Του Μητροπ. Εδέσσης Ιωήλ

Η Εκκλησία μας σήμερα γιορτάζει τους Πατέρες που έλαβαν μέρος στην τετάρτη Οικουμενική Σύνοδο, η οποία ασχολήθηκε και αποφάνθηκε οριστικά για την ένωση των δύο φύσεων του Χριστού. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα που διαβάζεται σήμερα στους Ναούς είναι αφιερωμένο σ’ αυτούς και είναι από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου μας. Ο Θεάνθρωπος ονομάζει τους μαθητές Του φως του κόσμου. Ας δούμε πιο αναλυτικά τα λόγια αυτά του Χριστού.

 Το παράδειγμα του φωτός τι υπονοεί;

 Ο Κύριος χρησιμοποίησε για τους μαθητές Του το παράδειγμα του αλατιού (Ματθ. 5,13) και του φωτός. Το παράδειγμα του φωτός είναι το υψηλότερο. Όταν λέγει πως η πόλη που είναι πάνω στο βουνό, δεν μπορεί να κρυφτεί, θέλει να τους τονίσει «ακρίβειαν του βίου, καθαρή ζωή», λέγει ο Χρυσόστομος. Τους διαπαιδαγωγεί να είναι εναγώνιοι στη ζωή τους, να έχουν στραφεί τα μάτια όλων των ανθρώπων πάνω τους και να αγωνίζονται ενώπιον όλης της οικουμένης.

Ο Χριστός άναψε το φως της χάριτός Του μέσα μας. Η δική μας προσπάθεια είναι να διατηρήσουμε το φως αυτό άσβεστο. Η λαμπρότητα της ζωής μας έχει επίδραση στους άλλους. Απόλυτο φως είναι ο Χριστός που μάλιστα είπε για τον εαυτό Του, πως είναι “το φως του κόσμου” (Ιω. 8,12). Φως και φωστήρες είναι με σχετική έννοια και οι πιστοί και οι άγιοι. Ο απόστολος Παύλος γράφει: “διότι κάποτε ήσασταν στο σκοτάδι, τώρα όμως που πιστεύετε στον Κύριο, είστε στο φως· να ζείτε λοιπόν σαν άνθρωποι που ανήκουν στο φως.” (Εφ. 5,8). Ο ίδιος θα πει σε άλλη του επιστολή για τους πιστούς πως είναι “σαν λαμπερά αστέρια στον κόσμο, μένοντας σταθεροί στο ευαγγέλιο που δίνει ζωή ” (Φιλιπ. 2,15-16).

 Η Εκκλησία είναι το φως του κόσμου

 Πράγματι ο Κύριος είναι φως, που οδηγεί τους ανθρώπους από την πλάνη στην αλήθεια, από την αμαρτία στην αρετή, που φωτίζει το ηγεμονικό (το νου) του ανθρώπου. Επίσης το έργο του Χριστού το κάνουν κι οι πιστοί. Ένας σύγχρονος θεολόγος θα το πει αυτό χαρακτηριστικά: Η σωτηρία δεν είναι μια απλή ατομική υπόθεση, ούτε περιορίζεται σε κάποιο στενό κύκλο “εκλεκτών”, αλλά προσφέρεται σ’ όλο τον κόσμο. Η σωτηρία δεν είναι ένα είδος πνευματικότητας, αλλά είναι η αντίθεση σε κάποιο δαιμονικό κατεστημένο, στο σκοτάδι και στην αποσύνθεση.

Η Εκκλησία είναι το φως του κόσμου. Αυτό σημαίνει την καθολική και παγκόσμια ευθύνη της, αλλά και την ευθύνη του καθενός μας. Δε ζούμε για τον εαυτό μας ή για έναν ορισμένο κύκλο εθνικό, ιδεολογικό, θρησκευτικό· ζούμε για τα αδέλφια μας παντού πάνω στη γη, όσο κι αν διαφέρουν από μας κι όσο κι αν μας αντιμάχονται. Ο Χριστός είχε πει στους μαθητές του το εξής σπουδαίο παράγγελμα· “και θα γίνετε δικοί μου μάρτυρες στην  Ιερουσαλήμ και σε όλη την Ιουδαία και Σαμάρεια και ως τα πέρατα  της γης” (Πράξ. 1,8). Μέχρι και στο τελευταίο μέρος της γης οφείλουμε να ανάψουμε το φως του Χριστού. Ο Ησαΐας αναφέρεται στον Πατέρα που απευθύνεται στο Μεσσία και του λέγει· “Ιδού δέδωκά σε εις διαθήκην γένους, εις φως εθνών του είναι σε εις σωτηρίαν έως εσχάτου της γης” . Το φως των εθνών, που είναι ο Χριστός, οφείλει η Εκκλησία με τους πιστούς να το μεταδώσει στα πέρατα της γης. Οι πνευματικοί άνθρωποι που καθαρίζουν συνέχεια τον εαυτό τους με πόνους για την αγάπη του Θεού, που ταπεινώνουν τη σάρκα τους με διάφορες ασκήσεις, που με την προσευχή και τη μελέτη γεμίζουν το νου τους με φως, αυτοί που γνώρισαν «τους λόγους των όντων» και ξεπέρασαν κάθε αίσθηση του κόσμου, αυτοί μπορούν να κηρύξουν το Χριστό και να μεταδώσουν το φως του Ευαγγελίου, λέγει ο όσιος Νικήτας. Προς αυτούς απευθύνεται ο Κύριος, όταν λέει:” Σεις είστε το φως του κόσμου” (Ματθ. 5,14).

 Το χρέος των πιστών

 Μεγάλη είναι η ευθύνη των πνευματικών ταγών της Εκκλησίας μας, αλλά και των απλών πιστών στη διάδοση του ευαγγελικού μηνύματος. Επίσκοποι, κληρικοί, λαϊκοί που γνώρισαν το φως του Ευαγγελίου και το βίωσαν, μεταδίδουν και στους άλλους το βίωμά τους. Αντίθετα, εάν αυτοί που είναι ταγμένοι να στέκονται “επί την λυχνίαν”  δείχνουν αδυναμία  προς την πίστη, τότε καθυστερεί ο ευαγγελισμός των ανθρώπων και γίνεται μάλιστα και σκανδαλισμός στις ψυχές τους. Οι αμαρτίες μας και η κακή προσωπική μας ζωή ενεργεί αρνητικά στους ανθρώπους που δεν γνώρισαν το Χριστό. Ας φροντίσουμε να έχουμε συνέπεια λόγων και πράξεων, ώστε να ανάπτεται συνεχώς το σωτήριο φως της διδασκαλίας του Κυρίου σ’ όλη τη γη.

Από:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/18/οι-άνθρωποι-του-θεού-είναι-φως-του-κόσμ/#more-47615

«αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τιτ. γ΄ 10)

             Στό χῶρο, ἀγαπητοί ἀδελφοί, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος ἀποτελεῖ τό ἀνώτατο ὄργανο ἐξουσίας.  Τίς συνόδους  καλοῦσε ὁ ἑκάστοτε Αὐτοκράτορας Κωνσταντινουπόλεως ἤ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης.  Οἱ σύνοδοι ἀντιμετώπιζαν τά ἀναφυόμενα προβλήματα τά σχετικά μέ τήν πίστη ἀλλά ἠσχολοῦντο ἐπίσης καί μέ τά πρακτικά ζητήματα τῆς ζωῆς τῶν πιστῶν.  Μέχρι σήμερον ἔχουν συνέλθει ἑπτά οἰκουμενικές σύνοδοι, οἱ ὁποῖες βοήθησαν τήν Ἐκκλησία νά ξεπεράσει τίς δυσκολίες, οἱ ὁποῖες παρουσιάσθησαν στή ζωή τοῦ ποιμνίου της.  Σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τό Ἅγιο Πνεῦμα τήν κατευθύνει πρός πᾶσα τήν ἀλήθεια.

             Ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος συνεκλήθη τό 325 μ.Χ. στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας, γιά νά ἀντιμετωπίσει τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ὁ ὁποῖος μέ τή διδασκαλία του ἀρνιόταν τή Θεότητα τοῦ προσώπου του Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Ἔλαβαν μέρος 318 θεοφόροι πατέρες.  Αὐτοί συνέταξαν τά ἑπτά πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως τοῦ γνωστοῦ ὡς τό «Πιστεύω».

             Τό ἔτος 381 μ.Χ. ἔχουμε τή Β΄ Οἰκουμενική σύνοδο, ἡ ὁποία συνῆλθε στήν Κωνσταντινούπολη γιά νά ἀντιμετωπίσει τούς ὀπαδούς τοῦ Μακεδονίου, οἱ ὁποῖοι ἦταν συνεχιστές τῆς αἱρέσεως τῶν Ἀρειανῶν.  Οἱ Μακεδονιανοί ἠρνοῦντο τή θεότητα τοῦ προσώπου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.  Αὐτήν τή σύνοδο κάλεσε ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος ὁ Μέγας.  Ἡ σύνοδος συμπλήρωσε τό Σύμβολο τῆς Πίστεως μέ τά ἄλλα πέντε ἄρθρα.  Στήν ἀρχή προήδρευσε ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τόν ὁποῖο, μετά τήν παραίτησή του, διεδέχθη ὁ Νεκτάριος.  Συμμετεῖχαν 150 θεοφόροι πατέρες προερχόμενοι μόνο ἀπό τήν ἀνατολή.  Νά ὑπενθυμίσουμε ἐδῶ ὅτι ἡ Β΄ Οἰκουμενική σύνοδος μέ τόν γ’ κανόνα της ἀπένειμε ἴσα πρεσβεῖα τιμῆς στόν Οἰκουμενικό Θρόνο ἀπέναντι στό Θρόνο τῆς Ρώμης.

            Τό ἔτος 431 μ.Χ. συνεκλήθη στήν Ἔφεσο, ἀπό τόν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο τό μικρό ἡ Γ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος.  Αὐτή ἀντιμετώπισε τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριο, ὁ ὁποῖος ἀρνιόταν νά ὀνομάσει τήν Παναγία Θεοτόκο ἀλλά τήν ὀνόμαζε Χριστοτόκο, ὅτι δηλαδή ἐγέννησε ἁπλό ἄνθρωπο.  Αὐτήν τή σύνοδο συγκρότησαν 200 θεοφόροι πατέρες. Ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας διεδραμάτισε σπουδαῖο ρόλο.  Ἡ Ἐκκλησία Κύπρου χρωστᾶ τό Αὐτοκέφαλό της σέ τούτη τή σύνοδο.

             Τό ἔτος 451 μ.Χ. συνεκλήθη στή Χαλκηδόνα (κοντά στήν Κωνσταντινούπολη), τήν πατρίδα τῆς Ἁγίας Εὐφημίας, ἡ Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος.  Τή σύνοδο τούτη συνεκάλεσαν οἱ αὐτοκράτορες Μαρκιανός καί Πουλχερία γιά νά ἀντιμετωπίσει τόν Μονοφυσιτισμό.  Προβολεῖς τῆς κακοδοξίας αὐτῆς ὑπῆρξαν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντινουπόλεως Εὐτυχής καί ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Διόσκορος.  Αὐτοί ἔλεγαν ὅτι ἡ θεία φύση τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ ἀπορρόφησε τήν ἀνθρωπίνη.  Ἡ Σύνοδος δίδαξε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος.  Στό πρόσωπό του συνυπάρχουν οἱ δύο φύσεις, θεία καί ἀνθρωπίνη.  Ἡ ἀνθρωπίνη ὑποτάσσεται στή θεία καί ἡ θεία ἐπιτρέπει στήν ἀνθρωπίνη νά ἐκτελεῖ τά δικά της.  Αὐτή ἡ σύνοδος μέ τόν 28^ο κανόνα της ἀπένειμε πρεσβεῖα τιμῆς στό Θρόνο Κωνσταντινουπόλεως μετά τό Θρόνο τῆς Ρώμης.  Συμμετεῖχαν 630 θεοφόροι πατέρες. 

 Τό ἔτος 553 μ.Χ. ἔχουμε τήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία συνῆλθε στήν Κωνσταντινούπολη γιά νά ἀντιμετωπίσει τίς κακοδοξίες τοῦ Ὠριγενισμοῦ.  Σέ τούτη τή σύνοδο ἔλαβαν μέρος 165 θεοφόροι πατέρες.

             Τό ἔτος 681 μ.Χ. ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Πωγωνᾶτος συνεκάλεσε τήν Στ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία συνῆλθε στήν Κωνσταντινούπολη ἐναντίον τοῦ Μονοθελητισμοῦ.  Συμμετεῖχαν 170 θεοφόροι πατέρες.  Οἱ Μονοθελῆτες ἔλεγαν ὅτι στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει μία θέληση καί μία ἐνέργεια.  Μονοθελῆτες εἶναι οἱ Μαρωνῖτες.  Τό 691 μ.Χ. συνῆλθε ἡ Πενθέκτη σύνοδος ἡ ἐν Τρούλλῳ, ἡ ὁποία ἠσχολήθη ἐπίσης μέ τό Μονοθελητισμό.  Ὑπενθυμίζουμε ὅτι στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ συνυπάρχουν τό θεῖο καί τό ἀνθρώπινο θέλημα.

             Τό 787 μ.Χ. ἔχουμε τήν Ζ΄ Οἰκουμενική σύνοδο, ἡ ὁποία συνῆλθε στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας μέ συμμετοχή 367 θεοφόρων πατέρων.  Τή σύνοδο συνεκάλεσε ἡ Εἰρήνη ἡ Ἀθηναία, ἡ ὁποία ἐπετρόπευε τόν ἀνήλικο υἱό της Κωνσταντῖνο τόν Στ΄.  Ἡ σύνοδος αὐτή εἶχε νά ἀντιμετωπίσει τήν Εἰκονομαχία.  Στόν τόμο της, δηλαδή τήν ἀπόφασή της, υἱοθέτησε τή διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.  Ἐδίδαξε ὅτι δέ λατρεύουμε τίς εἰκόνες ἀλλά τιμοῦμε τά εἰκονιζόμενα πρόσωπα.  Ἡ δέ τιμή ἀναφέρεται στό Θεό. 

             Ἐδῶ καί μερικές δεκαετίες ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐπιδίδεται σέ προετοιμασίες γιά νά συγκαλέσει Πανορθόδοξο Σύνοδο ὥστε να ἀντιμετωπίσει τά ποικίλα σύγχρονα καί τρέχοντα ζητήματα τῆς ζωῆς τοῦ ποιμνίου της.  Τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο συγκροτεῖ ὅλο τό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θά κατευθύνει τά βήματα καί τή σκέψη τῶν ἡγετῶν τῆς Ἐκκλησίας, τήν κατάλληλη ὥρα γιά νά φθάσουν στίς ὀρθές ἀποφάσεις.  Ἀμήν!

Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Βαρνάβα Wood Green

-Αυτή η πίστη της Εκκλησίας, όπως εκφράστηκε στην Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο δεν είναι αφηρημένη, δεν είναι μια φιλοσοφική αλήθεια που δεν έχει σχέση με τα προβλήματα του ανθρώπου, δεν είναι θέμα που μπορεί κάποιος να το κατανοήση λογικά, αλλά είναι θέμα υπαρξιακό, προσωπικό.

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί αδελφοί, είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία στην Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στην Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ. για να αντιμετωπίση μια Χριστολογική αίρεση και να ομολογήση την πίστη της Εκκλησίας για τον Χριστό.

Στα χρόνια που προηγήθηκαν της Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου υπήρχαν άνθρωποι που προσπαθούσαν με την ανθρώπινη λογική να κατανοήσουν το μυστήριο του Χριστού, δηλαδή το μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού. Έτσι, ο Νεστόριος ισχυριζόταν ότι οι δύο φύσεις του Χριστού, ανθρώπινη και θεία, δεν ενώθηκαν πραγματικά, αλλά σχετικά, οι δε Μονοφυσίτες υπεστήριζαν ότι η θεία φύση απερρόφησε την ανθρώπινη φύση και έτσι επικρατεί σύγχυση των δύο φύσεων στον Χριστό.

Η Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος, αντιμετωπίζοντας αυτές τις αιρέσεις, ομολόγησε και θέσπισε ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος και ότι στον Χριστό οι δύο φύσεις είναι ενωμένες “ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως”. Μπορούμε να αναφερθούμε στην περίπτωση της αναστάσεως του Λαζάρου, για να δούμε πώς ενεργούσαν οι δύο φύσεις στον Χριστό. Όταν έκλαψε ο Χριστός στην πληροφορία ότι πέθανε ο Λάζαρος, έκλαψε η ανθρώπινη και όχι η θεία φύση, ενώ λίγο αργότερα ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο με την θεία και όχι με την ανθρώπινη φύση. Όμως στο πρόσωπο του Χριστού κάθε μια φύση δεν ενεργεί ανεξάρτητα από την άλλη, αλλά “μετά της θατέρου κοινωνίας”, δηλαδή στο πρόσωπο του Χριστού ενεργεί κάθε μια φύση ανάλογα με τα ιδιώματά της, αλλά με την κοινωνία της άλλης.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας ομολόγησαν αυτήν την πίστη, αφ’ ενός μεν γιατί ήθελαν να διασφαλίσουν την αλήθεια περί του Χριστού, ο Οποίος ήταν Θεάνθρωπος, και όχι μόνον Θεός ή μόνον άνθρωπος, αφ’ ετέρου δε γιατί με τον τρόπο αυτόν ήθελαν να διασώσουν τον τρόπο της σωτηρίας του ανθρώπου. Γιατί αν ο Χριστός ήταν μόνο Θεός, πώς μπορούσε να μεταμορφωθή το θνητό και παθητό της ανθρωπίνης φύσεως; Αν ο Χριστός ήταν μόνον άνθρωπος, πώς μπορούσε να σώση τον άνθρωπο; Άλλωστε, όπως διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ο Χριστός με την ενανθρώπισή Του προσέλαβε το θνητό και παθητό σώμα του ανθρώπου και το θέωσε, δίδοντας την δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να δοκιμάση την σωτηρία στην προσωπική του ζωή. Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε με το εξής παράδειγμα. Όταν ευρεθή ένα φάρμακο για την θεραπεία μιας αρρώστειας, τότε ο κάθε άρρωστος που πάσχει από αυτό το είδος της αρρώστειας μπορεί να θεραπευθή, όταν λάβη το φάρμακο.

Αυτή η πίστη της Εκκλησίας, όπως εκφράστηκε στην Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο δεν είναι αφηρημένη, δεν είναι μια φιλοσοφική αλήθεια που δεν έχει σχέση με τα προβλήματα του ανθρώπου, δεν είναι θέμα που μπορεί κάποιος να το κατανοήση λογικά, αλλά είναι θέμα υπαρξιακό, προσωπικό. Μπορεί κανείς να το δοκιμάση στην προσωπική του ζωή. Δηλαδή, όταν πλησιάση ο άνθρωπος τον Χριστό μέσα στον “χώρο” της Εκκλησίας, όταν ζη την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, τότε μπορεί να μεταμορφώση το θνητό και παθητό της φύσης του, μπορεί να νικήση τον θάνατο, μπορεί να θεραπευθή και να απαλλαγή από τα βασανιστικά του προβλήματα. Έτσι, αντί να εξαντλούμαστε σε επιχειρήματα, καλούμε τους ανθρώπους να ζήσουν αυτήν την εκκλησιαστική ζωή: “Γεύσασθε και ίδετε”.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Εκκλησιαστική Παρέμβαση Ιούλιος 1998

«Αστέρες πολύφωτοι του νοητού στερεώματος» προβάλλονται σήμερα στην Εκκλησία του Χριστού οι θείοι Πατέρες που συγκρότησαν την Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδο. Άγιοι επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί συνήλθαν στη Χαλκηδόνα για να μεταφέρουν την εμπειρία της τοπικής τους Εκκλησίας και να καταθέσουν την μαρτυρία της παρουσίας του Χριστού στον κόσμο, να διαφυλάξουν την πίστη στην ανθρώπινη και θεϊκή υπόσταση του ιστορικού Ιησού. Διέσωσαν την αλήθεια για την σωτηρία του ανθρώπου από την αίρεση του Μονοφυσιτισμού.

Η αλήθεια διασώθηκε και διασώζεται όχι με διακηρύξεις και με νομοθετήματα, ούτε με πλειοψηφικά συστήματα. Η αλήθεια διασώζεται κάτω από την κοινή εμπειρία των ανθρώπων που πιστεύουν, κάτω από την κοινή βιωτή του εκκλησιαστικού σώματος. Η αλήθεια του Χριστού διαφυλάσσεται ακέραιη γιατί αυτή συνιστά την ελπίδα του κόσμου, την σωτηρία του ανθρώπου. Και η αλήθεια θα παραμείνει αλώβητη μέχρι ο ουρανός και η γη να παρέλθουν, εωσότου αυτός ο υλικός κόσμος να αλλάξει μορφή. Και οι Άγιοι Πατέρες έζησαν και έδειξαν στον κόσμο το σύνολο των εντολών του Θεού, ενσάρκωσαν την αλήθεια, έζησαν την αρετή στο σύνολό της και ονομάστηκαν μεγάλοι από τον ίδιο τον Θεό, παραμένουν μέγιστοι μεταξύ των ανθρώπων.

Έγιναν και παραμένουν φώτα που φωτίζουν όλο τον κόσμο. Έγιναν πρώτα οι ίδιοι φως και μετά φώτισαν τα σκοτάδια μας, «πρέπει πρώτα να φωτισθεί κάποιος και μετά να φωτίσει» γράφει ο άγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οι άγιοι Πατέρες πλημμύρισαν ολόκληροι στο φως του Χριστού μέσα από επίπονη άσκηση, προσευχή, τήρησης των εντολών του Θεού, και πέτυχαν την συνένωση με τον Χριστό μέσα από αγαπητική σχέση με τον Ίδιο και όλους τους συνανθρώπους τους. Έγιναν φώτα και δείχνουν τον δρόμο που οδηγεί στην σωτηρία, την πορεία προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο.

Και οι άγιοι του Θεού δεν μπορούν να κρυφτούν ούτε στα ράκη των ενδυμάτων τους ούτε στα σπήλαια και στις ερήμους που καταφεύγουν, η παρουσία του Χριστού επάνω τους γίνεται φανερή όπως η πόλη που βρίσκεται κτισμένη επάνω σε βουνό. Η παρουσία του Χριστού, ή καλύτερα η απόλυτη ταύτισή τους με τον Χριστό, γίνεται φανερή σε όλες τις πτυχές του εξαγιασμένου βίου τους και σκορπίζει ευλογίες σε όλη την κτίση, σε ανθρώπους, σε ζώα ακόμη και σ’ αυτή τη φύση. Και μετά τον θάνατό τους πάλι σκορπίζουν ευεργεσίες με πλήθος ιάματα με το λείψανο του σώματος.

Το κάλλος των αρετών των αγίων ανθρώπων δεν κρύβεται. Το Πανάγιο Πνεύμα ζυμώνει τον άνθρωπο με το πλήθος των χαρισμάτων, τον καθιστά σώο σε αυτό τον κόσμο και σωσμένο από τώρα. Εμείς οι υπόλοιποι άνθρωποι βλέπουμε τα έργα τους, μιμούμαστε τα καλά τους έργα και η αγάπη ξαπλώνεται για να θάλπτει και να ζωογονεί όλους.

Οι Άγιοι Πατέρες δεν έρχονται σήμερα μόνο στην Εκκλησία μας ή μόνο επαιτεία, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του κοινωνικού-εκκλησιαστικού όλου. Αποτελούν ευτύχημα για τον κόσμο, τιμή και παρηγοριά, έμπρακτος τρόπος ζωής κατά Χριστό για τον καθένα μας.

Βαδίζουμε το δρόμο τους και το φως του Χριστού που εγκαθίσταται μέσα μας καταυγάζει σιγά-σιγά τον κόσμο. Φανερώνει το όνομα του Θεού σε κάθε γενεά, αποκαλύπτει το ακατάληπτο μυστήριο της θείας αγάπης σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, σε αυτούς που ζουν μέσα στην Εκκλησία και σε μας που ζούμε κατά συνθήκη, και σ’ αυτού που είναι μακριά. Η δύναμη των έργων οδηγεί σε ατέλειωτη δοξολογία του ονόματος του Θεού που είναι και ο λόγος της ύπαρξής μας, δοξολογία ατέλειωτη και από βάθους ψυχής.

Δόξα σοι Κύριε γιατί είσαι Μέγας και είναι θαυμαστά τα έργα σου και κανένας ύμνος δεν μπορεί να επαρκέσεις για να εξυμνήσει τα θαυμάσιά σου. Αμήν.

Από:http://www.gonia.gr/gonia.php?article=2274

Κυριακή τῶν Ἁγὶων Πατέρων τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

«Σεῖς, οἱ μαθητές μου, εἶσθε σάν τό ἁλάτι πού προφυλάσσει τίς τροφές ἀπό τή σήψη. Καί ὅπως τό ἁλάτι εἶναι ἄχρηστο, ὅταν ἀλλοιωθεῖ, καί οἱ ἄνθρωποι τό πετοῦν, ἔτσι καί σεῖς, ἐάν χάσετε τήν ἠθική σας δύναμη, θά περιφρονηθεῖτε.

Σεῖς εἶσθε τό φῶς πού ἔχει προορισμό νά φωτίζει τούς ἀνθρώπους πού εὑρίσκονται στήν ἁμαρτία καί στή πλάνη καί ὅπως δέν μπορεῖ νά κρυφθεῖ μία πόλη πού εἶναι κτισμένη σέ ψηλό μέρος, ἔτσι δέν μπορεῖ νά κρυφθεῖ καί ἡ δική σας ζωή. Καί ὅπως ὁ ἄνθρωπος βάζει ψηλά τόν λύχνο γιά νά φωτίζει τό σπίτι, ἔτσι πρέπει καί ἡ δική σας ἀρετή νά λάμπει καί νά φωτίζει μέ τά ἔργα καί τίς πράξεις σας γιά νά δοξολογοῦν τόν Θεό οἱ ἄνθρωποι.

Ὅποιος διδάξει μέ τή ζωή του ὅτι οἱ ἐντολές μου εἶναι ἀσήμαντες γι’ αὐτό καί τίς παραβαίνει, ἔτσι ἀσήμαντος καί τελευταῖος θά εἶναι στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἐκεῖνος πού μέ τό παράδειγμά του θά διδάξει τή τήρησή τους θά ἀναγνωρισθεῖ μέγας στή βασιλεία Του».

«Σεῖς, οἱ μαθητές μου, εἶσθε σάν τό ἁλάτι πού προφυλάσσει τίς τροφές ἀπό τή σήψη. Καί ὅπως τό ἁλάτι εἶναι ἄχρηστο, ὅταν ἀλλοιωθεῖ, καί οἱ ἄνθρωποι τό πετοῦν, ἔτσι καί σεῖς, ἐάν χάσετε τήν ἠθική σας δύναμη, θά περιφρονηθεῖτε.

Σεῖς εἶσθε τό φῶς πού ἔχει προορισμό νά φωτίζει τούς ἀνθρώπους πού εὑρίσκονται στήν ἁμαρτία καί στή πλάνη καί ὅπως δέν μπορεῖ νά κρυφθεῖ μία πόλη πού εἶναι κτισμένη σέ ψηλό μέρος, ἔτσι δέν μπορεῖ νά κρυφθεῖ καί ἡ δική σας ζωή. Καί ὅπως ὁ ἄνθρωπος βάζει ψηλά τόν λύχνο γιά νά φωτίζει τό σπίτι, ἔτσι πρέπει καί ἡ δική σας ἀρετή νά λάμπει καί νά φωτίζει μέ τά ἔργα καί τίς πράξεις σας γιά νά δοξολογοῦν τόν Θεό οἱ ἄνθρωποι.

Ὅποιος διδάξει μέ τή ζωή του ὅτι οἱ ἐντολές μου εἶναι ἀσήμαντες γι’ αὐτό καί τίς παραβαίνει, ἔτσι ἀσήμαντος καί τελευταῖος θά εἶναι στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἐκεῖνος πού μέ τό παράδειγμά του θά διδάξει τή τήρησή τους θά ἀναγνωρισθεῖ μέγας στή βασιλεία Του».

Ἀδελφοί μου

Μέ ἕνα παραστατικό τρόπο ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπῆ μας ἔδειξε πώς πρέπει νά εἴμεθα, σάν μαθητές τοῦ Κυρίου πού εἴμεθα. Πιό ἁπλά, μᾶς ἔδειξε πώς μας θέλει ὁ Κύριος νά εἴμεθα.

Ἴσως ὅμως κάποιος πεῖ. «Συμφωνοῦμε, ὅμως ἀναφέρεται στούς Ἐπισκόπους, τούς ἱερεῖς καί τούς θεολόγους». Θά συμφωνήσω μαζί του γιατί εἶναι καί ἔτσι, ἀλλά καί θά διαφωνήσω, γιατί ἀναφέρεται σέ ὅλους ἐκείνους πού βαπτίσθηκαν καί εἶναι χριστιανοί. Δηλαδή σέ ὅλους μας.

Ἀλλά πώς μποροῦμε νά λάμπουμε σάν τό φῶς καί ἔτσι νά φωτίζουμε;

Ἄς πάρουμε παράδειγμα τούς πρώτους χριστιανούς. Ξέρετε πῶς ἐμεγάλωνε ὁ ἀριθμός τῶν χριστιανῶν; Οἱ εἰδωλολάτρες βλέποντας τήν ἀγάπη πού ὑπῆρχε μεταξύ τῶν χριστιανῶν ἐθαύμαζαν καί τούς ἐπλησίαζαν. Χαρακτηριστικό δηλαδή τῆς ζωῆς τούς ἦταν ἡ ἀγάπη σέ τέτοιο σημεῖο, ὥστε καί ἄν ἀκόμα ὑπῆρχαν πτωχοί, δέν τούς ἄφηναν νά αἰσθάνονται τή φτώχειά τους, γιατί τούς βοηθοῦσαν. Ἐφάρμοζαν πέρα γιά πέρα τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου.

Νά λοιπόν ἕνας τρόπος, ἡ ἀγάπη στή ζωή μας ὡς ἔκφραση τοῦ θελήματος τοῦ Κυρίου. Αὐτό ἀκριβῶς ἔκαναν ὅσοι τόν ἀγαποῦσαν ἀληθινά καί ἡ ἀγάπη τούς αὐτή τούς ὁδήγησε σέ ἕνα ἄλλο φῶς μέ τό ὁποῖο ἐφώτιζαν πλέον ὅλα τά γεγονότα τῆς ζωῆς τους. Ἀπέκτησαν δηλαδή τήν ἀπό Θεοῦ σοφία, γι’ αὐτό ἑρμήνευαν τά πάντα μέ τό δικό τους φῶς, γιατί ὅπως διαφέρει τό ἠλεκτρικό φῶς ἀπό τό φῶς τοῦ κεριοῦ ἔτσι διαφέρει ἡ ἀπό Θεοῦ σοφία ἀπό τήν ἀνθρώπινη σοφία.

Ὁ ἄνθρωπος κάτω ἀπό τό φῶς τῆς βλέπει τά πάντα διαφορετικά, γι’ αὐτό καί τούς δίνει πλέον ἄλλο νόημα ἀπό τό νόημα πού δίνουν οἱ ἄλλοι, οἱ σοφοί του κόσμου.

Ἕνας Γέροντας ἀσκητής δέχθηκε μία ἡμέρα ἕναν ἐπισκέπτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐρώτησε: «Ἐσεῖς οἱ ἀσκητές βλέπετε τά πράγματα διαφορετικά ἀπό τούς ἄλλους».

Ὁ Γέροντας τοῦ λέει τότε «πάρε αὐτή τή λεκάνη καί γέμισε τήν νερό καί κατόπιν ρίξε μέσα χῶμα». Τό ἔκανε αὐτό καί τόν ἐρωτά ὁ ἀσκητής. «Βλέπεις τίποτα;» Ὄχι, γιατί εἶναι θολό τό νερό. Τότε ὁ Γέροντας ἄρχισε νά τοῦ λέει διάφορα.

Σέ μία στιγμή τοῦ λέει «Κοίταξε στή λεκάνη, βλέπεις τίποτα;» εἶναι ἀκόμη θολό τό νερό Γέροντα. Πέρασε λίγη ὥρα καί τῶν ἐρωτά πάλι «βλέπεις τίποτα;» «Ναί, βλέπω δυό τρία πετραδάκια καί χῶμα στό πάτο τῆς λεκάνης».

Τότε ὁ Γέροντας τοῦ λέει: «Ὅπως ἀκριβῶς ὅταν εἶναι θολό τό νερό δέν βλέπεις τί εἶναι μέσα, ἔτσι καί ὅταν εἶναι θολωμένος ὁ νοῦς ἀπό τά πάθη τῆς ψυχῆς δέν βλέπει τήν ἀλήθεια. Ὅταν ὅμως καθαρίσει τή ψυχή τοῦ ὁ ἄνθρωπος, τότε βλέπει τήν ἀλήθεια πού ὑπάρχει. Φωτίζεται καί βλέπει πλέον τά πράγματα ὅπως ἀκριβῶς πρέπει νά τά δεῖ. Βλέπει τήν ἀλήθειά τους. Νά λοιπόν γιατί βλέπουμε τά πράγματα διαφορετικά ἀπό τούς ἄλλους»

Ἀδελφοί μου,

Αὐτή τήν ἀπό Θεοῦ σοφία ἔχουν καί οἱ Πατέρες πού σήμερα ἑορτάζουμε, γι’ αὐτό βλέπετε νά γνωρίζουν αὐτοί αὐτά πού σήμερα προσπαθεῖ νά μάθει ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἐπιστήμη, γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας χρησιμοποιεῖ τήν σοφία τους. Εἶχαν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ πού τούς ἔδινε αὐτή τή σοφία.

Νά λοιπόν ὁ δεύτερος τρόπος μέ τόν ὁποῖο μποροῦμε νά λάμπουμε. Νά ἀποκτήσουμε τήν χάρη τοῦ Θεοῦ πού θά μᾶς δώσει αὐτή τή σοφία γιά νά βλέπουμε σωστά τά πράγματα. Γι’ αὐτό, ὅταν μάθουμε ὅτι κάποιος ἔχει αὐτή τήν ἀπό Θεοῦ σοφία τρέχουμε καί τόν συναντοῦμε. Τόν βλέπουμε νά λάμπει. Εἶναι φῶς γιά μας. Ἕνα τέτοιο φῶς ἦταν καί ὁ Γέροντας Εὐμένιος, γι’ αὐτό ἑκατοντάδες ἔτρεχαν κοντά του καί ἀναπαυόταν ἡ ψυχή τούς γιατί εὕρισκε τήν ἱκανοποίησή της.

Ὑπάρχει ὅμως καί ἕνας ἄλλος τρόπος γιά νά λάμπουμε σάν τό φῶς. Ἡ πίστη μας νά εἶναι ἀληθινή καί δυνατή ὄχι εὐκαιριακή ἤ ὑποκριτική, διότι αὐτή θά μᾶς δώσει τή δύναμη νά ὑπομένουμε τή φτώχεια, νά βλέπουμε τίς ἀρρώστιες σάν φάρμακα πού καθαρίζουν τήν ψυχή μας, νά δεχόμαστε τόν θάνατο σάν τό πέρασμα γιά τήν αἰώνια ζωή καί νά ἡμερώνουμε τόν πόνο μας γιά τό θάνατο ἀγαπημένων μας προσώπων μέ τήν ἐλπίδα τῆς ἀντάμωσης στήν αἰώνια ζωή.

Ἡ ἀντιμετώπιση ὅλων αὐτῶν τῶν προβλημάτων μέ τή πίστη γίνεται φανερή στή ζωή μας καί ἔτσι φῶς πού τό βλέπουν οἱ ἄλλοι, πιό ἁπλά, μᾶς θαυμάζουν. Ἐκεῖνοι πού ζοῦν στηριζόμενοι στή πίστη αὐτή ξεχωρίζουν ἀπό τούς ἄλλους καί γίνονται οἱ λεγόμενοι «οἱ καλοί ἄνθρωποι» ἤ «οἱ χριστιανοί».

Ὅπως λοιπόν ἔλαμψαν οἱ Ἅγιοι καί οἱ Πατέρες μέ τήν ἀγάπη, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν ἀληθινή πίστη ἔτσι κι ἐμεῖς νά προσπαθήσουμε. Ὁ καθένας μας νά λάμψει. Αὐτό μας ζητᾶ ὁ Κύριος .

«Νά λάμψετε μέ τή ζωή σας γιά νά φανεῖ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ»

Νά εἶσθε καλά ἀδελφοί μου καί ὁ Θεός μαζί σας.

Π.Β.Μ.

Από:http://www.imka.gr/edafia/kirigma-ebdomados/agiwn-paterwn-d-oik.html

Η Αγία Μαρίνα η Μεγαλομάρτυς έζησε κατά το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα μ.Χ, εποχή κατά την οποία η Εκκλησία καταδιωκόταν ανηλεώς από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Η μητέρα της Μαρίνας, κοιμήθηκε λίγο μετά τη γέννηση της Αγίας, γι’ αυτό και ο πατέρας της Αιδέσιος, ο οποίος ήταν ιερέας των ειδώλων, την παρέδωσε σε μια γυναίκα, η οποία ετύγχανε να είναι χριστιανή, για να την αναθρέψει. Η Μαρίνα από εκείνη την γυναίκα έμαθε τον Χριστιανισμό, γι΄ αυτό και όταν συμπλήρωσε τα δεκαπέντε της χρόνια, ομολόγησε στον πατέρα της Αιδέσιο το ότι είναι χριστιανή. Τότε, ο Αιδέσιος εξοργίστηκε και την αποκλήρωσε.

Το γεγονός αυτό πληροφορήθηκε ο ηγεμόνας Ολύμβριος, ο οποίος και κάλεσε την Μαρίνα προς απολογία. Όταν η Αγία παρουσιάστηκε ενώπιόν του, αυτός έμεινε κατάπληκτος, λόγω του κάλλους της Μαρίνας. Ο ηγεμόνας επιχειρούσε να την πείσει ότι πρέπει να αρνηθεί τον Ιησού Χριστό, αλλά η προσπάθεια του απέβη μάταιη, τελικά, αφού η νεαρή Μαρίνα επαναλάμβανε μόνο “είμαι Χριστιανή”.

Η στάση της Μαρίνας προκάλεσε οργή στον  Ολύμβριο, ο οποίος διέταξε να την υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια• να την χτυπήσουν, να την γδάρουν ζωντανή και να την κρεμάσουν ανάποδα. Επιπλέον, η ομολογία της ερέθισε τον μισόκαλλο Σατανά, ο οποίος, ενώ η Μαρίνα βρισκόταν μέσα στη φυλακή, παρουσιάστηκε σαν ένας τρομερός δράκος, επιχειρώντας να την φοβερίσει. Η Μαρίνα, βέβαια, δεν τρόμαξε, αλλά προσευχήθηκε στο Θεό, προκειμένου να αντιμετωπίσει γενναία τον πειρασμό. Τότε ο δράκος μεταμορφώθηκε σε μαύρο σκύλο, τον οποίο η Αγία έτρεψε σε φυγή, χτυπώντας τον μ’ ένα σφυρί στο κεφάλι και στην ράχη.

Όταν ο ηγεμόνας επιχείρησε ξανά να αποσπάσει άρνηση πίστεως από την Μαρίνα και δεν τα κατάφερε, έδωσε διαταγή να υποβάλουν την Αγία εκ νέου σε βασανιστήρια.  Όταν, όμως, οι βασανιστές διαπίστωσαν ότι η πίστη της Μαρίνας παραμένει ακλόνιτη, την έκαψαν με αναμμένες λαμπάδες, αλλά, ως εκ θαύματος, τα εγκαύματα θεραπεύτηκαν.

Το θαυμαστό αυτό σημείο της Χάρης απέβη η αιτία να πιστέψουν στον Χριστό πολλοί από τους παρόντες. Επειδή, όμως, ο ηγεμόνας δεν ήθελε να εξαπλωθεί ο εκχριστιανισμός, διέταξε να αποκεφαλίσουν την Αγία Μαρίνα, η  οποία, δι’αυτού του τρόπου, αξιώθηκε να περιλουστεί με την άκτιστη αιώνια και φυσική δόξα του εν Τριάδι Θεού. Οι λεπίδες και τα μαχαίρια των διωκτών, βέβαια, δεν ήσαν αρκετά να εξαφανίσουν την Αγία Μαρίνα, αφού, με πολλά σημεία, συνεχίζει αδιάκοπα να μάς στηρίζει και να μάς καθοδηγεί. Το μαρτύριό της, εκείνη την φοβερή περίοδο, ήταν αυτό το οποίο εφανέρωσε το μεγαλείο της και χωρίς αυτό πιθανόν να μην γνωρίζαμε σήμερα αυτήν την Αγία και ένδοξη Μεγαλομάρτυρα του Χριστού. Αυτής πρεσβείαις, ως ελεήμων, Κύριε σώσον τας ψυχάς ημών.

Παναγιώτης Θεοδώρου, Θεολόγος.

Απολυτίκιο

Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Μνηστευθείσα τω Λόγω Μαρίνα ένδοξε, των επίγειων την σχέσιν πάσαν κατέλιπες, και ενήθλησας λαμπρώς ως καλλιπάρθενος· τον γαρ αόρατον εχθρόν, κατεπάτησας στερρώς, οφθέντα σοι Αθληφόρε. Και νυν πηγάζεις τω κόσμω, των ιαμάτων τα χαρίσματα.

Κοντάκιο

Ήχος γ’ . Η Παρθένος σήμερον.

Παρθενίας κάλλεσι, πεποικιλμένη παρθένε, ακηράτοις στέμμασιν, εστεφανώθης Mαρίνα, αίμασι, του μαρτυρίου δε φοινιχθείσα, θαύμασι καταλαμπρύνθης των ιαμάτων, και της νίκης τα βραβεία, εδέξω Μάρτυς χειρί του Κτίστου σου. 

Μεγαλυνάριο

Την Λαμπάδα πάντες τη φαεινήν, και της παρθενίας, τον ασύλλητον θυσαυρόν, τη νύμφη Κυρίου, και άσπιλον Αμνάδα, Μαρίναν την αγίαν, ύμνοις τιμήσωμεν.

Εκκλησία Κύπρου

(Αγαπητέ μου Τίτε), είναι αξιόπιστα τα λόγια αυτά που σου γράφω. Και θέλω να τα κηρύττης με βεβαιότητα σε όσους έχουν πιστεύσει στον Θεό, για να φροντίζουν να πρωτοστατούν στα καλά έργα. Κι αυτά είναι τα καλά και ωφέλιμα για τους ανθρώπους. Αντίθετα, εσύ να αποφεύγης τις ανόητες συζητήσεις για τις ιουδαϊκές  γενεαλογίες, καθώς επίσης και τις έριδες και τις φιλονεικίες για τον νόμο, διότι είναι ανωφελείς και μάταιες. Αιρετικό άνθρωπο, αφού τον συμβουλέψης μία και δύο φορές, ύστερα να μην ασχολήσαι μαζί του. Να γνωρίζης ότι ένας τέτοιος έχει διαστραφή, αμαρτάνει, και έτσι καταδικάζει ο ίδιος τον εαυτό του.

Όταν θα στείλω τον Αρτεμά σε σένα η τον Τυχικό φρόντισε να έλθης κοντά μου στη Νικόπολη, διότι εκεί αποφάσισα να περάσω τον χειμώνα. Τον Ζηνά τον νομικό και τον Απολλώ να τους κατευοδώσης με φροντίδα, για να μην τους λείψη τίποτε. Ας μαθαίνουν και οι δικοί μας να πρωτοστατούν στα καλά έργα, όταν υπάρχουν επείγουσες ανάγκες, για να μην είναι άκαρποι. Σε χαιρετούν όλοι όσοι είναι μαζί μου. Χαιρέτισε εκείνους που μας αγαπούν εν πίστει. Η χάρις να μαζί με όλους σας. Αμήν. (Τιτ. γ΄ 8 – 15  )

Αγαπητοί μου χριστιανοί,

Η αγία μας Εκκλησία τιμά αυτή την Κυριακή τη μνήμη των αγίων πατέρων, που έλαβαν μέρος στην Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, στην Χαλκηδόνα το 451 μ. Χ.  Χάριν αυτής της εορτής διαβάζεται ως αποστολικό ανάγνωσμα μία περικοπή από το τέλος της προς Τίτον Επιστολής του αποστόλου Παύλου.

Ο απόστολος του Θεού γράφει την επιστολή αυτή και την αποστέλλει στον μαθητή του και επίσκοπο της Κρήτης Τίτο, για να τον στηρίξη και να τον καθοδηγήση στο δύσκολο έργο, που του έχει αναθέσει για την διαποίμανση των ψυχών.

Σε γενικές γραμμές τον υπενθυμίζει ότι ο κύριος σκοπός, που τον έστειλε επίσκοπο στην Κρήτη, είναι για να χειροτονήση και να εγκαταστήση νέους κληρικούς, αξίους της αποστολής τους. Επίσης, για να τον προειδοποιήση να είναι έτοιμος να αντιμετωπίση τους ψευδοδιδασκάλους, δηλαδή τους αιρετικούς της εποχής εκείνης. Και ακόμη να μάθη στους χριστιανούς της επαρχίας του να ζουν κατά το θέλημα του Θεού, δίδοντας ο ίδιος το καλό παράδειγμα. Στο τέλος σφραγίζει όλη αυτή τη διδασκαλία υπενθυμίζοντας ότι το θεμέλιο της χριστιανικής πνευματικής ζωής είναι η ζωντανή ελπίδα της αιώνιας ζωής. Και ποιός μας βεβαιώνει ότι υπάρχει αιώνια ζωή, θα ερωτούσαν κάποιοι από τους νεοφώτιστους χριστιανούς. Η υπόσχεση του Χριστού. Αυτός υποσχέθηκε να χαρίση σε όσους τον πιστεύσουν και θα ζήσουν σύμφωνα με τις εντολές του την αιώνια ζωή. Και πως οι χριστιανοί της Κρήτης θα γνώριζαν την υπόσχεση του Χριστού; Από την μαρτυρία και τη βεβαίωση του αποστόλου. Αυτός τον είδε με τα μάτια του και τον άκουσε με τα αυτιά του. Γι αυτό επιμένει γράφοντας στον Τίτο, «είναι αξιόπιστα τα λόγια αυτά που σου γράφω. Και θέλω να τα κηρύττης με βεβαιότητα σε όσους έχουν πιστεύσει στον Θεό, για να φροντίζουν να πρωτοστατούν στα καλά έργα».

Ο απόστολος του Χριστού ενδιαφέρεται για τους χριστιανούς της Κρήτης, όχι μόνον να δεχθούν χωρίς καμμία αμφιβολία την υπόσχεση του Χριστού για την αιώνια ζωή, αλλά να αγωνισθούν να την κερδίσουν με τα καλά τους έργα.

Και ποιά είναι αυτά τα καλά έργα; Έχει ήδη μιλήσει γι αυτά λίγο πιο πάνω στην επιστολή του. Με όσα γράφει εκεί μας δίνει τα κύρια χαρακτηριστικά τους. Πρώτα πρώτα τα καλά έργα για τους χριστιανούς είναι εντελώς αντίθετα από τα αμαρτωλά έργα του κόσμου, όπως η ανυπακοή στις εντολές του Θεού, η πλανεμένη πίστη για τον Θεό, η δουλεία στις κακές επιθυμίες και ηδονές, η κακία, ο φθόνος και το μίσος.

 Ύστερα, τα καλά έργα των χριστιανών δεν προέρχονται από την δική τους ανθρώπινη καλωσύνη, αλλά από την άκτιστη χάρη του Θεού, που προσφέρεται μόνον με το Άγιον Πνεύμα στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Να πως το λέγει εκεί ο απόστολος: «Όταν αποκαλύφθηκε η καλωσύνη και η φιλανθρωπία του Σωτήρα μας Χριστού μας έσωσε όχι από τα έργα της δικαιοσύνης που κάναμε εμείς, αλλά σύμφωνα με το δικό του έλεος, με το λουτρό της αναγεννήσεως και της ανακαινίσεως από το Άγιο Πνεύμα». Δηλαδή με τα Μυστήρια του Βαπτίσματος, του Χρίσματος και της Θείας Κοινωνίας.

Με αυτή τη βάση καλό έργο για ένα χριστιανό είναι να αποφεύγη τις άσκοπες και φλύαρες συζητήσεις, που καλλιεργούν την αργολογία και οδηγούν στην κατάκριση. Κι όπως συμβουλεύει ο απόστολος: «εσύ να αποφεύγης τις ανόητες συζητήσεις για τις ιουδαϊκές  γενεαλογίες, καθώς επίσης και τις έριδες και τις φιλονεικίες για τον νόμο, διότι είναι ανωφελείς και μάταιες». Επίσης, καλό έργο για τον χριστιανό είναι να μην ασχολείται περισσότερο από όσο πρέπει με τους αιρετικούς. «Αιρετικό άνθρωπο, αφού τον συμβουλέψης μία και δύο φορές, ύστερα να μην ασχολήσαι μαζί του. Να γνωρίζης ότι ένας τέτοιος έχει διαστραφή, αμαρτάνει, και έτσι καταδικάζει ο ίδιος τον εαυτό του». Κοντά σ’ αυτά ο απόστολος του Θεού συστήνει ως καλό έργο και την πρόθυμη εξυπηρέτηση των συνανθρώπων, και μάλιστα των οικείων της πίστεως. Ζητεί από τον Τίτο να φροντίση πρόθυμα να εφοδιάση με όλα τα απαραίτητα δύο πνευματικούς αδελφούς, τον Ζηνά και τον Απολλώ, για το ταξίδι της επιστροφής τους από την Κρήτη. Και με την ευκαιρία να συστήση στους πιστούς να πρωτοστατούν στις επείγουσες ανάγκες  των συνανθρώπων τους, για να μην είναι άκαρποι.

            Με τον τρόπο αυτό ο απόστολος Παύλος μαθαίνει σε όλους τους πιστούς, όπως και σε εμάς, τους χριστιανούς του 21ου αιώνα, ότι εάν θέλουμε να είμαστε αληθινοί χριστιανοί, είναι απαραίτητο να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις του Χριστού για την αιώνια ζώή, και για να την κερδίσουμε να επιτελούμε πρόθυμα τα καλά έργα της πίστεως, της αγάπης και της υπομονής, που εμπνέονται από το Άγιο Πνεύμα. Τότε δεν θα είμαστε σαν τα άκαρπα δένδρα, αλλά φορτωμένοι από τους καρπούς του αγίου Πνεύματος.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κοζάνης  –Κ. Μ.  

Απόστολος: Τιτ. γ΄ 8 – 15  

Ευαγγέλιο: Ματθ. ε΄ 14 – 19  

 «Υμείς εστε το φως του κόσμου»

Εσείς οι πιστοί ακόλουθοι του Χριστού, εσείς, όλοι εμείς δηλαδή, αγαπητοί μου αδελφοί, είμαστε ταγμένοι να είμαστε «το φως του κόσμου». Πρέπει να είμαστε οι φωτεινοί φάροι που παίρνοντας το αιώνιο φως από τον φωτοδότη Κύριο, το αναμεταδίδουμε στους γύρω μας. Πιστεύουμε ότι έχουμε την αποκάλυψη του Θεού. Και πράγματι είχαμε το προνόμιο από τη γέννηση μας, να δεχτούμε την αλήθεια του ευαγγελίου του Χριστού, που φωτίζει το δρόμο μας προς την θέωση. Φυσικά η τήρηση του λόγου του Θεού στη ζωή μας, προαπαιτεί να τον γνωρίζουμε. Να τον μελετούμε. Να έχουμε την ορθή γνώση, που θα στηρίζει την πίστη μας, μακριά από τυπικές ή παρεξηγημένες θρησκοληψίες και ειδωλολατρικές δεισιδαιμονίες. Ζώντας κοντά στην πηγή του φωτός, στην Εκκλησία του Χριστού, μπορούμε να φωτίσουμε την ζωή μας με φωτεινά έργα, όπως ορίζει ο νόμος του Θεού. Προβάλλει ενώπιόν μας το καθήκον να γίνουμε φως για τους άλλους. Φωτεινό, καθημερινό, συνεχές παράδειγμα. Φωτεινή πορεία. Φωτεινά έργα πρέπει να χαρακτηρίζουν τη ζωή μας. Μας καλεί ο Κύριός μας να ακολουθούμε τον δρόμο των εντολών Του στην καθημερινή μας ζωή. Να γινόμαστε φωτεινά παραδείγματα ενάρετης και ηθικής ζωής, στην οικογένειά μας, στην κοινωνία. Μας καλεί ο Κύριος να ζούμε την κάθε στιγμή μας με συνέπεια, χωρίς να προσπαθούμε να δικαιολογούμε τις αδυναμίες μας, τις παρεκτροπές και αμαρτωλές πράξεις. Να απομακρύνουμε τη σκέψη μας από το σκοτάδι και τους σκοτεινούς διαλογισμούς και να απαλλάσσουμε τη ζωή μας από κάθε τι σκοτεινό έργο ή λόγο. Να διαμορφώνουμε την κάθε πράξη μας ώστε να συμφωνεί με τις εντολές Του. Να καθαρίζουμε κάθε κρυφή σκέψη μας από ο,τιδήποτε αντιτίθεται στον νόμο του Θεού. Μας καλεί να ζούμε στο φως. Φως μέσα μας. Φως και λάμψη να εκπέμπουν οι πράξεις μας και τα λόγια μας. Με τον τρόπο αυτό αποκτούν οι σκέψεις μας, τα λόγια μας και οι πράξεις μας αξία και ζωή. Γιατί τίποτε δεν μπορεί να επιβιώσει στο σκοτάδι. Σκοτάδι χαρακτηρίζει κάθε κακή ενέργεια, κάθε εγκληματική πράξη. Μόνο το φως συμβάλλει στην διατήρηση, την ανάπτυξη και τη ζωή. Καλούμαστε λοιπόν, αγαπητοί μου, να ζούμε στο φως και να γίνουμε φωτοδότες. Φωτοδότες όπως και οι Άγιοι Πατέρες της τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, τους οποίους μνημονεύουμε σήμερα. Είναι οι Άγιοι Πατέρες που εμπνεόμενοι και φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα μας παρέδωσαν ολοκληρωμένο το σύμβολο της πίστεώς μας. Ήταν οι ταγοί, οι ηγέτες της Εκκλησίας, «η πόλις … η επάνω όρους κειμένη», όπως σημειώνει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, που με το φωτεινό παράδειγμά τους, από την υψηλή θέση την οποία ο Κύριος τους αξίωσε να κατέχουν, καθοδήγησαν το ποίμνιό τους στην οδό των εντολών του Κυρίου, στην αληθινή και αποκαθαρμένη πίστη.

Αυτή την πίστη, που καθαρή μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες, τηρούμε και εμείς αλλά και παραδίδουμε με το παράδειγμά μας στους επιγενεστέρους. Ιδιαίτερα σήμερα, που ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.

Η σημερινή κοινωνία, αγαπητοί μου αδελφοί, στην οποία ζούμε και κινούμεθα έχει αλλάξει πρόσωπό. Χάρη στα μέσα συγκοινωνίας και επικοινωνίας, συνυπάρχουμε και συναλλασσόμαστε με άτομα από διάφορες περιοχής της γης. Άτομα με διαφορετικό χρώμα, πολιτισμό αλλά και διαφορετική θρησκευτική πίστη ζουν δίπλα μας, σε καθημερινή βάση. Συνεργαζόμαστε μαζί τους και προσπαθούμε να γνωρίζουμε τη σκέψη τους και την νοοτροπία τους. Έχουμε επιπλέον την ευκαιρία, χωρίς μεγάλη δυσκολία, να τους επισκεπτόμαστε στους τόπους όπου ζουν. «Έχει μικρύνει ο κόσμος» όπως συνηθίζουμε να ονομάζουμε, την ευκολία επικοινωνίας και μετακινήσεων. Τους βλέπουμε στην καθημερινή τους ζωή, παρακολουθούμε τις συνήθειές τους. Μας βλέπουν και εκείνοι και κρίνουν τον τρόπο που ζούμε. Είναι φανερές και διαπιστωμένες οι διαφορές με όλους αυτούς. Και είναι κάποτε δύσκολη η σχέση και η συναναστροφή μαζί τους. Φυσικά συμβαίνει το ίδιο και σ’ αυτούς. Όμως ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε μεταξύ μας ή και ο τρόπος που τους αντιμετωπίζουμε αποτελεί το παράδειγμα γι’ αυτούς που μας βλέπουν. Εάν διαπιστώνουν καλές και ηθικές σχέσεις στις μεταξύ μας συναλλαγές, θα εκτιμήσουν και τον πολιτισμό μας και κυρίως τα θρησκευτικά μας πιστεύω. Αν δεν τους αποφεύγουμε, αλλά τους αντιμετωπίζουμε, επειδή είναι δημιουργήματα του ίδιου Θεού, όπως και είναι πράγματι, τότε προσφέρουμε το χριστιανικό παράδειγμα, γινόμαστε το φως το καθοδηγητικό προς το δρόμο του Θεού. Ίσως κάποιοι από αυτούς θελήσουν να μας πλησιάσουν περισσότερο, εκτιμώντας την συμπεριφορά μας, να ενδιαφερθούν για την πίστη μας, να γίνουν χριστιανοί. Και αυτό μεν αποτελεί ιεραποστολική ενέργεια. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Το παράδειγμα που προσφέρουμε με την καθημερινή ζωή, στις απλές και επουσιώδεις πράξεις μας, στη συνηθισμένη συμπεριφορά μας σε συνανθρώπους μας, που μετέχουν του ίδιου πολιτισμού, της θρησκείας μας. Σε άτομα που πολλές φορές, όπως όλοι μας, σε στιγμές αδυναμίας κλονίζονται και υποκύπτουν σε πράξεις αμαρτωλές. Σε τέτοιες στιγμές το φωτεινό παράδειγμά μας μπορεί να βοηθήσει, να ενισχύσει την προσπάθεια του συνανθρώπου μας να ξανασηκωθεί και να συνεχίσει την πορεία για την τήρηση των εντολών του Θεού. Τότε πράγματι θα εφαρμοστεί και αυτό που σημειώνει στην προς Τίτο επιστολή του ο Απόστολος Παύλος. «Μανθανέτωσαν δε και οι ημέτεροι καλών έργων προΐστασθαι ….. ίνα μη ώσιν άκαρποι». Να μάθουν και οι δικοί μας, οι πιστοί, να πρωτοστατούν σε καλές πράξεις, να είναι οι φωτεινοί οδηγοί, για να μην είναι άκαρποι σε πνευματικά έργα». Τέτοιους καρπούς θα φέρει το φωτεινό μας παράδειγμα, τόσο σε ξένους και αλλόθρησκους, όσο και τους ομόπιστους χριστιανούς. Και έτσι θα μπορέσουμε να γίνουμε και εμείς, όπως και οι Άγιοι Πατέρες, «το φως του κόσμου», γιατί αυτό θέλει και ζητεί από εμάς ο Κύριος.

Μητρόπολη Πάφου -Δ.Γ.Σ

«Πιστὸς ὁ λόγος καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες Θεῷ. Ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις». (Προς Τίτον 3,8-15)

Εἶναι «ἀξιόπιστος ὁ λόγος καὶ θέλω νὰ δίδης ἀκλόνητο μαρτυρία περὶ τούτων, ὥστε νὰ φροντίζουν νὰ πρωτοστατοῦν σὲ καλὰ ἔργα ὅσοι ἔχουν πιστέψει στὸ Θεό. Γιατὶ αὐτὰ εἶναι καλὰ καὶ ὠφέλιμα στοὺς ἀνθρώπους».

Κάθε φορά, ἀγαπητοὶ ἀκροατές, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων, στὶς ἐκκλησίες μας διαβάζεται ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν ἅγιο Τίτο, ὅπου γίνεται λόγος περὶ τῶν καλῶν ἔργων ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Σωτῆρα Χριστὸ καὶ τὰ ὁποῖα ὀφείλουν νὰ ἐκτελοῦν «πάντες οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ». Σ᾿ αὐτὴ τὴν περικοπὴ ἡ δογματικὴ θεμελίωση τῶν ὁδηγιῶν τοῦ Παύλου γιὰ τὴν κοινωνικὴ συμπεριφορὰ κατακλείεται μὲ τὴν προοπτικὴ τῶν καλῶν ἔργων.

Ἔτσι ἡ πράξη καὶ τὸ δόγμα ἐμφανίζονται ν᾿ ἀποτελοῦν ἀδιάσπαστη ἑνότητα. Ἡ πράξη εἶναι θεμελιωμένη στὸ δόγμα καὶ τοῦτο καταλήγει στὴν πράξη. Καὶ δὲν σωθήκαμε «ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ὧν ἐποιήσαμεν ἡμεῖς», τὰ καλὰ ὅμως ἔργα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ ὅσους πιστεύουν στὸν Θεό. Τονίζεται, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τὸν πρῶτο μετὰ τὸν Ἕνα, τὸν Παῦλο, ὁ ἀδιάσπαστος σύνδεσμος θεωρίας καὶ πράξεως. Τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καταλήγει «εἰς τὰ καλὰ ἔργα», ποὺ εἶναι καρπὸς τοῦ δόγματος.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὴν περικοπὴ προσδιορίζει ἀναλυτικὰ τὰ καλὰ ἔργα ὡς τὰ ἔργα εὐσπλαγχνίας καὶ ἀγαθοποιΐας, δηλαδὴ «ἀδικουμένοις βοηθεῖν μὴ χρήμασι μόνον ἀλλὰ καὶ προστασίαις· καὶ χήραις ἐπαμύνειν καὶ ὀρφανοῖς καὶ πάντας τοὺς κακῶς πάσχοντας ἐν ἀσφαλείᾳ καθιστᾶν». Καὶ συνδυάζων «τὸ προΐστασθαι» μετὰ τοῦ «ἵνα φροντίζωσι» προτρέπει: «Μὴ περιμένωσι τοὺς δεομένους ἐλθεῖν πρὸς αὐτοὺς ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ περιεργάζωνται τοὺς δεομένους τῆς αὐτῶν βοηθείας».

Τὰ καλὰ ἔργα, ἀδελφοί, εἶναι καρπὸς τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ἀπὸ αὐτὴν πηγάζουν καὶ σ᾿ αὐτὴν στηρίζονται. Χωρὶς αὐτὰ ἡ πίστη εἶναι νεκρά: «Ἡ πίστις ἐπὶ μὴ ἔχῃ ἔργα νεκρά ἐστι καθ᾿ ἑαυτὴν … δεῖξόν μου τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου». (Ἰακώβ. 2 – 17,20). Μὲ τὰ καλὰ ἔργα ἀποδεικνύεται ἡ πίστη στὸν Σωτῆρα Χριστό. Τὴν ἀξία τῶν καλῶν ἔργων ἐδίδαξε ὁ Κύριος μὲ τὶς παραβολὲς τῆς ἀκάρπου συκῆς, τῶν μυρίων ταλάντων κ.λπ. Ὁ ἴδιος δὲ ὑπῆρξε πρότυπο ἐργάτου καλῶν ἔργων «Ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι». (Ἰωάν.9,4). Τὰ καλὰ ἔργα εἶναι ἐκδήλωση ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον, δηλ. ἡ ἐλεημοσύνη, φιλοπτωχία καὶ κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη -ὄχι μόνο-, ἀλλὰ καὶ «ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίσθεσθε … ταῦτα πράσσετε».(Φιλιπ.4-8,9). Ἀμήν.

Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ

Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

Από:http://www.imml.gr/

«Ἀποστολικῶν παραδόσεων, ἀκριβεῖς φύλακες γεγόνατε, Ἅγιοι Πατέρες· τῆς γὰρ Ἁγίας Τριάδος τὸ ὁμοούσιον, ὀρθοδόξως δογματίσαντες, Ἀρείου τὸ βλάσφημον συνοδικῶς κατεβάλετε. Μεθ‘ ὃν καὶ Μακεδόνιον πνευματομάχον ἀπελέγξαντες, κατεκρίνατε Νεστόριον, Εὐτυχέα καὶ Διόσκορον, Σαβέλλιόν τε, καὶ Σεβῆρον τὸν Ἀκέφαλον. Ὧν τῆς πλάνης αἰτήσασθε ῥυσθέντας ἡμᾶς, ἀκηλίδωτον ἡμῶν τὸν βίον, διατηρεῖν ἐν τῇ πίστει δεόμεθα».

Τῶν Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, καὶ τῶν Πατέρων τὰ δόγματα, τῇ Ἐκκλησίᾳ μίαν τὴν πίστιν ἐκράτυνεν· ἣ καὶ χιτῶνα φοροῦσα τῆς ἀληθείας, τὸν ὑφαντὸν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας, ὀρθοτομεῖ καὶ δοξάζει, τῆς εὐσεβείας τὸ μέγα Μυστήριον.

Τιμά σήμερα και εορτάζει η αγία μας Εκκλησία τη μνήμη των Αγίων εξακοσίων τριάντα Πατέρων της Τέταρτης Οικουμενικής Συνόδου, που συνεκλήθη το 451 στη Χαλκηδόνα και κατεδίκασε την αίρεση του Μονοφυσιτισμού, που αναγνώριζε στο πρόσωπο του Χριστού, μετά την ένωση της Θείας με την Ανθρώπινη φύση, μόνο την Θεία φύση. Οι Άγιοι Πατέρες, παραμένοντας πιστοί στις Αποστολικές Παραδόσεις και στους πριν από αυτούς Πατέρες της Εκκλησίας, αντέκρουσαν αυτή την πλάνη και ομολόγησαν την αυθεντική πίστη της Εκκλησίας και της Αγίας Γραφής: ότι δηλαδή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, και ότι οι δύο φύσεις δεν συγχέονται, δεν έχουν υποστεί αλλοίωση, δεν διαιρούνται και δεν χωρίζονται, τόσο κατά την Ενανθρώπηση όσο και μετά από αυτή, αλλά διατηρεί η καθεμιά τα δικά της ιδιαίτερα γνωρίσματα και ιδιότητες, και συμμετέχουν και οι δύο στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.

Για τον λόγο αυτό, για την προσήλωση δηλαδή των Αγίων Πατέρων στις ευαγγελικές και Αποστολικές παραδόσεις και επειδή με τη συμβολή τους αποτελούν τους νοητούς φάρους της Θεολογίας και γενικότερα της Εκκλησίας, τους τιμά σήμερα η Εκκλησία μας, και στο ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, ακούσαμε ένα απόσπασμα από την επί του Όρους Ομιλίας του Χριστού, ο οποίος μας λέει τα εξής: “ Εσείς είστε το φως του κόσμου. Μια πόλη που βρίσκεται στην κορυφή του βουνού δεν μπορεί να κρυφτεί, ούτε ανάβουν (οι άνθρωποι) το λυχνάρι και το βάζουν κάτω από το δοχείο, αλλά το αναρτούν στο λυχνοστάτη και φωτίζει όλους όσους είναι στο σπίτι. Έτσι να λάμψει και το δικό σας φως στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας τον επουράνιο. Μη νομίσετε ότι ήρθα να καταλύσω το νόμο ή τους προφήτες, δεν ήρθα να τους καταργήσω αλλά να τους ολοκληρώσω. Αλήθεια σας λέω, ακόμα κι αν χαθεί ο ουρανός και η γη, από το νόμο δεν δα εκπέσει ούτε ένα γιώτα ή μία οξεία, μέχρι να εκπληρωθούν τα πάντα. Όποιος λοιπόν καταργήσει έστω και μία από τις εντολές τις πιο ασήμαντες και διδάξει έτσι τους ανθρώπους, αυτός θα ονομαστεί ελάχιστος στη Βασιλεία των Ουρανών. Εκείνος πάλι που θα τις εφαρμόσει και θα τις διδάξει, θα κληθεί μέγας στη Βασιλεία των Ουρανών”.

Βλέπουμε ότι ο Χριστός αποκαλεί τους γνήσιους μαθητές Του φως του κόσμου, γιατί όλοι μας έχουμε -ή οφείλουμε να έχουμε- γνώση της Αληθείας, όπως ο ίδιος μας την δίδαξε, αλλά και γινόμαστε κοινωνοί, μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας, της φωτιστικής χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Από τη στιγμή δηλαδή που έχουμε μέσα μας αυτόν τον διπλό φωτισμό, γινόμαστε εκείνοι που με τη ζωή τους, με το παράδειγμά τους και με τα λόγια τους, έχουν την δυνατότητα αλλά και την υποχρέωση να φωτίσουν ολόκληρο τον κόσμο. Και αρκεί μόνο το παράδειγμά μας για να διδαχθεί ο υπόλοιπος κόσμος και να γνωρίσει την αλήθεια, χωρίς άλλο ιδιαίτερο κόπο, όπως δεν απαιτείται τίποτα για να είναι εμφανής η πόλη επάνω στο βουνό ή για να φωτίζει ένα λυχνάρι. Γι αυτό και επιμένει ο Χριστός, προτρέποντας όλους μας να φροντίζουμε να κάνουμε ενάρετες πράξεις.

Τα καλά έργα πάλι, δεν είναι ασύνδετα με την ορθή πίστη. Τα έργα για τον πιστό χριστιανό δεν αποτελούν υποχρέωση προς τον Θεό ή προς τους συνανθρώπους, δεν είναι ζήτημα ούτε ηθικής ούτε κοινωνικού ακτιβισμού και εθελοντισμού. Τα καλά έργα, είτε αφορούν την καλλιέργεια των αρετών είτε την αλληλεγγύη προς τον πλησίον, αποτελούν προέκταση και απόρροια της ορθής πίστης, είναι το αποτέλεσμα της πίστεως και του φωτισμού που οφείλουμε ως πιστοί να μετέχουμε. Γι αυτό και ο Χριστός, στο δεύτερο μέρος της σημερινής περικοπής, ορίζει ότι η διδασκαλία Του και οι εντολές Του παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Γιατί η Αλήθεια είναι κάτι το αναλλοίωτο, και για μας τους χριστιανούς η Αλήθεια είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, όπως ο ίδιος μας είπε (Ιω. 14, 6).

Επομένως, η τελευταία φράση του σημερινού Ευαγγελίου αποτελεί φυσική συνέπεια των ανωτέρω: εκείνος που με τα λόγια και με τις πράξεις του θα αλλοιώσει ή θα παραχαράξει την Αλήθεια, δεν έχει θέση στη Βασιλία του Θεού, ενώ εκείνος που θα την διατηρήσει αναλλοίωτη, θα κληθεί μέγας.

Αν αυτά τα λόγια αφορούν όλους μας, πολύ περισσότερο έχουν εφαρμογή για τους τους Ποιμένες και Διδασκάλους της Εκκλησίας, τους πνευματικούς δηλαδή καθοδηγητές του λαού του Θεού. Κι ακόμα περισσότερο, από τη στιγμή που οι Άγιοι Πατέρες έδωσαν αγώνες πνευματικούς για να αποτρέψουν την παραχάραξη της αληθινής πίστης, δίκαια η Εκκλησία μας σήμερα τους τιμά και τους μεγαλύνει και ψάλλει: «Ἀποστολικῶν παραδόσεων, ἀκριβεῖς φύλακες γεγόνατε, Ἅγιοι Πατέρες· τῆς γὰρ Ἁγίας Τριάδος τὸ ὁμοούσιον, ὀρθοδόξως δογματίσαντες, Ἀρείου τὸ βλάσφημον συνοδικῶς κατεβάλετε. Μεθ’ ὃν καὶ Μακεδόνιον πνευματομάχον ἀπελέγξαντες, κατεκρίνατε Νεστόριον, Εὐτυχέα καὶ Διόσκορον, Σαβέλλιόν τε, καὶ Σεβῆρον τὸν Ἀκέφαλον. Ὧν τῆς πλάνης αἰτήσασθε ῥυσθέντας ἡμᾶς, ἀκηλίδωτον ἡμῶν τὸν βίον, διατηρεῖν ἐν τῇ πίστει δεόμεθα».

π. Χερουβείμ Βελέτζας

από:http://xerouveim.blogspot.com/2010/07/18-7-2010.html#more

Η Εκκλησία μας δεν είναι κοινωνία Αγγέλων, είναι κοινωνία αμαρτωλών ανθρώπων, τους οποίους η Εκκλησία αγιάζει και τους εισάγει στην αιωνιότητα. Γι’; αυτό και την Κυριακή αυτή η Εκκλησία μας παρουσιάζει 630 μορφές Αγίων. Των Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνήλθε στην Καρχηδόνα με πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Πουλχερίας και του Μαρκιανού.

Γιατί συνήλθε η Σύνοδος αυτή;

Διότι είχε να αντιμετωπίσει προβλήματα. Πάντοτε η Εκκλησία είχε τα προβλήματά της και πάντοτε τα αντιμετώπιζε με αγάπη, στοργή και ενδιαφέρον. Η Εκκλησία βλέπει όλα της τα παιδιά. Και τα παιδιά αυτά που αμαρτάνουν τα αγκαλιάζει, δεν τα λιθοβολεί, δεν τα αφορίζει, δεν τα πετάει. Αλλά με στοργή και ενδιαφέρον τα προσφέρει ό,τι είναι δυνατόν για να σταθούν όρθια, να κρατηθούν στην πίστη, να αγωνισθούν, να λύσουν τα προβλήματά τους και να επιτύχουν τον αγιασμό και την σωτηρία.

Πάντοτε η Εκκλησία μας στάθηκε κοντά στον αμαρτωλό. Ο Χριστός μας ήλθε και πλησίασε τους αμαρτωλούς ανθρώπους για να τους σώσει. Δεν τους απομάκρυνε, δεν κράτησε αποστάσεις . «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», είπε. Έτσι αντιμετώπισε και η Εκκλησία τα παιδιά της που λύγιζαν, σκόνταφταν, ξεγλιστρούσαν, έπεφταν, αμάρταναν. Όμως η Εκκλησία είχε και άλλα παιδιά, τα οποία δεν ήσαν απλώς αμαρτωλά, ήσαν αιρετικοί. Ποια ήταν αυτά τα παιδιά της; Ήταν εκείνα τα οποία παραχάραξαν την διδασκαλία του Ευαγγελίου. Και όπως οι παραχαράκτες του εθνικού μας νομίσματος παραβιάζουν τους νόμους του Ελληνικού Κράτους, συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην δικαιοσύνη, έτσι ακριβώς και η Εκκλησία μας αντιμετώπιζε τους αιρετικούς, τους παραχαράκτες της αληθείας του Ευαγγελίου.

Άλλωστε και ο Απόστολος Παύλος στην προς Τίτον επιστολή, μας είπε «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος». Λέει, αιρετικό άνθρωπο αν τον συμβουλεύσεις μια και δυο άσ’; τον, γιατί αυτός πλανήθηκε και αμαρτάνει. Είναι αδύνατον να τον επαναφέρεις. Ο αιρετικός είναι αυτός που παίρνει ένα μέρος, μια σελίδα του Ευαγγελίου και την διαστρέφει. Αντιτάσσεται στο ορθόδοξο δόγμα της Εκκλησίας μας.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους μας μίλησε και ο Ευαγγελιστής της Αγάπης, ο Ιωάννης, ο οποίος είπε: «Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν, και χαίρειν αυτώ μη λέγετε». Όποιος δεν φέρνει το Ευαγγέλιο αυτό που σας κηρύττω εγώ, να μην τον χαιρετάτε και να μην τον βάζετε μέσα στο σπίτι σας. Έτσι αντιμετώπισε η Εκκλησίας μας τους αιρετικούς. Και όταν αυτός ο μαθητής της Αγάπης, συνάντησε στο βαλανίον έναν μεγάλο αιρετικό, τον Κύρινθο και έμαθε ότι είναι μέσα εκεί, είπε στην συνοδεία του να φύγουν μην τυχόν και πέσει το βαλανίον και τους σκεπάσει.

Κάποτε ένας φημισμένος Άγιος, ο αββάς Αγάθων, δέχθηκε μια επίσκεψη. Κάποιοι άνθρωποι τον πλησίασαν και τον ρώτησαν: «Εσύ είσαι ο αββάς Αγάθων, ο υπερήφανος, ο ψεύτης, ο παλιάνθρωπος, ο απατεώνας;». Ναι! (Σε όλα απαντούσε θετικά). «Εσύ είσαι ο αββάς Αγάθων ο αιρετικός;». Ύψωσε τότε την φωνή του, διαμαρτυρήθηκε, ένωσε τα τρία του δάκτυλα και είπε: «Όχι, αμαρτωλός είμαι, αιρετικός δεν είμαι. Πιστεύω εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν».

Γι’; αυτό και οι 630 Θεοφόροι Πατέρες που συνήλθαν στην Δ΄ εν Χαλκηδόνι Σύνοδο, αντιμετώπισαν έναν αιρετικό, τον Ευτυχή.

Αυτός έλεγε, με απλά λόγια, ότι από την ώρα που ο Χριστός ενηνθρώπησε, απερρόφησε την ανθρώπινη φύση και ήταν μόνο Θεός χωρίς να είναι άνθρωπος. Αλλά η Εκκλησία μας εδογμάτισε και είπε ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Δεν απερρόφησε η ανθρωπότητα την Θεότητα. Διατήρησε ασυγχύτως και αναλλοιώτως την θεϊκή και την ανθρώπινη φύση. Έτσι καταδικάζεται ο Ευτυχής, επικρατεί η Ορθοδοξία και θωρακίζεται με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων.

Δεν μπορεί ένας να αποφασίζει για τέτοια μεγάλα θέματα. Κανένας δεν είναι αλάθητος. Το αλάθητον το έχουν μόνο οι Οικουμενικές Σύνοδοι και κανένας άλλος. Το Πνεύμα το Άγιον λαλεί εν Οικουμενικαίς Συνόδοις και οι αποφάσεις, όταν γίνονται αποδεκτές και από το πλήρωμα της Εκκλησίας, έχουν κύρος και δεν μπορεί κανείς να τις κλονίσει.

Έτσι οι αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων θωράκισαν το πιστεύω των Χριστιανών και σήμερα έχουμε σαφή την πίστη μας, καθαρή, αγνή, ανόθευτο, όπως την κήρυξαν οι Απόστολοι, την παρέλαβαν οι Πατέρες και την διασφαλίζει μέχρι σήμερα η Εκκλησία μας.

Οι εχθροί που αντιμετώπισε η Εκκλησία μας δε ήταν μόνον οι αιρετικοί. Ήταν και οι ειδωλολάτρες της εποχής εκείνης.

Και τι αντέταξε; Αντέταξε σθεναρά άμυνα την αλήθεια, χρησιμοποιώντας την αγιότητα του βίου, την ορθότητα της πίστεως. Θυσίασε μόνο στους επίσημους διωγμούς έντεκα εκατομμύρια μάρτυρες, οι οποίοι έχυσαν το αίμα τους, θυσίασαν την ζωή τους ομολογούντες Χριστόν Εσταυρωμένον. Δεν θυσίασαν στα είδωλα, δεν υποχώρησαν.

Πιάνουν τον μάρτυρα, του βάζουν θυμίαμα στην χούφτα και του λένε, ρίξε το θυμίαμα, πρόσφερε θυσία στους θεούς μας και θα σου χαρίσουμε την ζωή. Μια μικρή κίνηση αν έκανε, θα ήταν απάρνηση της πίστεως. Όμως ο μάρτυρας κρατάει στην γροθιά του γερά κλεισμένο το λιβάνι και δεν γυρίζει το χέρι του. Και όταν πλέον κάηκε, τότε μόνο έπεσε το λιβάνι μέσα στον βωμό τον ειδωλολατρικό. Αυτή είναι η πίστη μας. Δεν επιδέχεται υποχωρήσεις, συμβιβασμούς, λογικές και ψευτοαγάπες. Η αλήθεια δεν μπορεί να αναμειχθεί με το ψέμα. Το φως με το σκοτάδι. Οι αιρετικοί είναι τα ψωριασμένα πρόβατα που ο τσοπάνος τα βγάζει από το κοπάδι για να μην μεταδοθεί η αρρώστια και στα υγιή πρόβατα του κοπαδιού του.

Αλλά και σήμερα η Εκκλησία έχει να αντιμετωπίσει τους ίδιους αιρετικούς.

Και σήμερα υπάρχει ένα πλήθος αιρέσεων, που διαιρεί τον λαό μας. Ένα έθνος που διασπάται από αιρέσεις, χάνει την ενότητά του. Η Ορθοδοξία είναι αυτή που ενώνει τον λαό μας. Αλλά υπάρχουν και οι εθνοκάπηλοι, οι πατριδοκάπηλοι, οι οποίοι λένε ότι ο Χριστιανισμός έβλαψε τον Ελληνισμό και θέλουν και ζητούν ο Χριστιανισμός να μπει στο περιθώριο και η ειδωλολατρία να βγει μέσα από την σαπίλα και την βρωμιά και να αναβιώσει.

Και εμείς κοιμόμαστε και εφησυχάζουμε. Και τους δεχόμαστε όλους αυτούς χωρίς να διαμαρτυρόμαστε, χωρίς να υψώνουμε το ανάστημά μας, χωρίς να έχουμε μια δυναμική παρουσία. Να πούμε προς όλες τις κατευθύνσεις, προς όλους αυτούς τους εραστές της ειδωλολατρίας, τους αιρετικούς, πως εδώ είναι Ελλάς, τόπος Αγίων, εδώ μαρτύρησαν άγιοι άνθρωποι και έχυσαν το αίμα τους για την Ορθοδοξία. Η Ελλάδα είναι ορθόδοξο έθνος, είναι ορθόδοξο γένος και θα μείνει πιστό στην Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό ο οποίος συζεύχθηκε με τον Χριστιανισμό και έγινε ο φορέας, η άμαξα, με την οποία μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο.

Βρισκόμαστε σε δύσκολες μέρες. Γι’; αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί οφείλουμε να είμαστε το φως του κόσμου. Έτσι μας είπε ο Κύριός μας, «Υμείς εστέ το φως του κόσμου». Και όπως οι Άγιοι Πατέρες ήταν τα αστέρια που φώτιζαν και φωτίζουν και σελαγίζουν στο νοητό στερέωμα της Εκκλησίας μας δια μέσου των αιώνων, έτσι κι εμείς οι Χριστιανοί είμαστε τα φώτα. Να παίρνουμε το φως από τον Ήλιο Χριστό και να φωτίζουμε τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας και των αιρέσεων. Να κρατούμε ορθά στα χέρια μας την δάδα της Ορθοδοξίας και να αγωνιζόμαστε ώστε αυτός ο τόπος, αυτό το Έθνος, αυτός ο λαός να μείνει για πάντα Ορθόδοξο και πιστό στην Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό.

Ίσως πείτε, τι κάνουν οι ιερείς, οι Ιεράρχες; Και εγώ σας ρωτώ: Τι κάνει ο λαός μας; Γιατί η υπόθεση της πίστεως δεν είναι υπόθεση μόνο των ιερέων και των επισκόπων, αλλά και υπόθεση του λαού. Ο λαός κρατάει την Ορθοδοξία. Αδέλφια, ξυπνήστε, γρηγορείτε, προσεύχεσθε, μάχεσθε, φωτίζετε, διαλύετε τα σκοτάδια! Με την ζωή και το παράδειγμά μας, εμείς να δώσουμε τα φώτα στον κόσμο που σήμερα βυθίζεται μέσα στο νέο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. «Υμείς εστέ το φως του κόσμου». «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα ημών τον εν τοις ουρανοίς».

Θ. Θεοφυλάκτου

orthodox–world.pblogs.gr και http://www.tv4e.gr

Του π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

Μια από τις μεγαλύτερες χαρές και ευλογίες για τον πιστό Χριστιανό, είναι το να τιμά τις μεγάλες μορφές της Εκκλησίας μας που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ακριβή διατύπωση των δογματικών αληθειών. Γι’ αυτό και η πνευματική μας χαρά βρίσκεται στο κατακόρυφο, αφού την Κυριακή εορτάζουμε και τιμούμε τις λαμπρές προσωπικότητες των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Των Αγίων δηλαδή Πατέρων που αγωνίστηκαν κατά των αιρετικών μονοφυσιτών. Γι’ αυτό και ανάλογο είναι το Αποστολικό ανάγνωσμα που θα ακούσουμε.

Ο Απ. Παύλος, καταγράφει «εν βραχύ ρήματι και πολλή συνέσει», θεοπνεύστως, την προς Τίτον επιστολή του. Μια από τις ποιμαντικές λεγόμενες επιστολές του, διότι απευθύνεται στον μαθητή του Τίτο, Επίσκοπο Κρήτης.

Οι πατρικές του νουθεσίες, αποτελούν την ευλογημένη πείρα και το πολύπλευρο ποιμαντικό του καταστάλαγμα. Μέσα σε απλές προτάσεις ποιμαντορικής τελειότητας, εφιστά την προσοχή του μαθητού του, και όλων φυσικά των ποιμένων, έως εσχάτου της γης, και μέχρι το τέλος της ιστορίας, στο θέμα των αιρέσεων και των αιρετικών: «αιρετικόν άνθρωπον, μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Τίτ. Γ΄ 10-11). Δηλαδή, αιρετικό άνθρωπο, που επιμένει να δημιουργεί σκάνδαλα και διαιρέσεις στην Εκκλησία, μολονότι τον συμβούλευσες για πρώτη και δεύτερη φορά, παράτησέ τον και απόφευγέ τον. Γνώριζε δε ότι ένας τέτοιος άνθρωπος έχει διαστραφεί και αμαρτάνει και για την αμαρτία του αυτή, ελέγχεται και κατακρίνεται από την συνείδησή του και από τον ίδιο τον εαυτόν του.

Βεβαίως το τι είναι αίρεση, ως πιστοί Χριστιανοί όλοι μας το γνωρίζουμε, θα πρέπει να το γνωρίζουμε. Είναι η πλανεμένη διδασκαλία που αλλοιώνει τόσο την Ευαγγελική αλήθεια, όσο και τον ορθό και ευλογημένο τρόπο Χριστιανικής ζωής. Είναι οι κακοδοξίες που διδάσκονται και παρουσιάζουν διαφορετικά δόγματα και ένα ξεπεσμένο ήθος που δεν έχει σχέση με αυτά που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και μας διαφυλάττει η Εκκλησία μας.

Φυσικά δεν υπάρχουν αιρέσεις άνευ των αιρετικών, διότι επιτέλους οι πλάνες και οι κακοδοξίες δεν αιωρούνται μόνες τους στην πνευματική ατμόσφαιρα. Υπάρχουν κάποιοι που ξέφυγαν από την Εκκλησιαστική πορεία , λόγω εγωϊσμού, με αποτελέσματα τραγικά για το όλον σώμα της στρατευομένης μας Εκκλησίας.

Και εδώ αδελφοί μου έγκειται το κρίσιμο και επίμαχο σημείο που θα πρέπει περισσότερο απ’ όσο ποτέ άλλοτε να μας κάνει άγρυπνους και προσεχτικούς. Τους τελευταίους καιρούς, και ως προς το ζήτημα τούτο, βλέπουμε να παρουσιάζονται μεγάλες αλλοιώσεις και παραποιήσεις της Αποστολικής διδαχής.

Αλλ’ ας μιλήσουμε συγκεκριμένα. Δεν αρκεί ένας ποιμένας, και μάλιστα υψηλά ιστάμενος να φέρει μόνο την Αποστολική διαδοχή, που οπωσδήποτε, ως Ορθόδοξος την φέρει, είναι απόλυτη ανάγκη, μαζί με την αδιάσπαστη συνέχεια της Αρχιεροσύνης, να υφίσταται και ο Αποστολικός τρόπος ζωής όσον αφορά τα δόγματα και το ήθος. Και άνευ αντιλογίας, δεν μπορεί παρά να εφαρμόζει και την Αποστολική τακτική, όταν πρόκειται ο ποιμένας να προφυλάξει το Ορθόδοξο ποίμνιο. Ο ποιμένας που είτε κατ’ ευδοκία, είτε κατ’ οικονομία, το έχει εμπιστευθεί η Εκκλησία το συγκεκριμένο ποίμνιο, καθ’ ότι ο Θεός «ου πάντας χειροτονεί, αλλά διά πάντων ενεργεί» κατά τον ιερό Χρυσόστομο.

Και πλέον συγκεκριμένα, ο ποιμένας, για να προφυλάξει το ποίμνιό του, και να διασφαλίσει την τοπική αλλά και την καθ’ όλου Εκκλησία, είναι ανάγκη, κυρίως στα ζωτικά αυτά θέματα, να λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

Συμβαίνει αυτό σήμερα;

Δυστυχώς, πλην ελαχίστων, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι αρκετοί έχουν αλλάξει την Αποστολική τακτική και «ντρέπονται» τους αιρετικούς να τους ονομάζουν με το όνομα αυτό που τους χαρακτηρίζει ο ίδιος ο Απ. Παύλος, και αντί αυτού, τους χαρακτηρίζουν ως «αδελφούς» σε κοινή πίστη και τις αιρέσεις τους ως «αδελφές Εκκλησίες».

Το καρκίνωμα δλδ του Οικουμενισμού έχει νεκρώσει τα ευαίσθητα συνειδησιακά κύτταρα της Ορθοδόξου ποιμαντικής συνειδήσεως, με αποτέλεσμα, η «σφενδόνη του πνεύματος» να έχει τεθεί σε αχρηστία, και το μόνο πλέον που ακούγεται είναι ο φάλτσος αυλός της ψευδοποιμαντικής και της πλαδαρής αγαπολογίας.

Οι Πατέρες πάλι της Δ΄Οικ. Συνόδου που τιμούμε, αν κάποιοι του οικουμενιστικού φυράματος θελήσουν να τους δουν μέσα από το πρίσμα της αλλοπρόσαλλης τακτικής τους, δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν ως φονταμενταλιστές, μισαλλόδοξοι και ακραίοι φανατικοί, αφού δεν διέθεταν την ευελιξία ώστε να δεχτούν μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας την «διαφορετικότητα».

Την διαφορετικότητα δηλ. που οδηγεί, σύμφωνα με τους νέους φωστήρες, από διαφορετικό δρόμο, στον ίδιο σκοπό. Εξ’ ου και οι πρωτάκουστες «δεήσεις», «Ο Θεός να συγχωρήσει τους Αγίους Πατέρες , που μας άφησαν τέτοια σχίσματα και διαιρέσεις!…».

Μετά βεβαιότητος και ο ίδιος ο διάβολος, δεν θα τολμούσε να εκφραστεί κατ’ αυτόν τον απαίσιο και βλάσφημο τρόπο…

Αλλ’ αδελφοί μου, όσοι πιστοί, ας ακούσουμε την προτροπή του Αποστόλου και ας αφήσουμε «τας μωράς ζητήσεις» των ξεπεσμένων οικουμενιστών που ντρέπονται να κηρύξουν την μοναδικότητα και την απολυτότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Ας τους αφήσουμε διότι ο εγωισμός, τους έχει παγιώσει στην πλάνη… Άλλωστε, το φωνάζει το Πνεύμα το Άγιον, δια του Αποστόλου : «Αιρετικόν άνθρωπον , μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού». Και αν ο λόγος αυτός ισχύει γενικώς περί των αιρέσεων και των αιρετικών, πόσο μάλλον ισχύει για την παναίρεση του οικουμενισμού, και τους ξεπεσμένους οπαδούς του…

Ας απομακρυνθούμε από τις κακοδοξίες και έτι άπαξ ας διατρανώσουμε μαζί με τους θεοφόρους Πατέρες μας την Αποστολική μας πίστη, όπως αυτή διαφυλάσσεται εντός του «καθαρότατου Ναού» της Ορθοδοξίας μας.

«Η χάρις μετά πάντων ημών, Αμήν» (Τίτ. Γ΄ 15).

Για την Ιστορία αλλά και την Ορθόδοξη Θεολογία μας ,ας δούμε συνοπτικά τα της Δ΄Οικ. Συνόδου.

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος (451)

Η Αγία Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στην Χαλκηδόνα το έτος 451,από τις 8 Οκτωβρίου μέχρι 1η Νοεμβρίου. Τη συγκρότησαν 630 θεοφόροι Πατέρες, μεταξύ των οποίων και οι Καισαρείας Θαλάσσιος, Εφέσου Στέφανος, Αγκύρας Ευσέβιος, Σελευκείας Βασίλειος κ.α..

Αυτοκράτορες ήταν οι Άγιοι Μαρκιανός και Πουλχερία.

Πάπας Ρώμης ήταν ο Άγιος Λέων Α΄ τον οποίο αντιπροσώπευαν οι Επίσκοποι Πασχάνιος, Λουκέντιος και Ιουλιανός και οι πρεσβύτεροι Βονιφάτιος και Βασίλειος.

Η Σύνοδος αυτή εξέδωσε όρον Δογματικόν περί της υποστατικής ενώσεως των δύο εν Χριστώ φύσεων. Καταδίκασε την αντίθετη προς την Νεστοριανική, αιρετική διδασκαλία του Ευτυχούς, ο οποίος ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Κων/πόλεως και δίδασκε ότι ο Χριστός είχε μόνο μία φύση, την Θεία. Η ανθρώπινη φύσις, έλεγε ο Ευτυχής, απορροφήθηκε από την Θεία και επομένως ο Χριστός υπήρξε μόνο Θεός και φαινομενικώς άνθρωπος.

Οι οπαδοί του Ευτυχούς, ονομάστηκαν Μονοφυσίτες.

Μετά την καταδίκη τους από την Σύνοδο, επέμειναν στη φοβερή τους αίρεση και έγιναν αφορμή πολλών ταραχών. Τελικώς αποχωρίστηκαν, όπως ήταν επόμενο, από την Ορθόδοξη Εκκλησία, και υποστηριχθέντες αργότερα από τους Άραβες, αποτέλεσαν δικές τους «Εκκλησίες».Τέτοιες «Εκκλησίες» είναι οι Μονοφυσιτικές των Ιακωβιτών της Συρίας και Παλαιστίνης, των Αρμενίων, των Κοπτών της Αιγύπτου και της Αβησσυνίας.

Η Αγία Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος, καταδίκασε τους αρχιμ. Ευτυχή και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας των Μονοφυσιτών Διόσκορο. Τέλος εξέδωσε 30 ιερούς κανόνες.

konitsa-epirus.blogspot.com

Της Αγίας Μαρίνης

(17 Ιουλίου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Η Νύμφη  του Χριστού

«Δέυτε φιλομάρτυρες πιστώς, την υπέρ του πάντων δεσπότου, στερρώς αθλήσασαν,

 μάρτυρα τιμήσωμεν, Μαρίναν νύμφην Χριστού».

Στις 17 του Ιουλίου, ευσεβείς χριστιανοί, εορτάζαμε τη μνήμη της νύμφης του Χριστού Μεγαλομάρτυρας αγίας Μαρίνης.

Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισσιδίας. Ο πατέρας της, ο Αιδέσιος, ήταν ιερέας των ειδώλων. Η μητέρα της την άφησε ορφανή ευθύς μετά τη γέννησί της. Την ανέθρεψε στο αγρόκτημα τους μια τίμια και καλοπροαίρετη γυναίκα. Εκεί η καλοπροαίρετη τροφός μαζί με τη δωδεκάχρονη Μαρίνα δέχτηκαν το κήρυγμα του Ευαγγελίου από φλογερούς ιεραποστόλους. Η Μαρίνα τόσο ζεστάθηκε από την αγάπη του Χριστού, πού θέλησε να κάμη χριστιανό και τον ειδωλολάτρη πατέρα της. Έξαλλος εκείνος και γεμάτος από οργή και μίσος εναντίον της κόρης του έφυγε απευθύνοντας της βρισιές και κατάρες και αποκηρύσσοντας την από θυγατέρα του. Δεν την κατέδωσε όμως. Άλλα μια ημέρα, ενώ η Μαρίνα περιπατούσε στο δρόμο, έμπαινε στην πόλι έφιππος ο Έπαρχος Ολύμβριος, ο όποιος «ιδών αυτήν όλος εξέοτη επί τη ωραιότητι αυτής». Εσταμάτησε το άλογο του και την εζήτησε σε γάμο.

Ω και πόσο δύσκολη στιγμή ήταν αυτή για τη Μαρίνα! Από τη μια της απλωνόταν μια ζωή γεμάτη από δόξα και πλούτο και από την άλλη ανοιγόταν ένας δρόμος αιματοβαμμένος γεμάτος από διωγμούς και θλίψεις. Δεν εδίστασεν όμως η φρόνιμη Παρθένος να διάλεξη. Αρνήθηκε το γάμο και προτίμησε τον «ωραίο κάλλει παρά πάντας βροτούς» νυμφίο της ψυχής της, το Χριστό.

Προσβεβλημένος ο Ολύμβριος, την υπέβαλε σε μαρτύρια. Με σχοινιά που είχαν στις άκρες αγκίστρια έδερναν το σώμα της και λωρίδες έβγαινε το δέρμα με τις σάρκες από πάνω της. Τη νύχτα μέσα στη φυλακή είδε το Διάβολο σαν άγριο θηρίο που βροντούσε γύρω της και άναβε μια πελώρια φωτιά. Έντρομη η αγία εντονώτερα προσευχόταν και ο νοητός δράκοντας πήρε τη μορφή μαύρου σκύλου, τον όποιο πλέον η άγια έπιασε από το τρίχωμα και με ένα σφυρί του σύντριψε την πλάτη και την κεφαλή, θαυματουργικά δε θεραπεύθηκε και από τις πληγές της.

Μετά της έκαιγαν το σώμα με αναμμένες λαμπάδες και την έρριξαν με το κεφάλι μέσα σε ένα γεμάτο από νερό πιθάρι. Ο Κύριος πάλι την επροστάτευσε και πλήθος κόσμου επίστευσε. Και «επί τούτω θυμωθείς ο Ηγεμών ξίφει την κεφαλήν αυτής απέτεμε», κατά το Συμεών το Μεταφραστή.

Ευσεβείς χριστιανοί, από το πλήθος των αρετών της Αγίας Μαρίνης, αξίζει να θαυμάσωμε τη θέσι της απέναντι στο γάμο. Χωρίς να αποκλείη το μέγα μυστήριο του γάμου, έδωσε ένα μάθημα στον Έπαρχον Ολύμβριο, ότι οι χριστιανοί προκειμένου να δρουν τον ισόβιο σύντροφο της ζωής τους δεν βλέπουν ούτε το αξίωμα, ούτε τον πλούτο, ούτε τη δόξα, αλλά την αρετή και την ευσέβεια.

Ποια όμως τεράστια διαφορά υπάρχει μεταξύ της αγίας Μαρίνης και των συγχρόνων νεανίδων και νέων! Οι μεν νέες ζητούν γαμβρό πού να έχη γερό βαλάντιο για να γλεντούν χωρίς δυσκολία καμμιά, οι δε νέοι αναζητούν νύμφη όμορφη και με προίκα. Και το ακόμη χειρότερο, δέχονται και παντρεύονται με όχι ορθόδοξους, αλλά με αιρετικούς, γιατί δεν έχουν δοσμένο τον εαυτό τους στο Χριστό. Αγαπούν το χρυσό και τις απολαύσεις, και αδιαφορούν για το αν ο σύντροφος της ζωής τους δεν θα τους επιτρέπη ούτε να εκκλησιασθούν. Έτσι προδίδουν την πίστι τους προς χάριν μιας αμαρτωλής και τρυφερής ζωής.

Ω αδελφέ μου, ακούσε τη φωνή των αγίων Αποστόλων. Στις Διαταγές τους σου λένε: «Ου γαρ ανθρώποις σε χρή αρέσκειν εις αμαρτίαν, αλλά Θεώ εις οσιότητα, ζωής τε και αναπαύσεως της αιωνίου αντέχεσθαι». Δεν πρέπει δηλαδή να αρέσης στους ανθρώπους σε σημείο πού να αμαρτάνης, αλλά στο Θεό ώστε να είσαι αφιερωμένος σ’ Εκείνον και να έχης βέβαιη τη μακάρια ζωή και την αιώνια ανάπαυσι. Μη ασχολείσθε, αδελφοί μου αγαπητοί, σας παρακαλώ εν ονόματι του Κυρίου, μη ασχολείσθε με την ομορφιά του σώματος, μη ξοδεύετε χρήματα και ώρες για να περιποιήσθε το πρόσωπο σας με το σκοπό να αρέσετε και να εύρετε σύντομα το σύντροφο της ζωής σας. Δεν βρίσκεται έτσι ο σύντροφος, αλλά και αν βρεθή κατ΄ αυτόν τον τρόπο, δεν θα είναι πραγματικός σύντροφος, άλλα ηδυπαθής εραστής, πού θα επιδιώκη την ηδονή και την απόλαυσι και όχι τη συνοδοιπορία μαζί σας για τη δημιουργία μιας ευτυχισμένης οικογενείας.

Φροντίσετε να είναι όμορφη η ψυχή σας με την καλωσύνη και την αγάπη και την πίστι, και όμορφο το σώμα σας με την εγκράτεια και την αποχή από τις ηδονές και τις απολαύσεις.

Αυτή η εσωτερική ωραιότης, το κάλλος και η ομορφιά της ψυχής, αντανακλά και στο πρόσωπο, και τα πιο άσχημα φυσικά χαρακτηριστικά τα φωτίζει και τα λαμπρύνει. «Ουκ άρα η πρόσοψις του έκτος ανθρώπου, αλλά η ψυχή καλλωπιστέα τω της καλοκαγαθίας κοσμήματι, είη δαν και την σάρκα ειπείν τω της εγκράτειας κόσμω», συμβουλεύει ο μέγας της Αλεξανδρείας διδάσκαλος, ο Κλήμης. Δηλαδή, δεν πρέπει να καλλωπίζωμε το πρόσωπο, αλλά την ψυχή με το στόλισμα της καλοκαγαθίας. Είναι μάλιστα δυνατόν να στολίσωμε και το σώμα με το στολίδι της εγκράτειας.

Με τέτοια κριτήρια να σκέπτεσθε για το γάμο, με τέτοια στολίδια να κοσμήτε την ψυχή σας, με τέτοια πίστι να περιφρονήτε τους απίστους παρ’ όλο τον πλούτο τους και την ενδεχομένη ομορφιά τους και να είσθε βέβαιοι ότι θα έχετε την προστασία και την ευλογία του Θεού και της Αγίας Μαρίνας στη ζωή σας γιατί επάξια και καθώς πρέπει τιμάτε και εορτάζετε «την υπέρ του πάντων Δεσπότου στερρώς αθλήσασαν μάρτυρα…Μαρίναν νύμφην Χριστού». Αμήν.

Από:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3871&Itemid=1

Πως η Αγία Μαρίνα έσωσε

τον μικρό Ανδρέα Βασιλείου

από τη Λεμεσό της Κύπρου

της Θεοπούλας Παναγιώτου

από το έντυπο «Στύλος Ορθοδοξίας», τεύχος Ιανουαρίου 2006

Ως γιατρός συμμετείχε στην εγχείρηση μεταμόσχευσης μυελού του μικρού Ανδρέα

που έγινε στις ΗΠΑ(23/01/2006 – 18:58)

Η άμεση επικοινωνία μεταξύ στρατευομένης και θριαμβεύουσας Εκκλησίας αποτελεί σύνηθες και φυσιολογικό φαινόμενο για το συνειδητοποιημένο πιστό, ο οποίος είθισται να επικαλείται τους Αγίους ως πρεσβευτές επίλυσης των προβλημάτων προς το Θεό. Αυτό λοιπόν έπραξε μια οικογένεια από την Κύπρο, γνωστή από τις τηλεοπτικές εκκλήσεις που έκανε πριν από δύο χρόνια για την εξεύρεση δότη προκειμένου να βρεθεί μόσχευμα για εγχείρηση στο μικρό παιδί τους, τον Ανδρέα που έπασχε από λευκαιμία…

 Μόσχευμα βρέθηκε και οι γονείς ετοιμάσθηκαν για να ταξιδεύσουν στις ΗΠΑ, όπου θα γινόταν η λεπτή χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης μυελού.

Όλοι θυμόμαστε τότε την αγωνία της οικογένειας του Βάσου Βασιλείου από τη Λεμεσό και τις καθημερινές εκκλήσεις τους στον Χριστό μας για να σώσει το παιδί τους. Πριν λοιπόν ξεκινήσουν για την εγχείρηση οι γονείς άκουσαν για τα θαύματα της Αγίας Μαρίνας και πήραν την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσουν στο ομώνυμο μοναστήρι στην Άνδρο και να ζητήσουν την ευλογία Της. Στο τηλέφωνο ο ηγούμενος της Μονής αρχιμανδρίτης Κυπριανός υποσχέθηκε πως θα προσευχηθεί στην Αγία και ευχήθηκε στους γονείς να έχει το παιδί την Αγία Μαρίνα στο χειρουργείο για βοήθεια. Πράγματι με την ευχή του ηγουμένου Κυπριανού στις αποσκευές τους και με ακράδαντη την πίστη για τη βοήθεια της Αγίας Μαρίνας οι δύο γονείς και ο μικρός Ανδρέας μετέβησαν στις ΗΠΑ. Μετά τις καθιερωμένες προκαταρκτικές εξετάσεις προετοιμασίας ο μικρός Ανδρέας εισήλθε για την πραγματικά πολύ σοβαρή και λεπτή εγχείρηση.

Λίγη ώρα πριν το χειρουργείο παρουσιάστηκε στον ιατρό που θα χειρουργούσε τον μικρό Ανδρέα μία γυναίκα. Είπε πως είναι γιατρός και παρακάλεσε να παρακολουθήσει την εγχείρηση, επειδή ήταν προσωπική ιατρός του μικρού Ανδρέα. Η συζήτηση της γυναίκας με τον χειρούργο έδειχνε πως κατείχε την ιατρική επιστήμη και δεν άφηνε καμιά αμφιβολία στο χειρούργο να σκεφθεί πως δεν είναι ιατρός. Εκείνος πάντως της είπε πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος ιατρός και πως αποτελούσε πρακτική της ιατρικής του ομάδας να μην μετέχουν άλλοι στις λεπτές αυτές εγχειρήσεις. Η επιμονή όμως της γυναίκας έκαμψε την αρχική αδιαλλαξία του χειρούργου. Της ζήτησε να αφήσει τα στοιχεία της στη γραμματεία και να εισέλθει στη συνέχεια στο χειρουργείο μαζί του. Έτσι και έγινε.

Η άγνωστη ιατρός εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού Ανδρέα. Αρκετές φορές μάλιστα έδωσε τις κατευθύνσεις για το πώς έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση. Όλα πήγαν καλά και ο γιατρός αφού την ευχαρίστησε εξήλθε του χειρουργείου. Το ζεύγος Βασιλείου έτρεξε να πληροφορηθεί για το πώς πήγε η εγχείρηση. «Όλα πήγαν πολύ καλά» τους είπε. Και πρόσθεσε: «Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πως είχατε μια τέτοια γιατρό για το παιδί σας και ήλθατε σε μένα;»

Οι γονείς έκπληκτοι του απάντησαν ότι δεν είχαν φέρει κάποια γιατρό και δεν γνωρίζουν κάτι σχετικό. Ο χειρούργος όμως επέμενε και τους είπε πως όταν εξήλθε από το χειρουργείο η γιατρός του μικρού Ανδρέα, παρέμεινε για λίγο μέσα με την υπόλοιπη ιατρική ομάδα. Ως εκ τούτου κάπου εκεί γύρω έπρεπε να είναι και τους προέτρεψε να τη συναντήσουν. Μάταια όμως έψαχναν να τη βρουν. Η γιατρός είχε εξαφανισθεί. Σκέφθηκαν πως θα έφυγε και πήγαν μετά την προτροπή του χειρούργου στη γραμματεία να ζητήσουν τα στοιχεία της προκειμένου να την ευχαριστήσουν. Πίστευαν πως ίσως κάποια γιατρός από την Ελλάδα ή την Κύπρο ευαισθητοποιήθηκε και ταξίδευσε στις ΗΠΑ για να συμβάλλει στην λεπτή χειρουργική επέμβαση.

Με έκπληξη διαπίστωσαν πως η άγνωστη γυναίκα ιατρός είχε υπογράψει με το όνομα Μαρίνα από την Άνδρο (Marina from Andros). Δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν. Στέκονταν επί αρκετή ώρα αμήχανοι μπροστά στο θαύμα της Αγίας Μαρίνας. Τα δάκρυα ευγνωμοσύνης και χαράς πλημμύρισαν τα μάτια τους. Θυμήθηκαν αυτό που τους είχε πει ο σεβαστός γέροντας και ηγούμενος της ομώνυμης Ιεράς Μονής. «Πηγαίνετε στην Αμερική και εύχομαι η Αγία Μαρίνα να είναι μέσα στο χειρουργείο.

Την απερίγραπτη χαρά τους για την επιτυχή έκβαση της εγχείρησης και την επαναφορά της υγείας του μικρού Ανδρέα τη μετέφεραν στα ΜΜΕ μιλώντας για το αληθινό θαύμα.

Από τότε έβαλαν ως τάμα να βρίσκονται πάντοτε οικογενειακώς στην Άνδρο την ημέρα της μνήμης της Αγίας Μαρίνας. Έτσι και πράττουν ενώ όπως ανέφερε μοναχός της Μονής με τον οποίο συνομιλήσαμε δύο φορές ίσως και παραπάνω τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από τότε η οικογένεια Βασιλείου μεταβαίνει από τη Λεμεσό κάθε καλοκαίρι στην Άνδρο για να ευχαριστήσει την Αγία Μαρίνα, που έσωσε τον μικρό Ανδρέα. Είναι αλήθεια ότι ουδέποτε απουσίασαν τα θαύματα των Αγίων από τη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και είθε ο Πανάγαθος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να μας ενισχύει την πίστη μας με τα θαύματα των Αγίων μας.

Ευχαριστούμε θερμώς την κ. Σπυριδούλα Κυριακοπούλου, συνταξιούχο ιατρό που είχε την ευγενή καλοσύνη να μας ενημερώσει για το ανωτέρω θαύμα. Θερμές ευχαριστίες στον ηγούμενο της Ιεράς Μονής και στην αδελφότητα για τις διευκρινίσεις και τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τους θέσαμε. Το τηλέφωνο της Μονής Αγίας Μαρίνης Άνδρου είναι 2282024074.

από:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3870&Itemid=1

Νικόδημου Αγιορείτου

(14 Ιουλίου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Νικοδήμος ο εκ Ναξίας

«Τον του Άθω φωστήρα και της Νάξου το βλάστημα και της Εκκλησίας απάσης

τον Θεόπνουν διδάσκαλον Νικόδημον τιμήσωμεν πιστοί».

Σήμερα, ευσεβείς μου αδελφοί, η αγία μας ορθόδοξη Οικουμενική Εκκλησία πανηγυρίζει τη μνήμη του μεγαλυτέρου διδασκάλου των τελευταίων αιώνων αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου.

Γεννήθηκε το 1749 στη χώρα της νήσου Νάξου από γονείς ευσεβείς, τον Αντώνιο και την Αναστασία.

Από πολύ μικρός γαλουχήθηκε με τα νάματα της αγίας μας πίστεως από τον εφημέριο της ενορίας του.

Εσπούδασε στη Σχολή  του αγίου Γεωργίου Γρόττας Νάξου  και εμαθήτεψε «παρά τους πόδας» σοφών και ενάρετων διδασκάλων.

Ο Μητροπολίτης της Νάξου Άνθιμος Βαρδής τον Ανέλαβεν υπό την προστασία του και τον απέστειλε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης οπού Εσπούδασε εκτός από τη Θεολογία και όλες τις άλλες επιστήμες. Το πέρασμα του από την Ευαγγελική Σχολή ήταν όμοιο με το πέρασμα του Ιερού Χρυσοστόμου από τη Σχολή του Λιβανίου, μοναδικό και απαράμιλλο.

Μετά τις σπουδές του υπηρέτησε στην ιερή Μητρόπολι Παροναξίας σαν Γραμματέας, αλλά η παρουσία ζηλωτών αγιορειτών Πατέρων τον προσήλκυσε στο Μοναχικό βίο. Τον συνέστησαν στον άγιο Μακάριο το Νοταρά και στον άγιο και διορατικό γέρο Σίλβεστρο, οι όποιοι και τον ενεθάρρυναν στην ιερή του απόφασι. Αφού λοιπόν μετά το θάνατο του πατέρα του ανέβασε στο Μοναστήρι του Ιερού Χρυσοστόμου Νάξου την ευλαβέστατη μητέρα του οπού με τη θέλησί της έγινε Μοναχή, το όνομα Αγάθη, ρίχτηκε στη θάλασσα για να προφθάση το πλοίο που από τη Νάξο — σπάνιο’ τούτο — εταξίδευε για το άγιον όρος.

Το 1775, 26 χρόνων, επάτησε τα άγια χώματα του ορούς της Παναγίας, και τα επάτησε και τα κατέβρεξε με τα δάκρυα και τους ιδρώτες της ασκήσεως του όλα. Γι’ αυτό και ωνομάστηκε αγιορείτης και όχι Διονυσιάτης, ή Ιβηρήτης, ή Λαυριώτης, όπως άλλοι όσιοι Μοναχοί του αγιωνύμου ορούς.

Έρωτα είχε με την προσευχή και τη νηστεία, αλλά και με τη μελέτη και τη συγγραφή και τη διδασκαλία.

Όλες τις βιβλιοθήκες του αγίου όρους τις εμελέτησε, τις φιλομέτρησε, τις αφωμοίωσε, τις αξιοποίησε και πολλά άγνωστα και αδημοσίευτα μέσα απ’ αυτές, για πρώτη φορά ο άγιος μας εδημοσίεψε.

Όλες τις Μονές  σχεδόν τις έζησε και μέσα σ΄ αυτές ασκήθηκε, και στα κοινόβια και στις σκήτες και στα κελλιά και στην έρημο επάλαιψε με τον Διάβολο και τα πάθη. Και στη Μονή Διονυσίου, και στο κελλίον «Άγιος Αντώνιος», και στην Έρημο της Καψάλας και στο νησί της Σκυροπούλας και στις Καρυές και στη Μονή της Λαύρας «μετήλθε» βίον όσιο ασκητικό.

«Η ζωοτροφία του πότε μεν ήτο ορύζιον νερόβραστον, πότε δε νερόμελον. Τον δε περισσότερον καιρόν ελαίαι και  μουσκεμένα κουκιά ήτο το προσφάγιόν του». Πρέπει όμως να αναφέρωμε και την ατιμέλητην ενδυμασία του. Τσαρούχια από χοιρόδερμα φορούσε στα πόδια του και μερικά ράκη εσκέπαζαν το απτοστεωμένο σώμα του.

Και πέραν από την ασκησί του και τη σωτηρία της ψυχής του επέτυχεν ο άγιος και τη σωτηρία πολλών αδελφών του Μοναχών και λαϊκών.

Πώς; Με τη διδασκαλία του την «ακραιφνώς» ορθόδοξη και τα θεοφώτιστα και περισπούδαστα συγγράμματα του. Παραπάνω από 120 έργα έγραψε και εδημοσίεψε:  αγιολογικά, απολογητικά, ασκητικά,  εποικοδομητικά,  ηθικά,   ερμηνευτικά,   θεολογικά,  ποιμαντικά,  κανονικά   και ποιητικά, σπουδαιότερα από τα όποια είναι, το Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον, το Εορτοδρόμιον, η Χρηστοήθεια, τα Πνευματικά γυμνάσματα, ο Αόρατος πόλεμος, Περί συνεχούς θείας μεταλήψεως, η Φιλοκαλία και ο Ευεργετινός.

Το τέλος του ήταν «άκρως» οσιακό. Με τη Θεία Κοινωνία στο στόμα και τους λόγους «τον Χριστόν έβαλα μέσα μου και ησυχάζω» παρέδωκε το πνεύμα στα χέρια του Ποιητού και Πλάστου.

Αδίστακτα πρέπει, αδελφοί, να ειπούμε οτι κανένας σύγχρονος ή και μεταγενέστερος του αγίου Νικόδημου δεν τον υπερέβαλε στην προσφορά υπέρ του Έθνους και της Εκκλησίας.

Υπήρξε πράγματι, πολυμερής και ισχυρή φυσιογνωμία, διδάσκαλος του δούλου Γένους, υμνητής της ελευθερίας, κρυστάλλινος στο βίο, άμεμπτος στον τρόπο, τιμητής άτεγκτος της αμαρτίας, πλατύτατα αγαπώσα καρδία, ουράνιος άνθρωπος και επίγειος άγγελος, με μια λέξι, άγιος.

Τέτοια αναστήματα σπάνια στο πέρασμα των αιώνων εξαποστέλλει ο Θεός, για να αναζωπυροί — ασφαλώς — το χάρισμα μέσα στις ψυχές των ψυχρών ανθρώπων και να υπενθυμίζη την οδό της ηθικής τελειώσεως και της σωτηρίας.

Άμποτε και στον αιώνα μας να απόκτηση το έθνος μας και η Εκκλησία μας τέτοιου μεγέθους φωστήρες και διδασκάλους και οσίους και αγίους, για να χειραγωγούνται οι αδελφοί μας Έλληνες Ορθόδοξοι αποτελεσματικότερα στο δρόμο του καθήκοντος και της αρετής.

Ευχής έργο θα ήταν εάν κάθε πνευματικό κέντρο και Ίδρυμα της πατρίδος μας αποκτούσε τα ιερά συγγράμματα του μεγάλου του Έθνους και της Εκκλησίας διδασκάλου οσίου Νικόδημου, και τα έθετε στη διάθεσι του ευρύτερου κοινού.

Ακόμη, σωτήριο θα ήταν εάν και πολλοί χριστιανοί δημιουργούσαν την οικογενειακή τους βιβλιοθήκη με πυρήνα τα συγγράμματα του αγίου Νικόδημου.

Τούτο θα απέδιδε την οφειλόμενη τιμή στον άγιο, αλλά, και πολλή την ωφέλεια θα επροσπόριζε στις νεώτερες γενεές των Ελλήνων.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3849&Itemid=1

(Λόγος ἐκφωνηθεὶς τὴν 11 Ἰουνίου 2010 ἐπὶ τοῖς Ὀνομαστηρίοις τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ)ὑπὸ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου.

“Ρῆμα τυρράνου ἐπεὶ ὑπερίσχυσεν,             

ἑπταπλασίως κάμινος, ἐξεκαύθη ποτέ.…”

(Η’ εἰρμὸς καταβασιῶν Μ. Τετάρτης)

Ὁ Arnheim ἦτο πεπεισμένος, ὅτι

ἓν σημεῖον τοῦ μεγαλείου εἶναι, νὰ μὴν

ἀσκεῖ κανεὶς πολλὴν κριτικὴν διὰ τὴν ἐποχήν του.”

R. Musil

Παναγιώτατε,

Ἡ λέξις τύραννος, ὡς γνωστόν, σημαίνει τὸν ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος κυβερνᾶ αὐθαιρέτως καὶ ἀπολυταρχικῶς, καὶ μεταφορικῶς τὸν καταπιεστήν, τὸν βασανιστήν, τὸν δικτάτορα.

Καὶ τοιοῦτοι,  δυστυχῶς ὑπάρχουν διαχρονικῶς πολλοὶ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ὅλων τῶν θεσμῶν καὶ κοινωνικῶν στρωμάτων.

Ἐδῶ ὅμως δὲν πρόκειται νὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ αὐτούς, ἀλλὰ μὲ μίαν νέαν μορφὴν τυραννίας, πολυπλοκάμου, ἡ ὁποία τυραννεῖ πολλοὺς ἀνθρώπους, ἄρρενας καὶ θήλεις.

Οὕτω κατὰ τὴν ἐποχήν μας, παρὰ τὴν τυραννίαν τῆς σκέψεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν χειροτέραν μορφὴν τῆς καταπιέσεως, ἐμφανίζονται ἡ τυραννία τῆς γλώσσης, τῆς γραφειοκρατείας, τῶν ΜΜΕ, τοῦ διαδικτύου καὶ προϊόντων τινῶν τῆς νανοτεχνολογίας, τῶν πλημμελῶν ἀρχιτεκτονικῶν κατασκευῶν καὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ χώρου, ἐξαρτημάτων καὶ ἐπίπλων, τῆς ἀστυνομεύσεως ὑπὸ ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν, τῆς καταγραφῆς τῶν προσωπικῶν δεδομένων (DATA), τῆς διακινήσεως τῶν ὀχημάτων, τῶν συχνῶν ἀπεργιῶν καὶ συλλαλητηρίων μεθ’ ὅλων τῶν συνεπειῶν αὐτῶν, τῆς “ἐν κρυπτῷ” σχεδὸν ἀναγραφῆς τῆς ἡμερομηνίας λήξεως καὶ περιγραφῆς τῶν συστατικῶν τῶν τροφίμων καὶ τῶν φαρμάκων, καίτοι δέον νὰ εἴμεθα καὶ πάλιν εὐγνώμονες, διότι ταῦτα παλαιότερον οὐδὲ κἄν ἀνεφέροντο! τῆς προβολῆς ὄχι φωτεινῶν ψηφίων ἐπὶ σκοτεινοῦ φόντου, καὶ τῆς “διαστρεβλώσεως” αὐτῶν, τοῦ βιασμοῦ τῆς φύσεως μετὰ τῆς πανίδος καὶ τῆς χλωρίδος αὐτῆς, τῶν ἐξαρτησιογόνων οὐσιῶν, τῆς πολυμόρφου τρομοκρατίας κ.ἄ.

Ἀλλ’ οὔτε εἰς ὅλα ταῦτα πρόκειται νὰ ἐνδιατρίψωμεν, ἀλλὰ θὰ περιορισθῶμεν εἰς μίαν ἑτέραν παράμετρον, ἴσως πολὺ πεζοτέραν (trivial) αὐτῶν, τὴν ὁποίαν ὅμως ἀντιμετωπίζομεν ἑκάστην στιγμήν.

Καὶ συγκεκριμένως εἰς τὴν τυραννίαν τοῦ συρμοῦ (τῆς μοδός). Βεβαίως τυγχάνει γνωστὸν παλαιόθεν, ὅτι ἡ ἐφαρμογή της δέον νὰ ὑποφέρει (die Mode muss leiden, πρὸς τὰ κάλλη τείν’ ὁ πόνος;), ὅτι αὕτη πάντοτε ἀποθνήσκει νέα καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γηράσει (Μ. Ἄννινος), “ἀνισταμένη” νοσταλγικῶς μετὰ τροποποιήσεων κατὰ καιρούς καὶ ἀνακαλοῦσά πως τὸ “οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιοὺς” (Ματθ. 9,17), ὅτι φροντίζει οὐχὶ τόσον διὰ τὸ ὡραῖον, ὅσον διὰ τὸ νέον, τὸ καινοφανὲς (Ι. Κονδυλάκης), ἀσχημίζουσα πολλάκις οἰκτρῶς εὐειδῆ πρόσωπα καὶ κορμοστασιὰς ὡραίας (M. Prévost), καὶ τὴν συγκάλυψιν τῶν σωματικῶν “μειονεκτημάτων”, συνεπικουρούσης σήμερον βεβαίως καὶ τῆς πλαστικοχειρουργικῆς! Καὶ ἐδῶ δύνανται νὰ σημειωθῶσιν, τὰ λεπτότατα ὑποπτέρνια (τακούνια) τῶν γυναικείων ὑποδημάτων (Pfennigabsatz), τὰ ἔχοντα ὀδυνηρὰ  ἀποτελέσματα διὰ τὴν ὑγείαν καὶ ἄνεσιν, καὶ καταστροφικὰ τῶν δαπέδων, τὰ πάμπολλα εἴδη τῶν ἀνδρικῶν τοιούτων ὑλικῶς, μορφολογικῶς καὶ χρωματικῶς διαφόρων καὶ συχνάκις  γελοιογραφικοῦ χαρακτῆρος, τὰ ὁποῖα καίτοι “ὀρθοπεδικὰ” δημιουργοῦν προβλήματα κατὰ τὸ βάδισμα! Τὰ δύσχρηστα, μεγάλα, μικρά, χονδρά, λεπτὰ κ.ἄ. κομβία τῶν ὑποκαμίσων, τὰ ὁδηγοῦντα σὺν τοῖς ἄλλοις, καὶ Ὑμᾶς, Παναγιώτατε εἰς τὴν χρῆσιν τῶν μανικετίων, καὶ τέλος ἡ ποικίλη ἐνδυμασία, τῆς ὁποίας ἡ τέχνη εἶναι ἡ πρώτη τῶν ὡραίων τεχνῶν (Π. Νιρβάνας). Αὕτη σήμερον ἰδιαιτέρως διὰ τὸν τονισμὸν τῶν κυριοκαμπυλῶν, ἡ ἀπαλλάξασα δῆθεν τὰς θῆλεις ἐκ τοῦ ἐξωραϊστικοῦ τυράννου (Α. Φαλιέρου) καὶ παραμορφωτικοῦ περιθωρακίου (κορσέ), εὑρίσκεται οἱωνεὶ συμφυὴς ἐπὶ τοῦ δέρματος. Τοῦτο δὲ καθιστᾶ, ὄχι μόνον δυσχερεστάτην τὴν ἀμφίεσιν αὐτῆς, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἀνθυγιεινή. Ἐξ ἑτέρου δέ, λόγῳ καὶ τῆς συχνῆς γλισχρότητός της, ὁδηγεῖ τὰς ἐκπροσώπους τοῦ ὡραίου φύλου, εἰς τὸ διαρκὲς μυο-γαλοπαίγνιον τῆς δῆθεν ἀποκρύψεως τῶν “ἀπουκαμίσων” εἰκονογραφικῶς σαρκῶν αὐτῶν, ποικίλλης αἰσθητικῆς ἀποχρώσεως!

Ὡς ἐκ τούτου, διὰ τὰ ἀνωτέρω τίθεται τὸ ἐρώτημα: Ποῖα τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῆς μοδός; Μεταξὺ αὐτῶν ἀναφερτέα, ἡ συνεχὴς καὶ ταχεία ἀλλαγὴ αὐτῆς, παλαιότερον οὗσα πως βραδυτέρα, ὑπαρχόντων βεβαίως καὶ τῶν ἐποχιακῶν τοιούτων. Τὰ γενεσιουργὰ δὲ μοτίβα τοῦ θέματος ποικίλλουν, ὅπως: Λόγοι ἀνίας (Πάντων μέν ἐστι κόρος…), ἡ ἀλλαγὴ διὰ τὴν ἀλλαγήν, ὡς ἡ τέχνη διὰ τὴν τέχνην ( l’ art pour l’ art), ἡ πιθηκίζουσα νεομανία, λόγοι ἐλκυστικῆς νεοφανείας καὶ ἀποπροσωποποιήσεως, τοῦ σενσουαλισμοῦ, τῆς σεξουαλικότητος καὶ ὅλως ἰδιαιτέρως, τοῦ οἰκονομικοῦ κέρδους καὶ τοῦ συγχρόνου μερκαντιλισμοῦ. Μήπως δέ, θὰ ἠδύνατό τις νὰ προσθέσει ἐδῶ, τὸν ἐκ τυραννικῆς καταπιέσεως ἠδονισμὸν παθολογικῶν καὶ ἀνεγκεφάλων τινων “δημιουργῶν”;

Τέλος, διερωτᾶταί τις: Ἄραγε ὑπάρχει μόδα καὶ ὡς ἐκ τούτου νεοτυραννία ἢ γενικότερον τυραννία καὶ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ; Ἐνταῦθα τυγχάνει γνωστόν, ὅτι αὕτη ἐκ τῆς φύσεώς της, κηρύττουσα καὶ ἐργοποιοῦσα Χριστομιμητικῶς, τὴν ἀγάπην, τὴν εἰρήνην, τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀνοχήν, ἀσφαλῶς εὑρίσκεται ξένη πρὸς τυραννικὰς αἰτιάσεις. Βεβαίως λόγῳ τῆς δομῆς καὶ ἀποστολῆς αὐτῆς, προσομοιάζουσα ἐν πολλοῖς πρὸς τὸν στρατὸν καὶ τὰς ἀρχάς του, ἀπαιτεῖ “τυραννίας” τινὰς “σαρκὸς καὶ πνεύματος”, τοῦθ’ ὅπερ καθίσταται ἔκδηλον εἰς τὰς ποικίλας μορφὰς τοῦ μοναχισμοῦ καὶ ὄχι μόνον.

Ὡσαύτως, ἀπαρτιζομένη ἐν ταυτῷ ἐξ ἀνθρώπων “σάρκα φορούντων καὶ τὸν κόσμον οἰκούντων”, διαχρονικῶς φαίνεται, ὅτι κατὰ τόπους παρέκλινεν ἐνίοτε τῶν πρωταρχικῶν στόχων αὐτῆς, ὡς τεκμαίρεται π.χ. ἐκ τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως, τοῦ κυνηγίου τῶν μαγισσῶν καὶ τῆς συγχρόνου τρόπον τινὰ ἐκφάνσεως αὐτῶν, τῆς τυραννίας δηλονότι τῶν “δαιμονιζομένων” μοναζουσῶν, τῶν Σταυροφοριῶν κ.ἄ.

Λέγονται δὲ πάντα ταῦτα, διότι καὶ παλαιότερον μέν, ὡς εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Παποκαισαρισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων πολλὰ “ᾄδονται, βοῶνται, κράζονται καὶ λέγονται” περὶ δῆθεν τυραννιζουσῶν ἡγεμονιστικῶν τάσεων, μεθοδεύσεων καὶ ἐπεμβάσεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Προκαθημένου αὐτοῦ, εἰς τὸν διορθόδοξον καὶ διαχριστιανικὸν χῶρον.

Οἱ κύριοι ὅμως οὗτοι, ἀνήκοντες οὐχὶ μόνον εἰς τοὺς ἑτεροθρήσκους -ὅπερ συγνωστόν πως- ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἑτεροδόξους, τοὺς ὁμοδόξους καὶ δυστυχῶς εἰς τοὺς ὁμαίμονας τοιούτους, ἁρμοδίους καὶ μή, δέον νὰ γνωρίζουν, ὅτι ὁ σεπτὸς Προκαθήμενος αὐτοῦ, τυγχάνει διάκονος τῆς ἀγάπης, primus inter pares, τοῦθ’ ὅπερ καθωρίσθει δι’ ἀποφάσεων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἐκφραστὴς τῆς κανονικῆς συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας, συντονιστὴς τῶν διορθοδόξων πραγμάτων, σημαιοφόρος τῆς συναλληλίας, τῶν διαλόγων καὶ τῆς συνεργασίας ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς ἑνότητος τῶν Ἐκκλησιῶν, πασχίζων διὰ τὴν διασαλευθεῖσαν ἁρμονικὴν ἑνότητα τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τῆς μητρὸς ἡμῶν φύσεως, τὸ “μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας” (Ἐφ. 2, 15), καὶ οὐχὶ “Πάπας τῆς Ἀνατολῆς”, ἡγεμὼν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τύραννος αὐτῆς, ἰδιαιτέρως μάλιστα κατὰ τὴν ἡμετέραν ἐποχὴν τοῦ ἐπαράτου ἐθνοφυλετισμοῦ -ὁ ὁποῖος δέον νὰ μὴ συγχέηται πρὸς τὴν διατήρησιν τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος- καὶ τῆς προτεσταντιζούσης διασπάσεως τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Καὶ οὕτω, εἰσπράττετε, Παναγιώτατε, καθημερινῶς οὐχὶ μόνον δόξας, διεθνεῖς ἀναγνωρίσεις, ἀλλὰ καὶ πικρίας, ἀπογοητεύσεις, ἀνιέρους, ἀσυστόλους αὐτὸ τοῦτο ἐπιθέσεις καὶ τυραννίας, αἱ ὁποῖαι καθιστοῦν, τὸν Σταυρόν, τὸν ὁποῖον φέρετε μὲ τόσον ἐνθουσιασμόν, ἐλπίδα, ἐγκαρτέρησιν καὶ ὑπομονήν, ἔτι βαρύτερον καὶ ἀβάστακτον.

Εὐχόμεθα ὁ πάτρων Σας Ἅγιος Βαρθολομαῖος,

νὰ ἐλαφρύνει αὐτόν, κατὰ τὸ δυνατότερον.

Πολλὰ καὶ “ἀσταύρωτα” τὰ ἔτη Σας

Παναγιώτατε Δέσποτα.

http://www.ec–patr.org/

Πρεσβ Διονύσιος Τάτσης, Κυριακή Αγ Πατέρων

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Είμαστε το φως του κόσμου; (Κυριακή Αγίων Πατέρων Δ΄ Οικ. Συνόδου)

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 9/7/2010

από:http://thriskeftika.blogspot.com/2010/07/blog-post_2470.html

Κυριακή • Αλήθεια, είμαστε Χριστιανοί;. φ

Κυριακή. Αλήθεια, είμαστε Χριστιανοί;. φ.1597

Από:http://kyriakh.blogspot.com/2010/07/1597.html

Τι είναι η Προσευχή

Πρεσβυτέρου Βασιλείου Κοκολάκη –ΟΜΙΛΙΑ ΣΤ΄(Τοῦ Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου)

Τι είναι η Προσευχή

Τι-είναι-η-Προσευχή

Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός

Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός

Άγιος-Ανδρέας-ο-δια-Χριστόν-Σαλός

Φωνή Κυρίου • «Των Αγίων Πατέρων ο χορός…», φ. 2876

Φωνή Κυρίου • «Των Αγίων Πατέρων ο χορός…», φ. 2876

Από:www.scribd.com/doc/8952327/-2876

Φωνή Κυρίου • Καρποί του φωτός, φ. 2981

Φωνή Κυρίου • Καρποί του φωτός, φ. 2981

Από:Φωνή-Κυρίου-•-Καρποί-του-φωτός-φ-2981