“Γενέθλια έχουμε ή γιορτή; Γιορτάζουμε 200 χρόνια εμείς ή τιμούμε 200 χρόνια μετά αυτό που έκαναν Εκείνοι; Ο εορτασμός της εθνικής επετείου μας βάζει να στοχαστούμε πάνω σε ένα ερώτημα, όχι σε πολλά, Για να δούμε ολόκληρο το πρόσωπό μας στο κάτοπτρο που ονομάζουμε ιστορία, οφείλουμε να απαντήσουμε σε τι ομονοούμε ως Έλληνες, όχι σε τι διαφέρουμε ο ένας από τον άλλο.”
Χρήστος Μποκόρος, eμερολόγιο ΙΙ, σελ. 48, 50
Το έργο του Χρήστου Μποκόρου με τον τίτλο «1821, η γιορτή» αρθρώνεται σε τέσσερις ενότητες:
Η Γαλανόλευκη: ο απόηχός της.
Η Ιστορία: το φως και το σκοτάδι της.
Οι Ήρωες, επιφανείς και αφανείς: ο ίσκιος και το αίμα τους.
Η Δόξα μονάχη: ψηλά στην κεφαλή μιας μεγάλης έρημης τράπεζας, Μνήμη δαφνοφόρος, και μπροστά της ένα αρνάκι που μας κοιτάει κατάματα.
Έπειτα από 2 μήνες καταφέραμε να ολοκληρώσουμε την ξενάγησή μας στην έξυπνη γειτονιά μας και να υποβάλλουμε τη συμμετοχή μας στον Πανελλήνιο διαγωνισμό STEM & Εκπαιδευτικής Ρομποτικής με θέμα “Η πόλη που ονειρεύομαι να ζήσω” Smart Cities.
Η Μαλάλα Γιουσαφζάι μίλησε ανοιχτά εναντίον της αδικίας που επικρατούσε στη χώρα της. Η γενναιότητά της μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο εμπνέει όποιον γνωρίζει την ιστορία της…
Ακούμε την περιγραφή της και την αποτυπώνουμε όπως μπορούμε…
(Με αφορμή την ιστορία “ΜΑΛΑΛΑ – ΕΝΑ ΓΕΝΝΑΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ” της Jeanette Winter από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ)
«Οι άνθρωποι λένε ότι δεν έδωσα τη θέση μου επειδή ήμουν κουρασμένη» έγραψε η Ρόζα Παρκς στην αυτοβιογραφία της, «αλλά αυτό δενείναι αλήθεια. Δεν ήμουν κουρασμένη σωματικά… Όχι, είχα απλά κουραστεί να υποχωρώ».
Συνθέτουμε την εικόνα της Ρόζας…
(Με αφορμή “Το λεωφορείο της Ρόζας” του Fabrizio Silei από τις εκδόσεις ΚΟΚΚΙΝΟ)
“Υπάρχει πάντα ένα λεωφορείο που περνάει στη ζωή καθενός από εμάς. Εσύ κράτα τα μάτια ανοιχτά: μην χάσεις το δικό σου.” – είναι η φράση που λέει ο παππούς στον εγγονό του , Μπεν…
Ντιτρόιτ, μουσείο Χένρυ Φορντ. Καθισμένος σε ένα παλαιό λεωφορείο, ένας παππούς διηγείται στον εγγονό του τους φυλετικούς διαχωρισμούς στην Αμερική των νεανικών του χρόνων: στα σχολεία, στα μπαρ, στα λεωφορεία. Του διηγείται επίσης πώς, την 1η Δεκεμβρίου του 1955 στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, μια γυναίκα, η Ρόζα Παρκς, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν Λευκό
και ξεκίνησε έτσι το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων των Μαύρων στις ΗΠΑ. Μια ιστορία που ο παππούς ξέρει από πρώτο χέρι: ήταν εκείνο το βράδυ στο ίδιο λεωφορείο, καθόταν δίπλα στη Ρόζα. Αλλά δεν είχε το κουράγιο της…
“Μα τι ιππότης είναι αυτός που νοιάζεται μόνο για το στέμμα του – μην πάθει τίποτε;” αναρωτιέται ο Χάρης για αυτό κι ο Κωνσταντίνος προτείνει Χ σε όποιον συμπεριφέρεται έτσι…
(Με αφορμή το “Η πριγκίπισσα με τη χάρτινη σακούλα” του Robert Munsch )
Και όπως η Σιμόν ντε Μποβουάρ έχει πει…
«Δεν θέλω η ζωή μου να υπακούει σε καμία άλλη θέληση εκτός από τη δική μου»
Τα πουλιά που ταξιδεύουν με φτερά σπασμένα είναι δάκρυα σε μάτια παραπονεμένα, είναι σώματα που μείναν δίχως αγκαλιές αναμνήσεις που γυρίζουν σε χαρές παλιές.
Τα καράβια που αρμενίζουν με πανιά σχισμένα είναι όνειρα στο κύμα στο νερό σπαρμένα, είναι όνειρα χαμένα άστρα στο βυθό που δεν τρύγησαν ποτέ τους του πελάγου ανθό.
Οι σκιές στις αποβάθρες φώτα κουρασμένα είναι άνθρωποι π’ απλώνουν χέρια λυπημένα, ταξιδιώτες σ’ ένα τρένο δίχως μηχανή ξεκινάνε κι όλο μένουν στην υπομονή.
«…Κανείς απ’ τους μεγάλους δε μας είπε πως δεν ήταν παιχνίδι, αλλά άνθρωπος. Κι ότι, με τους ανθρώπους δεν παίζεις – όχι τουλάχιστον μ’ αυτό τον τρόπο. Αντίθετα, σχεδόν όλοι τους μουρμούριζαν. ‘Στο κάτω κάτω είναι μια πιο φτηνή διασκέδαση από το Λούνα Παρκ’…»
Από το παραμύθι της Αγγελικής Δαρλάση “Από Μακριά” σε εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Όταν η συγγραφέας ερωτήθηκε γιατί έγραψε αυτό το βιβλίο είπε:
“Τη βάση του κακού δεν την αποτελούν οι φανατισμένοι, οι ιδεολόγοι εκφραστές των ολοκληρωτικών ιδεολογιών, αλλά οι μικροί, συνηθισμένοι άνθρωποι που δεν σκέπτονται και τους ακολουθούν∙ οι άνθρωποι… «της διπλανής πόρτας» που, αρνούμενοι τη σκέψη, στην ουσία αρνούνται την ανθρωπιά τους. Αυτό, για μένα, είναι το πιο τρομακτικό, το ότι ο καθένας μας θεωρητικά μπορεί να γίνει ο κακός, αναπαράγοντας και ανακυκλώνοντας τον εφιάλτη και το ότι ως γονείς μπορεί να μεγαλώνουμε κακούς. Πρωτίστως, γι’ αυτό ξεκίνησα να πω αυτή την ιστορία, για να μοιραστώ αυτόν μου τον φόβο. Γι’ αυτό κι η ιστορία της Άλης λέγεται από τη μεριά του θύτη κι όχι του θύματος, μέσα από τη φωνή του πιο συνηθισμένου παιδιού –που όμως, ευτυχώς, συνειδητοποιεί και το λάθος αλλά και το ότι η μόνη ασπίδα μας είναι η ανθρωπιά μας, η αλληλοαποδοχή και ο αλληλοσεβασμός. Τα παιδιά, αν τους επιτρέψουμε, το βλέπουν αμέσως ότι ο κόσμος μας είναι όμορφος, ακριβώς χάρη στη διαφορετικότητά μας∙ αυτό μου δίνει ελπίδα και ήθελα κι αυτό να το μοιραστώ.”
Ο εικονογράφος μιλώντας για τον τρόπο που επέλεξε να αποδώσει το βιβλίο -μεταξύ των άλλων- αναφέρει:
“…Εμείς οι ίδιοι σκοτεινιάζουμε τα άτομα που βάζουμε στο περιθώριο, ενώ στην πραγματικότητα εκείνα λάμπουν, ίσως και εκτυφλωτικά. Μαθαίνουν να ζουν στο σκοτάδι και εμείς θεωρούμε ότι εκεί τους αρέσει να υπάρχουν. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι τα πάντα σε αυτό το βιβλίο θα γεννιούνται από το σκοτάδι και δούλεψα έντονα με το δίπολο σκοτάδι-φως. Η Άλη είναι ένα λαμπερό κορίτσι, που η κοινωνία το έχει σπρώξει στην άκρη και του έχει κλείσει το φως. Το λούνα παρκ είναι το φως της και μέσω αυτού φωτίζει την πόλη…”
Το βιβλίο είναι απλά μαγικό ενώ συγχρόνως συγκινεί και ταρακουνάει …
Όσο για τα παιδιά – το όνομα της ηρωίδας … Άλη ακουγόταν στα αυτιά τους ως Άλλη…
Την κυρά Σαρακοστή που’ ναι έθιμο παλιό, οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν με αλεύρι και νερό…
Κουκαράς – Ο συμβολικός φρουρός και χρονοδείκτης της Σαρακοστής αποτελούνταν από ένα μεγάλο κρεμμύδι ή πατάτα πάνω στο οποίο κάρφωναν εφτά φτερά κότας ή κόκορα, όσες και οι εβδομάδες της νηστείας. Αυτό το ιδιαίτερο «σκιάχτρο» το κρεμούσαν στο ταβάνι τα ξημερώματα της Καθαράς Δευτέρας, και το πρωί, όταν τα παιδιά ξυπνούσαν, το αντίκριζαν με δέος και φόβο να κρέμεται και να κουνιέται στο ταβάνι!
Τελευταία Αποκριά μαζί και είπαμε να την τιμήσουμε!!! Το μαύρο χρώμα ήταν τυχαίο … η διάθεση και οι προθέσεις -όπως φαίνεται στο video- ήταν οι καλύτερες – όπως πάντα.
“Όλοι γελούν με τον Αρλεκίνο, τον ξακουστό χαρακτήρα της Κομέντια ντελ Άρτε, την ιταλική κωμωδία του 17ου αιώνα. Γιατί άραγε; Ίσως επειδή περπατά τόσο αστεία ή επειδή φορά παρδαλά ρούχα ή πάλι γιατί. . . Όλα ξεκίνησαν όταν η χαρά έκανε ένα αβγό και από το αβγό εκείνο βγήκε ο Αρλεκίνος. Τα υπόλοιπα είναι μια χαρούμενη ιστορία…” Από το παραμύθι του Roberto Piumini “Ο Αρλεκίνος” – εκδόσεις Modern Times
“… Ο Αρλεκίνος λαχταρούσε να δοκιμάσει αυτό το μυρωδάτο φαγητό. Μα η σκέψη πως θα τον αρχίσουν στις ξυλιές τον έκανε ν’ ανατριχιάσει. Δεν τόλμησε να απλώσει το χέρι του…”
Εμείς πάντως θα του προσφέραμε από τις δικές μας τσικνολιχουδιές…
… σήμερα, μετά από 2 εβδομάδες αναμονής… διαβάσαμε το καταπληκτικό…
“ΜΙΛΑ!” της Βασιλικής Ρουμελιώτου από τις εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ
Σκεφτήκαμε πως μπορεί να έχουμε μελανιές επειδή τρέξαμε εκεί που η μαμά είχε σφουγγαρίσει, πέσαμε από το ποδήλατο ή το πατίνι, χτυπήσαμε στο ποδόσφαιρο, χτυπήσαμε στον τοίχο, γλιστρήσαμε στο μάρμαρο της εξώπορτας, χτυπήσαμε στην καρέκλα…
…πέσαμε από μηχανή, την κούνια ή την τσουλήθρα στην παιδική χαρά, δεν είδαμε το ντουλάπι στην κουζίνα…
και για αυτό ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί … αλλά για τις μελανιές που δεν έγιναν από παιχνίδι... μία είναι η λύση… ΜΙΛΑ!
Σκέψεις, όπως “Φοβάμαι… Ντρέπομαι… Θα το ξεχάσω κι όλα θα είναι εντάξει… Έχει περάσει καιρός … γιατί τώρα; Σε ποιον να το πω;
Δε θα με πιστέψουν… Δεν έχω αποδείξεις… Θα με κοροϊδεύουν… Θα το ξανακάνει… Ίσως φταίω εγώ… Μπορεί να μου θυμώσουν…
Μπορεί να κάνω λάθος… Θα το μάθουν όλοι… Τι θα πουν οι γονείς μου… Δε θα το αντέξω… ” μπορούν να περάσουν από το μυαλό μας, όμως αν θέλουμε κάποιος να μην πονά και να γελά…μία είναι η λύση …
Το υπέροχο “Κρακ!” της Seou Lee από τις εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ – αφορμή για να κατανοήσουμε καλύτερα την κλιματική αλλαγή
Πρώτα είδαμε τι συνέβη στην Ανταρκτική με έναν πιγκουίνο που έτρεξε να πηδήξει από το κομμάτι πάγου που αποκολλήθηκε για να συναντήσει την υπόλοιπη ομάδα αλλά και την ιστορία του Jinjing που ταξιδεύει κάθε χρόνο 8.000 χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να δει από κοντά τον άνθρωπο που τον έσωσε σε ένα μικρό χωριό έξω από το Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας.(Penguin Makes It Onto Land As Ice Breaks & Jinjing The Penguin – Swims 5000 Miles Every Year To Visit The Man Who Saved Him)
Αποτυπώσαμε δύο από τους προορισμούς του – Χαβάη κι Ανταρκτική…
… ενώ η ταξιδιάρικη εικονογράφηση μας οδήγησε σε δικά μας ταξίδια με τρόπο ολίγον…μαγικό!!!
Και αφού το βιβλίο δεν έχει κείμενο…φτιάξαμε εμείς την ιστορία του…
Μια φορά κι έναν καιρό…
…στο Νότιο πόλο έσπασε ένα κομμάτι πάγου. Οι πιγκουίνοι άκουσαν ένα …ΚΡΑΚ!!!
Ένας πιγκουίνος που έτρωγε ένα ψάρι έμεινε πάνω στο κομμάτι από τον πάγο που κόπηκε. Έμεινε μόνος του. Εκεί που έτρωγε το ψάρι, το έβγαλε από το στόμα του γιατί κατάλαβε ότι έφευγε από το σπίτι του. «Ωωωχ!!! Τι έπαθα! Πού είμαι; Ένα λάθος έγινε. Ποιος θα με βοηθήσει;»
Χιλιάδες πιγκουίνοι μακριά κι αυτός μόνος του σε ένα κομμάτι πάγου στον ωκεανό. Θα χαθεί; Θα τον φάνε οι καρχαρίες; Ένα γιγάντιο χταπόδι; Οι μέδουσες; Θα τον νικήσουν οι καταιγίδες; Τα τεράστια κύματα; Το πετρέλαιο που έριξαν οι άνθρωποι στη θάλασσα;
Κλαίει γιατί δεν ξέρει τι θα συμβεί και του λείπουν οι γονείς του, οι φίλοι του, το φαγητό του, το σπίτι του…
Ξαφνικά…
-Τι είναι αυτό; Ααααα! Μου αρέσει. Λες και ονειρεύομαι. Τι ωραία χρώματα! Από τον ήλιο θα είναι! Να είναι το ηλιοβασίλεμα; …
Κι αυτό το μέρος; Είναι καταρράκτης; Μάλλον μία σπηλιά από πάγο είναι. Ένα σπήλαιο! Λες να έχει παγίδες; …
Να και η Βραζιλία. Ζεσταίνομαι. Ζεσταίνεται κι ο πάγος. Αρχίζει να λιώνει; Λες να σπάσει; … Τελικά, κατάφερα να φτάσω στην Ευρώπη, στη Βενετία. Να, και οι γονδολιέρηδες που πάνε βόλτα στους θαλάσσιους δρόμους.Είναι πολύ μεγάλο το ταξίδι που έχω κάνει….
Συνεχίζω κι αυτό θυμίζει Ελλάδα! Ουάου!!! Είναι πολύ ωραία! Σα λουκουμάκια τα νησάκια. Μου αρέσει. Όμως δεν μπορώ να μείνω – δεν βλέπω χιόνι. Αλλά τι ωραία τραμπαλίζομαι πάνω στα κυματάκια!
Ο καιρός περνά κι έχει μείνει σχεδόν χωρίς πάγο. Πέρασε την Αυστραλία και τώρα βλέπει ένα αγόρι που κάνει σερφ. Είναι μαυρισμένο από τον ήλιο. Βγαίνει από τη θάλασσα για να βάλει αντηλιακό και τότε βλέπει τον πιγκουίνο πάνω στο μικρό κομμάτι πάγου. Το αγόρι θα τον πάρει να τον βάλει στο ψυγείο με τις Coca Cola και τα αναψυκτικά για να δροσιστεί;
Πίσω στην Ανταρκτική οι φίλοι τον περιμένουν.
Ναι, το αγόρι τον έστειλε πίσω με.. τη σανίδα του σερφ και του έδωσε και λουλούδια στο λαιμό του. Οι πιγκουίνοι όταν τον είδαν εντυπωσιάστηκαν επειδή δεν είχαν ξαναδεί λουλούδια. Αυτοί βλέπουν μόνο άσπρο, μαύρο από το σώμα τους και λίγο πορτοκαλί από το ράμφος και τα πόδια τους.
Ο πιγκουίνος τους περιγράφει το μεγαααάλο του ταξίδι σε όλη τη γη.
Ο φίλος του στη Χαβάη έμεινε με τον πάγο του πιγκουίνου. Είναι πολύ μικρό κομμάτι. Σε λίγο θα λιώσει και θα κρατάει νερό στα χέρια του. Θα το ρίξει στη θάλασσα για το δικό του ταξίδι…
Το animation “Migrants” του 2020 (Directed by Zoé Devise, Hugo Caby, Antoine Dupriez, Aubin Kubiak, & Lucas Lermytte –
Produced by Carlos de Carvalho) μας εντυπωσίασε και μας συγκίνησε…
Νιώσαμε όπως η μαμά πολική αρκούδα με το μικρό της. Αναρωτηθήκαμε γιατί, αφού κι αυτές αρκούδες είναι, διώχνονται από το δάσος στο οποίο βρέθηκαν. Δυστυχώς, “δεν τις θέλουν γιατί δεν είναι ίδιες με τις άλλες” . “Αυτές είναι άσπρες κι οι άλλες καφέ”. “Οι καφέ αρκούδες θέλουν το μέρος μόνο για αυτές”. Βέβαια εμείς ξέρουμε πως “είναι πολύ σημαντικό να μην είμαστε ίδιοι αλλά διαφορετικοί” … Αλλά “μια ιστορία είναι – δε θα γινόταν στα αλήθεια”
Το τέλος όμως επιβεβαιώνει πως είναι απλά μια ιστορία;
…
Η λέξη που μας έρχεται στο νου είναι … ΒΟΗΘΕΙΑ… ‘Βοήθεια’ θέλει να φωνάξει το αρκουδάκι όταν για ένα βατόμουρο το χτυπάνε, “Βοήθεια” θέλει να φωνάξει κι η μαμά μαζί με όλες τις άλλες πολικές αρκούδες που έμειναν χωρίς σπίτι, “Βοήθεια” θέλουν να φωνάξουν κι εκείνοι οι άνθρωποι που χάνουν τα σπίτια τους εξαιτίας ενός πολέμου, “Βοήθεια” θέλει να φωνάξει κι η γη … γιατί κινδυνεύει!!!
Και καθώς αποχαιρετάμε τους φίλους μας από το πρόγραμμα “A small child says a beautiful word …” η λέξη που θα πούμε στη γλώσσα τους για να συμπληρώσουμε το λεξικό μας είναι “Βοήθεια!”
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.ΕντάξειΔιαβάστε περισσότεραΜη αποδοχή
