Του π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ*

Σε περιόδους μεγάλων κρίσεων στους λαούς, η κύρια εργασία του διανοούμενου οφείλει να είναι η ανάδειξη εκείνων των στοιχείων του πολιτισμού και των παραδόσεων που μπορούν να βοηθήσουν στην ανάταξη της συλλογικής κατάθλιψης και την αναζωπύρωση των εστιών δημιουργικής δράσης.

Αυτό ακριβώς έκαναν αίφνης άνθρωποι σαν τον Χέγκελ ή τον Γιάσπερς σε αντίστοιχα πολύ δύσκολες στιγμές του έθνους τους. Αλλωστε το να κατηγορεί η Ινδία τον ινδουισμό ή το Ιράκ τον μουσουλμανισμό για τις κακοτυχίες τους, αυτό μόνο σε βαθύτερη παρακμή, λόγω απελπισίας, θα μπορούσε να οδηγήσει. Σε στιγμές κρίσης, λοιπόν, αναζητούμε καταρχήν τα στοιχεία εκείνα που επιτρέπουν την αναγέννηση και την ελπίδα. Αραγε αυτό είναι που κάνει ο Στέλιος Ράμφος με το τελευταίο του βιβλίο, όσο και με το μπαράζ των συνεντεύξεων που ακολούθησε;

Στην εικοσαετία που διδάσκω στην τριτοβάθμια θεολογική εκπαίδευση, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχω συναντήσει μόλις δυο ή τρεις ανθρώπους που έχουν διαβάσει ολόκληρη τη Φιλοκαλία. Το βιβλίο αυτό, που δημιουργήθηκε από μοναχούς για μοναχούς, εκδόθηκε μετά το ’60 στην Ελλάδα και διαβάστηκε γενικώς ελάχιστα. Το πρόβλημα ωστόσο είναι πως το περιεχόμενό του ελάχιστα ταυτίζεται με αυτό που προτείνει ο Ράμφος.

Καταρχήν η Φιλοκαλία δεν περιέχει μόνο μια ανθρωπολογία, αλλά σειρά ανθρωπολογιών, με σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, οι οποίες ανταποκρίνονται στη μακρά εξέλιξη δεκατεσσάρων αιώνων: είναι εντελώς διαφορετική η Πλατωνίζουσα και καθαρά νοησιαρχική ανθρωπολογία και γνωσιολογία του συγγραφέα των απόψεων του Αντωνίου ή του Ευαγρίου (Νείλος ο Ασκητής), από τη μυστηριοκεντρική ανθρωπολογία του Μάρκου του Ασκητή, ή τον εσωτερισμό του Μακαρίου, ή ακόμα, φυσικά, από τον μοντέρνο ψυχοσωματικό ολισμό του Μαξίμου του Ομολογητή και την ιερή σωματοκεντρικότητα του Γρηγορίου Παλαμά. Είναι εντελώς παράδοξη άλλωστε η θέση του Ράμφου πως ο ανατολικός χριστιανισμός δεν διαθέτει καν ανθρωπολογία: η απόλυτη ισότητα και ακεραιότητα των δύο φύσεων του Χριστού στη Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, καθώς και ο μακρύς αντι-μονοφυσιτικός αγώνας, που κατέληξε στη λαμπρή διατύπωση της απόλυτης ελευθερίας της ανθρώπινης βούλησης, για πρώτη φορά στην Ιστορία, στον Μάξιμο τον Ομολογητή και τη Στ’ Οικουμενική Σύνοδο, ενάντια στην παθητικότητα της βουδιστικής Ανατολής, θα αρκούσαν για να το αποδείξουν αυτό. Υπάρχει μια διαδικασία ωρίμανσης της ορθόδοξης ανθρωπολογίας, της οποίας τα ίχνη φαίνονται και στη Φιλοκαλία και προς την οποία σήμερα στρέφεται το ενδιαφέρον πολλών ειδικών στη Δύση.

Πέραν αυτών καμιά πρωτοκαθεδρία του αισθήματος δεν επιτρέπει η Φιλοκαλία. Τόσο το αίσθημα όσο και ο νους περιορίζονται, στη διαδικασία της προσευχής, τόσο όσο χρειάζεται για να αποφευχθεί η πιθανή ειδωλοποιητική τους λειτουργία – κυρίως μάλιστα του αισθήματος! Παραμένει βεβαίως παράδοξη η θέση του Ράμφου πως μηδενιστής είναι ο άνθρωπος του αισθήματος· κατά τον Χάιντεγκερ (στο έργο του για τον Νίτσε) αιτία του μηδενισμού είναι μάλλον, αντιθέτως, η αυτοτοποθέτηση του σκεπτόμενου υποκειμένου ως προϋπόθεση κάθε αντικειμενικής μεταφυσικής τού Είναι – και η βούληση για δύναμη που ακολουθεί. Ο άνθρωπος του αισθήματος δεν είναι μηδενιστής, αντίθετα πιστεύει σε αξίες. Γίνεται μηδενιστής όμως όταν γίνει φίλαυτος, όταν χάσει δηλαδή την κοινότητα. Αλλά αυτός ο «θερμός» μηδενισμός θεραπεύεται μάλλον πιο εύκολα από τον «ψυχρό» μηδενισμό του λογικισμού.

Κο μεγαλύτερο όμως σφάλμα είναι το να ταυτίζει κανείς τη Φιλοκαλία με τον ορθόδοξο χριστιανισμό εν γένει, ή ακόμα με τον τρόπο βίωσης της ευχαριστιακής κοινότητας από μέρους των πιστών ανά τους αιώνες. Υπάρχει σχέση αλλά όχι ταύτιση. Πέραν αυτού, άλλωστε, για να μείνουμε στο θέμα μας, η Ελλάδα κατά τον τελευταίο αιώνα υπέφερε πολύ περισσότερο από τον ηθικισμό, τον ευσεβισμό και τον νομικισμό που έφεραν κάποιες οργανώσεις, παρά από τη Φιλοκαλία, που αγνοεί όλα τα παραπάνω!

Ποια είναι τα στοιχεία της Φιλοκαλίας όμως που θα μπορούσαν να βοηθήσουν μια σύγχρονη ανθρωπολογία η οποία θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει και σε ιστορική ανάπτυξη; Αναφέρω μερικά επιγραμματικά: η έμφασή της στην ανάγκη ρεαλιστικής αυτογνωσίας (κάτι στο οποίο περιλαμβάνεται και το ασυνείδητο), η έμφαση στην ανάγκη κοινωνικοποίησης του φίλαυτου θελήματος, ο τελικός τονισμός της ψυχοσωματικής υφής του ανθρώπου και η ανάγκη ψυχοσωματικής μετοχής/συναλήθευσης του ανθρώπινου όλου, η αποφασιστική συναίρεση ατομισμού-κοινωνικότητας και συν-ευθύνης όλων για όλα και όλους. Δεν είναι καλύτερα να αρχίσουμε να συζητούμε αυτά παρά οτιδήποτε άλλο;

*Αναπληρωτής καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, επισκ. καθ. στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Κέμπριτζ, επίκ. καθ. στο Παν/μιο Ουαλίας

Από:http://www.enet.gr/?i=arthra–sthles.el.home&id=179332 

Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄ 1- 8

            Μέσα από την σημερινή ευαγγελική περικοπή βλέπουμε τον Χριστό να επιτελεί μία διπλή θεραπεία. Θεραπεύει πρώτα ψυχικά και ύστερα σωματικά ένα παράλυτο που έφεραν μπροστά του τέσσερις φιλάνθρωποι. Βλέποντας την πίστη τους ο Χριστός αλλά και εκτιμώντας τον κόπο τους θεραπεύει τον παραλυτικό. Διπλή ήταν η θεραπεία. Πρώτα της ψυχής του με τα λόγια “αφέωνταί σοι αι αματίαι σου”, και έπειτα του σώματος με την προσταγή “εγερθείς άρον σου την κλίνην και ύπαγε εις τον οίκον σου”. Ο Χριστός επιτελεί το θαύμα ως “εξουσίαν έχων”. Ως Θεός μπορεί και να θεραπεύει τις διάφορες ασθένειες του σώματος, αλλά και να συγχωρεί αμαρτίες. Στην αμφισβήτηση των Γραμματέων ότι δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, γιατί τον θεωρούσαν απλό άνθρωπο, ο Χριστός τους απαντά ότι έχει την εξουσία ως Θεός∙ και το αποδεικνύει με το θαύμα της θεραπείας.

            Μπορούμε μέσα από την θεραπεία αυτή να διδαχθούμε πολλά. Θα αναλύσουμε όμως δύο βασικά μηνύματα που έχουν σχέση με την αμαρτία. Πρώτα ότι η αμαρτία είναι αιτία πολλών ασθενειών στον άνθρωπο και δεύτερο ότι υπάρχει ελπίδα σωτηρίας και γι’ αυτούς που αμάρτησαν.

·        Ένα μεγάλο βασανιστικό ερώτημα στον άνθρωπο είναι γιατί να υπάρχουν οι θλίψεις, η δυστυχία, οι αρρώστιες στη ζωή του. Γιατί και ο σημερινός άνθρωπος να υποφέρει από την παραλυσία; Λένε μερικοί: αφού ο Θεός είναι αγάπη γιατί αφήνει να συμβαίνουν αυτά τα κακά και δεν επεμβαίνει άμεσα να απαλλάσσει τον άνθρωπο από τις θλίψεις και τις ταλαιπωρίες; Ο Χριστός, όμως με τη σημερινή θεραπεία βάζει τα πράγματα στην ορθή σειρά. Θεραπεύει τον παράλυτο πρώτα από τις αμαρτίες και μετά από την ασθένειά του, γιατί η αμαρτία ήταν η αιτία της ασθένειάς του. Όπως ένας γιατρός προσπαθεί να διαγνώσει τα βαθύτερα αίτια κάποιας σωματικής ασθένειας, έτσι κάνει και ο Χριστός. Το βλέμμα του διαπερνά τα εξωτερικά και φθάνει μέχρι την ψυχή. Και εκεί διαπιστώνει την αιτία της παράλυσης. Θα μπορούσε ο Χριστός να θεραπεύσει την παραλυσία. Μα αν άφηνε την αμαρτία ανέπαφη, πολύ γρήγορα θα ξαναεπέστρεφε και η σωματική πάθηση. Θεραπεύει λοιπόν από τη ρίζα του το κακό.

            Δεν είναι, βέβαια, όλες οι ασθένειες αποτέλεσμα της αμαρτίας. Πολλές φορές και οι δίκαιοι πάσχουν. Οι ασθένειές τους, τότε, γίνονται αφορμή για να δοξασθεί ο Θεός και να προβληθούν και οι ίδιοι ως παράδειγμα θάρρους και υπομονής. Είναι, όμως, συνηθισμένο το φαινόμενο ανθρώπων που νυκτοξημερώνονται στην αμαρτία, που κυλιούνται στα πάθη και τις ανηθικότητες, που παγιδεύονται στο ποτό και τα ναρκωτικά, να καταστρέφουν και τη σωματική τους υγεία. Να επαληθεύεται γι’ αυτούς η ρήση του Παύλου ότι “τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος”, όχι μόνο ψυχικός αλλά και σωματικός. Τέτοια ήταν η αιτία της ασθένειας και του Παραλυτικού της Βηθεσδά, αφού ο Χριστός μετά την θεραπεία του είπε: ” Ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον τι σοι γένηται “. Τέτοια ήταν και η περίπτωση του σημερινού παραλυτικού.

·        Δεύτερο μήνυμα της ευαγγελικής περικοπής είναι η παρήγορη διακήρυξη ότι μπορεί να υπάρξει συγχώρηση και σωτηρία και γι’ αυτούς που αμάρτησαν, φτάνει και αυτοί να το ζητήσουν. Ο ίδιος ο Χριστός μας διδάσκει σήμερα ότι υπάρχει συγχώρεση των αμαρτιών μας αφού είναι ελεήμων και πολυεύσπλαγχνος και μπορεί να συγχωρέσει αυτόν που έσφαλλε, αυτόν που αμάρτησε. Έτσι ο Χριστός δίνει την άφεση, αλλά και το δικαίωμα της αφέσεως των αμαρτιών στους ιερείς ως συνεχιστές του έργου Του: “Αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς∙ άν τινων κρατήτε, κεκράτηνται”. Η μετάνοια και εξομολόγηση είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που δόθηκαν στον άνθρωπο αφού με αυτή, κάνοντας καλή χρήση της ελευθερίας του, ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί. Η μετάνοια είναι έργο που επιβάλλεται για όλους τους ανθρώπους, αφού δεν υπάρχει κάποιος που να είναι αναμάρτητος έστω και αν η ζωή του είναι μία μέρα επί της γης. Οι άνθρωποι, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, δεν διακρίνονται ανάλογα με τις αρετές ή τις κακίες τους, αλλά ανάλογα με τη διάθεσή τους να μετανοήσουν ή να παραμείνουν στην αμαρτία. Οι πατέρες της Εκκλησίας προτρέπουν τον καθένα “Οσάκις αν πέσης έγειρε και σωθήση”. Οσες φορές και να πέσει ο άνθρωπος όταν συναισθανθεί το λάθος του και το διορθώσει, με την μετάνοια και την εξομολόγηση, θα του συγχωρεθεί.Και αλλού λένε πάλι οι πατέρες “το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν σατανικόν”. Το να ρέπει ο άνθρωπος προς την αμαρτία είναι ανθρώπινο, λόγω της αδυναμίας του ανθρώπου και των επιβουλών του διαβόλου∙ το να παραμένει, όμως, αδιόρθωτος και να μην θέλει να αλλάξει τρόπο ζωής και να μετανοήσει, από εγωισμό, αυτό είναι σατανικό. Ο χριστιανός δεν καλείται να μετανοήσει εφάπαξ αλλά διαρκώς.

                  Ας λάβουμε λοιπόν τα μηνύματα του ευαγγελίου στις καρδιές μας και ας αποτελέσουν αυτά οδοδείχτες για την παραπέρα πορεία μας. Ας προσπαθήσουμε να κρατηθούμε, όσο μπορούμε μακριά από την αμαρτία. Τέλος ας γίνει η μετάνοιά μας τρόπος ζωής και αφού συναισθανθούμε τις αμαρτίες μας να ζητούμε, δια μέσου των πνευματικών την άφεση. Έτσι θα ακούσουμε και εμείς το “αφέονται υμίν αι αμαρτίαι υμών”

Μητρόπολη Πάφου– Αρχιμανδρίτης Τυχικός

Περισσότερη ευτυχία δίνουν η οικογένεια, οι φίλοι, ο σεβασμός των άλλων και η αίσθηση ότι ορίζουμε οι ίδιοι τη ζωή μας

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ Αν πιστεύατε ότι όποιος κερδίζει το λαχείο παραμένει ευτυχισμένος για την υπόλοιπη ζωή του μάλλον ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας. Σύμφωνα με τη μεγαλύτερη έρευνα που έχει γίνει ποτέ στον κόσμο για το θέμα, τα χρήματα μπορούν μεν να «αγοράσουν» ένα πολυπόθητο αίσθημα ασφάλειας και μια καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά έχουν ελάχιστη επίδραση στην καθημερινή διάθεση ενός ατόμου και στο αίσθημα της ευτυχίας.

« Στην ερώτηση αν τα χρήματα φέρνουν την ευτυχία, η απάντηση είναι:“Ναι, αλλά λίγο ”. Σε αντιδιαστολή με τη φιλοσοφική πεποίθηση κάποιου ότι η ζωή του “πάει καλά”, η ευτυχία φαίνεται να έχει εκπληκτικά μικρή σχέση με τα χρήματα και πολύ μεγαλύτερη με την αγάπη της οικογένειας, την υποστήριξη των φίλων, τον σεβασμό των άλλων και την αίσθηση ότι ορίζουμε οι ίδιοι τη ζωή μας και έχουμε μια δουλειά που μας “γεμίζει” » λέει ο καθηγητής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Ιλινόις Εντ Ντίνερ, ο οποίος συνέβαλε στη διεξαγωγή της παγκόσμιας έρευνας για λογαριασμό της εταιρείας δημοσκοπήσεων Gallup.

Το εκπληκτικό με τη μελέτη, η οποία διεξήχθη το 2005-2006 και τα αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν πρόσφατα σε επιστημονικό περιοδικό, δεν αφορά αποκλειστικά το εύρος της. Παρ΄ ότι η σφυγμομέτρηση διενεργήθηκε σε 136.000 άτομα από 132 χώρες και οι δημοσκόποι επικοινώνησαν τηλεφωνικά με όσους βρίσκονταν σε πόλεις, ενώ προσέγγισαν πόρτα πόρτα όσους βρίσκονταν σε αγροτικές ή απομακρυσμένες περιοχές, ώστε να εξασφαλίσουν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα, τα αποτελέσματα ήταν καθολικά για όλους. Ατομα και των δύο φύλων, όλων των ηλικιών και των κοινωνικών τάξεων, που προέρχονται από διαφορετικές πολιτισμικές, οικονομικές και πολιτικές πραγματικότητες της υφηλίου, συμφωνούν ότι τα θετικά συναισθήματα και η χαρά της ζωής ελάχιστα αφορούν τα χρήματα.

Οι ερευνητές είχαν τη δυνατότητα να εξετάσουν μια πλειάδα από στοιχεία των ερωτηθέντων. Αφορούσαν το εισόδημά τους, το επίπεδο ζωής τους, το κατά πόσον καλύπτονταν οι βασικές τους ανάγκες για τροφή και στέγαση, το τι είδους ηλεκτρικές συσκευές διέθεταν για τη διευκόλυνση της καθημερινής τους ζωής και το κατά πόσο ικανοποιούνταν οι συναισθηματικές τους ανάγκες. Επίσης, ερωτήθηκαν αν ένιωθαν ότι είχαν τον σεβασμό των γύρω τους, αν είχαν οικογένεια και φίλους στους οποίους θα μπορούσαν να υπολογίζουν σε μια ανάγκη, πόσο ελεύθεροι ένιωθαν να επιλέγουν τις καθημερινές τους δραστηριότητες, να μαθαίνουν καινούργια πράγματα ή « να κάνουν ό,τι κάνει ο καθένας καλύτερα ». Φυσικά, όπως και προηγούμενες, μικρότερης κλίμακας, μελέτες και η παρούσα απέδειξε ότι το ποσοστό ικανοποίησης του καθενός από τη ζωή του αυξάνεται ανάλογα με το προσωπικό και το εθνικό του εισόδημα. Για παράδειγμα, οι Δανοί θεωρούνται πρωταθλητές κόσμου, με ποσοστό 82% να δηλώνει ευχαριστημένο με τη ζωή του και αισιοδοξία για το μέλλον, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για την Ελλάδα είναι 31% και για το… Τόγκο μόλις 1%. « Ενώ όμως είναι αλήθεια ότι αν γίνει κάποιος πλουσιότερος θα είναι γενικά πιο ευχαριστημένος με τη ζωή του, αυτό δεν θα σημάνει και περισσότερο ενθουσιασμό για τη ζωή ή ότι θα την απολαμβάνει και περισσότερο » εξηγεί ο δόκτωρ Ντίνερ.

ΤΟ «ΧΟΝΤΡΟ» ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΜΕΤΡΑΕΙ. ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΣΟ, ΟΣΟ…

– Ο σεβασμός των άλλων. Διότι συνεπάγεται την προσωπική αξιοπρέπεια.

– Η οικογένεια. Ο δρόμος για την ευτυχία περνάει «υποχρεωτικά» από την ομόνοια στους κόλπους της. 4 Οι φίλοι. Είναι δίκτυο ασφαλείας που παρέχει συντροφικότητα και, αν παραστεί ανάγκη, στήριξη. 4 Η δημιουργική εργασία. Γεννά αισθήματα ολοκλήρωσης και ηθικής ανταμοιβής.

– Η αίσθηση ότι ελέγχεις τη ζωή σου. Ανεξαρτησία (ή επιλεγμένες εξαρτήσεις) και αυτοδιαχείριση.

από:tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=340956&dt=02/07/2010#ixzz0sVg9OZIi

Μπορεί το χρήμα να αγοράσει την ευτυχία; Εξαρτάται τι εννοεί κανείς ευτυχία, δείχνει έρευνα που κάλυψε σχεδόν όλο τον κόσμο: Η αύξηση του εισοδήματος αυξάνει μεν την ικανοποίηση από τη ζωή γενικά, συνήθως όμως δεν αυξάνει τα θετικά συναισθήματα ούτε κάνει την καθημερινότητα πιο απολαυστική.

Το συμπέρασμα αυτό προήλθε από έρευνα του Οργανισμού Gallup σε 136.000 ανθρώπους από 136 χώρες σε όλο τον κόσμο, και θεωρητικά τουλάχιστον καλύπτει τους περισσότερους λαούς και πολιτισμούς. Οι ερευνητές θεωρούν μάλιστα ότι πρόκειται «για το πρώτο αντιπροσωπευτικό δείγμα του πλανήτη Γη».

«Το κοινό πάντα αναρωτιέται: Μας κάνει το χρήμα πιο ευτυχισμένους;» αναφέρει ο Εντ Ντάινερ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ίλινοϊ και επικεφαλής της παγκόσμιας μελέτης.

«Η έρευνα αυτή δείχνει ότι η απάντηση εξαρτάται από το πώς ορίζει κανείς την ευτυχία» επισημαίνει. «Αν εξετάσουμε την ικανοποίηση από τη ζωή, το πώς αξιολογεί κανείς τη ζωή του ως σύνολο, βλέπουμε μια αρκετά ισχυρή σχέση σε όλο τον κόσμο ανάμεσα στο εισόδημα και την ευτυχία».

»Από την άλλη πλευρά, είναι πραγματικά σοκαριστικό πόσο μικρή είναι η συσχέτιση όσον αφορά τα θετικά συναισθήματα και το πόσο διασκεδάζει κανείς» εξηγεί ο ερευνητής.

Η ανάλυση έδειξε ότι τα θετικά συναισθήματα αυξάνονται μεν λίγο με την αύξηση του εισοδήματος, εξαρτώνται όμως πολύ περισσότερο από άλλους παράγοντες όπως ο σεβασμός, η αυτονομία, η κοινωνική στήριξη και η ικανοποιητική εργασία.

Ο Δρ Ντάινερ επισημαίνει ότι η μελέτη του είναι η πρώτη που κάνει αυτό το διαχωρισμό ανάμεσα στην ικανοποίηση και τα θετικά συναισθήματα.

Η μελέτη εξέτασε μια πληθώρα παραμέτρων, όπως το εισόδημα, το βιοτικό επίπεδο, την κάλυψη των αναγκών για τροφή και στέγαση, τα υπάρχοντα και την ικανοποίηση των ψυχολογικών αναγκών. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να βαθμολογήσουν τη ζωή τους γενικά από το 0 (η χειρότερη δυνατή ζωή) έως το 10 (η καλύτερη δυνατή) και απάντησαν σε ερωτήσεις για τον οικογενειακό και φιλικό κύκλο, την ελευθερία και την ικανοποίηση από τις καθημερινές δραστηριότητες.

Το συμπέρασμα ότι η ικανοποίηση από τη ζωή τείνει να αυξάνεται με την αύξηση του εισοδήματος βρίσκεται σε συμφωνία με παλαιότερες μελέτες για το θέμα, τονίζει ο Δρ Ντάινερ. Το καινούργιο με τη νέα έρευνα είναι η διάκριση ανάμεσα στην ικανοποίηση και τα θετικά συναισθήματα όπως την όρισαν εκ των προτέρων οι ερευνητές.

Ορισμένες προηγούμενες έρευνες, πάντως, είχαν δείξει ότι το χρήμα παύει να αυξάνει την ευτυχία από τη στιγμή που κανείς ξεπερνά το όριο της φτώχιας.

από:tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=340862&dt=01/07/2010#ixzz0sVgZpEqN

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ρωμ. ΙΒ’ 6-14)

Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Χριστιανός δεν μπορεί να ζει μόνος του, πολύ δε περισσότερο δεν μπορεί να περιμένει ότι απόμονωμένος και αποκομμένος από την Χριστιανική κοινότητα, θα μπορέσει να προοδεύσει και να προκόψει στην πνευματική του ζωή, έστω και αν διαθέτει μεγάλα χαρίσματα. Αυτή ακριβώς την πραγματικότητα θέλει να τονίσει ο Απ. Παύλος, γι’ αυτό και καταγράφει στο ιερό κείμενο με ένα μοναδικό ρυθμό και ουράνιο παλμό, το πώς πρέπει να καταρτίζει ο πιστός τη ζωή του μέσα στη ατμόσφαιρα της στρατευομένης Εκκλησίας.

Οπωσδήποτε ο κάθε Χριστιανός έχει χαρίσματα «κατά την χάριν την δοθείσαν ημίν» , ανάλογα δηλ. με την χάρη του Αγίου Πνεύματος η οποία μας δόθηκε κατά την ώρα του Βαπτίσματος και του Χρίσματος. Και βέβαια τα χαρίσματα είναι πολλά και διάφορα. Προφητεία, διακονία, διδασκαλία, πνευματικά, διοικητικά, και τόσα άλλα χαρίσματα που καταγράφονται στο ιερό κείμενο, αλλά και που τα γνωρίζουμε να υφίστανται στα πρόσωπα των πιστών εντός της Εκκλησίας μας. Αφού λοιπόν η δωρεά και παροχή των χαρισμάτων δεν εξαρτάται από τον καθένα μας, είναι καθαρώς δωρεά του Θεού, γι’ αυτό και ο πιστός άνθρωπος, πρέπει να επαναπαύεται σε όσα έλαβε και να μη ζητά άλλα, ανώτερα όπως ίσως νομίζει χαρίσματα. Αλλά, αρκούμενος σ’ αυτά ας καταβάλει κάθε προσπάθεια για να τα ανακαλύψει κατ’ αρχάς και στη συνέχεια να τα καλλιεργήσει εν ταπεινώσει και συστηματικά, ώστε να τα χρησιμοποιήσει κατά το θέλημα του Θεού. Να τα προσφέρει προς δόξαν του Τριαδικού Θεού, για την ωφέλεια των αδελφών του και βέβαια για το καλό της ψυχής του.

Ο κάθε στίχος της Αποστολικής περικοπής, αποτελεί και ένα πνευματικό διαμάντι που θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι για να αναπτύξει κανείς σε βάθος και πλάτος την όλη τους θεολογική σπουδαιότητα και την Εκκλησιαστική και κοινωνική τους αξία.

Θα σταθούμε όμως στον ένατο στίχο του κειμένου ο οποίος εκφράζει γενική αρχή. Αποτελεί δε θεμέλιο λίθο του όλου Χριστιανικού οικοδομήματος: «Η αγάπη ανυπόκριτος, αποστυγούντες το πονηρόν, κολλώμενοι τω αγαθώ» (Ρωμ. ΙΒ΄ 9). Δηλ. Η αγάπη ας είναι ειλικρινής και ελεύθερη από την υποκρισία. Να αποστρέφεσθε με όλη σας την δύναμη το πονηρό και να είστε προσκολλημένοι στο αγαθό.

Αδελφοί μου, ας το βάλουμε καλά μέσα στο νου μας και κυρίως στην καρδιά μας. Όσα χαρίσματα κι αν διαθέτουμε, αν δε βαλθούμε να καλλιεργήσουμε το επιστέγασμα και ακριβώς ειπείν, την κορωνίδα των αρετών, την αγάπη, την Ευαγγελική Χριστιανική αγάπη, άνευ αντιλογίας ολόκληροι οι κόποι μας πάνε χαμένοι.

Αγάπη λοιπόν Χριστιανική!

Ώστε είναι τόσο εύκολη υπόθεση να κατορθώσει ο πιστός αυτή την κορυφή που ξεπερνά και αυτόν τον ουρανό;

Φίλοι μου, είναι και εύκολο και δύσκολο το κατόρθωμα. Αναλόγως το πώς κανείς τοποθετεί την ύπαρξή του έναντι της αποκαλύψεως που φέρει ο Ιησούς διά του Ευαγγελίου στους ανθρώπους.

Εάν υπάρχει η διάθεση της υπακοής στο πανάγιο και παντοκρατορικό θέλημα του Θεού, εάν ο άνθρωπος που αποδέχεται την πίστη είναι έτοιμος για θυσίες και αγωνίζεται να παραμένει ασυμβίβαστος με το κατεστημένο της πολυκέφαλης αμαρτίας, τότε το πράγμα γίνεται εύκολο. (Εννοείται βέβαια πως θα έχει άμεση επαφή με τους αγωγούς της χάριτος, τα ιερά δηλ. μυστήρια και την αυθεντική Εκκλησιαστική μας ζωή).

Αν εξ’ αντιθέτου ο άνθρωπος έχει νομίσει τον Χριστιανισμό ως μια άνευρη ηθικιστική ζωή των ξερών τύπων, εάν φρονεί ότι η πίστη είναι απλώς μια πρακτική αντιμετώπιση επιμέρους ηθικών διλημμάτων, καταντώντας το Ευαγγελικό μήνυμα μια ξεπεσμένη καζουϊστική αρχή, τότε δεν μπορεί να γίνεται καν λόγος περί της αγάπης και μάλιστα της ανυποκρίτου, όπως επιτάσσει το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου.

Θα ήταν όντως η χειρότερη παραποίηση του Αποστολικού κηρύγματος, αν φανταστούμε την Χριστιανική αγάπη ως ένα πλαδαρό συναίσθημα που οδηγεί τον άνθρωπο σε μια αρρωστημένη πνευματική αυτάρκεια και σε μια απαράδεκτη απομόνωση, εγκαταλείποντας ο πιστός τα προβλήματα της Εκκλησιαστικής κοινότητας. Αντιθέτως, με όλη τους την ψυχική δύναμη, οι οπαδοί του Ιησού, και με όλη τη δύναμη της αποστροφής τους, είναι επιτακτική ανάγκη να αντιτίθενται προς κάθε πονηρό πράγμα. Ταυτοχρόνως δε χρειάζεται να είναι επιμόνως στραμμένοι, κυριολεκτικώς προσκολλημένοι στο αγαθό.

Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις και πάνω σ’ αυτή την αρραγή βάση της γνήσιας και υγιούς αγάπης,μπορούμε στη συνέχεια να κάνουμε σοβαρό λόγο περί «φιλαδελφίας», περί «τιμής» και «ευγενείας» και για όλα αυτά τα πράγματι εξαίρετα χαρίσματα της σπουδής και του ζήλου, της ελπίδας και της προσφοράς στους ανθρώπους της Εκκλησίας και γενικώτερα στον κόσμο.

Μόνο έτσι μπορεί ο πιστός να μη ανταποδίδει κακό, να εκφέρει καλά λόγια και συνάμα να προσεύχεται γι’ αυτούς που τον πληγώνουν, ώστε να τους ελεήσει ο Θεός.

Μόνο μέσα σ’ αυτή την σφαίρα των καλλιεργημένων χαρισμάτων του Πνεύματος και προπαντός της αγάπης, μπορούμε να παραμένουμε ειρηνικοί, διατηρώντας την πνευματική αρχοντιά και ευλογώντας τους διώκοντας ημάς, διότι κυρίως αυτοί έχουν ανάγκη την αγάπη μας.

Αυτός αδελφοί μου είναι ο κατά το δυνατόν τέλειος Χριστιανός, η κορυφή της αρετής και της αγιότητας, ο άνθρωπος της ειλικρινούς αγάπης. Ο φιλόστοργος και φιλάγαθος που είναι πάντοτε πρόθυμος σε κάθε έργο θεάρεστο και ταυτοχρόνως προσεύχεται για τους διώκτες και συκοφάντες του.

Και ας μη λησμονούμε ποτέ: «Οι άνθρωποι αξίζουν την αγάπη μας, όταν αυτοί δεν αξίζουν την αγάπη μας»!

Αμήν.

Άρθρο του: π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

Πηγή:http://konitsa-epirus.blogspot.com/2010/07/blog-post.html

Αφιέρωμα αγάπης και χρέους στον μακαριστό, πνευματικό μου πατέρα, Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό, με αφορμή ενός χρόνου από την εκδημία του.

Θύμισες από μια ανάξια πνευματική του ‘κορούλλα’ 

“Με περιμάζεψε ο γέροντάς μου, όπως συνήθιζε να περιμαζεύει τα ορφανά γατάκια που κατέφευγαν στο κελί του και μ’ άφηνε νοερά να κάθομαι στην ποδιά του, όπως έκανε και μ εκείνα.

Θυμάμαι όταν διάβαζα βιβλία για μεγάλους γεροντάδες κι’ έβλεπα την αληθινή αγάπη που  είχαν με τα πνευματικά τους παιδιά, ποθούσα μ’ όλη μου την καρδιά να βρω κι εγώ «έναν παππούλη που να μ’ αγαπά και να με προστατεύει με την προσευχή του!». Που να φανταστώ ότι αυτήν την ανώριμη, παιδιάστικη προσευχή θ’  άκουγε σύντομα ο καλός Θεός και θα μ’ έσερνε  στο δρόμο του γέροντά μου, Ιωσήφ, μια από τις ελάχιστες φορές που κατέβη στη χώρα μου από  τ’ Άγιο Όρος;

Πού να φανταστώ ότι εκείνο το χαριτωμένο, γαλανόμματο γεροντάκι, που γνώρισα τυχαία πριν δεκατέσσερα χρόνια, θα γινόταν μια για πάντα ο γλυκύτατος και λατρευτός μου πνευματικός πατέρας; Πως μπορούσα να προβλέψω ότι μια μικρή αυθόρμητη υπακοή που του έκανα, στην πρώτη μας κιόλας συνάντηση, θα γινόταν η αφορμή μιας  πνευματικής, ανηφορικής πορείας, γεμάτης από τα δικά μου πισωγυρίσματα, σκουντουφλήματα και πείσματα , κρεμασμένη από το αγιασμένο του ράσο; Πως μπορούσα να φανταστώ πόση δική του αγάπη, φροντίδα και αυτοθυσία θα περιλάμβανε αυτή η πνευματική πατρότητα και πόσο μόχθησε να μορφώσει στο κοσμικό μου μυαλό, το Χριστό μας;

«Μπορώ να σε αγαπώ, παππούλη;» τον ρώτησα σ’ εκείνη τη σύντομη συνάντηση. Και έμεινα κατάπληκτη: « Μα, εγώ ήδη σε αγαπώ, κορούλα μου!» Κι όταν παντρεμένη γυναίκα με μικρό μωρό,  σκίρτησα από αγαλλίαση, σαν το βρέφος στην αγκαλιά της μάνας του,  για την απύθμενη ευεργεσία  του Θεού, άκουσα απ ‘ αυτόν το : «Δώη σοι Κύριος κατά την καρδίαν σου και πάσαν την επιθυμίαν σου πληρώσαι». Κι’ έτσι σφραγίστηκε μια ζεστή,  σχέση παιδιού- πατέρα, που με κάνει να λυγίζω μπροστά το μέγεθος του πνευματικού χρέους  που θα κουβαλώ για το υπόλοιπο της ζωής μου».

Σημειώσεις ημερολογίου μιας  σύντομης συνάντησης μαζί του στην Θεσσαλονίκη το 1998.

Ο παππούλης κράτησε το λόγο του και με φώναξε να πάω στη Θεσσαλονίκη. Πήγα τη Δευτέρα  μέχρι και την Τρίτη 10, Νοεμβρίου. Μιάμιση μέρα χάριτος και ειρήνης. Έγιναν όλα ξαφνικά και γρήγορα σαν το όνειρο…

Τον παππούλη το είδα από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 6 το απόγευμα, που πήγα στο ξενοδοχείο και την άλλη μέρα μέχρι τις 5 το απόγευμα, που θα έφευγα. Με υποδέχτηκε με τόσο αγάπη και καλοσύνη που όλη η κούραση του ταξιδιού εξαφανίστηκε αμέσως.

Μου μιλούσε πολύ για τη ζωή του, για το ξεκίνημά του, για τους πειρασμούς του στα διάφορα μοναστήρια (« Όχι, για να σου περηφανευτώ, αλλά για να σου δείξω ότι τούτα που περνάς εσύ δεν  είναι τίποτε”), για τον παππούλη του( τον μακαριστό γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή), για τη χάρη και την ευλογία που πήραν όλα του τα παιδιά μετά το θάνατό του.

Γ.Ι. « Άνοιξε η διαθήκη του μετά το θάνατό του και ενώ εμείς είμαστε περιφρονημένοι και ευτελείς, ξαφνικά γίναμε γίγαντες».

Μου μίλησε και για τις ζωές διαφόρων πνευματικών του παιδιών, ως παραδείγματα υπομονής και καρτερίας. Τα μάτια του γέμιζαν πολλές φορές δάκρυα, ειδικά όταν μιλούσε με πολλή ταπείνωση για τις ευεργεσίες του Θεού, για την πολλή Του αγάπη « σ εμένα τον πεταμένο, τον ευτελή, το νεκρό πλάσμα, που ήμουν σαν αποβολή».

Με γέμιζε με συμβουλές να κάνω υπομονή, να προσεύχομαι. Δύο φορές προσευχήθηκε, μάλιστα, μπροστά μου στο Θεό, για να με διδάξει τι να Του λέω: «Πανάγαθε Πατέρα μου, ενώ ήξερες ποια ήμουν , δεν με σιχάθηκες και με τράβηξες από το βούρκο και με έβγαλες από μέσα, μη με αφήσεις τώρα να χαθώ, κράτησε με κοντά Σου, δώσε μου τη Χάρη Σου και δίδαξέ με πώς να κάνω το θέλημα Σου».

Δυστυχώς, δεν μπορώ να θυμηθώ όλα όσα έλεγε σ’ αυτές τις τόσο συγκινητικές προσευχές, αλλά επέμενε ότι « όταν τα λες αυτά, τα λες όλα, τίποτε άλλο δεν χρειάζεσαι». Μου τόνιζε πως αν κρατήσω την αυτομεμψία και αν νιώθω ότι είμαι το κατώτερο πλάσμα  και ότι βρίσκομαι στο κατώτερο σημείο, θα σωθώ και δεν θα υπάρχει περίπτωση να πλανηθώ.  Και γέμιζαν συνέχεια τα μάτια του. Το ίδιο και τα δικά μου….

Καθόμουνα στο πάτωμα κοντά στα πόδια του και κάπου, κάπου μου χάιδευε το κεφάλι. Ουράνιες στιγμές… Ποιος μπορεί να τις περιγράψει; Με κρατούσε με την αγάπη του, με κρατούσε με την προσευχή του….

Μου επανέλαβε πολλές φορές ότι :«Όση μεγαλύτερη η πίστη στον πνευματικό πατέρα, τόσο μεγαλύτερη η ανάληψη από το λογαριασμό της προσευχής που καταθέτει ο παππούλης στον ουρανό. Και τόσο μεγαλύτερη και η αίσθηση του παιδιού για την αγάπη του πατέρα του.

Τον πίεζα να μου πει αν όντως έρχεται, όταν εγώ νομίζω ότι έρχεται και με βλέπει, αλλά αρνιόταν από ταπείνωση. «Εγώ κοιμάμαι στο κρεβάτι μου», μου έλεγε. Αλλά και «πάντα δυνατά τω πιστεύωντι». Πράγματι…

Τι να πω για το πόσες φορές πεταγόταν σαν ελατήριο, παρά τα χρονάκια του, να με κεράσει είτε γλυκό, είτε καφέ, είτε τυροπιτάκια…

Αλλά πάντοτε κρατούσε το επίπεδο αρκετά ψηλό πνευματικά, χωρίς να λείπουν και οι πολιτικές συζητήσεις, τα αστειάκια και οι προρρήσεις για το μέλλον. Ότι δηλαδή σε λίγα χρόνια θα γίνει ο μεγάλος Ευρωπαϊκός πόλεμος, κατά τον οποίο θα επέμβει η Ρωσία, γιατί θα κτυπήσουν οι Τούρκοι την Ελλάδα στο Αιγαίο για τα πετρέλαια. Θα σκοτωθούν 230 εκατομμύρια άνθρωποι και ο Ιωάννης, ο οποίος θα κληθεί από άγγελο να αναλάβει την οικουμένη, θα μαζεύει για χρόνια τα κόκαλα των νεκρών για να τα θάψει… .Μετά ,θα γίνει μια αναλαμπή για να ενδυναμωθούν οι χριστιανοί και ύστερα θα έρθει ο Αντίχριστος. Τότε θα αντιδράσει και η φύση και θα σαλευτεί και θα στερέψουν τα ποτάμια και η θάλασσα θα μπαίνει στη στεριά για μίλια και μετά θα τραβιέται . Θα γεμίζει ο τόπος δυσωδία από τους νεκρούς.( Δεν έγινε έτσι με το τσουνάμι στην νοτιοανατολική Ασία, λίγα χρόνια αργότερα, που κόστισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους;) Δεν θα φυσά άνεμος και δεν θα βρέχει. Οι άνθρωποι θα ζητούν να πεθάνουν και δεν θα μπορούν. Όμως, για τους λίγους, τους εκλεκτούς, ο Θεός θα κολοβώσει τις μέρες αυτές.

Λίγη ώρα που έπρεπε να ξεκουραστεί το μεσημέρι, εγώ πήγα στο διπλανό βιβλιοπωλείο και αγόρασα θρησκευτικά βιβλία. Βρήκα μάλιστα « Τα πνευματικά Γυμνάσματα» του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτη.

Γ.Ι. «Αυτό το διάβαζα και εγώ. Και τον « Πνευματικό πόλεμο» γιατί ήταν εύκολη η γλώσσα και έμαθα στην πράξη την αυτομεμψία. Αυτό να κρατήσεις και εσύ και μη φοβάσαι».

Π.Π. «Παππούλη ,έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία και τίποτα δεν θυμάμαι.»

Γ.Ι. «Όχι, μη λες έτσι. Είναι ο σπόρος και όταν θέλει ο Θεός θα καρποφορήσει».

Όταν του έλεγα τις αμαρτίες μου, μου έλεγε να μην τα σκέπτομαι , αλλά μόνο την άπειρη ευσπλαχνία του Θεού.

Γ.Ι. «Εγώ ιλιγγιώ όταν το σκέπτομαι. Ότι ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους, διάλεξε εμάς τους ευτελείς και τους λειψούς για να μας σώσει…»

Πάντοτε έβαζε και τον εαυτό του με τους αμαρτωλούς και μου έλεγε :

Γ.Ι. « Να χαίρεσαι γι αυτά που  περνάς τώρα με την οικογένειά σου, γιατί σημαίνει ότι ο Θεός δέχτηκε τη μετάνοιά σου και σε καθαρίζει εδώ, για να πληρώσεις τον πνευματικό νόμο και να εξοφλήσεις πριν πάς εκεί».

Μου γεννιόταν η επιθυμία, ενώ καθόμουν εκεί, να αγωνιστώ για να τον κάνω περήφανο και να του κάνω υπακοή. Και του το έλεγα.

Γ.Ι. «Δεν θέλω τίποτε εγώ, κόρη μου. Το Θεό να κάνεις να χαίρεται. Σε μένα, τι υπακοή να κάνεις; Είσαι κοινωνικός άνθρωπος. Να υπακούσεις τις εντολές του Θεού και να κάνεις υπομονή στον αγώνα σου. Η προσοχή σου συνεχώς να είναι στραμμένη στο Θεό.. Τίποτε άλλο δεν έχει αξία. Εγώ είμαι έτοιμος να φύγω. Τίποτε δεν με απασχολεί, ούτε με ενδιαφέρει».

Τον ρώτησα τι θα γίνει άμα φύγει.

Γ.Ι. «Γιατί ο Θεός πού είναι, κόρη μου; Εκείνος είναι  το Παν. Εμείς είμαστε μόνο τα βοηθήματά που κρατάτε για να πάτε στον δρόμο που θα σας φέρει σ’ Εκείνον».

Όταν ήρθε η ώρα να φύγω και άρχισα να πονώ και να στεναχωριέμαι, εκείνος μου έλεγε αστεία για να με χαροποιήσει… ‘Γινόταν τοις πάσοι τα πάντα’. Όταν πια τον αποχαιρέτισα, ήρθε και αυτή τη φορά στον ανελκυστήρα να με αποπέμψει. Το πρόσωπό του έλαμπε και πάλι, όπως την προηγούμενη φορά, με ένα απαλό, λευκό φώς, ενώ το φώς του ανελκυστήρα ήταν κιτρινωπό και ο διάδρομος σκοτεινός. Πράγματι τον φώτιζε η Θεία Χάρις και ευδόκησε ο Θεός να το δω και να το θυμηθώ λίγο αργότερα που σκεφτόμουν τον αποχαιρετισμό του με θλίψη.…

Πώς έφυγα, δεν ξέρω. Στο αεροπλάνο ένιωθα κατάνυξη και είχα πολλή διάθεση για προσευχή. Αυτό ήμουν σίγουρη ότι ήταν αποτέλεσμα της δικής του προσευχής. Το βράδυ στο σπίτι κοιμήθηκα ειρηνικά.

Ο πειρασμός με την μελαγχολία ήρθε την επόμενη.

Τι μου έμεινε τελικά από αυτή την ευλογημένη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη; Πολλά.  Η πολλή του αγάπη και η ήρεμη, γαλήνια ατμόσφαιρα. Και οι τόσες διδαχές του…

Όταν επέστρεψα  και τον πήρα τηλέφωνο για να του πω για τη θλίψη μου που έφυγα, μου λέει:

Γ.Ι. «Μα δεν έφυγες. Δεν αισθάνομαι ότι έφυγες!»

Π.Π. «Ναι, αλλά εγώ που νιώθω έτσι;»

Γ.Ι. «Είναι το είδος του σταυρού μας. Εδώ είναι εξορία. Ξεχνάμε και νομίζουμε ότι δεν είναι. Αλλά είναι. Πλανόμαστε δηλαδή. Αυτό που νιώθεις είναι αλλοιώσεις. Έφυγε ο ήλιος και ήρθε το σύννεφο. Δεν είναι τίποτε. Έτσι είναι».

Π.Π. «Μακάρι να ήμουν ακόμα εκεί. Τώρα ήρθα στην κόλασή μου…»

Γ.Ι. «Ο τρόπος είναι να κλαίς. Να πας εκκλησία, όπου νάνε, φτάνει να κλαις! Να κλαίς για να βρεις καρποφορία. Αυτός είναι ο τρόπος της ανόδου.»

Κλείσαμε… Έμεινα ορφανή και πάλι…

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/01/ενθυμήσεις-για-τον-πνευματικό-μου-πατ/

Ματθ. 9, 1-8

Ένα ακόμα θαύμα του Χριστού μάς περιγράφει σήμερα ο ευαγγελιστής Ματθαίος, το οποίο αποτελεί συνέχεια της διήγησης της περασμένης Κυριακής, όπου είχε θεραπεύσει τους δύο δαιμονισμένους στη χώρα των Γαδαρηνών, και οι κάτοικοι της πόλης εκείνης αντί να Τον υποδεχτούν Τον παρεκάλεσαν να φύγει. Μπήκε ο Κύριος πάλι στο πλοίο και επέστρεψε στη Γαλιλαία. Εκεί του έφεραν έναν παράλυτο, κατάκοιτο στο κρεβάτι, και καθώς είδε ο Ιησούς την πίστη των ανθρώπων, λέει στον παράλυτο “έχε θάρρος, παιδί μου, οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρεθεί”. Κάποιοι από τους γραμματείς σκέφτηκαν ότι ο Χριστός βλασφημεί και ο Κύριος, γνωρίζοντας τις σκέψεις τους, ρωτά “γιατί έχετε πονηρούς λογισμούς μέσα σας; τί είναι άραγε ευκολότερο να πει κανείς, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου, ή σήκω και περπάτα; για να δείτε όμως ότι ο υιός του ανθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί στη γη αμαρτίες”, λέει στον παράλυτο: “σήκω, και πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου”. Έτσι κι έγινε: σηκώθηκε ο ασθενής και επέστρεψε στο σπίτι του, ενώ ο κόσμος που είδε το θαύμα κυριευμένος από δέος δόξαζε τον Θεό, που δίνει τόσο μεγάλη εξουσία στους ανθρώπους.

Παρά το σύντομο της σημερινής διήγησης, τα μηνύματα που αντλούμε από αυτή είναι πολλά και πλούσια. Και πρώτα από όλα, αντιπαραβάλλονται η πίστη των απλών ανθρώπων με την αμφισβήτηση των γραμματέων. Όπως πολλές φορές έχουμε δει, σχεδόν σε κάθε θαύμα που έκανε ο Χριστός, απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η πίστη εκείνου που το ζητά. Τόσο ο παράλυτος της σημερινής περικοπής, όσο και οι άνθρωποι που τον μετέφεραν, είχαν πίστη μέσα τους, γι αυτό και ο Κύριος, πριν ακόμα εκφράσουν με λόγια την επιθυμία τους, σπεύδει να παράσχει την ίαση. Αυτή η πίστη, δυστυχώς, συχνά απουσιάζει από τις καρδιές μας, ακόμα και όταν παρακαλούμε στις προσευχές μας τον Θεό να επέμβει στη ζωή μας, να μας βοηθήσει, να κάνει ένα μικρό ή μεγαλύτερο θαύμα. Τα χείλη μας μπορεί να προσεύχονται, η καρδιά μας όμως διατηρεί αμφιβολίες ότι ο Θεός θα μας ακούσει ή ότι θα μας βοηθήσει. Και αυτό, άλλοτε μπορεί να αποτελεί δική μας πνευματική αδυναμία, και άλλοτε έναν από τους μεγαλύτερους πειρασμούς στη ζωή μας, που σκοπό έχει να αποδυναμώσει την προσευχή μας και ουσιαστικά να μας απομονώσει από τον Θεό. Πίστη όμως είναι η βεβαιότητα ότι για τον Θεό τα πάντα είναι δυνατά, ότι στο θέλημά Του τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο, ότι ο Θεός νοιάζεται για τα πλάσματά Του και συντρέχει σε όσους Τον επικαλούνται με ταπείνωση και συντριβή καρδίας. Πίστη είναι η σιγουριά για πράγματα που δεν είναι ορατά με το ανθρώπινο μάτι, όπως η άφεση των αμαρτιών την οποία παρέχει σήμερα ο Κύριος στον παράλυτο.

Ένα άλλο μήνυμα είναι ότι ο Χριστός είναι ο ιατρός όχι μόνο των σωμάτων, αλλά και των ψυχών μας. Θεωρεί τον άνθρωπο στο σύνολό του, και δεν περιορίζεται μόνο στη σωματική ασθένεια, γι αυτό και πρώτα ασχολείται με τη θεραπεία της ψυχής, με την συγχώρεση των αμαρτιών. Για τον Θεό δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία η σωματική μας ακεραιότητα, όσο η πνευματική μας υγεία. Το κάθε θαύμα, ακόμα και όταν πρόκειται για αποκατάσταση μιας σωματικής ασθένειας, στοχεύει στην πνευματική μας προκοπή και τελείωση. Κι εδώ συχνά κάνουμε ένα μεγάλο σφάλμα, όταν παρακαλούμε στις προσευχές μας τον Κύριο να μας βοηθήσει σε πράγματα που έχουν σχέση είτε με την καθημερινότητά μας είτε με την σωματική μας υγεία. Καλά κάνουμε βέβαια και παρακαλούμε τον Θεό για όλα αυτά, όμως πρωτίστως οφείλουμε να ενδιαφερόμαστε και να Τον παρακαλούμε για την ψυχική μας θεραπεία, για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας, για την καλλιέργεια των αρετών. Γι αυτό και σε αρκετές περιπτώσεις που νιώθουμε ότι ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές μας, αυτό οφείλεται στο ότι τα αιτήματά μας είτε δεν απευθύνονται με την δέουσα πίστη, είτε δεν ωφελούν την πνευματική μας υγεία, ειδικά όταν πρόκειται για υλικά αγαθά ή σωματική υγεία.

Τέλος, το τρίτο μήνυμα που αντλούμε από τη σημερινή περικοπή είναι ότι ο Θεός δίνει την εξουσία στους ανθρώπους και της αφέσεως των αμαρτιών, και της σωματικής θαυματουργίας. Βέβαια, ο Χριστός δεν είναι ένας απλός άνθρωπος, είναι ο σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού, και δεν χρειάζεται να Του δοθεί η εξουσία αυτή. Τόσο όμως στην Παλαιά Διαθήκη, όσο και στην ιστορία της Εκκλησίας, αυτή η εξουσία έχει δοθεί στους ανθρώπους: οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Άγιοι, αποτελούν τέτοια παραδείγματα, τα οποία δεν έχουν εκλείψει μέχρι τις μέρες μας. Ο Θεός θαυματουργεί στη ζωή μας, τόσο μέσα από ανθρώπους χαρισματικούς, όσο και μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, κυρίως δε με την Εξομολόγηση και την Θεία Ευχαριστία, που αποτελούν το θεραπευτήριο της ψυχής μας.

Πίστη επομένως στον Θεό, καρδιά χωρίς αμφιβολίες και μέριμνα πρωτίστως για τα πνευματικά αγαθά είναι αυτά που χρειαζόμαστε όλοι μας. Και ακόμη, ζωή Μυστηριακή, όχι ατομική θρησκευτικότητα, αλλά συνδεδεμένη με την Εκκλησία, η οποία αποτελεί το σώμα του Χριστού και προσφέρει στον καθένα μας το διαρκές θαύμα της σωτηρίας.

π. Χερουβείμ Βελέτζας

Πηγή:http://xerouveim.blogspot.com/2010/07/4-7-2010.html#more

Το αύριο κατάντησε ένας εφιάλτης στη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων. Μας απασχολεί το αύριο, μας φοβίζει το μέλλον. Πολλοί άνθρωποι το αντιμετωπίζουν με φόβο και αγωνία. Απασχολεί το αύριο τον πατέρα τη μάνα. Τι να γίνουν τα παιδιά τους; Θα μπορέσουν να τα ζήσουν και να τα μεγαλώσουν; Θα μπορέσουν να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν;

Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο νέος.

Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο γέροντας και η γερόντισσα. Αν αρρωστήσω, αν μείνω μόνος, αν με εγκαταλείψουν τα παιδιά μου;

Αυτό το αν, απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους. Ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται ανασφαλή τον εαυτό του για το αύριο. Ποιος μας εξασφαλίζει το μέλλον, το αύριο;

Την απάντηση μας τη δίνει εκείνος που έκανε το σήμερα και το αύριο. Ο Κύριος είπε: «μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλλώμεθα; Πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί, οίδε ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων».(Ματθ. 6,31)

Η ανησυχία μας για το αύριο οφείλεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό. Το παράδειγμα του Κυρίου είναι πολύ πειστικό. Αυτός που μεριμνά για τα άνθη του αγρού, αυτός που φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού, είναι ποτέ δυνατό να αδιαφορήσει για τα παιδιά του; Έχουμε ξεχάσει, έχουμε λησμονήσει, οι περισσότεροι άνθρωποι, ότι έχουμε πατέρα στον ουρανό. Σε απασχόλησε ποτέ εάν αύριο θα βγει ο ήλιος, εάν θα έχει οξυγόνο για να αναπνεύσεις; Γιατί γνωρίζεις πολύ καλά, ότι αυτός που έβγαλε τον ήλιο χθες και έδωσε το οξυγόνο σήμερα, θα το κάνει και αύριο. Διότι γνωρίζει ότι το έχουμε ανάγκη.

Πού οφείλεται η ανησυχία αυτή για το αύριο; Οφείλεται κατά μέγα μέρος στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό.

Είδες ποτέ το παιδί σου να ανησυχεί για το αύριο; Ποτέ! Γιατί άραγε; Διότι γνωρίζει ότι έχει πατέρα που φροντίζει για αυτό. Γιατί εμείς λησμονούμε ότι έχουμε πατέρα που μεριμνά και φροντίζει για μας; Για μια ματιά στο παρελθόν της ζωής σου. Δεν πέρασες δυσκολίες, δεν βρέθηκες πολλές φορές σε αδιέξοδο και όμως ο Θεός δεν σε εγκατέλειψε, δεν σε άφησε.

Πόσες φορές δεν είδες το χέρι του Θεού να απλώνεται επάνω σου!

Γιατί τώρα ανησυχείς, γιατί αγωνιάς, γιατί χάνεις τον ύπνο σου; Άλλαξε ο Θεός; Λιγόστευσε η δύναμη του; Μη γένοιτο!

Ο Θεός εξακολουθεί να είναι ο πατέρας σου. Σε σκέπτεται, σε αγαπά, σε παρακολουθεί. Το αύριο ανήκει στο Θεό. Στα χέρια Του βρίσκεται η ζωή μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας. Εμπιστεύσου το Θεό. Άφησε τη ζωή σου στα χέρια Του. Μην ανησυχείς για το αύριο, για το μέλλον. Ο Θεός θα σε αναλάβει κάτω από τη σκέπη του.

Βέβαια εμπιστοσύνη στο Θεό δεν σημαίνει μοιρολατρεία., σταύρωμα των χεριών. Ο γεωργός θα σπείρει το χωράφι του, αλλά ο Θεός θα βρέξει για να καρποφορήσει. Εμείς θα σκεφτούμε, θα σχεδιάσουμε. Αλλά ο Θεός θα πραγματοποιήσει. Ο προφήτης λέγει:«Εάν μη Κύριος οικοδομήσει οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες» (Ψαλμός 126,1)

Με αυτό το πνεύμα, με αυτή την πίστη, ο πιστός άνθρωπος εμπιστεύεται το παρόν και το μέλλον στα χέρια του Θεού.

Ορθόδοξα  Μηνύματα «Το αύριο ανήκει στο Θεό»

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από την εκδημία-μετάβαση «από της γης εις τα άνω» του μακαριστού Γέροντα και πνευματικού πατέρα μας. Σε πολλά συναξάρια διαβάζουμε και αυτό· «εάν θέλετε να με καλείτε πατέρα, μιμηθείτε το βίο και τις πράξεις μου». Εάν όμως δεν μπορούμε να τον μιμηθούμε, τουλάχιστον ας θυμηθούμε τους λόγους παρακλήσεως και αγάπης, τις συμβουλές, τους κόπους, τις προσπάθειες, την ανοχή και απέραντη υπομονή του και κυρίως «τα σπλάχνα των οικτιρμών» και την φιλανθρωπία του, το σεβασμό της ελευθερίας και της προσωπικότητας του καθενός μας στο δρόμο  προς την θέωση και τη μεταμόρφωσή μας. Από τα γραπτά και προφορικά κείμενα που μας άφησε καθώς και τα γράμματά του, ξεχωρίσαμε μερικά, ελάχιστα, αλλά χαρακτηριστικά αποσπάσματα που δείχνουν την αρχοντιά και το μεγαλείο της πατρικής του καρδιάς, τα σπλάχνα των οικτιρμών του και το μέγεθος των πατρικών του κόλπων που με περισσή αγάπη όλα τα χωρούσε.

 ΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ. ΛΟΓΟΙ ΑΓΑΠΗΣ ( α΄ μέρος)

 * “Πανάγαθε Δέσποτα, που δεν βδελύχθηκες την πτωχεία μας, αλλά την φόρεσες υποστατικά και κατέβηκες όχι μέχρις εμάς αλλά μέχρις  και αυτού του Άδη για να μας ανασύρεις απ’ εκεί. Μετάδωσε, Πανάγαθε, και σε μας τα ιδιώματα της παναγάπης σου και εξόρισε από μέσα μας, τη μοχθηρή κακία που σφήνωσε μέσα μας ο εχθρός.”

 * Κάθε σταυρός έχει και την ανάστασή του, όπως κάθε χειμώνας την άνοιξη. Αν όμως αυτά είναι προοίμια, πόσα θα είναι τα επερχόμενα;

 * Η διασπασμένη προσωπικότητα του ανθρώπου μεταπτωτικά, δημιουργεί  τις διαιρέσεις και τη διάσταση. Εδώ είναι η φιλοσοφία· να βαστάζεις τις αδυναμίες των άλλων και όχι να τους κρίνεις. Δεν έχει σχέση ποιός είναι και τί πιστεύει· του χρειάζεται ανοχή και μακροθυμία.

 * Οι πειρασμοί δεν νυστάζουν, ούτε κουράζονται! Αν και πάντα είναι ωφέλιμοι, στη φύση τους όμως είναι βαρείς και κοπιαστικοί. Μόνον όταν ανοίξουν τα μάτια της ψυχής με τη φιλοπονία και το ταπεινό φρόνημα, γίνονται κατά κάποιο τρόπο,  υποφερτοί, ακόμα και επιθυμητοί.

 * Αν κάναμε χρήση της αυτομεμψίας ίσως βρίσκαμε ωφέλεια, γιατί τίποτε δεν γίνεται χωρίς Θεό.

 *Καύσωνας, καύσωνας στην οικουμένη, εσωτερικός και εξωτερικός, ηθικός και φυσικός. Ο πανάγαθος Κύριός μας, για να δείξει συνέπεια στις ανθρώπινες διαθέσεις ανάγκασε τα στοιχεία της φύσης να συμμορφωθούν με τις προθέσεις των ανθρώπων.

 * Είναι και το γενικό κακό, η αύξηση των πειρασμών στις δύσκολες μέρες μας, και παντού ακούγονται κραυγές απελπισίας. Ευχόμαστε, αλλά για ποιόν πρώτα και πόσο, από πού και πότε; Ο Θεός ας ελεήσει όλους μας.

 * Πρόσεχε, αγωνίζου, πίστευε και προσεύχου. Δύσκολες μέρες έρχονται και ο Θεός να μας σώσει από την οργή «των ερχομένων να πειράξουν τους κατοικούντας επί της γης».

 * Το μεγάλο τραύμα στο σύγχρονο άνθρωπο είναι τούτο· έχασε τη πίστη του, σαν βάση και αρχή. Και καμιά μορφή θεραπείας δεν τον ωφελεί!

 * Όλα ρυθμίζονται με τη καρτερία και την υπομονή. Το νόημα του σταυρού όσο οι άνθρωποι το ξεχνούν, τόσο αυξάνει και γενικεύεται το κακό, με τις διάφορες πιέσεις που φυσικά και τεχνητά συμβαίνουν. Μακάριος όποιος επαγρυπνεί και προσεύχεται.

 * Για τους πειρασμούς τί θα πούμε; Άραγε για ποιούς, τους παρόντες ή τους ερχόμενους; Οι παρόντες είτε πέρασαν είτε ακόμα δρουν, είναι ηπιότεροι από τους επερχόμενους και επομένως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι μας είναι απαραίτητη ετοιμασία μεγαλύτερη απ’ αυτή που ως τώρα γνωρίζαμε.

 * Βρισκόμαστε στην περίοδο που οι Πατέρες πρόβλεψαν ότι, «θα πειρασθούν οι κατοικούντες στη γη». Όλα τείνουν στο να αγαπήσουμε το Χριστό και να συνειδητοποιήσουμε το νόημα του Σταυρού που ειδικά στις μέρες μας έχει ιδιαίτερο λόγο.

 *Τα ανθρώπινα, όλα, τρέπονται και αλλοιώνονται και μεταποιούνται, και μείς παραμένουμε οι ίδιοι και πολλές φορές μας… φταίνε και τα ρούχα μας.

 * Οι διωγμοί και οι θλίψεις είναι τα σημερινά χαρακτηριστικά στον κόσμο της αδικίας που ζούμε. Αυτά δεν είναι ούτε καν η αρχή των όσων έρχονται εντός ολίγου για την κοινωνική δικαιοσύνη. Γι’ αυτό μην απορείτε γιατί όλα αυτά; Αλλά να τα αντιμετωπίζετε με καρτερία, προσευχή και υπομονή.

 * Πειρασμοί, αρρώστιες, χωρισμοί, περιπέτειες στη ζωή κάθε μέρα. Τ’ ακούς και πικραίνεσαι συνεχώς! Πώς έγινε ο κόσμος χωρίς Θεό! Μία ζούγκλα, ένα ανθρωποσφαγείο! Ο Θεός να μας λυπηθεί.

 * Παρακολουθώ την οργιάζουσα ορμή του κακού που από μέρα σε μέρα κατακτά τα πάντα και ήδη το μυστήριο της ανομίας όχι μόνο εκτελείται αλλά βασίλεψε και αιχμαλώτισε τα πάντα. Πόση προσοχή και θάρρος μας χρειάζεται!

 * Χρειάζεται θάρρος και στροφή προς το Θεό ολόψυχη και επίμονη γιατί, δεν απέχει πολύ ο καιρός, που θα πλανούνται και οι φρόνιμοι και οι συνετοί.

 Α.-Μ.

Από:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/06/30/γέροντας-ιωσήφ-βατοπαιδινός-1921-2009-ο-γέρο/

Στις 30 Ιουνίου η Εκκλησία μας εορτάζει τους Δωδεκα Αποστόλους του Χριστού, την «δωδεκάριθμον φάλαγγα» των πρωταγωνιστών του Πνεύματος, όπως αναφέρει ένας ύμνος της εορτής.

Είναι οι άνθρωποι που τους επέλεξε ο Θεάνθρωπος, για να αποτελέσουν τον πυρήνα της Εκκλησίας και να γίνουν οι συνεχιστές του απολυτρωτικού έργου Του στον κόσμο. Το αποστολικό αξίωμα είναι το πιο τιμητικό αξίωμα στην Εκκλησία. Υπερέχει από κάθε άλλο αξίωμα.

Εφεραν δε εις πέρας την τιμητική αποστολή τους οι Απόστολοι με τη Χάρη και βοήθεια του Παναγίου Πνεύματος, που έλαβαν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.

Δεν είχαν κατά κόσμον προσόντα, στα οποία θα μπορούσαν να βασισθούν και να προχωρήσουν στο έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Ωραία ερωτά ο ιερός Χρυσόστομος• «Τινι γαρ εθάρρουν;». Που μπορούσαν να στηριχθούν και να έχουν θάρρος για το έργο τους; «τη δεινότητι των λόγων;», στη ρητορική τους μήπως ικανότητα; « Αλλά πάντων ήσαν αμαθέστεροι», απαντά ο ίδιος ιερός Πατήρ. Ησαν αγράμματοι ψαράδες. Αλλά μήπως μπορούσαν να βασισθούν, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, «τη περιουσία των χρημάτων;», στον πλούτο τους; « Αλλ ουδέ ράβδον, ουδέ υποδήματα είχον», ήσαν δηλαδή πάμπτωχοι υλικά. « Αλλά τη περιφανεία του γένους;», επιμένει να ερωτά ο Αγιος. Μηπως κατήγοντο από κάποιο ξακουστό γένος και αυτό τους έδινε «αέρα» και θάρρος; « Αλλ ευτελείς ήσαν και εξ ευτελών», απαντά. Ησαν άνθρωποι άσημοι του απλού λαού, παιδιά φτωχών γονέων με τίποτε το εντυπωσιακό κατά κόσμον (ΕΠΕ 12, 370).

Και όμως αυτοί οι άσημοι, οι αγράμματοι και φτωχοί, με τη χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ανέτρεψαν το κατεστημένο των αιώνων, φώτισαν τη σκοτισμένη ανθρωπότητα, άνοιξαν την μετά Χριστόν εποχή στην Ιστορία του κόσμου, εξευγένισαν με το κήρυγμα του Ευαγγελίου τα ήθη και εξαγίασαν με τη Χαρη των Μυστηρίων της Εκκλησίας τους ανθρώπους.

Η προσφορά των Αγίων Αποστόλων στην Ιστορία του πολιτισμού είναι θεμελιώδης. Εθεσαν τα ισχυρά και αδιάσειστα θεμέλια, για να μπορεί να ζει ο κόσμος μας. Και αν σήμερα παραπαίει ο κόσμος, είναι γιατί δεν θέλει να στηρίζεται στα ακλόνητα εκείνα θεμέλια, τα οποία έθεσαν βαθιά στη γη μας οι Αγιοπνευματοκίνητοι εκείνοι άνθρωποι, οι οποίοι κήρυξαν στην τότε γνωστή οικουμένη το Ευαγγέλιο.

Υπέγραψαν δε το κήρυγμά τους με το αίμα τους, με την ζωη τους. Συμφωνα με τον «Συναξαριστή» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου οι άγιοι Απόστολοι περάτωσαν την αποστολή τους ως εξής•

Οι πρωτοκορυφαίοι Πετρος και Παύλος μαρτύρησαν στη Ρωμη, ο πρώτος με σταυρικό θάνατο, με την κεφαλή του προς τη γη, και ο δεύτερος με αποκεφαλισμό.

Ο άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος μαρτύρησε στην Πατρα, σε σταυρό με σχήμα Χ.

Ο άγιος Ιακωβος, ο αδελφός του αγίου Ιωάννου, θανατώθηκε, πρώτος από όλους τους Αποστόλους, από τον Ηρώδη τον Αγρίππα με αποκεφαλισμό στα Ιεροσόλυμα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής εξορίσθηκε στην Πατμο και τελικά πέθανε στην Εφεσο.

Ο άγιος Φιλιππος σταυρώθηκε στην Ιεράπολη της Συρίας.

Ο άγιος Θωμάς τρυπήθηκε με ακόντια και λόγχες στη χώρα των Ινδών και παρέδωσε εκεί την ψυχή του.

Ο άγιος Βαρθολομαίος σταυρώθηκε στην Ουρβανούπολη της Ινδίας.

Ο άγιος Ματθαίος μαρτύρησε δια λιθοβολισμού και πυρός στην Ιεράπολη της Συρίας.

Ο άγιος Ιακωβος ο του Αλφαίου περάτωσε το αποστολικό έργο του κρεμασμένος σ ένα σταυρό.

Ο άγιος Σιμων ο Ζηλωτής και Κανανίτης παρέδωσε το πνεύμα του καρφωμένος σ ένα σταυρό στη Μαυριτανία της Αφρικής.

Ο άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος θανατώθηκε με τόξα στη Μεσοποταμία κρεμασμένος σ ένα δέντρο.

Τελος, ο άγιος Ματθίας, που πήρε τη θέση του προδότη Ιούδα, παρέδωσε την ψυχή του με φρικτά βασανιστήρια στην Αιθιοπία.

Αυτοί ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, τα εκλεκτά δοχεία της Χαριτος του Αγίου Πνεύματος, οι Φωτοδότες που με το κήρυγμα και τη ζωη τους έδωσαν υψηλό, ουσιαστικό νόημα στη ζωη των ανθρώπων. Οι αληθινά πνευματικοί άνθρωποι, που εμπνέουν και σήμερα όσους θέλουν να ζουν μια ζωη αληθινά πνευματική.

Από το Περιοδικό: (Η Δράσις μας), τεύχος Ιουνίου 2009.

από:orp.gr/?p=1089

Οι Άγιοι Απόστολοι και η αποστολή τους

Η σημαντικότερη κλήση και αποστολή στην ιστορία της ανθρωπότητας  έγινε στη λίμνη της Γαλιλαίας. Όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς “προσεφώνησε τους μαθητάς αυτού, και εκλεξάμενος απ΄ αυτών δώδεκα, ούς και αποστόλους ωνόμασε…”(Λουκ. 6, 13). Η αποστολή τους τώρα, δεν ήταν η αλιεία ψαριών, αλλά ανθρώπων. Το κάλεσμα “δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων ” ήταν αρκετό ώστε “ευθέως “(Ματθ. 4, 20),(Μαρκ. 1, 18) να αφήσουν τα δίκτυα, το πλοίο, τον πατέρα τους και να ακολουθήσουν το Διδάσκαλό τους .

Έτσι, η Γαλιλαία, αποτέλεσε το μεγαλύτερο σχολείο της ουράνιας διδασκαλίας. Οι δώδεκα Μαθητές επρόκειτο να γίνουν μετά τη μαθητεία τους Απόστολοι σε όλο τον κόσμο για να κηρύξουν την παγκόσμια σωτηρία. Έγιναν οι συνεχιστές του λυτρωτικού έργου. Όπως χαρακτηριστικά μάς βεβαιώνει Κύριος ημών Ιησούς Χριστός “καθώς απέσταλκέ με ο πατήρ, καγώ πέμπω υμάς”. Έτσι, με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, η διάνοία τους φωτίστηκε, αναδείχθηκαν πάνσοφοι και σαγήνευσαν την οικουμένη.

Στην Καινή Διαθήκη, τα ονόματα των δώδεκα Αποστόλων, αναγράφονται σε τέσσερις καταλόγους: Ματθ. 10, 1-4 , Μαρκ, 3 ,13-19, Λουκ.6 ,12-16 , Πραξ. 1 ,13.   Όλοι τους, ήταν άνθρωποι άσημοι και απλοϊκοί, που όμως επιβεβαιώνουν τη ρήση του Αποστόλου Παύλου “τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός, ίνα καταισχύνη τα ισχυρά” (Α΄ Κορ. 1,  27) . Και πράγματι, όπως οι δώδεκα Πατριάρχες, οι υιοί του Ιακώβ, αποτέλεσαν το λαό του Ισραήλ, έτσι και οι δώδεκα Απόστολοι, με το Ευαγγελικό κήρυγμα, γέννησαν τα αναρίθμητα τέκνα της Εκκλησίας. Όπως δώδεκα ήταν οι πηγές των υδάτων που πότισαν τον Ισραηλιτικό λαό στην έρημο, έτσι και οι Απόστολοι πότισαν τον κόσμο με τα “ζωήρρυτα νάματα της θείας διδασκαλίας”. Όπως οι δώδεκα βόες κρατούσαν τη χάλκινη θάλασσα στο ναό του Σολωμόντος , έτσι και οι Απόστολοι, ως νοητοί βόες με το άροτρο του Σταυρού, γεώργησαν την Εκκλησία και θυσιάστηκαν στο βωμό του μαρτυρίου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, στην Αποκάλυψη, είδε δώδεκα άστρα (Αποκ. 12,  1) να στέφουν την κεφαλή της γυναίκας -Εκκλησίας, αλλά και δώδεκα πολύτιμους λίθους με γραμμένα τα ονόματα των Αποστόλων (Αποκ. 21, 14) και πάνω σε αυτούς να είναι θεμελιωμένο το τείχος της Άνω Ιερουσαλήμ . 

Παρά τις διώξεις, τις κακουχίες, τις θλίψεις, οι Απόστολοι δε λύγισαν, γιατί πάντοτε θυμούνταν τα λόγια του Διδασκάλου τους “ύβρεσι πάντες υμάς πλυνούσι, φυλακαίς εμβάλλοντες και δεσμούντες πικρώς τοις άρχουσι παραδώσουσιν, αλλ΄ορφανούς υμάς ουκ εάσω” (Ρωμανού του Μελωδού, των Αγίων Αποστόλων) και έτσι, χάριτι Θεού, καταξιώθηκαν το στέφανο του μαρτυρίου.

Οι Πρωτοκορυφαίοι των Αποστόλων, Πέτρος και Παύλος, ξεπέρασαν τις ανθρώπινες δυνάμεις τους, διαδίδοντας το λόγο του Ευαγγελίου σε όλη την Οικουμένη. Η Εκκλησία τελεί τη μνήμη τους στις 29 Ιουνίου, γιατί, όπως αναφέρουν οι Άγιοι Ιουστίνος και Ειρηναίος, μαρτύρησαν ακριβώς την ίδια ημέρα, με ένα χρόνο διαφορά, στη Ρώμη. Ο μεν Πέτρος σταυρώθηκε χιαστί με το κεφάλι προς τη γη, ο δε Παύλος αποκεφαλίστηκε .

Ο αδελφός του Πέτρου, ο πρωτόκλητος Απόστολος Ανδρέας, κήρυξε το Ευαγγέλιο σε όλα τα παραθαλάσσια μέρη του Ευξείνου Πόντου, της Βιθυνίας και της Αρμενίας. Περνώντας από τη Βυζαντίδα, έφτασε στην Πάτρα, όπου σταυρώθηκε από τον Αιγεάτη.

Ο Ιάκωβος, γιος του Ζεβεδαίου, κήρυξε σε όλη την Ιουδαία και εξαιτίας της παρρησίας του θανατώθηκε “διά μαχαίρας”  από τον Ηρώδη Αγρίππα.

Ο Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής, αδελφός του Ιακώβου, κήρυξε στην Ασία και εξορίστηκε στην Πάτμο από το Δομιτιανό. Είναι ο μόνος Απόστολος, ο οποίος μετέστη εν ειρήνη και πλήρης ημερών στην Έφεσο. Η Εκκλησία μας τιμά την μετάστασή του στις 26 Σεπτεμβρίου.

Ο Φίλιππος από τη Βησθαιδά της Γαλιλαίας, κήρυξε στην Ασία και στην Ιεράπολη, μαζί με την αδελφή του Μαριάμνη και το Βαρθολομαίο. Στην Ιεράπολη σταυρώθηκε.

Ο Θωμάς ο Δίδυμος, πήγε στους Πάρθους, Μήδους, Πέρσες και Ινδούς. Στην Ινδία  μαρτύρησε, αφού τον κτύπησαν με ακόντιο .

Ο Βαρθολομαίος, κήρυξε στους Ινδούς και σταυρώθηκε στην Ουρβανούπολη.

Ο γιος του Αλφαίου, ο  Ματθαίος, ο τελώνης και Ευαγγελιστής, πήγε στην Ιεράπολη της Συρίας, όπου μαρτύρησε διά λιθοβολισμού. Ο δε αδελφός του Ιάκωβος, σταυρώθηκε, γιατί έλεγξε τους απαίδευτους λαούς.

Ο Σίμων ο Ζηλωτής, ή Κανανίτης, ή όπως ονομάζεται στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο Ναθαναήλ, κήρυξε στη Μαυριτανία και στην Αφρική, όπου υπέστη σταυρικό μαρτύριο.

Ο Θαδδαίος, έφτασε μέχρι τη Μεσοποταμία, ενώ στην πόλη Αραράτ “κρεμασθείς και τοξευθείς” από τους απίστους ετελειώθη.

Ο Ματθίας, ο οποίος εκλέχθηκε Απόστολος, μετά την ανάληψη του Ιησού Χριστού, προκειμένου να συμπληρωθεί ο κύκλος των δώδεκα Μαθητών, κήρυξε στην Αιθιοπία, όπου και μαρτύρησε.

Βέβαια, η ευθύνη της  ιεραποστολής, δεν περιορίζεται μόνο στην χορεία των δώδεκα Αποστόλων, αλλά καλούνται προς τούτο και οι Εβδομήκοντα κρυφοί Μαθητές, οι οποίοι αντιστοιχούν με τους εβδομήντα πρεσβυτέρους του Μωυσή και είχαν τυπολογική σχέση προς τα εβδομήντα έθνη της Οικουμένης.

Τέλος, αξιοσημείωτη είναι η διαχρονικότητα της πρόσκλησης που δέχθηκε,  μετά την Πεντηκοστή, και  ο Απόστολος Παύλος. Άλλωστε, η Εκκλησία μας, τελεί τη μνήμη του, μαζί με τον Απόστολο Πέτρο, προκειμένου να διαφανεί ότι ο φωτισμός δεν περιορίζεται στο χρόνο και στο χώρο. Ο Πέτρος και ο Παύλος, αντίστοιχα, αντιπροσωπεύουν όλες τις ανθρώπινες κατηγορίες: έγγαμους και άγαμους, αμόρφωτους και μορφωμένους, Ιουδαίους και εθνικούς, μαθητές και μαχητές τού Χριστού, γι΄ αυτό και θεωρούνται Πρωτοκορυφαίοι, Πρωτόθρονοι των Αποστόλων και της Οικουμένης διδάσκαλοι. Η κλήση αυτή απευθύνεται και στους ανθρώπους τής σύγχρονης εποχής, προτρέποντάς τους, να γίνουν απόστολοι της εποχής τους, πάντοτε με την ενέργεια και το φωτισμό τού Αγίου Πνεύματος.

Δίκαια, λοιπόν, η Εκκλησία μας, τιμά τους Αγίους Αποστόλους, και ξεχωριστά την ημέρα της κοιμήσεώς τους, αλλά και όλους μαζί, γιατί όλοι έγιναν τα “θεόπνευστα στόματα τού Θεανθρώπου Λόγου, οι θεόκλητοι συνεργοί της θείας οικονομίας, οι πνευματέμφοροι κήρυκες της παγκοσμίου σωτηρίας και οι ασάλευτοι στύλοι της Εκκλησίας”. 

Εκκλησία Κύπρου- Δέσποινα Ιωάννου – Βασιλείου, Πρεσβυτέρα,  Εκπαιδευτικός

Από:http://aktines.blogspot.com/2010/06/blog-post_9699.html

Ποιά λόγια άξια να βρει κανείς για να εγκωμιάσει τους Πρωτόθρονους των Αποστόλων;

Μητροπολίτου Προικοννήσου, Ιωσήφ.

Ο Ιούνιος σημαδεύεται πάντοτε από την πανέορτη μνήμη των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, που τιμάται από την Εκκλησία μας στις 29 του, μετά μάλιστα από νηστεία προς τιμήν των Πρωτοκορυφαίων.

Η 29η Ιουνίου δεν είναι, βεβαίως, η ημέρα, κατά την οποία μαρτύρησαν οι δύο στύλοι της Εκκλησίας, αλλά η ημέρα, κατά την οποία, το έτος 258, ο Πάπας Σίξτος ο Β’ μετακόμισε τα πανίερα λείψανά τους στην Κατακόμβη του Αγίου Σεβαστιανού της Ρώμης. Έκτοτε η ημέρα αυτή, ως ημέρα κοινής τιμής και για τους δύο Αποστόλους, επισκίασε την ημέρα του μαρτυρίου του καθενός, κι έτσι, από χρόνους αρχαίους ήδη, η Εκκλησία τιμά τον Πέτρο και τον Παύλο μαζί. Κι όχι μόνο με κοινή ημέρα γιορτής, μα και με περίοδο νηστείας κοινή και για τους δύο.

Η νηστεία μάλιστα αυτή, ας σημειώσουμε παρενθετικά, κατά την οποία καταλύουμε και ψάρι τα Σαββατοκύριακα -κατά την αυστηρότερη παράδοση- ή όλες τις ημέρες της εβδομάδας εκτός από Τετάρτη και Παρασκευή -κατά την επιεικέστερη, αρχίζει τη Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων και λήγει την 28η Ιουνίου. Έτσι, όμως, εάν το Πάσχα συμπέσει την 3η Μαΐου ή αργότερα, νηστεία των Αγίων Αποστόλων δεν γίνεται. Μάλιστα στην Κρήτη υπολογίζουν τη διάρκεια της λέγοντας: «Όσες ‘πομένουν τ’ Απριλίου [ήμερες, δηλαδή, μετά από το Πάσχα] και τρεις από το Μάη». Τους τιμά και με εικόνες που τους εικονίζουν και τους δύο μαζί, είτε αγκαλιασμένους σε αδελφικό ασπασμό Χριστού, είτε να κρατούν στα χέρια τους συμβολικά την Εκκλησία στο σχήμα ενός βυζαντινού ναΐσκου, τονίζοντας έτσι την ενότητα της Πίστεως και την ενότητα της Εκκλησίας, η οποία αποτελέστηκε κυρίως από δύο διαφορετικά στοιχεία: τον παλαιό Ισραήλ (τους Εβραίους), προς τον οποίο και κατά κύριο λόγο στράφηκε το ιεραποστολικό έργο του Πέτρου, και τα Έθνη (τους ειδωλολάτρες), που υπήρξαν αντίστοιχα το κατεξοχήν αντικείμενο της ιεραποστολής του Παύλου. Επίσης, με Ναούς κοινούς και για τους δυο, και με ύμνους κοινούς, όπως αυτούς του Εσπερινού της γιορτής τους.

Ποιά λόγια άξια να βρει κανείς για να εγκωμιάσει τους Πρωτόθρονους των Αποστόλων; Τί σχέδια και τί πλουμίδια του λόγου να επιστρατεύσει; Τί είδους άνθη ποιητικά να δρέψει και να τους τ’ αφιερώσει; Τί μπορεί να σταθεί άξιο για έναν Πέτρο, που ομολογώντας ότι ο Κύριος μας είναι «ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος» φανέρωσε την πέτρα την ασάλευτη, που πάνω της είναι θεμελιωμένη και βασίζεται η Πίστη η αληθινή των σωζόμενων, κι έγινε έτσι και ο ίδιος ταυτόχρονα η πρώτη πέτρα του πνευματικού οικοδομήματος της Εκκλησίας; Τί μπορεί να σταθεί άξιο για να υμνήσει «τα κατά πόλιν δεσμά και τας θλίψεις» ενός Παύλου, «τους κόπους, τους μόχθους, τας αγρυπνίας… τους ραβδισμούς, τους λιθασμούς, την περίοδον,  τον βυθόν, τα ναυάγια» που υπέμεινε «ίνα κόσμον κερδίση εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω» του, όπως η μούσα του Αγίου Ανδρέα, Αρχιεπισκόπου Κρήτης, διερωτάται;

Πώς να υμνήσεις το «Στόμα των Αποστόλων», που «επήρε την φωνήν αυτού και απεφθέγξατο» (Πράξ. 2: 14) μπροστά στο πλήθος την ημέρα της Πεντηκοστής, και όσοι άκουσαν αυτό το πρώτο άγιο κήρυγμα του το θεόφθογγο, «κατενύγησαν τη καρδία» και βαπτίσθηκαν «και προσετέθησαν τη ήμερα εκείνη ψυχαί ώσει τρισχίλιαι» στην Εκκλησία; (Πράξ. 2: 41). Πώς να υμνήσεις τον θεόκλητο «Διδάσκαλο των Εκκλησιών», που «τοις πάσι γέγονε τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώση»; (Α’ Κορ. 9: 22).

Τί να θυμηθείς πρώτο από τον Πέτρο και να το εγκωμιάσεις; Τον ενθουσιασμό; Την ταπείνωση; Τα σωτήρια και λυτρωτικά πικρά δάκρυα της μετανοίας μετά το τρίτο εκείνο «ουκ οίδα τον άνθρωπον»; Την τέλεια μετά ταύτα αφοσίωση στον Θεάνθρωπο και την τριπλή ομολογία της αγάπης προς Αυτόν, για την οποία και άκουσε από το στόμα Του το «βόσκε τα αρνία μου» και «ποίμαινε τα πρόβατα μου»; Τη θεόσοφη διδασκαλία του τη θησαυρισμένη στις δύο Καθολικές Επιστολές του, ή το πανάγιο μαρτύριο του υπέρ του Χριστού στην «Αιωνία Πόλη», όπου πότισε με το άλικο αποστολικό αίμα του το νεόφυτο δένδρο της Εκκλησίας των Ρωμαίων;

Τί ν’ αναλογισθείς πρώτο από τον Παύλο και να το εξυμνήσεις; Τον ένθεο ζήλο με τον οποίο περιόδευσε κατ’ επανάληψη, με άπειρους κινδύνους, κακουχίες, στερήσεις και προβλήματα, όλη τη Μεσόγειο, ευαγγελιζόμενος στους λαούς της την εν Χριστώ σωτηρία; Την υπομονή του στον «σκόλοπα»(αγκάθι) που του χάρισε ο Θεός για να τον «κολαφίζει»(ταλαιπωρεί) ισοβίως; Την παρρησία του ενώπιον των αρχόντων του κόσμου τούτου; Την ευγένειά του που τον έκανε να σέβεται ακόμα και τον παρανομούντα Αρχιερέα των Ιουδαίων; Το βάθος το απύθμενο της ταπεινοφροσύνης του, εξαιτίας της οποίας, καθώς αναθυμάται τον καιρό που ήταν πολέμιος της Εκκλησίας, ονομάζει τον εαυτό του «έκτρωμα» και «ελάχιστο των Αποστόλων» και φθάνει να λέει «ουκ ειμί ικανός καλείσθαι Απόστολος, διότι εδίωξα την Έκκλησίαν του Θεού»; Την προσοχή του και το ανύσταχτο ενδιαφέρον του και την πατρική του αγωνία για τον πνευματικό καταρτισμό των πιστών και τη στήριξη των κατά τόπους Εκκλησιών, που μαρτυρούνται τόσο χαρακτηριστικά από το: «τριετίαν νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον» κι από το τρυφερότατο εκείνο: «τεκνία μου, ους πάλιν ωδίνω, άχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν» (Γαλ. 4: 19) μέχρι το τόσο υπεύθυνο: «η επισύστασίς μου η καθ’ ημέραν, η μέριμνα πασών των Εκκλησιών»; (Β’ Κορ. 21: 28). Την τέλεια αγάπη του που τον έκανε να λέει το ανεπανάληπτο εκείνο: «Τίς ασθενεί και ουκ ασθενώ; τίς σκανδαλίζεται και ουκ εγώ πυρούμαι;» (Β’ Κορ, 21: 29). Την εργατικότητά του και τη λεπτότητα της ψυχής του, που τον έκαναν, παρά τα μεγάλα βάρη του αποστολικού του έργου, να μετέρχεται και την ταπεινή τέχνη του σκηνοποιού, για να προσπορίζεται εξ ιδίων «τροφάς και σκεπάσματα», χωρίς να επιβαρύνει κανέναν και να μη δίδει βάρος σε κανέναν; Την αφιλαργυρία του, που τον έκανε να λέει με σεμνότητα: «αργυ­ρίου ή χρυσίου ή ιματισμού ουδενός επεθύμησα»; Ποιά του αρετή και ποιό του χάρισμα να φέρεις πρώτο στη θύμησή σου; Σταματάς μόνο στην τελευταία του θυσία, το επιστέγασμα όλων των ατέλειωτων, των ασταμάτητων διά βίου θυσιών του υπέρ του Χριστού, τη θυσία του αίματός του κάτω από το ξίφος του Νέρωνα, και παραιτείσαι από τα άλλα  , ευλαβούμενος το ύψος του θειοτάτου ανδρός!…

Με τέτοια δεδομένα ο λόγος κατά φυσική ακολουθία πρέπει να δοθεί στον άγιο της Εκκλησίας υμνογράφο, που εκφράζει τη φωνή και τη συνείδηση του ιερού Σώματος Της, για να κατακλείσει αυτός τις φτωχές και ανάξιες τούτες γραμμές με το ιδιόμελο του Ν’ ψαλμού του Όρθρου της εορτής:

«Πέτρε κορυφαίε των ενδόξων Αποστόλων, η πέτρα της Πίστεως, και Παύλε θεσπέσιε, των αγίων Εκκλησιών ο ρήτωρ και φωστήρ, τω θείω θρόνω παριστάμενοι, υπέρ ημών πρεσβεύσατε».

 (Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ, «Οσμή ζωής», εκδ. Άθως)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/06/29/ποιά-λόγια-άξια-να-βρει-κανείς-για-να-εγ/

Στους πρωτοκορυφαίους Πέτρο και Παύλο

Εμείς οι σύγχρονοι χριστιανοί, αδελφοί μου, παρασυρμένοι από το πνεύμα και τα ρεύματα της εποχής, έχουμε μιαν έφεση, ωσάν να είμασταν δούλοι και κοσμικοί άνθρωποι, να ηρωοποιούμε και να ειδωλοποιούμε, τους επιφανείς των καιρών, δηλαδή όσους η δημοσιότητα προβάλει ως ήρωες και είδωλα ανθρώπων, ως καθηγιασμένα πρότυπα ζωής, φθαρτούς και πολύ συχνά αμαρτωλούς ανθρώπους. Αποκομένοι από την Παράδοση και την ζωή της μητέρας Εκκλησίας, επιχειρούμε να χορτάσουμε με ξυλοκέρατα, αρεσκόμαστε να στήνουμε εικονικούς ανδριάντες στους σπουδαίους του κόσμου και ψάχνουμε εναγωνίως στάσεις και πρότυπα ζωής εκτός του Ευαγγελίου. Η πρώτη μας αγάπη ψυχράνθηκε. Τώρα είμαστε μιμητές της αμαρτίας και δούλοι σε παιδάρια και γύναια και στους καταδυνάστες του πνεύματος και του σώματος.

Όμως σε πείσμα των καιρών, η Εκκλησία που υπέρκειται καιρών και διαστάσεων, αγιοποιεί και ουσιοποιεί το καθ’ημέραν με τις μνήμες των αγίων της. Αυτών που ξεχώρισαν από τον κόσμο, αυτών που δεν τους ετύφλωνε πάθος κανένα και αγάπη ουδεμία, αλλά μόνο ο βαθύς και μονότροπος έρως της Εκκλησίας και του Νυμφίου Χριστού. Και ανάμεσα στους αγίους, τους φιλτάτους του Χριστού, οι οποίοι πήραν αντίστροφη πορεία απ’αυτόν τον κόσμο, που πορεύεται προς τας πύλας του Άδου, υπήρξαν οι πλέον αγαπητοί του, οι πρωτοκορυφαίοι των Αποστόλων, Πέτρος και Παύλος. Αυτά τα νοητά ύψη και τα τόσο κοντινά στις καρδιές μας, προβάλει η Εκκλησία πρώτον τιμητικώς και κατά χρέος, τον μεν Πέτρο τιμώντας ὡς τῶν ἀποστόλων προεξάρχοντα, τὸν δὲ Παύλο ὡς ὑπὲρ τοὺς ἄλλους κοπιάσαντα, όπως μας λέγει το τροπάρι του Εσπερινού. Και δεύτερον τους ανυψοί και τους προβάλει μέσα στο χάος το πνευματικό του κόσμου, ως αστέρια που δεν πλανώνται και ως στύλους του Χριστού πού δεν σείονται, όχι μόνο πρότυπα ηθικά και αναστήματα αποστολικά, αλλά ως τεθεωμένους και χαριτωμένους ανθρώπους, στους οποίους εντός ζούσε ο Χριστός, ως φίλους και ανθρώπους του Θεού, νηπτικούς και υψιπέτεις και καθηγιασμένους ναούς του αγίου Πνεύματος, που ελέγχουν με την παρουσία τους, όλη την ανοησία και αναξιότητα και ματαιότητα και φθαρτότητα και το θανατερό του κόσμου.

Με ποιά στέμματα λοιπόν λόγων επευφημίας να τους εγκωμιάσουμε, κατά το τροπάριο του εσπερινού; Ο Πέτρος, ο πρώτος και κορυφαίος των δώδεκα. Από την πρώτη εκκλησία ο προεξάρχων, ο μετά τον Κύριο Ιησού πατέρας των αποστόλων και της πρώτης Εκκλησίας. Εκεί όπου ξαπόσταιναν όλοι οι διωγμένοι από την ιουδαϊκή και ειδωλολατρική μανία. Αυτός που αξιώθηκε να παραστεί στην μεταμόρφωση του Χριστού και να νιώσει αμύητος ακόμα, την χαρά και την χάρη της παρουσίας του ακτίστου φωτός, ώστε να γίνει ο ίδιος θαβώριον όρος θεολογίας και φωτεινή λαμπάδα της διδασκαλίας. Ο Σίμων Πέτρος, ο ψαράς που άκουσε από τον Κύριο “και ποιήσω σε αλιέαν ανθρώπων”, που κατέβηκε ως τον απελπιστικό άδη με την φοβερή αυτή άρνηση του Χριστού και υψώθηκε ως τον ουρανό με βαθιά και κατανυκτική μετάνοια. Ηταν αυτός που εκ μέρους των 12 έλαβε την αποστολική χάρη να κρατά τας κλείς της βασιλείας και σε βαθιά γεράματα αξιώθηκε του σταυρικού θανάτου για να ακολουθήσει τον Κύριο Του ακόμα και στον τρόπο μαρτυρίου με πόθο και χαρά μίμησης.

Ο μακάριος Παύλος, αυτός που έφτασε, ακόμα εν ζωή έως τρίτου ουρανού και άκουσε τα άρρητα ρήματα και τις θεϊκές αποκαλύψεις. Αυτός που από λυσσαλέος διώκτης έγινε ένθερμος απόστολος, ζηλωτής απόστολος, αυτός που ξεπέρασε σε ζήλο και σε έργο και αυτούς τους 12. Ποιά Εκκλησία ανά την οικουμένην δεν καυχάται για τον Παύλο, ως ιδρυτή και στύλο της και ποιός τόπος μέσα στην Μεσόγειο δεν έχει να επιδείξει κάποιον τόπο στον οποίο εμαρτύρησε ή διώχτηκε για το Ευαγγέλιο και την αγάπη του Χριστού; Ο Παύλος “το στόμα του Χριστού”, τον οποίο Παύλο οι άγιοι αγάπησαν με αγάπη μανική και οι άθεοι εμίσησαν με μίσος άσβεστο. Η φωτεινή στήλη της αλήθειας πού άλλους τους μαγνητίζει και τους φωτίζει χαρμόσυνα και άλλους εκθαμβωτική και εκτυφλωτική ως Αλήθεια τους απωθεί και τους τυφλώνει και τους τρέπει προς φυγή ή κατηγορία.

Δεν μπορούμε να πούμε κάτι άλλο για τους δύο κορυφαίους των αποστόλων, όχι γιατί θα ήταν ανάξιο ή αταίριαστο, αλλά θα μας έπαιρνε ώρα πολλή να αναφερθούμε στο πνευματικό τους ύψος και στα πνευματικά τους κατορθώματα. Ας κλείσουμε, όπως αρχίσαμε. Ναι. Ας το παραδεχτούμε, χωρίς διάθεση υποκριτικού ελέγχου ή ηθικολογικής διδασκαλίας που λέγεται μόνο για να λέγεται: Η αγάπη μας η πρώτη ψυχράνθηκε. Κάνουμε λάθος επενδύσεις ζωής και ακολουθούμε σημαίες βλασφημίας, πορευόμαστε οπίσω των Βααλείμ, των ειδωλολατρικών θεοτήτων, του κέρδους, της αθεΐας, του φανταστικού, της εύκολης συγκινήσεως, του υπολογισμού, της φανταχτερής αλλά φθαρτής δόξας. Αυτή η ζωή μας σέρνει από την μύτη και δεν έχουμε διάθεση να την κερδήσουμε για τον Χριστό. Για όσους απο μάς χάσαμε τον δρόμο, για οσους ζούμε μέσα στην απελπισία και την άρνηση και την πνοή του θανάτου και της απιστίας, υπάρχουν δύο μεγάλα πρότυπα, δύο μεγάλοι ταπεινοί και εσταυρωμένοι δια Χριστόν υπερήρωες: Ένας που αρνήθηκε τον Χριστό για να ξαναγυρίσει με την μετάνοια ως Κορυφαίος: ο Πέτρος. Και ένας που μέχρι τα μέσα της ζωής του Τον κυνήγησε και τον εδίωξε: ο Παύλος. Ένας πρώην αρνητής και προδότης, ένας πρώην σταυρωτής και διώκτης. Αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας στις δύο αυτές εικόνες, στον πρότερο βίο των αποστόλων; Αν ναι επιστροφή υπάρχει και όχι μόνο επιστροφή και μετάνοια, αλλά και σωτηρία και δόξα και μόρφωση εν ημίν Χριστού του Θεού.

Ας επιστρέψουμε στην αρχαία αγάπη. Οι άγιοι πρωτοκορυφαίοι απόστολοι μας έδειξαν τον δρόμο…

Ιούνιος 2010 -π Παντελεήμων Κ.

Πηγή:inanalipsis.com/archives/3595

     Αξιότιμη κυρία Υπουργέ,

    1. Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων από τής αναλήψεως τής θέσεως σας έχει ζητήσει νά έχει μιά συνάντηση μαζί σας, γιά νά σάς εκθέσει κάποιες θέσεις καί προτάσεις της, σχετικές μέ τή θρησκευτική εκπαίδευση των παιδιων μας. Επειδή δέν έγινε δυνατή μιά συνάντησή μας, πιθανως καί εξαιτίας των γενικοτέρων δυσκολιων, τίς οποίες αντιμετωπίζει η χωρα μας, θά μάς επιτρέψετε σήμερα νά σάς υποβάλουμε μέ τό υπόμνημά μας αυτό, τίς απόψεις μας, αφού άλλωστε καί μετά τήν ψήφιση από τή Βουλή τού Ν. 3848/2010 (ΦΕΚ τ. α’ 71/19-5-2010) γιά τήν «Αναβάθμιση τού ρόλου τού εκπαιδευτικού…κλπ» , ανοίγει ο δρόμος γιά σημαντικές μεταβολές στήν παιδευτική προσπάθεια τής χωρας.

    Θά είμαστε απολύτως σύντομοι καί περιεκτικοί στίς αναφορές μας, ελπίζοντας ότι πάντοτε θά υπάρχει η δυνατότητα τής άμεσης επικοινωνίας μας μαζί σας καί μέ τούς συνεργάτες σας γιά περαιτέρω ανάπτυξη και προβληματισμό.

    2. Θεωρούμε ως βασικές αρχές στήν Εκπαιδευτική διαδικασία τίς οποίες οφείλουμε νά έχουμε πάντοτε κατά νού: – τήν καλλιέργεια τής πνευματικής δύναμης τού νέου καί τήν ενίσχυση των νοητικων καί πνευματικων ικανοτήτων του. -τήν καλλιέργεια τής συνείδησής του καί τήν ανάπτυξη τής ηθικής προσωπικότητάς του. -καί βεβαίως τήν καλλιέργεια καί ανάπτυξη τής σωματικής καί τής βιολογικής του υπόστασης. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες η πορεία τής ελληνικής Εκπαίδευσης φαίνεται νά υπερτονίζει τήν πρωτη απ’ τίς παραπάνω αρχές καί νά υποβαθμίζει τή δεύτερη. Οι λεγόμενες «επιστήμες τού ανθρωπου», δηλαδή τά μαθήματα πού κυρίως (όχι βέβαια αποκλειστικως) καλλιεργούν τόν «έσω άνθρωπο» καί αναπτύσσουν αξίες, τήν κοινωνική ευαισθησία, τήν εθνική, δημοκρατική καί θρησκευτική συνείδηση, ή συρρικνωνονται στό ωρολόγιο πρόγραμμα, ή αποπροσανατολίζονται στό αναλυτικό, ή αποχρωματίζονται, χάνουν τήν ουσία τους καί στοχεύουν σέ ανούσιους στόχους μέ τήν υλοποίηση των αναλυτικων προγραμμάτων, δηλαδή μέ τά διδακτικά βιβλία. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι όλο καί περισσότερο τά σχολεία τής εγκύκλιας μόρφωσης εγκαταλείπουν τή φροντίδα διάπλασης τού νέου ανθρωπου, τού νέου πολίτη, τού νέου Έλληνα, ως πρός τήν πνευματική, τή ψυχική του διάσταση καί ενδιαφέρονται περισσότερο νά οξύνουν τό νού του, σάν λειτουργικό όργανο λαμβανόμενο, χωρίς νά ενδιαφέρονται εξίσου γιά τό αξιολογικό καί ηθικό περιεχόμενό του. Καί φαίνεται τούτο Από τό ότι τά μαθήματα πού αποβλέπουν στό στόχο αυτό εκτείνονται κατά καιρούς καί στό ωρολόγιο πρόγραμμα καί στό αναλυτικό. Μέ τά μαθήματα τούτα προσφέρονται σήμερα στοιχεία λιγότερο χρήσιμα γιά τή ζωή καί πολύ περισσότερο γιά τίς εξετάσεις – υπηρέτηση τούτο στήν διαμορφωθείσα ήδη «ανάγκη» γιά επιστημονικές σπουδές τού συνόλου των φοιτούντων στήν Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Καί ίσως καί στήν «ανάγκη» φροντιστηριακής εκπαίδευσης, ή πιό ευγενικά «προετοιμασίας». Ακριβως όμως αυτό αποδεικνύει ότι ενδιαφερόμαστε νά διαμορφωσουμε πολίτες μέ ικανότητες, πού όμως δέν έχουν περιεχόμενο αξιων καί κοινωνικότητας. Καί βέβαια επίσης κάθε οξυδερκής παρατηρητής (αλλά σήμερα δυστυχως όχι μόνο αυτός) βλέπει ότι η κοινωνία η ελληνική τό πληρωνει τούτο.

    3. Ειδικότερα γιά τό μάθημα των Θρησκευτικων (ΜτΘ), θά σημειωσουμε ότι είναι βέβαια ένα από τά κατ’ εξοχήν ανθρωπαγωγικά. Αντιμετωπίζει όμως: α) τήν απειλή τού περιορισμού του στό ωράριο , β) αλλά καί τήν πραγματοποίηση αυτής τής απειλής (στήν Επαγγελματική Εκπαίδευση καί στό Γενικό Λύκειο), γ) τή δυνατότητα απαλλαγής απ’ αυτό χωρίς αιτιολογία, καί δ) τή δυνατότητα προαιρετικής επιλογής του. Γιά όλα αυτά γίνονται ήδη από δεκαετίες συνεχείς αγωνες. Καί γράφονται πολλά παιδαγωγικά,νομικά, θρησκευτικά καί θεολογικά άρθρα γιά τήν υπεράσπιση τού μαθήματος . Έχουν εκδοθεί καί αποφάσεις σχετικές Ανωτάτων Δικαστηρίων. Παρ’ όλα αυτά, καί παρά τούς περιορισμούς πού δέχτηκε (μέ ιδιαίτερα σημαντική εκείνη τού περιορισμού των 2 ωρων σέ 1, στή Γ’ τάξη τού Γενικού Λυκείου), εμείς επιμένουμε στή 2ωρη εβδομαδιαία διδασκαλία σ’ όλες τίς τάξεις καί σ’ όλους τούς τύπους των σχολείων μας, γιά νά μήν υπάρχει διαφορά στή θρησκευτική Εκπαίδευση μεταξύ των παιδιων, ακόμα καί τής ίδιας κάποτε οικογένειας. ’λλωστε τό ποσοστό τού χρόνου διδασκαλίας τού μαθήματος στό ωρολόγιο πρόγραμμα των ελληνικων σχολείων, πού αφιερωνεται στό μάθημα βρίσκεται κάτω από τό μέσο όρο τού αντίστοιχου ευρωπαϊκού. Συγκεκριμένα η Ελλάδα καταλαμβάνει τή 13η θέση μεταξύ 19 χωρων μέ τό 4,8% τού σχολικού διδακτικού χρόνου νά διατίθεται γιά τή διδασκαλία των θρησκευτικων (Πηγή: «Education and Religion: The Paths of Tolerance», Prospects, Quarterly Review of Comparative Education. Vol. XXXIII, no. 2,p.214, June 2003, IBE, UNESCO).

    Κυρία Υπουργέ,

    4. Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων θά ήθελε νά προτείνει τά παρακάτω συγκεκριμένα μέτρα:

    I. Γενικότερα νά δοθεί ιδιαίτερη σημασία στήν καλλιέργεια τής πνευματικής διάστασης τής προσωπικότητας των μαθητων μας, μέ τήν ιδιαίτερη προσοχή στήν διδασκαλία τωνΑνθρωπιστικων μαθημάτων, γιάΑνάπτυξη τής ηθικής, κοινωνικής, εθνικής, δημοκρατικής καί θρησκευτικής συνείδησής τους.

    II. Ειδικότερα γιά τό μάθημα των Θρησκευτικων καί επειδή είναι εκείνο πού συμβάλλει καθοριστικά, περισσότερο από άλλα μαθήματα, στήν ολοκλήρωση τής προσωπικότητας των μαθητων, θά πρέπει νά αποκλειστούν: α) η προαιρετικότητα τού ΜτΘ καί η τοποθέτησή του μεταξύ των επιλεγομένων (είτε ευθέως, είτε πλαγίως). Όλα τά παιδιά έχουν δικαίωμα στή θρησκευτική διδασκαλία καί καλλιέργεια τής συνείδησής τους, καί κυρίως τό κοινωνικό σύνολο έχει τήν ανάγκη αυτή. β) η δυνατότητα τής ελεύθερης απαλλαγής απ’ τή διδασκαλία του. (Παρακάτω φαίνεται πως θά επιτευχθεί τούτο). ΙΙΙ. Τό μάθημα (ΜτΘ) απευθύνεται σέ όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές. Είναι όμως αποδεκτό ότι δέν είναι ορθό νά υποχρεωνονται νά παρακολουθούν ένα πρόγραμμα θρησκευτικής διδασκαλίας οι μαθητές πού οι οικογένειές τους είναι ετερόδοξοι, αλλόθρησκοι ή άθρησκοι, οι οποίοι μέχρι τωρα ζητούν κανονικήαπαλλαγή. Η απόλυτη υποχρεωτικότητα είναι άλλωστε αντίθετη στίς προβλέψεις των Διεθνων Συμβάσεων (Διεθνής Σύμβαση τής Ρωμης 4-11-1950), τίς αποφάσεις τού Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ( ΕΔΔΑ) καί στούς ισχύοντες νόμους τής Ελληνικής Πολιτείας. Συνεπως εάν κάποιοι γονείς επιθυμούν νά εκπαιδεύσουν τά παιδιά τους μέ βάση τήν ταυτότητα μιάς άλλης θρησκείας ή ομολογίας ή φιλοσοφικήςΑντίληψης, η Πολιτεία οφείλει νά σεβαστεί τήν επιλογή τους. Εξυπακούεται όμως, ότι όσοι ΑπαλλάσσονταιΑπό τό μάθημα των Θρησκευτικων, επικαλούμενοι τίς πεποιθήσεις τους, θά πρέπει νά έχουν σοβαρό καί σπουδαίο λόγο θρησκευτικής συνείδησης. Ο όρος «πεποιθήσεις», σύμφωνα μέ τή νομολογία τού ΕΔΔΑ, δέν είναι συνωνυμος μέ τίς λέξεις «γνωμες» καί «ιδέες». ως πεποιθήσεις ορίζονται οιΑντιλήψεις τούΑτόμου πού συγκεντρωνουν ένα συγκεκριμένο επαρκή βαθμό πειστικότητας, σοβαρότητας, συνοχής καί σπουδαιότητας. ( Γιάννη Κτιστάκη, Θρησκευτική Ελευθερία καί Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων τούΑνθρωπου,Αθήνα 2004, 61). Συνεπως η Πολιτεία οφείλει νά προστατεύει τό δικαίωμα των παιδιων στή μόρφωση, όταν αυτό προσβάλλεται από γονείς πού απαλλάσσουν τά παιδιά τους γιά λόγους άσχετους μέ τίς προϋποθέσεις πού αναφέραμε ( δυσαρέσκεια γιά τή βαθμολογία, διαφωνία μέ κάποιο καθηγητή, ένα μάθημα λιγότερο κλπ.).

    IV. Μέ σκοπό λοιπόν νά αποφευχθούν οι προσχηματικές απαλλαγές καί νά διαμορφωθεί ένα βασικό πλαίσιο θρησκευτικής διδασκαλίας γιά όλους τούς μαθητές τής εγκύκλιας παιδείας (Α/θμιας καί Β/θμιας), προτείνουμε τά εξής:

    α). Νά θεσμοθετηθεί μιά συγκεκριμένη καί αξιόπιστη διαδικασία μέ τήν οποία η διοίκηση (ο υπεύθυνος διευθυντής του σχολείου) νά ελέγχει τή σοβαρότητα των σχετικων δηλωσεων-αιτήμάτων απαλλαγής.

    β). Νά διατηρηθεί τό ΜτΘ ως έχει σήμερα ως Ορθόδοξο Θεολογικό μάθημα διδασκαλίας τής πίστης καί τής παράδοσης τού Ελληνισμού καί τής Ορθοδοξίας (αυτό πού συνήθως λέγεται «ομολογιακό» καί πού περιλαμβάνει καί στοιχεία πολιτισμού, θρησκειολογίας, ηθικής κλπ.), τό οποίο θά είναι υποχρεωτικό μάθημα γιά όλους τούς μαθητές, πού ανήκουν σέ ορθόδοξες οικογένειες καθως καί γιά όσους επιθυμούν (μέ αίτησή τους) νά τό παρακολουθήσουν.

    γ). Όπου συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις, όπως ο κατωτερος απαιτητός αριθμός μαθητων καί προκειμένου νά μήν υπάρχει η έννοια τής απαλλαγής (μέ λιγότερη διδακτική ύλη καί λιγότερους βαθμούς), προτείνουμε τήν εισαγωγή ενός εναλλακτικού μαθήματος πολιτιστικού μέ στοιχεία ιστορίας θρησκειων καί πολιτισμού σέ σύνδεση μέ τό θρησκευτικό φαινόμενο, καθως καί ηθικής, τό οποίο θά διδάσκονται παράλληλα, όσοι δέν παρακολουθούν τό προηγούμενο Ορθόδοξο Θεολογικό μάθημα. (Βλ. IV, ii ) . Τό μάθημα τούτο θά διδάσκεται, θά εξετάζεται καί θά βαθμολογείται κανονικά.

    δ). Όπου υπάρχουν συμπαγείς ομάδες πληθυσμού διαφορετικού θρησκεύματος θά πρέπει νά εξακολουθήσουν νά διδάσκονται τά τής δικής τους θρησκευτικής πίστεως, όπως ακριβως γίνεται στά σχολεία μας μέχρι σήμερα, καί όπως επιβάλλουν κάποτε καί διεθνείς συμφωνίες.

    V. Διδάσκοντες θά πρέπει νά είναι οι θεολόγοι καθηγητές του κλάδου ΠΕ01, αφού οι σπουδές τους στίς Θεολογικές Σχολές τούς καθιστούν ικανούς ( καί σέ ευρύτητα καί σέ βάθος) γιά τό έργο αυτό.

    5. Όσον Αφορά στό Μάθημα των Θρησκευτικων στήν Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση προτείνουμε τά εξής: Θά πρέπει νά εφαρμοστούν τά ίδια ( κατ’αναλογίαν ) προγράμματα όπως στή Β/θμια. Επειδή όμως οι δάσκαλοι τής Α/θμιας δέν διδάχτηκαν στά Παιδαγωγικά Τμήματα των Πανεπιστημίων, ούτε διδάσκονται ακόμη καί σήμερα τό ΜτΘ. ως γνωστικό αντικείμενο καί συνεπως ούτε καί τή διδακτική του, καί ακόμη επειδή ούτε η όποια αυτομάθηση τού αντικειμένου ούτε η καλή προαίρεση των δασκάλων καλύπτουν τίς παιδευτικές απαιτήσεις, γι’ αυτό προτείνουμε: α) Νά περιληφθεί στά αναλυτικά Προγράμματα των Παιδαγωγικων Τμημάτων όλων των Πανεπιστημίων τό ΜτΘ καί η διδακτική του, καί β) Εφ’ όσον δέν καλυφθεί τό παραπάνω αίτημα, προτείνουμε τό διορισμό θεολόγων (κλ. ΠΕ01) στήν Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση γιά νά διδάσκουν αποκλειστικως, ως ειδικό, τό ΜτΘ. γ) αυτονόητο ότι δέν θά παραβλέπεται η διδασκαλία του από κανένα διδάσκοντα.

    6. Κλείνοντας, θά πρέπει να προσθέσουμε δυό σημαντικά στοιχεία:

    α) Η πορεία τού μαθήματος κατά τίς τελευταίες δεκαετίες αποδεικνύει ότι αυτό ανταποκρίνεται στίς παιδευτικές ανάγκες τής ελληνικής κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στό σύνολο των 1.200.000 μαθητων τής Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, μεταξύ των οποίων οι 130.000 είναι αλλοδαποί, οι απαλλαγές από το μάθημα κυμαίνονται κατά τό σχολ. έτος 2008-2009 σέ ποσοστά κάτω τού 1%. Τά στοιχεία αυτά δείχνουν τήν αποδοχή τού μαθήματος, τή συμβολή του στή μείωση των αντιθέσεων καί στήν ειρηνική συνύπαρξη προσωπων μέ διαφορετική καταγωγή καί πίστη.

    β) Όλα τά παιδιά έχουν δικαίωμα στή θρησκευτική διδασκαλία καί καλλιέργεια τής συνείδησής τους, καί τό έχει κυρίως τό κοινωνικό σύνολο. Γιά τό λόγο αυτό, σέ ενδεχόμενη αλλαγή τής δομής τού Λυκείου, μέ τήν καθιέρωση μικρού αριθμού υποχρεωτικων μαθημάτων καί πολλων επιλεγομένων, τό μάθημά μας θά πρέπει νά συγκαταλέγεται στά υποχρεωτικά, όπως άλλωστε συμβαίνει σέ πολλές ευρωπαϊκές χωρες μέ παρόμοια διάρθρωση τής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης .

     Γιά τό Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος

Mάρκος Ορφανός , Ομότ. Kαθηγητης Πανεπιστημίου

Ο Αντιπρόεδρος

Ηλίας Φραγκόπουλος, τ. Προϊστάμενος Γραφείου Δ.Ε.

Ο Γεν. Γραμματέας

Ηλίας Δ. Mπάκος ,Δρ Θεολόγος-Φιλόλογος

Πέτρος και Παύλος

Εορτάζουν οι δύο εκ των αποστόλων. Eορτάζουν οι κορυφαίοι, οι πρωτοκορυφαίοι των αποστόλων. Eορτάζει ο Πέτρος και ο Παύλος.

Πέτρος και Παύλος, δύο δέντρα, καρποφόρα δέντρα, που εφύτευσε εις την Eκκλησίαν του η δεξιά του Yψίστου. Πέτρος και Παύλος, δύο ποτάμια μεγάλα, που ποτίζουν επί αιώνας την Eκκλησίαν του Xριστού. Πέτρος και Παύλος, δύο σάλπιγγες αι οποίαι σαλπίζουν εις τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος το Ευαγγέλιον του Xριστού. Πέτρος και Παύλος, δύο μεγάλοι φωστήρες της Eκκλησίας του Xριστού. Πέτρος και Παύλος, δύο μάχαιραι, δύο ξίφη κραταιά, διά των οποίων κόπτονται οι κεφαλαί των δαιμόνων.

Παύλος απόστολος των εθνών

Πέτρος και Παύλος. Eκ των δύο, εκείνος ο οποίος εργάσθη περισσότερο μεταξύ των εθνών, δηλαδή των λαών που επίστευαν εις την ειδωλολατρίαν, είναι ο Παύλος. Γι’ αυτό και ονομάζεται «απόστολος των εθνών» (βλ. Pωμ. 11,13).

Kαι πάλιν, μεταξύ των εθνών, εκείνο το έθνος εις το οποίον  εργάσθη περισσότερο και εκήρυξε ο απόστολος Παύλος ―δεν το λέγομεν από κάποια υπερηφάνεια, που είναι αμαρτία- δεν το λέγομεν από έναν εθνικό εγωϊσμό, διότι και αυτός είναι αμαρτία, αλλά αυτό είναι γεγονός ιστορικόν ότι―, από όλα τα έθνη, εκείνο το έθνος εις το οποίον εργάσθη περισσότερον ο απόστολος Παύλος είναι η αγαπητή μας πατρίς, η Eλλάς.

Kαι πάλιν, από όλα τα μέρη της αγαπητής μας πατρίδος, εκείνο το μέρος το οποίον ηγάπησε όλως ιδιαιτέρως ο απόστολος Παύλος, και κατ’ επανάληψιν το επεσκέφθη, και προφορικώς και γραπτώς ενουθέτησε και εδίδαξε, είναι η αγαπητή μας Mακεδονία. Δάκρυα στα μάτια του Παύλου ήρχοντο,  συγκινείτο η καρδιά του, όταν άκουε την λέξη Mακεδονία. Φίλιπποι (αρχαία πόλις που τα ερείπιά της ευρίσκονται ολίγον έξωθεν της Kαβάλας), Θεσσαλονίκη, Bέροια, ιδού αι μεγάλαι πόλεις τας οποίας επεσκέφθη και εκήρυξε και έσπειρε τον λόγον του ευαγγελίου ο απόστολος Παύλος.

Mετά την Bέροια κατέβηκε κάτω εις την Aθήνα και ανέβηκε πάνω στον Άρειο Πάγο, πάνω στο βράχο της Aκροπόλεως, εκεί που ήτανε ειδωλολατρία εγκατεστημένη. Eπάνω στα βράχια εκείνα ένα απόγευμα εκήρυξε ο απόστολος των εθνών εις τους προγόνους μας, εις τους Aθηναίους, το κήρυγμα της σωτηρίας. Eίπε· Aθηναίοι, μετανοείτε! Tο άκουσαν οι Aθηναίοι; Tριακόσες χιλιάδες ήταν μέσα στην Aθήνα. Πλούσιοι, φιλόσοφοι, μεγάλοι, μικροί, τριακόσες χιλιάδες. Aπό τις τριακόσες χιλιάδες πόσοι νομίζετε ακούσανε το κήρυγμα του αποστόλου Παύλου; Oύτε δέκα, ουτε δέκα. Eξ αυτών ονομάζουν οι Πράξεις των αποστόλων, κάποιον Διονύσιον Aρεοπαγίτην, κάποια γυναίκα ευγενεστάτην που ελέγετο Δάμαρις, και μερικοί άλλοι από αυτούς άκουσαν το κήρυγμα του ευαγγελίου. Nα διδάσκη ένας απόστολος Παύλος, και από τριακόσες χιλιάδες μόνον ολίγες ψυχές επίστευσαν στο Xριστό!

Kαι ύστερα από την Aθήνα ο Παύλος επήγε στην Kόρινθο, την πιό πλούσια και διεφθαρμένη πόλιν της αρχαίας πατρίδος μας. Kαι εκεί πάλι εκήρυξε το ευαγγέλιο της σωτηρίας. Kαι ύστερα από την Kόρινθον επεσκέφθηκε και άλλας πόλεις της αρχαίας πατρίδος μας. Eφθασε εις την Πρέβεζα, η οποία τότε ονομάζετο Nικόπολις. Eμεινε εκεί ολόκληρο χειμώνα, κι από εκεί επεσκέφθη και άλλας πόλεις. Kαι εκτός των άλλων πόλεων της Mικράς Aσίας τας οποίας επεσκέφθη, επεσκέφθη και την μεγαλόνησον Kρήτην, και την Kύπρον.

Kαι όχι μόνον επεσκέφθη τα μέρη τα ιδικά μας ο απόστολος Παύλος, αλλά έγραψε και επιστολάς. Πόσαι είναι αι επιστολαί του Παύλου; Οι επιστολαί του Παύλου, που κατέχουν το μέγα μέρος της Kαινής Διαθήκης, του Eυαγγελίου, οι επιστολαί του Παύλου είναι δεκατέσσερις (14). Aπό τις 14 επιστολάς, 10 είναι αι επιστολαί που έγραψε εις Έλληνας. Eλληνικαί είναι αι πόλεις. Aπό τις 14 μόνον οι 4 επιστολαί είναι γραμμένες εις τα άλλα έθνη. Oι 10 είναι γραμμένες στούς Xριστιανούς που προήρχοντο, που κατοικούσαν σε αρχαίες ελληνικές πόλεις. Ω, ποία τιμή για το έθνος μας! Aλλά και οποία ευθύνη μεγάλη δια το έθνος μας και για τους Xριστιανούς της πατρίδος μας, οι οποίοι θα έπρεπε όλως ιδιαιτέρως να τιμούν και να γεραίρουν και να εγκωμιάζουν τον απόστολον Παύλον!

Ύψος του Παύλου

Aλλ’ έχει άραγε ανάγκη ο απόστολος Παύλος από τους δικούς μας επαίνους; Δεν έχει ανάγκη από τους δικούς μας επαίνους ο απόστολος Παύλος. Tον έπαινόν του εξαγγέλλει η Eκκλησία διά μέσου των αιώνων. Tον έπαινόν του υμνούν οι πιστοί. Tα εγκώμιά του πλέκει σήμερα η Eκκλησία μας, τα ωραιότατα αυτά τροπάρια και απολυτίκα που ακούσατε απόψε – εάν τα ακούσατε και εάν τα προσέξατε. Kαι, ακόμη περισσότερον από τα κοντάκια και από τα απολυτίκια, τον έπαινον του αποστόλου Παύλου, το εγκώμιο του αποστόλου Παύλου έπλεξε ο μεγαλύτερος ρήτωρ της Eκκλησίας μας, ο βασιλεύς των ρητόρων της Eκκλησίας μας και του άμβωνος, ο αετός του πνεύματος, ο αντάξιος μαθητής του αποστόλου Παύλου, ο Xρυσόστομος. Eγραψε επτά (7) ομιλίες, υπάρχουν  7 ομιλίες του ιερού Xρυσοστόμου, δια των οποίων εγκωμιάζει τον Παύλο τον απόστολο.

Παύλος απόστολος, άνθρωπος του Θεού. Eάν θέλετε να δείτε, μέχρι ποίου σημείου καταπτώσεως και διαφθοράς φτάνει ο άνθρωπος, τότε ανοίξατε τα Eυαγγέλια και διαβάσατε για τον Iούδα τον προδότη. Tί ήτο; Aστέρι του ουρανού. Tί ήτο; Φωτεινόν μετέωρον μέσα εις τον κύκλον των αποστόλων του Xριστού. Tί ήτο; Mαθητής και απόστολος. Πού κατήντησε; Προδότης. Eπρόδωσε τον Xριστό αντί τριάκοντα αργυρίων. «Bλέπε, χρημάτων εραστά», λέγει το τροπόριο, διά την φιλαργυρία κατήνησε δι’ αγχόνης να τερματίση τον βίο του. Eάν θέλης να δεις, μέχρι ποίου σημείου διαφθοράς φτάνει ο άνθρωπος, ρίξε μια ματιά στόν Iούδα τον προδότη, που κρεμάστηκε από τα κλαδιά μιας συκιάς. Kαι αν θέλης να δεις αντιθέτως, μέχρι ποίου σημείου, μέχρι ποίου ύψους, φτάνει ο άνθρωπος, τότε ρίψε μια ματιά εις τον απόστολο Παύλο και να δεις και να θαυμάσης τον απόστολο, σε ποίο ύψος ανεβάζει τον άνθρωπον η Εκκλησία του Xριστού μας.

O απόστολος Παύλος. O ιερός Xρυσόστομος ομιλεί περι αυτού με μεγάλη θερμότητα. Aπό την ώρα που έγινε ο κόσμος μέχρι της εποχής του Xριστού και από της εποχής του Xριστού και μέχρι σήμερον, δεν έζησαν επάνω στη γή, επάνω στόν πλανήτη μας, μόνο κακούργοι και αποφώλια τέρατα. Eπάνω στον πλανήτη μας έζησαν και ευγενείς υπάρξεις, μεγάλα πνεύματα, υψηλές προσωπικότητες, φωτεινές μορφές. Eζησαν επάνω στη γη κακούργοι, αλλά και άγιοι. Kαι όμως, λέγει ο Xρυσόστομος, ότι όλων των αγίων ανώτερος είναι ο Παύλος ο απόστολος.

Eίναι ανώτερος από τον Άβελ. Mικρός είναι ο Άβελ; Tο αρνί αυτό, το αρνί που δεν είχε καμμιά κακία εις την καρδιά του και τον οποίον έσφαξε με το μαχαίρι ο κακούργος ο Kάιν, ο αδελφός του, και έκτοτε η γη αναστενάζει από το αίμα του Άβελ. Eάν ο Άβελ εδιώκετο και εσφάγη από τον Kάιν, ο Παύλος, το αρνίον του Xριστού, εδιώκετο από μυριάδας Kάιν, άπιστους Iουδαίους, οι οποίοι ήθελαν να ρουφήξουν το αίμα του σαν το λύκο που ρουφάει το αίμα του προβάτου. Eίδατε λύκο πως κατασπαράζει το πρόβατο, πως ρουφάει το αίμα του; Eτσι και οι εχθροί του Παύλου ήθελαν να ρουφήξουν το αίμα του. Aνώτερος του Άβελ που προσέφερε τον εαυτό του θυσία στο Θεό. Διότι ο Παύλος όχι μόνο μία ημέρα, αλλά κάθε ημέρα εθυσιάζετο για το Xριστό και έλεγε ότι «καθ’ εκάστην ημέραν αποθνήσκω» (A΄ Kορ. 15,31).

Aνώτερος του Άβελ είναι. Aλλά ανώτερος, λέγει ο Xρυσόστομος, και αυτού ακόμα του Nώε. Tί έκανε ο Nώε; Δίκαιος ήτο και άμεμπτος στην γενεάν της διαφθοράς. O Nώε έφτειαξε κιβωτό, και μέσ’ στην κιβωτό σωθήκανε οκτώ (8) ψυχές, που έγιναν το σπέρμα ενός νέου κόσμου. Aλλά ο απόστολος Παύλος έφτειαξε μιά καινούργια κιβωτό, μιά κιβωτό όχι από σανίδια και από πίσσα, μιά κιβωτό όχι φθαρτή, μιά κιβωτό που εσώθησαν μέσα όχι οκτώ ψυχές αλλά μυριάδες ψυχών. Kαι η κιβωτός που έφτειαξε ο απόστολος Παύλος, που δεν είναι από σανίδια και πίσσα όπως είπα, η κιβωτός του πνεύματος, είναι τα κηρύγματά του, είναι η διδασκαλία του, είναι οι 14 επιστολαί, διά των οποίων μέχρι σήμερον διαπορθμεύονται πρός ουρανόν πλήθος ψυχαί, εν μέσω του κατακλυσμού της πλάνης και της αμαρτίας.

Nαί, ανώτερος του Άβελ, ανώτερος του Nώε· αλλ’ ανώτερος και του Aβραάμ. Tί έκανε ο Aβραάμ; Eγκατέλειψε τα πάντα, για να ακολουθήση το Θεό, εις την γην εις την οποία του έδειξε ο Θεός. Aλλά ανώτερος ήτο του Aβραάμ ο Παύλος ο απόστολος, γιατί εγκατέλειψε τα πάντα, είτε εβραϊκή καταγωγή ελέγετο αυτό, είτε ιουδαϊκή θρησκεία ελέγετο, είτε το αξίωμα φαρισαίου ελέγετο, είτε άγιος ελέγετο, είτε προσφιλείς γονείς ελέγοντο, είτε ό,τι άλλο επίγειο ήτο, όλα αυτά τα εγκατέλειψε ο απόστολος Παύλος και έλεγε· Γιά το Xριστό «τα πάντα εζημιώθην, και ηγούμαι σκύβαλα είναι ίνα Xριστόν κερδήσω» (Φιλιπ. 3,8). Όλα τα πράγματα που εκτιμά ο κόσμος, τα θεωρώ σκουπίδια. Kαι όπως είναι μιά ακροθαλασσιά, όπου το κύμα αποβάλλει ό,τι περιττό κλείνει η θάλασσα, και εκεί έχει ένα τενεκέ σκουπιδιών, έτσι είναι για μένα ο κόσμος όλος της ματαιότητος και της διαφθοράς.

Aνώτερος ακόμα ο απόστολος Παύλος από τον Iώβ. Yπήρξε άλλος ήρωας της υπομονής από τον Iώβ; Πάλεψε με όλα τα στοιχεία της φύσεως ο Iώβ. Kαί όμως από το στόμα του δεν βγήκε κανένας γογγυσμός, καμμία βλασφημία, καμμία λέξι απρεπής εναντίον της θείας πρόνοιας. Kαι εσφράγισε την ζωήν του με τη δοξολογία «Eίη το όνομα του Kυρίου ευλογημένον» «από του νύν και έως του αιώνος» (Iωβ 1,21 και Θ. Λειτ.), το οποίον ακούομεν κάθε Kυριακή εδώ στην εκκλησία, όσοι ερχόμεθα με πίστι στον Θεόν. Aς είναι ευλογημένο το όνομα του Θεού και στη δυστυχία μας και στην ευτυχία μας. Aλλά ανώτερος του Iωβ ανεδείχθη ο απόστολος Παύλος. Όχι ένα μήνα, όχι δύο μήνες όχι τρείς μήνες, είκοσιπέντε ολόκληρα χρόνια υπέφερε. Ποιός μπορεί να μετρήση τα μαρτύριά του· ποιός μπορεί να μετρήση τα δεινά του, τας περιπετείας του, τας νηστείας του, τας αγρυπνίας του, τας αλύσεις του, τους διωγμούς του, τα αίματά του, τας μαστιγώσεις του, τον μαρτυρικόν του θάνατο; Aνώτερος ανεδείχθη ο απόστολος Παύλος.

Aλλά ακόμα ο απόστολος Παύλος ανεδείχθη ανώτερος του Δαυΐδ. Eάν ο Δαυϊδ μετανόησε, πολύ περισσότερο μετανόησε ο απόστολος Παύλος. Eνώ ο Δαυϊδ έφτειαξε τα ωραία του τραγούδια, ωραιότερα τραγούδια έφτειαξε ο απόστολος Παύλος που συγκινεί τον κόσμον ολόκληρον. Aνώτερος του Hσαΐου του προφήτου, ανώτερος του Iερεμίου, ανώτερος του Iωάννου του Προδρόμου, ανώτερος ακόμα των αγγέλων. Nαί, και των αγγέλων ακόμα ανώτερος είναι ο απόστολος Παύλος. Δεν το λέγω εγώ, το λέγει αυτό ο Xρυσόστομος. Kαι είναι ανώτερος των αγγέλων, γιατί ―δεν είναι ψέμα, είναι αλήθεια―, ότι είχε φτερά αγγέλου. Aυτός που δεν είχε φτερά, _ομιλούν γιά αστροναύτας_ μηδέν οι αστροναύται μπροστά στον απόστολο Παύλο. Γιατι οι αστροναύται πετούν μέσ’ στο υλικό κόσμον, ενώ ο Παύλος επέταξε με τα φτερά της πίστεως και της αγάπης ψηλά, πολύ ψηλά, μέχρι τα άστρα του ουρανού, πέραν των γαλαξιών του κόσμου εις τα έσχατα και των εσχατιών της δημιουργίας, μέχρι «τρίτου ουρανού», «και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι» (B΄ Kορ. 12,2,4).

Tαπείνωση του Παύλου

Aυτός είναι ο Παύλος. Mα πως έφτασε σε τοιούτον ύψος ο απόστολος Παύλος; Eφτασε εις τοιούτον ύψος ο απόστολος Παύλος, διότι είχε μίαν αρετήν. Eίχε πολλάς αρετάς, αλλά η κυριωτέρα αρετή του αποστόλου Παύλου, που δεν την έχομεν ημείς, ούτε κουκκούτσι απ’ αυτόν δεν έχουμε. Γιατί μέσα στα σπλάχνα μας και μέσα στο αίμα μας και μέσα στις φλέβες μας, σε κληρικούς και λαϊκούς, υπάρχει το τέρας της ανομίας, το τέρας του εγωϊσμού και υπερηφανείας. Eνώ εκείνος, αν και είχε χαρίσματα, αν και αξιώθη να δεί τον Kύριον, αν και αξιώθη να ανεβεί επάνω στα ουράνια, αν και πέταξε στον ουρανό σ’ όλη τη γη για το κήρυγμα του ευαγγελίου και πήγε παντού, αν και έκανε θαύματα μεγάλα ο απόστολος Παύλος, αν και νεκρούς ανέστησε, εν τούτοις είχε ταπείνωσι, ήταν ταπεινός. Πόσον ταπεινός; Όλα όσα έκανε, δεν τα θεωρούσε ιδικά του, αλλά τα θεωρούσε της χάριτος του Θεού, της δυνάμεως του Θεού. «O Θεός με έσωσε», «ο Xριστός με λύτρωσε», «ο Xριστός με δυνάμωσε» (βλ. A΄ Tιμ. 3,11_ 4,17)· «ευχαριστώ τον Θεόν δια του Iησού Xριστού του Σωτήρος ημών» (βλ. Pωμ. 1,8). Eθεωρούσε του Θεού ό,τι μέγα και υψηλό έκανε. Kαι ιδικόν του εθεωρούσε μόνον τα αμαρτήματά του. Ω τα αμαρτήματα! που εμείς τα κάνουμε και γελούμε. Ω τα αμαρτήματα! που εμείς ποτέ δεν εξομολογούμεθα στον πνευματικό, ω τα αμαρτήματα! που τα πίνουμε σαν νερό, σαν κρύο νερό (βλ. Iωβ 15,16). Διέπραξε και ο Παύλος αμαρτήματα. Hτο διώκτης, ήτο βλάσφημος, ήτο άνθρωπος μακράν του Xριστού. Aλλ’ όταν μετανόησε, δεν περνούσε νύχτα που ο απόστολος Παύλος δεν σηκωνόταν τα μεσάνυχτα και δεν έκλαιγε τα αμαρτήματα του παρελθόντος του. Kαι έλεγε· Eίμαι αμαρτωλός. Δεν το έλεγε γελώντας, όπως το λένε μερικοί στον πνευματικό όταν πηγαίνουν οι αναίσθητοι καί λένε χωρίς συναίσθησι τη λέξι «Eίμαι κ’ εγώ αμαρτωλός». Όχι έτσι, αλλά με ένα βαθύ αίσθημα μετανοίας και συντριβής. Eίμαι αμαρτωλός, έλεγε, είμαι κατώτερος από όλους τους αποστόλους. Kαι προχώρησε, προχωρούσε όλο και περισσότερο. Όπως ένας που κολυμπά, κολυμπά κατ’ αρχήν στα ρηχά και κατόπιν φτάνει στα βαθειά νερά μέχρι τους βαθείς ωκεανούς, έτσι και η ταπείνωσι του Παύλου, λέει ο ιερός Xρυσόστομος, προχώρησε, προχώρησε από τα μικρά εις τα μεγάλα. Στην αρχή έλεγε· Eίμαι αμαρτωλότερος των 12 αποστόλων «Eγώ ειμι ο ελάχιστος των αποστόλων» (A΄ Kορ. 15,9). Mετά έλεγε· Eίμαι αμαρτωλότερος από όλους τους Xριστιανούς, «ελαχιστότερος πάντων των αγίων» (Eφ. 3,8). Mετά, όταν επλησίαζε στο μαρτύριο, όταν ήταν μέσα στο μπουντρούμι και πλησίαζε να τον βγάλουν από τη φυλακή και να κόψουν το κεφάλι του, επί Nέρωνος αντιχρίστου, όταν επλησίαζε το τέλος του, τας παραμονάς της εκδημίας του, στας τελευταίας επιστολάς του έγραψε· Eίμαι ο πιο αμαρτωλός όλου του κόσμου, όλων των ανθρώπων. Kαι έλεγε εκείνο τον μεγάλο λόγο· ότι ο «Xριστός Iησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμι εγώ» (A΄ Tιμ. 1,15). Ω ταπείνωσις του Παύλου, ω μεγαλείο του Παύλου, ω ταπείνωσις, η οποία και πραγματικώς αυτή μόνον είναι «υψοποιός» κατά τους πατέρας.

Aγάπη του Παύλου

Aλλά μαζί με την ταπείνωσιν ο απόστολος Παύλος είχε την αγάπη. Aγάπη φλογερά. Aγάπη όχι πρός συγγενείς και φίλους, γιατί είναι εύκολο αυτό, να αγαπάς τον συγγενή και τον φίλο. Eίχε αγάπη και προς τους Iουδαίους, αγάπη και πρός τους εθνικούς, αγάπη και πρός τους σταυρωτάς του, αγάπη πρός τους διώκτας του προ παντός αγάπη. Όχι αγάπη, αλλά έρωτα, θείον έρωτα, έρωτα Xριστού. Aγαπούσε το Xριστό παραπάνω από όλα τα εγκόσμια πράγματα. Όποιος θέλει να δεί την αγάπη του Παύλου, ας διαβάση. Πάτε απόψε στα σπίτια σας, εκλεκτόν εκκλησίασμα, φοιτηταί και μαθηταί και λαέ της Φλωρίνης, όσοι ευρίσκεσθε εις τον ναόν τούτον, τιμήσατε απόψε τον απόστολον Παύλον. Πάτε στα σπίτια σας, και μή κοιμηθήτε εάν δεν ανοίξετε να διαβάσετε δύο ωραιοτάτας περικοπάς. H μία περικοπή είναι το όγδοο κεφάλαιον της επιστολής προς Pωμαίους. Kαί εκεί θα δείτε τον απόστολο Παύλο να λέγη· Ποιός μπορεί, ποιός μπορεί νά με χωρίση από την αγάπη του Xριστού; Σαν μιά γυναίκα που αγαπάει τον άντρα της και που δεν την χωρίζει τίποτα απ’ αυτόν, ούτε βουνά ούτε λαγκάδια, αλλά και μέχρι τον τάφο είναι κοντά του, έτσι ομιλεί ο απόστολος Παύλος. Ποιός μπορεί, λέει, να με χωρίση από το Xριστό; Tίποτε απολύτως. Ούτε ουρανός, ούτε γη, ούτε άγγελοι, ούτε καταχθόνια, ούτε πύρ, ούτε θάλασσα. Tίποτε απολύτως δε’ μπορεί να με χωρίση από το Xριστό (βλ. Pωμ. 8,35 κ.ε.). Kαι η δευτέρα περικοπή, όποιος θέλει να δεί την αγάπη, τί είναι αυτή η αγάπη, τί θείον πράγμα είναι η αγάπη, ας διαβάση επίσης το δέκατον τρίτον κεφάλαιο της πρώτης πρός Kορινθίους επιστολής και να δεί με ποιόν χρωστήραν· θεϊκόν χρωστήρα ζωγραφίζει ο απόστολος Παύλος τα γνωρίσματα της απεράντου, της εν Xριστώ αγάπης (βλ. A΄ Kορ. κεφ. 13ο).

Tαύτα. Έφτασε, αγαπητοί μου, στα ουράνια με τα φτερά της ταπεινώσεως, έφτασε στα ουράνια με τα μεγάλα φτερά, της αγάπης. Eφτασε ακόμα εκεί και έδρασε, διότι είχε ζήλο. Zήλο σαν τον κυνηγό που τρέχει μέσ’ στα λαγκάδια γιά να κυνηγήση τα ελάφια, σαν τον ψαρά που ρίχνει τα δίχτυα του μέσ’ στη θάλασσα, και δεν ησυχάζει έως ότου να πιάση ψάρια, έτσι, σαν κυνηγός ψυχών, σαν ψαράς μιμητής του μεγάλου Ψαρά, έρριξε τα δίχτυα του. Παντού τα έρριξε· και στην Eφεσο, και στας Kολασσάς, και στους Γαλάτας, και εις τα έθνη και παντού. Eθεωρούσε τον εαυτόν του χρεώστη. Eίχε ζήλο, φωτιά έκαιγε μέσ’ στην ψυχήν του. Kαι έλεγε· «Προτιμώ να κολασθώ, να πάω στην κόλασι, αρκεί μόνο να σωθούν οι άνθρωποι» (βλ. Pωμ. 9,3). «Ο ζήλος του οίκου σου κατέφαγέ με» (Ψαλμ. 68,10), είναι ρητόν το οποίον εφαρμόζει κατ’ εξοχήν στην φλογεράν ψυχήν του αποστόλου Παύλου.

Δεν ήταν αυτός από λάσπη, ήταν από ασήμι. Δεν ήτο αυτός από ασήμι, ήτο από χρυσάφι. Δεν ήτο από χρυσάφι, ήτο από διαμάντι, αδαμάντινος ψυχή. Aν φτειάσουμε μιά ζυγαριά, λέγει ο Xρυσόστομος, και από τη μιά μεριά της ζυγαριάς βάζουμε ό,τι πολυτιμότερο έχει ο κόσμος διαμάντια, χρυσάφια, περιδέραια, εκλεκτά πράγματα, και από την άλλη μεριά βάλουμε την ψυχή του Παύλου, η ζυγαριά θα κλίνη αναντιρρήτως πρός το μέρος που είναι η ψυχή του Παύλου.

Εμείς τιμάμε τον απόστολο Παύλο;

Tοιούτος ο Παύλος. Kαι γεννάται το ερώτημα· ημείς τιμώμεν τον απόστολο Παύλο; Ω Xριστιανοί μου, δεν τον τιμώμεν τον απόστολο Παύλο. Kαι ότι δεν τον τιμώμεν είναι γεγονός. Aπόδειξις – ω απόδειξις! Πρώτη απόδειξις είναι, ότι ναοί εις το όνομα του αποστόλου Παύλου δεν υπάρχουν. Eδώ στη Mακεδονία, που έχει δύο χιλιάδες εκκλησιές, ζήτημα αν υπάρχουν τρείς εκκλησιές εις το όνομα του αποστόλου Παύλου. Γέμισε ο κόσμος από Aγίους Γεώργηδες, από Aγίους Δημήτρηδες, από Aγιες Παρασκευές, από Aγίους Φανουρίους. Δεν τους υποτιμώ, τους αγαπώ, αλλά αν μπορούσε να φτάση η φωνή της αγίας Παρασκευής, αν έφτανε εδώ κάτω στη γη η φωνή του αγίου Δημητρίου, και του αγίου Γεωργίου και του αγίου Φανουρίου και όλων των αγίων, θα έλεγαν· Σας παρακαλούμε· εμάς τα μικρά αστέρια τιμάτε; Tιμήστε το μεγάλο αστέρι του κόσμου. Xτίστε επί τέλους ένα ναό. Tι κατάρα, τί προσβολή μεγάλη! Nα τιμούμε τους μικρούς αγίους, και να περιφρονούμε τον γίγαντα εκείνον, που ύστερα από το Xριστό και ύστερα από την Παναγία δεν υπάρχει άλλος. Δεν υπάρχει άλλος. Mετά το Xριστό και την Παναγία, άλλος από τον Παύλο δεν υπάρχει. Kαί όμως κοιτάξτε την επαρχία μας. Eκατό εκκλησιές έχει, διακόσιες εκκλησίες, ούτε μία στον Aγιο Παύλο. Πάω στις εκκλησίες, που χτίζουν οι χωριάτες καινούργιες εκκλησίες, και τους λέω· ―Πέφτω στα πόδια σας, δώστε μου, δώστε μου τον ναό σας να τον ονομάσω Aπόστολο Παύλο. ―Όχι, θα τον ονομάσουμε Aγία Παρασκευή, όχι θα τον ονομάσουμε Aγιο Γεώργιο· θα μας αλλάξη την πίστι λένε, θα μας αλλάξει… Ω χριστιανοί μου, αγανακτεί η ψυχή μου. Aγία Παρασκευή είναι 15, 20, 30 ναοί. Ποιό χωριό θα έχει την τιμή να ονομάσω τον ναό Aπόστολο Παύλο; Eγώ θα ήθελα μέσ’ στη Θεσσαλονίκη όχι ο Aγιος Δημήτριος, ο Παύλος ο Aπόστολος να είναι ο προστάτης. Στην Iταλία, στη Pώμη, είναι ο Πέτρος, στο Λονδίνο, αν πάτε, η πιό μεγάλη εκκλησία είναι ο Aπόστολος Παύλος. Παύλος ο Aπόστολος, και έπειτα όλοι οι άλλοι άγιοι.

Λοιπόν δεν τιμάται ο Παύλος, αφού στο όνομά του δεν χτίζονται εκκλησιές. Aπόδειξις άλλη. Hμουν στη Bέρροια προ 20 – 30 χρόνια (το 1942-1943) ήμουν στην Bέροια ιεροκήρυκας. Mε αξίωσε ο Θεός τέτοια μέρα να κηρύξω στο βήμα του αποστόλου Παύλου. Ιερά συγκίνησι με κατείχε. Kαι τί έμαθα, τί επληροφορήθηκα; Nαί, στη Bέροια, με 30.000 λαό, ούτε ένα παιδί Παύλος! Δημήτρηδες, Γιάννηδες, Nικόλαοι,…, ό,τι θέλεις. Παύλος όχι. Eίπα τότε ότι, Όσες γυναίκες γεννήσουν τον χρόνον αυτόν αγόρι, να το ονομάσουν Παύλο. Kαι από τότε 10 με 15 παιδάκια υπάρχουν μέσα στην πόλι με το όνομα Παύλος.

Tώρα εδώ, εδώ. Πέστε μου, γιά όνομα του Θεού, πέστε μου εδώ μέσα στη Φλώρινα, υπάρχει ένας από τους ντόπιους από τους Xριστιανούς να έχη το όνομα Παύλος; Δημήτρηδες, Nικόλαοι, Γιώργηδες,…, αλλά Παύλος;

Kάνω έκκλησι στις μανάδες, που θα γεννήσουν αγόρια, να προτιμήσουν τον Παύλο τον απόστολο. Eδώ μέσα που είστε, υπάρχει κανείς Παύλος; Eλα εδώ εσύ. Aυτός ονομάζεται Παύλος, είναι νεοφώτιστος. Γιορτάζεις λοιπόν αύριο, μπράβο. Aυτόν, λοιπόν, τον ονομάσαμε Παύλο.

Eχουμε άλλον Παύλο; Πέτρο; Kαί Πέτρο και Aνδρέα και Mατθαίο δώσαμε. Eτσι λοιπόν σήμερα, αν γεννήσετε σεις οι γυναίκες, όσες από σας αξιωθήτε να φέρετε παιδιά μέσα στόν κόσμο, δώσατε στα παιδιά σας, στα αγοράκια σας το όνομα· και όσοι βαπτίζετε δώσατε στα αγοράκια το όνομα του Παύλου, ώστε το όνομα του Παύλου να κυκλοφορήση πάλι, απ’ άκρον σε άκρον… και από την Kύπρο μέχρι την Kέρκυρα να ακούσωμεν επί τέλους Παύλον.

Λοιπόν, έναν Παύλο έχουμε εδώ, τον νεοφώτιστο. Ξέρετε ποιός λαός τιμάει τον Παύλο; O Pώσικος λαός. Aπόδειξις, ότι βασιλιάδες και πρίγκιπες και τσάροι φέρανε το όνομα του Παύλου.

Οι Pώσοι τιμούν τον Παύλο, εμείς δεν τιμούμε τον Παύλο.

Aπόδειξις· εκκλησιές δεν υπάρχουν με το όνομά του. Aπόδειξις· ποιός ανοίγει τα Eυαγγέλια να διαβάση τον απόστολο Παύλο; Aλλά ας ευχηθούμε στο Θεό, κοντά στις άλλες προσπάθειες που κάνουμε εδώ στην περιφέρεια, -και είναι γνωστές οι προσπάθειες που κάνουμε, εν μέσω πολλών εμποδίων και εν μέσω πολλών προσκομμάτων―, κοντά στις άλλες προσπάθειες, θα παρακαλέσω τον Θεό να με βοηθήση ώστε να χτίσω μιά εκκλησία του Aποστόλου Παύλου. Aφού οι χωρικοί μας, δεν εννοούν να μας δώσουν ένα ναόν να τον ονομάσουμε Aπόστολος Παύλος. Δεν θέλω να τους πιέσω. Πέφτω στα πόδια σας και σας παρακαλώ. Kανένα χωριό δεν μας δίνει το δικαίωμα. Προτιμούν τα ονόματα άλλων αγίων και όχι των μεγάλων, των γιγάντων του πνεύματος. Eίναι και αυτό μιά έλλειψις. Kοντεύει να γεμίση η Eλλάδα από ναούς του αγίου Nεκταρίου. Aγιος ο Nεκτάριος, αλλά τί είναι ο άγιος Nεκτάριος και ο άγιος Nικόλαος και όλοι οι άγιοι μπροστά σ’ αυτόν τον Παύλο τον απόστολο, που ύστερα από το Xριστό και την Παναγία δεν υπάρχει μεγαλύτερος από αυτόν; Eμείς θα ήμεθα είδωλολάτραι, θα ήμεθα μακράν του αληθινού Θεού,θα προσκυνούσαμε πέτρες, αν δεν ερχόταν ο Παύλος να περάση από χωριό σε χωριό και από λαγκάδια σε λαγκάδια και από ποτάμια σε ποτάμια για να κηρύξη το Xριστό.

Tαύτα, αγαπητοί μου, τα ολίγα είχα να πω ο ελάχιστος επίσκοπος πρός ύμνον του αποστόλου Παύλου, του εκλεκτού, του κορυφαίου του Kυρίου μας, δια πρεσβειών του οποίου ας ελεήση και σώση ημάς.

—————–

Σας αναγγέλλω ότι η πόλις μας απόψε φιλοξενεί σαράντα (40) παιδιά, φοιτητάς όλων των σχολών (ιατρικής, νομικής, μαθηματικών). Δεν θρησκεύουν μόνον οι θεολόγοι. Παιδιά εκλεκτά, που ήρθαν εδώ πάνω να δούνε τον πνευματικό τους πατέρα και διδάσκλο, ήρθαν εδώ επάνω παιδιά που κατοικούν μέσα εις την Aθήνα, παιδιά εκλεκτά των διαφόρων επιστημών, τα οποία θα μείνουν απόψε εδώ, θα επισκεφθούν και τα φυλάκια των συνόρων, και αύριο εδώ στην εκκλησία θα βρίσκωνται. Kαι το βράδυ στις 8 η ώρα θα μας παρουσιάσουν μιά καλλιτεχνική εμφάνισι κάτω εις την «Aγάπη». Eλάτε λοιπόν εις την «Aγάπη» στις 8 η ώρα το βράδυ, γιά να ακούσετε να απαγγέλλουν θαυμάσια ποιήματα, μεταξύ των οποίων είναι και Kύπριοι φοιτηταί, οι οποίοι θα υμνήσουν την αγαπητή τους πατρίδα και παραπάνω από την Kύπρο θα υμνήσουν τον απόστολο Παύλο, ο οποίος υπήρξε ο απόστολος της Kύπρου, όπως και ο Bαρνάβας ο απόστολος. Aύριο το πρωΐ θα είσθε εδώ όλοι, όπως είσθε σήμερα. Θα ‘ρθήτε νωρίς. Nά είσθε όλοι, διπλάσιοι από ό,τι είσθε σήμερα, πρός δόξαν και έπαινο του αποστόλου Παύλου, πρεσβείαις του οποίου είθε ο Kύριος να σώση πάντας ημάς.

† επίσκοπος Aυγουστίνος

Ομιλία Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας π. Αυγουστίνου Καντιώτου, εις τον ιερό ναό του Aγίου Παντελεήμονος Φλώρινα 28-6-1969 στον εσπερινό.

(Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης αξιώθηκε να τιμήση τους Αποστόλους. Στο Κλειδί Φλωρίνης ο ιερός ναός είναι αφιερωμένος στους 12 Αποστόλους. Στις Πέτρες Αμυνταίου είναι αφιερωμένος στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Στην πανήγυρη αυτών των ναών ήταν πάντοτε παρών ο επίσκοπος. Με κατάνυξη τελούσε την αρχιερατική θεία λειτουργία και κήρυττε τον θείον λόγο).

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=5199

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

      Στις 30 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων. Βεβαίως υπάρχουν και οι προσωπικές μνήμες τους σε διάφορες ημερομηνίες του έτους, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται σύμπασα η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών, οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου! Εμείς ως συνειδητό εκκλησιαστικό σώμα γνωρίζουμε την ανεκτίμητη προσφορά τους στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο και γι’ αυτό με την ευκαιρία της σεπτής εορτής τους εναποθέτουμε σ’ ατούς τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας.

     Οι ιερές μορφές τους είναι ιστορημένες σε περίοπτες θέσεις στους ναούς μας και η μνεία και αναφοράς τους στις ιερές ακολουθίες είναι συχνές, διότι αυτοί αποτελούν τη σπουδαιότερη αγιολογική χορεία της Εκκλησίας μας. Χάρη στο δικό τους τιτάνιο αγώνα, τις αφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε η Εκκλησία στον κόσμο, μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό για την εν Χριστώ σωτηρία και αλήθεια περιβάλλον. Επισφράγισμα του έργου τους υπήρξε ο εμποτισμός του με το αίμα τους. Στο σύνολό τους έδωσαν και αυτή τη ζωή τους για τον ευαγγελισμό του κόσμου.

       Είναι πάντως γεγονός πως πολλοί χριστιανοί γνωρίζουν ελάχιστα για τα πρόσωπα και το έργο των αγίων Αποστόλων. Η σύντομη αυτή εργασία έχει ως στόχο να κάμει γνωστές τις προσωπικότητες και το έργο τους. Όμως ο συνειδητός χριστιανός δεν είναι παθητικός οπαδός και ουραγός κανενός αρχηγού, αλλά ενεργό κύτταρο του εκκλησιαστικού σώματος με γνώση, γνώμη και δημιουργική πρωτοβουλία στη ζωή της Εκκλησίας. Έτσι τον θέλει η ορθόδοξη παράδοσή μας.

       Η λέξη απόστολος σημαίνει τον απεσταλμένο. Απόστολοι ονομάσθηκαν οι εκλεγμένοι και καλεσμένοι από τον Κύριο μαθητές Του να συνεχίσουν το σωστικό Του έργο, μετά την εις τους ουρανούς Ανάληψή Του. Επίσης, σύμφωνα με την χαρακτηριστική Του προτροπή έγιναν οι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του «έως εσχάτου της γης» ( Πράξ.1,8). 

       Η εκλογή και η κλήση των Αποστόλων, οι οποίοι ως την Πεντηκοστή καλούνταν μαθητές, έγινε αμέσως με την αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου, στη Γαλιλαία. Ευθύς μετά τη Βάπτισή Του κατευθύνθηκε στις όχθες της λίμνης Γενησαρέτ, όπου απευθύνθηκε στους εκεί αλιείς, στους οποίους είπε: «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ.4,20). Αυτοί «ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ.4,21). Άλλοι «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά των μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).

       Οι μαθητές ορίσθηκαν από τον Κύριο σε τρεις κύκλους ήτοι: τον στενό κύκλο των δώδεκα, τον ευρύτερο κύκλο των εβδομήκοντα και τον ευρύτατο κύκλο των πολυπληθών φίλων Του. Μεγαλύτερη σημασία είχε ο κύκλος των δώδεκα. Αυτοί βρισκόταν πλησίον Του και σ’ αυτούς αποκάλυψε τα μυστήρια του Θεού. Αυτοί έλαβαν την ειδική χάρη της ιεροσύνης να επιτελούν τις αγιαστικές και λειτουργικές πράξεις της Εκκλησίας και να τη μεταδίδουν στους διαδόχους τους. Αυτοί είχαν την τιμή να ορισθούν ως οι κατ’ εξοχήν συνεχιστές του έργου Του, διότι μόνο σε αυτούς είπε: «Εγώ εξελεξάμην υμάς, και έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγετε και καρπόν φέρητε, και ο καρπός υμών μένη» (Ιωάν.15,16). Μετά τη Ανάσταση τους κατέστησε επίσημα διαδόχους του έργου Του:  «καθώς απεσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς. Και τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς΄ λάβετε Πνεύμα Άγιον΄ αν τινών αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατήτε,

κεκράτηνται» (Ιωάν.20,21). Επίσης στο όρος της Γαλιλαίας, όπου είχαν συναχθεί οι έντεκα μαθητές, λίγο πριν την Ανάληψη τους είπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντας αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ.28,19-20).   

      Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν επέλεξε τους Αποστόλους Του από την ελίτ της τότε αριστοκρατίας, ή από τις τάξεις των πολιτικά ισχυρών, των οικονομικά δυνατών, ή τους κλειστούς κύκλους της διανόησης, διότι η διαφθορά, η κατάπτωση και η έπαρση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων. Αντίθετα τους επέλεξε από τους άσημους, αδύναμους και αγράμματους ανθρώπους, οι οποίοι βίωναν την δυστυχία και την κακοδαιμονία της πτώσεως και της αμαρτίας καλλίτερα από τους πρώτους και καλλιεργούσαν έντονα στην ψυχή τους την προσδοκία της από το Θεό απολυτρώσεως. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Επειδή γαρ εν τη σοφία του Θεού ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας τον Θεόν…  τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξελέξατο ο Θεός, και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σάρξ ενώπιον του Θεού.» (Α΄Κορ.1,21-29). Η άσημη προέλευση των Αποστόλων είναι από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια ως σήμερα σημείο αναφοράς όλων των πολεμίων του Χριστιανισμού, ως δήθεν θρησκεία των παρακατιανών ανθρώπων. Η σάπια ψευτοδιανόηση θα ήθελε έναν Χριστιανισμό «φιλοσοφικό», ο οποίος θα έδινε έναυσμα για ανώφελες συζητήσεις  στους κλειστούς κύκλους των «πνευματικών ανθρώπων», αποκομμένο από τον αγιαστικό και σωστικό του ρόλο. Επειδή αυτός δεν ταιριάζει στα δικά τους μέτρα, γι’ αυτό απορρίπτεται από αυτούς και πολεμείται λυσσαλέα σε όλες τις εποχές! 

        Το Άγιο Πνεύμα κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής (Πραξ.2^ο κεφ.) μεταμόρφωσε τους άσημους, δειλούς και αγραμμάτους ψαράδες σε σοφούς άνδρες, σε πανίσχυρες προσωπικότητες, σε ολόφωτες υπάρξεις, οι οποίοι καταύγασαν την οικουμένη. Η συγκλονιστική εμπειρία της Αναστάσεως του Κυρίου και η επέλευση της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος έδωσαν σε αυτούς αφάνταστη ορμή. Διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο για να διαλαλήσουν το νέο, ελπιδοφόρο και σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Οι πυρωμένες από θείο ζήλο καρδιές τους και το φλογερό τους κήρυγμα έκαναν τις καρδιές των ανθρώπων να δονούνται από λαχτάρα για λύτρωση. Ο σπόρος του Ευαγγελίου ρίχνονταν από αυτούς τους άοκνους και θείους εργάτες σε κάθε μέρος της οικουμένης και αύξανε θεαματικά.

        Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα της ευαγγελικής αλήθειας. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν, χάρις στο κήρυγμα εκείνων, για πρώτη φορά σε ανθρώπινες αξίες και ακόμα περισσότερο, σε ζωντανές εικόνες του Θεού! Πολλοί ισχυροί κατάλαβαν ότι η εγκόσμια ισχύς τους δεν είχε πραγματική αξία και γι’ αυτό την αποποιήθηκαν. Μια νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια αδελφότητα γεννήθηκε στον κόσμο, η Εκκλησία του Χριστού, ως μια νέα πραγματικότητα αγάπης και συναδελφώσεως των ανθρώπων και των λαών μέσα στον απάνθρωπο κόσμο της αμαρτίας και του κακού, ως μέσον σωτηρίας και απολυτρώσεως από την δουλεία της αμαρτίας και της φθοράς.

        Η ανθρωπότητα και ο σύγχρονος πολιτισμός οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη στους αγίους Αποστόλους. Ό,τι δεν κατόρθωσε η διανόηση και η δύναμη του αρχαίου κόσμου, το κατόρθωσε η χορεία των Μαθητών και Αποστόλων του Χριστού. Όμως ο κόσμος, δυστυχώς, όχι μόνο δεν εκτίμησε την προσφορά τους, αλλά το αντίθετο, έκαμε ό,τι μπορούσε για να ματαιώσει και να γκρεμίσει ό,τι εκείνοι έκτιζαν. Ο απόστολος Παύλος περιέγραψε πολύ παραστατικά τις δυσκολίες της αποστολής τους ως εξής: «ημάς τους αποστόλους εσχάτους απέδειξεν, ως επιθανατίους, ότι θέατρον εγεννήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις, ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς φρόνιμοι εν Χριστώ, ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί ΄υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. Άχρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσί΄ λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν΄ ως περικαθάρματα του κόσμου εγεννήθημεν, πάντων ερίψημα έως άρτι» (Α΄Κορ.4,9-13). Οι μύριες αυτές δυσκολίες, οι κακουχίες, οι κόποι και προπαντός οι απάνθρωποι διωγμοί δεν τους πτόησαν. Το έργο τους καρποφορούσε, διότι το αύξανε το ενοικούν στην Εκκλησία Άγιο Πνεύμα (Ιωάν.15,26).

      Το έργο των αγίων Αποστόλων συνεχίστηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, όπου ίδρυαν τοπικές εκκλησίες, χειροτονούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους. Γράφει ο άγιος Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων, το κατ’ εξοχήν βιβλίο της ιεραποστολής της Εκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ’ εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθετο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23). Αυτή η αδιάκοπη διαδοχή συνεχίζεται ως σήμερα και χαρακτηρίζεται ως αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστεως και γι’ αυτό ονομάζεται η Εκκλησία μας Αποστολική.  Όλοι λοιπόν όσοι εργάζονται στην Εκκλησία του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί συνεχίζουν κατ’ ουσίαν το έργο των αγίων Αποστόλων. Τόσο μεγάλο είναι το έργο που επιτελούν!

        Όλοι εμείς οι πιστοί του Χριστού και προσκυνητές της σεπτής εορτής των Αγίων Αποστόλων, των «Συνεργών του Χριστού» (Β΄Κορ.6,1), έχουμε χρέος να αποδίδουμε σε αυτούς την αρμόζουσα τιμή, διότι η αγία μας Εκκλησία είναι θεμελιωμένη πάνω σε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες. Αυτό το βεβαιώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είδε στην Αποκάλυψη την θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία του Χριστού, θεμελιωμένη επί «θεμελίους δώδεκα και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Αρνίου» (Αποκ.10,21).  

    Παραθέτουμε στη συνέχεια σύντομες βιογραφίες των Αγίων Αποστόλων.

 1. Πέτρος            

       Ο κορυφαίος αυτός Απόστολος του Χριστού ήταν Ιουδαίος και ονομαζόταν Σίμων. Γεννήθηκε στην μικρή και άσημη πόλη τη Βησθαϊδά. Ο Πατέρας του ονομαζόταν Ιωνάς. Έζησε σε αφάνταστη φτώχεια και στερήσεις. Όμως μεγάλωσε σε περιβάλλον ευσέβειας. Οι γονείς του ανήκαν στους λιγοστούς πιστούς ευσεβείς Ιουδαίους της εποχής τους, οι οποίοι περίμεναν εναγώνια τον Μεσσία και την μεσσιανική εποχή κατά την οποία θα τερματίζονταν η κακοδαιμονία της ανθρωπότητας. Αυτή την πίστη και την ευσέβεια μετέδωσαν στα παιδιά τους. Γράμματα έμαθε ελάχιστα, προφανώς γνώριζε μόνο γραφή και ανάγνωση. Αδελφός του υπήρξε ο πρωτόκλητος Ανδρέας.

      Μετά το θάνατο του πατέρα του ο Πέτρος νυμφεύτηκε την κόρη του Αριστοβούλου, ανεψιά του Αποστόλου Βαρνάβα, σε αντίθεση με τον Ανδρέα, ο οποίος δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Έκαμε δύο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη, των οποίων

αγνοούμε τα ονόματα. Αγνοούμε επίσης και το όνομα της συζύγου του. Εγκαταστάθηκε στο σπίτι του πεθερού του στην Καπερναούμ και ασκούσε μαζί με τον αδελφό του Ανδρέα, το επάγγελμα του ψαρά στην παρακείμενη λίμνη της Γενισαρέτ.

     Μετά την σύλληψη του Ιωάννου του Βαπτιστού, ο Κύριος πήγε στα μέρη της Γαλιλαίας, στις περιοχές γύρω από την μαγευτική λίμνη, για να κηρύξει το ευαγγέλιο της σωτηρίας του κόσμου. Εκεί συνάντησε τους περισσότερους από τους μαθητές του, ψαράδες το επάγγελμα, τους οποίους κάλεσε να γίνουν στο εξής «αλιείς ανθρώπων» ( Ματθ.4,20), συνεργοί Του στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.

     Ο ενθουσιώδης και ευσεβής Πέτρος πέταξε τα δίχτυα από τους πρώτους και Τον ακολούθησε πιστά. Λόγω του δυναμικού χαρακτήρα του και της ιδιαίτερης αφοσίωσής του στον Κύριο αξιώθηκε να έχει το προβάδισμα έναντι των άλλων αποστόλων και να ομιλεί συχνά εκ μέρους αυτών. Ομολόγησε πρώτος ότι ο Χριστός είναι «ο Υιός του Θεού του ζώντος» (Ματθ.16:17). Ο Κύριος εξετίμησε αυτή την ομολογία, και τον διαβεβαίωσε πως πάνω σε αυτή την ομολογία πίστεως «οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν» (Ματθ.16,18).

      Ακολούθησε το Χριστό πιστά σε όλη την τριετή δράση Του. Την ώρα της σύλληψής Του αντέδρασε βίαια. Τον ακολούθησε επίσης γεμάτος αγωνία και θλίψη στο ανίερο δικαστήριο του ιουδαϊκού ιερατείου, παρ’ όλο ότι σε μια στιγμή αδυναμίας και φόβου Τον αρνήθηκε, έστω και λεκτικά και γι’ αυτό μετάνιωσε πικρά και έκλεγε σε όλη του τη ζωή (Ματθ.26,75).

      Αξιώθηκε να δει από τους πρώτους το κενό μνημείο και να διαπιστώσει την Ανάσταση του Χριστού. Το συγκλονιστικό αυτό το γεγονός τον μεταμόρφωσε κυριολεκτικά. Το φλογερό του κήρυγμα την ημέρα της Πεντηκοστής έκαμε  να πιστέψουν τρεις χιλιάδες ψυχές, να βαπτιστούν και να ιδρυθεί έτσι η ιστορική επίγεια Εκκλησία του Χριστού. 

     Κατόπιν η ζωή και η δράση του υπήρξε θαυμαστή. Κήρυξε με ζήλο και θάρρος στην Παλαιστίνη και εδραίωσε την Εκκλησία. Άπειρα επίσης θαύματα έκανε για τη δόξα του Χριστού. Για την όλη δράση του διώχτηκε σκληρά από τους ομοφύλους του. Κατόπιν πήγε στη Αντιόχεια και ίδρυσε εκεί την τοπική Εκκλησία, μια από τις σημαντικότερες πρωτοχριστιανικές κοινότητες. Ύστερα περιόδευσε την Γαλατία, την Καππαδοκία, την Βιθυνία, τον Πόντο, την Ελλάδα. Υπάρχουν πληροφορίες ότι έμεινε για πολύ στην Κόρινθο, κηρύττοντας και νουθετώντας.

       Στην ορθόδοξη παράδοσή μας δεν υπάρχουν πληροφορίες για το τέλος του μεγάλου αυτού Αποστόλου. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι γέρος και κατάκοπος βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Αντιόχεια.

       Υπάρχει βέβαια και η παράδοση Ρωμαιοκαθολικών περί μεταβάσεως του Πέτρου στη Ρώμη. Την παράδοση αυτή πολλοί ορθόδοξοι μελετητές την αμφισβητούν, διότι στηρίζεται σε μεταγενέστερα ψευδεπίγραφα κείμενα, τις λεγόμενες «Ψευδοϊσιδώρειες Διατάξεις», τις οποίες εφεύραν οι παπικοί προκειμένου να στηρίξει το παπικό πρωτείο εξουσίας σε ολόκληρη την Εκκλησία. 

       Σύμφωνα με αυτή την παράδοση ο Πέτρος κατέληξε στην πολυάριθμη πρωτεύουσα της απέραντης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την Ρώμη. Ίδρυσε την τοπική εκκλησία και έγινε ο πρώτος επίσκοπός της. Κήρυττε νυχθημερόν στη μεγάλη πόλη και κατόρθωσε να μεταστρέψει πλήθος κατοίκων στον Χριστιανισμό. Την ίδια εποχή βρισκόταν στη Ρώμη και ο διαβόητος Σίμων ο μάγος, γνωστός από τις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. 8:9). Εκεί με τις διάφορες μαγγανείες και τα μαγικά κόλπα προκαλούσε τον θαυμασμό του πλήθους και γι’ αυτό απέκτησε πολλούς οπαδούς. Όμως βρήκε μπροστά του τον αληθινό άνθρωπο του Θεού, τον Απόστολο Πέτρο, ο

οποίος με σειρά θαυμάτων ξεσκέπασε τον απατεώνα μάγο, τον απέδειξε ως συνεργό των δαιμόνων και φανέρωσε την ανίκητη δύναμη του αληθινού Θεού.

      Στα χρόνια εκείνα βασίλευε στη Ρώμη ο παράφρονας Νέρων, ένας από τους πιο μισητούς και αιμοδιψείς δικτάτορες της ιστορίας. Προκειμένου να αποποιηθεί από το προσωπικό του έγκλημα για την πυρπόληση της Ρώμης, το απέδωσε στους Χριστιανούς. Για να γίνει πιστευτός, κήρυξε σκληρό διωγμό κατά της νέας πίστεως. Χιλιάδες Χριστιανοί συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε φρικτά μαρτύρια και στο θάνατο.

        Ο Πέτρος, ένα από τα κορυφαία μέλη της Εκκλησίας που παρεπιδημούσε στη Ρώμη, έγινε ο κυριότερος στόχος των διωκτών. Γι’ αυτό και έκρινε σκόπιμο να φύγει κρυφά από την πόλη και να γλιτώσει. Καθώς βάδιζε βιαστικά την περίφημη Απία οδό είδε μπροστά του τον Κύριο, ο Οποίος τον ρώτησε «Quo Vadis?» δηλαδή «που πηγαίνεις;». Τότε ο ένθερμος Απόστολος κατάλαβε πως η φυγή του αυτή ισοδυναμούσε με νέα άρνηση του Χριστού. Γι’ αυτό με δάκρυα στα μάτια γύρισε πίσω και συνελήφθη και καταδικάστηκε σε σταυρικό θάνατο. Όταν οδηγήθηκε στο μαρτύριο παρακάλεσε τους δημίους του να τον σταυρώσουν ανάποδα, με το κεφάλι προς τα κάτω, διότι όπως είπε δεν θεωρούσε τον εαυτό άξιο να σταυρωθεί σαν τον αγαπημένο Δάσκαλο και Θεό του! Έτσι παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Χριστό, το δε αγιασμένο λείψανό του το περιμάζεψαν οι πιστοί και το έθαψαν σε τόπο έξω από την πόλη. Η σεπτή του μνήμη εορτάζεται στις 29 Ιουνίου, μαζί με τον κορυφαίο απόστολο Παύλο. 

       Ο Απόστολος Πέτρος έγραψε δύο Καθολικές Επιστολές. Αυτές, η μεν πρώτη απευθύνονταν στους Χριστιανούς του Πόντου, της Γαλατίας, της Καππαδοκίας, της Ασίας και της Βιθυνίας, η δε δεύτερη σε όλους τους Χριστιανούς. Μέσα από αυτές προσπαθεί να στηρίξει τους πιστούς στις θλίψεις που υφίστανται εξ’ αιτίας της πίστης   των στον Ιησού Χριστό. 

 2. Ανδρέας

        O Απόστολος Ανδρέας ήταν αδελφός του Σίμωνος Πέτρου, γιοι του Ιωνά. Πιθανότατα ήταν μεγαλύτερος στην ηλικία από τον Πέτρο. Συγκατοικούσε με αυτόν στην Καπερναούμ και συνεργαζόταν ως αλιέας στην λίμνη της Γενησαρέτ (Ματθ.4,18. Μαρκ.1,29). Πρωτύτερα είχε χρηματίσει μαθητής του Ιωάννου του Βαπτιστού. Εκεί κοντά στον Τίμιο Πρόδρομο απέκτησε σπάνια ευσέβεια και το σπουδαιότερο έμαθε για τον ερχόμενο Μεσσία. Φαίνεται ότι ήταν παρών όταν ο Ιωάννης έδειξε με το δάκτυλό του τον Κύριο και είπε: «ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου» (Ιωάν.1,30). Αυτή η φανέρωση του Μεσσία έκαμε προφανώς τον ευσεβή ψαρά να ακολουθήσει πρώτος τον Κύριο, χωρίς κανέναν δισταγμό και γι’ αυτό ονομάστηκε «Πρωτόκλητος» (Ιωάν.1,35-41).

       Το όνομα του Ανδρέα αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη πάντοτε μαζί με του Φιλίππου, ο οποίος καταγόταν, όπως και εκείνος, από την Βηθσαϊδά. Μαζί με αυτόν είχε εκφράσει τη δυσπιστία του για τον χορτασμό των πεντακισχιλίων ανθρώπων με τους πέντε κρίθινους άρτους και τους δύο ιχθείς (Ιωάν.6,6-9). Αναφέρεται επίσης και στην περίπτωση της παρακλήσεως των Ελλήνων να ιδούν τον Κύριο (Ιωάν.12,20-22). Για τελευταία φορά αναφέρεται το όνομα του Ανδρέα στην Καινή Διαθήκη, όταν ανέβηκε μαζί με τους άλλους Αποστόλους στο υπερώο της Ιερουσαλήμ «προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει συν γυναιξί και Μαρία τη μητρί του Ιησού και συν τοις αδελφοίς αυτού» (Πραξ.1,13-14), όπου και έλαβε μαζί με τους άλλους τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος (Πράξ.2,4).

      Μετά την Πεντηκοστή έλαχε σ’ αυτόν να αποσταλεί για ευαγγελισμό στην Έφεσο, όπου μαζί με τον Απόστολο Ιωάννη κήρυξαν μαζί και εδραίωσαν την

Εκκλησία της μεγάλης αυτής πόλεως. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον ιστορικό Ευσέβιο μετέβηκε και κήρυξε στη Σκυθία. Κατά τον άγιο Γρηγόριο το Ναζιανζηνό πέρασε στο Βυζάντιο, όπου ίδρυσε και εκεί Εκκλησία, γι’ αυτό θεωρείται ως ο ιδρυτής της αποστολικής Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Από εκεί ήρθε στην Ελλάδα και κήρυξε κατ’ αρχάς στην Ήπειρο. Σύμφωνα με τον άγιο Ιερώνυμο έφθασε στην Αχαϊα, όπου ίδρυσε Εκκλησία. Εκεί στην Πάτρα συνελήφθη από τους διώκτες ειδωλολάτρες και υπέστη μαρτυρικό θάνατο, σταυρώθηκε κατακεφαλής επί σταυρού που είχε το σχήμα του γράμματος Χ, γι’ αυτό και ο τύπος αυτός του σταυρού καλείται «Σταυρός του Αγίου Ανδρέου». Το λείψανό του φυλασσόταν από τους Χριστιανούς με ευλάβεια ως τα χρόνια των σταυροφοριών, οπότε το άρπαξαν οι Λατίνοι και το μετακόμισαν στην Ιταλία. Τα τελευταία χρόνια δωρίθηκε η τίμια κάρα του στην Αποστολική Εκκλησία των Πατρών και φυλάσσεται στον μεγαλοπρεπή ναό του στην πρωτεύουσα της Πελοποννήσου. Η μνήμη του εορτάζεται στις 30 Νοεμβρίου.

 3. Ιάκωβος ο Ζεβεδαίου

    Ο Απόστολος Ιάκωβος ήταν γιος του Ζεβεδαίου (Ματθ.4,21. Μαρκ.1,19. 3,17. Λουκ.5,10) και της Σαλώμης (Ματθ.20,20.Μαρκ.15,40.16,1) και πρεσβύτερος αδελφός του μαθητού και Ευαγγελιστού Ιωάννου (Μαρκ.5,37). Καταγόταν και αυτός από την Βησθαϊδά της Γαλιλαίας. Ασχολούνταν με την αλιεία στη λίμνη της Γενησαρέτ, μαζί με τον Ιωάννη, έχοντας μαζί τους και τον πατέρα τους, καθώς και πολλούς εργάτες. Είχαν δικό τους πλοίο και φαίνεται πως διεύθυναν αρκετά εύρωστη επιχείρηση, με οποία συνεργαζόταν και ο Πέτρος (Λουκ.5,10). Παρ’ όλα αυτά όταν άκουσαν το κήρυγμα του Ιησού «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά τω μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).

       Ο Ιάκωβος μαζί με τον Πέτρο και τον Ιωάννη βρισκόταν πλησιέστερα στον Κύριο και γι’ αυτό έγιναν μάρτυρες πολλών μεγάλων γεγονότων, που δεν τα βίωσαν οι άλλοι Απόστολοι. Έγιναν αποκλειστικοί μάρτυρες της Μεταμορφώσεως του Κυρίου (Ματθ.17,1.Μαρκ.9,2.Λουκ.9,28). Είδαν την θαυμαστή ανάσταση της κόρης του αρχισυνάγωγου Ιάειρου (Μάρκ.5,27. Λουκ.8,51). Είχαν την τιμή να προσκληθούν από τον Ιησού κοντά Του κατά τις ώρες της αγωνίας στον κήπο της Γεθσημανή (Μάρκ.14,33.Ματθ.26,37). Η οικειότητα αυτή οδήγησαν προφανώς τον Ιάκωβο με τον αδελφό του Ιωάννη να ζητήσουν μέσω της μητέρας τους από τον Κύριο πρωτοκαθεδρία στην εγκόσμια βασιλεία Του, παρανοώντας την αποστολή του Μεσσία (Ματθ.20,20-23.Μαρκ.10,35).

       Τον Ιάκωβο χαρακτήριζε ζωηρός ενθουσιασμός και βαθιά πίστη. Μετά την Πεντηκοστή του έλαχε να κηρύξει το Ευαγγέλιο στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης. Μεγάλο πλήθος ανθρώπων μεταστρέφονταν στη νέα πίστη και άλλαζε τρόπο ζωής χάρις στο έργο του Ιακώβου. Αυτό θορύβησε ιδιαίτερα τους άρχοντες των Ιουδαίων, οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον αποκεφάλισαν, με διαταγή του Ηρώδη, το 44 μ.Χ. (Πράξ.12,2). Ο Ιάκωβος είναι ο πρώτος μάρτυρας μεταξύ των Αποστόλων. Η μνήμη του εορτάζεται από την Εκκλησία στις 30 Απριλίου.

4. Ιωάννης

     Ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης (Ματθ.4,21. Μαρκ.15,40) και αδελφός του αποστόλου Ιακώβου. Η μητέρα τους Σαλώμη ήταν πιθανότατα συγγενής, ίσως εξαδέλφη της Θεοτόκου, που σημαίνει ότι οι δυο αδελφοί απόστολοι ήταν κατά σάρκα εξαδέλφια του Κυρίου και σ’ αυτό ίσως έγκειται η οικειότητά τους με Αυτόν, ιδιαίτερα του Ιωάννη, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται στο Ευαγγέλιό του ως «ο μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς» (Ιωάν.13,23). Όπως αναφέραμε και για τον Ιάκωβο, ο

Ιωάννης ζούσε με την οικογένειά του στην Γαλιλαία και διατηρούσε επικερδή και εύρωστη αλιευτική επιχείρηση, έχοντας δικό τους πλοίο και εργάτες (Μαρκ.1,20). Φαίνεται πως οι οικογένεια του Ιωάννη ήταν εύπορη. Αυτό συμπεραίνεται από το γεγονός ότι η Σαλώμη, η μητέρα του, ήταν μια από τις μαθήτριες του Κυρίου, η οποία τον υπηρετούσε από των υπαρχόντων της (Λουκ.8,3. Μαρκ.15,40). Η αγορά επίσης των πανάκριβων αρωμάτων για να αλείψουν το νεκρό σώμα του Χριστού μαρτυρεί αυτόν τον ισχυρισμό (Μαρκ.16,1). Ότι επίσης ο Ιωάννης έλαβε την μητέρα του Ιησού υπό την δική του φροντίδα είναι ένδειξη οικονομικής ανέσεως της οικογένειάς του. Φαίνεται επίσης πως η οικογένεια του Ιωάννη είχε και κοινωνική καταξίωση. Το γεγονός ότι αυτός ήταν γνωστός στον πανίσχυρο και απλησίαστο αρχιερέα Καϊάφα και έτσι δυνήθηκε να εισέλθει στο συνέδριο, που δίκαζε τον Ιησού μαζί με τον Πέτρο, επιβεβαιώνει αυτόν τον ισχυρισμό (Ιωάν.18,15).

     Ο Ιωάννης από μικρός υπήρξε πιστός μαθητής του Ιωάννου του Βαπτιστού. Με μεγάλη προσοχή άκουε από τον μεγάλο ερημίτη και προφήτη τις περί του Μεσσία προαγγελίες του. Επιθυμούσε με λαχτάρα να έρθει Εκείνος στις μέρες του και να τον γνωρίσει. Κάποια μέρα ο Βαπτιστής, έχοντας μαζί του τους δυο μαθητές του Ιωάννη και Ανδρέα, είδε τον Ιησού να βαδίζει κοντά. Τότε μαρτύρησε γι’ Αυτόν λέγοντας: «ίδε ο Αμνός του Θεού» (Ιωάν.1,37). Αμέσως οι δυο μαθητές ακολούθησαν τον Ιησού και τον ρώτησαν που μένει. Αυτός τους είπε: «έρχεσθε και ίδετε» (Ιωάν.1,40). Αυτοί είδαν που μένει και έμειναν μαζί Του όλη την ημέρα. Ο Ιωάννης συγκινήθηκε αφάνταστα από αυτή τη συνάντηση γι’ αυτό πήρε τη μεγάλη απόφαση, μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο. Άφησαν την αλιευτική επιχείρηση και ακολούθησαν τον Κύριο (Μαρκ.1,20).

      Όπως αναφέραμε και στη βιογραφία του Ιακώβου, ο Ιωάννης ανήκε στον στενό κύκλο των τριών μαθητών του Κυρίου. Συμπεραίνεται ότι ήταν ο μικρότερος στην ηλικία μαθητής του Κυρίου, σχεδόν έφηβος. Ο υπέροχος χαρακτήρας του, η υπακοή του, η πίστη και η αφοσίωσή του στον Κύριο, είχαν ως συνέπεια να είναι λίαν αγαπητός από τον Ιησού και τους άλλους αποστόλους. Εξ’ αιτίας του σπάνιου αυθορμητισμού του επονομάστηκε από τον Κύριο Βοαναργές (= υιός βροντής), όπως και ο αδελφός του Ιάκωβος. Κάποια ημέρα όταν διέρχονταν κώμη της Σαμάρειας και οι κάτοικοι δεν τους δέχτηκαν, ζήτησε από τον Κύριο να πέσει φωτιά από τον ουρανό και να τους αφανίσει. Φυσικά ο Χριστός τους απάντησε πως: «Ουκ οίδατε ποίου πνεύματος εστέ υμείς΄ ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε ψυχάς ανθώπων απολέσαι, αλλά σώσαι» (Λουκ.9,54).

        Ως στενός μαθητής του Χριστού ευτύχησε να δει το θαύμα της Μεταμορφώσεως του Κυρίου (Ματθ.17,1.Μάρκ.9,2), την ανάσταση της κόρης του Ιαείρου (Μαρκ.5,35.Λουκ.8,51) και να βιώσει την αγωνία του Διδασκάλου Του στον κήπο της Γεθσημανή (Ματθ.26,37.Μαρκ.14,33). Μαζί με τον Πέτρο στάλθηκε να ετοιμάσει τον Πασχάλιο Δείπνο (Λουκ.22,8). Κατά την ώρα του Δείπνου έπεσε στο στήθος του Κυρίου, παρακαλώντας Του να τους αποκαλύψει ποιος είναι υποψήφιος προδότης μαθητής (Ιωάν.13,25). Βρήκε το θάρρος και παρέστη στη δίκη του Ιησού (ιωάν.18,16) και παραστάθηκε περίλυπος κάτω από το σταυρό στον φρικτό Γολγοθά. Ευτύχησε επίσης να γίνει ο προστάτης της Θεομήτορος κατά παράκληση του Εσταυρωμένου Διδασκάλου Του (Ιωάν.19,26). Αξιώθηκε να είναι ο πρώτος μαθητής που είδε το κενό μνημείο (Ιωάν.20,2-4).

      Το άτοπο της αιτήσεως πρωτοκαθεδρίας στην εγκόσμιο βασιλεία του Χριστού, όπως εσφαλμένα την φανταζόταν, προκάλεσε την αγανάκτηση των άλλων μαθητών, όμως όπως φαίνεται αμέσως  συνετίσθηκε (Μάρκ.10,35).

       Μετά την Πεντηκοστή έμεινε κατ’ αρχήν στην Ιερουσαλήμ ως σημαίνον στέλεχος της Εκκλησίας (Γαλ.2,9). Μαζί με τον Πέτρο ποιούσαν, δια του Κυρίου

εξαίσια θαύματα (Πράξ.3, 7). Στάθηκαν με παρρησία απέναντι στους αρχιερείς και ομολόγησαν τον Χριστό (Πράξ.4,13-22). Απεστάλη μαζί με τον Πέτρο στην Σαμάρεια να κηρύξουν το λόγο του Θεού (Πράξ.8,14).

      Αργότερα μετέβη στην Μ. Ασία, όπου έγινε επίσκοπος της Εφέσου. Το 95 μ. Χ. εξορίσθηκε στην Πάτμο, όπου έγραψε το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Πέθανε σε βαθύτατο γήρας περί το 100 μ. Χ. στην Έφεσο. Κατά την παράδοση δεν βρέθηκε το σεπτό του λείψανο, πιστεύοντας ότι μετέστη από τον Κύριο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Σεπτεμβρίου.

    Ο Ιωάννης έγραψε το ομώνυμο Ευαγγέλιο, καθώς τις τρεις Καθολικές Επιστολές και την Αποκάλυψη. Στα ιερά αυτά συγγράμματα είναι έκδηλη η προτροπή του για αγάπη των ανθρώπων, όπως τη δίδαξε ο Χριστός, γι’ αυτό και ονομάστηκε απόστολος και ευαγγελιστής της αγάπης.

5. Φίλιππος

       Καταγόταν από την Βησθαϊδά της Γαλιλαίας, από όπου καταγόταν ο Ανδρέας και ο Πέτρος, ίσως και ο Βαρθολομαίος (Ιωάν.1,44). Το όνομά του είναι ελληνικό και σημαίνει τον φίλο των ίππων. Αυτό υποδηλώνει ότι ήταν ελληνιστής, δηλαδή Ιουδαίος εξελληνισμένος. Όπως είναι γνωστό η περιοχή της Γαλιλαίας ονομαζόταν «Γαλιλαία των Εθνών», διότι είχε εξελληνισθεί σε σημείο τέτοιο που οι υπόλοιποι Ιουδαίοι κατηγορούσαν τους κατοίκους αυτής της περιοχής για έκπτωση από την ορθοδοξία του Ιουδαϊσμού. Για κάποιους άλλους ο Φίλιππος ήταν Έλληνας προσήλυτος στον Ιουδαϊσμό. Αν αυτός ο ισχυρισμός είναι πραγματικός η σημασία είναι πολλή μεγάλη. Ο Φίλιππος είναι ο εκπρόσωπος του εθνισμού στη χορεία των μαθητών του Κυρίου!

        Ο Φίλιππος ήταν πιθανότατα μαθητής του Ιωάννου του Προδρόμου και άρα είχε ακούσει για την επικείμενη έλευση του Μεσσία. Φαίνεται πως η προσδοκία του για τον αναμενόμενο Σωτήρα του κόσμου υπήρξε σφοδρή. Επίσης φαίνεται πως ο Φίλιππος συνδεόταν με τον Πέτρο και τον Ανδρέα και πως τους συνέδεαν οι κοινές μεσσιανικές τους ελπίδες.

        Το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί πως ο Ιησούς αναζητούσε τον Φίλιππο και τον βρήκε (Ιωάν.1,43). Αυτό σημαίνει πως γνώριζε προφανώς από τους άλλους δύο την μεσσιανική προσδοκία του και γι’ αυτό τον αναζητούσε για να τον εντάξει στην ομάδα των μαθητών Του. Ο Φίλιππος είναι από τους πρώτους μαθητές που ακολούθησαν τον Κύριο. Είναι χαρακτηριστική η μαρτυρία του στον φίλο του Ναθαναήλ: «ον έγραψε Μωυσής εν τω νόμω και οι προφήται, ευρήκαμεν, Ιησούν τον υιόν Ιωσήφτον από Ναζαρέτ» (Ιωάν.1,44). Τον διέκρινε η ειλικρίνεια και ο ενθουσιασμός για το έργο του θείου Διδασκάλου του. Ως ελληνιστής μεσολάβησε να πραγματοποιηθεί η συνάντηση των Ελλήνων με τον Κύριο (Ιωάν.12,20).

      Σύμφωνα με αρχαία παράδοση ο Φίλιππος στάλθηκε να κηρύξει στην Φρυγία της Μ. Ασίας. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Ιεράπολη της Συρίας. Σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω. Η μνήμη του εορτάζεται στις 14 Νοεμβρίου.      

6. Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ

     Το όνομά του σημαίνει υιός του Θολομαίου. Οι πληροφορίες γι’  αυτόν στην Καινή Διαθήκη και την εκκλησιαστική παράδοση είναι ελάχιστες. Το όνομά του αναγράφεται μόνον στην αναφορά των ονομάτων των δώδεκα αποστόλων (Ματθ.10,3.Μαρκ.3,18.Λουκ.6,14.Πραξ,1,13). Η Εκκλησία τον ταύτισε με τον Ναθαναήλ, του οποίου το όνομα αναφέρεται πάντοτε με αυτό του Φιλίππου. Καταγόταν από την Κανά της Γαλιλαίας. Προφανώς το όνομα Βαρθολομαίος χαρακτηρίζει το πατρώνυμο του Ναθαναήλ.

      Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος αναφέρει την πληροφορία ότι ο Βαρθολομαίος κήρυξε στην Ινδία, όπου θανατώθηκε στην πόλη Ουρβανούπολη. Κάποιες άλλες πληροφορίες λένε πως κήρυξε στην Ευδαίμονα Αραβία, την Καραμανία και την Αιθιοπία. Σύμφωνα με άλλη παράδοση στα τέλη της ζωής του βρέθηκε να κηρύττει στη Μεγάλη Αρμενία, όπου συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες και θανατώθηκε με σταυρικό θάνατο, με το κεφάλι προς τα κάτω, κατά διαταγή του βασιλιά Αστυάγη. Το λείψανό του κλείστηκε σε λίθινη σαρκοφάγο, ρίχτηκε σε θάλασσα και εκβράστηκε στις νήσους Λιπάρες.  Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Ιουνίου.

7. Θωμάς

    Το όνομά του στην αραμαϊκή γλώσσα «Τέομα» σημαίνει δίδυμος. Στο ιερό Ευαγγέλιο του δίδεται όντως η προσωνυμία «Δίδυμος» (Ιωάν.11,16). Οι αγιογραφικές πληροφορίες για το Θωμά είναι σχετικά λίγες και γι’ αυτό έχουν εγερθεί κατά καιρούς αυθαίρετες ερμηνείες για το πρόσωπό του. Προσπάθησαν να εντοπίσουν τίνος δίδυμος αδελφός ή αδελφής υπήρξε. Κάποιοι τον ταυτίζουν με τον αναφερόμενο από τον Ματθαίο (13,55) αδελφόθεο Ιούδα. Μάλιστα οι πολέμιοι του Χριστού συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτός υπήρξε δίδυμος αδελφός του Κυρίου, παρά τις αντίθετες μαρτυρίες των Ευαγγελίων, θέλοντας να πλήξουν την υπερφυσική ενανθρώπηση του Θεού Λόγου! Αρχαία παράδοση, την οποία αποδέχεται η Εκκλησία μας ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός κάποιας Λυδίας ή Λυσίας. Κάποιοι άλλη παράδοση αναφέρει ότι ήταν δίδυμος αδελφός κάποιου Ελεάζαρου.

     Ο Θωμάς καταγόταν από την Αντιόχεια, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των μαθητών, που ήταν Γαλιλαίοι (Ιωάν.21,2). Κλήθηκε από τον Κύριο να τον ακολουθήσει και αυτός υπάκουσε (Ματθ.10,3.Μάρκ.3,18.Λουκ.6,15). Γενικά υπήρξε από τους πιο αφοσιωμένους μαθητές, τον οποίο διέκρινε το θάρρος. Όταν οι άλλοι μαθητές προσπαθούσαν να αποτρέψουν το Χριστό να μεταβεί στη Βηθανία να αναστήσει το Λάζαρο, για το φόβο κακοποιήσεώς τους από τους φανατικούς Ιουδαίους, ο Θωμάς αψηφώντας τον κίνδυνο τους είπε: «άγωμεν και ημείς ίνα αποθάνωμεν μετ’ αυτού» (Ιωάν.11,16). Ταυτόχρονα υπήρξε και σχετικά ορθολογιστής. Στο Μυστικό Δείπνο δε δίστασε να ρωτήσει τον Κύριο: «Κύριε, ουκ οίδαμεν που υπάγεις και πως δυνάμεθα την οδόν ειδέναι;» (Ιωάν.14,5). Επίσης ήταν και σκεπτικιστής και δύσπιστος. Για να πιστέψει στην Ανάσταση του Κυρίου ζήτησε να έχει απτή βεβαίωση, να ψηλαφίσει με τα ίδια του τα χέρια τις πληγές του διδασκάλου του. Μετά την ψηλάφηση ομολόγησε με ενθουσιασμό και αυθορμητισμό: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν.20,28).

      Αρχαία παράδοση αναφέρει ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Περσία και την αχανή χώρα των Ινδιών. Ως τα σήμερα θεωρείται ο φωτιστής των χωρών αυτών. Το τέλος της ζωής του υπήρξε μαρτυρικό. Οι φανατικοί ειδωλολάτρες τον θανάτωσαν δια λογχισμού. Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου.        

      Στο όνομα του Θωμά έχουν διασωθεί τρία απόκρυφα κείμενα του 2^ου μ. Χ. αιώνα. Πρόκειται αναμφίβολα για ψευδεπίγραφα κείμενα αρχαίων αιρετικών γνωστικών, οι οποίοι θέλοντας να δώσουν κύρος στις αιρετικές τους δοξασίες, τις απέδωσαν στον απόστολο Θωμά.  

8. Ματθαίος

      Το όνομά του είναι συγκεκομμένος τύπος του Ματταθία, που σημαίνει «δώρο Θεού». Καταγόταν από την Γαλιλαία και ήταν γιος του Αλφαίου του επονομαζόμενου Λευί (Μάρκ.2,14.Λουκ.5,27). Δε γνωρίζουμε αν πρόκειται για τον πατέρα του Ιακώβου του λεγομένου μικρού, μάλλον πρόκειται για άλλο πρόσωπο.

Κατοικούσε στην Καπερναούμ και ασκούσε το επάγγελμα του τελώνη, δηλαδή εργολάβου φοροεισπράκτορα για λογαριασμό των Ρωμαίων κατακτητών. Οι τελώνες ήταν συνήθως άνθρωπο σκληροί, απάνθρωποι και άπληστοι. Συχνά προέβαιναν σε πράξεις αδικίας και εκβιασμών, έχοντας ως κάλυψη τις ρωμαϊκές αρχές. Γι’ αυτούς τους λόγους περιφρονούνταν από τους Ιουδαίους.

      Η Καπερναούμ ήταν μια σπουδαία εμπορική πόλη, η οποία απέφερε μεγάλα οφέλη στον τελώνη Ματθαίο. Όμως, από ότι φαίνεται, αυτός ήταν καλοπροαίρετος άνθρωπος και ίσως είχε ακούσει για το κήρυγμα του Ιησού. Όταν κάποια ημέρα περνούσε ο Κύριος από την Καπερναούμ, είδε τον Ματθαίο «καθήμενον επί το τελώνιον» και του είπε: «ακολούθει μοι» και τότε αμέσως αυτός σηκώθηκε και τον ακολούθησε (Ματθ.9,9). Ύστερα τον προσκάλεσε στον οίκο του, όπου του παρέθεσε πλούσιο γεύμα για να τον ευχαριστήσει για την τιμή που του έκαμε να του μιλήσει και να τον καλέσει κοντά Του (Λουκ.5,29). Το γεύμα προφανώς έγινε και για να αποχαιρετήσει τους συνεργάτες του, αφού άφησε για πάντα το τελώνιο και τις αμαρτωλές συναλλαγές και προσκολήθηκε για πάντα στο Χριστό, αφού «πολλοί τελώναι και αμαρτωλοί ελθόντες συνανέκειντο τω Ιησού και τοις μαθηταίς αυτού» (Ματθ.9,10).

      Η κατοπινή ζωή του κοντά στο Χριστό δε θύμιζε σε τίποτε την προηγούμενη αμαρτωλή βιωτή του. Υπήρξε ένας συνετός και πιστός μαθητής του Κυρίου. Μετά την Πεντηκοστή λέει η παράδοση ότι κήρυττε για δώδεκα έτη στην Παλαιστίνη και κατόπιν πορεύτηκε στα έθνη. Κήρυξε με θέρμη στην Αιθιοπία, στην Αραβία, στην Περσία, στη Μηδία και ίσως την Μακεδονία. Τελεύτησε τη ζωή του με μαρτύριο, άγνωστο όμως που. Η μνήμη του τιμάται στις 16 Νοεμβρίου.

      Ο απόστολος Ματθαίος είναι σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας ο συγγραφέας του πρώτου Ευαγγελίου. Γράφηκε από αυτόν με σκοπό να κάνει γνωστό στους ομοφύλους του Εβραίους ότι ο αναμενόμενος Μεσσίας της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ.

 9. Ιάκωβος ο του Αλφαίου ή μικρός

    Έτερο πρόσωπο από τη χορεία των αποστόλων με το όνομα αυτό. Για να διακρίνεται από τον Ιάκωβο του Ζεβεδαίου αποκαλούνταν ο του Αλφαίου ή μικρός. Ήταν υιός του Αλφαίου ή Κλεόπα (Ματθ.10,3.Μαρκ.3,18.Λουκ.6,15.Πραξ.1,13) και της Μαρίας, συγγενούς της Θεομήτορος (Ματθ.27,56.Μαρκ.15,15,40.Λουκ.24,10). Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ήταν αδελφός του Ματθαίου, λόγω συνωνυμίας των πατέρων τους Αλφαίου, μάλλον πρόκειται για άλλο πρόσωπο. Κάποιοι άλλοι τον ταυτίζουν εσφαλμένα με τον Αδελφόθεο Ιάκωβο.

     Δυστυχώς δε γνωρίζουμε περισσότερα για τη ζωή του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Οκτωβρίου.

 10. Θαδδαίος ή Λεββαίος 

      Το όνομα του αποστόλου Θαδδαίου αναφέρεται από τον Ευαγγελιστή Μάρκο (3,18). Ο Ματθαίος τον αναφέρει ως Λεββαίο, του οποίου το Θαδδαίος είναι επώνυμο. Συνδυάζοντας όμως τους καταλόγους του Ευαγγελίου του Λουκά (6,16) και των Πράξεων (1,13) συμπεραίνουμε ότι τα τρία αποστολικά ονόματα Θαδδαίος, Λεββαίος και Ιούδας είναι το ίδιο πρόσωπο. Άρα το πραγματικό όνομά του ήταν Ιούδας και το Λεββαίος και Θαδδαίος ήταν το επώνυμό του.

     Κάποιοι θέλουν να ταυτίσουν τον Ιούδα – Θαδδαίο με τον αδελφόθεο Ιούδα, ο οποίος έγραψε και την ομώνυμη Καθολική Επιστολή. Αυτό είναι αμφίβολο και αυθαίρετη υπόθεση, χωρίς σοβαρά ερείσματα στα αγιογραφικά κείμενα και την εκκλησιαστική παράδοση.

      Περαιτέρω πληροφορίες για το βίο και τη δράση του αποστόλου Θαδδαίου είναι ελάχιστες. Στο όνομά του κυκλοφόρησε το 2^ο ή 3^ο αιώνα απόκρυφο κείμενο με τίτλο: «Αποστόλου Θαδδαίου ή Λεββαίου Πράξεις», που είναι καλλίτερα γνωστό ως «Εδεσσηναί Πράξεις». Αυτό απηχεί ίσως αρχαία παράδοση ότι ο Θαδδαίος κήρυξε στα μέρη της Εδέσσης στη Μεσοποταμία. Αυτό ενισχύει το γεγονός της ευλάβειας προς το πρόσωπό του από τους Χριστιανούς της περιοχής αυτής. Η μνήμη του εορτάζεται στις   21 Αυγούστου.

 11. Σίμων ο Καναναίος ή Ζηλωτής

     Ο απόστολος Σίμων είχε την επωνυμία Καναναίος, ή Κανανίτης, το οποίο δεν ήταν δηλωτικό της καταγωγής του από την Χαναάν ή την Κανά της Γαλιλαίας. Η λέξη «Καναναίος» είναι Χαλδαϊκή και σημαίνει «Ζηλωτής». Πράγματι ο Λουκάς τον προσονομάζει ως «Ζηλωτή» (Λουκ.6,15. Πράξ.1,13).  Οι ζηλωτές αποτελούσαν μια ξεχωριστή κοινωνική τάξη στην ιουδαϊκή κοινωνία στα χρόνια του Χριστού. Αποτελούνταν από λαϊκούς αγωνιστές, οι οποίοι μάχονταν εναντίον των Ρωμαίων κατακτητών, συνεχίζοντας την παράδοση των Μακκαβαίων επαναστατών. Όμως συχνά, πολλοί από αυτούς, εκμεταλλεύονταν τον απελευθερωτικό αγώνα και καταντούσαν τύραννοι του ιδίου του λαού τους. Προέβαιναν σε παράνομες πράξεις βίας και ληστειών για ίδιο όφελος και γι’ αυτό τον 1^ο μ. Χ. αιώνα είχε αναπτυχθεί λαϊκή δυσαρέσκεια κατά του κινήματος των ζηλωτών. Οι συσταυρούμενοι με τον Κύριο ληστές ήταν ζηλωτές.

     Δε γνωρίζουμε αν ο Σίμων ανήκε στην μερίδα των ζηλωτών ή προέρχονταν από αυτό. Το πιο πιθανό είναι να προέρχονταν από τους ζηλωτές. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ανήκε ταυτόχρονα και στους ζηλωτές, διότι το ζηλωτικό κίνημα ήταν αντίθετο με την διδασκαλία του Χριστού. Υπάρχει και μια άλλη υπόθεση για τον Σίμωνα. Είναι πιθανό να μην είχε καμιά σχέση με τους ζηλωτές και το προσωνύμιο «Ζηλωτής» να σήμαινε τον ένθερμο μαθητή του Χριστού.

     Κάποιοι ταυτίζουν τον Σίμωνα με τον νημφίο του γάμου της Κανά, όπου ο Κύριος έκαμε το πρώτο θαύμα Του, μεταβάλλοντας το νερό σε κρασί (Ιωάν.2,1-11). Ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει κανένα ιστορικό έρεισμα και πρόκειται για αυθαίρετη υπόθεση.

    Δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες για τη δράση του Σίμωνα. Η μνήμη του εορτάζεται στις 10 Μαϊου.                                             

 12. Ματθίας

      Ο απόστολος Ματθίας είναι ο δωδέκατος απόστολος, ο οποίος εκλέχτηκε από τους έντεκα αποστόλους για να πάρει τη θέση του προδότη μαθητή Ιούδα του Ισκαριώτη. Αμέσως μετά τη θεία Ανάληψη συγκεντρώθηκαν οι απόστολοι και κατά προτροπή του Πέτρου «έστησαν δύο άνδρες, τον Ιωσήφ τον καλούμενον Βαρσαββάν, ος επεκλήθη Ιούστος, και Ματθίαν, και προσευξάμενοι είπον΄ συ Κύριε, καρδιογνώστα πάντων, ανάδειξον όν εξελέξω εκ τούτων των δύο ένα, λαβείν τον κλήρον της διακονίας ταύτης και αποστολής, εξ’ ής παρέβη Ιούδας πορευθήναι εις τον τόπον τον ίδιον» (Πράξ.1,23-26). Έριξαν λοιπόν κλήρους. «Ο κλήρος έπεσεν επί Ματθίαν, και συγκατεψηφίσθη μετά των ένδεκα αποστόλων» (Πράξ.1,26).

      Η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει τίποτε άλλο για τον απόστολο Ματθία. Κατά πάσα πιθανότητα ανήκε στον ευρύτερο κύκλο των 70 αποστόλων. Αρχαιότατη εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει πως κήρυξε κατ’ αρχήν στην Ιουδαία και κατόπιν πήγε στην Αιθιοπία, όπου βρήκε μαρτυρικό σταυρικό θάνατο από τους ειδωλολάτρες

της χώρας αυτής. Άλλη παράδοση αναφέρει πως θανατώθηκε στη Σεβαστούπολη και άλλη στην Ιερουσαλήμ. Η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Αυγούστου.    

 Ο Απόστολος Παύλος

      Ο μέγας Απόστολος των Εθνών Παύλος δεν ανήκε στη χορεία των δώδεκα Αποστόλων. Δε γνώρισε τον Κύριο όσο ζούσε στη γη, αλλά αποκαλύφτηκε κατόπιν σε αυτόν και κλήθηκε να γίνει απόστολός Του, όντας αυτός πολέμιος της Εκκλησίας.

      Η Εκκλησία μας χαρακτήρισε τον Απόστολο Παύλο ως τον «Πρώτον μετά τον Ένα», δηλαδή τον σημαντικότερο άνδρα επί γης μετά τον Χριστό και ως το «πολύτιμο σκεύος Χριστού». Δίκαια, διότι ο μέγας αυτός Απόστολος προσέφερε στην Εκκλησία του Χριστού τις πιο ανεκτίμητες υπηρεσίες της ιστορίας Της! Αυτός είναι ο ουσιαστικός θεμελιωτής Της στα έθνη, ως τα πέρατα της οικουμένης!

      Τις πληροφορίες για τον βίο και το έργο του μεγάλου Αποστόλου αντλούμε από το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων» και από τις Επιστολές του, αλλά και από άλλες αρχαιότατες εξωβιβλικές μαρτυρίες. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα εξής χωρία: Πραξ.9,1-29, 22,3-21,26,9-20, Γαλ.1,13-24, A΄Κορ.15,8, Εφ.3,8, Φιλιπ.3,12, κλπ. Το ιεραποστολικό του έργο περιγράφεται στα κεφάλαια 13^ο – 28^ο του βιβλίου των «Πράξεων των Αποστόλων». 

       Γεννήθηκε γύρω στο 15 μ.Χ. στην Ταρσό της Κιλικίας από Iουδαίους γονείς, οι οποίοι κατάγονταν από την φυλή του Βενιαμίν. Ονομαζόταν Σαούλ ή Σαύλος και επίσης είχε και το ρωμαϊκό όνομα Παύλος. Οι εύποροι γονείς του έδωσαν στον φιλομαθή γιο τους υψηλή παιδεία. Επίσης το αξιόλογο ελληνιστικό πνευματικό κλίμα της Ταρσού επέδρασαν θετικά στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Τόσο ο πατέρας του όσο και ο Παύλος ανήκε στην αίρεση των Φαρισαίων. Αυτό σημαίνει ότι από μικρός είχε καλλιεργήσει στην ανήσυχη ψυχή του θέρμη και ζήλο για την πίστη του.

     Γύρω στο 34 μ.Χ. βρέθηκε στην Ιερουσαλήμ να σπουδάζει κοντά στον ονομαστό νομοδιδάσκαλο Γαμαλιήλ (Πράξ.22,3). Ο νεαρός φαρισαίος μαθητής έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για τη διάσωση της θρησκείας του. Τον συναντούμε συμμέτοχο στον λιθοβολισμό του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου (Πραξ.7,54) και λίγο αργότερα φανατισμένο διώκτη των Χριστιανών. Διαβάζουμε στο ιερό κείμενο: «Σαύλος ελυμαίνετο την εκκλησίαν κατά τους οίκους εισπορευόμενος, σύρων τε άνδρας και γυναίκας παρεδίδου εις φυλακήν» (Πραξ.8,3). Εξαιτίας του υπέρμετρου μάλιστα ζήλου του και του μίσους κατά των πιστών του Ιησού, ζήτησε από τον αρχιερέα να τεθεί επικεφαλής αποσπάσματος, το οποίο θα βάδιζε προς τη Δαμασκό, προκειμένου να τιμωρήσει παραδειγματικά τους εκεί Ιουδαίους που είχαν γίνει Χριστιανοί και να τους σύρει δεμένους στην Ιερουσαλήμ  (Πραξ.9,1).

       Όμως καθ’ οδόν έγινε το μεγάλο θαύμα. Ο διώκτης Παύλος είδε ένα εκτυφλωτικό φως, το οποίο τον έριξε από το άλογο και τον τύφλωσε. Ταυτόχρονα άκουσε μια φωνή να του λέγει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;». Ο τρομοκρατημένος Παύλος ρώτησε: «Τις ει, Κύριε;» και απάντησε: «Εγώ ειμι Ιησούς ον συ διώκεις΄ αλλά ανάστηθι και είσελθε εις την πόλιν, και λαληθήσεται σοι τι σε δει ποιείν» (Παρξ.9,4-6). Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός συντάραξε κυριολεκτικά τον Παύλο, μετανόησε και αφού μπήκε στην πόλη συναντήθηκε με τον επί κεφαλής της Εκκλησίας Ανανία, ο οποίος τον θεράπευσε από την τύφλωση, τον κατήχησε και τον βάπτισε. Το γεγονός αυτό έγινε χρονολογικά πιθανότατα το 36 μ.Χ.

      Από τότε ο Παύλος έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Ύστερα από μια επιμελή προετοιμασία ανέλαβε να εκχριστιανίσει τους εθνικούς, δηλαδή τους μη Ιουδαίους.                      

      Με συνοδεία άξιων συνεργατών, όπως του Βαρνάβα και του Μάρκου ως ένα σημείο, ο Παύλος ξεκίνησε το 48 μ.Χ. την πρώτη μεγάλη αποστολική περιοδεία του, η οποία περιγράφεται λεπτομερώς στα 13^ο και 14^ο κεφάλαια των «Πράξεων των Αποστόλων». Πρώτος σταθμός τους ήταν η Σαλαμίνα και ύστερα η Πάφος της Κύπρου, όπου κήρυξαν και ίδρυσαν εκκλησίες. Κατόπιν διάβηκαν στην Μικρά Ασία και περιόδευσαν στις πόλεις Πέργη της Παμφυλίας, στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στο Ικόνιο, τα Λύστρα, την Δέρβη και αλλού. Παρ’ όλες τις δυσκολίες που συνάντησαν και τις διώξεις που υπέστησαν, το κήρυγμά τους σημείωσε επιτυχία. Σε όλες τις πόλεις ίδρυσαν τοπικές εκκλησίες. Μέσω της Αττάλειας επέστρεψαν στην Αντιόχεια, όπου «συναγαγόντες την εκκλησίαν ανήγγειλαν όσα εποίησεν ο Θεός μετ’ αυτών και ότι ήνοιξε τοις έθνεσι θύραν πίστεως» (Πραξ.14:27).

      Στη συνέχεια έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Ιερουσαλήμ (48 μ.Χ.), η οποία έλυσε σοβαρά θέματα ιεραποστολής (Πράξ.15^ο κεφ.). Σε αυτή ο Παύλος έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Κατόρθωσε να πείσει ότι η αποστολή του Ιουδαϊσμού τελείωσε και πως η χάρη του Θεού έρχεται σε κάθε άνθρωπο, που συντάσσεται με το Χριστό.  

     Ύστερα με συνεργάτη του τον Σίλα αναχώρησε για την δεύτερη αποστολική περιοδεία του, η οποία περιγράφεται στα 16^ο , 17^ο και 18^ο κεφάλαια των «Πράξεων των Αποστόλων».   Μέσω της Συρίας και Κιλικίας περιόδευσε τις πόλεις της Ασίας Δέρβη και Λύστρα. Εκεί συνάντησε τον ευσεβή και ένθερμο νέο Τιμόθεο, το οποίο πήρε και αυτόν μαζί του. Διάβηκαν την Φρυγία, την Γαλατία, έφτασαν στην Μυσία και κατόπιν στην Τρωάδα. Κατόπιν οράματος πέρασαν στην Μακεδονία και ίδρυσαν εκκλησίες στους Φιλίππους, την Θεσσαλονίκη, την Βέροια, την Αθήνα και την Κόρινθο, στην οποία έμειναν περίπου ενάμισι χρόνο στο σπίτι του Ακύλα και της Πρίσκιλας. Με το τέλος και της δεύτερης περιοδείας ο Παύλος έφτασε στην Έφεσο και από εκεί μέσω Καισάρειας στην Ιερουσαλήμ. Κατόπιν επέστρεψε στην Αντιόχεια για ανάπαυση. 

       Σύντομα ανέλαβε να επιτελέσει και την Τρίτη αποστολική περιοδεία του. Περιγράφεται στα 19^ο και 20ο κεφάλαια των «Πράξεων των Αποστόλων». Επισκέφτηκε την Γαλατία, την Φρυγία και κατέληξε στην Έφεσο, όπου έμεινε τρία χρόνια διδάσκοντας και στηρίζοντας την εκκλησία της μεγάλης ασιατικής αυτής πόλεως. Μετά ήλθε στην Τρωάδα, πέρασε ξανά στους Φιλίππους, στην Θεσσαλονίκη, στην Βέροια, ίσως στην Ήπειρο και τερμάτισε στην Κόρινθο, όπου έμεινε τρεις μήνες.

        Μέσω Τρωάδος, Μιλήτου και Καισάρειας έφτασε και πάλι στην Ιερουσαλήμ. Εκεί συνελήφθη ως ταραχοποιός και οδηγήθηκε σε δίκη (Πράξ.21^ο κεφ.). Ως ρωμαίος πολίτης (Ρωμ.11,1) απαίτησε να δικαστεί στο αυτοκρατορικό δικαστήριο της Ρώμης. Γι’ αυτό αναχώρησε δέσμιος ακτοπλοϊκώς για την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Κοντά στη νήσο Μελίτη ναυάγησε το πλοίο και βγήκαν στην ξηρά όπου κήρυξε και ίδρυσε και εκεί εκκλησία. Τελικά έφθασε στη Ρώμη, όπου ύστερα από δύο χρόνια σχετικού περιορισμού δικάστηκε και αθωώθηκε (Πράξ.27^ο και 28^ο κεφ.). Στο σημείο αυτό τελειώνει και το ιερό βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων».

        Από την Ρώμη έπλευσε στην Κρήτη, όπου αφήκε επίσκοπο τον εκλεκτό και πιστό συνεργάτη του Τίτο, ανέβηκε στην Κόρινθο, στην Μακεδονία και επισκέφτηκε πιθανότατα την Νικόπολη της Ηπείρου το Φθινόπωρο του 66 μ.Χ., όπου και παραχείμασε (Τιτ.3,12). Μετά πέρασε και πάλι στην Ασία, όπου αφήκε τον αγαπητό του συνοδό Τιμόθεο, αφού τον κατέστησε επίσκοπο στην Έφεσο. Η τέταρτη και τελευταία περιοδεία του μεγάλου αποστόλου τερματίστηκε στην Δύση. Έφτασε σύμφωνα με μαρτυρία του αγίου Κλήμεντα Ρώμης στις εσχατιές της Δύσης, στην Ισπανία. Κατόπιν κατάκοπος και τσακισμένος από τις κακουχίες κατέληξε στην Ρώμη. Κατάλαβε το τέλος του και έγραψε στον αγαπημένο του μαθητή Τιμόθεο:

«εγώ ήδη σπένδομαι και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε» (Β΄Τιμ.4,6-8). Οι διωγμοί κατά των Χριστιανών, που είχε κηρύξει ο παράφρονας Νέρων βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Ο Παύλος κατέστη ο κύριος στόχος των ειδωλολατρών δημίων. Έτσι γύρω στο 67 μ.Χ. συνελήφθη και αποκεφαλίσθηκε, σφραγίζοντας έτσι το τιτάνιο ιεραποστολικό του έργο με το μαρτύριό του.

       Ο μεγάλος αυτός Απόστολος μας άφησε και δεκατέσσερις επιστολές, οι οποίες κατέχουν σπουδαία θέση στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης. Αυτές είναι: 1) προς Ρωμαίους, 2) προς Κορινθίους Α΄, 3) προς Κορινθίους Β΄ 4) προς Γαλάτας, 5) προς Εφεσίους, 6) προς Φιλιππησίους, 7) προς Κολασσαείς, προς Θεσσαλονικείς Α΄, 9) προς Θεσσαλονικείς Β΄,10) προς Τιμόθεον Α΄,11) προς Τιμόθεον Β΄,12) προς Τίτον, 13) προς Φιλήμονα και 14) προς Εβραίους.  

      Η σεπτή του μνήμη εορτάζεται ομού με του άλλου κορυφαίου απόστόλου Πέτρου στις 29 Ιουνίου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

          Όπως όλες οι θρησκείες, οι φιλοσοφίες, οι διάφορες κοινωνικές ομάδες έχουν τις δικές τους προσωπικότητες, οι οποίες συνέβαλλαν στη διαμόρφωσή τους έτσι και η αγία μας Εκκλησία έχει τα δικά Της ιερά πρόσωπα, τα οποία έθεσαν την προσωπική τους σφραγίδα στη θεμελίωση, την ανάπτυξη και την εδραίωσή της σωστικής Της παρουσίας στον κόσμο. Είναι τα αμέτρητα νέφη των αγίων Της, οι οποίοι στο δισχιλιόχρονο διάβα Της έδωσαν, δίνουν και θα δίνουν τον «καλόν αγώνα» (                  ) για να επικρατήσει το θέλημα του Θεού «ως εν ουρανώ και επί της γης» (Ματθ.         ), να επεκταθεί η Βασιλεία Του σε όλους τους κόσμους, να εξοβελιστεί το παρείσακτο κακό από τη θεία δημιουργία μαζί με τον ενσαρκωτή του το διάβολο. Αγωνίστηκαν και αγωνίζονται να τύχουν όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις της εν Χριστώ απολυτρώσεως και να ανυψωθεί το ανθρώπινο γένος στον θεόσδοτο στόχο του, στην κατά χάριν θέωσή του.

        Πρωτοπόροι σε αυτόν τον τιτάνιο αγώνα υπήρξαν οι άγιοι Απόστολοι, οι οποίοι εστάλησαν από τον Κύριο «εν μέσω λύκων» (Ματθ.10,16) για να αναγγείλουν το ευαγγέλιο της σωτηρίας σε όλα τα έθνη. Δηλαδή να γνωρίσουν στην «εν σκότει και σκιά θανάτου» (Ματθ.4,16) καθήμενη ανθρωπότητα ότι ο μεγάλος Θεός της αγάπης ευδόκησε να σωθεί ο κόσμος διά του Ιησού Χριστού. Να διακηρύξουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους πως «ουκ έστι εν άλλω ουδενί η σωτηρία» (Πραξ.4,12), καταδεικνύοντας τα εγκόσμια σχήματα ανεπαρκή  να σώσουν πραγματικά και καθολικά το ανθρώπινο γένος. Δεν είχαν φήμη, ούτε χρήματα, ούτε μόρφωση, ούτε ευγενική καταγωγή, ούτε συστάσεις, ούτε καμιά άλλη βοήθεια όταν στάλθηκαν στα έθνη. Είχαν όμως κάτι ασύγκριτα ανώτερο από όλα αυτά: τη ζέση του Παναγίου Πνεύματος, το Οποίο τους μεταμόρφωσε κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής στο υπερώο της Ιερουσαλήμ και τους κατέστησε πολύτιμα δοχεία της χάρητός Του, ολόφωτους νοητούς φωστήρες, αστραφτερά ορόσημα για τους λαούς του κόσμου. Είχαν επίσης και κάτι άλλο, το ίδιο σημαντικό: τη συγκλονιστική εμπειρία της τριετούς μαθητείας τους κοντά στον Κύριο Ιησού Χριστό, της παναγίας ζωής Του, της υπερτέλειας διδασκαλίας Του, των άπειρων θαυμάτων Του και πάνω απ’ όλα της λαμπροφόρου αναστάσεώς Του από τους νεκρούς. Έχοντας αυτά τα πνευματικά εφόδια κατόρθωσαν το ακατόρθωτο: να καταυγάσουν και να μεταμορφώσουν την ανθρωπότητα. Πέτυχαν σε ελάχιστο χρόνο αυτό που δεν πέτυχε η ανθρώπινη δύναμη και διανόηση από την αρχή της ιστορίας, αλλάζοντάς κυριολεκτικά τον ρου της!

      Αυτό βεβαίως δεν κατορθώθηκε χωρίς τίμημα. Το έργο της μεταμορφώσεως του κόσμου επισφραγίστηκε με το τίμιο αίμα τους. Οι άγιοι Απόστολοι  κατέχουν στη χωρία των αγίων της Εκκλησίας μας διπλή τιμητική ιδιότητα: του Αποστόλου και του Μάρτυρα, γι’ αυτό και απολαμβάνουν τέτοιας μεγάλης τιμής από τους πιστούς!

Πηγή:http://agiatriada.imkby.com/blog/archives/980

Πολλές είναι οι επιβουλές των δαιμόνων κατά των ανθρώπων. Πολλαπλάσια όμως η βοήθεια του Θεού προς τους ανθρώπους. Πράγματι, εάν δεν μας υπερήσπιζε η άνωθεν συμμαχία, θα είχεν εξαφανισθή προ πολλού το γένος μας από τις πολιορκίες των δαιμόνων. Διότι ποία ευκαιρία η ποίον χρόνον άφησαν χωρίς πειρασμούς; Πότε έπαψαν να ετοιμάζουν παγίδες στην ανθρώπινη φύση και να σχεδιάζουν τις συμφορές μας;

Δεν είναι πονηρά η φύσις του διαβόλου, αλλά απεδείχθη η προαίρεσίς του. Σ’ αυτόν είχε αναθέσει ο Δημιουργός τη διοίκηση του αέρος, όπως ο ακροατής των ουρανίων Παύλος μας αποκάλυψε λέγοντας: «Κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, του πνεύματος του νυν ενεργούντος εν τοις υιοίς της απειθείας». Έπειτα όμως, επιθυμώντας να υπερβή την φύση του, εξέπεσε της αξίας του, χάνοντας τον θρόνο εξ αιτίας του υψηλού φρονήματός του. Έγινε δηλαδή ο όγκος του φρονήματος μέτρο της στερήσεως του Πνεύματος. Γι’ αυτό λοιπόν ήρχισε να ασχολήται με τους ανθρώπους, εκδηλώνοντας έτσι την αποστροφή του προς τον Δημιουργό, και να προσπαθή με διάφορες μηχανορραφίες να αμαυρώση την εικόνα του Κτίστου. Επειδή, δηλαδή, δεν ημπορούσε να πολεμήση τον Θεό, μεθοδεύει αλλιώς την μάχη, διδάσκοντας τα κτίσματα να επαναστατούν κατά του Κτίστου. Έτσι, αμέσως μόλις επλάσθη ο πρώτος άνθρωπος και έφερε τα χαρακτηριστικά της εικόνος, τον συνεβούλευσε να μελετήση την αντιθεϊα λέγοντας: «Η αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί, και έσεσθε ως θεοί». Καθώς δε επλήθαινε το γένος, του βάζει λογισμούς ειδωλολατρίας. Κατήντησε το κτίσμα σε τόσο σκοτασμόν, ώστε να προσκυνή την κτίση, αγνοώντας τον Κτίστη. Και έβλεπες παντού βωμούς και ναούς και κατασκευές ειδώλων, αίματα και χορούς δαιμόνων.

Δεν ηρκέσθησαν όμως σ’ αυτήν την αποπλάνηση των ανθρώπων οι δαίμονες, ούτε στις τιμές που απελάμβαναν από αυτούς, αλλά και τιμωρούσαν τους αθλίους ανθρώπους, και εισχωρώντας μέσα τους κατοικούσαν σ’ αυτούς. Δεν αφήνει όμως ο Θεός αβοήθητο το πλάσμα του, αλλά αφού εχρησιμοποίησε διάφορες μεθόδους θεραπείας, τελευταία, θέτει σε ενέργεια το σοφό σχέδιο της εν Χριστώ οικονομίας, προξενώντας έτσι το αύτανδρο ναυάγιο των δαιμόνων. Αναγγέλλοντας δε την ελευθερία με τα λόγια, επεβεβαίωνε την υπόσχεση με θαύματα.

Αυτό μας παρέστησε με σαφήνεια η διήγησις του Ευαγγελίου που μόλις ανεγνώσθη. Ελέγχει την επήρεια των δαιμόνων και δεικνύει την βοήθεια που παρέχει ο Θεός προς τους ανθρώπους: «Εξελθόντι δε αυτώ επί την γην υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως, ος είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν, αλλά εν τοις μνήμασιν». Αυτός είναι ο θυμός των δαιμόνων κατά των ανθρώπων. Επιθυμούν να τους καταλάβουν όλους, λυπούνται όμως που δεν ημπορούν ούτε καν να τους επηρεάσουν όλους. «Υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως». Η μία συμφορά πιο τρομερά από την άλλη. Οι δαίμονες κατοικούσαν μέσα του και ο ίδιος κατοικούσε στα μνήματα, ώστε κατοικώντας εκεί και συγχρόνως κατοικούμενος να αναγκάζεται να συγκατοική με τους νεκρούς. Μάλλον ήταν καταδικασμένος να υπομένη μία ζωή βαρυτέρα από τον θάνατο. Διότι σ’ εκείνους που απέρχονται, ο θάνατος κλέπτει την αίσθηση των παθημάτων και ο τάφος χαρίζει στους νεκρούς ελευθερία από τα λυπηρά. Ενώ εκείνος ήταν μεν κατά τα άλλα νεκρός, εζούσε δε μόνο τόσον όσο να αισθάνεται την ταλαιπωρία του και δεν ημπορούσε να απαλλαγή απ’ αυτήν. «Και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο». Πόσον αλλοπρόσαλλη είναι η κακία του διαβόλου! Τον Αδάμ, που ήταν σωστά γυμνός, τον ενέδυσε με αισχύνη. «Και εδεσμείτο αλύσεσι και πέδαις φυλασσόμενος, και διαρρήσων τα δεσμά ηλαύνετο υπό του δαίμονος εις τας ερήμους». Εδάνειζε και δύναμη στον πάσχοντα για να διαρρήξη τα δεσμά. Διότι στο πάθος αυτό υποχωρεί ακόμη και ο σίδηρος και αποδεικνύεται ανίσχυρος. Δεν άφηνε κανέναν να περάση απ’ αυτό το μέρος. Ως λυσσώδη είχε εξαπολύσει ο δαίμονας τον άνθρωπον εναντίον των ανθρώπων. Όμως αν και με τόσες συμφορές τον είχε δέσει ο δαίμονας, δεν κατόρθωσε να τον εμποδίση να συναντηθή με τον Κύριο. Το πρώτο μέσον που εχρησιμοποίησε η Πρόνοια ήταν αυτό: οι δαίμονες, μη υποφέροντας την λαμπρότητα εκείνου που ήταν ενώπιόν τους, εφώναζαν: «Τι ημίν και σοί, Ιησού;» Αντιδρούν μόνο στο σώμα που φαίνεται, μη γνωρίζοντας ότι σ’ αυτό το σώμα είναι κρυμμένη η θεότης. Διότι πώς ημπορεί ο δούλος να φωνάζη στoν Δεσπότη: «Τι εμοί και σοί»; Περιφρονούν αυτόν που βλέπουν, επειδή δεν βλέπουν αυτόν που τους βασανίζει.

Τι σχέση έχουμε εμείς μαζί σου; Ω, πόσους δικαίους έχουμε συναντήσει, και δεν εδοκιμάσαμε από αυτούς παρόμοιο μαστίγωμα! Μας είναι αφόρητος ο εχθρός, ανυπόφορα τα βέλη του. «Τι ημίν και σοί;» Από τότε που ήλθες στην γη εκήρυξες τον πόλεμο εναντίον μας. Σε είδαν οι μάγοι όταν εγεννήθης και σε προσεκύνησαν, δραπετεύοντας από εμάς. Σε ήκουσαν οι τελώνες που ομιλούσες και απέδρασαν από τα ιδικά μας τελώνια. Τις πόρνες, τα θύματά μας, τις συνέλαβες εσύ με την μετάνοια. Μία παρηγορία μας είχε μείνει, τα παθήματα των ανθρώπων, και αυτήν την απόλαυση μας την εστέρησες. Εκεί ανόρθωσες τους παραλύτους, αλλού απήλλαξες τους κωφούς από το πάθος τους. Εκεί εχάρισες τις ηλιακές ακτίνες στους τυφλούς. Εκεί απέλυσες τους νεκρούς από τους τάφους. Ετοιμόρροπο κατήντησες το δεσμωτήριον του θανάτου, το οποίον εμείς με τόσους κόπους οικοδομήσαμε. Όσες θεραπείες προσέφερες στους ανθρώπους, τόσες τιμωρίες προεκάλεσες σ’ εμάς.

«Τι ημίν και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού»; Τον αποκαλούν μεν Υιό του Θεού, δεν γνωρίζουν όμως ότι ο Υιός είναι Θεός. Επειδή υιοί του Θεού αποκαλούνται και όσοι για την μεγάλην αρετή τους εξοικειώθησαν με τον Θεόν. Με αυτήν την έννοια λέγει: «Υιός πρωτότοκός μου Ισραήλ». Και πάλι «Εγώ είπα: Θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες». Και πάλι: «Ιδόντες δε οι υιοί του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων». Αυτό το όνομα, δηλαδή, δεν είναι γνώρισμα μόνο της φύσεως, αλλά και της οικειότητος. Αυτήν την άγνοια έδειξεν ο διάβολος και σ’ αυτά που συνέβησαν στον Ιορδάνη. Διότι ακούγοντας την φωνήν την ερχομένην από τον ουρανόν «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός», του έλεγε, επειδή αγνοούσε, «ει Υιός ει του Θεού, βάλε σεαυτόν κάτω». Εάν εγνώριζε ότι ομιλεί σε Θεόν, πώς προσπαθεί να τον φοβήση προστάζοντάς τον να πέση κάτω; Διότι η φύσις του Θεού δεν γνωρίζει ούτε ύψος ούτε βάθος.

Ο Ευαγγελιστής Μάρκος έτσι εδιηγήθη τα λόγια των δαιμόνων: «Τι ημίν και σοί, Ιησού Ναζαρηνέ». Δεν απευθύνεται σ’ αυτόν ως ποιητήν των ανθρώπων, αλλά σαν πολίτη της Ναζαρέτ. Αφού είσαι ορατός, λέγει, να ενεργής αναλόγως. Άνθρωπο βλέπουμε, αλλά σαν από Θεό διωκόμεθα. Το μαστίγωμά σου δεν ομοιάζει με Ναζαρηνού, δείχνεις να έχης κατεβή από τον ουρανό. Αποκάλυψε την φύση με τα έργα σου.

«Τι ημίν και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού; Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς;» Τι λέγεις, διάβολε; Σ’ αυτόν που εδημιούργησε τον μετρητόν χρόνο και έθεσε τους όρους της Κρίσεως τολμάς να φωνάζης: Τώρα ήλθες; Αλλά δεν γνωρίζει ότι αυτή που τώρα ήλθε είναι η αθάνατος φύσις, επιβεβαιώνοντας την άφιξή της με την δουλικήν μορφή. Δεν γνωρίζει ότι ο Κύριος και Θεός των όλων φορά την στολή που έλαβε από τον Δαυϊδ. Παρακινείται μεν προς καταφρόνηση από την θέα, μαστιγώνεται δε αοράτως από την ενέργεια της θεότητας, γι’ αυτό εκστομίζει λόγια θρασύτητος μαζί και ικεσίας. «Τι ημίν και σοί, Ιησού; Δέομαί σου, μη με βασανίσης». Δειλία και θρασύτητα έχουν τα λόγια του. Δυναμώνει την φωνή σαν δούλος αυθάδης, αλλά και ικετεύει σαν κατάδικος που μαστιγώνεται. «Ήλθες ώδε προ καιρού». Από πού έμαθε ότι δεν είναι τώρα η ώρα της κρίσεως; Πώς γνωρίζουν ότι βασανίζονται πριν την ώρα τους; Γνωρίζουν από αυτά που κάνουν ότι θα τιμωρηθούν για τα έργα τους. Έβλεπαν ότι τώρα δεν τους τιμωρούσε, αλλά μόνον τους εδίωκε από τους ανθρώπους. Από το ότι λοιπόν δεν τιμωρούνται, συμπεραίνουν ότι δεν έχει έλθει ο καιρός των βασάνων. Υποφέρουν πριν από την Κρίση, επειδή διατάζονται να παύσουν να ταλαιπωρούν τους ανθρώπους. «Παρήγγειλε γαρ τω πνεύματι τω ακαθάρτω εξελθείν από του ανθρώπου». Δεν τους έσυρε ακόμη στο Δικαστήριο, δεν τους έδειχνε ακόμη το φοβερόν του Βήμα, δεν άναβε ακόμη την φλόγα της Κρίσεως, αλλά μόνον με απειλές ανεχαίτιζε την ορμή τους. Τόση ήταν η δύναμις του πάθους!

Θέλοντας όμως ο Δεσπότης να δείξη στους παρόντες ακόμη και μέσα στα δεινά, την ανέκφραστο πρόνοιά του για τους ανθρώπους, ερωτά: «Τι όνομά σοι; Και απεκρίθη λέγων: Λεγεών όνομά μοι, ότι πολλοί εσμέν». Δεν ερωτά επειδή αυτός είχεν ανάγκη να ερωτήση, αλλά για να αποκαλύψη σ’ σ’ εμάς πόσοι φονείς δαίμονες είχαν καταλάβει το ανθρώπινο σώμα και παρ’ όλα ταύτα εκείνο δεν είχε αφανισθή. Ότι πλήθος δαιμόνων, εκστρατεύοντας εναντίον ενός ανθρώπου, δεν υπερίσχυσε, δεν τον εκρήμνισε στους βράχους, δεν τον κατετεμάχισε, δεν κατεσπάραξε τον άνθρωπο μαζί με τα σίδερα που εφορούσε. Αλλά άντεξε στις τρικυμίες των δαιμόνων, προστατευόμενος μέσα στα βασανιστήρια από το χέρι του Θεού. Και μάλιστα ο Ευαγγελιστής φιλοτιμείται να προσθέση το ακόμη σημαντικότερο: «Πολλοίς γαρ χρόνοις συνηρπάκει αυτόν» (τον είχε κυριεύσει δηλαδή). Τι ανυπέρβλητος κηδεμονία! Δεν εβασανίζοντο λιγότερον από ό,τι εβασάνιζαν, αφού ο τρόπος τους ήταν φονικός, αλλά δεν επέτρεπε ο Θεός να επιτύχουν αυτό που επιθυμούσαν, μέχρι την στιγμή όπου έφθασε η φανερά απόφασις του Βασιλέως, χαρίζοντας την ελευθερία σ’ αυτόν που τόσο υπέφερε.

«Ην δε εκεί αγέλη χοίρων ικανών βοσκομένων εν τω όρει. Και παρεκάλουν αυτόν ίνα επιτρέψη αυτοίς εις εκείνους εισελθείν. Και επέτρεψεν αυτοίς. Εξελθόντα δε τα δαιμόνια από του ανθρώπου εισήλθον εις τους χοίρους, και όρμησεν η αγέλη κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη». Για ποίον λόγο το επιτρέπεις αυτό στους δαίμονες, Κύριε; Γιατί, αφού γνωρίζεις την πονηρία τους, επείσθης στα λόγια τους; Για να μάθωμε, άνθρωποι, ότι και από τους χοίρους είναι πιο αδύνατοι, όταν τους εμποδίζει ο Θεός. Εκτός αυτού, θέλει να διδάξη τους ανθρώπους ότι είναι χαρά στους δαίμονες η απώλεια των ανθρώπων και ότι εκείνοι διασκεδάζουν με τις συμφορές τις ιδικές μας. Διότι δεν δείχνουν κανέναν οίκτον για την φύση των ανθρώπων. Εφ’ όσον εκδηλώνουν μέχρι και στους χοίρους την κακία τους, τι δεν θα έκαμναν εναντίον των ανθρώπων εάν τους επετρέπετο; Από όλα αυτά, λοιπόν, θα παρακινηθούμε να μισήσωμε την απανθρωπία, γνωρίζοντας την έχθρα τους, και να αποφεύγωμε τις συμβουλές αυτών των οποίων δεν αντέχουμε τις επιβουλές.

Αλλά εκτός από αυτά μας εδίδαξε και την κηδεμονία του Θεού προς τους ανθρώπους. Διότι όλα θα εξηφανίζοντο ακαριαίως και κανένα από τα όντα δεν θα απέμενε, αφού θα κατεσπαράζοντο από τις δαιμονικές ορμές, εάν δεν επροστατεύοντο από το κεκρυμμένο και ακαταγώνιστο χέρι του Θεού. Επιτρέπει λοιπόν τα μικρότερα για να μάθωμε τα μεγαλύτερα, και πότε πότε μας παραδίδει στις δυσκολίες για να έχωμε την αίσθηση των υψηλοτέρων. Δεν θα άφηνε ποτέ να πάθωμε το παραμικρόν, εάν δεν ελησμονούσαμε εύκολα την θεία συμπαράσταση. Επέτρεψε να γίνη ζημία στους χοίρους, για να διδαχθούμε την ωφέλεια που προξενεί στους ανθρώπους.

Ας ομολογούμε λοιπόν την πρόνοια την οποία απολαμβάνουμε. Να υμνούμε την κηδεμονίαν από την οποία φυλαττόμεθα. Ας κηρύττωμε την βοήθεια του Θεού, από την οποία προστατευόμεθα. Από αυτήν να εξαρτήσωμε τους εαυτούς μας και προς αυτήν προσβλέποντας πάντοτε να αναφωνούμε: «Συ, Κύριε, βοηθός ημών και σκεπαστής».

Αυτώ η δόξα εις τους αιώνας.Αμήν.

Από το βιβλίο Πατερικόν Κυριακοδρόμιον, σελίς 177 και εξής.

Επιμέλεια κειμένου Δημήτρης Δημουλάς.- Ορθόδοξη Πορεία

Ένας χρόνος πέρασε από τον ξαφνικό θάνατο του Βασιλιά της Ποπ Μάικλ Τζάκσον και τα ερωτήματα γύρω από τον θάνατο του παραμένουν αναπάντητα.

Χιλιάδες θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον θα παραβρεθούν στις εκδηλώσεις σε όλον τον κόσμο για την πρώτη επέτειο του θανάτου του, ενώ πολλοί αναμένεται να βρεθούν στο νεκροταφείο του Λος Άντζελες όπου βρίσκεται ο τάφος του βασιλιά της ποπ.

Ο Τζάκσον πέθανε πριν ένα χρόνο σε ηλικία 50 ετών από υπερβολική δόση φαρμάκων στο σπίτι του στο Λος Άντζελες, λίγες εβδομάδες πριν την πολυαναμενόμενη επανεμφάνισή του στο Λονδίνο.

Οι θαυμαστές του θα επισκεφτούν το νεκροταφείο Φόρεστ Λον στο Γκλεντέιλ στα περίχωρα του Λος Άντζελες. Όμως η πρόσβαση στο μαυσωλείο όπου βρίσκεται η σορός του Τζάκσον έχει απαγορευτεί και όσοι βρεθούν στο νεκροταφείο θα μπορέσουν μόνο να φτάσουν μέχρι το εξωτερικό του επιβλητικού κτίσματος.

Οι πρώτοι θαυμαστές έφτασαν στο νεκροταφείο το απόγευμα της Πέμπτης, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, αν και η αστυνομία είναι διευκρινίσει πως σε κανέναν δεν επιτρέπεται να περάσει τη νύχτα εκεί. Στο νεκροταφείο θα βρεθούν σήμερα μετά το μεσημέρι και μέλη της οικογένεια του Τζάκσον.

Επίσης τόπος προσκυνήματος είναι και το σπίτι της οικογένειας Τζάκσον σε προάστιο του Λος Άντζελες, όπου ήδη εκατοντάδες θαυμαστές του Μάικλ έχουν αφήσει λουλούδια και αναμνηστικά.

Η επίσημη τελετή θα πραγματοποιηθεί στο Γκάρι της Ιντιάνα, την ιδιαίτερη πατρίδα του Μάικλ Τζάκσον, όπου η μητέρα του Κάθριν θα κάνει τα αποκαλυπτήρια μνημείου.

Το Σάββατο θα πραγματοποιηθεί μουσική εκδήλωση σε ξενοδοχείο του Μπέβερλι Χιλς στην οποία είναι πιθανόν να παραβρεθούν μέλη της οικογένειας Τζάκσον.

Ανάμεσα στις εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί σε όλον τον κόσμο είναι και μια έκθεση στο Τόκιο με προσωπικά αντικείμενα του σταρ στη διάρκεια της οποίας περίπου 500 θαυμαστές του θα μπορούν έναντι 900 ευρώ να κοιμηθούν με υπνόσακους ανάμεσα στη Ρολς Ρόις και στα ρούχα του διάσημου τραγουδιστή.

25/06/ 2010- SigmaLive/NewsIt

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ

–ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΤΥΠΑ 

–Γέροντας Ιωσήφ και Μichael Jackson: δύο διαφορετικά πρότυπα 

– ΟΙ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ “Μάικλ Τζάκσον

-“Ο “ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΠ» “Μάικλ Τζάκσον”

– Σε φέρετρο αξίας 25.000 δολαρίων, με χρυσό 14 καρατίων και βελούδινη μπλε επένδυση θα ταφεί ο Μάικλ Τζάκσον 

– Η περίπτωση Michael Jackson

–Μάικλ Τζάκσον.Ο θάνατος ενός βασιλιά!

–Αυτοκτόνησε ο κατήγορος του Τζάκσον

—Μηχανισμό προμήθειας φαρμάκων είχε στήσει ο Μάικλ Τζάκσον και έφθασε να παίρνει 30 Χanax σε ένα βράδυ.

–La Toya Jackson: Ο αδερφός μου έμοιαζε σαν θεός

Κυριακή  Ε΄Ματθαίου

«Και ιδού πάσα η πόλις εξήλθεν εις συνάντησιν του Ιησού, και ιδόντες αυτόν παρεκάλεσαν όπως μεταβή από των ορίων αυτών» (Ματθ. η΄ 34).

Ο Ιησούς, αφού είχε εκδηλώσει πριν λίγο την εξουσία του πάνω στις φυσικές δυνάμεις, με την κατάπαυση της τρικυμίας και των ανέμων, προχωρεί σήμερα, κατά τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, στην εκδήλωση της εξουσίας του πάνω στις υπερφυσικές δυνάμεις. Δηλαδή, εκδηλώνει την εξουσία του πάνω στον αόρατο κόσμο, τον κόσμο του διαβόλου. Κατά συνέπεια, δεν έχουμε σήμερα ακόμα ένα θαύμα του Ιησού για κάποια ασθένεια, ή θεραπεία ένεκα μιας αμαρτωλής κατάστασης του ανθρώπου, αλλά συντριβή του κόσμου του διαβόλου.

Ο διάβολος παρουσιάζεται να ενεργεί σήμερα με δύο τρόπους. Πρώτον άμεσα με την είσοδό του μέσα σε δύο ανθρώπους και με την άσκηση πλήρους ελέγχου στη ζωή και τη συμπεριφορά τους. οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει το όνομά τους, έχουν χάσει την προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή και ζώντας σε νεκροταφεία, κινούνται επιθετικά εναντίον των συνανθρώπων τους.

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίον ενεργεί ο διάβολος είναι φαινομενικά πιο «ακίνδυνος», αλλά στην πραγματικότητα εξ ίσου καταστροφικός. Γιατί, στο βωμό του εύκολου κέρδους οδηγεί τον άνθρωπο ενσυνείδητα στην παράβαση των εντολών του Θεού. Στην προκειμένη περίπτωση, ενώ ο νόμος του Θεού απαγόρευε να τρώνε χοιρινό κρέας, οι κάτοικοι των Γεργεσηνών έχουν δημιουργήσει ολόκληρες επιχειρήσεις με την εκτροφή χοίρων.

Ο Ιησούς, μέσα από το σημερινό θαύμα, θα ενεργήσει διπλά. Πρώτον, ελευθερώνοντας τους δύο δαιμονιζομένους από την κυριαρχία του διαβόλου, καθιστώντας παράλληλα ασφαλή την περιοχή και δεύτερον ενεργεί τιμωρητικά με την καταστροφή της αγέλης των χοίρων. Θεραπεία, λοιπόν, των ανθρώπων που κυριεύθηκαν από τους δαίμονες, παρά τη θέλησή τους, και τιμωρία των ανθρώπων που με τη βούλησή τους έγιναν συνεργοί στο καταστροφικό έργο των δαιμόνων, με την παράβαση των εντολών του Θεού. Μια τιμωρία έμμεση, γιατί ο Ιησούς απλά επέτρεψε την καταστροφή των χοίρων, ενώ ουσιαστικά την καταστροφή την επέφεραν και πάλι οι ως τώρα συνεργάτες των ανθρώπων, αφού ευθύς μετά την είσοδο των δαιμόνων «ώρμησε πάσα η αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την θάλασσαν και απέθανεν εν τοις ύδασιν».

Το σημερινό θαύμα φανερώνει το μέγεθος της τραγωδίας του ανθρώπου όταν βρεθεί κάτω από την εξουσία του διαβόλου, αλλά παράλληλα και την ελπίδα της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά του διαβόλου δια της δυνάμεως του Ιησού.

Ναι, της δυνάμεως του Ιησού. Και αυτή η δύναμη ασκείται τόσο επί των επιγείων, όσο και επί των επουρανίων και καταχθονίων δυνάμεων. Αυτή η δύναμη αναγνωρίζεται από τον κόσμο των δαιμόνων. «Τι δουλειά έχεις εσύ με μας Ιησού Υιέ του Θεού; Ήρθες εδώ για να μας βασανίσεις πριν την ώρας μας;». Αναγνωρίζουν οι δαίμονες τη δύναμη του Ιησού, τον οποίον επίσης αναγνωρίζουν ως Υιό του Θεού. Όμως, παρά την αναγνώριση αυτή δεν προχωρούν και στην πίστη προς Αυτόν, μέσα από τη μετάνοια και την επιστροφή. Αντίθετα, συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο. Μάλιστα, και γι’ αυτό το έργο καθίστανται αδύναμοι, για τούτο και ζητούν «άδεια» για να το κάνουν.

Ο Θεός επιτρέπει ακόμα και την «τιμωρία», με σκοπό τη μετάνοια και την επιστροφή του ανθρώπου. Αρκεί ο άνθρωπος να αναγνωρίσει αυτό τον παιδαγωγικό τρόπο της τιμωρίας και να ωφεληθεί από αυτήν. Αρκεί ο άνθρωπος να συνειδητοποιήσει ότι «ο Ιησούς παραδόθηκε στο θάνατο για τις ανομίες μας κι αναστήθηκε για τη σωτηρία μας» (Ρωμ. ε΄ 25). Πολύ αποκαλυπτικός είναι ο σημερινός Απόστολος: «Αφού, λοιπόν, ο Θεός μας έσωσε επειδή πιστέψαμε, οι σχέσεις μας με το Θεό αποκαταστάθηκαν με τη μεσολάβηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτός μας οδήγησε με την πίστη στο χώρο αυτής της χάρης του Θεού, στην οποία είμαστε στεριωμένοι και καυχόμαστε για την ελπίδα της συμμετοχής μας στη δόξα του Θεού. Μα δε σταματά εκεί η καύχησή μας. Καυχόμαστε ακόμα και στις δοκιμασίες, επειδή ξέρουμε καλά πως οι δοκιμασίες οδηγούν στην υπομονή, η υπομονή στο δοκιμασμένο χαρακτήρα, κι ο δοκιμασμένος χαρακτήρας στην ελπίδα. Κι η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει. Μαρτυρεί γι’ αυτό η αγάπη του Θεού, με την οποία το Άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε γέμισε και ξεχείλισε τις καρδιές μας».

Αλήθεια, αδελφοί μου, πόση δύναμη αντλούμε από τα σημερινά αναγνώσματα (Απόστολο και Ευαγγέλιο). Η θαυματουργική και παιδαγωγική δράση του Κυρίου αποσκοπεί στη σωτηρία μας. Οι δοκιμασίες, παρά το σωματικό πόνο, γίνονται πρόξενοι εσωτερικής χαράς, σε σημείο που, όπως είδαμε πιο πάνω, να μετατρέπουν τον πόνο σε χαρά και τέλος μέσα από την υπομονή να καλλιεργείται η ελπίδα της βεβαιότητας ότι ο Θεός είναι μαζί μας και μας στηρίζει. Ομολογεί σε άλλη περίπτωση ο Απόστολος Παύλος: «Όταν γαρ ασθενώ, τότε δυνατός ειμί» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 10). Γιατί όταν φαίνεται πως έχω χάσει κάθε δύναμη, τότε είμαι πραγματικά δυνατός.

Αυτό το παράδοξο συναίσθημα της δύναμης, την ώρα μάλιστα που με την ανθρώπινη λογική χάνονται τα πάντα, είναι ένα συναίσθημα που προσφέρεται από το Θεό, μέσα από τη δύναμη της πίστης. Μιας πίστης που οδηγεί τον άνθρωπο στο Θεό και στη συνέχεια παραδίνεται στη χάρη και τη δύναμή του. Έτσι, εκεί που όλα δείχουν ότι ο άνθρωπος χάνεται, όπως και ο Πέτρος στη θάλασσα, ακριβώς εκείνη την ώρα επεμβαίνει σωστικά ο Θεός.

Είναι αλήθεια ότι αυτό το συναίσθημα το ζήσαμε αρκετοί πολλές φορές και παρά το φαινομενικό καταποντισμό ο Θεός μάς οδήγησε εις αναψυχήν. Αυτό το συναίσθημα ας προσπαθήσουμε να βιώσουμε κάθε φορά που ο άνεμος είναι ενάντιος και αξεπέραστα τα κύματα της καθημερινής μας ζωής.

Αδελφοί μου, η μεγαλύτερη τραγωδία για τους Γεργεσηνούς δεν ήταν η καταστροφή των κοπαδιών των χοίρων. Η μεγαλύτερη τραγωδία για τους Γεργεσηνούς ήταν ότι δε δέχθηκαν την τραγωδία σαν αφορμή να βρεθεί ανάμεσά τους ο Ιησούς που θα τους οδηγούσε στη σωτηρία. Όπως μαζικά οδηγήθηκαν στην παράβαση των εντολών του Θεού, έτσι μαζικά «πάσα η πόλις εξήλθεν εις συνάντησιν του Ιησού». Κι όταν τον είδαν όχι μόνο δεν εχάρησαν για την τιμή που τους έκανε να είναι ανάμεσά τους, όχι μόνο δεν μετανόησαν, αλλά αντίθετα, δυστυχώς, «τον παρεκάλεσαν να φύγει από την περιοχή τους». Ας παραδειγματιστούμε από τούτο το γεγονός, προφυλάσσοντας τον εαυτό μας. Ας πούμε καλοδεχούμενη οποιαδήποτε επίσκεψη του Θεού, έστω και μέσα από δοκιμασίες. Να είμαστε σίγουροι ότι θα μας οδηγήσει στο τέλος σε μια διέξοδο λυτρωτική. Αμήν.

Μητρόπολη Πάφου– Θεόδωρος Αντωνιάδης

Είτε αυτό λοιπόν θέλει είτε η σοφία του Θεού οικονομεί κάτι άλλο, όλη η λογική φύση μοιράζεται χωρισμένη στη διπλή αυτή ζωή. Η ασώματη έλαχε τη μακαριότητά της στον ουρανό, ενώ η ένσαρκη περιστρέφεται στη γη, επειδή είναι συγγενής μ’ αυτήν. Η επιθυμία τώρα του καλού και του αγαθού εισήλθε ισοδύναμα στην ουσία κάθε μιας φύσης και εξίσου και στις δύο ο επόπτης του πα­ντός έδωσε το αυτοκυβέρνητο και αυτεξούσιο κι ελεύθερο από κάθε καταναγκασμό, ώστε να κυβερνάται καθετί που έχει τιμηθεί με λόγο και νόηση με αυτόνομη προαίρεση. Αλλά η άνω ζωή είναι τελείως καθαρή από κακία και δε συνυπάρχει μαζί της κανένα από όσα νοούνται εκ του αντιθέτου, ενώ κάθε εμπαθής κίνηση και διά­θεση περιβάλλει την κάτω ζωή, όπου κινείται ο άνθρωπος. Γι’ αυτό κι ο θεόπνευστος λόγος γνωρίζει ότι η ουράνια πολιτεία των αγίων δυνάμεων είναι άσχετη από την κακία και καθαρή από κάθε μολυσμό της αμαρτίας. Ενώ όλη η κακία όση έλαβε ύπαρξη από το αγα­θό με την ίδια του την αποχώρηση, γύρω από την κοιλότητα αυτής της ζωής, συγκεντρώθηκε σαν καταπότι και σαν λάσπη, που μολύ­νει τον άνθρωπο, καθώς εμποδίζεται από αυτό το σκοτάδι ν’ αντικρύσει το θείο φως της αλήθειας.

Αν λοιπόν η ουράνια ζωή είναι απαθής κι άθικτη από κακό, ενώ σε κάθε λογής πάθη και ταλαιπωρίες έχει βουλιάξει η εδώ άθλια ζωή, είναι φανερό ότι η άνω πολιτεία, επειδή είναι καθαρή από κάθε κακό, κατορθώνεται με το αγαθό θέλημα του Θεού· γιατί, όπου δεν υπάρχει κακό, είναι απόλυτη ανάγκη να υπάρχει το αγαθό. Η δική μας τώρα ζωή, έχοντας ξεπέσει από τη μετουσία του αγα­θού, ξέπεσε συνάμα κι από το θείο θέλημα. Γι’ αυτό η προσευχή μας διδάσκει να καθαρίσομε έτσι τη ζωή μας, ώστε όμοια με τη ζωή στον ουρανό να ζούμε και στη γη ανεμπόδιστα με το θέλημα του Θεού, έτσι όπως θα μπορούσε να πει κάποιος· Όπως εκτελεί­ται το θέλημα σου ανάμεσα στους θρόνους, τις αρχές και τις εξουσίες και τις κυριότητες και σε όλη την υπερκόσμια δύναμη, χωρίς να παρεμποδίζει καθόλου η κακία την εκδήλωση του αγαθού, έτσι και ανάμεσα σ’ εμάς να πραγματωθεί το αγαθό, για να ευοδωθεί με όλα το θέλημα του μέσα στις ψυχές μας, αφού εκδιωχθεί κάθε κακία. Ίσως όμως ν’ αντιπαρατηρήσει κάποιος· Μα πώς είναι δυνατό η καθαρότητα των ασώματων δυνάμεων να κατορθωθεί από όσους έλαχαν τη ζωή της σάρκας, αφού η ψυχή καταποντίζεται από τις άπειρες φροντίδες για τις σωματικές ανάγκες; Γι’ αυτό νομίζω καλό, αντιμετωπίζοντας κατά κάποιο τρόπο την απορία αυτή, να διαλύσω τη δυσχέρεια για το προκείμενο ζήτημα με τον ακόλουθο λόγο.

Νομίζω μας διδάσκει με τους λόγους αυτούς, προστάζοντας μας δηλαδή να ζητούμε το καθημερινό ψωμί, ότι στην έλλειψη φυ­σικών αναγκών αντιστοιχεί σύμφωνα με το νόημα της απάθειας η ολιγάρκεια και η μετριοπάθεια. Ό άγγελος βέβαια δε ζητεί να του χορηγηθεί ψωμί, γιατί έχει φύση που δεν της χρειάζονται τα παρό­μοια. Έλαβε όμως τη διαταγή να τα ζητεί ο άνθρωπος, γιατί όποιο αδειάζει έχει πάντοτε ανάγκη από αυτό που θα το γεμίζει. Η σύ­σταση της ανθρώπινης ζωής κυλά και περνά κι επιζητεί στη θέση εκείνου που εξαντλήθηκε αυτό που ανανεώνει. Όποιος λοιπόν αποβλέπει στην εξυπηρέτηση της φύσης του και δεν προσπαθεί να τραβήξει με μάταιες φροντίδες τίποτα πέρα από το απαραίτητο, δε θα φανεί να υστερεί πολύ από την αγγελική πολιτεία, αντιγράφο­ντας στον εαυτό του με την ολιγάρκεια του την απουσία κάθε ανά­γκης από αυτούς. Γι’ αυτό έχομε τη διαταγή να ζητούμε ό,τι φτάνει για τη διατήρηση της σωματικής μας ουσίας. «Το ψωμί δώσε μας» λέμε στο Θεό· δε ζητούμε απόλαυση ούτε πλούτο ούτε πορφύρες λαμπερές, ούτε κοσμήματα χρυσά, ούτε αστραφτερά πετράδια, ούτε ασημένια σκεύη, κτηματική περιουσία, διοίκηση στρατοπέδου, αρχηγία πολέμων και ηγεμονία εθνών, ούτε κοπάδια άλογα και βόδια και άπειρα πλήθη άλλα ζωντανά, ούτε κατοχή πολλών δούλων, ούτε τη λάμψη της αγοράς, ούτε επιγραφή σε στήλες ούτε πίνακες, ούτε μεταξωτά υφάσματα, ούτε ακροάσεις μουσικής, τίποτε κάτι παρόμοιο, από όσα αποσπούν την ψυχή από τις θείες και προτιμό­τερη από άλλη φροντίδα, άλλα το ψωμί.

Βλέπεις την έκταση της φιλοσοφίας, πόσα λόγια περιέχονται στα δύο αυτά λόγια; Είναι σα να λέει κατά κάποιο τρόπο σ’ όσους ακούν Παύσετε, άνθρωποι, να σκορπίζετε τις επιθυμίες σας σε μά­ταια πράγματα. Παύσετε να συγκεντρώνετε επάνω σας αφορμές δεινών. Είναι λίγο το χρέος σου στη φύση σου. Στο σαρκίο σου χρωστάς τροφή μόνο, πράγμα μηδαμινό κι εύκολο, αν αποβλέπεις σε ό,τι σου χρειάζεται. Γιατί πολλαπλασιάζεις σε βάρος σου τις εισφορές σου; Για ποιο λόγο έζεψες τον εαυτό σου στο ζυγό τόσων οφειλών, ανασκάπτοντας μεταλλεία για άργυρο και ορυχεία για χρυσάφι κι αναζητώντας τις διάφανες πέτρες; Σίγουρα για ν’ απο­λαμβάνει με όλα αυτά η κοιλιά, ο αχόρταγος φορολογητής, που το χρέος μας σ’ αυτήν είναι το ψωμί, για ν’ αναπληρώνει ό,τι λείπει στο σώμα. Εσύ όμως ταξιδεύεις για εμπόριο στις Ινδίες και κινδυ­νεύεις σε βαρβαρικές θάλασσες και ρίχνεσαι σε ταξίδια ολοχρόνια, για να καρυκεύσεις την τροφή σου με φορτία από τα μέρη αυτά και δε σκέφτεσαι ότι το όριο όπου φτάνει η αίσθηση της ηδονής είναι ο ουρανίσκος. ‘Όμοια και η ομορφιά και το άρωμα και το εύγευστο προσφέρουν στην αίσθηση μια σύντομη και ακαριαία χάρη στην αί­σθηση. Η διαφορά όσων περνούν από τον ουρανίσκο και πέρα δε διακρίνεται, καθώς η φύση μας τα μεταβάλλει όλα σε εξίσου δύσο­σμα. Βλέπεις πού καταλήγει η μαγειρική; Βλέπεις το αποτέλεσμα της απάτης των καρυκευμάτων; Ζήτα το ψωμί σου για την καθημε­ρινή ανάγκη της ζωής· γι’ αυτό μόνο σ’ έκανε η φύση σου χρεώστη στο σώμα. Τα συμπληρωματικά που βρίσκουν με τις επινοήσεις τους όσοι αγαπούν τις απολαύσεις, είναι η παρασπορά των ζιζανίων. Ο σπόρος του νοικοκύρη είναι το σιτάρι κι από το σιτάρι γί­νεται το ψωμί· η απόλαυση είναι το ζιζάνιο που έσπειρε ο εχθρός στο σιτάρι. Άφησαν όμως οι άνθρωποι την απαραίτητη υπηρεσία τους προς τη φύση τους, πνίγονται στ’ αλήθεια, όπως λέει κάπου ο Λόγος, με τις ασχολίες τους γύρω από τα μάτια και μένουν δίχως αποτέλεσμα και η ψυχή ασχολείται μ’ αυτά αιώνια.

Νομίζω ότι κι ο Μωυσής κάτι τέτοιο διδάσκει συμβολικά παρασταίνοντας ως σύμβολο της γνωστικής ηδονής το φίδι. Λένε ότι το ζώο αυτό το φίδι, αν περάσει το κεφάλι του σε μια ραγισματιά, όπου μέσα τρυπώνει, δεν μπορούν να το βγάλουν εύκολα από τη σχισμή όσοι το τραβούν από την ουρά, επειδή τα λέπια αντιστέκο­νται στη βία εκείνων που τραβούν δυνατά. Κι όποιο με το πρόσθιο μέρος δεν έχει κανένα κώλυμα να εισδύσει γλιστρώντας με τη λειότητα των λεπιών, αυτό έχει αδύνατη την επιστροφή του προς τα πίσω καθώς την εμποδίζει η αντίσταση των λεπιών. Νομίζω η Γρα­φή θέλει να δείξει ότι πρέπει να φυλάγομε την ηδονή, όταν εισέρ­χεται και τρυπώνει μέσα στη ρωγμή της ψυχής και όσο καλύτερα γίνεται να κλείνομε τη ραγισματιά του βίου. Γιατί έτσι θα μπορέσει να φυλαχθεί η ανθρώπινη ζωή καθαρή από την επιμιξία με τα θη­ρία. Αν όμως διαλυθεί η εσωτερική αρμονία της ζωής μας και βρει κάποιο τρόπο να εισέλθει μέσα μας το φίδι της ηδονής, θα φωλιά­σει εκεί και θα είναι αδύνατο εξαιτίας των λεπιών ν’ αποσπαστεί από το χώρο της ψυχής. Ακούοντας λέπια να φέρεις στο νου σου με το συμβολισμό αυτόν τις ποικίλες αφορμές των ηδονών. Γιατί με μια γενική έννοια το πάθος της ηδονής είναι ένα θηρίο και τα ποικί­λα και διάφορα είδη των ηδονών που έχουν ανακατευθεί στην αν­θρώπινη ζωή αυτά είναι οι φολίδες του φιδιού, κατάστικτες από την ποικιλία των παθών.

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ,ΤΟΜΟΣ 8^ος Σελ. 85 – 91)- Μητρόπολη Πάφου

-“Αυτός είναι και ένας από τους μεγαλύτερους πειρασμούς της εποχής μας, το να θεωρούμε δηλαδή ότι τα θρησκευτικά μας καθήκοντα αρχίζουν και τελειώνουν μέσα στο Ναό, είτε τις στιγμές που μόνοι μας προσευχόμαστε. Και όλες τις άλλες ώρες, σαν τους Γαδαρηνούς, επιδιδόμαστε σε ασχολίες από τις οποίες απουσιάζει το πνεύμα του Θεού”.

Το περιστατικό της θεραπείας δύο δαιμονισμένων μας διηγείται σήμερα ο ευαγγελιστής Ματθαίος, οι οποίοι κατοικούσαν σε μνήματα, έξω από την πόλη των Γαδαρηνών, και αποτελούσαν κίνδυνο για τους διερχόμενους ταξιδιώτες. Μόλις είδαν τον Χριστό, φώναξαν: “Τί έχεις μαζί μας, Ιησού, Υιέ του Θεού; ήρθες εδώ πρόωρα για να μας βασανίσεις;”. Ήταν τα δαιμόνια που μιλούσαν, και παρακαλούσαν τον Χριστό, αν τα διώξει, να τους επιτρέψει να πάνε στο κοπάδι των χοίρων που έβοσκε εκεί κοντά. “Πηγαίνετε”, τους λέει ο Ιησούς, και αμέσως άφησαν τους ανθρώπους και πήγαν στους χοίρους, και ολόκληρο το κοπάδι έπεσε στη θάλασσα και αφανίστηκε στα νερά. Τότε οι βοσκοί των χοίρων γύρισαν στην πόλη και διηγήθηκαν όσα είχαν συμβεί. Και σύσσωμος ο λαός βγήκε από την πόλη όχι για να υποδεχτεί τον Χριστό, αλλά για να Τον παρακαλέσει να φύγει από τα σύνορά τους, όπως και έγινε.

Η περικοπή αυτή περιέχει δύο παράδοξα και αλληλοσυγκρουόμενα γεγονότα. Από τη μία μεριά, οι δαίμονες αναγνωρίζουν την θεότητα του Ιησού Χριστού και Τον παρακαλούν να τους λυπηθεί, ενώ από την άλλη, οι κάτοικοι της πόλεως αρνούνται να Τον δεχτούν. Τα δαιμόνια δεν μπορούν να μην αναγνωρίσουν ότι μπροστά τους βρίσκεται ο Υιός και Λόγος του Θεού, γι αυτό και τρέμουν την δίκαια κρίση Του. Τον παρακαλούν να μην τα στείλει από τώρα στο αιώνιο σκοτάδι, αλλά να τους επιτρέψει να μπουν στην αγέλη των χοίρων. Τον παρακαλούν γιατί, όπως χαρακτηριστικά φαίνεται μέσα από την ιστορία του Ιώβ, δεν έχουν καμία εξουσία επάνω στην κτίση, ούτε βέβαια επάνω στους ανθρώπους, αν δε το επιτρέψει ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος προσβλέπει και αποσκοπεί στη σωτηρία μας. Έτσι ο Χριστός το επιτρέπει, θέλοντας να δείξει σε όλους ότι εκεί που ενεργούν τα δαιμόνια, τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά και πολλές φορές θανάσιμα, τόσο για την ψυχή όσο και για το σώμα.

Από την άλλη μεριά, παρά την τόσο συγκλονιστική αποκάλυψη της θεότητας του Ιησού, παρά το θαύμα της θεραπείας των δύο δαιμονισμένων, ο λαός της πόλης αντί να δεχτεί τον Χριστό, όπως άλλοτε οι Σαμαρείτες, Του ζητάνε να εγκαταλείψει τα όρια της πόλης τους. Αντί να Του ζητήσουν να τους βοηθήσει θεραπεύοντας τους ασθενείς, όπως συνέβαινε σε κάθε τόπο από τον οποίο περνούσε, Του ζητάνε να φύγει χωρίς χρονοτριβή. Η στάση τους αυτή δεν μπορεί να ερμηνευτεί, παρά ως γεγονός πνευματικής τύφλωσης και αναλγησίας. Παρόλο που έχουν μπροστά τους το θαύμα, αδυνατούν να πιστέψουν στον Χριστό. Φαίνεται πως πιο πολύ τους ενόχλησε ο χαμός των χοίρων, των οποίον σημειωτέον η εκτροφή απαγορευόταν από το Μωσαϊκό νόμο, αντί να τους συνετίσει και να τους οδηγήσει σε μετάνοια. Με τον τρόπο που συμπεριφέρονται αποδεικνύουν ότι μπορεί να μην διακατέχονται από δαιμόνια, αλλά είναι συντεταγμένοι με τα έργα του σκότους, είναι συμβιβασμένοι με την αμαρτία και την ανομία, και δεν επιθυμούν την πνευματική τους θεραπεία, ούτε να αλλάξουν τρόπο ζωής. Διότι, αν δέχονταν τον Χριστό στην πόλη τους, αν Τον δέχονταν στην καρδιά τους, έπρεπε να μετανοήσουν και να ακολουθήσουν την διδασκαλία του Ευαγγελίου.

Μη μας ξενίζει όμως το παράδειγμα των Γαδαρηνών. Ακούμε συχνά γύρω μας ανθρώπους να λένε, “αν δεν δω ένα θαύμα, δεν πιστεύω”, οι οποίοι στην ουσία αναζητούν άλλοθι για την δική τους απιστία έναντι του Θεού. Παρόλο που το θαύμα προϋποθέτει την πίστη, όπως βλέπουμε σε όλα όσα έκανε ο Χριστός, υπάρχουν ωστόσο περιπτώσεις θαυμάτων, σαν το σημερινό, που προσφέρονται για εκείνους που θέλουν να ενισχύσουν την πίστη τους. Κι όμως, ακόμα κι αν συμβεί στους ίδιους, στην πραγματικότητα δεν είναι διατεθειμένοι να πιστέψουν, γιατί δεν είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν τρόπο ζωής. Και για τον λόγο αυτό, επειδή δεν μπορούν πλέον να δικαιολογηθούν, αρνούνται τον ίδιο το Χριστό και Τον εξορίζουν εντελώς από τη ζωή τους.

Αλλά και στη δική μας, χριστιανική καθημερινότητα, συχνά δημιουργούμε στεγανά, είτε στον “προσωπικό” είτε στον εργασιακό μας χώρο, από τα οποία θεωρούμε ότι μπορούμε να περιορίσουμε τον Χριστό και να συμπεριφερθούμε όπως οι άλλοι των ανθρώπων. Αυτός είναι και ένας από τους μεγαλύτερους πειρασμούς της εποχής μας, το να θεωρούμε δηλαδή ότι τα θρησκευτικά μας καθήκοντα αρχίζουν και τελειώνουν μέσα στο Ναό, είτε τις στιγμές που μόνοι μας προσευχόμαστε. Και όλες τις άλλες ώρες, σαν τους Γαδαρηνούς, επιδιδόμαστε σε ασχολίες από τις οποίες απουσιάζει το πνεύμα του Θεού.

Ας προσέξουμε, λοιπόν, τους εαυτούς μας, ενώ μέσα στο Ναό δοξολογούμε τον Θεό, βγαίνοντας από εδώ να μη γίνουμε σαν τους αφιλόξενους και αντίθεους ανθρώπους της σημερινής περικοπής.

π. Χερουβείμ Βελέτζας

από:http://xerouveim.blogspot.com/2010/06/27-6-2010.html

Εκφωνηθείς υπό του Αρχιμ. Νεκταρίου Ντόβα τήν 24η Ιουνίου 2001 εις τόν Ιερό Ναό Αναλήψεως του Χριστού Βόλου

“Καί σύ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση, προπορεύση γάρ πρό προσώπου Κυρίου, ετοιμάσαι οδούς αυτού” (Λουκ. 1, 76)

Τόν Βαπτιστή Ιωάννη, τόν πρόδρομο του Σωτήρος, τόν πρό ηλίου φωστήρα, τόν μέγα καί τελευταίο των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, τόν εν γεννητοις γυναικών μείζονα, τόν κήρυκα της μετανοίας τιμούμε σήμερα,

Μακαριώτατε Πάπα και Πατριάρχα της μεγάλης πόλεως Αλεξανδρείας καί πάσης Αφρικής κ.κ. Πέτρε,

Σεβασμιώτατε ποιμενάρχα της Θεοσώστου Μητροπόλεως ταύτης κ.κ. Ιγνάτιε, Σεπτή των ιεραρχών χορεία,

Τίμιον πρεσβυτέριον,

Χριστού διακονία,

αγαπητοί αδελφοί Χριστιανοί,

καί πανηγυρίζουμε τήν εκ της στείρας Ελισάβετ θαυματουργό γέννησή του. Καί δέν θά ήταν υπερβολή, εάν λέγαμε ότι μέσα στούς λόγους αυτούς πού εκφώνησε ο πατέρας του Ζαχαρίας, συνοψίζονται όλος ο βίος καί όλη η δράση του Ιωάννου του Προδρόμου, η σχέση του μέ τόν Χριστό καί η θέση του ως συνδετικού κρίκου ανάμεσα στόν κόσμο καί τόν Κύριο, όχι μόνον τότε, αλλά διαχρονικά, μέχρι καί σήμερα. Οι προφήτες τόν ονόμασαν άγγελο καί όχι άνθρωπο, λυχνία του Επουρανίου φωτός, αστέρα εωθινό, διότι προπορεύθηκε του ηλίου της δικαιοσύνης, αλλά καί φωνή του Λόγου του Θεου. Γιατί είναι καί παραμένει Πρόδρομος του Χριστού, οδοδείκτης πνευματικός πού δείχνει τόν ερχόμενο Σωτήρα Χριστό, όχι μόνον τότε αλλά μέχρι καί σήμερα, σέ κάθε άνθρωπο πού επιθυμει νά προσεγγίσει τόν Θεάνθρωπο Κύριο καί νά γίνει μέτοχος των μυστηρίων της σωτηρίας.

Προφήτης καί Πρόδρομος ο Ιωάννης, είναι αυτός γιά τόν οποιο είπε ο προφήτης Ησαΐας: “φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ευθύνατε τήν οδόν Κυρίου” ( Ιω. 1, 23). Καί αναχώρησε στήν έρημο, καί έκαμε πρωτος αυτός τήν ζωή του ευθεία μέσα από τήν νηστεία καί τήν άσκηση, δείχνοντας στούς Ιουδαίους τόν δρόμο της μετανοίας, της συγγνώμης, της καταλλαγής μέ τόν Θεό καί τόν πλησίον. Τό κήρυγμά του καί η ζωή του, δέν ακολουθεί τά συστήματα των γραμματέων καί των φαρισσαίων έρχεται νά προσφέρει τήν αληθινή ζωή κοντά στόν Θεό, μέσω της μετανοίας, πού υπαγορεύει τήν συνέπεια λόγων καί έργων.

Προετοίμασε μέ τόν τρόπο αυτό τόν λαό, ώστε να γνωρίσει τόν ερχομό του Κυρίου καί νά αποδεχθει τούς λόγους Του. Μέ τό βάπτισμα επίσης στά ύδατα του Ιορδάνη, προετοιμάζει τόν κόσμο γιά τό “εν Πνεύματι Αγίω καί πυρί” (Ματθ. 3, 11) Βάπτισμα του Χριστού.

Καί είναι τόσο σημαντική η μαρτυρία του Ιωάννη, όσο καί των άλλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης αλλά καί τόσο ξεχωριστή, διότι είναι ταυτόχρονη της ελεύσεως του Χριστου. Αν μόνος ο Ιησούς έλεγε γιά τόν εαυτό Του ότι είναι ο Υιός καί Λόγος του Θεου, πιθανώς δέν θά Τόν πίστευε ο λαός. Γιατί τό νά πει κανείς κάτι τόσο σπουδαιο γιά τόν εαυτό του, κάνει ύποπτη τήν μαρτυρία του καί έχει ως αποτέλεσμα νά προδιατίθενται αρνητικά οι ακροατές. Έτσι λοιπόν μαρτυρεί περί της Θεότητος του Ιησού Χριστού ο Βαπτιστής Ιωάννης, πρόσωπο τόσο προσφιλές αλλά καί σεβαστό από τόν λαό, του οποίου ο λόγος έχει κύρος καί πραγματοποιείται. Ο ‘Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει πώς “ώσπερ γάρ ο Χριστός, ει μή τήν του δούλου μορφήν έλαβεν, ουκ αν ευπρόσδεκτος γέγονεν, ούτως ει μή τη του δούλου φωνή τάς ακοάς των ομοδούλων προεγύμνασεν, ουκ αν οι γε πολλοί των Ιουδαίων τόν λόγον εδέξαντο” ( Ομιλία ΙΓ΄ εις τό Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, ΕΠΕ 13, σ. 146).

Ο Ιωάννης γίνεται Πρόδρομος του κυρήγματος του Χριστού. Μέ τήν γνωστή του ρήση, “Μετανοείτε, ήγγικε γάρ η βασιλεία των ουρανών” (Ματθ. 3, 2), δέν παύει νά προτρέπει σέ μετάνοια ειλικρινή αλλά καί σ΄ αυτούς πού τόν ρωτούν, δείχνει μέ τίς διδαχές του τόν δρόμο της αγάπης πρός τόν πλησίον, της ελεημοσύνης καί της δικαιοσύνης (Λουκ. 3, 10-14). Καί οταν αργότερα ο Ιησούς αρχίζει τό δικό Του κήρυγμα, τούς ίδιους λόγους χρησιμοποιει: “Μετανοείτε, ήγγικε γάρ η βασιλεία των ουρανών” (Ματθ. 4, 17).

Αλλά καί μέ τήν μετέπειτα στάση του, μέ τήν ζωή του, μέ τόν μαρτυρικό του θάνατο, ο Ιωάννης γίνεται Πρόδρομος της Εκκλησίας, της εν Χριστώ ζωής καί πολιτείας. Ως άλλος απόστολος, ευαγγελίζεται τόν “οπίσω αυτού ερχόμενον” Ιησού Χριστό. Δέν δέχεται γιά τόν εαυτό του τιμή καί αξία πάνω από αυτό πού πράγματι είναι, κήρυκας δηλαδή της αληθείας, πού διακηρύσσει Βασιλεία Ουράνιο, αναγγέλλει τόν ερχομό του Χριστού καί Τόν φανερώνει στούς ανθρώπους. Μαζεύει γύρω του τόν λαό καί τόν κατευθύνει πρός τήν πηγή της ζωης καί της αθανασίας, επιτελώντας έργο αποστολικό, πρίν από τήν δράση των αποστόλων.

Ως άλλος Ομολογητής, ελέγχει μετά παρρησίας τήν αμαρτία του Ηρώδη, που συζεί παρανόμως μέ τήν γυναίκα του αδελφού του καυτηριάζει τήν παρανομία, δέν αποδέχεται τήν υποκρισία, κηρύττει τήν οδό της μετανοίας.

Ως άλλος Μάρτυρας, φυλακίζεται γιά τήν τόσο θαρραλέα στάση του, καί υπομένει τόν μαρτυρικό θάνατο, υπερασπιζόμενος τήν αλήθεια καί τό θέλημα του Θεού.

Ως άλλος Αναχωρητής, εγκαταλείπει τόν κόσμο καί τούς θορύβους του, κατοικεί στήν έρημο, κακοπαθεί γιά τόν Χριστό, νηστεύει, ζει ασκητικά καί μέσα από τήν άσκηση καί τήν καλλιέργεια των αρετών γίνεται ο λύχνος του νοητού Φωτός, πόλος έλξεως των ανθρώπων καί οδηγός τους πρός τόν νοητό Ήλιο, τόν Κύριο Ιησού Χριστό.

Στό πρόσωπό του συγκεντρώνει όλα εκείνα τά χαρακτηριστικά της ζωής του χριστιανού, καί έτι περισσότερο του μοναχού, όπως παρατηρεί ο ‘Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: “ταις ερήμοις ενδιήτατο τόν αεί χρόνον, άσκευον, απεριμέριμνον, απραγμάτευτον βίον ανύων, λύπης άμοιρον, παθών αγενών αμέθεκτον, ηδονής της χαμαιζήλου καί προσύλου ταύτης καί περί σώμα καί τάς σωματικάς αισθήσεις μόνας συναινούσης ανώτερον Θεώ μόνω ζων, Θεόν μόνον ορών, Θεόν τρυφήν οικείαν ποιούμενος” ( Ομιλία Μ΄, ΕΠΕ 10, σ. 520).

“…προπορεύση γάρ πρό προσώπου Κυρίου, ετοιμάσαι οδούς αυτού.” Δέν θά ήταν λοιπόν υπερβολή, νά πούμε ότι ο Ιωάννης ετοίμασε όχι μόνον τάς οδούς του Κυρίου, αλλά καί όλων των πιστευσάντων σ΄ Αυτόν, των ακροατών Του, των μαθητών Του, των πιστών χριστιανών όλων των εποχών, των Μαρτύρων, των Ομολογητών, των Αναχωρητών, των Εγκρατευτών.

Αλλά καί σήμερα, πού οι κοινωνίες των ανθρώπων διέρχονται κρίση, πού καταρρέουν οι θεσμοί, πού από τούς πολλούς αθετούνται οι αξίες του Ευαγγελίου καί αυτός ο λόγος του Θεού, ο Πρόδρομος Ιωάννης στέκει ψηλά, αστήρ νοητός, λύχνος της Χάριτος, καί μας φωτίζει, καί μας δείχνει τάς “ευθείας τρίβους”, τούς δρόμους του Χριστού καί της σωτηρίας.

Στόν καταναλωτισμό καί τήν πολυτέλεια, έρχεται νά αντιτάξει τήν λιτότητα, τήν άσκηση καί τήν εγκράτεια. Στήν σύγχρονη προβολή, ανοχή καί επιβράβευση της αμαρτίας από τούς πνευματικά άγευστους ανθρώπους, έρχεται νά μας αντιπροτείνει τήν οδό της μετανοίας καί της αρετής, τήν εν Χριστώ ζωή, τήν αποκοπή από τά γήινα καί εφήμερα, ενώ δέν παύει νά μας υπενθυμίζει τό πύρινο βάπτισμα, κατά τήν φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου.Στήν εποχή του ψεύδους, της υποκρισίας καί του εγωκεντρισμού, προβάλλει τό παράδειγμα της αληθείας, της ανυπόκριτης ζωης, της ταπεινώσεως καί της αυτοθυσίας.Στήν εποχή, κατά τήν οποία οι άνθρωποι στρέφονται όλο και περισσότερο στήν αμαρτία καί σκοτίζουν τόν έσω άνθρωπο, έρχεται καί πάλι νά μας προσφέρει τόν φωτισμό του Πνεύματος καί νά μας πει: “ιδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων τήν αμαρτίαν του κόσμου” ( Ιω. 1, 29). Καί είναι αλήθεια, ότι σήμερα οι άνθρωποι, ζαλισμένοι από τίς σειρήνες του κόσμου, έχουν χάσει τόν προσανατολισμό τους, κι έχουν ανάγκη από κάποιον πού θά τούς δείξει καί πάλι τόν δρόμο.

Ο Ιωάννης είναι ο τελευταίος Προφήτης της παρουσίας του Χριστού αυτός πού μέ τό χέρι του εβάπτισε τόν Λυτρωτή του κόσμου καί μέ τό δάκτυλό του τόν κατέδειξε στον λαό. Μέ αυτό τελειώνει καί η αποστολή των προφητών, πού ήταν νά προαναγγείλλουν, μέσα στό σκοτάδι της αποστασίας από τόν Θεό, τήν έλευση του νοητού φωτός, του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Έκτοτε έχει παρέλθει η εποχή του σκότους, ζούμε στήν εποχή της Χάριτος, του φωτός, της Αναστάσεως. Δέν έχουμε πλέον ανάγκη της παρουσίας των παλαιών προφητών, γιατί μας δίνεται η ευκαιρία νά ατενίζουμε τό Θεϊκό φως, μέσα από τά Μυστήρια της Εκκλησίας.

Οι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης ζητούσαν σημεία γιά νά πιστέψουν, χρειάζονταν τίς προφητείες, για νά μπορέσουν νά επιβιώσουν πνευματικά μέσα στό σκοτάδι της αποστασίας καί γιά νά μή χάσουν τήν ελπίδα τους γιά τήν σωτήριο επέμβαση του Θεού.

Καί σήμερα οι άνθρωποι ζητούν συχνά σημεία, θαύματα γιά νά πιστέψουν, καί δυστυχώς, όταν δέν δουν αυτό πού περιμένουν, περνούν στήν αντίπερα όχθη, στήν απιστία, στήν απομάκρυνση από τόν Θεό. Ξεχνούμε οτι ζούμε πλέον μέσα στήν Χάρη του Θεού, καί μεγαλύτερο σημείο δέν υπάρχει, από τήν ενανθρώπηση, τήν σταυρική θυσία καί τήν Ανάσταση του Χριστού.

Σημείο θαυμαστό γιά κάθε χριστιανό, αποτελεί η Χάρη του Θεού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα στήν Εκκλησία, η κοινωνία μέ τόν Θεό μέσα από τήν μυστηριακή ζωή καί τήν καλλιέργεια της αγάπης πρός τόν πλησίον. Μέσα λοιπόν στήν Εκκλησία διαζώζεται η προφητική φωνή, ο λόγος του Θεού, η αλήθεια του Ευαγγελίου, η αποκάλυψη της Βασιλείας του Θεού, τό σημείον του Σταυρού καί η προσδοκία της Αναστάσεως.

“…προπορεύση γάρ πρό προσώπου Κυρίου, ετοιμάσαι οδούς αυτού.” Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί κληρικοί καί λαϊκοί, ετοίμασε, όπως είδαμε, ολες τίς οδούς του Κυρίου: τήν έλευσή Του, τήν αποδοχή του κηρύγματός Του από τόν λαό, τό κήρυγμα των αποστόλων, τήν παρρησία των Ομολογητών, τήν αυτοθυσία των Μαρτύρων, τήν άσκηση των Μοναχών, καί, μέ έναν λόγο, κάθε πτυχή της ζωής της Εκκλησίας, των ανθρώπων πού πιστεύουν στόν Θεό καί στόν Κύριο Ιησού Χριστό, πού έχουν θέσει “τόν λύχνον επί τήν λυχνίαν” καί εφαρμόζουν αληθινά τόν λόγο του Ευαγγελίου.

Αυτός ετοίμασε σήμερα καί τήν δική Σας οδό, Μακαριώτατε, αφού έγινε αφορμή στήν εορτή των Γεννεθλίων του νά σας έχουμε ανάμεσά μας, υψηλόν επισκέπτη, αφορμή χαράς πνευματικής γιά τήν Ιερά Μητρόπολή μας αλλά καί ευλογίας Πατριαρχικής γιά τόν λαό αυτής της ευλογημένης καί αγιοτόκου γης. Παρακαλούμε Θερμά τήν σεπτή Μακαριότητά Σας, νά εύχεται γιά όλους εμάς, τούς πιστούς χριστιανούς της Δημητριάδος, ώστε η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος νά μας σκέπει καί νά μας φωτίζει, καί ο σήμερα τιμώμενος ‘Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος καί Βαπτιστής του Χριστού, νά ετοιμάζει στίς καρδιές μας τίς οδούς του Κυρίου: τήν οδό της μετανοίας, τήν οδό της καταλλαγής μέ τόν Θεό καί τόν πλησίον, τήν οδό της αγάπης, τήν οδό του Φωτός, της Αληθείας καί της Ζωής! Αμήν.

Πηγή:http://www.imd.gr/html/gr/section02/orthodoxy/interesting/30.htm