυτοί χλευάζουν τον λόγο της Οικονομίας, λέγοντας ότι δεν αρμόζει στον Κύριο να λάβη ανθρώπινο σώμα και να αναμιχθή με την γέννηση στην ζωή των ανθρώπων. Αγνοούν, καθώς φαίνεται, το μέγα μυστήριον, πώς δηλαδή η σοφία του Θεού οικονόμησε την σωτηρία μας. Είχαμε πωληθεί εκουσίως για τις αμαρτίες μας, και είχαμε υποδουλωθή στον εχθρόν της ζωής μας σαν αγορασμένοι δούλοι.

Τι μεγαλύτερον επιθυμούσες να σου προσφέρει ο Δεσπότης; Όχι το να απαλλαγής από την συμφορά; Τι περιεργάζεσαι τον τρόπο; Γιατί θέτεις νόμους στον ευεργέτη και δεν αντιλαμβάνεσαι τις ευεργεσίες του; Είναι σαν να απωθή κάποιος τον ιατρό και να μέμφεται την ευεργεσία του, επειδή επραγματοποίησε την θεραπεία με αυτόν και όχι με τον άλλον τρόπο. Αν επιζητής από περιέργεια να ερευνήσης το μέγεθος της Οικονομίας, σου αρκεί να μάθης τόσο μόνον, ότι το θείον δεν είναι ένα μόνον από τα αγαθά, αλλά όποιο αγαθό ημπορεί να φαντασθή κανείς, εκείνο είναι. Το δυνατόν, το δίκαιον, το αγαθόν, το σοφόν, όλα τα ονόματα και τα νοήματα που έχουν σημασία θεοπρεπή. Αναλογίσου λοιπόν μήπως δεν συνδιάσθηκαν στο γεγονός αυτό όλα αυτά που είπαμε. Η αγαθότης, η σοφία, η δύναμις, η δικαιοσύνη. Ως αγαθός, ηγάπησε τον αποστάτη. Ως σοφός, επινόησε τον τρόπον επανόδου των υποδουλωμένων. Ως δίκαιος, δεν κακομεταχειρίζεται αυτόν που υπεδούλωσε τον άνθρωπο, και τον απέκτησε σύμφωνα με το δίκαιον της αγοράς, αλλά έδωσεν ως αντάλλαγμα τον εαυτόν του υπέρ των κρατουμένων, ώστε, μεταθέτοντας ως εγγυητής την οφειλή στον εαυτόν του, να ελευθερώση τον αιχμάλωτον από τον εξουσιαστήν του. Ως δυνατός, δεν εκρατήθη από τον άδη, ούτε το σώμα του εγνώρισε φθορά. Διότι δεν ήταν δυνατόν να νικηθή από την φθοράν ο αρχηγός της ζωής. Αλλά ήταν εντροπή να δεχθή ανθρωπίνην γέννηση, και να υποστή την εμπειρία των παθημάτων του σώματος; Χαρακτηρίζεις έτσι την υπερβολή της ευεργεσίας;

Πράγματι, επειδή δεν ήταν δυνατόν να απαλλαγή το ανθρώπινο γένος με άλλον τρόπον από τα τόσο μεγάλα δεινά, κατεδέχθη ο Βασιλεύς της απαθείας να ανταλλάξη την ιδία του την δόξα με την ιδική μας ζωή. Και εισέρχεται μεν η καθαρότης στον ιδικόν μας ρύπον, ο ρύπος όμως δεν εγγίζει την καθαρότητα, όπως λέγει το Ευαγγέλιον. Το κατεφθαρμένο σώζεται από την ένωσή του με το άφθαρτο. Η φθορά δεν επηρεάζει την αφθαρσία. Για όλα αυτά γίνεται αρμονική χορωδία από την σύμπασα κτίση. Όλοι αναπέμπουν ομόφωνον δοξολογία στον Κύριον της κτίσεως, και κάθε γλώσσα, επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, αναβοά ότι «ευλογητός Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Από το βιβλίο Πατερικόν Κυριακοδρόμιον, σελίς 632 και εξής.

Πηγή:orp.gr/?p=284

 Μετά τα Χριστούγεννα

Ο Θεός σώζει

Την Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα το ιερό Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει όλες εκείνες τις συγκλονιστικές στιγμές του διωγμού του θείου Βρέφους από τον Ηρώδη. Όταν αναχώρησαν οι Μάγοι, λέει ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος, άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον Ιωσήφ, σε όνειρο, και του είπε: Σήκω και πάρε το Βρέφος και την Παναγία Μητέρα του και φύγε στην Αίγυπτο. Μείνε εκεί μέχρι να σου πω, διότι ο Ηρώδης θέλει να σκοτώσει το παιδί. Κι ο Ιωσήφ πήρε αμέσως μες στη νύχτα το θείο Βρέφος και την Θεοτόκο κι αναχώρησε για την Αίγυπτο.

Όταν όμως ο Ηρώδης κατάλαβε ότι οι Μάγοι τον εξαπάτησαν, θύμωσε πολύ. Κι έστειλε στρατιώτες οι οποίοι σκότωσαν όλα τα παιδιά που ήταν στη Βηθλεέμ και σ’ όλα τα περίχωρα και σύνορά της από δύο ετών και κάτω σύμφωνα με το χρόνο που υπολόγισε από τα λόγια των Μάγων. Τότε πραγματοποιήθηκε πλήρως εκείνο που προανήγγειλε ο προφήτης Ιερεμίας: Φωνή σπαρακτική ακούστηκε στο χωριό Ραμά, θρήνος και κλάματα και οδυρμός πολύς. Η σύζυγος του Ιακώβ Ραχήλ, που ήταν εκεί θαμμένη, κλαίει τα παιδιά της, και δεν ήθελε με κανένα τρόπο να παρηγορηθεί, διότι τα αθώα αυτά παιδιά δεν υπάρχουν πλέον στη ζωή.

Πλήθος νηπίων είχε σφαγιασθεί. Και ο Ηρώδης ασφαλώς θα ησύχασε. Θα νόμιζε ότι θανάτωσε τον τεχθέντα βασιλέα. Άλλωστε όλα τα είχε οργανώσει τόσο καλά, όπως νόμιζε. Έκανε τα πάντα για να σκοτώσει τον βασιλιά που γεννήθηκε. Οργάνωσε προσεκτικά το φονικό του σχέδιο, πήρε πληροφορίες, υπολόγισε την ηλικία του παιδιού, έστειλε στρατεύματα, εξολόθρευσε όλα τα βρέφη της περιοχής. Τι κατάφερε όμως τελικά; Απολύτως τίποτε! Όλες οι δυνάμεις του κακού έπεσαν εναντίον του Κυρίου και δεν κατόρθωσαν τίποτε. Διότι στην κρίσιμη ώρα μίλησε ο ουρανός, επενέβη ο Θεός και ο Ιησούς σώθηκε. Έφυγε για την Αίγυπτο.

Τι έχει να πει σε μας αυτό το γεγονός; Ότι η εξέλιξη των πραγμάτων στην πορεία της ζωής μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Και ότι ακόμη κι αν όλη η μανία των οργάνων του σκότους πέσει επάνω μας, δεν μπορεί να καταφέρει εναντίον μας απολύτως τίποτε. Διότι μας προστατεύει ο Κύριος, εφόσον κι εμείς βρισκόμαστε κοντά Του. Ενδιαφέρεται κάθε στιγμή για μας. Δεν αδιαφορεί, όταν βρισκόμαστε σε δυσκολίες και κινδύνους. Είναι κοντά μας στις αγωνίες και στις δυσκολίες μας, μας δίνει θάρρος και δύναμη. Και στην κατάλληλη στιγμή επεμβαίνει και μας λυτρώνει από πειρασμούς και από πολλούς κινδύνους σωματικούς και ψυχικούς. Στις δύσκολες λοιπόν στιγμές που θα συναντήσουμε στη ζωή μας να μην ξεχάσουμε ποτέ πως έχουμε βοηθό τον παντοδύναμο Θεό.

Νικητής

Όταν λοιπόν πέθανε ο Ηρώδης, άγγελος Κυρίου φάνηκε στον Ιωσήφ σε όνειρο στην Αίγυπτο και του είπε: Σήκω και πάρε το Παιδί και τη Μητέρα του και πήγαινε με την ησυχία σου στην χώρα του Ισραήλ. Διότι έχουν πεθάνει πλέον εκείνοι που ζητούσαν τη ζωή του παιδιού. Και ο Ιωσήφ σηκώθηκε, πήρε το Παιδί και τη Μητέρα του και ήλθε στην Παλαιστίνη. Αλλά όταν άκουσε ότι στην Ιουδαία βασίλευε ο Αρχέλαος, αντί για τον πατέρα του Ηρώδη, φοβήθηκε να πάει εκεί. Με εντολή όμως που του έδωσε ο Θεός στο όνειρό του, αναχώρησε στα μέρη της Γαλιλαίας, όπου ήταν ηγεμόνας ο Ηρώδης ο Αντίπας, που ήταν λιγότερο σκληρός από τον αδελφό του Αρχέλαο. Κι αφού ήλθε εκεί, κατοίκησε στην πόλη που λεγόταν Ναζαρέτ. Για να πραγματοποιηθεί εκείνο που ειπώθηκε από τους Προφήτες, ότι ο Ιησούς θα ονομασθεί περιφρονητικά από τους εχθρούς του Ναζωραίος.

Ο Ναζωραίος λοιπόν νίκησε, και ο διώκτης του Ηρώδης πέθανε. Και πώς πέθανε; Με θάνατο φρικτό, όπως περιγράφει η ιστορία. Πεθαίνουν λοιπόν κάποτε οι διώκτες. Ο θάνατος δίνει τέλος στην κακία τους. Οι διωγμοί τελειώνουν. Όσο σκληροί κι αν είναι. Μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία αναφέρονται τόσοι και τόσοι διωγμοί. Διωγμοί ύπουλοι και φοβεροί, άμεσοι και έμμεσοι, με νόμους και διατάγματα, με μαρτύρια και με θανατώσεις, με εξευτελισμούς και περιθωριοποιήσεις. Και οι διώκτες και οι διωγμοί μένουν στην ιστορία ως αποτρόπαιες σελίδες του δαιμονικού κόσμου των εχθρών του Χριστού.

Αυτός όμως που μένει νικητής και θριαμβευτής της ιστορίας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ο Ναζωραίος. Αυτός εξέρχεται Νικητής. Θριαμβευτής. Διότι δεν είναι ένας άνθρωπος που κινδυνεύει, αλλά ο Θεός που σώζει. Είναι ο ρυθμιστής της ζωής του κόσμου και της δικής μας. Στα χέρια του είναι η ζωή μας, η ζωή των λαών και των κρατών. Στα χέρια του βρίσκεται η Εκκλησία του και ο λαός του. Αυτός ανατρέπει τυράννους και καθεστώτα. Αυτός συντρίβει κάθε υπερφίαλο διώκτη που νομίζεις ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο σχέδιό του. Μη φοβόμαστε λοιπόν σε κάθε εποχή, σε κάθε διωγμό άμεσο ή έμμεσο, φανερό ή κρυφό, κατά μέτωπον ή ύπουλο. Ας μένουμε πάντοτε με τον νικητή, με τον θριαμβευτή Ναζωραίο Κύριο. Η νίκη είναι πάντα δική του.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», τ. 1991

Πηγή:.xfd.gr/

 Στ΄ αλήθεια, αναρωτηθήκαμε ποτέ αν βρέθηκε κανείς πάνω στη γη  και ολόκληρος ο κόσμος να μιλά γι΄ αυτόν πριν γεννηθεί; Όχι απλά να λένε γενικά και αόριστα στοιχεία για τη ζωή του, αλλά να προφητεύουν με λεπτομέρεια ακόμη και καταστάσεις πέραν των φυσικών δεδομένων. Πού θα γεννηθεί; Ποια γυναίκα θα έχει τις προϋποθέσεις να το γεννήσει; Ποιοι θα τον καλωσορίσουν στη ζωή; Τι θα συμβεί στη ζωή του και γιατί;

Όλα αυτά αφορούσαν τον Προαιώνιο Λόγο. Η παρουσία του στην ιστορία υπήρξε μέγα και ανεπανάληπτο γεγονός. Είναι η προ αιώνων υπόσχεση, που έδωσε ο Θεός στους πρωτοπλάστους μετά την πτώση τους και με αυτό τον τρόπο φανερώνεται η απύθμενη αγάπη Του προς τα δημιουργήματά του.

Η κακή χρήση της ελευθερίας τους έφερε αναστάτωση στη θεία δημιουργία και μετάλλαξαν τη φύση και το σκοπό της. Ο πόνος, ο κόπος, οι αρρώστιες, ο θάνατος ήταν οι κυρίαρχες καταστάσεις στις ανθρώπινες κοινωνίες όλων των εποχών. Η ανθρώπινη φύση είχε δεχθεί ανεπανόρθωτο τραύμα. Γνώριζε ότι μόνη της δεν μπορεί να επανέλθει στην προπτωτική της κατάσταση, έτσι περίμενε τον αναμενόμενο, λυτρωτή και σωτήρα.

Η προσδοκία ήταν πανανθρώπινη. Διαδόθηκε πολύ νωρίς και ανάμεσα σε όλα τα έθνη της γης η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στους πρώτους ανθρώπους ότι ένας από τους απογόνους της Εύας θα επανόρθωση το πταίσμα και θα καταλύσει την κυριαρχία του κακού πάνω στη γη.

Γενικά οι παραδόσεις των λαών αναφέρονται σε κάποιον που θα ερχόταν στη γη για να αποκαταστήσει την ηθική τάξη. Αυτόν το μοναδικό ανακαινιστή οι πρωτοχριστιανικοί λαοί τον περίμεναν ως βασιλέα τρανότερο από όλους τους ηγεμόνες, ως ημίθεο και φορέα της ειρήνης και της δικαιοσύνης, ως διδάσκαλο των ανθρώπων και κομιστή λυτρώσεων για τους αμαρτωλούς.

Οι θρύλοι των Βαβυλωνίων περίμεναν τον Μαρδούκ, οι Πέρσες τον Σαοσγιάν, οι Ινδοί τον Βισνού, οι Κινέζοι τον ουρανάνθρωπον ήρωα Κισίν–Τσεπού που σημαίνει Αρχών–Ποιμήν. Οι Αιγύπτιοι τον Ώρο που μετά από θλίψεις θα έφερνε νέα εποχή ειρήνης και ευδαιμονίας.

Από τους Έλληνες ξεχωρίζουμε το θρύλο του Προμηθέα που προλέγει τη γέννηση κάποιου ελευθερωτή με ασυνήθιστο τρόπο  και μετά από επέμβαση του Θεού για λύτρωσή του. Ο Ερμής στο ίδιο έργο του Αισχύλου αναφέρει ότι για να τερματιστεί η τιμωρία πρέπει ο Θεός να αναλάβει επάνω του τα κακά και να κατεβεί στον Άδη.

Εξ΄άλλου ο Σωκράτης είπε προς τον Αλκιβιάδη, αναφορικά με τις σχέσεις Θεού και ανθρώπων, να αναβάλει τη θυσία μέχρι να έρθει σε αυτούς κάποιος απεσταλμένος να τους διδάξει.

Στην πολιτεία του Πλάτωνα ονομάζει τον αναμενόμενο από τους ουρανούς  Λόγο, Σωτήρα, Υιόν του Θεού. Τον βλέπει να μαστιγώνεται σαν εγκληματία και αφού πάθει όλα τα κακά να πεθαίνει.

Στους Αρχαίους Ρωμαίους  ξεχωρίζουμε τον Τάκιτο ο οποίος βεβαιώνει ότι από την Ιουδαία θα δουν να βγαίνει νέα δύναμη.

Ο Κικέρων αναφέρει ότι σύντομα θα εμφανιστεί ένας βασιλιάς στη γη που πρέπει να τον αναγνωρίσουν όσοι θέλουν να σωθούν.

Τόσο οι παραδόσεις τον Αιγυπτίων, όσο και οι λαοί τής Δύσεως ανέμεναν το λυτρωτή από την Ανατολή. Αντίθετα οι λαοί της ανατολής περίμεναν τη σωτηρία από τη Δύση. Και οι δύο απόψεις συμπίπτουν με κέντρο αναφοράς την περιοχή της Παλαιστίνης. Δικαιολογημένα λοιπόν ο Χριστός προαναγγέλλεται ως προσδοκία των Εθνών.

Η ελπιδοφόρος υπόσχεση του Θεού ανανεωνόταν συνεχώς και είχε πρόσφορο έδαφος κυρίως στο μονοθεϊστικό Εβραϊκό πολιτισμό. Με το στόμα των προφητών ο Θεός φανέρωνε κατά διαστήματα το θείο Του σχέδιο. Ο προφήτης Μιχαίας προαναγγέλλει τον τόπο: “Και συ Βηθλεέμ από σένα θα προέλθει ο άρχοντας ο προ αιώνιος”.

Ο προφήτης Ησαΐας προλέγει την καταγωγή του. “Θα είναι ράβδος από τη ρίζα του Ιεσσαί και το γενεαλογικό κορμό του Δαβίδ. Η δε μητέρα του θα είναι Παρθένος και μετά τη γέννηση του, ώστε ο υιός του θεού να έλθει στη γη και με το αναμάρτητο αίμα της θυσίας του να σώσει τον αμαρτωλό και πεπτωκότα άνθρωπο”.

Στην ταπεινή φάτνη παρουσιάζονται οι  βοσκοί, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν  το Ιουδαϊκό έθνος. Ο προφήτης Δαβίδ καθώς και ο προ Χριστού Ευαγγελιστής, Ησαΐας, μιλούν για τους μάγους, ακόμα και τα δώρα τους. Οι Μάγοι της Περσίας αντιπροσωπεύουν όλα τα άλλα έθνη που περίμεναν το λυτρωτή  και αναγνωρίζουν την τελική αποκάλυψη. Με τα πολύτιμα δώρα τους προς τον Χριστό, το χρυσό, το λιβάνι και τη σμύρνα, επιβεβαίωναν την πεποίθηση τους ότι αυτός ήταν μια ξεχωριστή θεία προσωπικότητα. Σύμφωνα με την αλληγορία των δώρων ο χρυσός προσφέρθηκε στο Χριστό ως βασιλέα, το λιβάνι ως θεό και η σμύρνα ως τον μέλλοντα σταυρωμένο Σωτήρα των ανθρώπων. Έτσι οι μάγοι αναδείχθηκαν πρωτοπόροι ανάμεσα σε όλους τους εθνικούς, που αργότερα επρόκειτο να αναγνωρίσουν το Χριστό βασιλέα, θεό και σωτήρα τους.

Ο ερχομός του λυτρωτή στις μέρες μας είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Χώρισε την ιστορία στα δύο. Προ Χριστού και μετά Χριστό. 2009 χρόνια τώρα γιορτάζουμε τα γενέθλια εκείνου που περίμεναν οι άλλοι να έρθει. Η είσοδός του στην ανθρώπινη ιστορία άλλαξε τη ροή τής σταθερά καθοδικής πορείας των ανθρώπων. Η θεία ενανθρώπισή Του είναι η ευλογημένη αρχή της μεγαλύτερης επανάστασης όλων των εποχών. Η ανατολή του νοητού ηλίου της δικαιοσύνης στη γη διέλυσε τα πυκνά σκοτάδια του προχριστιανικού παρελθόντος και αποδυνάμωσε τους εργαζόμενους τα σκοτεινά έργα. Τα ανθρώπινα γεγονότα και η Ιστορία έχουν πια κατευθυντήρια φορά και στόχο το μοναδικό πρόσωπο του Θεανθρώπου .

Το μήνυμα της Βηθλεέμ, το οποίο διαλαλήθηκε από τους αγγέλους τη νύκτα της γεννήσεως, είναι το πιο χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο άγγελμα της Ιστορίας. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς ήρθε ως λυτρωτής του κόσμου για να καταλύσει τους νόμους της αμαρτίας και να αποκαταστήσει, με την αμέτρητη και ανιδιοτελή αγάπη του, τις σχέσεις Θεού και ανθρώπων. Ο άνθρωπος που θέλει , βρίσκει τώρα το δρόμο του γυρισμού.

Στην Εκκλησία, κάθε Χριστούγεννα,  ακούμε σε χρόνο ενεστώτα ότι ο Χριστός γεννάται και μας καλεί όλους να απαντήσουμε στον ερχομό Του, να υψωθούμε από τη γη προς τον ουρανό. Να γίνουμε από επίγειοι ουράνιοι αφού εκείνος για χάρη μας έκλινε ουρανούς και κατέβηκε στη γη, για να μας υψώσει στον ουρανό. Αυτά τα Χριστούγεννα ας είναι και για μας η πνευματική αναγέννηση μας. Ας μη μείνουμε μόνο στις υλικές απολαύσεις. Ας νιώσουμε κι εμείς στις καρδιές μας των μάγων τη μεγάλη χαρά, τη χαρά που ευαγγελίστηκαν οι Άγγελοι στους ποιμένες. Ας σπεύσουμε να τον προσκυνήσουμε με τους Μάγους, ας τον δοξάσουμε με τους ποιμένες κι ας πανηγυρίσουμε με τους αγγέλους ότι γεννήθηκε σήμερα για χάρη μας ο σωτήρας Χριστός. Αυτή η γιορτή είναι η γιορτή όλης της κτίσης, είναι η γιορτή που χαρίζει στον κόσμο υπερκόσμιες δωρεές.

Καλά Χριστούγεννα!!

Δέσποινα Ιωάννου – Βασιλείου

Πρεσβυτέρα – Εκπαιδευτικός

Αρχιεπισκοπή Κύπρου

Διαβάστε την Εγκύκλιο εδώ…

«Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία»(Λουκ. 2,14)

ΠΛHΣIAZEI, αγαπητοί μου, η μεγάλη εορτή, τα Xριστούγεννα. Πρέπει  να προετοιμασθούμε γι’ αυτήν. Πώς θα προετοιμασθούμε;

Aς ακούσουμε αυτό που λέει η Eκκλησία· «Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν»· Aς αποβάλουμε κάθε ματαία σκέψι. Aς ελαφρώσουμε τη σκέψι μας απ’ όλα τα μάταια. Aς απογειωθούμε. Aς πούμε κ’ εμείς εκείνο που είπαν οι βοσκοί την αλησμόνητη νύχτα· «Διέλθωμεν έως Bηθλεέμ…» (Λουκ. 2,15). Aς πάμε μέχρι τή Bηθλεέμ. Nοερώς εκεί θα δούμε το θαύμα. Θα δούμε το σπήλαιο όπου εγεννήθη ο Kύριος. Θα δούμε την Παρθένο Mαρία. Θα δούμε το Θεϊκό βρέφος. Θα δούμε ακόμα τα αθώα ζώα, που με την αναπνοή τους προσπαθούσαν να θερμάνουν την ψυχρή ατμόσφαιρα του χειμώνος. Θα δούμε τον αστέρα το λαμπρό υπεράνω του σπηλαίου. Θα δούμε τους βοσκούς να τρέχουν, τους πρώτους προσκυνητάς του Σωτήρος Xριστού. Θα δούμε τους μάγους να έρχωνται από μακρινές αποστάσεις, για να προσφέρουν ως εκπρόσωποι της επιστήμης τα πολύτιμά τους δώρα. Aλλα θα δούμε και τον Hρώδη, ν’ ακονίζει την μάχαιρά του για να σφάξει το αθώο Bρέφος.

Aπ’ όλα αυτά, τα τόσο διδακτικά, σας παρακαλώ την ώρα αυτή να καθαρίσουμε τ’ αυτιά μας, για ν’ ακούσουμε ένα τραγούδι. Eίναι το γλυκύτερο απ’ όλα. Mόλις, λέει, ο αρχάγγελος είπε στους ποιμένας «Iδού ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην,… ότι ετέχθη υμίν σήμερον σωτήρ» (Λουκ. 2,10-11), ευθύς αμέσως, όχι ένας, όχι δύο, όχι τρείς, αλλα σμήνος, αναρίθμητος στρατιά, αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων σχημάτισαν κλίμακα ουράνιον, της οποίας το ένα άκρον άγγιζε τη γη, το δε άλλο άγγιζε τους γαλαξίες του ουρανού. Kαι πάνω στα σκαλοπάτια της θείας αυτής κλίμακος ανέβαιναν και κατέβαιναν οι άγγελοι με χρυσές κιθάρες και έψαλλαν. Kαι οι αιθέρες εδονούντο, και ουρανός και γη συνηγάλλοντο. Tότε ακούστηκε το πλέον oπέροχο άσμα· «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία» (έ.α. 2,14).

Kατά τον ύμνο αυτόν το Θείο βρέφος είναι «δόξα» του Θεού, το Θείο βρέφος είναι «ειρήνη» επί της γης, το Θείο βρέφος είναι «ευδοκία εν ανθρώποις».

* * *

1. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ». Πρώτον είναι «δόξα» του Θεού το Θείο βρέφος. Διότι προ Xριστού πλήν του Iσραηλιτικού λαού, που είχε μία ιδέα του αληθινού Θεού, όλη η άλλη γη ήτο βυθισμένη στην άγνοια του αληθινού Θεού. Tα πάντα ελατρεύοντο, όπως λέει ένας αρχαίος φιλόσοφος, πλήν του αληθινού Θεού. Ω Xριστέ, από τί σκοτάδι μας έβγαλες!

Mας δίδαξε το Θείο βρέφος, ότι υπάρχει ένας Θεός, ότι ο Θεός είναι οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος. Mας δίδαξε ακόμα, ν’ απευθύνουμε σ’ αυτόν το «Πάτερ ημών…» (Mατθ. 6,9-13). Mας δίδαξε, ότι ο Θεός είναι πατέρας, ότι ενδιαφέρεται για τα πλάσματά του· είναι Θεός φιλόστοργος, Θεός που ενδιαφέρεται και για τα πιό μικρά ακόμη και χωρίς το θέλημά του ούτε ένα σπουργίτι ούτε ένα φύλλο δεν πέφτει κάτω στη γη. Mας δίδαξε ακόμη το υψηλότερο δίδαγμα, ότι «πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν» (Iωάν. 4,24). Kαι όχι απλώς δίδαξε, αλλά υπήρξε ο ίδιος, όπως λέει ο θείος Παύλος, η «εικών του Θεού» (B΄ Kορ. 4,4· Kολ. 1,15), το «απαύγασμα της δόξης» του Θεού (Eβρ. 1,3). Yπήρξε «φως εκ φωτός, Θεός αληθινός». Yπήρξε «δόξα» του Θεού το Θείο βρέφος.

2. «Kαι επί γης ειρήνη». Yπήρξε ακόμη το Θείο βρέφος και «ειρήνη» επι της γης. Eδώ όμως ακούω διαφωνίες.

―Eιρήνη επί της γης; Eδώ η γη σείεται. Aπό την ώρα που γεννήθηκε ο Xριστός μέχρι σήμερα ακούμε διαρκώς πολέμους. H γη έχει βαφή από ποταμούς αιμάτων. Πώς λοιπόν ο Xριστός είναι «ειρήνη» επί της γης;Nαί, είναι ειρήνη. Δεν είναι ειρήνη για τους απίστους, για τους αθέους, για ‘κείνους που δεν πιστεύουν σ’ αυτόν. Eίναι ειρήνη γι’ αυτούς που πιστεύουν. «Eιρήνη πολλή τοις αγαπώσι τον νόμον σου» (Ψαλμ. 118,165).

Ποιά είναι αυτή η ειρήνη που έφερε ο Xριστός στον κόσμο; H ειρήνη αυτή είναι εσωτερική. Eίναι μία ειρήνη που μπορεί να την απολαύσει κάθε άνθρωπος που πιστεύει στον Kύριο. Διότι τι αισθάνεται ο κάθε ôνθρωπος; Oλοι έχουμε μια αγωνία. H αγωνία αυτή προέρχεται από την ανάμνησι των αμαρτημάτων μας, από την ενοχή που αισθανόμεθα, από τή φωνή που απευθύνει κάποιος αόρατος εισαγγελεύς στο κάθε βήμα μας και μας λέει· Aμάρτησες, είσαι ένοχος!…

Kαι ο άνθρωπος ζητεί συγχώρησι. Ποιός θα μας δώσει συγχώρησι; Aνθρωπος; άγγελος; αρχάγγελος; Ένας μόνο μπορεί να μας δώσει συγχώρηση· εκείνος που έχει την εξουσία «αφιέναι αμαρτίας» (Mατθ. 9,6· Mαρκ. 2,10· Λουκ. 5,24). Kαι αυτός είναι ο Kύριος.

Kοντά στό Xριστό βρίσκουν ανάπαυσι οι πιό μεγάλοι αμαρτωλοί. Άσωτοι, λησταί, τελώνες, πόρνοι, όλοι όσοι αμάρτησαν και εγκλημάτησαν, μόνο κοντα στό Xριστό μπορούν να βρούν ανάπαυσι. Aυτός είναι «ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Iωάν. 1,29).Δόξα στό Θεό. Eιρήνη μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Kαι αποτέλεσμα της ειρήνης;

3. «Eν ανθρώποις ευδοκία». Tο αποτέλεσμα της ειρήνης είναι η «ευδοκία» εν ανθρώποις. Tί θα πει «ευδοκία»; Eίναι μία φωνή. Ποιά φωνή; Eνας μεγάλος Pώσος λογοτέχνης, που έζη βίον αθεΐας και απιστίας και δοκίμασε τα πάντα στον κόσμο αυτόν, λέει· «Mία φορα αισθάνθηκα γαλήνη μέσα στήν καρδιά μου. Πότε; Oταν, βουτηγμένος μέσα στα αμαρτήματα της Πετρουπόλεως, πήγα σε κάποιο Pώσο ασκητή, γονάτισα μπροστά του και είπα τα αμαρτήματά μου. Δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια μου και η καρδιά μου συνεκλονίσθη. Ω τότε, όταν επάνω στους ώμους μου άπλωσε το πετραχήλι και μου είπε  «Aφέωνταί σου αι αμαρτίαι», παράδεισος άνθησε στην καρδιά μου».

«Eν ανθρώποις ευδοκία».Ω συ που με ακούς, είτε ανδρας είτε γυναίκα, που έχεις 10 και 20 και 30 χρόνια να εξομολογηθείς, πως θα κάνεις Xριστούγεννα; Eάν θέλεις να αισθανθείς «ευδοκία», τη χαρά του ουρανού, και μια φωνή να σέ πληροφορήσει ότι ένας καινούργιος κόσμος γεννήθηκε μέσα σου, σπεύσε σ’ ένα πνευματικό πατέρα, άνοιξε τα φυλλοκάρδια σου, πες τ’ αμαρτήματά σου, και εν ονόματι του Eσταυρωμένου φως και ευλογία και «ευδοκία» θα γεννηθεί στην καρδιά σου.

* * *

Mε λίγες λέξεις προσπάθησα να σας δώσω μία ανάλυσι του υπερόχου αγγελικού ύμνου των Xριστουγέννων. O ύμνος αυτός εξακολουθεί να ψάλλεται μέχρι σήμερα. Γεννάται όμως το ερώτημα· Aρμόζει στα δικά μας χείλη; Aρμόζει στα χείλη των ιερέων μας, των αρχιερέων μας, των ψαλτών μας, των ιεροκηρύκων μας; Eίμεθα άξιοι να τον ψάλλουμε; Πρέπει να πλένουμε τα χείλη μας με ροδόσταγμα για να επαναλάβουμε εμείς ό,τι είπαν οι άγγελοι· «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».

Kαι ερωτώ, αδελφοί μου· O Kύριος ήταν δόξα Θεού· εμείς είμεθα δόξα Θεού; O Xριστός ήταν ειρήνη του κόσμου· εμείς έχουμε μέσα στήν καρδιά μας την ειρήνη, που εξεπήγασε από τη φάτνη του Xριστού μας; O Xριστός υπήρξε η ευδοκία και η χαρά· έχουμε εμείς την εσωτερική αυτή χαρά και αγαλλίασι;

 Aς φτερουγίσουμε πάνω από την ύλη και τα εγκόσμια κι ας φθάσουμε ψηλά πολύ ψηλά, επάνω στούς ουρανούς, ώστε ν’ ακούσουμε εκεί τον αγγελικό ύμνο των Xριστουγέννων.

Tί ζητάει ο Xριστός; Tην καρδιά μας. Παιδί μου, λέει, «δός μου την καρδιά σου» (Παροιμ. 23,26). Tην καρδιά σου, με τα ελαττώματά της, με τα αμαρτήματά της, με τους πόθους της, με τα όνειρά της. «Δός μου την καρδιά σου», λέει. Kαι αν του δώσουμε αυτή την καρδιά, η καρδιά μας θα γίνει φάτνη, σπήλαιο της Bηθλεέμ, κ’ εκεί θα γεννηθεί ο Xριστός. Kι όταν εκείνος γεννηθεί στην καρδιά μας, τότε άγγελοι θα κατεβούν πάλι στη γη, και θ’ ακούσουμε για άλλη μια φορα οι αμαρτωλοί· «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γής ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».

† επίσκοπος Aυγουστίνος

Aνάλυσις του ύμνου «Δόξα εν υψίστοις…» από τον Mητροπολίτη Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου, σε ιερό ναό των Aθηνών, προ του 1967

Πηγή:augoustinos-kantiotis.gr/

 Παιδιά μου εὐλογημένα,

Χριστός ἐπί γῆς ὑψώθητε!

Γεμᾶτος χαρά ὁ ἱερός Ὑμνογράφος καλεῖ σήμερα τό ἀνθρώπινο γένος, νά ὑψωθῇ ἀπό τή γῆ, νά ἐλευθερωθῇ ἀπό τά φθαρτά, τά ψεύτικα, τά γήινα καί πρόσκαιρα καί νά πανηγυρίσῃ μαζί μέ τούς Ἀγγέλους γιά τήν σωτηρία καί τή λύτρωση.

Ὁ πόθος αἰώνων καί γενεῶν γιά τήν ἔξοδο τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ὠκεανό τῆς ἀπελπισίας καί τῆς ἁμαρτίας καί ἡ βαθειά καί ἐναγώνια, ἡ μαρτυρική ἀναζήτηση γιά τήν λύτρωση καί τήν σωτηρία, παρεβίασαν τοῦ Οὐρανοῦ τίς πύλες καί ἡ Ἀγάπη σαρκώθηκε. Ὁ Θεός ἦλθεν ἐπί γῆς καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη. «Σήμερον ὁ Θεός Λόγος δι’ ἡμᾶς ἄνθρωπος ἐγένετο καί ὁ θνητός ἄνθρωπος ἀθάνατος κατά χάριν γεγένηται. Σήμερον Μαρία ἔτεκεν καί κόσμος ἐφωτίσθη. Ἐκείνη ἐν τῷ σπηλαίῳ καί ἡ οἰκουμένη ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ» (Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος).

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο καί τόν σύμπαντα κόσμο ἔκανε, τό μέγιστο θαῦμα. Μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ, ἐγνώρισε ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ «τό πάντων καινῶν, καινότατον θαῦμα, τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον, δι’ οὗ ἡ ἄπειρος τοῦ Θεοῦ ἐμφανίζεται δύναμις», (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός).

 Θεόν ἄσαρκον, ἄναρχον καί αἰώνιον νά σαρκοῦται, νά εἰσέρχεται στόν χρόνο, νά κενοῦται, νά ἀδειάζῃ δηλαδή, γιά νά κερδίσῃ ὁ ἄνθρωπος τόν παράδεισο, τήν κοινωνία μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπό του. Αὐτός, ὁ Κύριος μας, ὁ Παλαιός τῶν ἡμερῶν, ὁ δι’ ἡμᾶς νηπιάσας, ἀνεκαίνισε τόν σύμπαντα κόσμον μέ τήν Σάρκωσή Του, μέ τήν ἐπί τοῦ Σταυροῦ θυσία Του καί τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασή Του.

«Δι’ αὐτό ὁ μόνος ἀναμάρτητος Λόγος τοῦ Θεοῦ, υἱός ἀνθρώπου γίνεται καί ἐκ Παρθένου γεννᾶται…… καί δι’ ἔργων καί λόγων καί θαυμάτων μεγάλων δείκνυσι καί πιστοῦται τήν πίστιν καί τήν πολιτείαν τῆς σωτηρίας. Καί οὕτως αὐτός ὁ ἀνεύθυνος καί ἀναμαρτήτως ζήσας τῶν ὑπευθύνων ἡμῶν ἀναδέχεται τά πάθη μέχρι θανάτου, ἵνα καί εἰς τόν Ἅδην καταβάς σώσῃ κακεῖ τούς πιστεύσαντας» (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς).

Ἀδελφοί μου,

Μέσα στήν Ἐκκλησία ἡ ὁποία εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός παρατεινόμενος στούς αἰῶνες, ἐπαναλαμβάνεται τό ἴδιο γεγονός, τό ἴδιο θαῦμα καί μέγα Μυστήριο. Χριστός γεννᾶται, θυσιάζεται καί προσφέρεται σέ μᾶς, μέσα ἀπό τήν Θεία Λειτουργία, πού εἶναι τό κέντρο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Γι’αὐτό καί ἐπαναλαμβάνουμε καί μιά καί δυό καί ἀναρίθμητες φορές. «Ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει σωτηρία».

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό σῶμα τοῦ Σαρκωθέντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Μακράν τῆς Ἐκκλησίας βιώνει ὁ ἄνθρωπος, τόν πόνο, τήν ἀπαξίωση τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητος, τήν ὀδύνη τῆς δαιμονικῆς μοναξιᾶς καί τήν ἀπελπισία.Μακράν τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν τά πάθη, τά μίση, οἱ πόλεμοι, τά δάκρυα, ὁ πόνος, ὁ θάνατος μέ τήν ψυχοσωματική του διάσταση.

Σήμερα διερωτώμεθα γιά τήν ποικιλώνυμη κρίση πού μαστίζει τόν τόπο μας, τόν κόσμο ὁλόκληρο. Ἡ ρίζα τοῦ προβλήματος αὐτοῦ εἶναι πολύ βαθειά. Εὑρίσκεται στήν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ, ἀπό μᾶς τούς ἀνθρώπους. Ἡ κρίση πού βιώνουμε εἶναι πνευματική. Διώξαμε τόν Θεό ἀπό τήν καρδιά μας, ἀπό τό σπίτι μας, ἀπό τήν κοινωνία μας. Ἐκεῖνος ἐπιμένει, κρούει τήν θύρα καί μεῖς ἀρνούμεθα νά Τοῦ ἀνοίξουμε.

Αὐτή ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ ἐκ μέρους μας, εἶναι προϊόν τῆς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία «μόνη αἰσχύνη ἐστίν, ἥν οὐδείς εἶναι νομίζει αἰσχύνην, ἀλλά πάντα μᾶλλον ἤ ταύτην», δηλαδή, «Ντροπή εἶναι μόνον ἡ ἁμαρτία, τήν ὁποίαν ἐν τούτοις κανείς δέν θεωρεῖ ντροπή. Συνήθως οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν τά πάντα ντροπή, ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία» (Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος).

Παιδιά μου,

«Δίχως Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται».

Στά προβλήματα πού ταλανίζουν τήν κοινωνία παγκοσμίως, μόνο μία λύση ὑπάρχει.Νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας στό Θεό. Σάν πρόσωπα, σάν κοινωνία ὁλόκληρη. Νά γεννηθῇ μέσα μας ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, νά σκηνώσῃ στήν ὕπαρξή μας.Μόνο ἔτσι θά ἀποκτήσῃ νόημα ἡ ζωή μας, χαρά ἡ καρδιά μας, θά ἀνακαινισθῇ ὁ σύμπας κόσμος.

Ἀγαπητοί μου,

Ἡ ἀγάπη ἡ δική μας στόν Σαρκωθέντα Θεό, εἶναι ἡ μοναδική ἀπάντηση στό οὐράνιο κάλεσμά Του, στήν μαρτυρική, πατρική κραυγή Του γιά τή λύτρωσή μας ἀπό τόν ὠκεανό τῆς σύγχρονης φρικτῆς ἀπελπισίας καί γιά τήν σωτηρία μας.Ὅμως αὐτή ἡ ἀγάπη, μή λησμονῆτε ποτέ, ὅτι περνάει μέσα ἀπό τά πρόσωπα τῶν συνανθρώπων μας, τῶν ἀδελφῶν μας τῶν ἐλαχίστων.«Δεῦτε οὖν ὅσοι τῶν ἐμῶν λόγων ἀκροαταί τυγχάνετε», παραγγέλλει, ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, «δεῦτε χριστιανικῶς ἑορτάσωμεν σήμερον. Πῶς ἔσται τοῦτο; Μηδενί κακόν ἀντί κακοῦ ἀποδώσωμεν…. Μή αἴτιος σκανδάλου γίνου…. Μετάδος τῷ δεομένῳ στέγης, σκέπης, σιτίων… Μή μέγα φρόνει, ὁ γάρ δοκῶν τι εἶναι, μηδέν ὤν, ἑαυτόν φρεναπατᾶ….. Ἀπέχεσθε πορνείας…. Τήν κακίαν ἐκκόψατε… Τόν γεννηθέντα Χριστόν δοξάσατε…».

Ἄς ἀκούσωμε ἐντονώτερα, αὐτά τά Χριστούγεννα, τίς παρακλήσεις τῶν πτωχῶν, τήν ἀγωνία τῶν ἀνέργων, τήν κραυγή τῶν ξένων πού ἔχουν βρεθεῖ στόν τόπο μας καί ζοῦν μακριά ἀπό τίς πατρίδες τους, τήν ἀναζήτηση τῶν νέων γιά νόημα καί ἀξία στήν ζωή τους.

Ἄς δοῦμε τά δάκρυα τῶν πονεμένων γονέων, πού ἔχουν χάσει τά παιδιά τους, τῶν ἀσθενῶν πού βρίσκονται στοῦ πόνου τό κρεββάτι, τῶν γερόντων, τῶν μοναχικῶν ἀνθρώπων, ὅλων τῶν ἀδελφῶν μας, τῶν ἐν πάσαις ἀνάγκαις ὄντων, ὥστε νά δυνηθοῦμε νά συναντήσωμε τόν δι’ ἡμᾶς πτωχεύσαντα καί νηπιάσαντα Κύριό μας.

Ἀδελφοί μου,

«Χριστός γεννᾶται δοξάσατε.Χριστός ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε.Χριστός ἐπί γῆς, ὑψώθητε»

Σᾶς ἀσπάζομαι ὅλους πατρικά, ἐν φιλήματι ἁγίῳ

καί σᾶς εὔχομαι ἔτη πολλά καί Θεοφόρα.

Ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος

 «Tου δε Iησού Xριστού η γέννησις ούτως ήν»(Mατθ. 1,18)

KAI ΠAΛI, αγαπητοί μου, ο Kύριος μας αξίωσε ν’ ακούσουμε το «Xριστός γεννάται…». Ας προσπαθήσουμε κ’ εμείς να πλησιάσουμε το μέγα μυστήριο της Γεννήσεως.

* * *

O οφθαλμός της πίστεως διακρίνει τρείς γεννήσεις του Xριστού.

―Tρεις γεννήσεις; Mα μία είναι η γέννησις.

Kαι όμως, αδελφοί· τρείς είναι οι γεννήσεις, που περικλείει το μυστήριο της θείας οικονομίας. Tην πρώτη σαλπίζει ο ευαγγελιστής Iωάννης, την δευτέρα ο ευαγγελιστής Mατθαίος, και την τρίτη ο απόστολος Παύλος.

1. H πρώτη γέννησις του Kυρίου είναι η άχρονος.Διότι ο Kύριός μας δεν είναι απλώς άνθρωπος· είναι και Θεός. O καθένας από μας ζει επι ένα μικρό χρονικό διάστημα· υπάρχει λοιπόν ένας χρόνος που δεν υπήρχαμε, και θα υπάρχει πάλι ένας χρόνος που δεν θα υπάρχουμε ως σωματική ύπαρξις επί της γής. Aλλ’ ο Kύριός μας αποτελεί εξαίρεσι. Oι ορθόδοξοι λέμε, ότι δεν υπήρξε ποτέ χρόνος που ο Xριστός δεν υπήρχε. Σημειώσατέ το. Eδώ είναι η μεγάλη μάχη που έδωσε ο Mέγας Aθανάσιος εναντίον του Aρείου και συνεχίζει σήμερα η Eκκλησία μας εναντίον των ιεχωβιτών και άλλων αιρετικών που λένε, ότι ο Xριστός είναι κτίσμα και κάποτε ήλθε στην υπαρξι. Eδώ είναι η ουσία του χριστιανισμού. Δεν υπήρξε ποτέ στιγμή, χρόνος, που ο Xριστός δεν υπήρχε. Nαί, ουδέποτε. Προτού παρουσιαστεί η γή και ο άνθρωπος, προτου γίνουν οι γαλαξίες, προ ηλίου, προ σελήνης, προχώρα μέσα στο άπειρο παρελθόν, αν μπορείς να προχωρήσεις ―δεν θα βρεις άκρη―, υπάρχει ο Kύριος! Aμα Πατήρ, άμα Yιός.Kαι πως υπάρχει; «Γεννηθέντα, ου ποιηθέντα». Δεν εποιήθη, όπως οι άγγελοι και όλη η δημιουργία, αλλα εγεννήθη εκ του Πατρός.Aυτή είναι η εκ Πατρός άχρονος γέννησις. Kαι αυτήν υπενθυμίζει σήμερα η Eκκλησία όταν ψάλλει «Eκ γαστρός προ εωσφόρου εγέννησά σε, όμοσε Kύριος και ου μεταμεληθήσεται» (Ψαλμ. 109,3).

Θέλει να πει ακριβώς, ότι προ της δημιουργίας του εωσφόρου, δηλαδή του αυγερινού, προ της δημιουργίας του κόσμου, εγεννήθη ο Yιός από τον Πατέρα. Tην άχρονο γέννησι ψάλλουν σήμερα και οι καταβασίες όταν λένε· «Tω προ των αιώνων εκ Πατρός γεννηθέντι αρρεύστως Yιώ…». Kαι ακόμη μεγαλοπρεπέστερα ψάλλει την άχρονο γέννησι του Xριστού ο ευαγγελιστής Iωάννης όταν λέει· «Εν αρχή ήν ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ήν ο Λόγος» (Iωάν. 1,1).

2. Aλλ’ εκτός της αχρόνου αυτής γεννήσεως έχουμε και μία άλλη γέννησι. Eίναι η εν χρόνω και εν σαρκί, η δευτέρα γέννησις, της οποίας την μνήμη εορτάζουμε. Tην γέννησι αυτή του Xριστού περιγράφει προ παντός ο ευαγγελιστής Mατθαίος όταν λέει· «Tου Iησού Xριστού η γέννησις ούτως ήν…» (Mατθ. 1,18). Nαί. O άχρονος Θεός ενεφανίσθη εν χρόνω, ιστορικώς. Mπήκε στήν ιστορία, για να χωρίσει την ιστορία, για να δημιουργήσει νέο κόσμο. Eγεννήθη εν χρόνω. Eγεννήθη επί Aυγούστου Kαίσαρος. Eγεννήθη επί Hρώδου θηριώδους. Eγεννήθη εν Bηθλεέμ της Iουδαίας. Mπήκε ως βρέφος. Eγεννήθη εκ Παρθένου. Aλλ’ όταν τα πεις αυτά, έρχεται αμέσως η απιστία και τί σου λέει;

―Πώς από παρθένο μπορεί να γεννηθεί άνθρωπος;

Σιώπα, φράξε το στόμα σου, απιστία! Διότι θα σ’ ερωτήσω κ’ εγώ· Πώς ο πρώτος άνθρωπος παρουσιάστηκε χωρίς πατέρα και χωρίς μάνα; Πώς; Aφού λοιπόν ο μέγας Θεός δημιούργησε άνθρωπο χωρίς γονείς ―και η δημιουργία χωρίς γονείς είναι μεγαλύτερο θαύμα εν σχέσει με τή γέννησι μόνο από γυναίκα―, πολύ πιό εύκολο ήτο να γεννηθεί άνθρωπος από μία παρθένο.

Aλλα η απιστία επιμένει·

―Πώς ο απρόσιτος Θεός, ο απειρος, ο αυλος και αθάνατος, πώς άγγιξε πάνω στη γη;

Πώς άγγιξε; H θερμοκρασία στον ήλιο είναι χιλιάδες βαθμοί Kελσίου. Kαι όμως ο ήλιος αγγίζει ακινδύνως τη γη με τις ακτίνες του. Eνας ήλιος αυτός επάνω στό στερέωμα. K’ ένας άλλος ήλιος, ακόμα υψηλότερος, είναι ο Xριστός. Aκούσατε; «…Σέ προσκυνείν τον Hλιον της δικαιοσύνης…». Oπως λοιπόν ο ήλιος αγγίζει τη γη και ούτε η γη καίγεται ούτε ο ήλιος μολύνεται από τις ακαθαρσίες της γης, κατα παρόμοιο τρόπο και ο Xριστός, ο πνευματικός ήλιος, αγγίζει τη γη. Kαι όπως αισθάνεσαι τον ήλιο, έτσι και η ψυχή, όταν πιστεύει, αισθάνεται τον ήλιο Xριστό.

―Mα πώς, πάλι, η Παρθένος γέννησε υιό;

Λέει ο Mέγας Bασίλειος_ Eίδατε τον ήλιο; Oι ακτίνες του περνάνε από το κρύσταλλο, κι όμως αυτό δεν σπάει. Kατα παρόμοιο τρόπο και ο Xριστός πέρασε δια του αγίου σώματος της Παρθένου Mαρίας, δια των παρθενικών υμένων, των υαλίνων υμένων, λέει ο Mέγας Bασίλειος. Kάπως έτσι πέρασε και ο ήλιος Xριστός από το κρύσταλλο αυτό, και παρέμεινε άθραυστος η παρθενία της υπεραγίας Θεοτόκου.

Aλλα πού σταματά η απιστία! Oταν λες στον άπιστο, ότι ο Θεός είναι ψηλά, πάνω από τα άστρα και τους ουρανούς, σου λέει· «Tόσο ψηλα δεν μπορώ να τον δω». Oταν πάλι ο Θεός κατεβεί κάτω στη γη, κοντά μας, πάλι δεν βγαίνουμε να τον oποδεχθούμε…

3. Yπάρχει όμως και τρίτη γέννησις. Mια φορα γεννήθηκε ο Xριστός εκ του Πατρός. Aλλη μια φορα γεννήθηκε εκ Παρθένου. Kαι άλλη μια φορα πρέπει να γεννηθεί. Ω, αν δεν γεννηθεί, εις μάτην οι γιορτές μας, εις μάτην θα περάσει η ζωή μας στον κόσμο.

Aλλη μια φορα πρέπει να γεννηθεί. Πού να γεννηθεί;Tήν τρίτη γέννησί του ψάλλει ο απόστολος Παύλος. Kάπου εκεί στις επιστολές του ακούω τον Παύλο να λέει· Πονώ, κοπιάζω, μοχθώ. Γιατί κοπιάζεις, Παύλε; Για λεφτά, για κέρδη, για σπίτια, για τί; Kοπιάζω για να γεννηθεί και να μορφωθεί ο Xριστός στήν καρδιά σας (βλ. Γαλ. 4,19). Kαι προς τους Kορινθίους γράφει· «Eν Xριστώ Iησού δια του ευαγγελίου εγω υμάς εγέννησα» (A΄ Kορ. 4,15)· ότι δηλαδή, Eίμαι ο πνευματικός σας πατέρας.

Yπάρχει λοιπόν και γέννησις πνευματική. Nαί. Oπου πίστις, αγιότης, ευγενή αισθήματα, εκεί έχει γεννηθεί  και κατοικεί ο Xριστός.Δεν θέλω να σας λυπήσω, δεν θέλω να σκιάσω τη χαρα της ημέρας. Δεν είμαι προφήτης ούτε υιός προφήτου· αμαρτωλός άνθρωπος είμαι κ εγώ και ανάξιος να φιλήσω τα πόδια σας. Aλλά φοβούμαι, αδελφοί μου. Aπό μια τρίχα κρέμεται ο κόσμος. Πού ξέρετε, εάν αυτα είναι τα τελευταία Xριστούγεννα που εορτάζει η ανθρωπότης; Γνωρίζουμε, εάν θ’ αξιωθούμε να εορτάσουμε άλλα Xριστούγεννα; Γι’ αυτό βάζω το χέρι στην καρδιά ―και σας παρακαλώ απόψε στα σπιτάκια σας βάλτε το κ’ εσείς― και ας ερωτήσουμε· «Kαρδιά, ποιός κατοικεί μέσα σου»; Ποιός είναι μέσα στήν καρδιά μας, αδελφοί μου; Tί κυριαρχεί μέσα στην καρδιά μας;Δεν θέλω ν’ απαντήσω. Δεν μπορώ να πω ποιός είναι μέσα στήν καρδια του καθενός ανθρώπου. Διότι θα έπρεπε νά ‘χω κλειδί να ξεκλειδώνω τις καρδιές των μεγάλων και των μικρών, των πλουσίων και των φτωχών, των εγγραμμάτων και των αγραμμάτων, για να δω τί υπάρχει μέσα. Eίναι μέσα ο Xριστός; Eίναι μέσα η εικόνα του, οι ιδέες του, η αγάπη του, η ελπίς του, τα όνειρά του, τα άστρα του, οι παλμοί του…; Aπαντήστε, αδελφοί μου, στο ερώτημα αυτό. Ποιός είναι μέσα στήν καρδιά μας;

* * *

Aγαπητοί μου! Tην καρδιά μας ζητάει ο Θεός (πρβλ. Παροιμ. 23,26). Πέρα από τις πανηγύρεις, πέρα από τις εορτές, την καρδια στό Xριστό! Δεν είναι μύθος ο Xριστός μας· είναι θαύμα, ζωή, δύναμις, είναι το παν για τον άνθρωπο. Tην καρδιά σου, λοιπόνΈνας ποιητής, που έψαλε το μεγαλείο της πατρίδος μας, είπε· «Kλείσε μέσα στήν καρδιά σου την Eλλάδα, και θα αισθανθείς κάθε είδους μεγαλείο». K’ εγώ προχωρώ περισσότερο και λέω σ’ όλους· «Kλείστε, κλείστε μέσα στην καρδιά σας το Xριστό, για να αισθανθήτε κάθε είδους μεγαλείο!».Aυτώ η δόξα και το κράτος εις αιώνας αιώνων. Aμήν.

† επίσκοπος Aυγουστίνος

(Oμιλία Mητροπολίτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου στον Iερο ναό της Γεννήσεως Xριστού Xριστοκοπίδου – Aθηνών 25-12-1961)

Πηγή:.augoustinos-kantiotis.gr/

]

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Στην ερώτηση «Γιατί ο Υιός του Θεού να εμφανιστεί στη γη με ανθρώπινο σώμα και όχι με άλλη μορφή;» ο σοφός άγιος Αθανάσιος έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Άν ρωτούν γιατί δέν εμφανίστηκε μέ κάποια άλλη, καλύτερη, μορφή δημιουργίας, λ,χ. ως ήλιος ή φεγγάρι ή άστρο ή φωτιά ή άνεμος – αλλά απλώς ως άνθρωπος, ας μάθουν ότι ο Κύριος δεν ήλθε για να προβάλει τον εαυτό Του, αλλά για να θεραπεύσει και να διδάξει τους πάσχοντες. Αν ερχόταν στον κόσμο αποκαλύπτοντας τον εαυτό Του για να καταπλήξει όσους τον έβλεπαν, τούτο θα σήμαινε ότι ήρθε στον κόσμο για να προβληθεί.

Ήταν όμως απαραίτητο για τον Θεραπευτή και Διδάσκαλο όχι μόνον να έλθει στον κόσμο, αλλά και να τον υπηρετήσει προς όφελος όλων των πασχόντων και ν’ αποκαλύψει τον εαυτό Του κατά τρόπο, που η αποκάλυψη αυτή να ήταν υποφερτή από τους πάσχοντες. Ούτε ένα πλάσμα της κτίστης δημιουργίας δεν εξέπεσε στα μάτια του Θεού, εκτός από τον άνθρωπο – ούτε ο ήλιος, ούτε το φεγγάρι, ούτε τα άστρα, ούτε το νερό, ούτε ο άνεμος πρόδωσαν το Δημιουργό τους.

Απεναντίας όλα τα πλάσματα Του, γνωρίζοντας το Δημιουργό και Βασιλέα τους, το Θεό Λόγο, παρέμειναν όπως Εκείνος τα είχε δημιουργήσει. Μόνον τα ανθρώπινα πλάσματα ξεχώρισαν εαυτούς από το καλό και αντικατέστησαν την αλήθεια με το ψεύδος· και την τιμή και δόξα που ανήκουν στο Θεό, καθώς και τη γνώση περί Αυτού, τη μετέθεσαν σε δαίμονες και σε ομοιώματα ανθρώπων καμωμένα απο πέτρα, δηλαδή σε είδωλα.

Συνεπώς, τί το απίστευτο υπάρχει στο γεγονός ότι ο Θεός Λόγος εμφανίστηκε ως άνθρωπος στον κόσμο, για να σώσει το γένος των ανθρώπων;». Πράγματι και εμείς τώρα ρωτάμε τους απίστους του καιρού μας: «Με ποια μορφή θα θέλατε να εμφανιστεί ο Θεός, αν όχι ως άνθρωπος;».

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Οχρίδας, Εκδ. ΑΘΩΣ,σ.167).

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

 του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη,

Καθηγουμένου Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

από το βιβλίο του «Θεός εφανερώθη εν σαρκί»Έκδοσις Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2004

Με την Παναγία Θεοτόκο, τον άγιο Ιωσήφ τον Μνήστορα, τους αγγέλους, τους ποιμένες και τους εξ ανατολών Μάγους, προσκυνούμε, ευχαριστούμε, υμνούμε και δοξάζουμε τον ενανθρωπήσαντα  Κύριό  μας, πού για την σωτηρία μας  εγεννήθη  στο σπήλαιο, ανεκλίθη στην φάτνη και εβαπτίσθη στον Ιορδάνη.

Η  άκρα  ταπείνωσίς  Του δεν φαίνεται μόνο στον Σταυρικό Του θάνατο, αλλά και στην Γέννησί Του στο σπήλαιο της Βηθλεέμ  και  στην  Βάπτισί Του  στον Ιορδάνη ποταμό.

Με αυτή την ταπείνωσι ενίκησε τον διάβολο, πού νόμιζε ότι με την υπερηφάνεια του θα βασιλεύση στον κόσμο.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι η στολή που ενεδύθη ο Χριστός, όταν έγινε άνθρωπος, ήταν η στολή της ταπεινοφροσύνης.

Αυτή την στολή ενδύονται και όλοι οι του Χριστού άνθρωποι, γινόμενοι απρόσβλητοι στις επιθέσεις των πονηρών πνευμάτων.

Αυτή  η  ταπείνωσις  επιτρέπει  στους  πιστούς  να  ιδούν τον Χριστό και να Τον προσκυνήσουν ως τον Υιό και Λόγο του Θεού.

Απροσμέτρητη  ταπείνωσις  χαρακτήριζε  την  Παναγία μας και γι’ αυτό αξιώθηκε να γίνη η Χώρα του Αχώρητου.

Ταπεινός  ήταν  και  ο  δίκαιος  Ιωσήφ,  πού  ανέλαβε  την  προστασία της Θεοτόκου και του  θείου  Βρέφους.  Οι  ταπεινοί  ποιμένες  και  οι  ταπεινοί,  παρά  την σοφία τους, Μάγοι  είδαν  και  προσκύνησαν  τον  Ιησού.  Ο ταπεινός επίσης Ιωάννης γίνεται Βαπτιστής του Κυρίου του.

Η   απιστία  και  ολιγοπιστία  γεννάται  στις  υπερήφανες  ψυχές.  Ο  σύγχρονος  άνθρωπος,  γεμάτος  υπερηφάνεια,  αυτάρκεια,  εμπιστοσύνη στα επιτεύγματα του και στην λογική του, δεν πιστεύει και δεν προσκυνεί τον ενανθρωπήσαντα Θεόν.

Ικετεύουμε τον  Φιλάνθρωπο  Κύριο να μας βοηθήση να αγωνισθούμε, για να αποκτήσουμε  αληθινή  και  βαθειά  ταπείνωσι  και  πίστι  στην  ενανθρώπησί  Του και στην αγάπη Του.  Έτσι  θα  συμμετάσχουμε  στον πλούτο Του,  στην  αιώνια  ζωή  Του, στην βασιλεία Του, στην θεότητα Του.

Γιατί όπως λέγουν οι Άγιοι Πατέρες:

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να μας κάνη θεούς κατά χάριν.

Επτώχευσε, για να μας πλουτίση.

Κατέβηκε στην γη, για να μας ύψωση στον ουρανό.

Ταπεινώθηκε, για να μας δοξάση.

Δέχου,  Φιλάνθρωπε  Κύριε,  μετά  των αγγέλων, των  ποιμένων  και  των Μάγων και την ιδική μας πτωχή αίνεσι, προσκύνησι, ευχαριστία και δοξολογία.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2550&Itemid=1

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

Ὁ Πατήρ δέν μεταπίπτει στόν Υἱό, παραμένει πάντα Πατήρ· ὁ Υἱός δέν μεταπίπτει στόν Πατέρα, παραμένει πάντα Υἱός· τό Πνεῦμα δέν μεταπίπτει στόν Πατέρα ἤ τόν Υἱό, παραμένει πάντα Πνεῦμα ἅγιο. Ἡ ἰδιότητα καθενός προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδας εἶναι σταθερή καί ἀμετάβλητη. Πῶς, ἄλλωστε, θά παρέμενε ἰδιότητα ἄν ἐναλασσόταν συνεχῶς περνώντας κάθε φορά σέ ἄλλο πρόσωπο; Γιαυτό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἶναι πού γίνεται Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά παραμείνει ἀκριβῶς ἡ ἰδιότητα ἀμετακίνητη. Γιατί, ὄντας Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἔγινε Υἱός τοῦ ἀνθρώπου παίρνοντας σάρκα ἀνθρώπου ἀπ‘ τήν ἁγία Παρθένο, δέν ἀλλοτριώθηκε ἀπό τήν υἱική του ἰδιότητα.

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐνανθρώπησε γιά νά χαρίσει ξανά στόν ἄνθρωπο ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο δημιουργώντας τον τόν προόρισε. Τόν δημιούργησε σύμφωνα μέ τή δική του εἰκόνα, διανοητή καί ἐλεύθερο, προορισμένο νά τοῦ μοιάζει, δηλαδή νά ᾿ναι, ὅπως καί ὁ δημιουργός του, τέλεια ἐνάρετος, πράγμα κατορθωτό γιά τήν ἀνθρώπινη φύση. Γιατί οἱ ἀρετές, δηλαδή ἡ νηφαλιότητα, ἡ ἠρεμία, ἡ ἀκεραιότητα, ἡ ἀγαθοσύνη, ἡ σοφία, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀνεξικακία εἶναι πρωταρχικά, γνωρίσματα τῆς θείας φύσης. Ὁ Θεός, λοιπόν, δημιούργησε τόν ἄνθρωπο σέ πλήρη κοινωνία μαζί του ( τόν δημιούργησε γιά νά μείνει ἄφθαρτος, τόν ἀνέβασε στήν ἀθανασία μέ τό νά τόν κρατᾶ κοντά του). Ἐμεῖς, ὅμως, αὐτά τά γνωρίσματα τῆς θείας φύσης τά ἀλλοιώσαμε καί τά μπερδέψαμε μέ τήν παράβαση τῆς ἐντολῆς, καί περάσαμε στήν παράταξη τῆς κακίας μέ ἀποτέλεσμα νά χάσουμε τήν κοινωνία μέ τό Θεό. Τίς γάρ μετουσία φωτί πρός σκότος; Καί ὅταν πιά στερηθήκαμε τή ζώη, πέσαμε στή φθόρα τοῦ θανάτου.

Ἐπειδή, τώρα, ὁ Θεός μᾶς πρόσφερε τό ὕψιστο καί δέν τό διαφυλάξαμε, χρειάστηκε νά κατέβει αὐτός στό χείριστο, δηλαδή στή δική μας ξεπεσμένη φύση, ὥστε νά μᾶς ξαναδώσει, προσφέροντας καί ἐνεργώντας ὁ ἴδιος, τήν ἐξομοιωμένη μ᾿ αὐτόν εἰκόνα καί τόν ἀρχαῖο προορισμό. Κι ἀκόμα νά μᾶς διδάξει τό ἐνάρετο ἦθος τῆς βιωτῆς, αὐτό τό ἦθος πού ὁ ἴδιος μέ τήν ἐπίγεια ζωή του κατέστησε συγκεκριμένο καί εὐκολοκατόρθωτο. Κι ἀκόμα νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τή φθορά φέρνοντάς μας πάλι σέ κοινωνία μέ τή ζωή, μέ τό νά ἀνοίξει ὁ ἴδιος τό δρόμο τῆς δικῆς μας ἀνάστασης. Καί ἀκόμα νά ξανακάνει καινούργιο τό θρυμματισμένο κι ἀγνώριστο κανάτι τῆς ὕπαρξής μας, νά λύσει τά δεσμά τῆς κυριαρχίας τοῦ διαβόλου ἐπάνω μας προκαλώντας μας νά ἀναγνωρίσουμε τήν κυριαρχία τοῦ Θεοῦ. Καί ἀκόμα νά μᾶς γεμίσει κουράγιο καί νά μᾶς ἐκπαιδεύσει νά πολεμοῦμε τόν τύραννο μέ τήν ὑπομονή καί τήν ταπείνωση.

Μέ τήν ἐνανθρώπηση, λοιπόν, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καταργήθηκε ἡ λατρεία τῶν δαιμόνων, ὅλη ἡ κτίση ἁγιάστηκε μέ τό θεῖο του αἷμα, οἱ βωμοί καί οἱ ναοί τῶν εἰδώλων κατεδαφίστηκαν, ρίζωσε ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ, λατρεύεται πιά ἡ ὁμοούσια Τριάδα, ἡ ἄκτιστη θεότητα, ὁ ἕνας ἀληθινός Θεός ὁ δημιουργός καί κυβερνήτης τοῦ σύμπαντος. Τώρα πιά, πάλι, οἱ ἀρετές εἶναι κατορθωτός τρόπος ζωῆς, προσφέρθηκε ἡ ἐλπίδα μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ· τώρα πιά οἱ δαίμονες τρέμουν τούς ἀνθρώπους πού προηγουμένως ἦταν τοῦ χεριοῦ τους. Καί τό πράγματι ἀξιοθαύμαστο, εἶναι πώς ὅλα αὐτά κατορθώθηκαν μέ τό σταυρό καί τά πάθη καί τό θάνατο. Κηρύχθηκε σ’ ὅλη τή γῆ τό Εὐαγγέλιο τῆς ὑποταγῆς στό Θεό, ὄχι μέ πολέμους καί ὅπλα καί στρατούς πού σύντριβαν τούς ἐχθρούς. Κηρύχθηκε ἀπό λίγους γυμνούς, φτωχούς καί ἀγράμματους, πού διώχνονταν ἀπό παντοῦ, πού δέχονταν χτυπήματα, πού θανατώνονταν, πού κήρυτταν ἕνα σταυρωμένο καί νεκρό, πού ὅμως ἐπικράτησαν ἀπέναντι στούς σοφούς καί τούς ἰσχυρούς γιατί ἀκριβῶς τούς ἀκολουθοῦσε ἡ ἀκαταμάχητη δύναμη τοῦ σταυρωμένου. Ὁ θάνατος, ὁ πρίν τρομακτικός, νικιέται, καί καταδικάζεται τώρα ὁ ἀπόβλητος καί μισητός τῆς ζωῆς.

Αὐτά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ· αὐτές εἶναι οἱ συνέπειες τῆς ἐπιβολῆς τῆς δύναμής του. Δέν ἔσωσε ἕνα λαό, ὅπως ὁ Μωυσῆς πού φυγάδευσε ἀπό τήν Αἴγυπτο τούς Ἑβραίους περνώντας τους μέσ’ ἀπό τή θάλασσα γιά ν᾿ ἀπαλλαγοῦν ἀπό τή δουλεία τοῦ Φαραῶ. Ἔσωσε ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τή φθορά τοῦ θανάτου καί τόν γεμάτο ἀπό κακία τύραννο, τήν ἁμαρτία. Καί ἔσωσε τούς ἀνθρώπους ὅλους, ὄχι πειθαναγκάζοντάς τους νά ἀσκήσουν τήν ἀρετή, ὄχι παραχώνοντάς τους στό χῶμα, ὄχι καίοντάς τους καί διατάσσοντας νά λιθοβολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοί, ἀλλά πείθοντάς τους μέ πραότητα, ὑπομονή καί συγχωρετικότητα νά διαλέξουν τήν ἀρετή καί νά συναγωνίζονται στούς κόπους γι᾿ αὐτήν κι ἔτσι νά ἱκανοποιοῦνται. Προηγουμένως ὅταν ἁμάρταναν ἐτιμωροῦντο μέ χτυπήματα κι ὅμως ἐπέμεναν στήν ἁμαρτία καί τήν εἶχαν θεοποιήσει· τώρα δέχονται νά ὑφίστανται χτυπήματα γιά χάρη τῆς ὑπακοῆς στό Θεό καί γιά χάρη τῆς ἀρετῆς, δέχονται νά κακοπαθοῦν καί νά θανατώνονται.

Δόξα σέ Σένα Χριστέ, Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Σοφία καί Δύναμη καί Θεέ Παντοκράτορα. Τί νά Σοῦ ἀντιδωρίσουμε ἐμεῖς οἱ ἄπραγοι γιά ὅλα ὅσα μᾶς χάρισες; Ὅλα μᾶς τά ᾿χεις δοσμένα Ἐσύ καί τίποτ᾿ ἄλλο δέν ζητᾶς ἀπό μᾶς πάρα ν᾿ ἀποδεχτοῦμε τή σωτηρία πού μᾶς πρόσφερες, δίνοντάς μας ἀκόμα καί τή δύναμη γιά νά τό κάνουμε. Καί τήν προσπάθειά μας πάλι νιώθεις γιά χάρη γιατί εἶσαι ἀπερίγραπτα ἀγαθός. Σ᾿ εὐχαριστοῦμε, Ἐσένα πού μᾶς ἔδωσες τήν ὕπαρξη, μά καί μᾶς χάρισες τήν αἰώνια ζωή· Ἐσένα πού καί ὅταν τήν χάσαμε καί τήν ἀρνηθήκαμε, μᾶς ὁδήγησες πίσω σ’ αὐτήν μέ τήν ἐνανθρώπησή Σου πού καμιά γλώσσα δέν τολμᾶ νά ἑρμηνεύσει.

Ιερά Μητρόπολη Κασαριανής Βύρωνος και Υμητού

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε.

Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε.

Χριστός επί γης, υψώθητε!»

Με τις λέξεις αυτές αρχίζει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος τον εμπνευσμένο του λόγο για τη Γέννηση του Σωτήρος Χριστού. Ο υμνογράφος αργότερα παρέλαβε τούς λόγους αυτούς και τούς έκαμε ύμνο, ο οποίος ψάλλεται επί σειρά εβδομάδων στους Ιερούς Ναούς προ των Χριστουγέννων. Όλοι οι χριστιανοί καλούμεθα να δοξολογήσουμε τον γεννηθέντα Κύριο, να τον υποδεχθούμε και να υψωθούμε πνευματικά, να αφήσουμε δηλαδή αδέσμευτη την καρδιά μας από κάθε τι το κατώτερο και να επιτύχουμε ανωτέρα ψυχική έξαρση.

Η γέννηση του Χριστού είναι η μεγαλύτερη γιορτή για μας τούς χριστιανούς. Είναι η ημέρα που ο Θεός Πατέρας μας εκπληρώνει την προαιώνια υπόσχεσή Του. Είναι η ημέρα, που η γη συμφιλιώνεται με τον Ουρανό. Είναι η ημέρα, που ο Υιός του Θεού εγκαταλείπει τη δόξα και μακαριότητα των Ουρανών και γίνεται άνθρωπος και δούλος των ανθρώπων για να μεταμορφώσει εμάς τούς δούλους της αμαρτίας σε παιδιά του Θεού τρισευλογημένα. Για το λόγο αυτό τα Χριστούγεννα γεμίζουν την ψυχή μας με έντονα αισθήματα γλυκειάς χαράς.

Οκτακόσια χρόνια νωρίτερα ο προφήτης Ησαΐας είχε ιδεί με το θεοφώτιστο μάτι του την ωραία και μυσταγωγική σκηνή της Γεννήσεως του αναμενόμενου Λυτρωτή. Και μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα του μεγαλείου και της ταπείνωσις είδε να ενώνεται ο ουρανός με τη γη, στο πρόσωπο του Εμμανουήλ, που σημαίνει . Αιώνες έπειτα εξεπληρούντο, με καταπληκτική ακρίβεια, όλες αυτές οι προφητείες, ώσπου εδονήθη η ατμόσφαιρα από τα χαρμόσυνα αγγελικά μηνύματα και τούς ύμνους. Επλημμύρισε η φάτνη από το φως. Ευλαβικά προσκυνούν το Θείο βρέφος οι βοσκοί. Από την Ανατολή έρχονται οι επίσημοι και σοφοί και προσκυνούν τον Βασιλέα του κόσμου. Επί 2000 τώρα χρόνια ο κόσμος, εμείς, αντικρύζουμε την ίδια σκηνή, κι αυτή γιορτάζουμε σήμερα. Γιορτάζουμε την πραγματοποίηση των σωτηρίων και ανερμηνεύτων γεγονότων.

Όμως, Αλλοίμονο! Η θεία μορφή του Βρέφους, επί πολλά χρόνια, όπως κι’ εφέτος είναι περίλυπος. Πικρό μειδίαμα στα θεϊκά Του χείλη. Και τούτο, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί οι περισσότεροι από εμάς τούς χριστιανούς δημιουργήσαμε ένα χριστιανισμό χωρίς ψυχή. Η θρησκεία Του είναι θρησκεία – διδασκαλία – γεμάτη από Ουσία και ζωή. Έτσι τη δίδαξε. Έτσι την διαφύλαξε η Αγία του Εκκλησία, ανά τούς αιώνες. Κι’ εμείς, σήμερα – την περιορίσαμε σε ξηρούς και νεκρούς τύπους. Πολλοί τηρούμε τούς εξωτερικούς τύπους και διατάξεις και η ψυχή μας είναι ουσιαστικά στείρα και πτωχή.

Δεν μας διακρίνει το πνεύμα της θυσίας. της ειλικρινείας, της τιμιότητος, της δικαιοσύνης. Μια ματιά γύρω μας με ειλικρίνεια και χωρίς σκοπιμότητα θα διαπιστώσουμε ότι κυριαρχούν στην καθημερινή μας ζωη, η απάτη, η κακοήθης συκοφαντία, η κακότητα, η αδικία, η αρπαγή, η διαφθορά σ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα, η κατασυκοφάντηση και καταπάτηση των ηθικών αρχών και αξιών.

Από τη σπατάλη, την αλόγιστη κατανάλωση και πολυτέλεια πολλών, ζούμε σήμερα μια οικονομική κρίση, η οποία ουσιαστικά έχει την πηγή της στα πιο πάνω, στην ηθική κρίση. Και σήμερα ισχύει το του Αποστόλου Παύλου (Α’ Κορ. Ια 21).

Η χριστιανική πίστη εμπαίζεται και διώκεται. Τα ιερά σύμβολα απειλούνται με απομάκρυνση. Το ευγενικό φυτώριο, η δεξαμενή της κοινωνικής υγείας και ευτυχίας, το Μυστήριο του Γάμου έχει μεταβληθή σε εμπορική συναλλαγή, απλή συμβίωση. Οι σύζυγοι έγιναν σύντροφοι. Μεγάλο μέρος των γάμων διαλύεται από τούς πρώτους -πολλές φορές-μήνες. Και τα παιδιά που μεγαλώνουν σε τέτοιες καταστάσεις, αναπτύσσονται με ψυχικά τραύματα, χωρίς πίστη, χωρίς ιδανικά, χωρίς γονείς. Χωρίς πνευματικά εφόδια, χωρίς πυξίδα: Έτσι που θα βρεθούν αύριο οι άγιοι Ιερείς, οι άνθρωποι του πνεύματος, οι κοινωνικοί στυλοβάτες, οι άρχοντες των λαών και οδηγοί;

Αδελφοί μου,

ας γίνουν τα φετινά Χριστούγεννα ευλογημένα, απαρχή μιας νέας ζωής για τον καθένα μας, μιας νέας πορείας, που θα έχει τέρμα την αναφαίρετη χαρά και ευλογία, την οποία δίνει μια αληθινή ζωή με το Χριστό. Ας προσκυνήσουμε ευλαβικά και ας κοινωνήσουμε το Χριστό, τον , που σημαίνει όπως προείπαμε . Πραγματικά είναι μαζί μας ο Θεός. Αυτός μας παραστέκει σ’ όλες τις περιστάσεις της ζωής μας. Αυτός μας συνοδεύει και στα ευχάριστα και στα θλιβερά γεγονότα του βίου μας. Αυτός είναι η δύναμή μας, η παρηγοριά μας, η ασφάλειά μας, η προστασία μας, η σωτηρία μας. Γι’ αυτό ήλθε στη γη. Τι άλλο θέλουμε;

Ας δώσουμε την καρδιά μας, την αφοσίωσή μας, ολόκληρη τη ζωή μας στον τεχθέντα σήμερα Βασιλέα, τον Κυριο Ιησού.

Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, είναι μια πρόσκληση για μια καινούρια ζωή. Να γίνουμε , παιδιά Του αληθινά. Σας το εύχομαι ολόψυχα

Χρόνια πολλά, Πατέρες και αδελφοί

Χρόνια πολλά, τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά και πολυπόθητα

Μετ’ ευχών πατρικών

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

 Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί, παιδιά μου εν Κυρίω αγαπημένα,

Στην εποχή μας, ίσως περισσότερο παρά ποτέ, έχει μεγαλώσει η απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο από το Θεό. Στην καθημερινότητά μας βιώνουμε την αδιαφορία για τον Θεό, διότι θεωρούμε ότι δεν μας χρειάζεται, από την στιγμή που αποκτήσαμε δύναμη χάρις στα επιστημονικά επιτεύγματα, την πρόοδο της ιατρικής, τα πολλά αγαθά που ο κόσμος μας προσφέρει. Ο Θεός γίνεται το καταφύγιό μας μόνο όταν η ζωή μας δοκιμάζεται, όταν ταυτίζονται το συμφέρον και η ανάγκη.

Ο Χριστός όμως έγινε άνθρωπος για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπο και το Θεό. Και είναι η φύση μας, η αμαρτία και ο θάνατος που μας χωρίζουν από τον Θεό. Ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και την ένωσε με τη θεότητα, για να δείξει ότι ο προορισμός μας είναι να γίνουμε καθ’ ομοίωσιν του Θεού. Με την ταπείνωσή Του, η οποία φάνηκε στο ίδιο το γεγονός της καθόδου Του στη γη, αλλά και τον τόπο όπου επέλεξε να γεννηθεί, όπως και στον τρόπο της επιγείου δράσεώς Του με αποκορύφωμα το Σταυρό, μας έδειξε ότι ο δρόμος για να νικηθεί η αμαρτία δεν είναι η αίσθηση της δυνάμεως, αλλά η αγάπη που γεννά την υπακοή στο θέλημα του Θεού και την θυσία για τον συνάνθρωπο. Και, κατόπιν, με την ανάστασή Του μας έδειξε ότι ούτε ο χρόνος ούτε ο θάνατος μπορούν να χωρίσουν τον άνθρωπο από την αγάπη του Θεού και ότι η εικόνα του Θεού, η οποία είναι ο καθένας από εμάς, όσο και αν αμαυρωθεί από το κακό, μπορεί να το νικήσει μέσα από την πίστη και την σχέση με τον Χριστό.

Η εκκοσμικευμένη εποχή μας λατρεύει τον άνθρωπο ως θεό. Θεωρεί την αμαρτία ως δικαίωμα. Αρνείται την αιωνιότητα και πιστεύει ότι η ζωή σταματά στον θάνατο. Κατ’ αυτό τον τρόπο, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, δεν θέλει να περάσει από τις γέφυρες της Ενανθρωπήσεως, της Ταπεινώσεως και της Αναστάσεως, βλέπει τη Βηθλεέμ μόνο συναισθηματικά και εθιμικά και δεν ξεκινά από αυτήν για να βαδίσει προς τον Γολγοθά και την Ανάσταση. Έτσι κάνει την απόσταση και πάλι να μεγαλώνει, μη βλέποντας ότι η σχέση με τον Θεό γίνεται σωτηρία και ζωή για τον άνθρωπο, όχι όμως από ανάγκη και συμφέρον, αλλά από ελεύθερη επιλογή.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διατρανώνει: «Χριστός εγεννήθη! Αληθώς εγεννήθη!» (π. Ιουστίνος Πόποβιτς). Ο Χριστός είναι κοντά μας! Έγινε άνθρωπος και μας δείχνει το δρόμο για τον Θεό. Κι αυτός ο δρόμος περνά μέσα από τη ζωή της πίστεως. Περνά μέσα από την κοινωνία με το Χριστό στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Μέσα από την ασκητικότητα, με την οποία μαθαίνουμε να χαιρόμαστε κάθε τι στη ζωή μας ως ευλογία Θεού και, ταυτόχρονα, να μην νικιόμαστε από την ανάγκη και το συμφέρον. Μέσα από την συνάντηση με τον αδελφό μας, στον οποίο καλούμαστε να ανοιχτούμε, να δώσουμε και να μοιραστούμε. Μέσα από τον αγώνα να ελευθερωθούμε από τα πάθη και την αμαρτία και να ζήσουμε την χαρά της παρουσίας του Χριστού!

Η θεώρηση της πίστεως υπερβαίνει όλα τα αισιόδοξα μηνύματα και τις ευχές που ακούμε αυτές τις ημέρες. Γιατί τα Χριστούγεννα χωρίς τον Χριστό δεν έχουν βαθύτερο νόημα. Είναι μία γιορτή η οποία δίνει χαρά και ξεκουράζει, αλλά δεν λυτρώνει. Μόνο η κατάργηση της αποστάσεως ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό λυτρώνει αληθινά. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν αυτήν την πορεία συναντήσεως με τον γεννηθέντα Χριστό στην Εκκλησία και με πίστη, ταπείνωση και αναζήτηση καρδιάς ας συναναφωνήσουμε: «Χριστός επί γης.  υψώθητε»!

Χρόνια Πολλά κι ευλογημένα! Ο Γεννηθείς Κύριος να δίδει υγεία, φωτισμό και την χάρη Του σε όλους!

Μετά πατρικών ευχών και θερμήςεν Κυρίω γεννηθέντι αγάπης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

† Ο ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ & ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,

 ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἀριθ. Πρωτ. 98

Νύκτα Χριστουγέννων 2009

Εν τω Ιερώ Επισκοπείω

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 136^η

ΘΕΜΑ: «Έκλινεν ουρανούς και κατέβη».

Αγαπητοί μου Χριστιανοί,

–Α–

Μέγα, αλλά και ακατανόητο για την περιωρισμένη ανθρώπινη φύση μας, το Μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Θεού – Λόγου, του Ιησού Χριστού.« Ο αχώρητος παντί πως εχωρήθη εν γαστρί», ψάλλει ο ιερός υμνωδός γεμάτος κατάπληξη. Εσύ, δηλαδή, που δεν σε χωράει το σύμπαν, πως χώρεσες μέσα στην γαστέρα της Θεοτόκου ; Κι’ αυτή είναι απορία όχι μόνο του υμνωδού, αλλά και του κάθε πιστού, που προσπαθεί με την σκέψη του να την ξεδιαλύνη.

Όμως, πάλι ο ίδιος ο υμνωδός θα δώση την απάντηση : « Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις». Όταν ο Θεός αποφασίση κάτι, νικώνται οι φυσικοί νόμοι. Δεν καταργούνται, αλλά υπερβαίνονται. Όπως ακριβώς συνέβη με την ενανθρώπιση του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος.

-Β-

Η Παρθένος Μαριάμ εξεπλάγη όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ της ανεκοίνωσε ότι θα γινόταν η Μητέρα του Υιού του Θεού. «Πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω ;» Αλλά ο Γαβριήλ την καθησυχάζει : «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι» (Λουκ. α ΄ 34-35). Με την χάρη του Αγίου Πνεύματος θα πραγματοποιηθή αυτό το θαύμα. Και πρόσθεσε, «ότι ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ παν ρήμα» (Λουκ. α΄ 37). Όταν δε ο δίκαιος Ιωσήφ, ο προστάτης της Αγίας Οικογενείας, αντελήφθη, ότι η μνηστή του «πριν η συνελθείν αυτούς ευρέθη εν γαστρί έχουσα» (Ματθ. α΄ 18), ήταν φυσικό να δοκιμάση αναστάτωση και ταραχή, σε σημείο που σκέφθηκε «λάθρα απολύσαι αυτήν» (Ματθ. α΄ 19), να την διώξη κρυφά για να μη την διαπομπέψη. Όμως ο Θεός τον καθησυχάζει. Στο όνειρό του βλέπει «άγγελον Κυρίου» , που του λέει : «Μη φοβηθής παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου • το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματός εστιν Αγίου» (Ματθ. α΄ 20).

Είναι, λοιπόν, Μυστήριον Μέγα η ενανθρώπησις του Ιησού Χριστού. Μυστήριο, που δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους. Μυστήριο, όμως, που μόνο με την πίστη μπορεί να γίνη κατανοητό, μέχρις ενός σημείου βέβαια. Όσοι, κατά καιρούς, προσπάθησαν να το εξηγήσουν με την περιορισμένην δυνατότητα του μυαλού τους, εναυάγησαν και κατέληξαν σε αιρέσεις, που για πολλά χρόνια εταλαιπώρησαν την Εκκλησία.

-Γ-

Μια τέτοια αίρεση είναι και ο παπισμός. Γιατί, πέρα από το ότι διακρίνεται για τον υπερφίαλο εγωϊσμό του, έχει ανακηρύξει τον πάπα ως Vicarius Cristi (Βικάριους Κρίστι), δηλαδή αντιπρόσωπο του Χριστού στην Γη.Αλλά τι σχέση μπορεί να έχη ο ταπεινός Ιησούς, που «έκλινεν ουρανούς και κατέβη» και που γεννήθηκε και έζησε τόσο ταπεινά, με τον κοσμικό άρχοντα του Βατικανού, που ζη μέσα στην χλιδή και που συνταυτίζεται με την κοσμική εξουσία ; Μπορεί να εκπροσωπή τον πράο Ιησού το Βατικανό, που με τις ραδιουργίες και, προ παντός, με την σατανικής εμπνεύσεως «Ουνία» έχει αναστατώσει και συνεχίζει να αναστατώνη τον Ορθόδοξο κόσμο ; Η με τα φοβερά εγκλήματα της «Ιεράς Εξετάσεως» και των λεγομένων «Σταυροφοριών» ; Η, ακόμη, με τον απροκάλυπτο προσηλυτισμό, που ασκεί ανάμεσα στους Ορθοδόξους λαούς ;

 Ο παπισμός με την εκτροπή του από την ορθόδοξη πίστη, έγινε αιτία να προκληθή τον 16ον αιώνα το μεγάλο σχίσμα των Διαμαρτυρομένων, οι οποίοι έχουν γίνει χίλια κομμάτια • και οι οποίοι έχουν φθάσει σε τέτοιο σημείο καταπτώσεως, ώστε να «χειροτονούν» γυναίκες Ιερείς και Επισκόπους, να υποθάλπουν δε και να ενθαρρύνουν κάθε είδους σαρκική εκτροπή και ανωμαλία…

-Δ-

Έτσι, λοιπόν, το μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως του Κυρίου, έφθασαν άνθρωποι ατελείς να το κάνουν αντικείμενο έρευνας με τα αρρωστημένα μυαλά τους. Αντί να προσκυνούν με ταπείνωση την Γέννηση του Κυρίου, επιτρέπουν στον εγωϊσμό και στην υπερηφάνεια να ερευνά «το απ’ αιώνος απόκρυφον και αγγέλοις άγνωστον Μυστήριον».

Ας αφήσουμε, όμως, τους ποικίλους αιρετικούς κι’ ας παρακαλούμε τον Κύριο να τους φωτίζη για να βρουν τον δρόμο της σωτηρίας. Εμείς δε, που έχουμε ελεηθή από τον Θεό να ανήκουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ας υποδεχθούμε με ταπείνωση και με καθαρή καρδιά τον Ιησού Χριστό, που «έκλινεν ουρανούς και κατέβη» για την σωτηρία μας. Με ταπείνωση και βαθειά χαρά, ας σπεύσουμε στους Ιερούς Ναούς μας, για ν’ ακούσουμε τα κατανυκτικά και υπέροχα τροπάρια των Χριστουγέννων και να κοινωνήσουμε «Σώμα και Αίμα Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον» , εφ’ όσον, βεβαίως, έχουμε την άδεια του Πνευματικού μας.

Χρόνια πολλά, ειρηνικά, άγια και ευλογημένα. Όπως αρμόζει στους Ορθοδόξους χριστιανούς.

Διάπυρος προς Χριστόν ευχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/2009/12/blog-post_3781.html

 «Δι’ ημάς… εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός»(Κοντάκιον της Εορτής των Χριστουγέννων)

Προς το Πλήρωματης Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

Αγαπητοί μου αδελφοί, παιδιά της Εκκλησίας

Χριστούγεννα και πάλιν, τούτον τον χρόνο, 2009. Σήμερα και πάλιν, πάντοτε, είναι μπροστά μας τα Χριστούγεννα. Μια αληθινή πραγματικότητα, την οποία βιώνει αιώνες τώρα η Εκκλησία μας, οι Αγιοι όλων των αιώνων και ο λαός της. Μια πραγματικότητα μέσα στη ζωή μας, όχι μόνον εις τις σκέψεις, εις τον νου μας, αλλά και εις την ζωή, τα συναισθήματα, όλο μας το «είναι», όλη μας την ύπαρξη. Η πραγματικότητα αυτή εκφράζεται και σήμερα με τους λόγους του παραπάνω ύμνου: «δι’ ημάς εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός». Ο Προαιώνιος Θεός εγεννήθηκε, «νέο παιδί», για εμάς τους ανθρώπους. Τι θαύμα! Τι τιμή! Τι αγάπη! Τι δόξα! Τι έκανε ο Θεός για μας με τα Χριστούγεννα και την ενανθρώπησή Του!

Ποιο είναι, όμως, το νόημα και το μεγαλείο της Γεννήσεως του Χριστού;

Αγαπητοί μου αδελφοί,

«Σήμερον Χριστός γεννάται…». Αυτή είναι μια αλήθεια την οποία παραλαμβάνομε από την Παράδοσή μας, τα βιώματα, τις εμπειρίες της Εκκλησίας, των Αγίων και του ευσεβούς λαού μας, διά μέσου των αιώνων. Σκιρτά ο λαός μας και σκιρτούμεν όλοι μας, γιατί «δι’ ημάς εγεννήθη… σήμερον» ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος. Όχι για κάποιους άλλους ανθρώπους μόνον, οι οποίοι έζησαν σε κάποιες άλλες εποχές και καταστάσεις του παρελθόντος, του μακρινού ή του κοντινού, αλλά και για εμάς τους ανθρώπους του 21ου αιώνα. Για εμάς, το πρόσωπο του καθενός μας, με το όνομα και την ιδιαιτερότητά του, αλλά και όλους. Για εμάς, τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Εμάς τους ανθρώπους του «σήμερον» με τις πολλές αδυναμίες, τις ασθένειες, τις ανασφάλειες, τις αβεβαιότητες, τους τόσους προβληματισμούς. Εμάς τους ανθρώπους, οι οποίοι όλο και λιγώτερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση έχομε. Φόβοι, φοβίες, καχυποψίες, κακίες, λάθη, αμαρτίες, πολλά διλήμματα και ερωτήματα μας βασανίζουν. Τι είμαστε, πού πάμε, τι κάνομε, τι αξίζομε; Αξίζει να ζούμε; Πώς και γιατί; Και όχι μόνον εμείς, αλλά και οι άλλοι αδελφοί μας, όλοι. Όλος ο κόσμος… Πόσον αξίζομεν, πώς ζει ο κόσμος και πού πηγαίνει; Γιατί είναι, όπως είναι ο κόσμος εις τον οποίον ζούμε;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχουν πουθενά αισιόδοξες, ξεκάθαρες, ουσιαστικές, ελπιδοφόρες απαντήσεις. Πουθενά, παρά μόνον εις την Εκκλησία, εις την Αλήθεια, τα βιώματα και τον Πολιτισμό Της. Εμείς όλοι και ο καθένας μας χωριστά, έχομεν αξία και μέλλον και μπορούμε και πρέπει να ζούμε και να αγαπούμε την ζωή και το πρόσωπό μας και όλον τον κόσμο μας, επειδή για εμάς εγεννήθηκε παιδί νέο, ο Θεός ο Προαιώνιος.

Όλη η αξία, την οποίαν έχομεν ως άνθρωποι, βρίσκεται στο γεγονός ότι εγεννήθηκε και γεννάται για εμάς ο Προαιώνιος Θεός. Από εδώ αντλούμε όλη την αξία και όλο το νόημα της ζωής μας. Τα Χριστούγεννα, η Γέννησις του Χριστού μας βεβαιώνουν για την αξία μας. Σηκώνομε το κεφάλι μας ψηλά σήμερα. Βεβαιώνομαστε ότι αξίζει να ζούμε, να εργαζώμαστε, να δημιουργούμε να χαιρώμαστε, να προοδεύωμε και να αγωνιζώμαστε, γιατί για εμάς γεννήθηκε και γεννάται ο Χριστός. Τι άλλο θέλομε καλύτερο; Τι άλλο σημαντικώτερο περιμένομε να συμβεί εις την ζωή μας; Τι πιο αισιόδοξο; Τι πιο μεγάλο και ωραίο;

Εδώ αξίζει να βρούμε και να στηρίξωμε όλη την αξία και την αυτοεκτίμησή μας. Εδώ είναι η ουσία της ζωής μας. Οπωσδήποτε όχι εις τα τρεχάματα, τα άγχη και τα κέρδη μας. Όχι εις τις μικρές ή τις μεγάλες απολαύσεις μας, όχι εις τον υπερκαταναλωτισμό μας, όχι εις τις αμαρτίες μας. Όχι εις το μικρόψυχο «εγώ» μας. Όχι στις αυτοφυλακίσεις μας και τα ανθρώπινα τεχνάσματα και τα «βολέματά» μας, τα οποία δεν κρατούν πολύ, γιατί δεν είναι αιώνια ούτε αληθινά ούτε χρήσιμα για κανένα.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Με αυτά τα δεδομένα για τα σημερινά, τα αιώνια Χριστούγεννα, η ζωή μας αλλάζει, αξίζει, είναι ωραία, ευλογημένη, δώρο και ευλογία του Θεού.

Να γιορτάσωμε λοιπόν, σήμερα, με πολλή χαρά και αγαλλίαση στο Ηράκλειο, στα χωριά, στις πόλεις και στην ύπαιθρο, στα σπίτια, στα σχολεία, στα καταστήματα, στις Υπηρεσίες μας, ακόμη και στα χωράφια μας. Να σηκώσωμε και εμείς το κεφάλι ψηλά, όπως οι μάγοι και οι ποιμένες. Να αναπέμψωμε δοξολογία στον Θεό. Να συμψάλωμε με τους Αγγέλους το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».

Να βεβαιωθούμεν ότι αξίζει να ζούμε και να προχωρούμε στη ζωή μας με σιγουριά, με χαρά και με αυτοπεποίθηση. Με τους δικούς μας, αλλά και με τους ξένους, οι οποίοι «εκ της Περσίας» και από άλλες χώρες έρχονται κοντά μας. Με τα παιδά μας μικρά και μεγάλα, κοντά των, μαζύ των. Με αγάπη, κατανόηση και σεβασμό προς αυτά και αυτών προς εμάς. Με τους γονείς, τους ανθρώπους, νέους και ηλικιωμένους, όλους. Να ξαναβρούμε την ομορφιά και τη ζεστασιά της ζωής μας με τα φετινά Χριστούγεννα.

Για όλους αυτούς τους λόγους και με αυτό τον τρόπο να γιορτάσωμε και τούτο το χρόνο τα δικά μας Χριστούγεννα. Όλοι μας, όπου και αν ζούμε, στα σπίτια μας, στην Κρήτη, στην Ελλάδα, σ’ όλο τον κόσμο και με όλους τους ανθρώπους, παιδιά του Θεού και αδελφούς μας.

Χρόνια πολλά, ευλογημένα και ειρηνικά.

Ευλογημένο και σωτήριο το ερχόμενο νέον έτος, 2010.

Με πατρικές ευχές και πολλήν εν Κυρίω αγάπη

Ο Κρήτης Ειρηναίος

 «Ην το φως το αληθινόν, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον, ερχόμενον εις τον κόσμον» ( Ιω. 1:9).

Ο Λόγος, το φως το αληθινό που φωτίζει κάθε άνθρωπο, έρχεται στον κόσμο. Αυτό το συνταρακτικό γεγονός, το οποίο αφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα εορτάζουμε τα Χριστούγεννα. Αυτή την ολοφώτεινη βεβαιότητα και αδιάψευστη ελπίδα μάς χαρίζει η σημερινή λαμπρή εορτή!Όπως ψάλλει η Εκκλησία μας, κατά τη Γέννηση του Χριστού, «το φως το εκ φωτός προεκλάμψαν αχρόνως, εν χρόνω σαρκικώς τοις εν γη επεφάνη, και κόσμον εφώτισε» (Παρακλητική, ήχος α΄, όρθρος Πέμπτης).

Ο Ιησούς Χριστός, ο ένσαρκος Λόγος του Θεού, απερίφραστα, επανειλημμένα και δημόσια διακήρυξε: «εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιω. 8:12, 9:4). Ένα φως που συνδέεται άμεσα με τη ζωή: «ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ΄ έξει το φως της ζωής» (Ιω. 8:12).

Μετά τη Σταύρωση και την Ανάστασή του τα σύμπαντα πλημμυρίζουν από φως. Και όταν η ιστορία της σωτηρίας των ανθρώπων φτάσει στο τέλος της, στη νέα δημιουργία, το φως θα είναι ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Θεού! (Αποκ. 21:23). Με αυτόν τον τρόπο, από το φυσικό φως, το οποίο στον πρόσκαιρο κόσμο εναλλάσσεται με το σκότος της νύχτας, τελικά θα οδηγηθούμε στο ανέσπερο φως, που είναι ο ίδιος ο Θεός.

Η φύση του φωτός ευρίσκεται πάντοτε στο επίκεντρο της ανθρώπινης αναζήτησης και συνδέεται άμεσα με την επιστημονική εξέλιξη. Ο καινούργιος πλούτος των γνώσεων σχετικά με το φυσικό, το “κτιστό“ φως, διευρύνει ακόμη περισσότερο τους συμβολισμούς για τις εκπληκτικές επιδράσεις του πνευματικού φωτός στον κόσμο.

Το φως του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός, καθίσταται γνωστός και οικείος, όπως το φυσικό φως. Συγχρόνως, όμως, παραμένει απρόσιτος και ακατάληπτος ως προς την ουσία του. Ο Θεός ονομάζεται φως κατά τις ενέργειές του που γίνονται αντιληπτές στους ανθρώπους και είναι μεθεκτές. Ενώ η ουσία του Θεού είναι άγνωστη και αμέθεκτη για τους ανθρώπους (άγιος Γρηγόριος Παλαμάς).

Το φως του Λόγου είναι θεία δωρεά, η οποία χαρίζεται στον κάθε άνθρωπο κατά τη γέννησή του. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας διευκρινίζει ότι «Ο Λόγος του Θεού φωτίζει …ενθέτει σπέρμα σοφίας, δηλαδή θεογνωσίας, σε κάθε άνθρωπο που έρχεται στην ύπαρξη και εμφυτεύει μέσα του ρίζα συνέσεως». Θα τολμούσαμε, λοιπόν, να διατυπώσουμε ότι μέσα στη συνείδηση του κάθε ανθρώπου ενυπάρχει ένα φωτόνιο από το φως του Χριστού, έστω κι αν έχει σκοτισθεί από την άγνοια και την αδιαφορία. Καθετί ευγενικό και αληθινό στη σκέψη, στη συμπεριφορά, στη θρησκευτική ζωή των ανθρώπων αποτελεί ανταύγεια από το φως του Υιού και Λόγου του Θεού.

Βεβαίως υπήρξαν πολλές περιπτώσεις με πυκνά σύννεφα αλαζονείας, απιστίας, μίσους και σκοτεινές νύχτες ανόμων συμφερόντων, που εμπόδισαν το φως του Ευαγγελίου να λάμψει στον κόσμο.

Αλλά και σε αυτές ακόμη τις νεφελώδεις και σκοτεινές περιόδους, το φως διαπερνά μυστικά την ατμόσφαιρα με ποικίλους τρόπους. Η πολυμορφία των διεισδύσεων του φυσικού φωτός, όπως προβάλλεται από τη σύγχρονη επιστήμη, προωθεί τη σκέψη μας για να συνειδητοποιούμε τις μυστικές διεισδύσεις του φωτός του Χριστού στην πορεία της οικουμένης. Αλλά και της προσωπικής μας ζωής σε περιπτώσεις ποικίλων πειρασμών και ζοφερών αδιεξόδων.

* *

Ο Χριστός, όντας ο ίδιος το αληθινό φως, κάλεσε τους μαθητές του να γίνουν και οι ίδιοι φως μέσα στον κόσμο: «ούτως λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσιν τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς» (Ματθ.5,16). Συνδέει τη λάμψη του φωτός όχι με εκστατικές καταστάσεις, νεοπλατωνικού ή ινδικού τύπου, αλλά με τα καλά έργα. Αδιάκοπα απορροφώντας και διαχέοντας το φως του Χριστού ο κάθε πιστός καλείται να εκφράζει την πίστη του με έργα διακονίας προς όλους ανεξαιρέτως.

Όλες σχεδόν οι ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες και δομές που αναπτύχθηκαν οπουδήποτε, για να ανακουφίσουν τον πόνο, την ορφάνια, τη φτώχεια, τα γηρατειά, τους ξένους, τη μοναξιά προέρχονται από ανθρώπους φωτισμένους -άμεσα ή έμμεσα- από το φως του Χριστού. Αυτήν την παράδοση οφείλουμε και εμείς να συνεχίζουμε. Με δημιουργικές ιδέες, γενναίες πρωτοβουλίες και ποικίλες δραστηριότητες.

Το εκ πρώτης όψεως λευκό χρώμα του φωτός, όπως είναι γνωστό, αποτελεί σύνθεση επτά διαφορετικών χρωμάτων. Και το μεθεκτό φως του Χριστού, στην προσωπική και την κοινωνική ζωή, αναλύεται με ποικίλους χρωματισμούς. Από αυτό το φάσμα του φωτός, οι χριστιανοί, “ως τέκνα φωτός“, καλούμεθα να εκδηλώνουμε όσο το δυνατόν περισσότερες αποχρώσεις:

Φως ειρήνης, με τον εαυτό μας, το περιβάλλον μας και ολόκληρο τον κόσμο,

Φως αλήθειας, για την κατανόηση της βαθύτερης αιτίας της διαφθοράς και της πολύμορφης κρίσεως,

Φως δικαιοσύνης, στους κοινωνικούς αγώνες σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο,

Φως δημιουργικής πνοής, που ενθαρρύνει την πρωτότυπη σκέψη, τις επιστήμες, τις τέχνες, τον πολιτισμό,

Φως ελπίδας, που ενδυναμώνει την αλληλεγγύη όλων των λαών για τη διάσωση του πλανήτη,

Φως αγάπης, έμπρακτης, με ανιδιοτέλεια και ειλικρίνεια προς κάθε άνθρωπο,

Φως πίστεως ανέσπερο, που οδηγεί στην τελική υπέρβαση της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου, με τη δύναμη του Σταυρού και της Αναστάσεως του Χριστού.

* *

«Ην το φως το αληθινόν, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον, ερχόμενον εις τον κόσμον».

Ας ανοίξουν διάπλατα οι καρδιές μας, κατά τις γιορτινές αυτές ημέρες, για να διεισδύσει στα βάθη τού είναι μας ο Σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού, το “Φως το αληθινόν“. Να φωτίσει τις σκέψεις μας, τις αποφάσεις μας και τις ενέργειές μας. Για να ζωογονεί την ύπαρξή μας. Ας ευχηθούμε να στηρίζει και να ενισχύει τη ζωή των αγαπημένων μας και όλων των ανθρώπων. Κι ας δεηθούμε το φως του Χριστού να κατευθύνει την πορεία του κόσμου.

Ευλογημένα Χριστούγεννα! Ολοφώτιστο το νέο έτος 2010!”

 ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

____Έρχονται Χριστούγεννα! Στις 25 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο η Εκκλησία μάς προσκαλεί να προσέλθουμε στο ναό για να προσκυνήσουμε ευλαβικά τον Μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού, ο οποίος απο ακρα συγκατάβαση έλαβε σάρκα, έγινε άνθρωπος για να σώσει το ανθρώπινο γένος από την σκλαβιά του Διαβόλου, από την τυραννεία της αμαρτίας!

_____Μια τέτοια μέρα ένα «ευχαριστώ» το οφείλουμε στον εναθρωπήσαντα Θεάνθρωπο και Σωτήρα μας Χριστό!

_____Με τρία πράγματα μπορούμε να το εκφράσουμε.

1. Να τρέξουμε στην εξομολόγηση! Θα πάμε στον ιερέα-πνευματικό ιερέα, όπου θα ομολογήσουμε την αμαρτωλότητά μας, θα χύσουμε μερικά δάκρυα μετανοίας, θα ζητήσουμε την άφεση των αμαρτιών και θα αναχωρήσουμε από το ναό με καθαρή την ψυχή και ανάλαφρη την διάθεση.

2. Να εγκρατευθούμε και να νηστεύσουμε κατά τις ημέρες αυτές, ώστε να ετοιμασθούμε και σωματικά για το μεγάλο Δείπνο, την θεία Κοινωνία, δια της οποίας γινόμαστε «κοινωνοί θείας φύσεως», «σύσσωμοι και σύναιμοι» Χριστού.

3. Να εκκλησιασθούμε ενωρίς το πρωΐ κατά την ημέρα των Χριστουγέννων, ώστε μέσα από την θεία λατρεία όλοι μαζί να πούμε τόν αγγελικό ύμνο «Δόξα εν Υψίστοις Θεώ» και να δοξάσουμε όλοι μαζί τον γεννηθέντα Χριστό, πειθαρχούντες στο κάλεσμα της Εκκλησίας «Χριστός γεννάται, δοξάσατε῾ Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε· Χριστός επί γής, υψώθητε»!

ΤΑ ΡΕΒΕΓΙΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

____Αλλοίωση της εορτής των Χριστουγέννων αποτελούν δύο εισαγόμενες συνήθειες, τις οποίες απαντάμε κυρίως κατά την τελευταία δεκαετία.

1. Τα «ρεβεγιόν», που καθιερώθησαν και γίνονται το βράθυ της παραμονής της εορτής των Χριστουγέννων, αποτελούν βεβήλωση της μεγάλης αυτής εορτής. Όσοι μετέχουν στα ρεβεγιόν γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, αλλά περιφρονούν τόν Χριστό! Κρατούν το περιτύλιγμα από την εορτή, αλλά χάνουν το περιεχόμενο. Γιορτάζουν Χριστούγεννα χωρίς το Χριστό! Ας μη ξεγελιώναστε. Χριστούγεννα είναι η εορτή της απαρχής της αναπλάσεως της ανθρωπίνης φύσεως. Χριστούγεννα είναι να πάμε στο ναό και να προσκυνήσουμε τον γεννηθέντα Χριστό. Ἐπειτα θα ακολουθήσει το εορταστικό χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Αφού προσκυνήσουμε το Χριστό, θα εξωτερικεύσουμε τη χαρά της ψυχής μας με ένα πλούσιο εορταστικό τραπέζι! Αλλοιώς υποβαθμίζουμε την ύπαρξή μας. Τα ζώα μόνο τρώνε και δουλεύουν. Οι άνθρωποι έχουν και βιώνουν ψυχικά βιώματα, ζούν πνευματικά! Επομένως όσοι μετέχουν στα ρεβεγιόν μολύνουν και βεβηλώνουν την εορτή των Χριστουγέννων. Έτσι αδικούν την ψυχή τους! Περιφρονούν τον γεννηθέντα Σωτήρα μας.

2. ΤΟ ΙΔΙΟ ΙΣΧΥΕΙ και για τα ταξίδια στο εξωτερικό, τα οποία τόσο πολύ λανσάρουν τα ταξιδωτικά γραφεία και τα τουριστικά πρακτορεία. Πως θα μπορέσεις να εορτάσεις Χριστούγεννα στην Ταϋλάνδη, αγαπητέ μου φίλε; Η στο Κατάρ, στο Ντουμπάυ, στην Κίνα κλπ. Ακόμη και στην πιο ανεκτή περίπτωση, που θα μεταβούμε σε μιά Ευρωπϊκή χριστιανική Χώρα το ίδιο αποτέλεσμα θά έχουμε. Τι νόημα έχει να μεταβούμε π.χ. στη γειτονική Βουλγαρία, η οποία είναι Ορθόδοξη Χώρα, ακόμη κι αν εκκλησιασθούμε εκεί κατά την ημέρα των Χριστουγέννων εκεί; Πως θά αισθανθούμε την εσωτερική ευφροσύνη, την ψυχική ανάταση, τό ὑψώθητε» των ύμνων και την μαγευτική υψοποιό ποίηση των ύμνων των Χριστουγέννων, ακούγοντάς τους σε μιά ξένη γλώσσα, την οποία δεν καταλαβαίνουμε; Δεν είναι κι αυτό μιά κοροϊδία του Θεού; Δενείναι ένα ξεγέλασμα της συνειδήσεώς μας;

Ασφαλώς ναί. Είναι μια ακόμη παγίδα του Διαβόλου στην οποία υποκύπτουν πολλοί, κρατώντας κι αυτοί το περίβλημα, δηλ. το όνομα , την αργία και την καλοπέραση της ημέρας, αλλά περιφρονώντας τον «δι’ ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και της Αειπαρθένου και ενανθρωπήσαντα» Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.Τελειώνοντας αυτά τα σύντομα και πολύ φτωχά λόγια, θα ήθελα να παραθέσω μια αλληγορική ιστορία, την οποία είχε την καλωσύνη να μου αποστείλει μια αναγνώστρια και φίλη του ιστοτόπου μας. Είναι πολύ διδακτική, αλλά και πολύ παραινετική.

Μας διδάσκει με λόγια απλά το καθήκον μας πρός τόν σαρκωθέντα Χριστό. Μας περιμένει να πούμε ένα «ευχαριστώ». Τόσο απλό καί όμως τόσο σπάνιο.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, αγαπητοί μου φίλοι!

+ ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ – 21 Δεκεμβρίου 2009

*************************

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

…..Σας αποστέλλω μια μικρή διήγηση που δεν ξέρω αν την έχετε, αλλά τη βρήκα ενδιαφέρουσα και τη διάβασα σε άλλη χριστιανική ιστοσελίδα:

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει. Περπατήσαμε δίπλα δίπλα σε μιά αίθουσα γεμάτη αγγέλους. Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε δίπλα στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε: “Αυτό είναι το τμήμα παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φθάνουν στο Θεό με τη μορφή της προσευχής”. Κοίταξα γύρω στο χώρο. Εσφυζε απο κίνηση, με τόσους πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στίβες απο σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.Μετά προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φθάσαμε στον δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μου είπε : “Αυτό είναι το τμήμα συσκευασίας και παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν”. Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν, δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γή.Τέλος, στην άκρη ενός μικρού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μονο ένας άγγελος καθόταν εκεί χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτε. “Αυτό είναι το τμήμα ευχαριστιών”, μου είπε σιγανά ο άγγελός μου. Εδειχνε λίγο ντροπιασμένος. “Πώς γίνεται αυτό ? Δεν υπάρχει δουλειά εδώ?”, ρώτησα. “Είναι λυπηρό”, αναστέναξε ο άγγελος. “Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια”. “Πώς μπορεί κανείς να ευχαριστήσει το Θεό για τις ευλογίες, που παρέλαβε ?”, ρώτησα πάλι. “Πολύ απλά” απάντησε.

“Χρειάζεται μόνο να πείς ευχαριστώ, Θεέ μου “.“Και γιατί ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε?”, ερώτησα.

“Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου και ένα μέρος να κοιμηθείς , είσαι πλουσιότερος απο το 75% αυτού του κόσμου.

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου, και λίγα χρήματα σε ένα πιατάκι, είσαι το 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

Αν ξύπνησες το πρωί με περισσότερη υγεία απο ό,τι αρρώστεια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως αυτή τη μέρα.

Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς, της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά απο 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γής.

Αν μπορείς να προσευχηθείς σε ένα ναό χωρίς το φόβο της σύλληψης, ή της εκτέλεσης θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο αυτό.

 Αν οι γονείς σου είναι ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι εισαι σπάνιος.

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και την απόγνωση.

Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, γιατί γιατί σου το έδωσε κάποιος που σε αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός απο 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν”.”Κατάλαβα. Και τώρα τι κάνω? Πώς μπορώ να αρχίσω?” , προσέθεσα

“Να πείς καλημέρα“, μου είπε ο άγγελος, “να μετρήσεις τις ευλογίες σου, και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι. Και μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριό σου “.

Ντ. Σ.

Πηγή:http://mkka.blogspot.com/

 ΜΟΝΑΧΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ (1955-2009) «Ένας άγγελος έφυγε από ανάμεσα μας».

Με αύτη την φράση, την οποία πολλές φορές επανέ­λαβε ό σεβαστός Γέροντας μας π. Γεώργιος, εξέφρασε αυτό πού ένοιωθε όλη ή αδελφότητα μας αλλά και όλοι όσοι έζησαν τον π. Νικόδημο στο σύντομο χρονικό δι­άστημα πού ή αγάπη του Θεού τον άφησε κοντά μας.

Και όντως! Ό π. Νικόδημος ήταν μία αγγελική ύπαρξης, ολοκληρωτικά αφιερωμένη στον Θεό εξ απαλών ο­νύχων.Όπως οι άγιοι Άγγελοι έχουν ως κύριο έργο τους την ακατάπαυστο δοξολογία του Θεού, έτσι και ό π. Νικό­δημος. Λάτρευε από μικράς ηλικίας τον Άγιο Θεό με όλη την ψυχή του και την καρδία του και Τον δόξαζε με έργα και λόγους.

Όπως οι άγιοι Άγγελοι αγαπούν και λατρεύουν με όλη την ύπαρξη τους τον Πανάγιο Τριαδικό Θεό, εξ ου «πασά δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον» για όλη την κτίσι, γι` αυτό και υπακούουν αδιακρίτως στο θέ­λημα Του, και το όνομα του Θεού αποτελεί γι’ αυτούς υπόθεση απέραντου χαράς και ευφροσύνης, έτσι και ό π. Νικόδημος. Λάτρευε με όλο του το είναι τον Θεό, το όνομα Του είχε συνεχώς στο στόμα και την καρδιά του και μέχρι τελευταίας του αναπνοής ένα μόνο ζητούσε, πώς θα εκτελεί το θέλημα του Θεού εν πάση πληρότητι και τελειότητα Και επειδή γνώριζε εκ πείρας ότι εκ­φραστής του θείου θελήματος για τον υποτακτικό είναι ό Γέροντας του και ότι κάθε ευλογία του Θεού έρχεται στον υποτακτικό μέσω του Γέροντος του, υπεραγαπού­σε τον Γέροντα. Το όνομα του Γέροντος ήταν πάντοτε στην καρδιά και τα χείλη του π. Νικόδημου και το θέλη­μα του Γέροντος απαρέγκλιτος κανών για την ζωή του. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Χριστέ μου, θέλω να σε απο­λαύσω. Όμως δεν θέλω να σε απολαύσω άμεσα, επειδή δεν είμαι άξιος γι’ αυτό, αλλά μέσω του Γέροντος μου. Βλέποντας τον Γέροντα, θέλω να βλέπω Εσένα. Ακούοντας την φωνή του Γέροντος, θέλω να ακούω την δική Σου φωνή. Το θέλημα του Γέροντος να είναι για μένα το θέλημα Σου». Είχε απόλυτη εφαρμογή για τον π. Νικό­δημο αυτό πού αναφέρει ό άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στον λόγο του «περί υπακοής», όπου περιγράφει την θαυμαστή ζωή των μοναχών ενός κοινοβίου: «Εσωτερι­κά, στα βάθη της ψυχής τους ανέπνεαν σαν άκακα νή­πια τον Θεόν και τον Γέροντα» . Ή υπακοή του π. Νικόδημου στο θέλημα του Θεού ήταν μαρτυρική. Όλη ή ζωή του ήταν ένα ατελείωτο μαρτύριο, το όποιο όμως υπέμεινε αγόγγυστα, με χαρά και αισιοδοξία αξιοθαύμαστη, δοξάζοντας τον Θεό. Γι αυτό και πήρε πολλή Χάρι από τον Θεό.

Ή σχέσις του π. Νικόδημου με τον Χριστό και την αγία Του Εκκλησία δεν ήταν συμφεροντολογική. Δεν διάλεξε τον Χριστό, για να πέραση καλά στην παρούσα ζωή. Αγάπησε την σταυρό του Χριστού, γι αυτό και αξιώθηκε και της αναστάσεως Του. Αποδέχθηκε ολοκαρδίως τον λόγο του Χριστού: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Γι αυτό και έλαβε την παρά του Θεού ενίσχυση στα μακρά και επίπονα αγωνίσματα της υπομονής: «Εν τω κοσμώ θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ίωαν. ιστ’ 33).

Όπως οι άγιοι Άγγελοι έχουν ανεπιφύλακτη πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό, έτσι και ό π. Νικόδημος. Ή αδιάκριτος υπακοή του στο θέλημα του Θεού, όπως του το εξέφραζε ό Γέροντας του, πού για τον π. Νικόδημο ήταν ένα συνεχές πέρασμα μέσα από τον πόνο και το μαρτύριο, αυτό απέδειξε. Την αμετακίνητη εμπιστοσύ­νη του και πίστη του στον Θεό και στον Γέροντα του, στο πρόσωπο του οποίου, όπως προείπαμε, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό. Όπως γνώρισμα των αγίων Αγγέλων είναι ή τελεία καθαρότης, ή παρθενία και ή αγιότης, έτσι και ό π. Νι­κόδημος, αν και αναγκάσθηκε να ζήση μεγάλο μέρος της ζωής του εν μέσω του κόσμου, διατήρησε το σώμα και την ψυχή του καθαρά και παρθένα έως και ψιλού λογισμού, κατά τον λόγο του αγίου Γρηγορίου του Πα­λαμά: «ακριβής παρθενία ή προς πάσαν κακίαν ασυνδύαστος γνώμη» (Εις τον Ευαγγελιστήν Ιωάννη ν, 3). Γι` αυτό και εξομολογείτο συνεχώς, ακόμη και τον πα­ραμικρό λογισμό πού πήγαινε να τον χωρίσει από τον Θεό, τον Γέροντα ή τους αδελφούς του. Ή συνείδησίς του ήταν λεπτότατη. Αμέσως συνελάμβανε κάθε τι το αντίθεο, το όποιο αμέσως εξομολογείτο.

Όπως οι άγιοι Άγγελοι είναι «λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Έβρ. α’ 14), έτσι και ό π. Νικόδη­μος κατεφλεγετο από άνείκαστο πόθο να ευεργέτη τους άλλους και να κερδίζη ψυχές προς σωτηρίαν. Έλεγε: «Χριστέ μου, θέλω με ότι συμβαίνει στην ζωή μου να δοξάζεται το Πανάγιο σου Όνομα, να ωφελούνται οι αδελφοί μου και εγώ να σώζωμαι».

Για τον π. Νικόδημο ό εαυτός του ήταν πάντοτε σε δεύτερη μοίρα. Πρώτα έπρεπε να αναπαυθούν οι άλλοι. Αναφέρουμε στο σημείο αυτό την μεγάλη αγάπη με την οποία διακόνησε τους αδελφούς του, μοναχούς και λαϊ­κούς, όσο καιρό ήταν στο μοναστήρι, τακτοποιώντας με υπερβολική σχολαστικότητα τα του διακονήματός του, στο όποιο παρέμενε ατελείωτες ώρες, και υπηρετώντας όλους με αυτοθυσία, είτε ως παραηγουμενιάρης είτε ως αρχοντάρης είτε ως γηροκόμος είτε ως διακονητής οποι­ουδήποτε αλλού διακονήματός. Τίποτε δεν κρατούσε για τον εαυτό του. Χαρά του ήταν να χαίρωνται και να ωφελούνται οι άλλοι. Από τα χέρια του πέρασαν πολλά υλικά αντικείμενα και χρήματα, γιατί οι άνθρωποι τον αγαπούσαν και του τα εμπιστεύονταν. Όμως όλα τα χρησιμοποιούσε για να δίνη χαρά στους άλλους. «Για να χαρούν», όπως πολύ χαρακτηριστικά έλεγε: «Έδωσα στον τάδε το τάδε αντικείμενο για να χάρη» ή «του έψαλα το τάδε τροπάριο για να χάρη».

Όμως εκεί πού δαπάνησε απλόχερα τον εαυτό του ήταν στο να παρήγορη ατελείωτες ώρες τους απελπισμέ­νους, να χαροποιοί τους λυπημένους, να γλυτώνει από τα νύχια του νοητού δράκοντος τους πλανεμένους, να οδηγεί στην πνευματική ζωή τους απομακρυσμένους από τον Χριστό και την σωτηρία, να ειρηνεύει τους ταρα­γμένους και να προσπαθεί να λυτρώνει από την σύγχυση των λογισμών και των παθών τους συγχυσμένους αν­θρώπους της εποχής μας. Ή μεγάλη κοσμοσυρροή κατά την νεκρώσιμη ακολουθία, πού τελέσθηκε στην ιδιαίτε­ρη πατρίδα του, τον Πειραιά, καθώς και οι αυθόρμητες εκδηλώσεις ακόμη και αγνώστων ανθρώπων πού έτυχε να γευθούν τα γλυκύτατα και παρηγορητικά του λόγια, αποτελούν έκφραση της μεγάλης αγάπης πού ό λαός του Θεού, και μάλιστα της ιδιαιτέρας του πατρίδος, έτρεφε προς τον π. Νικόδημο, χάριν της ιδικής του αγάπης και ουσιαστικής προσφοράς του προς αυτόν.

Τί να πούμε για την θεομίμητη ταπείνωση του; Ήταν από τους αρχαιότερους μονάχους της Μονής μας. Ήταν καθαρότατος ψυχή και σώματι και υπεράξιος για την ιεροσύνη. Ό πόθος του για τον Θεό ανείκαστος και για την αγία ιεροσύνη ανείπωτος. Γι` αυτό εξ αλλού τελεί­ωσε και την Ριζάρειο εκκλησιαστική σχολή. Όμως όταν ό Γέροντας του ανακοίνωσε ότι δεν θα τον προώθηση στην ιεροσύνη, αποδέχθηκε αναντίρρητα την απόφαση του αυτή. Ήρχοντο νεώτεροι του στην Μονή και εγίνοντο ιερείς. Και ό π. Νικόδημος ούτε ζήλευε, ούτε φθονούσε γι’ αυτό. Απεναντίας εχαίρετο με τους νέους ιερείς και εξέφραζε τον πόθο του προς την αγία ιεροσύνη με την βαθειά τιμή και τον σεβασμό που απέδιδε σε αυτούς. Μας έλεγε τελευταία ό σεβαστός Γέροντας μας: «Αναρωτιόμουν πώς ό π. Νικόδημος διατηρούσε αδιά­λειπτα την μνήμη του Θεού μέσα του». Και βρήκα την απάντηση: «Διότι είχε πάντοτε βαθειά ταπείνωση».

Οι άγιοι Άγγελοι ως ασώματοι δεν έχουν ανάγκη πραγμάτων και υπαρχόντων, αλλά και ό π. Νικόδημος δεν θησαύρισε ποτέ θησαυρούς επί της γης, «οπού σης και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι» (Ματθ. στ’ 19), αλλά «εν ουρανώ», διαμοιράζοντας, όπως προείπαμε, όλα όσα περνούσαν από τα χέρια του στους άλλους.

Ό π. Νικόδημος -κατά κόσμον Ιωάννης Κάντζας-γεννήθηκε στον Πειραιά από απλούς, ευλαβείς και ενά­ρετους γονείς, τον Χρήστο και την Χρυσούλα, το 1955. Είχε ακόμη ένα αδελφό, νεώτερο, τον Παρασκευά, ό όποιος κρίμασιν οις οιδε Κύριος εφονεύθη σε τροχαίο δυστύχημα παραμονές του γάμου του σε ηλικία μόλις 25 ετών.

Ό π, Νικόδημος από πολύ μικρή ηλικία πόθησε την αγγελική ζωή των μοναχών. Ήταν εκ κοιλίας μητρός αφορισμένος για να αφιερωθεί στην λατρεία του Θεού. Γνώρισε τον σεβαστό Γέροντα μας στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Άρμα Χαλκίδος το 1972, όταν ό Γέ­ροντας ήταν ηγούμενος σ’ αυτήν. Από νεαρής ηλικίας διεκρίνετο για την ευλάβεια του, τον Θείο του ερωτά, την αγνότητα του, την σοβαρότητα του, την πίστη του στον Θεό, την δοξολογική του στάση απέναντι Του, την ταπείνωση του, την υπομονή του στις θλίψεις, την ανυ­πόκριτη αγάπη του προς όλους.

Ευρισκόμενος ήδη στην επιθανάτιο κλίνη εκμυστηρεύθηκε σε κάποιο αδελφό: «Από μικρό παιδί πολύ α­γάπησα τον Θεό. Ζήλευα τους αγίους Μάρτυρας και τους παρακαλούσα: “Άγιοι Μάρτυρες, σας παρακαλώ, δώστε μου μία σταγονίτσα από την αγάπη σας προς τον Χριστό”». Και συνέχισε: «Αδελφέ μου, ειλικρινά σου λέω. Αυτό που τότε ζητούσα, τώρα το γεύομαι». Και μετά από λίγο πρόσθεσε: «Δεν μπορούσα να καταλάβω τον λόγο του Αποστόλου “ζω δε ουκέτι εγώ, ζή δε εν εμοί Χριστός”. Ειλικρινά σου λέγω, αδελφέ μου, τώρα τον ζω». Έλεγε τα λόγια αυτά λίγο πριν την κοίμηση του, ενώ έφερε στο σώμα του τα στίγματα των παθημά­των που υπέμεινε από αγάπη προς τον Χριστό και τον πλησίον. Θα μπορούσαμε να διαβεβαιώσουμε ότι ό π. Νι­κόδημος ξεπλήρωσε με κάθε δυνατή τελειότητα την εν­τολή του Χριστού «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου… και τον πλησίον σου ως εαυτόν» (Μαρκ. ιβ’ 30-31). Δεν είναι λοιπόν παράδοξο που αξιώθηκε να λαβή μικρή γεύση από αυτά που οι Άγιοι έζησαν, εφ’ όσον και ό π. Νικόδημος ακολούθησε το παράδειγμα των.

Τον ενθυμείται ό Γέροντας μας, όταν τον πρωτογνώρισε στον Άγιο Γεώργιο της Χαλκίδος, ως ένα ευλα­βέστατο νέο, που στέκετε πλησίον κάποιου κίονος του ναού, όλον στραμμένο στον εαυτό του και προσευχόμενο μετά δακρύων και κατανύξεως, που προεδήλωνε έτσι πριν από την έναρξη των μοναχικών αγωνισμάτων του την μετέπειτα θαυμαστή βιωτή του.

Όταν συνέβη το θλιβερό γεγονός του τραγικού θα­νάτου του αδελφού του, ό π. Νικόδημος ήταν ήδη μονα­χός στο Άγιον Όρος. Πληροφορήθηκε το λυπηρό άκου­σμα με πολλή ηρεμία. Πόνεσε βαθύτατα μεν αλλά δεν άφησε τον εαυτό του να σκεφτεί, να ειπεί ή να πράξη κάτι ανάρμοστο. Έφυγε εσπευσμένα από το Άγιον Ό­ρος για να παρευρέθη στην κηδεία. Κατά την διάρκεια της νεκρώσιμου Ακολουθίας στέκετε πλησίον του νε­κρού, σύννους, εκστατικός και μετά δακρύων. Όταν αργότερα ερωτήθηκε τί σκάπτετε την ώρα εκείνη, αυ­τός απήντησε: «Μελετούσα και θαύμαζα τα μεγαλεία του Θεού». Ιδού τεκμήριο ψυχής θεοφιλούς, που ζή και αναπνέει μόνο για τον Θεό και την δόξα Του! Ευρισκό­μενος προ του κεκοιμημένου φίλτατου αδελφού του δεν λυγίζετε τα βλεπόμενα λυπηρά, αλλά κινείτο προς δοξολογία του Θεού για τα μη βλεπόμενα αγαθά της βα­σιλείας Του, στα όποια μετέβαινε ό αδελφός του.Όμως ό απροσδόκητος θάνατος του αδελφού του βύθισε σε ανέκφραστο πένθος την οικογένεια του. Ό πατέρας του, μη υποφέροντας το τραγικό γεγονός, πολύ σύντομα εγκατέλειψε την παρούσα ζωή προσβεβλημέ­νος από βαρεία και ανίατο νόσο.

Όταν ή συνοδεία του Γέροντος μεταφυτεύθηκε από τον Άγιο Γεώργιο Άρμα Χαλκίδος στο Άγιον Όρος, το καλοκαίρι του 1974, ως ένας εξ αυτών και ό π. Νικόδη­μος ευρέθη στο Άγιον Όρος. Πιστός τηρητής των επι­ταγών των Αγίων Πατέρων σκέφθηκε ότι δεν θα μπο­ρούσε να ξαναβγεί από το Άγιον Όρος. Γι αυτό και δεν κατανοούσε πώς θα ήταν δυνατόν να βοηθή τους άλλους, με έργα και λόγους, πόθος που όπως προείπαμε κατέφλεγε από μικρας ηλικίας την ψυχή του. Όμως ό Άγιος Θεός δεν άφησε ανεκπλήρωτη ούτε την επιθυμία του αυτή.

Μετά την κοίμηση του αδελφού του και του πατέρα του έμεινε μόνη και απροστάτευτη ανθρωπίνως ή μητέ­ρα του, κ. Χρυσούλα, και μάλιστα με πολλά και σοβα­ρά προβλήματα υγείας, χωρίς κάποιον συγγενή που θα μπορούσε να την φροντίζει.Ό σεβαστός Γέροντας μας, που αγαπά όχι μόνον τα πνευματικά του τέκνα αλλά και τους γονείς των, που τα προσέφεραν στον Χριστό και την Παναγία, φροντίζοντας και για την κ. Χρυσού­λα, απέστειλε τον π, Νικόδημο στην πατρίδα του, τον Πειραιά, για να της συμπαρασταθεί. Βέβαια ό συμφυρμός του μονάχου με τον κόσμο, και μάλιστα για μακρό χρονικό διάστημα, είναι πράγμα πολύ επικίνδυνο. Στην περίπτωση όμως του π. Νικόδημου ό Γέροντας μας δεν δίστασε να τον στείλει εν μέσω των θορύβων του κό­σμου, εμπιστευόμενος βέβαια στην πανσθενουργό θεία Χάρι αλλά και στην υψηλή πνευματική κατάστασι του π. Νικόδημου, ή οποία ήταν θεμελιωμένη στην ακρά­δαντη βάσι της πίστεως στον Θεό και της εμπιστοσύνης στον Γέροντα, Και δεν αστόχησε στην απόφαση του αυ­τή. Συγχρόνως όμως και ό π. Νικόδημος έβλεπε πίσω από την απόφαση αυτή του Γέροντος το σχέδιο της α­γάπης του Θεού αλλά και την θεία νεύσι στην θεοφιλή επιθυμία του να συμπαρίσταται στους χειμαζόμενους αδελφούς του εκ του κόσμου, τους καταπονούμενους από τους ποικίλους πειρασμούς και τα βάσανα.

Επί μία δεκαετία -μέχρι την κοίμηση της- παρέμεινε ό π. Νικόδημος κοντά στην μητέρα του, υπηρετώντας την με αυτοθυσία και αυταπάρνηση και έχοντας συνείδηση ότι ή υπακοή του αυτή είναι ή λογική συνέχεια της υπακοής του στον Γέροντα του και την αδελφότητα του, συμφώνως προς τις μοναχικές του υποσχέσεις κατά την Ακολουθία της κούρας του Μεγάλου και Αγγελι­κού Σχήματος. Διότι δεν εξήλθε αυτεξουσίους στον κό­σμο άλλ’ εξ υπακοής.

Και πράγματι, ό π. Νικόδημος έζησε με κάθε ακρί­βεια, πληρότητα και τελειότητα την μοναχική ζωή εν μέσω Πειραιεί. Ξεπέρασε όλους εμάς, που κατά το δι­άστημα αυτό δεν απομακρυνθήκαμε καθόλου από την Μονή μας. Έκανε πολύ καθαρότερη και ακριβέστερη υπακοή από εμάς, πού ήμασταν συνεχώς κάτω από την σκέπη του Γέροντος. Ό π. Νικόδημος, συμφώνως και προς την μαρτυρία πολλών, λαϊκών και μοναχών, ανέπνεε, ζούσε και ενεργούσε κάθε τι έχοντας συνεχώς το όνομα και τις εντολές του Γέροντος στο στόμα και την καρδιά του. Γι αυτό και ευλογήθηκε πολύ από τον θεό. Διατήρησε καθαρότητα ψυχής πολύ ανώτερη από όλους εμάς, πού δεν αντικρίσαμε κάτι από την ματαιότητα του κόσμου ευρισκόμενοι διαρκώς μέσα στο Περιβόλι της Παναγίας μας. Και αξιώθηκε πολλών χαρισμάτων από τον Θεό, της υπομονής, της καρδιακής χαράς, της ατελεύτητου δοξολογίας του Θεού, του παρηγορητικού λόγου προς τους τεθλιμμένους, της αγάπης προς όλους, λόγω της καθαρότητας του αυτής, κατά τον λόγο του Κυρίου: «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. ε’ 8). Αυτά είναι τα θαυμαστά έργα πού επιτελεί ή Χάρις του Θεού, όταν βρει ανθρώ­πους άξιους Εαυτού και δεκτικούς των θείων επιλάμψεων.

Όσο καιρό παρέμεινε στον Πειραιά, δεν έπαυσε να ευεργέτη τον λαό του Θεού με το παράδειγμα του, τα έργα του και τους λόγους του. Τα λόγια του ήταν πάν­τοτε θεοφιλή. Ποτέ δεν αργολογούσε ούτε αστειευόταν. Μιλούσε ατελείωτες ώρες, είτε δια ζώσης είτε τηλεφωνι­κά, χωρίς όμως ποτέ να εκστομίζει πράγματα μάταια η ψυχοβλαβή. Μοναδικός σκοπός του ήταν πάντοτε ή ω­φέλεια του πλησίον. Αγαπούσε όλους ως γνησίους αδελ­φούς του. Μέχρι τα τελευταία του, αν και ή δύσπνοια τον δυσκόλευε να ομιλεί ελεύθερα, δεν σταμάτησε να διδάσκει, να παρήγορη και να ενισχύει τους άλλους.

Δεν υστέρησε όμως καθόλου και στην έμπρακτη ελε­ημοσύνη αυτών πού είχαν ανάγκη. Θα μπορούσαμε ανεπιφύλακτα να επαναλάβουμε και για τον π. Νικόδημο τον ψαλμικό λόγο: «σκόρπισε, έδωκε τοις πένησιν ή δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα του αιώνος» (Ψαλμ. ρια’ 9). Πέρασαν από τα χέρια του πολλά πρά­γματα αξίας αλλά και χρήματα πού του εμπιστεύονταν ευλαβείς Χριστιανοί. Την ίδια στιγμή όμως τα χάριζε απλόχερα σε όσους ή αγαπώσα καρδία του έκρινε ότι τα είχαν ανάγκη.Όταν μετά την κοίμηση της μητέρας του ευρέθη και πάλι για λίγο στο Μοναστήρι μας, συμπεριφερόταν σαν να μη είχε λείψει καθόλου από την Μονή, αποδεικνύον­τας έτσι ότι ουδέποτε απομακρύνθηκε από Αυτήν νοε­ρά και καρδιακά.

Ή μακρά ενασχόλησης του με τα προβλήματα της υ­γείας της μητέρας του δεν του επέτρεπε να ασχοληθεί με κάποια προβλήματα της δικής του υγείας, των οποίων ή σοβαρότης από λάθος εκτίμηση των ιατρών δεν είχε γίνει αντιληπτή. Όταν όμως μετά την κοίμηση της μητέ­ρας του θέλησε να ασχοληθεί πιο προσεκτικά με αυτά, διεγνώσθη βαρεία καρδιακή ανεπάρκεια τελικού στα­δίου. Ανθρωπίνως ή μόνη δυνατή θεραπεία πού υπήρχε ήταν ή μεταμόσχευσης καρδίας. Όμως παρά τις επανειλημμένες προτάσεις των ιατρών μέχρι και την τελευταία ήμερα της ζωής του, δεν δέχθηκε να μεταμοσχευθεί. Αγαπούσε και εχαίρετο την ζωή. Με πολύ μεγάλη σχολα­στικότητα τηρούσε τις οδηγίες των ιατρών, θεωρώντας την αμέλεια ως έφάμαρτη κατά τον αποστολικό λόγο: «ουκ οίδατε ότι ναός θεού έστε και το πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν; ει τις τον ναόν του Θεού φθείρει, φθερεί τούτον ό Θεός» (Α’ Κορ. γ’ 16). Έλεγε χαρακτηριστι­κά: «θέλω να ζήσω. Βάλτε μου την τεχνητή καρδιά ή ότι άλλο τεχνικό μέσο διαθέτει ή επιστήμη. Όμως ποτέ δεν πρόκειται να δεχθώ μία καρδιά πού θα προέρχεται από ένα “εγκεφαλικά νεκρό”, ό όποιος για μένα δεν είναι νεκρός αλλά ζών και βαρύτατα πάσχων ασθενής». Την πεποίθηση του αυτή, την οποία πολλές φορές είχε υπερασπιστή στο παρελθόν, πριν ακόμη εμφανιστή το πρόβλημα της υγείας του, υπεστήριξε και τώρα με από­λυτη ειρήνη και σταθερότητα αλλά και με το παράδει­γμα του.

Ό π. Νικόδημος αισθανόταν το «Ώνάσειο Καρδιοχει­ρουργικό Κέντρο» σαν «δεύτερο μοναστήρι του», όπως χαρακτηριστικά έλεγε. Αγαπούσε όλους τους εργαζο­μένους στο Ίδρυμα, ιατρούς, νοσηλευτικό και υπηρε­τικό προσωπικό, αλλά και πολύ ήγαπατο από αυτούς. Βοηθήθηκε πολύ από όλους, και μάλιστα από τον κ. Γ. Α., που τον θεωρούσε κατ’ εξοχήν ιατρό του, άριστο επιστήμονα, ανιδιοτελή, γεμάτο από αγάπη για όλους τους ασθενείς του και όλως ιδιαιτέρως για τον π. Νικό­δημο. Ό συγκεκριμένος ιατρός αγωνίσθηκε με όλες τις δυνάμεις του να παρατείνει την ζωή του π. Νικόδημου, ελπίζοντας και σε κάποιο νεώτερο επίτευγμα της επι­στήμης, «προκειμένου να συνέχιση την υψηλή αποστο­λή του», όπως έλεγε, επειδή έβλεπε την μεγάλη βοήθεια που ελάμβαναν όσοι τον πλησίαζαν. Παρετάθη μάλι­στα ή ζωή του π. Νικόδημου με την θεία βοήθεια και χάρις στις προσπάθειες των ιατρών πολύ περισσότερο από όσο προέβλεπαν τα κατά καιρούς δημοσιευόμενα στα επιστημονικά περιοδικά πορίσματα της επιστήμης.

Όμως και ό π. Νικόδημος παραμένοντας στο «Ώνάσειο» βοήθησε πολύ με την Χάρι του Θεού και τους ασθενείς και τους συνοδούς των και το νοσηλευτικό προσωπικό του. Ή υπερβάλλουσα αγάπη του π. Νικό­δημου για τον Θεό ξεχείλιζε ως ποταμός με γλυκύρροα νάματα και αγκάλιαζε κάθε εικόνα του Θεού πού τον πλησίαζε. Δεν υπήρχε ψυχή πονεμένη, λυπημένη, ταρα­γμένη, συγχυσμένη, που να έφυγε από κοντά του χωρίς να λαβή βάλσαμο, παρηγοριά και ανάπαυση. Ήταν πολύ συνηθισμένη στα χείλη του ή φράσις: «Να χαίρεσαι! Να χαίρεσαι!» που απηύθυνε προς όλους. Αναφέρουμε σαν παράδειγμα την περίπτωση μιας ευλαβούς νοσηλεύτρι­ας, πού κάποια Μ. Παρασκευή ήταν υποχρεωμένη να μείνει στο Νοσοκομείο λόγω υπηρεσίας. Ήταν πολύ λυ­πημένη πού δεν θα μπορούσε να εκκλησιασθεί. Ό π. Νι­κόδημος, νοσηλευόμενος τότε και αυτός, κατόρθωσε με τους θεοπρεπείς του λόγους να την ενίσχυση και να την χαροποίηση, τονίζοντας της την αλήθεια ότι ό Χριστός ήταν γι` αυτήν πολύ περισσότερο εκεί στο Νοσοκομείο, στα πρόσωπα των ασθενών πού υπηρετούσε, από ότι ήταν στην Εκκλησία.

Το έργο του αυτό δεν το σταμάτησε μέχρι το τέ­λος. Ό ίδιος πέθαινε, εφ’ όσον δεν εδέχετο την μεταμόσχευση, και ζωοποιούσε τους άλλους. Αν και εύρισκετο στην κλίνη της ασθενείας, δεν έπαυε να δίνη χαρά και ανακούφιση στους γύρω του. Χαρακτηριστικό πα­ράδειγμα ή ουσιαστική συμπαράσταση του με ευλογίες των ευλαβών Χριστιανών και με οικονομίες του στον αγαπητό αδελφό Ιωάννη, ευλογημένο λαϊκό αδελφό, πού με αυτοθυσία του συμπαραστάθηκε σε όλες τις δύσκολες ώρες του μέχρι τέλους.

Ή ασθένεια του π. Νικόδημου ήταν πολύ βασανιστι­κή, λόγω της μεγάλης δύσπνοιας ακόμη και εν ηρεμία, που δεν του επέτρεπε ούτε και τον ύπνο. Παρά την τα­λαιπωρία, τις αϋπνίες και την σαφή γνώσι ότι ό θάνα­τος πλησιάζει, βασίλευε μονίμως στην ψυχή του ή θεϊ­κή χαρά, της οποίας έκανε κοινωνούς όλους όσους τον προσέγγιζαν. Τον τελευταίο καιρό τραγουδούσε πολύ συχνά με πολλή χάρι ένα τραγουδάκι, εκφραστικό των βιωμάτων του: «Όμορφη μικρή βαρκούλα, για που έβα­λες πανί, έχει θάλασσα κι αγέρα, δεν φοβάσαι μοναχή; Μη με βλέπετε μικρούλα κι αραγμένη στο γιαλό, τ’ όνο­μα μου είναι πίστης και τα κύματα’ αψηφώ…». “Ομιλώντας τηλεφωνικώς με ένα αδελφό στην Μονή, του έψαλε με την γλυκεία φωνή του τον Αναστάσιμο Κανόνα, πανηγυρικά και μεγαλόπρεπα: «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί…». “Έψαλε όλη την α’ ωδή μαζί με τα τρία ακροτελεύτια «Χριστός Ανέστη» και το «Αναστάς ό Ιησούς από του τάφου». Εάν ό αδελφός δεν τον διέ­κοπτε, θα συνέχιζε και τις υπόλοιπες ωδές του Κανόνος.

Ό Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κίτρους κ. Αγαθόνικος ευρέθη στο «Ώνάσειο», για να συμπαρασταθεί στην εγχείρηση της ευλαβέστατης αδελφής του, τότε που και ό π. Νικόδημος νοσηλεύετε εκεί. Ή συνάντησης του Σεβασμιότατου με τον π. Νικόδημο ήταν αφορμή με­γάλης χαράς για τον π. Νικόδημο αλλά και για τον ά­γιο Κίτρους.

Ερχόταν καθημερινώς για την αδελφή του, αλλά παρέμενε πολλή ώρα στον θάλαμο του π. Νικοδήμου ρουφώντας κυριολεκτικά τα λόγια του. Έβλεπε κανείς τότε ένα παράδοξο πράγμα: Ό Αρχιερεύς να ακούει σιωπηλός ομιλούντα ένα απλό μοναχό. Απόδειξης της αγιότητας του Σεβασμιότατου αλλά και της χαριτω­μένης ψυχής του π. Νικόδημου. Αυτό βέβαια δεν είναι αφύσικο, εφ’ όσον μόνον οι άγιοι καταλαβαίνουν τους αγίους. Αργότερα έλεγε ό Αρχιερεύς προς τους παρευ­ρισκομένους: «Το πρόσωπο του -του π. Νικόδημου- εί­ναι σαν του Χριστούλη», μαρτυρία που επιβεβαίωναν και πολλοί άλλοι.

Τον π. Νικόδημο επισκέφθηκε στο «Ώνάσειο» και ό επίσκοπος της ιδιαιτέρας του πατρίδος, ό Μητροπο­λίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Πολύ χάρηκε, ενισχύθηκε και παρηγορήθηκε από την επίσκεψι αυτή. Συγχρόνως βρήκε την ευκαιρία να έκφραση την ευγνωμοσύνη του στον Σεβασμιότατο για το πολυσχιδές ποιμαντικό έργο του στην Επαρχία του και να τον ενθαρρύνει στους πεπαρρησιασμένους υπέρ της Ορθοδοξίας και κατά του Οικουμενισμού αγώνας του.

Όμως πολύ σύντομα ό π. Νικόδημος καθηλώθηκε στην επιθανάτιο κλίνη με πολύ ισχυρούς πόνους και βαρεία δύσπνοια. Όμως ή θεολόγος γλώσσα του δεν έ­παυε να κελαηδή ύμνους και δοξολογίες στον Θεό. Έ­λεγε με φωνή σβησμένη και συνεχώς διακοπτόμενη από την δύσπνοια: «Με ερωτούν: “Γιατί π. Νικόδημε όλες οι συμφορές σε σένα; Θάνατος του αδελφού, του πατέρα, βαρεία ασθένεια της μητέρας, απομάκρυνσης από την αγαπημένη σου Μονή, βαρεία και ανίατη ασθένεια;” Και εγώ τους απαντώ: “Γιατί πολύ με αγαπά ό Χριστός. Και εγώ πολύ” Τον αγαπώ. Πολύ Τον αγαπώ”» και συνέχισε κλαίων με τα δάκρυα ίου θείου έρωτος. Λίγο αργότε­ρα πάλι έλεγε: «Μέσα από τον βυθό της πολυκύμαντης ζωής μου αισθάνομαι χαρά, ειρήνη, δοξολογία, ευχα­ριστία, ευγνωμοσύνη, τον Χριστό. Τώρα χαίρω εν τοις παθήμασί μου». Αυτά ήταν και τα τελευταία λόγια του π. Νικόδημου. Μετά από λίγο ή τρισευλογημένη και χα­ριτωμένη καρδιά του π. Νικόδημου έπαυσε να πάλλη.

Ό θάλαμος του γέμισε από το προσωπικό του Νο­σοκομείου. Όλοι έτρεξαν για να διαδηλώσουν με τον τρόπο τους τον θαυμασμό και την εκτίμηση τους προς τον ταπεινό μοναχό π. Νικόδημο, τον άνθρωπο του Θεού που έθεσε ως στόχο της ζωής του όχι το ίδιον όφελος αλλά την δόξα του Θεού και την ανάπαυση του αδελφού, τον άνθρωπο που παρά τις μεγάλες δοκιμα­σίες του δεν έπαυσε ουδέ επί στιγμήν να δοξολογεί τον Θεό, τον άνθρωπο της ακράδαντου πίστεως και ελπίδος στον Θεό, που εστάλη από τον Θεό κατά τις πονηρές ήμερες μας για να μας δείξει με το παράδειγμα του την οδό του αγιασμού και της σωτηρίας.

Γι` αυτό δεν είναι παράδοξο ότι ομολογήθηκε από τους θεράποντες του ότι «δεν πέρασε άλλος άρρωστος από το Ώνάσειο σαν τον Νικόδημο». Και ό αγαπητός του ιατρός, κ. Γ. Α., με­τά την Αγρυπνία-κηδεία που ετελέσθη στον Ί. Ναό της Υπαπαντής του Πειραιά εξέφρασε την θερμή επιθυμία να συγκεντρώνονται από καιρού εις καιρόν όσοι γνώρισαν τον π. Νικόδημο, για να τον θυμούνται και να α­νανεώνουν μέσα τους όλα αυτά που έζησαν κοντά του. Ό ίδιος σε άλλη στιγμή είχε πει: «Πολύ μου μιλά στην καρδιά αυτός ό άνθρωπος».

Μετά την νυκτερινή ακολουθία στον Πειραιά το σκή­νωμα του μετεφέρθη στην Ιερά Μονή μας, όπου επανελήφθη ή νεκρώσιμος Ακολουθία.Το σκήνωμα του π. Νικόδημου εναπετέθη στο κοι­μητήριο της Μονής προσδοκώντας «ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος» ή δε ψυχή του χαίρε­ται και αγάλλεται «εν χώρα ζώντων» και «εν σκηναίς δικαίων», ένθα καταλάμπει το φως του Χριστού, τον όποιο θερμώς εξ όλης ψυχής και καρδίας αγάπησε.

Αιωνία σου ή μνήμη, αξιομακάριστε και αείμνηστε αδελφέ ημών π. Νικόδημε!

Ι. Δ. Γ.

ΒΙΒΛ.ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

Πηγή:http://apantaortodoxias.blogspot.com/2009/12/1955-2009.html