«Αδελφοί, επειδή εμείς οι Απόστολοι συνεργούμε στη σωτηρία σας, γι᾽ αυτό και παρακαλούμε να μην πάει άδικα σε σας η χάρη του Θεού που δεχτήκατε. Γιατί λέγει η Γραφή: «Στον καιρό τον κατάλληλο έσκυψα και σε άκουσα και στην ημέρα που ήταν για να σωθείς σε βοήθησα». Να, τώρα είναι αυτός ο κατάλληλος καιρός· να, τώρα είναι αυτή η μέρα της σωτηρίας. Συνεργούμε λοιπόν και παρακαλούμε, και να πως. Δεν δίνομε σε κανέναν την παραμικρή αφορμή, για να μην κατηγορηθεί το έργο του κηρύγματος, αλλά σε όλα παρουσιάζουμε τον εαυτό μας και αποδείχνουμε πως είμαστε υπηρέτες του Θεού, με πολλή υπομονή, με στερήσεις, με στενοχωρίες, με ξύλο, με φυλακές, με μετακινήσεις χωρίς σταματημό, με κόπους, με αγρύπνιες, με πείνα, με αγνότητα, με φρόνηση, με μακροθυμία, με καλωσύνη, με πνεύμα άγιο, με αγάπη ανυπόκριτη, με το λόγο της αλήθειας, με τη δύναμη του Θεού, με τα όπλα της δικαιοσύνης τα δεξιά και τα αριστερά, με δόξα και με ατιμία, με κακή και με καλή φήμη· σαν απατεώνες και σαν ειλικρινείς, σαν τελείως άγνωστοι και σαν πολύ γνωστοί, σαν και να πεθαίνουμε κι όμως να που βρισκόμαστε στη ζωή· σαν και να πνιγώμαστε στη λύπη, ενώ εμείς είμαστε πάντα γεμάτοι χαρά· σαν φτωχοί, ενώ από μας πολλοί γίνονται πλούσιοι· σαν και να μην έχουμε τίποτα, ενώ κατέχουμε τα πάντα».

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Το αποστολικό ανάγνωσμα, που ακούσαμε σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι περικοπή από τη δεύτερη προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου. Η επιστολή αυτή είναι γραμμένη σε πολύ προσωπικό ύφος, ο Απόστολος παραπονείται και υπερασπίζει τον εαυτό του και το έργο του. Κεντρικό σημείο πάντα στη σκέψη του αποστόλου Παύλου είναι η Εκκλησία και το αποστολικό αξίωμα. Έχει βαθειά συνείδηση για τα δύο αυτά πράγματα ο Απόστολος, στα οποία είναι όλο το έργο του Χριστού και της σωτηρίας των ανθρώπων. Η Εκκλησία και οι Απόστολοι, η Ανάσταση και η Πεντηκοστή, ο Ιησούς Χριστός και το Άγιο Πνεύμα. Γι᾽ αυτό μας μιλάει σήμερα, για το έργο και τη θέση των αποστόλων στον κόσμο. Για ένα έργο πολύ μεγάλο. Τι παραπάνω απ᾽ το να είσαι συνεργάτης του Θεού στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων; Και για μια θέση πολύ δύσκολη. Ποιός αντέχει σ᾽ όλες αυτές τις δυσκολίες και ποιός νικάει όλα αυτά τα εμπόδια;

 Από τη μια πλευρά, ο Απόστολος, μας λέει για τη στάση και τη συμπεριφορά του κόσμου απέναντι στους αποστόλους, και από την άλλη για τη στάση και τη συμπεριφορά των αποστόλων απέναντι στον κόσμο. Θλίβονται, κοπιάζουν, περιφρονούνται, συκοφαντούνται οι απόστολοι από τους ανθρώπους. Κι όλα αυτά τα αντιμετωπίζουν με συνείδηση χρέους, με συναίσθηση ευθύνης, με πνεύμα αυταπάρνησης και θυσίας, με μακροθυμία και υπομονή, με ειλικρινή αγάπη, με πίστη στο Χριστό και την Ανάσταση. Αυτές είναι οι εσωτερικές δυνάμεις των αποστόλων του Χριστού και των ποιμένων της Εκκλησίας. Κι αυτές πάλι δεν είναι ανθρώπινες δυνάμεις, αλλά καρποφορία του Αγίου Πνεύματος, όταν η ανθρώπινη προαίρεση το επιτρέπει να καρποφορήσει.

Ακούγοντας το αποστολικό κείμενο ξαναθυμώμαστε τις αφορμές που είχε ο απόστολος Παύλος για να γράψει έτσι στους χριστιανούς της Κορίνθου. Κοπίασε να ιδρύσει την Εκκλησία της Κορίνθου, χρειαζόταν όμως πολύ φροντίδα ακόμη για να οργανωθεί η τοπική αυτή Εκκλησία. Οι Κορίνθιοι μη μπορώντας να αποβάλλουν συνήθειες της προηγούμενης ζωής τους και ιδιαίτερα την κακή παράδοση να είναι χωρισμένοι σε φατρίες, έφθασαν στο σημείο μερικοί να μην αναγνωρίζουν τον Παύλο σαν απόστολο του Χριστού. Κι εκείνος ως αληθινός συνεργάτης του Θεού, για να στηρίξει την αποστολή και τη θέση του παρακαλεί και απολογείται. Προσπαθεί να δώσει στους ανθρώπους να καταλάβουν ποιό είναι το γνήσιο χριστιανικό πνεύμα, ποιό είναι το έργο των αληθινών αποστόλων και ποιά είναι η θέση τους στον κόσμο, η θέση και των αποστόλων και των ποιμένων της Εκκλησίας αλλά και όλων των χριστιανών.

Κι εκείνη την εποχή οι άνθρωποι παρασύρονταν και θαύμαζαν ο,τι έβλεπαν στην επιφάνεια, ο,τι έλαμπε, χωρίς να μπορούν να δουν την ουσία και την αλήθεια των πραγμάτων. Και τότε υπήρχαν αυτοί που καπηλεύονταν κάθε ιερό και όσιο, τις ελπίδες και της προσδοκίες των ανθρώπων, τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και όλα τα ιδανικά. Οι αληθινοί απόστολοι και ποιμένες του λαού βρίσκονται σε δύσκολη θέση, δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν τα μέσα του κόσμου. Τότε οπλίζονται με πολλή πίστη και υπομονή και παρακαλούν.  Το “παρακαλούμε” των αποστόλων είναι πολύ πιο δυνατό από οποιαδήποτε διαταγή και απ᾽ όλους τους εξαναγκασμούς. Οι απόστολοι δεν χρειάζονται μέσα και τρόπους του κόσμου, είναι συνεργάτες του Θεού. Δεν θέλουν να επιβληθούν, θέλουν την ελεύθερη συγκατάθεση των ανθρώπων, γι᾽ αυτό και παρακαλούν.

 Παρακαλούν λοιπόν οι απόστολοι και απολογούνται. Και η περικοπή που ακούσαμε σήμερα είναι όλη μία απολογία του αποστόλου Παύλου. «Σε τίποτε καμμιά αφορμή δεν δίνουμε, για να μην κατηγορηθεί η Εκκλησία και το έργο της», λέει ο άγιος Απόστολος. Για να σκέφτεται και να μιλάει κανείς έτσι, πρέπει να έχει βαθειά συνείδηση της αποστολής του στην Εκκλησία, πρέπει να πιστεύει πως πραγματικά είναι συνεργός του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Το ζήτημα για τον Απόστολο δεν είναι μόνον πως σκέφτονται η πως φέρονται οι άνθρωποι, αλά και τι πιστεύουν και τι κάνουν οι ποιμένες της Εκκλησίας. Και με τη χάρη του Θεού, στη ζωή της Εκκλησίας δεν έλλειψαν οι ποιμένες που σκέφτονται αποστολικά, που αισθάνονται την ευθύνη τους και πονάνε το λαό τους. Οι εκκλησιές είναι γεμάτες με εικόνες αγίων πατέρων και διδασκάλων, που ακολούθησαν το δρόμο του μεγάλου Αποστόλου, που έζησαν με την αγωνία μήπως εξαιτίας τους κατηγορηθεί το έργο της Εκκλησίας. Τα λόγια αυτά του Αποστόλου βέβαια δεν είναι μόνο για τους πατέρες της Εκκλησίας. Αναφέρονται, όπως είπαμε, σε κάθε χριστιανό. Πρώτοι οι Απόστολοι και οι Πατέρες και ύστερα κάθε αληθινός χριστιανός με τον τρόπο που ζει, με τον τρόπο που σκέφτεται και με ο,τι κάνει, κηρύττει το Χριστό και το Ευαγγέλιο σ᾽ όλους. Ιδιαίτερα σ᾽ εκείνους που δεν είναι πρόθυμοι να το ακούσουν και να το δεχθούν.

Συνεχίζοντας λοιπόν ο απόστολος, μας μιλάει ακριβώς για τον τρόπο ζωής των χριστιανών. Πως δηλαδή πρέπει να σκέφτονται, ποιά να είναι τα κίνητρα των πράξεών τους, πως ν᾽ αντιδρούν στο κακό. Η γνώση της αλήθειας του Θεού, η μακροθυμία και η υπομονή, η καλωσύνη και η τιμιότητα, η δικαιοσύνη, η ανυπόκριτη αγάπη, η ανιδιοτέλεια, η χαρά μέσα από τη λύπη κι όλα αυτά με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και τη χάρη του Θεού. Αυτά είναι που ξεχωρίζουν τον αληθινό χριστιανό, αυτά είναι η δύναμή του και η παρρησία του. Είναι τόσο επίκαιρα τα λόγια του Αποστόλου σήμερα, που οι άνθρωποι – ακόμα και οι χριστιανοί – είναι κυριευμένοι από το πνεύμα της πλεονεξίας, της αντεκδίκησης, της δολιότητας και της διαφθοράς.

Μέσα στους ανθρώπους σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ριζωμένη η σκέψη του συμφέροντος, τι μπορούν να κερδίσουν, όχι τι να θυσιάσουν. Η γλώσσα όμως με την οποία μίλησε ο Απόστολος σήμερα είναι η γλώσσα των ανθρώπων που έταξαν τον εαυτό τους να συνεργαστούν με το Θεό, να υπηρετήσουν στο έργο της σωτηρίας. Τέτοιοι άνθρωποι που υπηρετούν πιστά την Εκκλησία, που ακολουθούν τα ίχνη των αποστόλων και των αγίων θα υπάρχουν πάντα και σε κάθε εποχή, μπορεί να είναι λίγοι, μα θα υπάρχουν πάντα. Πρώτα βέβαια οι καλοί ποιμένες της Εκκλησίας και ύστερα οι αληθινοί χριστιανοί, όλοι ως διάκονοι και συνεργάτες του Θεού. Αμήν

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κοζάνης

 Κ. Μ. 

Κατά την Τετάρτη Αγία και Οικουμενική Σύνοδο, που συγκλήθηκε στη Χαλκηδόνα από τους ευσεβείς αυτοκράτορες Μαρκιανό και Πουλχερία στη μεγάλη βασιλική της αγίας Ευφημίας, οι εξακόσιοι τριάντα Πατέρες ανέλαβαν να αναιρέσουν τις αιρετικές γνώμες του αρχιμανδρίτη Ευτυχίου, που υποστηριζόταν από τον αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας Διόσκορο. Για να λυθεί η διαφορά με θεία απόφαση, ο πατριάρχης άγιος Ανατόλιος πρότεινε στα δύο μέρη να συντάξουν τόμο περιέχοντα την αντίστοιχη Ομολογία Πίστεως τους και τα δύο έγγραφα να κατατεθούν στην λάρνακα της αγίας Ευφημίας. Οι δύο περγαμηνές στις όποιες ήσαν γραμμένοι οι ορισμοί της Πίστεως όσον άφορα το Πρόσωπο του Χριστού, αποτέθηκαν έτσι πάνω στο στήθος της αγίας και αφού σφραγίστηκε η λάρνακα οι Πατέρες άρχισαν να προσεύχονται. Μετά οκτώ ημέρες μετέβησαν όλοι στο μαρτύριο και ανοίγοντας τη λάρνακα ανακάλυψαν με θαυμασμό την αγία να κρατά στην αγκαλιά της τον ορθόδοξο τόμο, σαν να ήθελε να τον βάλει στην καρδιά της, ενώ ο τόμος των αιρετικών ήταν πεταμένος στα πόδια της. Μπροστά στη λαμπρή αύτη απόδειξη της αλήθειας, οι Ορθόδοξοι ανέπεμψαν ευχαριστίες στον Θεό και οι αιρετικοί αποδοκιμάστηκαν και ονειδίστηκαν από το πλήθος των πιστών.

Αναφερόνται εξάλλου και άλλα θαύματα που ενήργησαν τα τίμια λείψανα της αγίας Ευφημίας. Κατά τη διάρκεια περσικής επιδρομής, οι βάρβαροι εισέβαλαν στη Χαλκηδόνα κοι επεχείρησαν να καταστρέψουν διά πυρός τα τίμια λείψανα. Εκείνα όμως παρέμειναν άθικτα, ενώ από την τρύπα που άνοιξαν στη λάρνακα έτρεξε αίμα. Το θαύμα αυτό επαναλαμβανόταν αργότερα κατά καιρούς, θεραπεύοντας τους πιστούς που έρχονταν να συλλέξουν το αίμα της αγίας Ευφημίας. Συχνότερα όμως, ο τάφος της ανέδιδε ευωδία, δίνοντας μαρτυρία για την εύνοια που είχε αποκτήσει η αγία παρά τω Θεώ.

Για την προστασία τους από νέα βεβήλωση, τα τίμια λείψανα μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποτέθηκαν στο ναό της Αγίας Ευφημίας κοντά στο Ιπποδρόμιο. Κατά τους χρόνους του διωγμού του Κωνσταντίνου Ε΄ Κοπρωνύμου ο ναός της μετατράπηκε σε οπλοστάσιο, ένω τα τίμια λείψανα τα έριξαν στην θάλασσα και ξεβράστηκαν σε ακτή της Λήμνου όπου και συλλέχθηκαν από δύο ψαράδες. Ανευρέθησαν πάλι κατά τη βασιλεία της αυτοκράτειρας Ειρήνης και μεταφέρθηκαν με επισημότητα στη Βασιλεύουσα (796), όπου συνέχισαν να θαυματουργούν. Μετά από πολλές άλλες περιπέτειες τιμώνται σήμερα στον ναό του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Φανάρι.

(Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας (ΙΟΥΛΙΟΣ) Εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ σ. 112)

Από:http://vatopaidi.wordpress.com/2009/07/11

Φωνή Κυρίου • Τα θαύματα του Θεού και η λογική του ανθρώπου, φ. 2980

Φωνή Κυρίου – Τα θαύματα του Θεού και η λογική του ανθρώπου, φ. 2980

Αρχονταρίκι

Η Οικογένια της Αγίας

Η Αγία Ευφημία έζησε στους χρόνους της βασιλείας του Διοκλητιανού ( 284-305 μ.Χ.) και καταγόταν από τη Χαλκηδόνα. Ο πατέρας της ονομαζόταν Φιλόφρων και ήταν πλούσιος συγκλητικός, η δε μητέρα της ονομαζόταν Θεοδωρησιανή κι ήταν γυναίκα ευσεβής και φιλάνθρωπος.

Ενώπιον του ηγέμονα

Εκείνη την εποχή ο Διοκλητιανός κίνησε μεγάλο διωγμό εναντίον των χριστιανών. Στα μέρη της Ανατολής ήταν ηγέμονας τότε ο Πρίσκος με συνάρχοντα τον φιλόσοφο Απελλιανό, που ήταν κι ιερέας του θεού Άρη. Όταν έφθασε η γιορτή του θεού τους, έστειλαν γράμματα και κήρυκες σ’ όλη την επαρχία της Χαλκηδόνας, προσκαλώντας όλους να γιορτάσουν. Όσοι δεν θα πήγαιναν στη Χαλκηδόνα, όπου ήταν ο ναός του Θεού, θα τιμωρούνταν με θάνατο.

Τότε όσοι ήσαν χριστιανοί συγκεντρώνονταν και κλείνονταν σε σπίτια ή κατάφευγαν στην έρημο, για να αποφύγουν την ειδωλολατρική γιορτή. Σε μιά ομάδα χριστιανών οδηγός ήταν η Ευφημία. Ο Απελλιανός παρατήρησε την αποχή των χριστιανών και παρακίνησε τον ηγέμονα να συλλάβει όσους ήταν δυνατό, μεταξύ δε αυτών και την ένδοξη Ευφημία. Όλη η συντροφιά της Ευφημίας ήταν σαράντα εννέα  άτομα, ξεχώριζε δε η κόρη από το άνθος της ηλικίας και την ευγένια της καταγωγής της.

Οδηγήθηκαν, λοιπόν, στον ηγέμονα, που τους μίλησε με προσποιητή πραότητα λέγοντας:

– Εγώ βλέπω την πολλή σας σύνεση. Ελπίζω, οτι θα θυσιάσετε στον μεγάλο Άρη και δε θα προτιμήσετε αντί της δόξας και της τιμής τον πικρό και επώδυνο θάνατο.

Σ’ αυτά τα λόγια του απάντησαν οι Άγιοι με ανδρεία και θάρρος:

– Μη χάνεις τα λόγια σου, άρχοντα. Εμείς το έχουμε μεγάλη ντροπή, ενώ είμαστε λογικά όντα να προσκυνούμε ανόητους θεούς, και ν’ αφήνουμε τον αληθινό Θεό. Όσο για τα μαρτύρια με τα οποία μας απειλείς μάθε, οτι φοβούμαστε μήπως είναι ελαφριά και δεν είναι αρκετά για τέλειο μαρτύριο. Δοκίμασε να μας βασανίσεις και θα δείς τη δύναμη του Θεού μας.

Αρχή των βασανιστηρίων

Η απάντηση ήταν απρόσμενη για τον ηγέμονα που οργισμένος διέταξε να τους κτυπούν καθημερινά για είκοσι μέρες. Την εικοστή μέρα τους έφερε πάλι μπροστά του και τους είπε:

– Τώρα που είδατε στην πράξη τον πρόλογο της δυστυχίας σας, πεισθήτε και θυσιάστε.

– Μη κουράζεσαι άδικα, απάντησε με μιά φωνή ο γενναίος χορός. Είναι αδύνατο να σ’ ακούσουμε και να θυσιάσουμε στα είδωλα.

Ο ηγέμονας τους αντιμετώπισε πάλι κτυπώντας τους μέχρι που έπεσαν μισοπεθαμένοι. Με συμβουλή του Απελλιανού τους φυλάκισε όλους, για να τους στείλει στον Διοκλητιανό, εκτός από την Ευφημία, που την κάλεσε κοντά του και προσπάθησε να την πλανήσει με κολακείες. Εκείνη του έλεγε:

– Η δύναμη του Χριστού είναι ακατανίκητη. Μη νομίζεις οτι θα με νικήσεις επειδή με βλέπεις γυναίκα.

Τότε ο τύρρανος πρόσταξε να τη γυρίσουν στους τροχούς με ταχύτητα. Τα μέλη της Μάρτυρος κακοποιούντο και πονούσε φοβερά, αλλά ο νους της δεν έφευγε από το Χριστό. Ύψωνε τα μάτια στον ουρανό κι έλεγε:

” Κύριε Ιησού Χριστέ, που σώζεις όσους ελπίζουν σ’ εσένα , βοήθησε με. Δείξε, οτι εσύ είσαι Θεός αληθινός”

Ο Θεός απάντησε στην προσευχή της. Αμέσως την έλυσε από τον τροχό και θεράπευσε το σώμα της. Αλλά οΠρίσκος, πιο τυφλός κι από τους θεούς του, δεν εννοούσε την αλήθεια και φοβέριζε πως θα την κάψει ζωντανή.

Η Ευφημία χωρίς να φοβηθεί από την απειλή αποκρίθηκε:

– Εγώ τύρρανε, αυτή την πρόσκαιρη φωτιά δεν την φοβάμαι. Τρέμω για την αιώνια φωτιά, που καίει, όσους αρνούνται τον Χριστό.

Στο καμίνι της φωτιάς

Ο τύραννος πρόσταξε και άναψαν καμίνι. Ενώ λοιπόν επρόκειτο να την ρίξουν μέσα, ήλθαν οι πρωτοϋπηρέτες Σωσθένης και Βίκτωρ λέγοντας:

– Εμείς, όπως βλέπεις, είμαστε πρόθυμοι να κάμουμε, οτι μας διατάξεις. Όμως δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε το σώμα της παρθένου γιατί βλέπουμε άνδρες με φοβερή όψη, που στέκονται κοντά της και μας απειλούν.

Ο Πρίσκος σ’ αυτά τα λόγια απάντησε με μιά διαταγή, να τους φυλακίσουν, επειδή έγιναν χριστιανοί. Ενώ γίνονταν αυτά η Αγία προσευχόταν λέγοντας:

” Ο Θεός, που βλέπεις τα πάντα, Συ, που έσωσες τους Τρείς Παίδας στη Βαβυλώνα, έλα βοηθός και στη δούλη σου, που αγωνίζεται για τη δόξα σου”.

Τελικά ο ηγέμονας έστειλε δύο κακούς υπηρέτες, τον Καίσαρα και τον Βάριο, που ήσαν αδίστακτοι και δεν είχαν φόβο Θεού για να ρίξουν την Ευφημία στη φωτιά.

Μέσα στο καμίνι η Αγία δεν έπαθε τίποτα. Η φωτιά χύθηκε έξω και διεσκόρπισε τους ασεβείς. Η δε Ευφημία βγήκε χωρίς να έχουν πάθει τίποτε ούτε τα ρούχα της. Πάλι φυλακίστηκε, και οι δύο πρωτοϋπηρέτες Σωσθένης και Βίκτορ διατάχθησαν να θυσιάσουν στα είδωλα. Τότε με γενναίο φρόνημα είπαν:

– Εμείς ανθύπατε, πρωτύτερα είμαστε υποδουλωμένοι σε μεγάλη πλάνη, όπως είσαι και συ ακόμη. Τώρα, όμως, αξιωθήκαμε δια μέσου αυτής της παρθένου να γνωρίσουμε την αλήθεια. Μάθε λοιπόν, οτι δεν θα θυσιάσουμε σε άψυχους Θεούς.

Μετά απ’ αυτά τα λόγια τους παραδόθηκαν από τον ηγέμονα στα θηρία. Τα θηρία όμως σεβάσθηκαν τα σώματας τους και δεν κατάφαγαν τις σάρκες, ήπιαν μόνο το αίμα. Τα σώματα τους οι πιστοί τα έθαψαν με ψαλμούς και ύμνους.

Στη δεξαμενή με τα θηρία

Την άλλη μέρα έφεραν πάλι την Αγία στον ηγέμονα, κι αυτός άρχισε να τη φοβερίζει λέγοντας:

– Μέχρι πότε θα ταλαιπωρείς τον εαυτό σου; Μέχρι πότε θα λυπείς τους θεούς και θα οργίζεις τον βασιλιά; Καλό είναι να θυσιάσης.

– Βασιλιά, υπάρχει άλλο φρονιμότερο από το να μη πιστεύει κανείς σε λιθάρια άψυχα και ανόητα;

Ο Πρίσκος τρελλός από οργή διέταξε και κατασκεύασαν στη μέση του σταδίου μεγάλη δεξαμενή. Αφού τη γέμισε νερό έβαλε μέσα όλα τα σαρκοφάγα θηρία της θάλασσας και έρριξε την Αγία.

Εκείνη προσευχόταν με δάκρυα και έλεγε:

” Ιησού, το φώς μου, γίνε βοηθός της αδυναμίας μου, Συ που έκανες την κοιλιά του θηρίου καλό θάλαμο για τον Ιωνά. Σώσε με τώρα για να δοξασθούν όσοι σε προσκυνούν και καταισχυνθούν όσοι σε αρνούνται.”

Με το σημείο του σταυρού μπήκε στο νερό η Αγία. Τα θηρία όρμησαν, αλλά μόλις πλησίασαν στο μαρτυρικό της σώμα, λησμόνησαν την τροφή. Κράτησαν την Αγία πάνω τους, σαν να φοβούνταν μήπως πάθει κακό στο νερό.

Ο Πρίσκος μπροστά σ’ αυτό το θέαμα απορούσε κι έλεγε:

– Πως από μιά γυναίκα νικήθηκε η φωτιά, οι πληγές, τα θηρία;

Ο Απελλιανός τυφλός από φανατισμό του απάντησε:

– Όλα τα κάνει με μάγια.

– Αλλά γιατί οι Θεοί που μισούν τα πονηρά έργα δεν την τιμωρούν;…

Στο λάκκο με τα καρφιά

Έπειτα ετοίμασαν άλλο λάκκο στρωμένο με καρφιά και σκεπασμένο από πάνω με λίγο χώμα. Η Αγία όμως πέρασε χωρίς να πάθει το παραμικρό. Μερικοί άλλοι που προσπάθησαν να περάσουν, έπεσαν στα κοφτερά όργανα και θανατώθηκαν.

Η Αγία στο μεταξύ ευχαριστούσε το Θεό, που την έσωσε κι έλεγε:

” Ποιός θα λαλεί την δύναμη των έργων σου και θα κάνει ξακουστές τις ευχαριστίες για Σένα, Κύριε;” Με φύλαξες από πληγές και μαστιγώσεις, από φωτιά και θηρία, από νερό και λάκκο. Τώρα σώσε την ψυχή μου από τα χέρια του εχθρού της ανθρώπινης φύσης.

Το τέλος της Αγίας

Τώρα ο Πρίσκος επινοεί άλλο τρόπο για να ξεκάμει την Αγία. Την καλεί και με προσποιητή ευγένεια της λέει:

– Εσύ, σαν γυναίκα, πλανήθηκες. Εμείς δεν πρέπει να δείξουμε τόσο θυμό εναντίον σου. Συγχώρησε μας και θυσίασε στον Άρη. Αν θυσιάσεις, θα ζήσεις με ευτυχία, όπως σου πρέπει, γιατί και όμορφη είσαι και από ευγενική οικογένεια κατάγεσαι.

– Σταμάτησε άρχοντα, τις φλυαρίες. Εγώ να θυσιάσω στους δαίμονες έπειτα από τόσες ευεργεσίες, που έτυχα από τον Κύριο μου; Άφησε, δυστυχισμένε, την υποκρισία και κάμε οτι σου λέει ο διάβολος που σε συμβουλεύει.

Στη συνέχεια υποβλήθηκε σε άλλα βασανιστήρια, αλλά το σώμα της εξακολουθούσε να μένει ανέπαφο. Την έφεραν πάλι στο στάδιο για ν’ αντιμετωπίσει θηρία. Η Αγία λυπόταν γιατί δεν αξιωνόταν να φύγει προς το Νυμφίο της και έλεγε αυτά προσευχομένη:

” Κύριε μου έδειξες την ανίκητη δύναμη σου, με έκαμες δυνατή στις πληγές και στα βασανιστήρια. Καθώς δέχτηκες τη θυσία και τα αίματα των μαρτύρων σου που μαρτύρισαν πριν από εμένα, δέξου και τη δική μου θυσία και παράλαβε την ψυχή μου”.

Ενώ τέτοια ζητούσε με την προσευχή της, άφησαν εναντίον της τέσσερα λιοντάρια και τρείς αρκούδες. Τα θηρία, αφού πλησίασαν άρχισαν να φιλούν με ευλάβεια τα πόδια της Μάρτυρος. Μιά από τις αρκούδες δάγκωσε την Αγία χωρίς να προξενήσει πληγή, έγινε όμως αφορμή να φύγει η Ευφημία προς τον ουρανό.

Ήταν τότε η 16η Σεπτεμβρίου, κατά την επικρατέστερη γνώμη, του 303 μ.Χ. Μόλις ξεψύχησε φωνή ακούστηκε από τον ουρανό, που έλεγε:

– Έλα προς τον Κύριο, συ που αγωνίστηκες τον καλό αγώνα για να λάβεις τους μισθούς για τα μαρτύρια, που υπέστης.

Μαζί με τη φωνή έγινε μεγάλος σεισμός που προξένησε τον πανικό στους κατοίκους.

Όταν βρήκαν ευκαιρία κατάλληλη οι γονείς της Αγίας πήραν το πολύτιμο εκείνο σώμα και το έθαψαν κοντά στη Χαλκιδόνα. Δεν έκλαιγαν, αλλά εχαίροντο, που αξιώθηκαν να γίνουν γονείς μιάς τέτοιας κόρης.

Το τίμιο λείψανο της έγινε αίτιο πολλών θεραπειών και θαυμάτων.

Έκδοση Ορθοδόξου Ιδρύματος ” Ο Απόστολος Βαρνάβας”

Από:http://orthodoxipisti-orthodoxipisti.blogspot.com/2010/02/16-11.html

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Z΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Β’ Κορ. ΣΤ’ 1-10)

H ζωή των αγίων Αποστόλων, των αναμορφωτών της οικουμένης, περιέχει τόσο ηρωικά στοιχεία που κανένας μας δε μπορεί να διανοηθεί. Μια ζωή απολύτως αφιερωμένη στην ιερή διακονία, που σκοπό είχε την ίδρυση των κατά τόπους Εκκλησιών και φυσικά τη σωτηρία των ανθρώπων.

Δε μπορεί λοιπόν, παρά να συγκλονίζουν την ψυχή μας τα όσα αναφέρει ο Απ. Παύλος, κατά πάσα πιθανότητα από τους Φιλίππους της Μακεδονίας στην Β΄ Προς Κορινθίους Επιστολή του, και συγκεκριμένα στο Αποστολικό ανάγνωσμα που θα ακούσουμε στους Ιερούς μας Ναούς.

Σε κάθε περίσταση, τονίζει ο μεγάλος Απόστολος, παρουσιαζόμαστε ως διάκονοι του Θεού, με υπομονή πολλή, με θλίψεις, με στενοχώριες, με μαρτύρια, με φυλακίσεις και διωγμούς…

Και τα αναφέρει αυτά, όχι φυσικά για κανένα άλλο λόγο, παρά για να συγκινήσει τους Κορινθίους και να γίνουν προσεκτικοί στην πνευματική τους πορεία.

Η ανεπανάληπτη αυτή προσωπικότητα, ταπεινώνεται και παρακαλεί τα μέλη της Αποστολικής Εκκλησίας της Κορίνθου: «Μη εις κενόν την Χάριν του Θεού δέξασθαι υμάς». Να δείξετε δηλαδή, με την όλη διαγωγή σας, ότι δεν δεχθήκατε ματαίως και ανωφελώς την χάριν του Θεού.

Αδελφοί μου, περισσότερο όλων θα πρέπει να δώσουμε προσοχή στην προτροπή αυτή του Αποστόλου Παύλου. Στο λόγο αυτό που είναι διαχρονικός και που ισχύει για τον κάθε πιστό χριστιανό, όπου γης.

Έχουμε αλήθεια συνειδητοποιήσει ότι η Θεία Χάρις μας προσφέρεται δωρεάν από τον πανάγαθο Πατέρα και Θεό; Ότι μας προσφέρεται άφθονη για να μας καθαρίσει κατ’ αρχάς, να μας στηρίξει, να μας φωτίσει και τέλος να μας εξαγιάσει; Και φυσικά η χάρις δεν παραβιάζει τη θέλησή μας. Όταν βρει ανοιχτές τις πύλες της καρδιάς μας, τότε κάνει πραγματικά θαύματα! Και την χάρη αυτή την έχουμε λάβει και συνεχίζουμε βέβαια να τη λαμβάνουμε μέσω των ιερών Μυστηρίων. Επίσης την λαμβάνουμε διά της προσευχής και φυσικά με την μελέτη και την ακρόαση του ζωντανού λόγου του Θεού.

Αλλ’ ενδεχομένως να ρωτήσει τώρα κανείς: «Γιατί ο Απόστολος με πολλή συνοχή καρδίας επισημαίνει τον όντως μεγάλο κίνδυνο, ότι δηλαδή υπάρχει περίπτωση κανείς να έχει δεχθεί “εις κενόν την χάριν του Θεού”»;

Διότι δεν είναι πάντοτε εύκολη υπόθεσις το να ζει κανείς πάντοτε όπως ακριβώς προστάζει ο Θεός. Και μπορεί μεν να ξεκινούμε σωστά, πλην όμως αν δεν προσέξουμε, ελλοχεύει μέγιστος κίνδυνος, στη συνέχεια, να χάσουμε την πνευματική μας προθυμία και τον ευλογημένο ζήλο για προκοπή στην πνευματική – εκκλησιαστική ζωή. Εάν δε, συμβεί αυτό, τότε η όλη συμπεριφορά μας και ο απρόσεκτος καθημερινός τρόπος ζωής μας, είναι δυνατόν να αποδιώξουν, αλλοίμονο, αυτή την δωρεά της Χάριτος του Θεού.

Να υπογραμμίσουμε τώρα ότι θα πρέπει να φοβηθούμε από τον πραγματικό τούτο κίνδυνο που μας επισημαίνει ο θεόπνευστος Απόστολος; Μα φυσικά, ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε ότι υπάρχει περίπτωσις να ξεπέσουμε. Το Πνεύμα το Άγιον, δε μας διδάσκει με λόγους που περιέχουν δήθεν το στοιχείο της υπερβολής. Οι προτροπές και οι συμβουλές του έχουν απόλυτο χαρακτήρα. Όντως υφίσταται κίνδυνος, και μάλιστα σε σημείο που δεν μπορούμε να υπολογίσουμε, εάν έχουμε υποστεί πνευματικές πτώσεις και εάν η ύπουλη αμαρτία μας έχει διαβρώσει τόσο σοβαρά, ώστε να μην αφήνουμε εμείς οι ίδιοι την Χάρη να μας αγγίζει και αγιάζει. Η ευθύνη μας λοιπόν είναι πολύ μεγάλη και για έναν ακόμα πρόσθετο λόγο. Ότι δηλαδή, δεν είναι ο χρόνος και ο καιρός δικός μας. Το παρελθόν; Πέρασε. Το μέλλον; Μα το μέλλον ανήκει στα χέρια του Θεού, αλλά και δεν γνωρίζουμε εάν θα έχουμε μέλλον σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή. Αυτό που είναι στα χέρια μας και μπορούμε να το αξιοποιήσουμε είναι φυσικά το παρόν. Γι’ αυτό και πάλι ο κήρυκας της οικουμένης τονίζει: «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας». Όχι αύριο. Τώρα είναι ο κατάλληλος καιρός που μας προσφέρει ο Θεός την ευκαιρία για διόρθωση και πνευματική καλλιέργεια. Και ας μην ξεχνούμε ότι υπάρχει και ο φοβερός και ορκισμένος εχθρός μας, ο οποίος μηχανεύεται στην κυριολεξία τα πάντα για να μας κάνει να χάσουμε το παρόν, το σήμερα.

Μια πολύ σύντομη ματιά στην πορεία των ανθρώπων, μας πείθει γι’ αυτή την δραματική πραγματικότητα… Πόσοι ξεκίνησαν καλά και με ζήλο, κατά την πορεία όμως έχασαν τον προσανατολισμό τους και δυστυχώς «εις κενόν» δέχθηκαν την Χάρη του Θεού, με τελικό αποτέλεσμα να χάσουν την ψυχή τους;

Αυτό ακριβώς μας φωνάζει με το λόγο του αυτόν ο Απόστολος: «Κοιτάξτε πόσοι φεύγουν από τον κόσμο αυτόν νέοι, πόσοι αναχωρούν προτού γεράσουν, και πόσοι αφού γέρασαν δεν έχουν την διάθεση ή τη νηφαλιότητα για σωστή και ειλικρινή μετάνοια!».

Λοιπόν αδελφοί μου, ας μην παίζουμε με τη σωτηρία μας. Και η μετάνοια είναι η απαρχή της σωτηρίας μας. Η δε σωτηρία είναι το περισσότερο επείγον έργο μας, είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση που θα μας χαρίσει μακαριότητα και σ’ αυτή τη ζωή, εδώ στην «κοιλάδα του κλαυθμώνος», αλλά και στην άλλη τη ζωή, την πραγματική, την μέλλουσα και αιώνια…

Πόσο ανόητος θα φανεί αυτός που, ενώ γνωρίζει τι τον περιμένει, αρνείται συνειδητά την δωρεά της Χάριτος και περιφρονεί την ευλογημένη και σωτήρια μετάνοια;

Να δώσει ο Κύριός μας, αφού φανήκαμε κατ’ αρχάς δεκτικοί αυτής της Χάριτος, ταυτοχρόνως να αγωνιζόμαστε συνειδητά στην πορεία της ζωής μας, διότι δεν γνωρίζουμε ποία ώρα θα βρεθούμε πρόσωπο προς πρόσωπο με τον ίδιο τον Κριτή.

Αμήν.

Άρθρο του: π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

Από:http://konitsa-epirus.blogspot.com/search/label/Εκκλησιαστικά%20νέ

Φώτης Κόντογλου – Καρδία συντετριμμένη

Αληθινή χαρά, η πονεμένη

Εχτές, παραμονή τής Πρωτοχρονιάς, ήμουνα ξαπλωμένος στό κουβούκλι μας περασμένα τά μεσάνυχτα, καί συλλογιζόμουνα.

Είχα δουλέψει νυχτέρι γιά νά τελειώσω μία Παναγία Γλυκοφιλούσα, καί δίπλα μου καθότανε η γυναίκα μου κ έπλεκε. Όποτε δουλεύω, βρίσκουμαι σέ μεγάλη κατάνυξη, καί ψέλνω διάφορα τροπάρια. Σιγόψελνα λοιπόν εκεί πού ζωγράφιζα τήν Παναγία, κ η Μαρία έψελνε καί κείνη μαζί μου μέ τή γλυκειά φωνή της. Βλογημένη γυναίκα μού έδωσε ο Θεός, άς είναι δοξασμένο τ όνομά του γιά όλα τά μυστήρια τής οικονομίας του. Τόν ευχαριστώ γιά όσα μού έδωσε, καί πρώτ απ όλα γιά τήν απλή τή Μαρία, πού μού τή δώρησε συντροφιά στή ζωή μου, ψυχή θρησκευτική, ένα δροσερό ποταμάκι πού γλυκομουρμουρίζει μέρα-νύχτα δίπλα σ ένα παλιόν καστρότοιχο. Τό κρουσταλένιο νερό του δέν θολώνει μέ τά χρόνια, αλλά γίνεται κι ολοένα πιό καθαρό καί πιό γλυκόλαλο: «Καλότυχος ο άνδρας πού χει καλή γυναίκα. Η καλή γυναίκα ευφραίνει τόν άνδρα της, καί θά ζήσει ειρηνεμένα τά χρόνια τής ζωής του. Καλή γυναίκα, κορώνα στό κεφάλι τού ανδρός της. Η εμορφιά τής καλής γυναίκας φεγγοβολά μέσα στό σπίτι σάν τόν ήλιο πού βγαίνει καί λάμπει ο κόσμος». Τέτοια γυναίκα μού χάρισε κ εμένα ο Κύριος.

Η εμορφιά δέν τήν περηφάνεψε, ίσια-ίσια η ταπείνωση τήν πλήθυνε, κι ο φόβος τού Θεού τήν ευωδίασε. Ανάμεσα στίς έμορφες ξεχώρισε, γιατί η ακαταδεξιά δέν θάμπωσε τό κρούσταλλό της, κ η πονηρία δέν λέρωσε τό σιντέφι τής ψυχής της. Κοντά μου κάθεται καί μέ συντροφεύει, ήμερος άνθρωπος. Μαρία η απλή! Εκείνη πλέκει είτε ράβει, κ εγώ δουλεύω τήν αγιασμένη τέχνη μου καί φιλοτεχνώ εικονίσματα πού τά προσκυνά ο κόσμος. Τί χάρη μάς έδωσε ο Παντοδύναμος, πού τήν έχουνε λιγοστοί άνθρωποι, «ότι επέβλεψεν επί τήν ταπείνωσιν τών δούλων αυτού». Τό καλύβι μας είναι φτωχό στά μάτια τού κόσμου, καί μολοταύτα στ αληθινά είναι χρυσοπλοκώτατος πύργος κ ηλιοστάλαχτος θρόνος, γιατί μέσα του σκήνωσε η πίστη κ η ευλάβεια. Κ εμείς πού καθόμαστε μέσα, είμαστε οι πιό φτωχοί από τούς φτωχούς, πλήν μάς πλουτίζει μέ τά πλούτη του Εκείνος, πού είπε: «πλούσιοι επτώχευσαν καί επείνασαν, οι δέ εκζητούντες τόν Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».

Αφού λοιπόν τελείωσα τή δουλειά μου κατά τά μεσάνυχτα, ξάπλωσα στό μεντέρι μου, κ η Μαρία ξάπλωσε καί κείνη κοντά μου καί σκεπάσθηκε καί τήν πήρε ο ύπνος. Έπιασα νά συλλογίζουμαι τόν κόσμο. Συλλογίσθηκα πρώτα τόν εαυτό μου καί τούς δικούς μου, τή γυναίκα μου καί τό παιδί μου. Γύρισα καί κοίταξα τή Μαρία πού ήτανε κουκουλωμένη καί δέν φαινόταν άν είναι άνθρωπος αποκάτω από τό σκέπασμα. Κ είπα: Ποιός μάς συλλογίζεται; Οι άνθρωποι λένε λόγια πολλά, μά δέν πιστεύουνε σέ τίποτα, γι αυτό είπε ο Δαυίδ: «πάς άνθρωπος ψεύστης». Γύρισα καί κοίταξα τό φτωχικό μας, πού ναι σάν ξωκκλήσι, στολισμένο μέ εικονίσματα καί μέ αγιωτικά βιβλία, χωμένα ανάμεσα στ αρχοντόσπιτα τής Βαβυλωνίας, κρυμμένο, σάν τόν φτωχό πού ντρέπεται μή τόν δεί ο κόσμος. Η καρδιά μου ζεστάθηκε, κρυμμένη καί κείνη μέσα μου. Ένοιωσα πώς ήμουνα χωρισμένος από τόν κόσμο κ οι λογισμοί μου πώς ήτανε καί κείνοι κρυμμένοι πίσω από τό καταπέτασμα πού χώριζε τόν κόσμο από μένα, καί πώς άλλος ήλιος κι άλλο φεγγάρι φωτίζανε τόν δικό μας τόν κόσμο. Κι αντί νά πικραθώ, ευφράνθηκε η ψυχή μου πώς μ έχουνε ξεχασμένον, κ η χαρά η μυστική, πού τήν νοιώθουνε όσοι είναι παραπεταμένοι, άναψε μέσα μου ήσυχα κι ειρηνικά, κ η παρηγοριά μέ γλύκανε σάν μπάλσαμο, ανακατεμένη μέ τό παράπονο. Καί φχαρίστησα Εκείνον, πού κάνει τέτοια μυστήρια στόν άνθρωπο καί πού κάνει πλούσιους τούς φτωχούς, χαρούμενους τούς θλιμμένους, πού δίνει μυστική συντροφιά στούς ξεμοναχιασμένους, καί πού μεθά μέ τό κρασί τής τράπεζάς Του όσους βάλανε τήν ελπίδα τους σέ Κείνον. Άν δέν ήμουνα φτωχός καί ξευτελισμένος, δέν θά μπορούσα νά αξιωθώ τούτη τήν πονεμένη χαρά, γιατί δέν ξαγοράζεται μέ τίποτα άλλο, παρεχτός μέ τήν συντριβή τής καρδιάς, κατά τόν Δαυίδ πού λέγει: «Κύριε, εν θλίψει επλάτυνάς με». Επειδή, όποιος δέν πόνεσε καί δέν ταπεινώθηκε, δέν παίρνει έλεος. Έτσι τά θέλησε η ανεξιχνίαστη σοφία Του. Μά οι άνθρωποι δέν τά νοιώθουνε αυτά, γιατί δέν θέλουνε νά πονέσουν καί νά ταπεινωθούνε, ώστε νά νοιώσουνε κάτι παραπέρα από τήν καλοπέραση τού κορμιού κι από τά μάταια πάθη τους.

Ολοένα, χωρίς νά τό καταλάβω, ανεβαίνανε τά δάκρυα στά μάτια μου, δάκρυα γιά τόν κόσμο καί δάκρυα γιά μένα. Δάκρυα γιά τόν κόσμο, γιατί γυρεύει νά βρεί τή χαρά εκεί πού δέν βρίσκεται καί δάκρυα γιά μένα, γιατί πολλές φορές δείλιασα τή φτώχεια καί τούς άλλους πειρασμούς, καί δικαίωσα τούς ανθρώπους, ενώ τώρα ένοιωσα πώς δέν παίρνει ο άνθρωπος μεγάλο χάρισμα, χωρίς νά περάσει μεγάλον πειρασμό. Κι αντρειεύτηκα κατά τό πνεύμα, κ ένοιωσα πώς δέν φοβάμαι τή φτώχεια, παρά πώς τήν αγαπώ. Καί κατάλαβα καλά, πώς δέν πρέπει ο άνθρωπος νά αγαπήσει άλλο τίποτα από τόν πόνο του, γιατί από τόν πόνο αναβρύζει η αληθινή χαρά κ η παρηγοριά, κ εκεί βρίσκουνται οι πηγές τής αληθινής ζωής. Αληθινά, η φτώχεια είναι φοβερό θηρίο. Όποιος τό νικήσει, όμως, καί φτάξει νά μήν τό φοβάται, θά βρεί μεγάλα πλούτη μέσα του. Τούτη τήν αφοβιά τή δίνει ο Κύριος άμα ταπεινωθεί ο άνθρωπος. Σ αυτόν τόν πόλεμο πού η αντρεία λέγεται ταπείνωση, καί τά βραβεία είναι καταφρόνεση καί ξευτελισμός, δέν βαστάνε οι αντρείοι του κόσμου. Όποιος δέν περάσει από τή φωτιά τής δοκιμής, δέν ένοιωσε αληθινά τί είναι η ζωή, καί γιατί ο Χριστός είπε: «Εγώ είμαι η ζωή», καί γιατί είπε «Μακάριοι οι πικραμένοι, γιατί αυτοί θά παρηγορηθούνε». Όποιος δέν απελπίστηκε από όλα, δέν τρέχει κοντά στόν Θεό, γιατί λογαριάζει πώς υπάρχουνε κι άλλοι προστάτες γι αυτόν, παρεχτός τού Θεού.

Κ εκεί πού τά συλλογιζόμουνα αυτά, ένοιωσα μέσα μου ένα θάρρος καί μία αφοβιά ακόμα πιό μεγάλη, κ ειρήνη μέ περισκέπασε, κ είπα τά λόγια πού είπε ο Ιωνάς μέσα από τό θεριόψαρο: «Εβόησα εν θλίψει μου πρός Κύριον τόν Θεόν μου καί εισήκουσέ μου»! «Από τήν κοιλιά τού Άδη άκουσες τήν κραυγή μου, άκουσές τη φωνή μου. Άβυσσο άπατη μέ έζωσε. Τό κεφάλι μου χώνεψε μέσα στίς σκισμάδες τών βουνών, κατέβηκα στή γής, πού τήν κρατάνε αμπάρες ακατέλυτες. Άς ανεβεί η ζωή μου από τή φθορά πρός εσένα, Κύριε ο Θεός μου. Τήν ώρα πού χάνεται η ζωή μου, θυμήθηκα τόν Κύριο. Άς ερθεί η προσευχή μου στήν αγιασμένη εκκλησιά σου. Όσοι φυλάγονται μάταια καί ψεύτικα θά παρατηθούνε χωρίς έλεος. Μά εγώ θά σέ φχαριστήσω καί μέ φωνή αινέσεως θά σέ δοξολογήσω». Καί πάλι δόξασα τόν Θεό καί τόν φχαρίστησα γιατί μ έκανε αναίσθητο γιά τίς ηδονές τού κόσμου, τόσο πού νά σιχαίνουμαι όσα είναι ποθητά γιά τούς άλλους, καί νά νοιώθω πώς είμαι κερδισμένος, όποτε οι άλλοι λογαριάζουνε πώς είμαι ζημιωμένος καί γιατί πήρα δύναμη από Κείνον νά καταφρονήσω τόν σατανά, πού παραφυλάγει πότε θά λιγοψυχήσω, κ έρχεται καί μού λέγει: «Πέσε προσκύνησέ με, γιατί θά γίνουνε ψωμιά αυτές οι πέτρες πού βλέπεις». Καί πάλι ξανάρχεται καί μού λέγει: «Έ, πώς χαίρεται ο κόσμος! Ακούς τόν αλαλαγμό, τίς φωνές πού βγαίνουνε από τά παλάτια, όπου διασκεδάζουνε οι φτυχισμένοι υποταχτικοί μου, άντρες καί γυναίκες; Πέσε προσκύνησέ με καί θάν απλώσεις μονάχα τό χέρι σου νά τά πάρεις όλα. Εσύ είσαι άνθρωπος τιμημένος γιά τήν τέχνη σου γιατί νά υποφέρνεις, σέ καιρό πού αυτοί χαίρουνται όλα τά καλά καί τ αγαθά, μ όλο πού δέν έχουνε τή δική σου τήν αξιωσύνη; Κοίταξε τή φτώχειά σου, κι άν δέν λυπάσαι τόν εαυτό σου, λυπήσου τήν καϋμένη τή γυναίκα σου, τό φτωχό τό παιδί σου, πού υποφέρνουνε από σένα! Άλλη φορά τόν άκουγα, μέ όλο πού δέν έκανα ό,τι μού λεγε, μά τώρα τόν άφησα νά λέγει χωρίς νά τόν ακούω ολότελα. Εμένα ο νούς μου ήτανε σέ κείνους τούς θλιμμένους καί τούς βασανισμένους, πού δέν έχουνε ελπίδα, καί σέ κείνους πού τρώγανε καί πίνανε κείνη τή νύχτα, καί χορεύανε μέ τίς γυναίκες πού δέν έχουνε ντροπή, καί σέ κείνους πού μαζεύουνε πλούτη κι αδιαφόρετα πράγματα πού δέν μπορούνε νά τ αποχωριστούνε σάν σιμώσει ο θάνατος, καί πού καταγίνουνται νά δέσουνε τόν εαυτό τους μέ πιό πολλά σκοινιά, αντίς νά τά λιγοστέψουνε. Επειδής οι δύστυχοι είναι φτωχοί από μέσα τους κι αδειανοί καί τρεμάμενοι καί θέλουνε νά ζεσταθούνε καί ρίχνουνε από πάνω τούς όλα αυτά τά πράγματα, σάν τόν θερμασμένο πού ρίχνει απάνω του παπλώματα καί ρούχα, δίχως νά ζεσταθεί. Λογαριάζω πώς οι σημερινοί οι άνθρωποι είναι πιό φτωχοί στό απομέσα πλούτος, γιά νά χουν ανάγκη από τόσα πολλά μάταια πράγματα. Αυτά πού λένε χαρές καί ηδονές, τά δοκίμασα κ εγώ σάν άνθρωπος, καί πίστευα κ εγώ πώς ήτανε στ αλήθεια χαρά κ ευτυχία. Μά γλήγορα κατάλαβα πώς ήτανε ψευστιές καί φαντασίες ασύστατες, καί πώς χοντραίνουνε τήν ψυχή καί στραβώνουνε τά πνευματικά της μάτια καί δέν μπορεί νά δεί, καί γίνεται κακιά κι αλύπητη στόν πόνο τ αδερφού της, αδιάντροπη, ακατάδεχτη, άθεη, θυμώτρα, αιμοβόρα.

Όσοι είναι σκλάβοι στήν καλοπέραση τού κορμιού τους δέν έχουνε αληθινή χαρά, γιατί δέν έχουνε ειρήνη γιά τούτο θέλουνε νά βρίσκουνται μέσα σε φουρτούνα καί νά ζαλίζουνται, ώστε νά θαρρούνε πώς είναι φτυχισμένοι. Η χαρά η αληθινή είναι μία θέρμη τής διάνοιας καί μία ελπίδα τής καρδιάς πού τίς αξιώνουνται όσοι θέλουνε νά μήν τούς ξέρουνε οι άνθρωποι, γιά νά τούς ξέρει ο Θεός. Γι αυτό, Κύριε καί Θεέ καί Πατέρα μου, καλότυχος όποιος έκανε σκαλούνια από τή φτώχεια, κι από τά βάσανα, κι από τήν καταφρόνεση τού κόσμου, γιά ν ανεβεί σέ Σένα. Καλότυχος ο άνθρωπος πού ένοιωσε τήν αδυναμία του αληθινά όσο γλήγορα τό κατάλαβε, τόσο πιό γλήγορα θάν απογευτεί από τό ψωμί πού θρέφει κι από τό κρασί πού δυναμώνει, άν έχει τήν πίστη του σέ Σένα αλλιώς θά γκρεμνιστεί στό βάραθρο τής απελπισίας. Μέ τί λόγια νά φχαριστήσω τόν Κύριό μου, πού ήμουνα χαμένος καί μέ χεροκράτησε, στραβός καί μ έκανε νά βλέπω; Εκείνος έστρεψε τήν λύπη μου σέ χαρά. «Διήλθομεν διά πυρός καί ύδατος, καί εξήγαγεν ημάς εις αναψυχήν. Μακάριος άνθρωπος ο ελπίζων επ Αυτόν»!

Αδέρφια μου, δώστε προσοχή στά λόγια μου! Έτσι πού βλέπετε, έβλεπα κ εγώ, καί θαρρούσα πώς έβλεπα μά τώρα κατάλαβα πώς ήμουνα στραβός καί κουφός καί ποδαγρός. Μετά χαράς δέχουμαι κάθε κακοπάθηση, γιατί αλλιώς δέν ανοίγουνε τά μάτια στό αληθινό τό φώς, μήτε τ αυτιά ακούνε τά καλά μηνύματα, μήτε τά πόδια περπατάνε στό δρόμο πού πάγει εκεί οπού είναι η αιώνια πολιτεία τού Χριστού, εκεί πού βρίσκουνε ειρήνη κι ανάπαψη οι αγαπημένοι του. Όποιος δέν καταλάβει πώς είναι απροστάτευτος κ έρημος στόν κόσμο τούτον, δέν θά ταπεινωθεί: κι όποιος δέν ταπεινωθεί, δέν θά ελεηθεί. Η λύπη τής διάνοιάς μας σιμώνει στόν Θεό. Γι αυτό δέν θέλω καμμιά καλοπέραση καρδιά συντριμμένη.

Αυτά κι άλλα πολλά αναβρύζανε από μέσα μου κείνη τή νύχτα, καί τά μάτια μου τρέχανε. Δέν ήξερε τί συλλογίζουμαι κανένας άνθρωπος, εκεί πού ήμουνα τρυπωμένος, στό κουβούκλι μου, ούτε κάν η Μαρία πού κοιμότανε δίπλα μου κουκουλωμένη. Ο βοριάς έκανε μεγάλη ταραχή απ όξω, τά δέντρα αναστενάζανε, θαρρούσες πώς κλαίγανε καί πώς παρακαλούσανε ν ανοίξω νά μπούνε μέσα νά προστατευτούνε. Τό καντήλι έρριχνε τό χρυσοκέρινο φέγγος του απάνου στά κονίσματα καί στ ασημωμένο Ευαγγέλιο. Δόξα σοι ο Θεός, καλά ήμαστε! Μακάριος είναι όποιος είναι ξεχασμένος. Ο κόσμος παραπέρα γλεντά, χορεύει, κάνει αμαρτίες μέ τίς γυναίκες, παίζει χαρτιά. Ο δυστυχής, γιορτάζει τόν θάνατο τού κορμιού του, πού κάνει τόσα γιά νά τό φχαριστήσει. Λές πώς κερδίσανε τήν αθανασία, τώρα πού ήρθε ο καινούριος χρόνος, αντίς νά κλάψουνε πώς σιμώνουνε ολοένα στό τέλος αυτής τής πονηρής ζωής. «Πάτερ άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι». Τί κάνουνε; Πού πάνε; Σέ λίγο θά καταντήσουνε τά κόκκαλά τους σάν λιθάρια άψυχα, θά γκρεμνιστούνε τά παλάτια τους, θά σβήσει καί όλη τούτη η οχλοβοή κι η φωτοχυσία, σάν κάποιο πράγμα πού δέν γίνηκε ποτές. Ώ κατάδικοι, τί ξεγελιόσαστε;

«Ίνα τί αγαπάτε ματαιότητα καί ζητείτε ψεύδος;»

Εκκλησιαστική Παρέμβαση Ιούνιος 2010

Άνθρωποι του Θεού παντού και πάντοτε

Κυριακή Ζ’ Ματθαίου –Απόστολος: Β΄ Κορ. στ΄, 1 – 10

Κάλλιστα θα μπορούσαμε να πούμε, αγαπητοί μου, ότι το Αποστολικό ανάγνωσμα που ακούσαμε σήμερα, προερχόμενο από την Β΄ προς Κορινθίους επιστολή, εκτός από το λογοτεχνικό της μεγαλείο και το ποιητικό του περιεχόμενο, έχει και καθαρά προφητική διάσταση. Ο Απόστολος Παύλος γνωρίζει ότι ο καλύτερος και πιο αποδοτικός τρόπος διδαχής του Ευαγγελικού μηνύματος σε όλες τις εποχές είναι η ίδια η ζωή και η συνέπεια εκείνων που αναλαμβάνουν το έργο της κατηχήσεως και ιεραποστολής, κληρικών και λαϊκών. Γνωρίζει, όμως, καλά ότι το έργο αυτό θα τίθεται πάντα σε δοκιμασία και αμφισβήτηση λόγω της ασυνέπειας και της υποκριτικής ζωής μερικών εκ των διακόνων της Ευαγγελικής διδασκαλίας. Γι’ αυτό και συνιστά οι Χριστιανοί να φέρονται διαρκώς και προς όλες τις κατευθύνσεις και όχι κατ’ επιλογήν, ως αληθινοί και γνήσιοι διάκονοι του Ιησού Χριστού.

Ο φωτισμένος Παύλος έχει μπροστά στα μάτια του την εικόνα Χριστιανών που φορούν το ένδυμα της πίστεως μόνο μέσα στο Ναό του Θεού ή μόνο σε συγκεκριμένες στιγμές και περιόδους του Εκκλησιαστικού βίου, τονισμένες με έντονο θρησκευτικό χρωματισμό. Στην υπόλοιπη, όμως, ζωή τους μετατρέπονται σε καρικατούρες θρησκευτικής υποκρισίας, ξεχνώντας και περιφρονώντας, με τη ζωή και τα έργα τους, την Χριστιανική τους ιδιότητα. Έχει μπροστά του την εικόνα Χριστιανών που επιλέγουν τα σημεία εκείνα και τις αρχές της πίστεως που μπορούν να αντέξουν ή και να ερμηνεύσουν με την περιορισμένη λογική τους, αγνοώντας ή και διαγράφοντας ό,τι δεν είναι ευχάριστο και ευπρόσιτο. Κατασκευάζουν έναν Χριστιανισμό, δηλ. κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, έναν Χριστιανισμό όπου κυριαρχεί ο εγωισμός και η ανθρωπαρέσκεια, αλλά απουσιάζει ο Χριστός. Έχει μπροστά του την εικόνα Χριστιανών που μιλούν για αγάπη, αλλά φέρονται με μίσος και εκδικητικότητα, που νηστεύουν από τροφές, αλλά κατατρώγουν τις σάρκες των αδελφών τους, που εκθειάζουν την ταπείνωση, ενώ είναι βουτηγμένοι στην υπερηφάνεια, που κηρύττουν τις αρετές, αλλά είναι σκλάβοι των παθών και αδυναμιών τους, που γίνονται κριτές και δικαστές των άλλων, αρνούμενοι να αντικρίσουν την δική τους πνευματική ευτέλεια. «Εμφανίζεται, έτσι, στα πρόσωπά τους ένας Χριστιανισμός αδύναμος, άνευρος, αναιμικός, ανίκανος να επηρεάσει και να ζυμώσει το κοινωνικό φύραμα. Ένα άλας χωρίς αλιστική δύναμη…»1Ένας νοθευμένος και παραποιημένος Χριστιανισμός που λειτουργεί αποτρεπτικά για εκείνους που απεγνωσμένα αναζητούν την αλήθεια. Αλίμονο, λοιπόν, σ’ εκείνους τους Χριστιανούς που λειτουργούν με αυτόν τον εξουθενωτικό για τους άλλους ανθρώπους τρόπο και γίνονται αφορμή απομάκρυνσης από τη ζωή του Χριστού, την Εκκλησία. 

Η Χριστιανική ζωή δεν αφορά στιγμές αλλά το σύνολο του βίου. Δεν ικανοποιεί ακίνητους θρησκευτικούς τύπους, αλλά αγγίζει την ουσία της πίστεως. Ο Χριστιανός οφείλει να ζει την ζωή της πίστεως και στην προσωπική και στην οικογενειακή και στην κοινωνική του ζωή. Να είναι φως και να προσφέρει φως. Να εκπέμπει την αλήθεια, γιατί βιώνει την αλήθεια. Να ομιλεί για τον Χριστό, επειδή ο Χριστός είναι ταυτισμένος με τη ζωή και τα έργα του. Η Χριστιανική ζωή δεν εξαντλείται, ούτε επιδεικνύεται σε συγκεκριμένους τόπους, αλλά είναι διαρκές βίωμα, στο σπίτι, στην εργασία, στον χώρο της αναψυχής. Δεν προσφέρεται με εκπτώσεις, ούτε με υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Είναι ακέραια και πλήρης και αφορά τους πάντες και τα πάντα.

Έχουμε ευθύνη, λοιπόν, αγαπητοί μου, όλοι όσοι φέρουμε την ιδιότητα του Ορθοδόξου Χριστιανού, ιδίως στην εποχή μας, όπου το πνεύμα του κόσμου ψάχνει να βρει λόγους και αφορμές για να καταδικάσει και διακωμωδήσει ατελείς συμπεριφορές, κυρίως εκείνων που έχουν μια υπεύθυνη θέση μέσα στην Εκκλησία, κληρικών και λαϊκών. Και αυτό το πράττει όχι γιατί το ίδιο βιώνει την αλήθεια ή την ειλικρίνεια, αλλά γιατί σκοπό έχει να δηλητηριάσει την συνείδηση των ανθρώπων κατά της Εκκλησίας μας και του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Ας μη δώσουμε αφορμή και ας μη ξεχνούμε ότι είμαστε άνθρωποι του Θεού παντού και πάντοτε. ΑΜΗΝ!

Αρχιμ. Ε.Ο.

1.Κωνσταντίνος Κούρκουλας, «Πνευματικοί αντίλαλοι», σελ. 109

www.imd.gr/main/images/stories/kirigma/kirigmata…09…08…/44.doc

 «Ελέησον ημάς υιέ Δαβίδ»

Πρόκειται για μία παρακλητική κραυγή λαϊκού χαρακτήρα, που απευθύνεται, όχι σε κανένα ξένο, αλλά στον απόγονό του Δαβίδ, δηλ. τον εθνικό μεσσία του Ισραήλ.

Ο χαρακτηρισμός υιέ Δαβίδ, κάνει το κραυγαλέο αίτημα ακόμα περισσότερον τολμηρό, αλλά και αποκαλυπτικό της πίστης των στον ερχόμενο μεσσία, τον μέλλοντα λυτρούσθαι τον Ισραήλ. Αυτοί που κραυγάζουν είναι δυό άνθρωποι τυφλοί, οι οποίοι ένεκα τούτου βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας και καθημερινά εισπράττουν μαζί με την ελεημοσύνη και τον γενικό αποτροπιασμό των συμπολιτών τους, δεδομένου μάλιστα ότι όλες οι ανίατες ασθένειες θεωρούνται από την Ιουδαϊκή κοινωνία ως τιμωρία του Θεού.

Στο αντίκρισμα του Ιησού, Μεσσία, υιού του Δαβίδ, οι δυό αυτοί δυστυχισμένοι άνθρωποι ανασάνουν ίσως για πρώτη φορά αισιόδοξα. Ίσως για πρώτη φορά να ένοιωσαν ως άνθρωποι που έχουν δικαιώματα στη ζωή και τον κόσμο. Ο Μεσσίας ως ενθικός λυτρωτής, αλλά και ως ελπίδα, ως η ανάσα των κάθε λογής καταπιεζομένων και κοινωνικά αποδιωγμένων.

Ο εθνικός Μεσσίας του Ισραήλ είναι ο μεσσίας και λυτρωτής του πανανθρώπινου. Αυτό δε λέγεται αυθαίρετα, επιβεβαιώνεται πολλές φορές από τον ίδιο. Με τον όρο Ισραήλ δε νοείται το έθνος της Παλαιστίνης, αλλά το έθνος, γένος το ανθρώπινο, που αναγνωρίζει το μεσσία, ως λυτρωτή και απεσταλμένο του Θεού, «Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού». Ο όρος Ισραήλ είναι εβραϊκός διεθνοποιημένος όρος που σημαίνει τον πιστό του Θεού, τον άνθρωπο του Θεού, τον άγιο. Όποιος χρησιμοποιεί τον όρο αυτό με άλλη σημασία κάνει πράξη φαλκίδευσης, υπονόμευσης του ονόματος του Θεού ως Θεού άγιου, ως Θεού αγάπης, ως Θεού ειρήνης. Και ο διάβολος μπορεί να αυτοαναγορεύεται Ισραήλ, αλλά ο λόγος από την πράξη απέχει:

«Ελέησον ημάς υιέ Δαβίδ». Η εναγώνια κραυγή σωτηρίας από τους δυό τυφλούς διαταράσσει τη γαλήνη της πορείας του Ιησού και των ανθρώπων εκείνων που τον ακολουθούν. Οι τυφλοί τρέχουν κοντά του, τον ακολουθούν, δε θέλουν να τον χάσουν. Ώσπου μία στιγμή βρέθηκαν απέναντι στο Χριστό μέσα σε ένα σπίτι που φιλοξενείται και εκεί τους ερωτά στα ίσια, «πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι»;

Ναι Κύριε, απαντούν ομόφωνα οι τυφλοί. Απάντηση άμεσης και ευθείας αναγνώρισης της κυριότητας του Ιησού πάνω στη ζωή. Λευκή επιταγή της Θεότητας του Χριστού. Καμία επιφύλαξη. Καμία αμφιβολία δεν έχουν οι τυφλοί. Με τα μάτια της ψυχής των βλέπουν μπροστά τους τον ίδιο το Θεό εν Χριστώ Ιησού. Και το θαύμα ως παιδί της πίστης επιβεβαιώνεται ακόμα μία φορά στο δικό τους το πρόσωπο.

Ο Χριστός αγγίζει με το χέρι του το σημείο του πόνου, τα τυφλά μάτια των ανθρώπων αυτών, τους δίνει την ευλογία και το έλεος του Θεού πράξη που δείχνει πέρα από την ευαισθησία του Θεού στον πόνο του ανθρώπου, τη θέληση του Θεού να πάρει πάνω του τον πόνο και τη δυστυχία των ανθρώπων. Μία συμπεριφορά Θεϊκής καταγωγής που οφείλει να βρίσκει ανθρώπινη εφαρμογή εκμηδένισης της απόστασης από κάθε εστία πόνου και δυστυχίας του συνανθρώπου μας. Άλλο να μιλήσεις στον πάσχοντα και άλλο να καθαρίσεις τις πληγές του με τα χέρια σου. Ο πόνος δε μοιράζεται με λόγια έστω και καλά λόγια, μοιράζεται με έργα, με πράξη συμπόνιας, οίκτου, αγάπης. Τα μηνύματα του σημερινού αγίου ευαγγελίου είναι πολλά και ζωτικά. Η λύτρωση βρίσκεται στην πηγή της ζωής, τον ίδιο τον ζωοδότη Κύριο. Η αναζήτηση του είναι δική μας ευθύνη και δική μας δυνατότητα.

Να τον αναζητήσουμε στους δρόμους και στις γειτονιές, παντού όπου υπάρχει πόνος, όπου υπάρχει πένθος, όπου υπάρχει θλίψη, όπου υπάρχει δυστυχία.

Να τον αναζητήσουμε στη χαροκαμένη μάνα που έχασε το παιδί της σε ατύχημα, στην οικογένεια που ζει το δράμα του ναρκομανή, του εξαρτημένου από οτιδήποτε άλλες εξαρτησιογόνες ουσίες. Στο κρεβάτι του πόνου του καρκινοπαθή, του παράλυτου, του αδυνάτου.

Ο Χριστός υπάρχει παντού, ανήκει σε μας η ευθύνη να τον αναζητούμε, να τον βρίσκουμε, να τον λειτουργούμε. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών. 

Πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης

Από:http://www.imka.gr/edafia/kirigma-ebdomados/z-mat.html

Ματθ. 9, 27 – 35             

Τη σημασία της πίστεως στη ζωή μας έρχεται να μας τονίσει ακόμα μία φορά η αγία μας Εκκλησία, μέσα από την περικοπή του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, την οποία ακούσαμε κατά τη σημερινή Θεία Λειτουργία. Ακολούθησαν τον Ιησού στο δρόμο δύο τυφλοί, μας διηγείται ο ευαγγελιστής, φωνάζοντας “ελέησέ μας, υιέ του Δαβίδ”. Και μόλις έφτασαν στο σπίτι, τους ρωτά: “Πιστεύετε ότι έχω τη δύναμη να κάνω αυτό που ζητάτε;” -”Ναί, Κύριε”, του απαντούν, κι Εκείνος άγγιξε τα μάτια τους λέγοντας “ας γίνει σύμφωνα με την πίστη σας”. Αμέσως οι τυφλοί θεραπεύτηκαν, και ο Κύριος τους συνέστησε με αυστηρό τόνο κανείς να μη μάθει για το θαύμα αυτό. Εκείνοι όμως, Τον εξυμνούσαν σε όλη την περιοχή. Στη συνέχεια, έφεραν στον Ιησού έναν άνθρωπο βουβό και δαιμονισμένο. Και μόλις ο Κύριος έδιωξε το δαιμόνιο, αμέσως μίλησε ο άνθρωπος εκείνος, ενώ ο κόσμος θαύμαζε και έλεγε: “τέτοια θαύματα ουδέποτε έγιναν στο Ισραήλ”. Οι Φαρισαίοι πάλι έλεγαν ότι βγάζει τα δαιμόνια στο όνομα του άρχοντα των δαιμονίων. Ωστόσο ο Χριστός, συνέχισε να περιοδεύει στις πόλεις και τα χωριά, κηρύσσοντας το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού, και θεραπεύοντας κάθε ασθένεια του λαού.

Τη σημασία της πίστεως για την πνευματική μας ζωή αλλά και για την πραγματοποίηση κάθε θαύματος και κάθε αιτήματός μας προς τον Θεό, τονίζει και σήμερα η πιο πάνω διήγηση. “Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει”, λέει ο Χριστός, θέλοντας να δείξει σε όλους ότι για να πραγματοποιηθεί το θαύμα, είναι απαραίτητο να γίνει το προσωπικό μας θαύμα μέσα στην καρδιά μας, η απόκτηση δηλαδή της πίστεως, που δεν είναι άλλο από την υπέρβαση του ορθολογισμού και του υλικού τρόπου θεώρησης των πραγμάτων. Ακόμη, μέσα από τα δύο θαύματα που ακούσαμε σήμερα, υπογραμμίζεται για άλλη μια φορά το γεγονός ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας, ότι ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική οντότητα και επιτελεί το θαύμα με γνώμονα την σωτηρία του ανθρώπου. Δεν θα σταθούμε όμως άλλο σε αυτά τα σημεία, καθότι επανειλημμένως τονίστηκε τις προηγούμενες Κυριακές.

Εκείνο ωστόσο που ξεχωρίζει στη σημερινή περικοπή, είναι ότι ο Χριστός, με αυστηρό τόνο, λέει στους θεραπευμένους τυφλούς να μη πουν σε κανένα για το θαύμα που τους έκανε. Άσχετα από την παρακοή που οι ίδιοι επέδειξαν, η σημασία της επισήμανσης αυτής από τον ευαγγελιστή Ματθαίο είναι πολύ σημαντική για την πνευματική μας ζωή. Ο Χριστός, όπως είπαμε, τελεί το θαύμα με κύριο γνώμονα την ψυχική, την πνευματική μας υγεία. Το θαύμα δηλαδή αποτελεί υπόθεση σωτηριολογική, η οποία αφορά τον Θεό, που το επιτελεί, και τον άνθρωπο που δέχεται τη συγκεκριμένη ευεργεσία. Εκείνο που οφείλει σε κάθε περίπτωση ο πιστός, ειδικά στην περίπτωση του θαύματος, είναι να δοξολογήσει τον Θεό, να Τον ευχαριστήσει μέσα από όλη την καρδιά του, να συναισθανθεί το μεγαλείο του Θεού και να οδηγηθεί σε μεγαλύτερη μετάνοια, προσευχή και κοινωνία με τον Θεό.

Ο Θεός δεν επιτελεί το θαύμα για να διαφημίσει την θεότητά Του, δεν έχει ανάγκη διαφήμισης. Άλλωστε, οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη δύναμη του Θεού, όσα θαύματα και αν γίνουν μπροστά στα μάτια τους, θα συνεχίσουν να είναι άπιστοι και να αμφισβητούν τα πάντα, όπως οι Φαρισαίοι της σημερινής περικοπής. Αυτό συμβαίνει γιατί η πίστη προς τον Θεό δεν είναι αποτέλεσμα πειθούς, αλλά αποτελεί υπέρβαση του ορθολογιστικού τρόπου θεώρησης των πραγμάτων. Επομένως, όσα θαύματα και να διηγηθούμε σε ανθρώπους που αμφισβητούν τον Θεό, δεν πρόκειται εκείνοι να ωφεληθούν, αλλά μάλλον θα χλευάσουν και τη δική μας πίστη.

Επίσης, ζητά ο Κύριος να μη διαφημίζεται το θαύμα, επειδή μια τέτοια κίνηση ενδέχεται να καλλιεργήσει στην καρδιά μας τάσεις υπερηφάνειας, ότι δηλαδή εμείς υπερέχουμε των άλλων ανθρώπων. Στην περίπτωση αυτή το αποτέλεσμα είναι αντίθετο από το θέλημα του Θεό, καθώς οδηγούμαστε στο βάραθρο της αυτοδικαίωσης, δηλαδή του εγωισμού. Αν νιώθουμε ευεργετημένοι από τον Θεό, αυτό δεν πρέπει να αποτελεί αφορμή για καύχηση, ότι δήθεν ο Θεός μάς εισακούει επειδή είμαστε άξιοι για κάτι τέτοιο, αλλά μάλλον οφείλουμε να αισθανόμαστε περισσότερο ασθενείς πνευματικά. Ο Θεός δηλαδή επεμβαίνει στη ζωή μας, επειδή μόνοι μας δεν έχουμε τη δύναμη ή την ικανότητα να σώσουμε τον εαυτό μας.

Αν, όταν τύχει να μας θεραπεύσει κάποιος γιατρός, δεν περιαυτολογούμε και δεν το θεωρούμε προσωπικό μας επίτευγμα, αλλά μάλλον προσέχουμε την υγεία μας και ακολουθούμε τις συμβουλές του, άλλο τόσο οφείλουμε να είμαστε ταπεινοί, αν ποτέ ο Θεός κάνει σε εμάς κάποιο θαύμα, και ακόμη περισσότερο οφείλουμε να προσπαθούμε για την πνευματική μας υγεία.

π. Χερουβείμ Βελέτζας

Πηγή:http://xerouveim.blogspot.com/2010/07/11-7-2010_08.html#more

Παγκρατίου Ταυρομενίου

 (9 Ιουλίου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Ο Καλός Ποιμήν

«Προθείς εαυτόν Παγκράτιος ως βάθρον Αθλήσεως ήγειρεν οίκον εκ λίθων».

Σήμερα, ευσεβείς χριστιανοί, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη ενός πολύ παλαιού αγίου, ο όποιος έζησε στα χρόνια του Κυρίου, του αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Παγκρατίου Επισκόπου Ταυρομενίου της Σικελίας.

Από την Αντιόχεια καταγόταν, και μαζί με τον πατέρα του Μάρκελλο και τη μητέρα του, η φήμη του Χριστού μας τους έσπρωξε προς τα Ιεροσόλυμα για να τον γνωρίσουν. Αργότερα όλοι βαπτίστηκαν χριστιανοί. Ο πατέρας του μάλιστα Μάρκελλος έγινε και Επίσκοπος της Σικελίας.

Και ο ίδιος Παγκράτιος, αφού πια είχαν αποθάνει οι γονείς του εγκατέλειψε τον κόσμο και τα του κόσμου και έφυγε στην έρημο του Πόντου για να ασκητέψη και να αφιερωθή στο θεό. Εκεί στα όρια της μαύρης θάλασσας, βρήκε μια σπηλιά και κατοίκησε μέσα «προσεχών εις μόνον τον εαυτόν του και τον Θεόν» κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.

Άλλ’ ο Κύριος πάντοτε θέτει «τον λύχνον επί την λυχνίαν».

Όταν ο απόστολος Πέτρος περιώδευε κηρύττοντας τα μέρη εκείνα συνάντησε τον άγιο Παγκράτιο στη μαύρη θάλασσα, εξετίμησε την αρετή του και την αφοσίωσί του και τον παρέλαβε μαζί του συνεργό στην ιεραποστολή του.

Έφθασαν στην Αντιόχεια και κατόπιν στα μέρη της Κιλικίας. Παντού εκήρυττε με θαυμάσια τα αποτελέσματα ο άγιος Παγκράτιος, γι’ αυτό και ο ιερός Υμνογράφος του λέγει: «Τους άλμη συγχωσθέντας των δεινών, αγκίστρω σου των λόγων ανηγάγου Ιερέ, και προσευχών ιερωτάτη επομβρία θολερόν εξήρανας κακοπιστίας βυθόν ιερομύστα Χριστού». Με το αγκίστρι των θεοπνεύστων λόγων του ετράβηξε από την αλμηρή θάλασσα των παθών τους αμαρτωλούς της εποχής του και με τη βροχή των αγίων του προσευχών επότισε τις διψασμένες καρδιές και εκαθάρισε της κακοπιστίας το θολό βυθό.

Στα μέρη της Κιλικίας συναντήθηκε ο άγιος και με τον Απόστολο Παΰλο. Και από τους δύο λοιπόν κορυφαίους αποστόλους, με τη χάρι του τελεταρχικού Πνεύματος προχειρίζεται ο άγιος Παγκράτιος σε Επίσκοπο του Ταυρομενίου της Σικελίας.

Ο νέος επίσκοπος έταξείδεψε στην έδρα του  με ένα πλοίο πού άνηκε σε δυο ναύκληρους το Λυκεονίδη και το Ρωμύλο. Πρώτα πρώτα αυτοί οι δυο ναύκληροι έγιναν χριστιανοί, καταγοητευμένοι από τη δύναμι της πίστεως και τον πλούτο των θαυμάτων του αγίου.

Η δράσι του στην Επαρχία του ήταν διπλή, «προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων» του διαβόλου και της πλάνης, και «προς οικοδομήν του σώματος της Εκκλησίας» με το κήρυγμα και τη δράσι.

Όλα τα είδωλα πού προσκυνούσαν οι ειδωλολάτρες τα κατακρήμνισεν ο άγιος, προπαντός των δύο δαιμόνων του Φάλκωνος και του Λύσσωνος.

Με τα θαύματα του και την αρετή του επίστεψε στο Χριστό και αυτός ο ηγεμόνας του τόπου Βανιφάτιος.

Και ο άγιος με την συμπαράστασι τόσων θαυμαστών του και πιστών ακολούθων του έκτισε ορθόδοξο Ναό σε διάστημα τριάντα και μόνον ήμερων.

Τα πλήθη των ασθενών έτρεχαν ακατάπαυστα κοντά του για να λάβουν την ίασι του σώματος αλλά και τη ρώσι της ψυχής.

Μια ομάδα όμως ανθρώπων πού δεν ήθελαν το γάμο και τον πολεμούσαν σαν αμαρτωλό και πού επίστευαν ότι ο αρχηγός τους ο Μοντανός από το Αρδαβάν της Φρυγίας ήταν ο Παράκλητος, οι Μοντανιστάι όπως είναι γνωστοί οι αιρετικοί αυτοί από την Ιστορία, αντετάχθησαν στο έργο και στη διδαακαλία του αγίου Παγκρατίου του Επισκόπου Ταυρομενίου.

Παρέλαβαν λοιπόν τον τοπικόν άρχοντα με το μέρος τους και επετέθησαν κατά του αγίου Επισκόπου Παγκρατίου και τον ελιθοβόλησαν. Ολόκληρος σωρός από πέτρες σχηματίσθηκε επάνω από το Ιερό και άγιο του Επισκόπου σώμα, το όποιο απετέλεσε το βάθρο και τον θεμέλιο λίθο του νοητού οικοδομήματος της τοπικής του Εκκλησίας. «Προθείς εαυτόν Παγκράτιος ως βάθρον, αθλήσεως ήγειρεν οίκον εκ λίθων», λέγει ο Ιερός Υμνογράφος.

Όντως ανεδείχθη «καλός ποιμήν».

Διότι καθώς είπεν ο Κύριος «ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων», θυσιάζεται ο καλός ποιμένας, ο Επίσκοπος, ο Ιερεύς, για τα πνευματικά του παιδιά, για τα πρόβατα της λογικής του ποίμνης.

Και ο άγιος Παγκράτιος εθυσίασε τη ζωή του προς χάριν των πνευματικών του παιδιών, των χριστιανών της Επισκοπής του για να τους προφύλαξη από τους φοβερούς αιρετικούς της εποχής του, τους Μοντανιστάς και από την πλάνη των ειδώλων.

Και κατά των ειδώλων εστράφη και συνέτριψε τα αγάλματα των δαιμονίων ψευδοθεών και κατά των Μοντανιστών επετέθη και εκαυτηρίασε την πλάνη τους και την αίρεσί τους κηρύττοντας την ορθόδοξο πίστι και τις ακατάλυτες αλήθειες του Ευαγγελίου. Τέτοιους ποιμένας ας ευχηθούμε να εξαποστέλη πάντοτε ο Κύριος στην Εκκλησία.

Εμείς δόξα τω Θεώ, στην Επαρχία Μηθύμνης έχομε μια παράδοσι απ’ αιώνων, από της εποχής του αγίου Αλεξάνδρου και του αγίου Ιγνατίου, καλών ποιμένων και επισκόπων.

Ας προσευχώμεθα γι’ αυτούς να τους διαφυλάττη εκάστοτε ο Κύριος «υγιαίνοντας και ορθοτομούντας τον λόγον της αυτού αληθείας», ώστε πάντοτε να μας οδηγούν στο δρόμο της σωτηρίας. Αμήν.

Από:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3813&Itemid=1

Πειραϊκή Εκκλησία • Αναφορά απο την ιστορία της Εκκλησίας

Πηγή: Πειραϊκή Εκκλησία, Μηνιαίο περιοδικό Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, φ. 205. Ιούνιος 2009

Εφημέριος • Το μυστήριο της Εκκλησίας και το φαινόμενο των αιρέσεων

Πηγή: Εφημέριος, Ιούλιος – Αύγουστος 2009, τεύχος 6

Εφημέριος • Οι Κανόνες της Εκκλησίας υπό το φως των εσχάτων

Πηγή: Εφημέριος, Μηνιαίο Περιοδικό Ιεράς Συνόδου Εκκλησίας της Ελλάδος. Μάιος 2010, τ. 5

Στὴν ἀνάληψη οἱ ἄγγελοι ἀπόλαυσαν αὐτὸ ποὺ ποθοῦσαν πολὺ καιρό. Τὸν ἄνθρωπο νὰ λάμπει κοντὰ στὸ Θεό. Ἂν καὶ ὁ ἄνθρωπος τιμήθηκε περισσότερο ἀπ’ αὐτοὺς ἐν τούτοις χαίρονται’ δὲν ἔχουν φθόνο καὶ κακία. Ὅπως, κι ὅταν μας ἔδιωξαν ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ φύλαγαν ἐξ αὐτῶν τὰ χερουβὶμ γιὰ νὰ μὴ ξαναμποῦμε, αὐτοὶ ὑπέφεραν. Ὅπως καὶ ἕνας ὑπηρέτης φυλάγει στὴ φυλακὴ τὸν συνυπηρέτῃ του, γιατί τὸν διέταξε ὁ κύριος του, ἀλλὰ συγχρόνως λυπᾶται, ἔτσι καὶ οἱ ἄγγελοι, ποὺ εἶναι ἀσύγκριτα πιὸ φιλόστοργοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, λυπήθηκαν ὅταν ἐξεδιώχθη ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν παράδεισο.

Τὸ ἴδιο πονοῦν καὶ οἱ ἅγιοι ὅταν βλέπουν ὁ Θεὸς νὰ τιμωρεῖ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀδελφούς τους. Ἔτσι ὁ Μωυσῆς ἐνῷ ἀγανάκτησε μὲ τὴν εἰδωλολατρεία τῶν ὁμοεθνῶν του καὶ ἔσπασε τὶς πλάκες τοῦ νόμου ἀπὸ τὴν ταραχή του, ἐν τούτοις, ὅταν ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ τοὺς καταστρέψει γιὰ τὶς συνεχεῖς πτώσεις τους, τὶς ἀχαριστίες τους καὶ τὶς ἀνυπακοές τους, ἐκεῖνος εἶπε στὸ Θεό’ «Ἐὰν τοὺς συγχωρήσεις τὴν ἁμαρτία , συγχώρεσε τὴν’ σὲ διαφορετικὴ περίπτωση σβῆσε καὶ μένα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς ποὺ μ’ ἔγραψες» (Ἐξ. 32,31-32). Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἰεζεκιήλ, ὅταν εἶδε τὸν ἄγγελο νὰ ἐξολοθρεύει τοὺς ἀνθρώπους, φώναξε δυνατὰ καὶ θρήνησε καὶ εἶπε’ «Ἀλλοίμονο, Κύριε γιατί ἐξολοθρεύεις τοὺς ὑπόλοιπους Ἰσραηλῖτες» (Ἰεζ. 9,8). Καὶ ὁ Ἱερεμίας λέγει’ «Τιμώρησέ μας Κύριε, ἀλλὰ ὕστερα ἀπὸ σκέψη καὶ ὄχι πάνω στὸ θυμό σου, γιὰ νὰ μή μας ἀφήσεις πολὺ ὀλίγους» (Ἱερ.10,24). Χαρακτηριστικὴ εἶναι καὶ ἡ περίπτωση τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Λὼτ ὅταν προσπαθοῦν, ὁ καθένας μὲ τὸν τρόπο του, νὰ σώσουν ἀπὸ τὴν καταστροφὴ τὶς πόλεις τῶν Σοδόμων καὶ τῆς Γομόρρας. Ἃς θυμηθοῦμε καὶ τὸν Παῦλο, ὁ ὁποῖος δέχθηκε νὰ γίνει ἀνάθεμα καὶ νὰ τιμωρεῖται αἰωνίως, ἐὰν μ’ αὐτὸ μποροῦσαν νὰ σωθοῦν οἱ ὁμοεθνεῖς του. Ἐὰν τόσο φιλόστοργα καὶ μὲ ἀγάπη ἐνεργοῦν οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ πεσόντες ἄνθρωποι πολὺ περισσότερο οἱ ἄγγελοι. Διότι καὶ αὐτοί, ὅπως καὶ οἱ δίκαιοι, θεωροῦν δικά τους τὰ δικά μας. Χαίρονται μὲ τὶς χαρές μας καὶ λυποῦνται μὲ τὶς λῦπες μας. Ἀνήκουν στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ συμμετέχουν στὴ ζωή μας. Εἶναι οἱ πιὸ εἰλικρινεῖς καὶ ἄδολοι φίλοι μας. Γι’ αὐτὸ λέμε καὶ στὶς προσευχές μας νὰ μᾶς δώσει ὁ Θεὸς «ἄγγελον εἰρήνης, πιστὸν ὁδηγόν, φύλακα τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἠμῶν». Διότι οἱ ἄγγελοι δὲν εἶναι ὅπως οἱ δαίμονες ἄγριοι, βλοσυροί, διασπαστικοί, ἐπίβουλοι, φθονεροὶ (Ε.Π.Ε. 36,205).

Τὸ ὅτι χαίρονται οἱ ἄγγελοι μὲ τὴν μετάνοια τῶν ἀνθρώπων τὸ λέγει καὶ ὁ Χριστός. «Ὅτι χαρὰ ἔσται ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ἐπὶ ἐνὶ ἁμαρτωλῶ ἐπιστρέφοντι» (Λούκ. 15,7). Συνεπῶς ἀφοῦ χαίρονται οἱ ἄγγελοι ὅταν βλέπουν ἕνα ἁμαρτωλὸ νὰ μετανοεῖ πολὺ περισσότερο σήμερα ποὺ βλέπουν τὴν ἀνθρώπινη φύση δίπλα στὸ Θεό. Ποῦ βλέπουν ὅτι αὐτὸς ποὺ μετανοεῖ, ὅσο ἁμαρτωλὸς καὶ ἂν ἦταν, μπορεῖ βάσει τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ νὰ φθάσει δίπλα στὸ Θεό. Γιατί αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα τῆς ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ.

Κι ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστὸς -δεῖγμα ὅτι ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τοὺς ἀνθρώπους- οἱ ἄγγελοι ἔστησαν χορὸ καὶ φώναζαν καὶ ἔλεγαν’ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λούκ. 2,14). Νὰ ποὺ δοξάζουν τὸν Θεὸ γιὰ τὰ ἀγαθὰ ποὺ χάρισε στοὺς ἀνθρώπους, γιὰ τὴν εἰρήνη μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, καὶ εὔχονται νὰ ὑπάρχει ἀγαθὴ προαίρεση στὸ ἀνθρώπινο γένος ὥστε νὰ λάβουν τὶς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ συνεργασθοῦν μαζί του στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν…

Θέλεις νὰ μάθεις ὅτι χαιρόταν καὶ σκιρτοῦσαν ὅταν θὰ ἔβλεπαν τὸν Κύριο νὰ ἀνεβαίνει στοὺς οὐρανούς; Ἄκουσε τότε αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Κύριος’ «Ἀπάρτι ὄψεσθε τοὺς οὐρανοὺς ἀνεωγμένους καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. 1,52). Ἀπ’ αὐτὸ τὸ ἀνεβοκατέβασμα τῶν ἀγγέλων φαίνεται ἡ χαρά τους. Κατεβαίνουν καὶ ἀνεβαίνουν σκιρτῶντες ἀπὸ χαρὰ καὶ εὐχαρίστηση γιὰ τὰ γεγονότα τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ συνήθεια αὐτῶν ποὺ ἀγαποῦν’ νὰ σκιρτοῦν καὶ νὰ χοροπηδοῦν μόλις ἀντιληφθοῦν κάτι τὸ εὐχάριστο γι’ αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν.

Γι’ αὐτὸ παντοῦ ὑπάρχουν ἄγγελοι σ’ ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας. Κι ὅταν γεννήθηκε, κι ὅταν ἀναστήθηκε, κι ὅταν ἀνελήφθη. Καὶ στοὺς πειρασμοὺς τῆς ἐρήμου ἐμφανίζονται ἄγγελοι (Μάτθ.4,1) καὶ στὴ Γεθσημανή, ὅταν προσευχόταν ὁ Χριστὸς ἐν ἀγωνίᾳ καὶ ὁ ἱδρῶτας τοῦ ἔτρεχε «ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος», τότε «ὤφθη αὐτῶ ἄγγελος ἀπ’ οὐρανοῦ ἐνισχύων αὐτόν» (Λούκ. 22,43). Συντρέχανε καὶ βοηθούσανε τὸ Χριστό, σὰν ἄνθρωπο βεβαίως, σ’ ὅλη τὴ σταυρική του ἐπίγεια πορεία ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας ἦταν ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐπανασύνδεσή του μὲ τὸ Θεό.

Οἱ ἄγγελοι στὴν ἀνάληψη

Στὶς «Πράξεις τῶν ἀποστόλων 1,10-11» παρουσιάζονται ἄγγελοι νὰ λέγουν’ «Ἄνδρες Γαλιλαίοι, τί ἐστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθεῖς ἀφ’ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν». Γιατί τὰ λέγουν αὐτὰ οἱ ἄγγελοι; Μήπως δὲν εἶχαν μάτια οἱ μαθητές; Μήπως δὲν ἔβλεπαν αὐτὰ ποῦ γινόταν;

Τὰ λέγουν γιὰ τοὺς ἑξῆς δυὸ λόγους’

Ἅ)Διότι πάντοτε στενοχωριοῦνταν οἱ μαθητὲς γιὰ τὴν ἀναχώρηση τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ φαίνεται σ’ αὐτὸ ποῦ τοὺς εἶπε ὁ Χριστός’ «Κανεὶς ἀπό σας δὲν μὲ ρωτᾷ ποῦ πηγαίνεις; Ἀλλὰ ἡ λύπη ἔχει γεμίσει τὴν καρδία σας ἐπειδή σας εἶπα αὐτά» (Ἰω. 16,5-6). Ἂν ἐμεῖς λυπούμαστε ποὺ ἀποχωριζόμαστε κάποτε, ἀκόμη καὶ γιὰ λίγο, φίλους, γνωστούς, ἢ συγγενεῖς, πόσο θὰ στενοχωριοῦνταν οἱ μαθητὲς ποῦ χάνανε διὰ παντὸς τὴν ὁρατὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ; Γι’ αὐτὸ στέκονται οἱ ἄγγελοι καὶ λέγουν αὐτά’ διὰ νὰ καταπραΰνουν μὲ τὴν ἐπάνοδο τοῦ Κυρίου τὴ λύπη ποὺ τοὺς προξένησε ἡ ἀναχώρησή του. Γιὰ νὰ μὴ πάθουν οἱ μαθητὲς ὅτι ἔπαθε ὁ Ἐλισσαῖος, ὅταν εἶδε τὸν διδάσκαλό του, τὸν Ἠλία, ν’ ἀνεβαίνει στοὺς οὐρανούς. Ἔσκισε τὰ ροῦχα του ἀπὸ τὸν πόνο διότι δὲν ὑπῆρχε κανεὶς νὰ τοῦ πεῖ ὅτι ὁ Ἠλίας θὰ ξαναρθεῖ. Πράγματι, λέγει ὁ Παῦλος, «ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θὰ κατεβεῖ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ πρόσταγμα μὲ φωνὴ ἀρχαγγέλου’ κι ἐμεῖς οἱ ζωντανοί, ποὺ θ’ ἀπομένουμε τότε στὴ ζωή, θ’ ἁρπαχθοῦμε μὲ σύννεφα γιὰ νὰ συναντήσουμε τὸν Κύριο στὸν ἀέρα» (Ἅ΄ Θέσ. 4,15-16).

Β)Γιὰ νὰ τονίσουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει ὄχι ὡς ἁπλὸς ἄνθρωπος, ὅπως ὁ Ἠλίας, ἀλλὰ ὡς Θεός. Ἐκεῖνος ἀνέβηκε μὲ πύρινο ἅρμα, ὁ Χριστὸς μὲ νεφέλη’ ἡ νεφέλη στὴν ἁγία Γραφὴ εἶναι τὸ ὄχημα καὶ ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ. «Ἰδοὺ Κύριος κάθεται ἐπὶ νεφέλης κούφης» (Ἤσ.19,1), λέγει ἡ Γραφή. Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ Πατέρας κάθεται πάνω σὲ νεφέλη, γι’ αὐτὸ καὶ στὸν Υἱὸ ἔστειλε τὴ νεφέλη. Εἶναι σὰν νὰ τοὺς λέγει’ Μὴ στενοχωρεῖσθε ἐὰν ὁ Ἐλισσαῖος πῆρε τὴ μηλωτὴ τοῦ Ἠλία σὰν δῶρο’ ἐσεῖς θὰ πάρετε ἄπειρα θεϊκὰ χαρίσματα.

Νὰ λοιπὸν ποὺ οἱ ἄγγελοι, κι ἐδῶ, φαίνεται νὰ παραμυθοῦν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς διδάσκουν τὴ θεογνωσία, ὥστε ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐτυχία τους νὰ εἶναι συνεχὴς καὶ αἰώνια. Γιατί ἡ χαρά μας εἶναι χαρά τους καὶ ἡ λύπη μας εἶναι λύπη τους.

Τὸ ἀνωτέρω κείμενο, ἐλαφρὰ διασκευασμένο, εἶναι τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου (Ε.Π.Ε. 36, 219-227). Γιὰ τὴν ἀπόδοση’

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ- ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

Πηγή: http://pmeletios.com/ar_meletios/aggeloi/i_xara_kai_o_ponos_ton_agelon.html

Ο Άγιος Προκόπιος έζησε την εποχή του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Ο πατέρας του Χριστόφορος ήταν ευλαβής και πιστός άνθρωπος, αλλά η μητέρα του Θεοδοσία ήταν ειδωλολάτρεισσα. Αυτή, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε πλήρως την ανατροφή του Νεανία –έτσι λεγόταν πριν ονομαστεί Προκόπιος- και στη συνέχεια τον οδήγησε στον Διοκλητιανό.

Ο Αυτοκράτορας τον έχρισε Δούκα (ηγεμόνα) της Αλεξάνδρειας. Ο Νεανίας, καθοδόν για την πόλη αυτή, όπου πήγαινε για να αναλάβει τα καθήκοντά του, κατ’εντολή του Διοκλητιανού, έπρεπε να φονεύει κάθε Χριστιανό,  που δεν απαρνιόταν τον Ιησού Χριστό.

Η πορεία εκείνη όμως έμελλε να καταστεί σταθμός στη ζωή του Νεανία. Φοβερός καύσωνας, αλλά και σεισμός και αστραπές σημειώθηκαν, ενώ κατευθυνόταν προς την Αλεξάνδρεια. Εν μέσω αυτών των σημείων άκουσε φωνή να του λέει: «Νεανία, ποιόν καταδιώκεις;».  Τότε ο Νεανίας αποκρίθηκε: «έχω εντολή να φονεύσω όλους τους Χριστιανούς». Τότε, μέσα στη νύχτα, ένας Σταυρός έλλαμψε υπέρ τον ήλιο και ακούστηκε μία φωνή που έλεγε: «Είμαι ο Ιησούς Χριστός, ο Εσταυρωμένος, αυτός που καταδιώκεις».

Το γεγονός αυτό ήταν αρκετό, να τον προβληματίσει και να τον πείσει όχι μόνο να μην θανατώσει τους Χριστιανούς, αλλά και ο ίδιος να πιστέψει στον Χριστό. Όταν όμως εκμυστηρεύθηκε στην μητέρα του πως έγινε Χριστιανός, αυτή, αφού δεν κατάφερε να τον μεταπείσει, προσέτρεξε στον Αυτοκράτορα. Ο Διοκλητιανός με τη σειρά του διέταξε τον Δούκα της Καισάρειας Ουλκίωνα να τον ανακρίνει, οπόταν ο Νεανίας ομολόγησε απερίφραστα ότι είναι Χριστιανός και ταυτόχρονα αρνήθηκε να προσποιηθεί, έστω, ότι θυσιάζει στα είδωλα, παρόλο που έτσι θα απέφευγε το μαρτύριο. Τότε ο Ουλκίωνας τον οδήγησε στην Καισάρεια, όπου και τον παρέδωσε σε φρικτά βασανιστήρια.

Το βράδυ εκείνης της ημέρας, και ενώ ο Νεανίας βρισκόταν κατάκοιτος και δέσμιος μέσα στη φυλακή, τον επισκέφθηκαν Άγγελοι Κυρίου, για να τον παρηγορήσουν. Ακουλούθως, παρουσιάστηκε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος θεράπευσε τον Νεανία και τον περιέλουσε με άκτιστο φως και του είπε: «Προκόπιος θα ονομάζεσαι, γιατί θα προκόψεις στην αρετή».

Όταν ξημέρωσε και διαπιστώθηκε ότι τα τράυματα του Αγίου επουλώθηκαν ο Ουλκίωνας διέταξε να τον φέρουν ενώπιόν του. Η θεραπεία του Προκόπιου προκάλεσε γενικό θαυμασμό, αλλά ο Ουλκίωνας δεν απέδιδε το θαύμα στο αληθινό Θεό, θεωρώντας ότι θεοί ήταν αυτοί που θεράπευσαν τον Προκόπιο, γιατί τον ευσπλαχνίσθηκαν. Ο Άγιος τότε πρότεινε στον Ουλκίωνα να τον αφήσει να πάει στον ειδωλολατρικό ναό, αφήνοντάς του να νοηθεί ότι πρόκειται να θυσιάσει στα είδωλά.  Όταν έφθασαν εκεί ο Προκόπιος ζήτησε να μείνει μόνος του να προσευχηθεί. Όμως, ο Άγιος προσευχήθηκε στον Ιησού Χριστό και δεήθηκε να πέσουν τα είδωλα, όπως κι έγινε. Πολλοί από τους παρόντες πίστεψαν στο Θεό του Προκόπιου και ζήτησαν να βαπτιστούν. Αυτό εξαγρίεψε ακόμη περισσότερο τον Ουλκίωνα, ο οποίος διέταξε να τους αποκεφαλίσουν. Τον δε Προκόπιο τον ανάγκασαν να παρακολουθήσει τη σφαγή, προκειμένου να φοβηθεί και να υποχωρήσει.

Στη συνέχεια, και ενώ ο Προκόπιος βρισκόταν στη φυλακή, ο Ουλκίωνας έσυρε στο θέατρο της πόλης δώδεκα γυναίκες, ώστε να θυσιάσουν ή σε διαφορετική περίπτωση να τις βασανίσει. Οι γυναίκες αυτές, όμως, δεν λύγισαν και έτσι έβαλε φωτιά για να καούν. Μεταξύ αυτών που έβλεπαν τα γεγονότα ήταν και η μητέρα του Προκόπιου, η Θεοδοσία. Το μαρτύριο αυτών των αγίων γυναικών μαλάκωσε την καρδιά της και της ενέπνευσε να ομολογήσει τον Χριστό. Η Θεοδοσία τότε ρίχθηκε στη φυλακή και βασανίστηκε πολύ. Δέχθηκε χτυπήματα και ξέσκισμα του σώματός της με σιδερένια νύχια. Την ίδια περίπου τύχη είχαν και οι άλλες φυλακισμένες γυναίκες. Η θαυμαστή αντοχή των γυναικών, όμως, προκάλεσε περισσότερη οργή στον Ουλκίωνα, ο οποίος διέταξε να τις αποκεφαλίσουν.  

Ακολούθως ο Ουλκίωνας θέλησε να θανατώσει και τον Προκόπιο, για τον οποίο γινόταν πολύς λόγος στην πόλη και αρκετοί, μαθαίνοντας τα σημεία της Χάρης, πίστευαν στον μόνο αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό.  Διέταξε, λοιπόν, να τον βασανίσουν ξεσκίζοντας τις σάρκες του και κτυπώντας τον με μανία. Γι’ αυτό, όμως, ο Ουλκίωνας αρρώστησε και απέθανε. Τη θέση του ανέλαβε ο Φλαβιανός, ο οποίος επέλεξε να συνεχίσει ό,τι άφησε ημιτελές ο προκάτοχός του. Ο Φλαβιανός, λοιπόν, διέταξε κάποιο στρατιώτη να φονεύσει τον Προκόπιο με το σπαθί του, όμως, ο στρατιώτης αυτός ξεψύχησε πριν εκπληρώσει την διαταγή. Το γεγονός, αντί να προβληματίσει, προκάλεσε περισσότερη οργή στον Φλαβιανό, ο οποίος και διέταξε να τοποθετήσουν επάνω στην πλάτη του Αγίου αναμμένα κάρβουνα, και άλλα πολλά τεχνάσματα να κάνουν, προκειμένουν να υποχωρήσει ο Άγιος. Η πίστη του Αγίου, όμως, αποδείχτηκε ακλόνιτη, γι’ αυτό και απέκοψαν την τιμία του κεφαλή.

Η Εκκλησία τελεί τη μνήμη του στις 8 Ιουλίου.

Παναγιώτης Θεοδώρου, Θεολόγος

 Απολυτίκιον

Αγρευθείς ουρανόθεν προς την ευσέβειαν, κατηκολούθησας χαίρων ώσπερ ο Παύλος Χριστώ, των Μαρτύρων καλλονή Μάρτυς Προκόπιε, όθεν δυνάμει του Σταυρού, αριστεύσας ευκλεώς, κατήσχυνας τον Βελίαρ, ου της κακίας άτρωτους, σώζε τους πόθω σε γεραίροντας.

Κοντάκιον 

Τω ζήλω Χριστού, τω θείω πυρπολούμενος, καί εν τω Σταυρώ, τω τιμίω φρουρούμενος, των εχθρών το φρύαγμα, και τα θράση καθείλες Προκόπιε, και την σεπτήν Εκκλησίαν ύψωσας, τη πίστει προκόπτων, και φωτίζων ημάς.

Εκκλησία Κύπρου

Εφημέριος • Οι άγγελοι στη λατρεία της Εκκλησίας

Πηγή: Εφημέριος, Νοέμβριος 2003, τεύχος 11

ΚΑΤΑ ΤΟΚΙΖΟΝΤΩΝ

Από τον πάντα επίκαιρο λόγο του  Μεγάλου Βασιλείου

Δημοσιεύουμε κατωτέρω αυτούσιο τόν λόγο τού Μεγάλου Βασιλείου, πού άν καί γράφηκε πρίν 16 αιώνες παραμένει πάντα επίκαιρος, εύστοχος, εποικοδομητικός καί διδακτικός γιά πρόσωπα, οικογένειες, κοινωνίες καί κράτη.

*

Επειδή ο προφήτης ήθελε νά περιγράψη μέ τόν λόγο του, εκείνον πού πρόκειται νά βαδίση τήν σταθερή ζωή, απαρίθμησε μεταξύ τών κατορθωμάτων καί τό εξής: “Νά μή δανείζη τά χρήματά του μέ τόκο”. Σέ πολλά μέρη τής Γραφής κατηγορείται η αμαρτία αυτή. Καί ο Ιεζεκιήλ τοποθετεί μεταξύ τών μεγάλων κακών τό νά παίρνη κανείς τόκο καί πλεόνασμα, καί ο νόμος απαγορεύει κατηγορηματικά: “Ουκ εκτοκιείς τώ αδελφώ σου καί τώ πλησίον σου”. Καί πάλι λέγει: “Δόλος επί δόλω, καί τόκος επί τόκω”. Αλλά καί γιά τήν πόλη πού είναι πλούσια σέ πλήθος αμαρτιών τί λέει ο Ψαλμός; “Ουκ εξέλιπεν εκ τών πλατειών αυτής τόκος καί δόλος”. Καί τώρα ως χαρακτηριστικό τής τελείωσης τού ανθρώπου ο προφήτης θεώρησε αυτό τό ίδιο λέγοντας: “Τό αργύριον αυτού ουκ έδωκεν επί τόκω”. Πράγματι κρύβει υπερβολική απανθρωπιά, ο μέν ένας νά στερήται καί τά απαραίτητα γιά τήν ζωή καί νά ζητάη δάνειο γιά νά παρηγορηθή στήν ζωή του, ο δέ άλλος νά μήν αρκήται στό κεφάλαιο, αλλά νά επινοή νέα κέρδη γιά τόν εαυτό του από τίς συμφορές τού φτωχού καί νά συνάγη πλούτο. Ο Κύριος, λοιπόν, σαφέστατα μάς διατάσσει λέγοντας: “Καί τόν θέλοντα από σού δανείσασθαι, μή αποστραφής”.

Ο φιλάργυρος όμως ενώ βλέπει κάποιον άνδρα νά λυγίζη από τήν ανάγκη, νά τόν ικετεύη μπροστά στά πόδια του, νά κάνη κάθε τι ταπεινό, νά λέγη τό πάν, δέν τόν ελεεί παρ’ όλον ότι κάνει πράξεις αναξιοπρεπείς δέν σκέπτεται τήν φύση του, δέν υποχωρεί στίς ικεσίες, αλλά παραμένει άκαμπτος καί αμείλικτος, δέν υποχωρεί στίς παρακλήσεις, δέν λυγίζει στά δάκρυα, επιμένει στήν άρνηση καί ορκίζεται καί καταριέται τόν εαυτό του ότι βρίσκεται σέ παντελή έλλειψη χρημάτων καί ψάχνει καί αυτός, δήθεν, μήπως βρή κάποιον από τούς δανειστές καί βεβαιώνει μέ όρκους τό ψέμα του, αποκτώντας ως πρόσθετο κακό εμπόρευμα τής απανθρωπιάς τήν επιορκία.

Όταν όμως εκείνος πού ζητάει τό δάνειο υπενθυμίση τούς τόκους πού θά πληρώση καί μιλήση γιά υποθήκες, τότε ο δανειστής κατεβάζει τά φρύδια του καί χαμογελάει καί ίσως τότε νά θυμηθή κάποια πατρική φιλία καί νά αποκαλέση τόν έχοντα τήν ανάγκη γνώριμο καί φίλο. “Θά δούμε, λέει, εάν έχω κάπου φυλαγμένα χρήματα. Υπάρχει κάποια παρακαταθήκη ενός φίλου μου άνδρα, ο οποίος μού τήν παρέδωσε γιά νά τήν τοκίσω. Αλλά εκείνος, βέβαια, όρισε βαρείς τόκους γι’ αυτό εγώ όμως θά τούς ελαττώσω κατά τι καί θά σού τά δώσω μέ χαμηλότερο τόκο”.

Μέ τέτοια φτιαχτά λόγια καί μέ τέτοιες κολακείες ξεγελά τόν ταλαίπωρο, δεσμεύοντάς τον μέ γραμμάτια, καί εκτός από τήν φτώχεια πού τόν κατατυραννεί, αφού αφαιρέσει επί πλέον καί τήν ελευθερία τού ανδρός, φεύγει. Διότι εκείνος πού κατέστησε τόν εαυτό του υπεύθυνο σέ τόκους τούς οποίους δέν είναι σέ θέση νά πληρώση, έγινε δούλος μέ τήν θέλησή του σέ όλη του τήν ζωή. Πές μου, χρήματα καί κέρδη ζητάς από τόν φτωχό; Αλλά, εάν μπορούσε νά σέ κάνη πλουσιότερο, γιά ποιό λόγο νά ζητά νά έρθη στήν θύρα σου; Ήρθε γιά νά βρή σύμμαχο καί βρήκε εχθρό. Ζητούσε αντίδοτο καί πέτυχε δηλητήριο.

Αφού δέ ο πτωχός λάβη τά δανεικά χρήματα, τήν πρώτη μέρα είναι λαμπρός καί χαρούμενος, καί επιχρισμένος μέ ξένο μέταλλο φανερώνει τήν αλλαγή τής ζωής του. Διότι τό τραπέζι είναι γεμάτο, τό ένδυμα πολυτελέστερο, οι δούλοι μέ αλλαγμένη τήν εμφάνιση πρός τό λαμπρότερο, κόλακες, συμποσιαστές, αμέτρητοι κηφήνες στά σπίτια.

Όμως καί τά χρήματα σιγά-σιγά φεύγουν, καί ο χρόνος προχωρεί καί αυξάνει συγχρόνως τούς τόκους. Τότε δέν τόν αναπαύουν πλέον ούτε οι νύκτες, ούτε η λαμπρή ημέρα, ούτε ο ευχάριστος ήλιος, αλλά δυσανασχετεί γιά τήν ζωή, μισεί τίς ημέρες, διότι τόν οδηγούν πρός τήν προθεσμία, φοβάται τούς μήνες, διότι είναι πατέρες τών τόκων. Καί όταν ακόμη κοιμάται, βλέπει στόν ύπνο του τόν δανειστή νά στέκη πάνω από τό κεφάλι του σάν κακό όνειρο.

“Πίνε ύδατα από τών σών αγγείων”, δηλαδή, τίς δικές σου αφορμές νά εξετάζης, νά μή βαδίζης σέ ξένες πηγές, αλλά από τά δικά σου λιβάδια νά παρηγορής τόν εαυτό σου στήν ζωή. Έχεις εργαλεία, ένδυμα, ζώον, σκεύη παντός είδους; Αυτά νά αποδώσης γιά νά ξεχρεώσης όλα νά προτιμήσης νά τά χάσης, εκτός από τήν ελευθερία σου. Αλλά, λέει, ντρέπομαι νά τά βγάλω σέ δημοπρασία. Τί, λοιπόν, θά κάνης, όταν ύστερα από λίγο άλλος θά τά μεταφέρη καί θά τά ξεγράψη από σένα καί μπρός στά μάτια σου θά τά πουλήση σέ φθηνή τιμή; Μήν βαδίζης σέ ξένες θύρες. Διότι πραγματικά “φρέαρ στενόν τό αλλότριον”.

Είναι καλύτερο νά παρηγορή κανείς τήν ανάγκη του λίγο λίγο μέ διάφορες επινοήσεις, παρά αφού υψωθή διά μιάς μέ ξένα, ύστερα νά απογυμνωθή από όλα τά υπάρχοντά του. Εάν, λοιπόν, έχης γιά νά τά επιστρέψης, γιατί τότε δέν ικανοποιείς τήν παρούσα ανάγκη μέ αυτά πού έχεις; Εάν όμως δέν έχης πόρους γιά νά πληρώσης τό χρέος σου, θεραπεύεις τό κακό μέ τό κακό. Νά μήν καταδεχθής νά σέ πολιορκή δανειστής. Νά μήν ανεχθής νά σέ αναζητούν καί νά ψάχνουν τά ίχνη σου σάν κάποιο άλλο θήραμα. Τό δάνειο είναι αρχή ψεύδους. Είναι αφορμή αχαριστίας, αγνωμοσύνης, επιορκίας. Άλλα λέει ο δανειζόμενος καί άλλα ο δανειστής.

Εάν, λοιπόν, είναι φίλος ο δανειστής, μή βλάψης τήν φιλία εάν είναι εχθρός, μήν πέσης στά χέρια τού εχθρού. Αφού χαρής λίγο μέ τά ξένα, ύστερα θά χάσης καί τά πατρικά. Φτωχός είσαι τώρα, αλλά ελεύθερος. Μέ τό νά δανεισθής όχι μόνο δέν γίνεσαι πλούσιος, αλλά χάνεις καί τήν ελευθερία σου. Δούλος τού δανειστή είναι ο δανειζόμενος καί μάλιστα δούλος μισθωτός πού φέρνει σέ πέρας κατ’ ανάγκην τήν υπηρεσία του.

Διότι τό δάνειο δέν σέ απαλλάσσει εντελώς, αλλά δίνει μικρή αναβολή στήν αμηχανία σου. Άς υποφέρουμε σήμερα τίς δυσκολίες τής στέρησης καί μήν τίς φορτώσουμε στό αύριο. Εάν δέν δανεισθής θά είσαι τό ίδιο φτωχός καί σήμερα καί στό μέλλον εάν όμως δανεισθής θά βασανίζεσαι σκληρότερα, διότι ο τόκος θά σού αυξήση τήν φτώχεια. Καί τώρα μέν κανείς δέν σέ κατηγορεί πού είσαι φτωχός, διότι τό κακό ήρθε χωρίς τήν θέλησή σου εάν όμως καταστής υπεύθυνος γιά τόκους, δέν υπάρχει κανείς πού δέν θά σέ κατηγορήση γιά τήν απερισκεψία σου.

Δέν προξενεί καμμιά ντροπή η φτώχεια. Γιατί, λοιπόν, νά προσθέτουμε στούς εαυτούς μας τούς ονειδισμούς εξ αιτίας τού χρέους; Κανείς δέν θεραπεύει τά τραύματα μέ τραύμα, ούτε γιατρεύει τό κακό μέ τό κακό, ούτε επανορθώνει τήν φτώχεια μέ τούς τόκους.

Πλούσιος είσαι; Μήν δανείζεσαι. Φτωχός είσαι; Μήν δανείζεσαι. Διότι, εάν είσαι ευκατάστατος, δέν έχεις ανάγκη από τό δάνειο εάν τίποτε δέν έχης, δέν θά εξοφλήσης τό δάνειο. Μήν σκέπτεσαι γιά τήν ζωή μέ υστεροβουλία, μήπως τότε μακαρίσης τίς πρίν τό δάνειο ημέρες.

Σέ ένα πράγμα διαφέρουμε οι φτωχοί από τούς πλούσιους, στήν ξεγνοιασιά. Καί τούς κοροϊδεύουμε, όταν ξαγρυπνούν, ενώ οι ίδιοι κοιμόμαστε. Καί όταν αυτοί πιέζονται πάντοτε από μέριμνες καί φροντίδες, εμείς είμαστε αμέριμνοι καί ήσυχοι. Διότι εκείνος πού χρωστάει καί φτωχός είναι καί πολλές φροντίδες έχει άυπνος είναι τήν νύχτα, άυπνος τήν ημέρα, πάντοτε σκεπτικός.

Εάν κτυπήσης τήν θύρα, ο χρεοφειλέτης κρύβεται κάτω από τό κρεββάτι. Μπήκε κάποιος ξαφνικά; Η καρδιά του χτύπησε δυνατά. Γαυγίζει ο σκύλος; Περιλούζεται από τόν ιδρώτα καί καταλαμβάνεται από αγωνία καί κοιτάζει από πού νά φύγη. Όταν πλησιάζη η προθεσμία, σκέπτεται τί ψέμα νά πή, μέ ποιά πλαστή πρόφαση νά αποφύγη τόν δανειστή. Διότι, όπως παρουσιάζεται ο πόνος σέ εκείνη πού πρόκειται νά γεννήση, έτσι παρουσιάζεται καί η προθεσμία στόν χρεοφειλέτη.

Τόκος επάνω στόν τόκο είναι πονηρό γέννημα πονηρών γονέων. Αυτά νά λές γεννήματα εχιδνών, τά γεννήματα τών τόκων.

Ελεύθερος βλέπεις τόν ήλιο. Γιατί φθονείς τήν παρρησία τής ζωής σου; Κανένας πυγμάχος δέν αποφεύγει τόσο τά κτυπήματα τού αντιπάλου του όσο ο χρεοφειλέτης τίς συναντήσεις τού δανειστή, κρύβοντας τήν κεφαλή στήν σκιά τών κιόνων καί τών τοίχων.

Πώς, λοιπόν, λέγει, θά συντηρηθώ; Έχεις χέρια, έχεις τέχνη, δούλευε επί μισθώ, νά διακονής. Πολλά μπορείς νά επινοήσης στήν ζωή, πολλές ευκαιρίες υπάρχουν. Δέν μπορείς νά εργασθής; Ζητιάνευε από εκείνους πού έχουν. Αλλά είναι ντροπή νά ζητιανεύης; Αλλά είναι περισσότερο ντροπή νά μήν επιστρέφης τό δανεικό. Πάντως αυτά τά λέω χωρίς νά έχουν κύρος νόμου, αλλά υποδεικνύω ότι όλα είναι πιό υποφερτά από τό δάνειο.

Καί όμως δανείζονται όχι εκείνοι πού στερούνται τά αναγκαία (διότι δέν τούς έχουν εμπιστοσύνη), αλλά δανείζονται άνθρωποι, οι οποίοι επιδίδονται σέ άσωτες δαπάνες καί ανωφελείς πολυτέλειες, οι οποίοι έγιναν δούλοι τών γυναικείων απαιτήσεων. Εγώ, λέει, θέλω ένδυμα πολυτελές καί χρυσαφικά, τά παιδιά στολισμένα ενδύματα όπως πρέπει σέ αυτά, αλλά καί οι δούλοι μέ λαμπρές καί ποικίλες στολές, τό τραπέζι μας πλούσιο. Αυτός πού υπηρετεί τέτοιες απαιτήσεις τής γυναίκας έρχεται στόν τραπεζίτη καί προτού χρησιμοποιήση αυτά πού πήρε, αλλάζει τόν έναν δεσπότη κατόπιν τού άλλου, καί αλλάζοντας πάντοτε τούς δανειστές μέ τήν συνέχιση τού κακού αποφεύγει τόν έλεγχο τής φτώχειας.

Ώ, πόσους κατέστρεψαν τά ξένα αγαθά; Πόσοι αφού πλούτισαν στό όνειρο, απόλαυσαν σέ υπερβολικό βαθμό τήν δυστυχία; Αλλά, λέει, ότι πολλοί πλούτισαν από τά δάνεια. Νομίζω όμως ότι οι περισσότεροι κρεμάσθηκαν. Εσύ βλέπεις μέν εκείνους πού πλούτισαν, δέν μετράς όμως εκείνους πού αυτοκτόνησαν, οι οποίοι, επειδή δέν υπέφεραν τήν ντροπή νά τούς ζητούν τά χρέη, προτίμησαν τόν δι’ αγχόνης θάνατο από μιά ζωή ντροπής.

Εγώ είδα αξιοθρήνητο θέαμα, παιδιά ελεύθερα νά σύρονται γιά νά πουληθούν πρός εξόφληση τών πατρικών χρεών. Δέν έχεις χρήματα γιά νά αφήσης στά παιδιά σου; Μήν τούς αφαιρής τήν ευγένεια. Ένα τουλάχιστον κράτησε γιά αυτούς τό κτήμα τής ελευθερίας, τήν παρακαταθήκη πού παρέλαβες από τούς γονείς σου. Κανείς δέν κλήθηκε σέ δικαστήριο γιά τήν φτώχεια τού πατέρα του χρέος όμως πατρικό οδηγεί σέ φυλακή. Μήν αφήσης γραμμάτιο τό οποίο ως κατάρα πατρική φτάνει μέχρι τά παιδιά καί τά εγγόνια.

Εάν όμως υπακούατε στόν Κύριο, ποιά η ανάγκη τών λόγων αυτών; Ποιά είναι, λοιπόν, η συμβουλή τού Δεσπότου; “Δανείζετε παρ’ ών ουκ ελπίζετε απολαβείν”. Καί τί δάνειο, λέει, είναι αυτό, μέ τό οποίο δέν συνδέεται η ελπίδα τής επιστροφής; Κατανόησε τήν σημασία τού ρητού καί θά θαυμάσης τήν φιλανθρωπία τού νομοθέτη. Όταν πρόκειται νά δώσης χρήματα στόν φτωχό σύμφωνα μέ τήν εντολή τού Κυρίου, αυτό είναι συγχρόνως καί δώρο καί δάνειο. Δώρο μέν διότι δέν ελπίζεις στήν επιστροφή, δάνειο δέ διότι η μεγαλοδωρεά τού Δεσπότη θά πληρώση τό χρέος αντί εκείνου αυτός, ενώ έλαβε λίγα διά μέσου τού φτωχού, θά σού αποδώση πολλά αντί τών λίγων. Διότι, “ο ελεών πτωχόν, δανείζει Θεώ”. Δέν θέλεις νά έχης γιά τόν εαυτό σου υπόλογο τόν Δεσπότη τών πάντων γιά τήν εξόφληση; Ή γιατί, εάν κάποιος από τούς πλούσιους τής πόλης σού εγγυηθή τήν εξόφληση γιά άλλους, δέχεσαι τήν εγγύησή του; Τόν Θεό όμως, πού πληρώνει μέ τό παραπάνω γιά τούς φτωχούς, δέν τόν δέχεσαι εγγυητή.

Δώσε τό χρήμα σου πού κάθεται άχρηστο, χωρίς νά τό επιβαρύνης μέ τούς τόκους καί θά είναι ωφέλιμο καί γιά τούς δύο.

(Εκδ. Μερετάκη, Επιμέλεια Παναγ. Χρήστου, Μετάφραση … Ψευτογκά, μεταφορά Ρ.Κ.)

«Εκκλησιαστική Παρέμβαση» Ιούνιος 2010

Το θέμα της εικονομαχίας είναι κυρίως θεολογικό. Εδώ θα εξετάσουμε τόσο τα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στην εικονομαχία, όσο και το αν μπορούμε να αποδώσουμε στην εικονομαχία θεολογικά ή αγιοπνευματικά κίνητρα.

Πρωτίστως, όμως, πρέπει να παρουσιάσουμε κάποιες βασικές αλήθειες που πρέπει ο καλόπιστος Χριστιανός να έχει στο μυαλό του, ώστε να κατανοήσει σωστά το θεολογικό ζήτημα των εικόνων.

1. Οι απαγορεύσεις στην Αγία Γραφή είναι απόλυτες ;  Ναι, όταν οι άνθρωποι θεοποιούν πρόσωπα ή καταστάσεις. Στην Αγία Γραφή υπάρχει η απαγόρευση για τα ειδωλόθυτα, απόλυτη στην αρχή ( Πράξεις , κεφ 15:29 ), σχετική αργότερα, όταν δεν τίθεται θέμα συνείδησης. Ο πιστός καλείται να μην τρώει , εν γνώσει του, ειδωλόθυτα,μόνο όταν δεν πρέπει να σκανδαλίσει τον αδύνατο στη πίστη Χριστιανό ( Προς Κορινθίους Α’ κεφ 10 :23- 32) . Και όσοι ( ελάχιστοι ) Πατέρες της Εκκλησίας στέκονται με κάποιο μικρό σκεπτικισμό απέναντι στις εικόνες , είναι γιατί υπήρχε ακόμα ειδωλολατρία και πολυθεϊσμός και υπήρχε κίνδυνος μεταξύ των ολιγόπιστων Χριστιανών να παρασυρθούν πάλι πίσω στο πολυθεϊσμό ή να υπερβάλλουν στη χρήση των εικόνων ( το οποίο πράγματι συνέβαινε , κυρίως μεταξύ των αγραμμάτων, πράγμα που η ΜΙΑ Εκκλησία, επίσης , καταδίκασε ).

Με την ίδια λογική ( αποφυγή φαινομένων συγκρητισμού ) κάποιοι  πρωτοχριστιανικοί Πατέρες της Εκκλησίας βλέπουν με σκεπτικισμό τους ( τότε ) Ολυμπιακούς αγώνες και τις ( τότε ) θεατρικές παραστάσεις , γιατί αποτελούσαν μέρος θρησκευτικών τελετών προς τιμή του Δία και του Διονύσου ,αντίστοιχα. Σήμερα , που οι Ολυμπιακοί αγώνες και οι θεατρικές παραστάσεις είναι αυτόνομες αθλητικές ή πολιτιστικές εκδηλώσεις και δεν έχουν καμία σχέση με ειδωλολατρικές γιορτές ( αφού δεν υπάρχουν κριτήρια θρησκείας ή φυλής ή φύλου ), φυσικά και  δεν υπάρχει κώλυμα για τον Χριστιανό να συμμετέχει ή να τις παρακολουθεί ! Το ίδιο συμβαίνει και με τις εικόνες. Από τη στιγμή που ο Ορθόδοξος Χριστιανός δεν αποδίδει “θεϊκές” ιδιότητες στο υλικό, στα πρόσωπα της Παναγίας και των Αγίων και ΔΕΝ ΤΑ ΛΑΤΡΕΥΕΙ ως “θεότητες” , δεν τίθεται θέμα ειδωλολατρίας ή πολυθεΐας . Και από τη στιγμή που εξαφανίστηκε η ειδωλολατρία και πολυθεΐα, δεν υπήρχε ούτε ο παραμικρός  λόγος απαγόρευσης των εικόνων, που αποτελούσαν τη ζωντανή απόδειξη τόσο της ενανθρώπισης του Ιησού Χριστού, όσο και της θριαμβεύουσας Εκκλησίας.

2. Οι εικόνες και οι αγιογραφίες αποτελούσαν βασικό εικονογραφημένο βιβλίο για τους αναλφάβητους και τους ολιγογράμματους ανθρώπους της εποχής, που ήταν η συντριπτική πλειοψηφία. Οι άνθρωποι αυτοί μάθαιναν την Αγία Γραφή από τις ομιλίες των Επισκόπων και των απλών ιερέων, αποστήθιζαν απέξω ψαλμούς και ύμνους, που υπήρχαν μέσα στις Ακολουθίες της Εκκλησίας ( αναγνώσματα από τη Παλιά και τη Καινή Διαθήκη, ενώ οι ύμνοι αποτελούσαν αντιγραφή ολόκληρων αποσπασμάτων ή νοημάτων της Αγίας Γραφής ), έβλεπαν μέσα στους ναούς απεικονισμένες ολόκληρες ιστορίες από την Αγία Γραφή, έβλεπαν τα πρότυπά τους ( Πατριάρχες, προφήτες, ασκητές, Μάρτυρες, Αγίους, δηλαδή συνανθρώπους αμαρτωλούς που έφτασαν στην Αγιότητα ) και προσπαθούσαν να τους μιμηθούν, για να φτάσουν πιο κοντά στο Χριστό. Ιδού η σοφία της Εκκλησίας και η καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε τυπογραφία, δεν υπήρχε τηλεόραση, οι ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ και οι εικόνες αποτελούσαν τρόπο διδασκαλίας της Αγίας Γραφής, ένα ζωντανό κήρυγμα, μια εικονική μελέτη της Αγίας Γραφής…

3. Ιστορικά ( και το λάθος αυτό το παρατηρούμε σε αρκετούς ιστορικούς ) δεν υπάρχουν μόνο εικονομάχοι και εικονολάτρες ( εκείνοι οι αμόρφωτοι Χριστιανοί που απέδιδαν υπερβολικές τιμές στις εικόνες και στα λείψανα, καταστρέφοντας τα πολλές πολλές με τρόπο απαράδεκτο ). Αυτά ήταν τα δύο ΑΚΡΑ. Στη μέση, είναι η Εκκλησία και η θεολογία της και τα συνειδητά μέλη της Εκκλησίας, ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΙΚΟΝΟΦΙΛΟΙ και όχι εικονολάτρες. Τιμούμε τις εικόνες και τα λείψανα και τα θεωρούμε φορείς της θείας χάριτος, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την ΘΕΪΚΗ ΟΥΣΙΑ,ούτε τα πρόσωπα που απεικονίζουν ( Παναγία ή Άγιοι ) μετέχουν στη θεϊκή ουσία κατά φύσιν. Επιπλέον,μόνο ο Ιησούς Χριστός απεικονίζεται, επειδή ενανθρώπιστηκε και μόνο γι΄αυτό τον λόγο. Η Θεϊκή του φύση και ουσία είναι ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΗ και ΑΝΕΙΚΟΝΙΣΤΗ.

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία της Ορθόδοξης Πίστης και Θεολογίας αποτελεί ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ και ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ, με ύψιστο στόχο την ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ των ανθρώπων. Πρόκειται για ανυπόστατες ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ και ψέματα, τα οποία δεν μπορούν να έχουν σχέση με την χριστιανική ιδιότητα. Όποιος ετερόδοξος χριστιανός θέλει,  μπορεί να μην τιμά την Παναγία, τους Αγίους, τις εικόνες ή τα λείψανα, είναι δικαίωμά του. Αλλά δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ή ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παρερμηνεύει την Ορθόδοξη αντίληψη περί εικόνων, αποκαλώντας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ως “εικονολάτρες” ή ” ειδωλολάτρες” ή “πολυθεϊστές”. Ο Θεός, που βλέπει, θα αποδώσει το δίκαιο, εν ημέρα Κρίσεως, για τα ψεύδη και τις άδικες,απάνθρωπες κατηγορίες και τις ύβρεις κατά των Ορθοδόξων Χριστιανών.

4.  Στη Καινή Διαθήκη ο Ιησούς Χριστός  δίνει δύο σαφέστατες υποσχέσεις. Υπόσχεται για την Εκκλησία Του, ότι ΠΟΤΕ δεν θα την νικήσουν οι “πύλες του Άδη”, οι αντίθεες δυνάμεις ( Ματθ, 16:18 ) και ότι θα στείλει τον άλλον Παράκλητο, το Πνεύμα της Αληθείας, το Άγιο Πνεύμα ( Ιωανν, 14: 16 και 16:13 ) που ΘΑ ΟΔΗΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Εάν δεχτούμε την άποψη των ετεροδόξων χριστιανών  ότι η νίκη των Εικόνων ήταν “αποστασία” της Εκκλησίας και αντίθετη με την Βίβλο, τότε και οι δύο υποσχέσεις του Ιησού Χριστού φαίνονται “ανεπιβεβαίωτες” και “ψεύτικες”. Δηλαδή και η Εκκλησία “αποστάτησε” από την αλήθεια και νικήθηκε από τις “πύλες του Άδου” και το Άγιο Πνεύμα “απέτυχε” να οδηγεί ΠΑΝΤΑ την Εκκλησία σε ΟΛΗ την αλήθεια. Με απλά λόγια, εάν δεχτούμε τον ισχυρισμό των ετερόδοξων χριστιανών, τότε καταρρεύει όλο το οικοδόμημα της Καινής Διαθήκης και οι υποσχέσεις του Θεού “αποδεικνύονται” ψεύτικες ! Μη γένοιτο, τέτοια βλασφημία !Όσοι, λοιπόν,ελαφρά τη καρδία ονομάζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία “Βαβυλώνα” και τους Ορθοδόξους “ειδωλολάτρες” ,δεχόμενοι το κίνημα της Εικονομαχίας, ΑΚΥΡΩΝΟΥΝ ΤΗ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

5. Το πρόβλημα με τις εικόνες είναι κυρίως Χριστολογικό και αφορά τις φύσεις του Ιησού Χριστού, τη θεία και την ανθρώπινη. Όποιος αποδέχεται το Σύμβολο της Πίστεως, που καθιερώθηκε από τις δύο πρώτες Οικουμενικές Συνόδους, ουσιαστικά θα έπρεπε ( αλλά δεν το  καταλαβαίνει και δεν του το εξηγούν οι ιδρυτές των αιρέσεων ) να αποδέχεται και τις αποφάσεις των άλλων Οικουμενικών Συνόδων , αφού όλες οι υπόλοιπες σχετίζονται με το θέμα του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού! Εάν δεν τις αποδέχονται, τότε πολλά χωρία της Γραφής είναι ανεξήγητα, όσον αφορά τις φύσεις του Ιησού Χριστού.Ποια θέση παίρνουν οι ευαγγελικοί και πεντηκοστιανοί ; Γιατί δεν δέχονται την Γ΄, την Δ΄ και τις άλλες Οικουμενικές Συνόδους ; Είχε δίκιο ο Νεστόριος ; Είχαν δίκιο οι μονοφυσίτες ; Ή είχε δίκιο η Εκκλησία που μιλάει για Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, ο Οποίος μπορεί να απεικονιστεί ΜΟΝΟ κατά την ανθρώπινη φύση Του και ο οποίος, ως Θεός, ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ από όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ;

Πάμε, λοιπόν, στην έρευνα για να δούμε ποιο “πνεύμα” ήταν εκείνο που καθοδήγησε τους εικονομάχους Αυτοκράτορες και αν πρέπει οι σύγχρονοι Χριστιανοί να ακολουθούν το παράδειγμά τους.

Ξεκινάμε από το έργο του Georg Ostrogorsky, Ιστορία του Βυζαντινού κράτους, τόμος δεύτερος, εκδόσεις Στ. Βασιλόπουλος, Μόναχο 1963, μετάφραση Ιωάννης Παναγόπουλος, Αθήνα 1979 . ( Μέσα στις παρενθέσεις είναι δικά μας σχόλια, λόγω της μη σωστής χρήσης των όρων από πολλούς Βυζαντινολόγους )

Σελ 15 -16 : “” Η σοβαρή κρίση που συγκλόνισε το Βυζάντιο στη περίπτωση της εικονομαχίας είχα αρχίσει να εκδηλώνεται όσο βασίλευε ο Φιλιππικός Βαρδάνης … Ο Φιλιππικός όχι μόνο ανανέωσε τις χριστολογικές έριδες, αλλά προκάλεσε και μια ιδιόμορφη διαμάχη σχετικά με τις εικόνες … Ως Αρμένιος, ο Βαρδάνης –Φιλιππικός ήταν περισσότερο δεμένος με τη γενέτειρα του απ’ όσο οι διάδοχοι του Ηρακλείου και κατά τα φαινόμενα έκλεινε προς τον ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ… εμφανίστηκε ως υπέρμαχος του ΜΟΝΟΘΕΛΗΤΙΣΜΟΥ, που είχε καταδικασθεί πριν από 30 χρόνια από την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο. ΕΞΕΔΩΣΕ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ, στο οποίο απέρριπτε τις αποφάσεις της έκτης ( 6ης ) Οικουμενικής Συνόδου και αναγνώριζε το ΜΟΝΟΘΕΛΗΤΙΣΜΟ ως τη μόνη νόμιμη “ορθόδοξη” διδασκαλία. Συμβολικό γεγονός της αλλαγής αυτής είναι η καταστροφή μιας παραστάσεως της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου , που υπήρχε στο αυτοκρατορικό ανάκτορο… ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ καθώς και του Πατριάρχη Σεργίου. ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΟΙ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΑΝ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΑΝ ΜΕ ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ…””

Τα πρώτα συμπεράσματα :

1. Ένα είδος εικονομαχίας εμφανίστηκε από τον Αυτοκράτορα Φιλιππικό – Βαρδάνη, που ήθελε να επαναφέρει την αίρεση του μονοθελητισμού. Όποιος, όμως, αποδέχεται το Σύμβολο της Πίστεως, μπορεί να δέχεται είτε τον μονοφυσιτισμό ή τον μονοθελητισμό ; Τι λέει η λογική ;

2. Η απόφαση επιβολής του μονοθελητισμού και της κατάργησης κάποιων εικόνων,επιβλήθηκε με αυθαίρετο αυτοκρατορικό διάταγμα και χωρίς  νόμιμες εκκλησιαστικές διαδικασίες ( σύγκληση Συνόδου ).

3. Ουσιαστικά δεν είχαμε κατάργηση των εικόνων , αλλά αντικατάστασή τους με “εικόνες” του αυτοκράτορα και του Πατριάρχη! Βλέπεις κανείς στις ενέργειες αυτές το Άγιο Πνεύμα ;

σελ 25-28 : Η εικονομαχία εγκαινιάζει ένα καινούριο και ιδιόμορφο κεφάλαιο στη βυζαντινή ιστορία . Η στάση του Λέοντα του Γ΄ εναντίον της “λατρείας” ( δεν είναι σωστός ο όρος, αφού πρόκειται για τιμητική μόνο προσκύνηση, και γι’αυτό τον βάζουμε σε εισαγωγικά ) των εικόνων , προκάλεσε τη μεγάλη κρίση … Η “λατρεία” των ιερών εικόνων είχε διαδοθεί ευρύτατα στο χώρο της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τους προηγούμενους αιώνες και ιδιαίτερα την εποχή μετά τον Ιουστινιανό Α΄ ( όταν , δηλαδή, είχε περιοριστεί η πολυθεΐα ) και αποτελούσε μια από τις σημαντικότερες μορφές ευσέβειας των Βυζαντινών. Από την άλλη μεριά δεν έλειψαν και μέσα στην Εκκλησία εικονοκλαστικές τάσεις, σύμφωνα με τις οποίες ο χριστιανισμός, ως καθαρά πνευματική θρησκεία,  αποκλείει τη ” λατρεία” των εικόνων . ( Είναι μια  μανιχαϊκή -φιλοσοφική άποψη, που αποκλείει την ύλη και το σώμα, πράγμα απαράδεκτο για την Ορθόδοξη Θεολογία, που δεν θεωρεί την ύλη και το σώμα ως κάτι “κακό” και “απόβλητο”. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία και την Αγία Γραφή ο Θεός χρησιμοποίησε το σώμα και την ύλη, εξαγιάζοντάς τα, μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας –  http://www.parembasis.gr/2003/03_10_15.htm –http://www.parembasis.gr/2003/03_11_13.htm – http://www.im-syrou.gr/poimantikes_drastiriotites/keimena/ioga/index.htm – Τις απόψεις αυτές επιβεβαιώνει και η Καινή Διαθήκη. Πιο συγκεκριμένα υπήρχαν  αντικείμενα,  ποδιές ή κεφαλόδεσμοι που είχε φορέσει ο Παύλος, τα οποία θεράπευαν αρρώστους και έδιωχναν πονηρά πνεύματα Πραξεις Των Αποστολων (19, 11-12 ) : Δυνάμεις τε ου τας τυχούσας εποίει ο Θεός δια των χειρών Παύλου, ώστε και επί τους ασθενούντας επιφέρεσθαι από του χρωτός αυτού σουδάρια ή σιμικίνθια και απαλλάσσεσθαι απ΄ αυτών τας νόσους, τα τε πνεύματα τα πονηρά εξέρχεσθαι απ΄ αυτών.  Ακόμα και η σκιά του Πέτρου έκανε θαύματα : Πρ.Αποστόλων 5: 15 ώστε κατά τας πλατείας εκφέρειν τους ασθενείς και τιθέναι επί κλινών και κραβάττων, ίνα ερχομένου Πέτρου καν η σκιά επισκιάση τινί αυτών!  ).

Οι τάσεις αυτές ήταν ιδιαίτερα ισχυρές στις ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας … Εδώ εξακολουθούσαν να υπάρχουν σημαντικά υπολείμματα των ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΩΝ και κέρδιζε έδαφος ο Παυλικιανισμός, μια αίρεση που ήταν εχθρική προς κάθε μορφή εκκλησιαστικής λατρείας. (  Για τον Παυλικιανισμό γράφουμε παρακάτω σε υποσημείωση ) Πάντως την έκρηξη της υποβώσκουσας εικονομαχίας προκάλεσε η επαφή με τον ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΟΣΜΟ.

Η εικονοκλαστική στάση του Λέοντα του Γ΄ αποδόθηκε από τους αντιπάλους του άλλοτε σε ιουδαϊκή και άλλοτε σε μωαμεθανική επίδραση. Το γεγονός ότι ο Λέων ο Γ’ καταδίωξε τους Εβραίους και τους ανάγκασε να βαπτιστούν, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να επηρεάστηκε από τη μωσαϊκή θρησκεία με την αυστηρή της απαγόρευση των εικόνων … Περισσότερο σημαντική είναι όμως η υπόθεση για το ΑΡΑΒΟΦΙΛΟ φρόνημα του Λέοντα. Οι Άραβες, … δεν έφερναν μαζί τους το σπαθί αλλά και τον πολιτισμό τους και μαζί με αυτόν και ΤΗΝ ΙΔΙΑΖΟΥΣΑ ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ στην παράσταση του ανθρωπίνου προσώπου. ΕΤΣΙ Η ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΙΔΙΟΜΟΡΦΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ της χριστιανικής πίστης, που επιζητούσε την ” καθαρή πνευματικότητα” , με τις διδασκαλίες ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ εικονοκλαστικών κύκλων και των παλιών ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ, καθώς και τις ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ, όπως του Ιουδαϊσμού και του μουσουλμανισμού ( Ισλάμ )…

Τον αγώνα εναντίον της “λατρείας” των εικόνων είχε ξεκινήσει ΑΡΧΙΚΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΟΜΕΫΑΔΩΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΞΕΣΠΑΣΕΙ Η ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ , ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ [ δηλαδή, μέτρα εναντίον των εικόνων.  Σελ 254 , υποσημείωση 57 : Βυζαντινές πηγές αναφέρουν ότι ο χαλίφης Ιζίδ Β’ διέταξε το έτος 723/724 την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΙΕΡΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ. Στην πραγματικότητα ο χαλίφης διέταξε την καταστροφή όχι μόνο των χριστιανικών εικόνων αλλά και των απεικονίσεων φυσικών προσώπων, οι οποίες υπηρετούσαν λατρευτικούς σκοπούς. Παρόμοια μέτρα είχε λάβει νωρίτερα και ο προκάτοχός του Ιζίδ, ο χαλίφης Ομάρ Β'( 717 -720 ) ] …( Μάλλον και αυτοί κινούνταν “εν αγίω πνεύματι” , ε ; Ας το σκεφτούν οι ετερόδοξοι χριστιανοί και αυτό ).

Ο Λέων ο Γ’ έλαβε για πρώτη φορά ανοικτά εχθρική στάση εναντίον των εικόνων το 726 , ύστερα από παρότρυνση των εικονομάχων επισκόπων της Μ. Ασίας, οι οποίοι είχαν μεταβεί πριν από λίγο χρόνο στην Κωνσταντινούπολη…

( Εδώ κάνουμε μια παρένθεση:  Ο χρονογράφος Θεοφάνης αποδίδει την έναρξη της εικονομαχίας στην έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, την οποία ο Λέων ο Γ’ ερμήνευσε ως “θεϊκό σημάδι ” κατά των Εικόνων!!! Ο προληπτικός και δεισιδαίμων Λέων ο Γ΄ ερμήνευε,  άραγε ” εν αγίω πνεύματι” ;;; Που λέει, άραγε,η Γραφή ότι οι εκρήξεις ηφαιστείων δείχνουν δυσαρέσκεια κατά των Εικόνων ; Αυτόν τον αυτοκράτορα έχουν “θεοποιήσει” οι εικονομάχοι ετερόδοξοι Χριστιανοί ; Με ποια αγιογραφικά ή αγιοπνευματικά κριτήρια ;

Θεοφάνης, Χρονογραφία, εκδ.C. de Boor , τόμος 1, Λειψία 1883, 404-405)

Ο Λέων ξεκίνησε αρχικά με κηρύγματα , στα οποία προσπαθούσε να πείσει το λαό να εγκαταλείψει τη “λατρεία ” των εικόνων. ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΑΥΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΑΘΕΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ. Όπως, έγραφε αργότερα στον Πάπα ( Πατριάρχη Ρώμης της ενιαίας τότε Εκκλησίας),θεωρούσε τον εαυτό του όχι μόνο αυτοκράτορα, αλλά και ΑΡΧΙΕΡΕΑ . Γρήγορα , όμως, πέρασε στη δράση και διέταξε έναν αξιωματικό του να απομακρύνει την εικόνα του Χριστού, που ήταν αναρτημένη στη Χαλκή πύλη των ανακτόρων… Για να ενισχύσει τη θέση του ο Λέων ο Γ΄ επιδίωξε να κερδίσει τη συμπαράσταση του Πάπα και του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Ο γέρος, όμως, Πατριάρχης Γερμανός ΑΠΕΚΡΟΥΣΕ καθαρά την πρόταση αυτή, ενώ η αλληλογραφία με τον πάπα Γρηγόριο Β’ απέφερε τελείως αρνητικά αποτελέσματα … Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ένας Έλληνας που κατείχε ανώτερο αξίωμα στην αυλή του χαλίφη της Δαμασκού και που αργότερα περιβλήθηκε το μοναχικό σχήμα στη μονή του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα ήταν ο μεγαλύτερος θεολόγος της εποχής του … Ο Ιωάννης απέκρουσε την κατηγορία ότι η ” λατρεία” ( τιμητική προσκύνηση ) των εικόνων αποτελεί ανανέωση της εθνικής ειδωλολατρίας και ανέπτυξε μια ιδιότυπη εικονοσοφία, σύμφωνα με την οποία η εικόνα ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΟ ΚΑΙ ΜΕΣΟ, με την νεοπλατωνική έννοια. Την εικόνηση του Χριστού συνδύασε ο Ιωάννης με το δόγμα της ενσαρκώσεως του και με τον τρόπο συνέδεσε το ζήτημα των εικόνων ΜΕ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ… Μετά την ολοκληρωτική αποτυχία των συζητήσεων ο Λέων ο Γ΄ δεν είχε άλλη εκλογή για την εφαρμογή των σχεδίων του, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ. Πράγματι προχώρησε στη μέθοδο αυτή και ΕΞΕΔΩΣΕ ΕΝΑ ΔΙΑΤΑΓΜΑ, ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΕΤΑΖΕ την καταστροφή όλων των λατρευτικών εικόνων. Βέβαια προσπάθησε να τηρήσει τα προσχήματα της νομιμότητας. Στις 17 Ιανουαρίου 730 συγκάλεσε σύναξη όλων των ανώτερων ΚΟΣΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΩΝ, το λεγόμενο “σιλέντιον “, από το οποίο ζήτησε να προσυπογράψει το διάταγμα που θα εξέδιδε. Ο Πατριάρχης Γερμανός , που αρνήθηκε να υπογράψει, ΚΑΘΑΙΡΕΘΗΚΕκαι στις 22 Ιανουαρίου ανέβηκε στο πατριαρχικό θρόνο ο πρώην σύγκελλός του Αναστάσιος, που δεν είχε βέβαια αντίρρηση να συμμορφωθεί με τις ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ… Έτσι άρχισε η πραγματική εικονομαχία με την καταστροφή των εικόνων και τον διωγμό των εικονοφίλων . “”

Τα δεύτερα συμπεράσματα :

1. Ο Λέων ο Γ’ δέχτηκε επιδράσεις σαφέστατες από τις αιρέσεις του Μονοφυσιτισμού( όσοι αποδέχονται το Σύμβολο της Πίστεως απορρίπτουν, φυσιολογικά και λογικά , και τις αιρέσεις του νεστοριανισμού και του μονοφυσιτισμού, αφού δέχονται Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό ), του Παυλικιανισμού ( μιας αίρεσης με απίστευτες διδασκαλίες, απαράδεκτες για κάθε Χριστιανό , τις οποίες παραθέτω αναλυτικά για να δούμε το ” πνεύμα” που την καθοδηγούσε ) , του ιουδαϊσμού και του μουσουλμανισμού.

Μπορεί, λοιπόν, κανένας σώφρων και νοήμων Χριστιανός να δεχτεί ότι ο Λέων ο Γ΄ καθοδηγήθηκε από το Άγιο Πνεύμα στο πόλεμο κατά των εικόνων ; Είχαν και έχουν όλες αυτές οι θρησκείες και αιρέσεις το Άγιο Πνεύμα ;

2. Ο Λέων ο Γ’ ήθελε να επιβάλλει τον εαυτό του ως Αρχιερέα και τοποτηρητή του Θεού πάνω στη γη, επιβάλλοντας την εικονομαχία. Υπάρχει κανένας σώφρων και νοήμων Χριστιανός που να πιστεύει ότι το Άγιο Πνεύμα καθοδηγούσε τον Λέοντα σε τέτοιες απόψεις ; Μπορεί ένας πολιτικός ηγέτης να αυτοδιορίζεται ως εκπρόσωπος του Θεού στη γη ; Ούτε καν ένας εκκλησιαστικός ηγέτης δεν μπορεί και δεν πρέπει να τα λέει αυτά ( δυστυχώς το ισχυρίζεται ακόμα και σήμερα ο πάπας της Ρώμης, το ισχυρίζονται οι ιδρυτές χριστιανικών δογμάτων που αυτοαναγορεύτηκαν σε μεσσίες – υποκαθιστώντας το ρόλο του Ιησού Χριστού, το ισχυρίζεται το διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας Σκοπιάς των μαρτύρων του Ιεχωβά κλπ ) !

3. Η εικονομαχία ξεκίνησε με ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ του Αυτοκράτορα και χωρίς Οικουμενική Σύνοδο, με τη ΒΙΑ και με ΔΙΩΓΜΟ. Υπήρξε αυθαίρετη καθαίρεση του Πατριάρχη και δεν τηρήθηκαν οι νόμιμες εκκλησιαστικές διαδικασίες, δηλαδή η σύγκληση Συνόδου και μάλιστα Οικουμενικής.

Πολύ σωστά, λοιπόν, το 843, αποκαταστάθηκε η πολιτική και εκκλησιαστική νομιμότητα με ανάλογες διοικητικές πράξεις του Βυζαντινού κράτους. Για την Εκκλησία ποτέ δεν υπήρξε πρόβλημα με την τιμητική προσκύνηση των εικόνων. Το πρόβλημα το ξεκίνησε το Βυζαντινό κράτος , χωρίς την έγκριση της Εκκλησίας, το επέβαλλε με τη βία και τον στρατό, και ο μόνος τρόπος για να επανέλθει η νομιμότητα ( για το κράτος ) ήταν να ακολουθηθούν οι ίδιες διαδικασίες , δηλαδή με ” σιλέντιον” και απομάκρυνση των στρατιωτικών δυνάμεων που ήθελαν να επιβάλλουν τις απόψεις τους με τη βία, όπως έκαναν από την αρχή της εικονομαχίας.

Μπορεί, λοιπόν, ένας σώφρων και νοήμων Χριστιανός να δεχτεί αυτές τις αυθαίρετες διαταγές και διαδικασίες των εικονομάχων αυτοκρατόρων ; Μπορεί κάποιος τίμιος Χριστιανός να δεχτεί ότι η εικονομαχία και οι πράξεις του Λέοντα του Γ΄ καθοδηγούνταν από το Άγιο Πνεύμα ;

Η Ε. Γλύκατζη – Αρβελέρ , στο βιβλίο της “Η Πολιτική ιδεολογία του Βυζαντινού κράτους” ,μετ. Τ. Δρακόπουλου, Αθήνα, 1977, σελ 34, αποδίδει την εικονομαχία σε πολιτικ0-στρατιωτικούς λόγους, άμυνας του Βυζαντίου : ” Μέσα σε αυτές τις συνθήκες γινόταν όλο και πιο φανερό, ότι η σωτηρία της Αυτοκρατορίας εξαρτιόταν από τους αγροτικούς πληθυσμούς του εσωτερικού της Μ. Ασίας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η εικονομαχική πολιτική , που ήταν εντελώς αντίθετη σ’ ότι θύμιζε τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και τη παλιά ιδεολογία, θα μπορούσε να συμφιλιώσει την Κωνσταντινούπολη με τους αγροτικούς πληθυσμούς της ανατολικής Μ.Ασίας που εξαθλιωμένοι και πάμφωχοι αποζούσαν από τη γη, που τώρα όφειλαν να υπερασπίσουν από τους επιδρομείς”

Η Τζούντιθ Χέριν στο βιβλίο της , ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, μετάφραση Χρ.Σαμαρά, εκδόσεις Ωκεανίδα, Αθήνα 2008, σελ 221, εκτιμά ότι ο Λέων ο Γ΄επιβάλλοντας την εικονομαχία, είχε κατανοήσει τις μουσουλμανικές μεθόδους που εξασφάλιζαν πειθαρχία και αποτελεσματικότητα στο πεδίο της μάχης ! Στη σελίδα 223 αναφέρεται στις Πεύσεις, στις πραγματείες του Κωνσταντίνου του Ε’, 0 οποίος διατείνεται ότι η Θεία Ευχαριστία είναι η αληθινή εικόνα του Χριστού και ο Σταυρός το ισχυρότερο σύμβολο του Χριστιανισμού , ενώ στη σελ. 224 αναφέρει ότι εικονομάχοι και εικονόφιλοι χρησιμοποιούσαν τον Σταυρό στις ευλογίες, στις επικλήσεις για προστασία και ίαση και στον εξορκισμό των δαιμόνων ! Γιατί δεν τα δέχονται όλα αυτά και οι σημερινοί εικονομάχοι που ανήκουν σε ετερόδοξες ομολογίες ;;;

Να ολοκληρώσουμε το σχολιασμό της εικονομαχίας αναφέροντας το εξής : Ο Λέων ο Ε’ ο Αρμένιος επανέφερε την ήπια εικονομαχία ( υπήρχαν εικόνες, αλλά ψηλά μέσα στο ναό, για να μην αποδίδεται η τιμητική προσκύνηση ) “ γιατί παθαίνουν οι χριστιανοί ήττες από τους εθνικούς ; Επειδή λατρεύονται οι εικόνες! Γι’ αυτό σκοπεύω να τις καταστρέψω… Οι αυτοκράτορες που δέχθηκαν και λάτρεψαν  τις εικόνες πέθαναν στην εξορία ή στην μάχη. Αυτοί, όμως, που δεν τις λάτρεψαν πέθαναν στο κρεβάτι τους και τάφηκαν με τιμές στους αυτοκρατορικούς τάφους στο ναό των Αγίων Αποστόλων. Εγώ επιθυμώ να μιμηθώ τη δεύτερη κατηγορία και να τις καταστρέψω, για να μακροημερεύσω και εγώ και ο γιός μου και η δυναστεία μας να βασιλεύσει ως την 4η και 5η γενιά” Scriptos incertus de Leone Bardae filio, Εκδόσεις I. Bekker, Bonn 1842,  349

Αναφέρω και αυτό την εντυπωσιακή δήλωση του Λεόντα του Ε’ του Αρμένιου, για να δείξω τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες των εικονομάχων αυτοκρατόρων. Επιπλέον, γίνεται αναφορά σε ναούς Αγίων, σε Επισκόπους, σε Συνόδους, σε Σταυρό  που ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ σήμερα οι σημερινοί εικονομάχοι ετερόδοξοι χριστιανοί !

Πάντως είναι άξιο από που βγήκε αυτή η δεισιδαιμονία του Λέων του Ε‘… Και ο Λέων ο Γ’  προσβλήθηκε από υδρωπικία και πέθανε το 741. Και ο  Κωνσταντίνος ο Ε’ πέθανε( προσβληθείς  υπό ασθενείας ) κατά τη διάρκεια εκστρατείας εναντίον των Βουλγάρων (775) και άφησε στον διάδοχο του Λέοντα Δ’ (775-780), ο οποίοςπροσβλήθηκε  από σφοδρό πυρετό και πέθανε μέσα σε σύντομο διάστημα (  οι υπόνοιες περί μη φυσικού θανάτου είναι ιστορικές ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ, όπως σημειώνει ο  Ιω. Καραγιανόπουλος, στην Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους, τ. Β’ , σελίδα 161, υποσημείωση 201 ) Για τον Λέοντα τον Ε΄αναφέρονται τα εξής : Δεν πέρασε αρκετός καιρός και την νύχτα των Χριστουγέννων του 820 οι συνωμότες- φίλοι του Μιχαήλ του Β’ ( εικονομάχου αυτοκράτορα , επίσης ), μεταμφιεσμένοι σε μοναχούς, μπήκαν κρυφά στην εκκλησία του παλατιού όπου έψελνε ο Λέων ο Αρμένιος και του επιτέθηκαν με μαχαίρια και σπαθιά. Ο Λέων αμύνθηκε με ένα μεγάλο βαρύ σταυρό. Οι δολοφόνοι όμως ήταν πολλοί και τελικά τον σκότωσαν. Στην συνέχεια απελευθέρωσαν τον Μιχαήλ και τον ανακήρυξαν αυτοκράτορα σαν Μιχαήλ Β’ και εξόρισαν την οικογένεια του Λέοντα στο νησί Πρώτη.

Τελειώνοντας να σημειώσουμε για τη “σύνοδο της Ιέρειας”, ότι κατά την τελευταία συνεδρίαση της Συνόδου ο Κωνσταντίνος οδήγησε αυτοπροσώπως στις Βλαχέρνες τον επίσκοπο Συλλαίου Κωνσταντίνο και τον ανεκήρυξε οικουμενικό πατριάρχη στον χηρεύοντα  πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης, ενώ δεν έστειλαν αντιπροσωπείες τα Πατριαρχεία Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων ( Καραγιαννόπουλος Ιω, Ιστορία του Βυζαντινού κράτους, τ. Β’ , Θεσσαλονίκη, 1985 , σελίδες 153-154 και Θεοφάνης 427.33 )

Συνοψίζουμε : όποια κι αν ήταν τα κίνητρα της Εικονομαχίας ( θρησκευτικά, πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά κλπ), το κίνημα αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί χριστιανικά,γιατί επιβλήθηκε από την πολιτική και στρατιωτική εξουσία,χωρίς νόμιμες,κανονικές εκκλησιαστικές διαδικασίες. Ότι ακολούθησε ( α’ και β’ φάση της Εικονομαχίας ) είναι ΑΚΥΡΟ για την Εκκλησία. Η αποκατάσταση της νομιμότητας,με την Ζ΄Οικουμενική Σύνοδο, ήταν απλώς το επιστέγασμα της επιστροφής σε όσα υπήρχαν στις κατακόμβες και στους ναούς καταγεγραμμένα, και σταεκκλησιαστικά χειρόγραφα.

http://ethiopianheritagefund.org/artsNewspaper.html

Επιπλέον,αποδεικνύεται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ΠΙΣΤΗ της πορεύονται ανεξάρτητα από τις υπερβολές  αδαών πιστών και μοναχών προς τις εικόνες και τα άγια λείψανα ή ιερά αντικείμενα , ανεξάρτητα από την πολιτική εξουσία, τους αυτοκράτορες ή μεμονωμένους Επισκόπους.

Πορεύεται , σύμφωνα, με την ακράδαντη υπόσχεση του Ιησού Χριστού και της Αγίας Γραφής, ότι το Άγιο Πνεύμα θα την οδηγεί ΑΙΩΝΙΑ σε ΟΛΗ την ΑΛΗΘΕΙΑ και καμία “πύλη του Άδη” δεν θα μπορέσει να την νικήσει ( Ιωαν, 16:13 και Ματθ, 16:18 ).

Οι εικόνες αποτελούν την αδιάψευστη μαρτυρία της παρουσίας της θριαμβεύουσας Εκκλησίας, είναι τα προβαλλόμενα πρότυπα των πιστών. Ο Χριστός, οι μορφές της Παναγίας και των Αγίων μας , ο Σταυρός , δείχνουν το δρόμο της θέωσης και της σωτηρίας. Αντί να έχουν τα παιδιά μας αφίσες πολιτικών, ποδοσφαιριστών, τραγουδιστών, ηθοποιών, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ τον Ιησού Χριστό και τα  άγια πρότυπα  ;;;

Άλλη, αγαπητά αδέλφια,είναι η νέα “ειδωλολατρία”  : είναι η θεοποίηση των ιδρυτών και των ηγετών των αιρέσεων, που ερμηνεύουν κατά το δοκούν την Αγία Γραφή και καταργούν τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας και τη προσευχή και την ταπείνωση, διδάσκοντας αλαζονεία ( άπαξ σωτηρία, αναγέννηση, ψευτοχαρισματικότητα,ψευτοπροφητεία ) και διαρκή καταλαλιά-κατάκριση.

Είναι άνθρωποι που αυτοαναγορεύονται “Απόστολοι” και “ποιμένες” και με τη βιτρίνα της εξωτερικής εμφάνισης προσπαθούν να χειραγωγήσουν καλοπροαίρετους Χριστιανούς, που αγνοούν τι είναι Εκκλησία, τι είναι Αγία Γραφή… Και το απλό ερώτημα που δεν απαντούν είναι :  Που λέει η Καινή Διαθήκη ότι τα βιβλία της θα είναι τα 27 αυτά που την αποτελούν και ποια είναι αυτά και δεν είναι κάποια άλλα ; 

ΥΣ 1 : [ Ο Παυλικιανισμός ήταν χριστιανική αίρεση που αναπτύχθηκε στη Μικρά Ασία από τον 7ο αιώνα. Αρχηγός της φέρεται κάποιος Κωνσταντίνος από τα Σαμοσάτα ή τη Συρία, ο οποίος, συνεχίζοντας παλαιότερες θεωρίες των Γνωστικών και Μανιχαίων, δίδασκε περί αντιμαχομένων αγαθού και καλού, απέρριπτε την Παλαιά Διαθήκη, δεχόμενος μέρος μόνο της Καινής και κυρίως το Ευαγγέλιο του Ιωάννου, ίσως του Λουκά και όλες τις επιστολές του Παύλου (εξ’ού και το όνομα της αίρεσης). Φαινομενικά οι Παυλικιανοί παραδέχονταν την Αγία Τριάδα, απέρριπταν όμως το Βάπτισμα, την Ευχαριστία και την Ιερωσύνη, αρνούμενοι τις θρησκευτικές τελετές και τις εικόνες. Οι Παυλικιανοί είχαν ασπασθεί έναν παγανιστικό χριστιανισμό, κράμα των μικρασιατικών και μεσογειακών παραδόσεων για τον θνήσκοντα και αναστάντα θεό, τον Άδωνι ή τον Όσιρι,κ.ο.κ., και την ιστορία του Χριστολογικού Κύκλου απαλλαγμένη από το μαρτύριο του Σταυρού .

Οι Παυλικιανοί είχαν σχεδόν αποσπάσει τη Μικρά Ασία από την αυτοκρατορία!Συμμαχούσαν στη διάρκεια τριών αιώνων με τους εχθρούς του Βυζαντίου, και το κατέστρεφαν εκ των έσω.Πρόκειται δηλαδή για νεκρούς πολέμου, και όχι για διωγμένους δήθεν εξ αιτίας της εικονομαχικής τους προτίμησης. Για παράδειγμα, συμμάχησαν κατ’ επανάληψιν με τους Μουσουλμάνους κατά των Βυζαντινών,συμμάχησαν το 820 κατά του Βυζαντίου με τον επαναστάτη Σλάβο Θωμά τον Καππαδόκη, είχαν πολεμήσει εναντίον της αυτοκρατορίας το 873 στους πολέμους για τα θέματα κλπ. Αμφισβητούσαν την κοινωνικο-οικονομική δομή του Βυζαντινού κράτους, και δεν αναγνώριζαν την έννοια της ιδιοκτησίας. Επρόκειτο δηλαδή για πολιτικούς εχθρούς του κράτους, και όχι για δήθεν διωγμένα θύματα,όπως θέλουν να τους παρουσιάζουν οι εχθροί της Ορθόδοξης πίστης. Ενώ ο Νίκος Δήμου τους παριστάνει ως “εκσυγχρονιστές”, αποκρύπτει τι πίστευαν στην πραγματικότητα. Δείτε λοιπόν τι πίστευαν: Πίστευαν ότι υπήρχαν δύο θεοί ξεχωριστοί:ο Kοσμοποιητής Σατανάς, θεός του επίγειου κόσμου, και ο επουράνιος θεός, που θα κυβερνούσε την οικουμένη στο μέλλον. Καταδίκαζαν την ύλη ως έργον διαβόλου και απέρριπταν τη γέννηση του Χριστού από την Παρθένο Μαρία, όπως επίσης την ενσάρκωση, το θάνατο και την Ανάστασή Του, τα οποία θεωρούσαν απατηλά ψεύδη. Έδειχναν ακόμη αδιαφορία για την Παλαιά Διαθήκη, τα μυστήρια της Βάπτισης και της Θείας Ευχαριστίας, το σταυρό, τις εικόνες και τα άγια λείψανα. Σύμφωνα με τον Νίκο Δήμου λοιπόν, η Ορθοδοξία έχασε την ευκαιρία να αποδεχθεί αυτό το κατάντημα!]

(http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82)

(http://ta-nea.dolnet.gr/print.php?e=A&f=16780&m=R46&aa=1 )

(http://www.oodegr.com/oode/a8eismos/paralog/dimou1.htm )

Πηγή:http://ierapostoli.wordpress.com/2010/07/06/eikonomaxia_orthodoxia/

«ΑΠΛΗ ΖΩΗ καί ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»

του Σεβ. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ιερεμίου

Στό σημερινό μου κήρυγμα, αδελφοί μου Χριστιανοί, θά αναφερθώ σέ μιά κατάσταση πού πλήττει τήν πατρίδα μας αυτόν τόν τελευταίο καιρό. Καί η κατάσταση αυτή είναι η οικονομική κρίση. Κανείς μας δέν πρέπει νά είναι αδιάφορος σ’ αυτό τό θέμα, γιατί όλοι μας αποτελούμε μέλη τού ίδιου συνόλου. Σέ μιά τέλεια κοινωνία ο ένας νοιάζεται καί κοπιάζει γιά όλους καί όλοι νοιάζονται καί κοπιάζουν γιά τόν ένα.

Αλλά πολύ περισσότερο δέν πρέπει νά είναι αδιάφορη γιά τήν οικονομική κρίση τής πατρίδας μας η Εκκλησία, εμείς οι παπάδες καί οι δεσποτάδες. Καί δέν πρέπει νά είμαστε αδιάφοροι πρώτον μέν, γιατί καί εμείς οι ιερείς καί αρχιερείς είμαστε κι εμείς πολίτες μέλη τού συνόλου καί θά υποφέρουμε κι εμείς, λοιπόν, μαζί μέ τό σύνολο. Δεύτερον δέ, δέν πρέπει νά είναι αδιάφορη η Εκκλησία γιά τήν οικονομική κρίση, γιατί η Εκκλησία είναι, πρέπει νά είναι, Μάνα τού λαού Της. Δέν μπορεί, λοιπόν, νά αδιαφορή η Εκκλησία στό δράμα τών παιδιών Της.

Από τήν αρχή τού κηρύγματός μου θέτω, αγαπητοί μου, τό καυτό ερώτημα: Φταίει η Εκκλησία, καί πιό συγκεκριμένα, φταίμε εμείς οι παπάδες καί οι δεσποτάδες γιά τήν οικονομική κρίση πού περνάει τώρα η Ελλάδα;

Σάς απαντώ μέ ευθύτητα: Ναί, φταίμε γιά δυό λόγους. Πρώτον μέν, φταίμε, γιατί δέν κηρύξαμε δυναμικά σέ σάς τόν ασκητικό τρόπο ζωής, πού γράφει τό Ευαγγέλιο καί πού έζησε ο Χριστός, οι Απόστολοι καί όλοι οι Άγιοι. Οι Άγιοι, αγαπητοί μου, δέν ήταν καλοπερασάκηδες. Καί ο Χριστός μας στή γή πού ήρθε, δέν έζησε μιά άνετη καί πλούσια ζωή, αλλά έζησε φτωχικά. Η κούνια Του ήταν η φάτνη. Καί τό τελευταίο κρεββάτι, πάνω στό οποίο ακούμπησε τό κουρασμένο Του Σώμα καί είπε τό “Τετέλεσται”, ήταν δύο καρφωμένα ξύλα, άγρια ξύλα τού βουνού, πού σχημάτιζαν τόν Σταυρό! Δέν σάς κηρύξαμε, Χριστιανοί μου, τόν απλό τρόπο ζωής, πού πρέπει νά ζούμε σάν Χριστιανοί καί έτσι η σπατάλη στά υλικά αγαθά φέρνει τήν οικονομική κρίση. Αυτό τό λέω ότι συμβαίνει γενικά καί άσχετα μέ τήν τωρινή κρίση πού διερχόμαστε. Καί δεύτερον, φταίμε εμείς οι κληρικοί, γιατί δέν σάς δώσαμε τό παράδειγμα τού φτωχού παπά καί τού φτωχού δεσπότη, άν καί οι παπάδες τής δικής μας επαρχίας, μέ τά μικρά της χωριά, ζούν γενικά φτωχικά.

Γιά τήν δημιουργηθείσα κρίση, αδελφοί, τώρα ιδιαίτερα πρέπει νά εφαρμόσουμε τό Ευαγγέλιο πού μιλάει γιά αγάπη τού ενός πρός τόν άλλον καί γιά αλληλοβοήθεια. Όλοι μας σάν άνθρωποι αποτελούμε ένα σύνολο, αλλά σάν Χριστιανοί βαπτισμένοι, αποτελούμε μία οικογένεια, πού λέγεται Εκκλησία. Στήν Εκκλησία πρέπει νά νοιώθουμε ότι είμαστε αδελφοί, ότι είμαστε παιδιά τού ίδιου Πατέρα, τού Θεού μας. Επομένως, ο ένας πρέπει νά νοιάζεται καί νά φροντίζη γιά τόν άλλον. Έτσι ζούσαν οι πρώτοι Χριστιανοί καί δέν υπήρχε φτωχός ανάμεσά τους. Γιατί αυτός πού είχε έδινε σ’ αυτόν πού δέν είχε. Μπορείτε, αγαπητοί μου, νά φαντασθήτε σέ μιά οικογένεια ο ένας νά τρώη κρέας καί ο άλλος νά πεινάη; Δέν είναι οικογένεια αυτή. Αλλά έτσι πρέπει νά νοιώθουμε καί γιά τήν ευρύτερη οικογένειά μας, τήν κοινωνία. Νά σκεπτόμαστε τόν άλλον καί όσο μπορούμε νά ανακουφίζουμε τήν δυσκολία του.

Όπως μάς λέγουν οι ειδικοί, θά έρθουν καί δυσκολότερες μέρες. Αλλά δέν πρέπει νά απογοητευόμαστε καί νά τά χάνουμε. Άς ρωτήσουμε τούς σεβαστούς μας παππούδες καί γέροντες νά μάς πούν μέ πόσες δυσκολίες καί μέ πόση φτώχεια κύλησε η ζωή τους… Καί όμως! Επειδή είχαν πίστη στόν Θεό έπαιρναν κουράγιο καί δύναμη καί τά έβγαζαν πέρα. Καί περισσότερα παιδιά έκαναν καί καλά τά ανέτρεφαν καί τά σπούδαζαν καί τά παρέδωσαν καλούς ανθρώπους στήν κοινωνία. Πολλοί από εσάς εδώ, πού μέ ακούτε τώρα, είστε παιδιά τέτοιων γονέων, πτωχών, αλλά πιστών στόν Θεό καί αγωνιστών γονέων. Άς πάρουμε, λοιπόν, μαθήματα καί ωραία διδάγματα από τούς αγιασμένους αυτούς παππούδες μας.

Αλλά καί άλλα έθνη πέρασαν καί περνούν παρόμοιες κρίσεις. Τίς ξεπέρασαν όμως μέ τήν λιτότητα καί τήν αλληλεγγύη. Εγώ νομίζω, αδελφοί μου, ότι όση δυσκολία καί νά έχουμε δέν θά μάς αφήση ο Θεός. Η ιστορία, καί η παλαιότερη καί η νεώτερη ιστορία, μάς λέει ότι, όταν ο άνθρωπος αντιμετώπισε οικονομική δυσκολία, στρεφόταν στήν γή. Η γή στά ιερά μας κείμενα λέγεται “μητέρα” καί μάλιστα λέγεται “τρισάγαθη” μητέρα. Λέγεται “τρισάγαθη” γι’ αυτά τά τρία: Από τήν γή καταγόμαστε (από χώμα είναι τό σώμα μας), από τούς καρπούς τής γής τρεφόμαστε καί σ’ αυτήν πάλι επανερχόμαστε μέ τόν θάνατό μας!

Η Αγία Γραφή, στό πρώτο κιόλας βιβλίο της, στήν Γένεση, μάς μιλάει γιά τά δύο πρώτα επαγγέλματα: Γιά τήν γεωργία καί γιά τήν κτηνοτροφία. Ο Κάϊν ήταν γεωργός καί ο Άβελ ήταν βοσκός προβάτων. Θά τό πληρώσουμε πολύ ακριβά, αδελφοί Χριστιανοί, τό ότι εγκαταλείψαμε τά δύο αυτά πρώτα επαγγέλματα. Πίνουμε τό γάλα, αλλά τήν κατσίκα καί τό πρόβατο δέν τά βοσκάμε. Καί τρώμε τούς καρπούς τής γής, χωρίς όμως νά τήν σπέρνουμε καί νά τήν καλλιεργούμε.

Άς μήν απογοητευόμαστε! Δέν θά μάς αφήση ο Θεός. Θά μάς δώση φώτιση καί θά βρούμε τρόπους, γιά νά ανταπεξέλθουμε στήν κρίση. Άς ακουμπήσουμε τήν ελπίδα μας σ’ Αυτόν. Όμως είναι ανάγκη νά εφαρμόσουμε τά δύο αναγκαία γιά τήν περίσταση μηνύματα: ΑΠΛΗ ΖΩΗ καί ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

(*Δημοσιεύθηκε στό Περιοδικό τής Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως «Απλή Κατήχηση», τ. 40, Απρ. 2010)

«Εκκλησιαστική Παρέμβαση» Ιούνιος 2010

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

     Μέσα  από το χορό των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας, ξεπροβάλλει αγγελοπρεπώς ο ‘Αγιος Μεγαλομάρτυρας Προκόπιος. Άνδρας πoλέμιoς αρχικά της Εκκλησίας, νικάται από την αγάπη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και «Θείω ζήλω  πυρπολούμενος, κατά τον  υμνογράφο, κατακολουθεί, ώσπερ ο Παύλος τον Χριστόν».

      Σκεύος θειότατο του Αγίου Πνεύματος και πηγή ζωής αιωνίου ο Άγιος, έλκυε και ελκύει στο φως τους διψασμένους χριστιανούς. Πολλά πρόβατα  έφερε στη λογική μάντρα του Χριστού με τη θερμή προσευχή του. Ακόμα και τούς κατηγόρους του δικαστές και τους μέλλοντες να τον θανατώσουν στρατιώτες.

      Υπέμεινε καρτερικά φρικώδη βασανιστήρια  αναψυχόμενος από την ακατάπαυστη προσευχή και τη γλυκύτητα της χάριτος και όταν  έφτασε η ορισμένη ώρα, παρέδωσε την ψυχή του στό Χριστό και πήρε τό στεφάνι της ουράνιας δόξας.

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

1. Εποχή διωγμών

     Είναι  η  επoχή τών διωγμών. Αυτοκράτορας στη Ρώμη ο Διοκλητιανός. Νούς διοικητικός και  άνδρας ικανός  επέφερε στό αχανές Ρωμαϊκό κράτος σοβαρές μεταρρυθμίσεις, ώστε παρά την πολλαπλότητα των εθνών, να επιτευχθεί  η  περίφημη  ενότητα τών Pωμαίων. Αλλά η ιστορική  προσωπικότητα του Διοκλητιανού είναι γνωστή  κυρίως για τη   σκληρότητα του απέναντι στούς χριστιανούς. Φοβερά ήταν τα βασανιστήρια που ύπέφεραν οι χριστιανοί .

Δεν ήταν δυνατόν όμως να διαλυθεί η Εκκλησία, γιατί τη διατήρηση της ανά τους αιώνες υποσχέθηκε ο ίδιος ο Κύριος: «Πύλαι Άδου ού κατισχύσουσιν  αυτής». Η  Εκκλησία  απλώς  ακολουθεί  το  δρόμο  που της  χάραξε  ο  Θεάνθρωπος  ιδρυτής  της: Το δρόμο  του  Σταυρού  που  οδηγεί  στην Ανάσταση.

2. Ειδωλολατρική ανατροφή

   Στην εποχή του Διοκλητιαναύ στην  Αντιόχεια ζούσε μια πλούσια χήρα ευγενικής καταγωγής, η Θεοδοσία. που πίστευε στα είδωλα. 0 άνδρας της, που ήταν χριστιανός και ονομαζόταν Χριστόφορος, πέθανε αφήνοντας της ένα γιό τον Νεανία, ο οποίος ανατράφηκε από τη μητέρα του και διδάχτηκε την ειδωλολατρεία.

Ενώ ο αυτοκράτορας ήταν στη Αντιόχεια, επιστρέφοντας από καταστολή  επαναστάσεως κάποιου Αχιλλέα στην Αίγυπτο, η Θεοδοσία, καθώς ήταν από τις πρώτες αρχόντισσες της πόλης, θέλησε να του ζητήσει να  τιμήσει το γιό της με μεγάλο αξίωμα. Την άκουσε ο Διοκλητιανός, και προσέχοντας τη  σωφροσύνη και την εξαιρετική  μόρφωση του Νεανία, τον διόρισε Δούκα σ’ όλη την Αλεξάνδρεια..

0 Νεανίας τότε ανεχώρησε γιά την επαρχία του, συνοδευόμενος από δύο τάγματα στρατιώτες και πήρε από τό Διοκλητιανό τη διαταγή,  όσους χριστιανούς βρίσκει, που δεν αρνούνται τό Χριστό, να τους εξολοθρεύει, αρπάζοντας πρώτα όλα τα υπάρχοντά τους και μετά από φρικτά βασανιστήρια να τους δίνει επώδυνο Θανατο.

3.  Αποκάλυψη τού Χριστού

      Η πορεία από την Αντιόχεια στην Αλεξάνδρεια ήταν πολύ κουραστική. Την  ημέρα ο  ήλιος ήταν τόσο καυτερός, ώστε τα άλογα κινδύνευαν να ψοφήσουν από τη δίψα. Αναγκάζονταν  έτσι, Δούκας και στρατιώτες να πεζοπορούν τη νύχτα.

       Στην Απάμεια της Συρίας, βγήκε  η   πόλη ολόκληρη να τους υποδεχτεί. Έμειναν εκεί ώσπου νύχτωσε και μετά συνέχισαν την πορεία τους. Την τρίτη ώρα της νύχτας, σεισμός μεγάλος τράνταξε τη γή. ‘Ενας φοβερός κεραυνός έσκισε το ουράνιο στερέωμα. Μέσα από το φως της αστραπής  ακούστηκε φωνή μεγάλη που έλεγε: «Νεανία, που πας; και ποιόν καταδιώκεις;» 0 Νεανίας με απορία απάντησε στην άγνωστη φωνή: «O αυτοκράτορας με διόρισε Δούκα στην Αλεξάνδρεια, όπου και με αποστέλλει να θανατώσω  όλους τους χριστιανούς» και παρατηρούσε γύρω και τριγύρω με αμηχανία. Τότε φάνηκε στόν κατόμαυρο ουρανό ένας ολόλαμπρος Σταυρός, που έμοιαζε σαν από κρύσταλλο. Mέσα από τό άπλετο και υπερκόσμιο φώς του Σταυρού εξήλθε φωνή που  έλεγε: « Είμαι ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού, αυτός που καταδιώκεις».

4. Κατασκευή χρυσού Σταυρού

      Η εμφάνιση του Θεανθρώπου Ιησού στο νεαρό ειδωλολάτρη, άρχισε να γκρεμίζει μέσα του τον παλαιό ανθρωπο. Μια νέα ζωή ανέτειλλε: το Φως της Αλήθειας εξαφάνισε το σκότος της πλάνης. 0 Θεός των χριστιανών άρχισε να γίνεται πια και δικός του προβληματισμός. Η οπτασία του αφησε μιά ανείπωτη χαρά, μαζί με μιά αίσθηση ασφάλειας και προστατευτικότητας από το σημείο του Τιμίου Σταυρού που είδε.

       Συνεχίζοντας την πορεία του ο Νεανίας έφτασε στη Σκυθόπολη. Εκεί μάζεψε τους χρυσοχόους τής πόλης και τους είπε: «Θέλω να μου υποδείξετε τόν καλύτερο τεχνίτη, για να μου κατασκευάσει ένα σκεύος πολύτιμο».

      Oι χρυσοχόοι του υπέδειξαν  έναν που ονομαζόταν Μάρκος που όπως είπαν  ήξερε καλά την τέχνη. Τότε ο Νεανίας κάλεσε το Μάρκο ιδιαίτερα στο δωμάτιο του  και  του  παράγγειλε να του κατασκευάσει ένα σταυρό, όπως τον είδε στη Θεία οπτασία. 0 Μάρκος αντέδρασε και του είπε:  «Φοβούμαι να τόν κατασκευάσω, γιατί αν τό μάθει ο βασιλιάς θα με θανατώσει». 0 Νεανίας όμως του υποσχέθηκε ότι θα το κρατήσει μυστικό και δε θα το ομολογήσει σε κανένα.

      Πείσθηκε ο Μάρκος και κλειδωμένος μέσα  στό σπίτι του Νεανία κατασκεύαζε κρυφά τό σταυρό. Όταν τον τελείωσε είδε ένα παρόδοξο θέαμα: φάνηκαν στο σταυρό τρεις εικόνες και γράμματα εβραϊκά. Στό πάνω μέρος   έγραφε: «Η μορφή τού Δεσπότη». Στο δεξί μέρος φαινόταν  ένας άγγελος καί γραφόταν «Μιχαήλ» και στο αριστερό το ίδιο, με το όνομα «Γαβριήλ». 0 χρυσοχόος προσπάθησε με  επιμoνή να  εξαλείψει τις εικόνες, αλλά δεν τα κατάφερε.

      Τη νύχτα   έφτασε στο σπίτι ο Νεανίας για να δεί αν τελείωσε. Μόλις τον είδε  τελειωμένο, χάρηκε πολύ και τον προσκύνησε. Ρώτησε τον Μάρκο για τις εικόνες, τι σημαίνουν. Αυτός τού απάντησε   ότι  δεν  γνώριζε, γιατί δεν το κατασκεύασε ο ίδιος, αλλά τυπώθηκαν μόνες τους. 0 Νεανίας τότε κατάλαβε ότι  έγιναν με Θεία  ενέργεια και γονατιστός το προσκύνησε με πολλή ευλάβεια.

     Έδωσε στο χρυσοχόο πολλά χρήματα όπως υποσχέθηκε και τον ευχαρίστησε. ‘Υστερα αφού τύλιξε με πολύτιμη πορφύρα το σταυρό, αναχώρησε με τους στρατιώτες του για την Αλεξάνδρεια.

5. Mε το σταυρό νικητής

      Στην Αλεξάνδρεια  εκείνο τον καιρό  έκαναν  επιδρομές Αγαρηνοί. Άρπαζαν με τη βία τις θυγατέρες των  επισήμων  ανδρών και τις  έκαμαν  συζύγους τους. Μη  μπορώντας  οι  γονείς  τους  να  αντισταθούν,  έκλαιαν  για  τη  συμφορά  τους  και  βρισκόταν  σε  αμηχανία.

      Η εμφάνιση στην πόλη τού νέου Δούκα ήταν για τους ανθρώπους της Αλεξάνδρειας μιά ελπίδα. Μιά ομάδα τον   επισκέφτηκε  και με δάκρυα στα μάτια ζητούσαν  προστασία από τους βαρβάρους. 0 νεαρός άρχοντας τους συμπόνεσε γιά τη συμφορά τους κι έδωσε  εντoλή νά ετοιμαστούν οι στρατιώτες για  τη συμπλοκή. ‘Οταν μαζεύτηκαν και παρατάχτηκαν μπροστά του, τους έδωσε τις πολεμικες οδηγίες και τελειώνοντας τους είπε: «Με τη δύναμη τού  Eσταυpωμένoυ  Χριστού Θα νικήσουμε». Και ο λόγος του έγινε πραγματικότητα: Με τόση δύναμη πολεμούσαν τους  Αγαρηνούς, ώστε νικημένοι  κατά κράτος έφευγαν οι βάρβαροι αφήνοντας στό πεδίο της μάχης περισσότερους από έξη χιλιάδες νεκρούς.  Από τους στρατιώτες τού Νεανία, με  τη  χάρη τού Θεού, δε σκοτώθηκε  κανένας.

6. Αντίδραση της μητέρας του

       Μετά   τη  νίκη του ο Nεανίας ειδοποίησε   τη   μητέρα του να  έλθει στην Αλεξάνδρεια. Όταν  έφτασε η  μητέρα του και άκουσε τα ανδραγαθήματα του χάρηκε πολύ. Με πολλή  αγαλλίαση τού είπε: «Πρέπει νά ευχαριστήσεις τους  Θεούς, παιδί μου, που παρακάλεσα  όταν άρχισες τόν αγώνα. Γιατί αυτοί σου έδωσαν τη νίκη». Τότε ο Νεανίας είπε: «Ευλογημένος νάναι ο  αληθινός Θεός που με βοήθησε». Και η μητέρα του:  «Mη λέγεις, παιδί μου αγαπημένο, ότι σε βοήθησε  ένας Θεός, για να μην οργισθούν οι άλλοι». Βρήκε τότε ο Νεανίας την εύκαιρία να μιλήσει στη μητέρα του, για τη γνωριμία του με τόν Χριστό, της εξιστόρησε πως ο αληθινός Θεός τόν επισκέφθηκε και τον απάλαξε από το σκοτάδι της πλάνης των ειδώλων.

      Η ευλάβεια της Θεοδοσίας στα είδωλα της προκάλεσε μεγάλη αντίδραση για την αλλαγή του γιού της. 0 θυμός της ξεπέρασε και αυτή τη μητρική αγάπη για το μονάκριβο παιδί της. Έτρεξε στον αυτοκράτορα και του ανάγγειλε το γεγονός: «Έχασε τα μυαλά του ο γιός μου, βασιλιά, πιστεύει και αυτός στον Εσταυρωμένο»!

      Την άκουσε ο βασιλιάς και σάστισε, οργισμένος έγραψε στόν Ουλκίωνα, τον ηγεμόνα της Παλαιστίνης. Τον πρόσταξε να επισκεφθεί τον Νεανία, το Δούκα της Αλεξάνδρειας, και να του ζητήσει λόγο για την πίστη του στο Χριστό. Αν δεν πεισθεί να εγκαταλείψει την πλάνη του, να τον σκοτώσει για να παραδειγματιστούν και οι άλλοι.

      Σαν πήρε το γράμμα ο Ουλκίωνας, ενήργησε  όπως τον πρόσταζε ο αύτοκράτορας: με άλλους   άρχοντες συγκλητικούς,  έφτασε στο ανάκτορο του Δούκα. Τον χαιρέτησε και του έδωσε τα βασιλικά γράμματα. Όταν διάβασε ο Άγιος τα γράμματα, είπε άφοβα: «χριστιανός είμαι ! Κάμε ό,τι σε προστάζουνε. Ο Ουλκίωνας μπροστά στο θάρρος του νεαρού Δούκα είπε: «Εγώ Δούκα, σε  εκτιμώ, αλλά φοβούμαι το βασιλιά και δεν ξέρω, τι να κάνω. Σε συμβουλεύουμε, τόσο εγώ όσο και οι άρχοντες που βρίσκονται εδώ, να προσποιηθείς  ότι θυσιάζεις. Έτσι θα φανεί  ότι  εκτελείς την  εντολή του βασιλιά και θα γλυτώσεις τη ζωή σου. 0 Άγιος απάντησε: «θα θυσιάσω Ουλκίωνα, καλά είπες. Όχι όμως στα είδωλα, αλλα τόν  εαυτό μου θα θυσιάσω στο Χριστό, που  αγάπησα με όλη μου την ψυχή.

7. Βασανιστήρια και φυλάκιση

     Ήταν αμετάπειστος ο Νεανίας. Η αγάπη του στο Χριστό τον είχε κυριεύσει. 0 Ουλκίωνας πρόσταξε να τον δέσουν και να τον οδηγήσουν στην Καισάρεια. Σαν έφτασαν, έδωσε ο Ουλκίωνας διαταγή να μαζευτεί ο λαός. Κρέμασαν το μακάριο Νεανία μπροστά στο πλήθος και άρχισαν τα βασανιστήρια ξεσκίζοντας τις σάρκες του. Ήταν πολλοί που τον συμπονούσαν και  έκλαιαν.  0 Νεανίας όμως, που υπέφερε με γενναιότητα τα σκληρά βασανιστήρια, τους έλεγε: «Μην κλαίτε για μένα, γιατί μου παραστέκεται τώρα ο Κύριος και Θεός μου και ευφραίνομαι, τον βασάνιζαν μ’ αυτό τον τρόπο, ώσπου νύχτωσε. Τότε τον κατέβασαν από το ξύλο και τον έριξαν στη φυλακή.

      Ο δεσμοφύλακας,  που  ονομαζόταν Τερέντιος,  είχε κάποτε ευεργετηθεί απ’ αυτόν και ήταν φίλος του. Ετοίμασε κρυφά  απαλό στρώμα και σεντόνια και τον φρόντιζε όσο μπορούσε. Τα μεσάνυχτα, άγγελοι Κυρίου επισκέφτηκαν τον  Άγιο  στη φυλακή. Αμέσως λύθηκαν τα δεσμά, όχι μόνο του Νεανία, αλλά και των άλλων καταδίκων.

    Φώναξαν τον  Άγιο και  του είπαν: «Κοίταξε μας,  Νεανία.»  Όταν τους είδε ο Νεανίας. ρώτησε ποιοι ήταν. Αυτοί είπαν, «Άγγελοι του Θεού είμαστε και μας έστειλε να σου παραβρεθούμε.

     Επιφυλακτικός από τις απάτες των δαιμόνων ο Άγιος είπε: «Εάν είστε Άγγελοι, κάμετε το σταυρό σας». Αυτοί υπάκουσαν και μετά τον ρώτησαν: «Γιατί δε μας πίστεψες;». Ο ταπεινός Νεανίας   απάντησε: «Στους τρεις Παίδες έστειλε ο Κύριος αγγέλους και τους δρόσιζαν, γιατί αυτοί ήταν ριγμένοι στη φωτιά. Εγώ τι  έκαμα  ώστε να αξιωθώ τέτοιας παρηγοριάς;»

      Ύστερα  εμφανίστηκε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Φως λαμπρότατο περιέλουσε τον Νεανία και το  χώρο της φυλακής. Άρρητη ευωδία και  υπερκόσμια αγαλλίαση πλημμύρισε το νεαρό  μάρτυρα.    Άκουσε δε και φωνή να του λέει:  «Προκόπιος θα ονομάζεσαι στο εξής, γιατί θα προκόψεις στην αρετή και θα προσφέρεις ποίμνιο στον Πατέρα μου, λοιπόν, πολέμα γενναία».

      0 ταπεινός δούλος του Θεού,  έπεσε στα γόνατα και είπε: «Κύριε μου σε παρακαλώ, δυνάμωσε την ασθενική ψυχή μου. Γιατί φοβούμαι μήπως δεν αντέξω τα βάσανα». Και ο πολυεύσπλαχνος Κύριος του είπε: «Μη Φοβάσαι, γιατί  εγώ είμαι κοντά σου».

     Όταν ο Χριστός  έφυγε, ο  Άγιος, που  μετονομάστηκε Προκόπιος, γέμισε από θάρρος και αγαλλίαση. Οι πληγές του θεραπεύτηκαν και   η  ψυχή  του ενδυναμώθηκε, την  επομένη ο Ουλκίωνας  έστειλε άνθρωπο να δει αν ο Άγιος πέθανε.

      Σαν  έφτασε στη φυλακή ο απεσταλμένος, και τον είδε  υγιή και χαρούμενο δεν πίστευε στα μάτια του. Έτρεξε στο παλάτι και διηγιόταν σ’ όλους το θαυμαστό γεγονός. 0 ηγεμόνας πρόσταξε και τον έφεραν κοντά του. Το πρόσωπο του Αγίου Προκοπίου  έλαμπε σαν τον ήλιο. Εκπλάγηκαν οι στρατιώτες που τον είδαν και  εκφράζανε θαυμασμό για τη δύναμη του θεού του. Αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο να πιστέψουν στον Ιησού, ο Ουλκίωνας είπε προς το πλήθος: «Τι παράξενο βλέπετε και θαυμάζετε; Τον λυπήθηκαν οι Θεοί, τον ασεβέστατο, και τον θεράπευσαν». Ο Άγιος τότε του αποκρίθηκε: «Αφού είσαι βέβαιος  ότι  οι  Θεοί  με θεράπευσαν, ας πάμε στο ναό να δούμε τη δύναμη τους».

       Ο βασιλιάς θέλησε να πιστέψει ότι ο Νεανίας θα θυσίαζε. Πρόσταξε να στολίσουν το δρόμο  από το παλάτι ως το ναό και κήρυκες να καλούν το λαό να παραβρεθεί: «Ο Νεανίας πάει στο ναό να θυσιάσει στους Θεούς! ! 0 Νεανίας θα προσκυνήσει τους Θεούς!!».

8. «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις  Aγίοις  αυτού…»

     Μαζεύτηκε όλη  η  πόλη να παρακολουθήσει το μεγάλο γεγονός. Συνόδευσαν τον Άγιο ως το ναό και μόλις έφτασαν, ο μακάριος τους   είπε: «Μείνετε έξω για να προσευχηθώ  στους  Θεούς  να  με  συγχωρέσουν  που  τους καταφρόνησα. Ύστερα ελάτε και εσείς να δείτε τη θυσία»!

     Μπήκε μέσα ο Άγιος κι έκλεισε τις θύρες του ναού. Στρεφόμενος στην ανατολή ύψωσε τα χέρια του και προσευχόμενος  είπε « Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, εσύ που δημιούργησες όλο τον κόσμο με το παντοδύναμο Xέρι Σου, επάκουσε τη δέηση του δούλου σου  και  σύντριψε τα είδωλα αυτά που πλανούν τους ανθρώπους σου για να δοξαστεί απ’όλους το  όνομα σου». Ύστερα έκαμε το σημείο του  σταυρού και είπε: «Στο όνομα του αληθινού Θεού, διαλυθείτε όλα και γίνετε νερό για να φύγετε απ’ εδώ μέσα». Και επάκουσε ο Θεός τό δούλο του: κατέπεσαν τα είδωλα του ναού και έγιναν νερό που χυνόταν από τη θύρα έξω.

9. Nέοι Χριστιανοί

      Όταν είδε ο λαός τό θαυμάσιο συμβάν εντυπωσιασμένος κραύγαζε: «0 Θεός των Χριστιανών, βοήθησε μας». Η ομάδα των στρατιωτών και οι δύο δικαστές που συνόδευαν τον Άγιο, πίστεψαν στο Χριστό. 0 ηγεμόνας εξεμάνη από το γεγονός και οργισμένος έριξε πάλι τον Προκόπιο στη φυλακή. Σαν νύχτωσε πήγαν κρυφά και τον επισκέφθηκαν οι στρατιώτες με τους δικαστές και του ζήτησαν να βαφτιστούν. 0 Άγιος τους δέχθηκε με χαρά και παρακάλεσε το φύλακα να τον αφήσει να φύγει, με την υπόσχεση ότι θα γυρίσει πριν ξημερώσει. Γνώριζε ο Τερέντιος την ενάρετη ζωή του Αγίου και τον φυγάδεψε. Έφυγαν όλοι για τον επίσκοπο που ονομαζόταν Λεόντιος και του είπαν να τους βαφτίσει στο όνομα του Τριαδικού Θεού. Ο αρχιερέας αφού τους κατήχησε με συντομία στα μυστήρια και τα δόγματα της Πίστης μας, τους βάφτισε όλους και ύστερα τους κοινώνησε το Άγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού.

      Μετά το βάπτισμα πήγαν όλοι μαζί στη φυλακή, όπου ο Θείος Προκόπιος φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα. τους δίδασκε: «Αδελφοί μου, τώρα που γίνατε στρατιώτες του Βασιλιά των oυρανών, φροντίστε να διατηρήσετε θερμή την πίστη σας. Μη νικηθείτε απ’όσα ευχάριστα ή δυσάρεστα σας συμβούν. Αγαπήστε το Θεό πάνω απ’όλα και μη φοβηθείτε τα βασανιστήρια που πρόκειται να πάθετε. Το πυρ τούτο κρατά μία ώρα. Η μακαριότητα και η χαρά που θα σας οδηγήσει θα είναι αιώνια. Οι χαρές του κόσμου τούτου μπροστά στα αιώνια αγαθά του Αγίου Πνεύματος είναι μηδαμινές. Πιστέψετε με, τίποτα δεν μπορεί να παρηγορήσει την ψυχή παρά μόνο ο Θεός, του οποίου το κάλος είναι ανείπωτο και η δόξα ανεκδιήγητη. Τη μακαριότητα και την ειρήνη που χαρίζει σ’ όσους τον αγαπούν, δεν μπορεί να την καταλάβει ο ανθρώπινος νους».

       Οι διδαχές του αγιότατου Προκόπιου δεν ήταν παρά μία περιγραφή δικών του βιωμάτων. Το Άγιο Πνεύμα φέρνει σε κοινωνία τον άνθρωπο με το Θεό: «Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων ημών», ακούμε στη Λειτουργία. Η κοινωνία του σκοτισμένου από τα πάθη και τους δαίμονες ανθρώπου με το Θεό που είναι Φως, φωτίζει με το χρόνο τον πρώτο ώσπου, όσο επιτρέπει η αδύνατη φύση μας, να γίνει και ο ίδιος Φως. «Υμείς εστέ το Φως του κόσμου…», είπε ο Κύριος στους Αποστόλους. Το φως αυτό, δεν είναι απλώς μόνο η διανοητική σοφία, αλλά και η άκτιστη ενέργεια του Θεού που περιλούζει όλη την ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτό επιβεβαιώνει και η ευωδία των Αγίων λειψάνων. Τη σοφία αύτη που αναφέρεται σε όλη την ύπαρξη είχε ο πνευματοφόρος Προκόπιος, και οι διψασμένες ψυχές των νέων χριστιανών χόρταιναν από τη Θεία τροφή και αγάλλονταν.

10. Αποκεφαλισμός των μαθητών του

        Η μεταστροφή των δικαστών και φρουρών όμως είχε μαθευτεί. Ο Ουλκίωνας εξαγριώθηκε σαν το άκουσε και πρόσταξε αμέσως να τους παρουσιάσουν μαζί με τον Άγιο μπροστά του. Μόλις τους έφεραν τούς είπε: «τι είναι αυτό που μαθαίνω; Εσείς άνδρες σωφρονέστατοι, και παρασυρθήκατε απ αυτόν τον πλανεμένο;» Και αυτοί οι μακάριοι του απάντησαν: «Πως θα συνεχίζαμε να πιστεύουμε σε Θεούς που τους εξαφάνισε ένας φυλακισμένος: Εμείς πιστεύουμε στό Χριστό που είναι ο μόνος αληθινός Θεός, με τη δύναμη του οποίου διαλύθηκαν τα είδωλα».

      Η ακλόνητη Πίστη του στο Χριστό εξόργισε τον Ουλκίωνα. Δεν έφτανε ο Προκόπιος, βρέθηκαν κι’ άλλοι άνθρωποι του βασιλιά να γίνουν χριστιανοί. Διέταξε αμέσως να τους αποκεφαλίσουν. Τον Προκόπιο τον έδεσαν με βαριά σίδερα και τον έβαλαν να παρακολουθήσει τη σφαγή για να τον φοβερίσουν. 0 Άγιος έβλεπε τους αδελφούς του να ρίχνονται στο μαρτύριο για χάρη του Χριστού, και προσευχόταν θερμά. Προσευχόμενος άκουσε μέσα του φωνή να λέει: «Επέβλεψε ο Θεός στην αγάπη των δούλων του, Προκόπιε».

       Απέκοψαν τις κεφαλες των μακαρίων  εκείνων στρατιωτών και των δύο δικαστών (τα ονόματα των οποίων διατηρήθηκαν από την παράδοση: Νικόστρατος και Αντίοχος), στις 22 Μαίου.

11. Η μετάνοια της μητέρας του

      Ο Άγιος έμεινε κλεισμένος στη φυλακή. Μία  ημέρα έφεραν δώδεκα γυναίκες από αρχοντικές οικογένειες, και τις έριξαν στη φυλακή γιατί ομολόγησαν δημόσια ότι πιστεύουν στο Χριστό.

    Ήταν όλες ριγμένες σε μια βαθιά περισυλλογή και ήταν φοβισμένες, γιατί γνώριζαν τι θα επακολουθούσε. Σαν τις είδε ο Άγιος τις συμπόνεσε. Και ενώ περνούσαν από μπροστά του τις κράτησε για μια στιγμή και τους είπε να μή φοβούνται τα προσωρινά βασανιστήρια, γιατί μ’ αυτά θα οδηγηθούν κοντά στο Χριστό και θα είναι μαζί του  αιώνια σε μια ατελεύτητη χαρά και ευφροσύνη. 0ι γυναίκες άκουαν τα Θεία λόγια και ο φόβος σιγά-σιγά απομακρυ- νόταν, δίνοντας τη θέση του σε μια Θεία παρηγοριά. Είχαν πια αποδεχτεί το θάνατο και οδηγούνταν στην αθανασία με γενναιότητα έχοντας ασάλευτη την ελπίδα στο Θεό, την επομένη, με προσταγή του ηγεμόνα, οδηγήθηκαν οι γυναίκες στο θέατρο της πόλης, όπου λαός πολύς ήταν μαζεμένος. Ο Ουλκίωνας τους είπε να θυσιάσουν και θα τους αποδώσει τιμές. Αλλά αυτές οι μακάριες του αποκρίθηκαν: «Φύλαξε τις τιμές αυτές για σένα. Τιμή και καύχημα γιά μας είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού». Εξοργισμένος για την απείθεια τους ο ηγεμόνας, διέταξε να τις βασανίσουν αλύπητα. Mε φωτιές τις κατάφλεγαν, μα αυτές εχοντάς το νου υψωμένο στον Παντοδύναμο Θεό, έπαιρναν ουράνια βοήθεια και παρηγοριά. Αυτός τις ειρωνευόταν γιατί δεν ερχόταν ο Θεός τους να τις βοηθήσει, και τις κοροϊδευε ότι μάταια τον πίστευαν. Όμως εκείνες υπέμεναν με καρτερία τα πάντα, και έλυωναν σιγά-σιγά σαν το κερί, δίνοντας την ύπαρξη τους για το Φως του Χριστού.

      Ανάμεσα στο λαό που παρακολουθούσε το μαρτύριο των δούλων του Χριστού, βρισκόταν και η μητέρα του Θείου Προκόπιου. Bλέποντας την καρτερία των μαρτύρων και γνωρίζοντας ότι η γυναικεία φύση δεν άντεχε χωρίς βοήθεια    στα τόσα βάσανα, ένοιωσε μεσα της την παρουσία του Χριστού. Δάκρυα μετανοίας μαλάκωσαν την καρδιά της και μέσα στο συντετριμμένο πνεύμα της άρχισε να διεισδύει το φως της Θείας Χάριτος. Και ξαφνικά «Θείω ζήλω κινουμένη» ορμά στο μέσo του θεάτρου και χωρίς τίποτα να υπολογίσει, ούτε και αυτή την ζωή της, φώναξε δυνατά: «Και εγώ είμαι δούλη του Χριστού!».

      Ξαφνιασμένος ο ηγεμόνας από την αιφνίδια μεταστροφή της, την φώναξε και της είπε: «Κυρά Θεοδοσία, πως πλανήθηκες και άφησες τους πατρώους Θεούς;» Και η Θεοδοσία άφοβα του απάντησε: «Πρώτα ήμουν στο σκοτάδι της πλάνης, Ουλκίωνα γιατί προσκυνούσα τ’ άψυχα είδωλα. Τώρα ο Χριστός με βοήθησε να καταλάβω ότι είναι ο αληθινός Θεός και σ’ Αυτόν πιστεύω». 0 ηγεμόνας έμεινε άφωνος.

       Αυτή ήταν η γυναίκα που για την ευσέβεια στους Θεούς, πρόδωσε κι αυτόν το γιό της. Και τώρα γίνεται κι’ αυτή χριστιανή. Η γνωριμία με το Χριστό είναι θέμα ταπεινώσεως και μετάνοιας που πρoϋπoθέτoυν αναγνώριση των αδυναμιών μας. Όλα αυτά ήταν γνωστά στο βασανιστή ηγεμόνα και η αδυναμία του να επιβληθεί τον εξόργιζε και τον πείσμωνε.

12. Τό μαρτύριο της μητέρας του

       Ύστερα από τη σταθερή ομολογία της Θεοδοσίας, ο ηγεμόνας την έρριξε με τις άλλες στη φυλακή, ώσπου να αποφασίσει τι θα κάνει. Στη φυλακή η Θεοδοσία διακονούσε τις καταματωμένες αδελφές της. Φρόντιζε την καθεμία με αγάπη και τις μακάριζε ευχόμενη να έχει και αυτή την πίστη τους. Ο Άγιος Προκόπιος, σαν έμαθε ότι η μητέρα του βρίσκεται στη φυλακη για την αγάπη του Χριστού, δόξαζε το Θεό. Mε τη βοήθεια του Τερέντιου, πήγαν όλοι μαζί, ο Άγιος, η μητέρα του και οι γυναίκες, που με Θεία βοήθεια θεραπεύονταν, στον Επίσκοπο και βαφτίστηκαν. ‘Υστερα επέστρεψαν στη φυλακή, όπου μιλούσαν για τη μακαριότητα που απολαμβάνουν, στη γη και στον ουρανό, όσοι αγάπησαν το Θεό και τήρησαν τις εντολές του.

     Το πρωί έφεραν τη Θεοδοσία μπροστά στον ηγεμόνα: «Bλέπεις ότι δεν σε παιδεύω γιατί σε εκτιμώ, της είπε. Λοιπόν, παρακάλεσε τους Θεούς να σε συγχωρέσουν για να μην αναγκαστώ να φανώ σκληρός». Η Θεοδοσία με την ενίσχυση του Αγίου Πνεύματος που πυρπολούσε στην καρδιά της έρωτα Θείο πέρα από κάθε γήϊνη χαρά του απάντησε ήρεμα: «Είμαι χριστιανή», Τότε δίνει διαταγή ο ηγεμόνας να τη βασανίσουν. Με ραβδισμούς την κτυπούσαν αλύπητα  και με σιδερένια νύχια έγδερναν τις πλευρές της. Οι άλλες γυναίκες. που έβλεπαν τα αίματα  της να τρέχουν σαν νερό, αναλύθηκαν σε διαρκή προσευχή. Ζητούσαν από το Mεγαλoδύναμo Θεό να της δίνει δύναμη και αναψυχή.

      Οι θερμές προσευχές των μελλοθανάτων γυναικών κατάκαιαν το μισάνθρωπο δαίμονα. Και μηχανεύτηκε να παρακινήσει τους βασανιστές να κτυπούν με μολυβένιες σφαίρες τις σιαγόνες των γυναικών για να σιωπήσουν.

       Στον σημερινό άνθρωπο φαίνονται σαν μύθος οι διηγήσεις των μαρτυρίων των χριστιανών των πρώτων αιώνων, ίσως γιατί σήμερα μας λείπει το μέτρο με το οποίο θα αντιληφθούμε πως άντεχαν οι μάρτυρες στα τόσα σκληρά βασανιστήρια. Το μέτρο είναι η αγάπη στο Θεό. Αγάπη στο Θεό  χωρίς αγάπη στον συνάνθρωπο δεν είναι η αγάπη που κήρυξε ο Χριστός. Όποιος γεύτηκε έστω και στο ελάχιστο την αγάπη αυτή θαυμάζει τους Μάρτυρες και είναι σίγουρος για την πραγματικότητα της αντοχής τους. Αντίθετα αυτός που δε γεύτηκε δεν έχει το μέτρο. Πώς θα κρίνει;

      Ύστερα από τη θαυμαστή αντοχή των γυναικών, ο Ουλκίωνας αντιλήφθηκε ότι ήταν αδύνατο να τις μεταπείσει. Έτσι διέταξε να τις δέσουν όλες με μία αλυσίδα και να τις αποκεφαλίσουν. Όταν έφτασαν στον τόπο της καταδίκης, έκλιναν οι ευλογημένες τις κεφαλές και δέχτηκαν το μακάριο τέλος στις 29 Μαίου.

13. Προσφορά στον πλησίον

       Ύστερα από το μαρτυρικό τέλος τόσων ανθρώπων ο Ουλκίωνας στράφηκε προς τον Προκόπιο. Του  πρότεινε πολλές φορές να θυσιάσει στους Θεούς, όμως ο Άγιος όχι μόνο αρνιόταν, αλλά σαν εικόνα του Θεού που τον έβλεπε, προσκαλούσε το βασανιστή του στο δρόμο της μετανοίας. Αυτός όμως δεν ήθελε, και αντίθετα τον χλεύαζε και τον ειρωνευόταν ότι πίστευε σ’ έναν καταδικασμένο και περιφρονημένο, από τους ανθρώπους, Μετά διέταξε να τον βασανίσουν ξεσκίζοντας τις σάρκες του και κτυπώντας τον με μανία. Το παράδοξο είναι ότι. ενώ το θύμα υπέφερε καρτερικά έχοντας σαν αναψυχή την ενοικούσα μέσα του Θεία χάρη, ο βάναυσος θύτης από τη λύπη του που δεν τον μετέπειθε, προσβλήθηκε από θανάσιμο πυρετό.

       Δεν άντεξε στην αρρώστεια του ο Ουλκίωνας, πέθανε μέσα σε φρικτούς πόνους, Η θέση του αναπληρώθηκε από κάποιο Φλαβιανό, όμοια σκληρόκαρδο και βάναυσο με τον προκάτοχο του. Ακολουθώντας την ίδια τακτική, με απειλές βασάνων καί θανάτου, πίεζε τον ‘Αγιο να θυσιάσει στά είδωλα. 0 Θειότατος Προκόπιος μέσα στη  φυλακή που βρισκόταν φώτιζε με τις διδαχές και τα θαύματα του τους «εν σκότει καθεύδοντας». Πολλοί ήταν οι φυλακισμένοι που εύρισκαν κοντά του την σωτηρία.

        Οι Άγιοι δεν ενδιαφέρθηκαν να κάμουν μεγάλα και κοινωφελή έργα στην εποχή τους. Έβλεπαν ότι, εάν επιτύχουν παρρησία στο Θεό, αν γίνουν φίλοι του Θεού, θα έχουν να προσφέρουν στους συνανθρώπους τους ανυπολόγιστες ευεργεσίες σε όλους τους αιώνες και θα βοηθήσουν τους εν Χριστώ αδελφούς τους στην αιώνια σωτηρία τους, και αυτή είναι η πιό αληθινή προσφορά στον πλησίον.

      Η προσφορά  πραγμάτων που φθείρονται δεν τους συγκινούσε, φρόντιζαν να καθαρισθούν από τα πάθη με την αδιάλειπτη προσευχή, τη νηστεία, την εγκράτεια. Η δυνατότητα του αγιασμού δόθηκε σε κάθε άνθρωπο, με την  Ανάσταση του Χριστού. Αυτός που αγωνίζεται να καθαρισθεί από τα πάθη είναι ένας αγωνιστής για ολόκληρη την ανθρωπότητα, γιατί τα πάθη είναι ασθένεια της κοινής φύσης μας. Αυτή είναι και η αληθινή αρχή της Ιεραποστολής: η κάθαρση από τα πάθη. Τα πάθη δεν καθαρίζονται με τη σκέψη ή την αυθυποβολή σε ορισμένες «καλές πράξεις», αλλά με εκζήτηση ταπεινού πνεύματος από το Θεό που φέρνει μέσα μας το Άγιο Πνεύμα, αυτό μας καθαρίζει. Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ  λέγει επιγραμματικά: «Σκοπός της ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος».

14. Στεφάνι Ουράνιας δόξας

     Η αδυναμία του να επιβληθεί, στη δύναμη του πνεύματος και της σοφίας του Αγίου, εξόργισε το Φλαβιανό. Δεν είχε άλλο τρόπο να επιβάλει τη θέληση του, παρά μόνο με τη βία. Πρόσταξε μία μέρα τον Αρχέλαο, ένα στρατιώτη του, να τον θανατώσει με το σπαθί του. Μα μόλις σήκωσε το χέρι του ο στρατιώτης να σκοτώσει τόν ‘Αγιο, έπεσε κάτω και ξεψύχησε. 0 ταλαίπωρος Φλαβιανός, αντί να νουθετηθεί και να μετανοήσει από τη θέα του θαυμαστού συμβάντος, περισσότερο σκληρύνθηκε και πρόσταξε τόσο φρικτά βασανιστήρια, που μόνο το άκουσμα τους να προκαλεί αποτροπιασμό: τον μαστίγωναν, του έβαζαν στην πλάτη αναμμένα κάρβουνα, πύρωναν σουβλιά και κατάκαιαν το ξεσκισμένο σώμα του, ρίπτοντας ύστερα αλάτι στις πληγές του.

      0 ακαταμάχητος πόθος του βασανιστή να γίνει το θέλημα του, επινόησε ένα τέχνασμα προκειμένου να κάμει τον Άγιο να υποκύψει: ετοίμασαν ένα βωμό και τοποθέτησαν πάνω αναμμένα κάρβουνα. Ύστερα έσπρωχναν και κρατούσαν με σίδερα το δεξί χέρι του Αγίου, όπου έβαλαν κάτι προς θυσία. πάνω από τα κάρβουνα, ώστε να  αναγκαστεί από τη θερμότητα να ρίξει το προς θυσία και να φανεί η πράξη του σαν θυσία στους Θεούς. 0 Άγιος όμως αφησε ακίνητο το χέρι του, ώσπου κατακάηκε χωρίς να ρίξει το προς θυσία.

     0 κοσμικός άνθρωπος αγωνίζεται για να ικανοποιήσει τις βιολογικές του ανάγκες. Ζεί κάτω από τις βιολογικές του ανάγκες και αυτός ο τρόπος ζωής του δημιουργεί φυσικό και τον ανάλογο τρόπο σκέψης: δεν μπορεί να κατανοήσει τι ωφελεί η νηστεία και η άσκηση και ποιά η αναγκαιότητα της προσευχής. Αντίθετα ο πνευματικός άνθρωπος επειδή αγωνίζεται να ενωθεί με το Θεό που είναι η αυτοζωή (δεν έχει τις βιολογικές ανάγκες) σε πρώτη θέση έχει τον αντίθετο τρόπο σκέψεως: αγωνίζεται. κατά το δυνατό, να περιορίσει στο αναγκαίο τις βιολογικές ανάγκες. Γι’ αυτό, νηστεύει, εγκρατεύεται. προσεύχεται. Έτσι φτάνουμε στο να ακούμε ότι οι μεγάλοι ασκητές μέρες ολόκληρες δεν έτρωγαν καθόλου ή έμεναν ολόγυμνοι μέσα στο φοβερό κρύο.

      Με αυτό τον τρόπο σκέψεως, χωρίς εμείς να είμαστε σε τέτοια μέτρα, ξέρουμε ότι οι Άγιοι ξεπέρασαν και τις βιολογικές τους ανάγκες ακόμη, μεταξύ των οποίων είναι και ο πόνος, που προειδοποιεί τον άνθρωπο για ένα κακό που πρόκειται νό πάθει.

     0 αγιότατος Προκόπιος ήταν πιά ένας επίγειος   άγγελος και ένας ουράνιος άνθρωπος. Ξεπέρασε τον πόνο τοϋ σώματος, γιατί με την άσκηση, τη νηστεία και την προσευχή πάλεψε μαζί του και το νίκησε. Αλλ’ ούτε το θαυμασιότατο αυτό θέαμα έκαμψε την αδιαλλαξία του βασανιστή. Αντίθετα πείσμωσε και πρόσταξε να πετάξουν τόν Άγιο μέσα σε πυρακτωμένη κάμινο. Μόλις τόν έφεpαν στο στόμιο της καμίνου ο Άγιος έκαμε το σημείο του σταυρού και αμέσως η φωτιά διασκορπίστηκε. 0 βάναυσος ηγεμόνας τότε έγραψε την τελευταία απόφαση του για τον Άγιο: να κοπεί η κεφαλή του έξω από την πόλη.

       Όταν έφτασαν στον τόπο της καταδίκης, ζήτησε ο ισάγγελος Προκόπιος λίγη ώρα για να προσευχηθεί. Δεήθηκε στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, για την πόλη, την Εκκλησία, και τον κόσμο ολόκληρο. Ζήτησε από τον Ουράνιο Βασιλέα, να τον αξιώσει να γίνει κληρονόμος της Βασιλείας του. Ύστερα έκλινε τον αυχένα και του έκοψαν την μακαρία κεφαλή του, παίρνοντας από το στεφανοδότη Χριστό, το στεφάνι της ουράνιας δόξας και μακαριότητας.

            Η Αγία μας Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του στις 8 Ιουλίου.

ΑΠΟΛΥΤΙΚIΟΝ

 Ήχος πλάγιος ά.   Τον συνάναρχον λόγον

 Αγρευθείς ουρανόθεν προς την ευσέβεια, κατηκολούθησας χαίρων, ώσπερ ο Παύλος Χριστώ, των Μαρτύρων καλλονή, Μάρτυς Προκόπιε. Όθεν δυνάμει του Σταυρού, αριστεύσας ευκλεώς  κατύσχυνας τον Βελίαρ, ου της  κακίας  ατρώτους, σώζε τους πόθω σε γεραίροντας.

Πηγή: ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ “ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ”

Από:http://www.gonia.gr/

Σώσον ημάς ή πρέσβευε υπέρ ημών;

του Ιωάννη Δήμου

από την ιστοσελίδα του: www.sostikalogia.com

Και τα δύο είναι σωστά, αλλά ας τα δούμε ένα – ένα.

Α. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς:

Είναι γνωστό σε όλους ότι ο Σωτήρας του κόσμου είναι  ο  Χριστός  και  μόνο ο Χριστός. Συνεπώς  λέγοντας  οι  πιστοί  « Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον  ημάς »,  δεν  αγνοούν    αυτή την αλήθεια. Απλά  ζητούν  από  τη  Θεοτόκο  να  τους  βοηθήσει για να καρπωθούν    τη   σωτηρία  που  προσφέρει ο  Υιός της.

Για  να γίνει  αυτό περισσότερο  κατανοητό, ας προσέξουμε λίγο   τα  εξής  λόγια του Αποστόλου Παύλου, « τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω.» (Α’ Κορ. θ’, 2 ). Εδώ  είναι προφανές  ότι  ο Παύλος, λέγοντας « τινάς  σώσω »,  δεν παρουσιάζεται ως σωτήρας ο ίδιος, αλλά εννοεί ότι  θα τους σώσει με το να τους δείξει το Σωτήρα. Έτσι θα μπορούσαν κάποιοι καλοπροαίρετοι πιστοί να του πουν π. χ. « Απόστολε Παύλε, σώσον ημάς», αφού  θα εννοούσαν με αυτό, δείξε μας το Σωτήρα. Εάν  όμως  νόμιζαν  ότι  ο  ίδιος  ο  Παύλος  είναι θεός  και  σωτήρας  τους,  τότε  ο  Παύλος  θα έσχιζε  τα  ρούχα  του, πράγμα  που  το  έχει  κάνει, (Πρ. ιδ’, 8 – 18).

Ύστερα από τις διευκρινήσεις αυτές, γίνεται αντιληπτό  ότι  το « Υπεραγία Θεοτόκε,  σώσον ημάς » ορθώς λέγεται. Με αυτό δηλαδή το « σώσον ημάς », δεν  κάνουν   οι  πιστοί  τη  Θεοτόκο  θεό και  σωτήρα  τους,  αφού  η  ίδια  είπε ότι ο  Θεός είναι ο Σωτήρας της. Είναι  γνωστά  τα  λόγια   της, « Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον  και ηγαλλίασε το  πνεύμά μου  επί  τω  Θεώ  τω  σωτήρί μου, » (Λουκ. α’, 46 – 47).

Αυτό  φαίνεται  και   από  το ότι μετά το « Υπεραγία  Θεοτόκε, σώσον ημάς » δεν λένε οι  πιστοί  το  « αλληλούια », το οποίο αρμόζει μόνο στο Θεό, ενώ στο  Χριστό το λένε. Για παράδειγμα  ας  θυμηθούμε  το  «Σώσον ημάς, Υιέ Θεού, ο αναστάς εκ νεκρών,ψάλλοντάς Σοι αλληλούια ».

Β. Υπεραγία  Θεοτόκε,  πρέσβευε υπέρ ημών:                               

Το  ότι  και  αυτό  είναι  σωστό  είναι προφανές, και δε χρειάζονται πολλές διευκρινήσεις, παρά μόνο να παραθέσουμε το, « Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ , σώσον ημάς ». Εδώ  οι  πιστοί  ομολογούν ότι ο Χριστός σώζει και η Θεοτόκος πρεσβεύει για τη σωτηρία τους. Άρα, όπως αναφέρθηκε στην αρχή,  και τα δύο είναι σωστά, δηλαδή και το  « σώσον  ημάς »  και  το  « πρέσβευε υπέρ ημών ».

Μπορεί όμως καλόπιστα να διερωτηθεί κανείς, μήπως το « Υπεραγία  Θεοτόκε,  πρέσβευε υπέρ  ημών » λέγεται, όχι επειδή είναι σωστό,  αλλά επειδή, από άγνοια των όσων γράφτηκαν παραπάνω, θεωρείται  λανθασμένο το « Υπεραγία  Θεοτόκε,  σώσον  ημάς »; Αν  συμβαίνει αυτό, δε μένει παρά  να απαλλαγεί κανείς από την άγνοιά του αυτή, γιατί υπάρχει κίνδυνος  να  νομίζει  κιόλας  ότι  κάνει  κάποια  σπουδαία  διόρθωση, και μάλιστα να καυχάται γι’ αυτή.  

Από:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3804&Itemid=1

Προς τη ΝΙΚΗ • Ιούλιος 2010, τ. 725