Κάτω στης μαργαρίτας τ’ αλωνάκι,
στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα.

Ιδρώνει ο ήλιος, τρέμει τρέμει τρέμει το νερό
Στάχυα ψηλά λυγίζουνε στο μελαμψό ουρανό.

Πέρα μέσα στα χρυσά νταριά
κοιμούνται αγοροκόριτσα.
Ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά.
Στα δόντια τους ο ήλιος σπαρταράει.

Κάτω στης μαργαρίτας τ’ αλωνάκι.
Κάτω στης μαργαρίτας τ’αλωνακι
στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα
Πέρα μέσα στα χρυσά νταριά…

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης

Δραστηριότητα 1: Με τη βοήθεια του τραγουδιού αλλά και του video συμπληρώνω τον πίνακα

Δραστηριότητα 2: α.Τώρα μπορώ να συγκρίνω τον πίνακα που δημιούργησα με τα έργα των έργα των Fr. Millet   &  V. Van Gogh .

β. Παρατηρώ και βρίσκω ομοιότητες και διαφορές στα έργα των Fr. Millet   &  V. Van Gogh . Πρόκειται για δύο έργα με τον ίδιο τίτλο («Μεσημεριάτικη ξεκούραση»)- το ίδιο θέμα. Τους περιγράφω και σκέφτομαι ποιος πίνακας πιστεύω πως ταιριάζει πιο πολύ στους στίχους του τραγουδιού; Γιατί; Ποιος μου αρέσει πιο πολύ και γιατί;

Κάτω στης μαργαρίτας τ’ αλωνάκι

Σίγουρα δεν ξέρουμε τι σημαίνει αλωνάκι. Είναι κάτι μεγάλο ή κάτι μικρό;… Γιατί  υποθέτω πως μπορεί να είναι κάτι μικρό;  Δημιουργώ δικές μου μικρές λέξεις. Πώς μπορώ να το κάνω; Βάζοντας στο τέλος το κομμάτι -άκι…

Τι σημαίνει 

Τα αλώνια κατασκευάζονται σε ανοιχτά μέρη, υψώματα ή ρεματιές, σε μέρη δηλαδή όπου φυσάει δυνατός αέρας. Είναι στρογγυλός επίπεδος χώρος που χρησιμοποιείται για το άλεσμα των δημητριακών (σιτάρι, κριθάρι κλπ). Το δάπεδό του είναι κατάλληλα διαμορφωμένο ώστε να είναι ίσιο και σκληρό, και πάνω του κινούνται βόδια ή άλογα πατώντας και αλέθοντας τα δημητριακά. …

Όμως η μαργαρίτα πώς μπορεί να έχει αλωνάκι;

Βρείτε το

…

Είναι ένα θαύμα πως μέσα σε 3:10′ τα παιδιά μπορούν να συμμαζέψουν μία τάξη, στην οποία όλα έχουν έρθει τα πάνω κάτω, να πάνε τουαλέτα, να πιουν νερό και να τρέξουν να προλάβουν να βρεθούν στη θέση τους πριν το τραγούδι τελειώσει. Και ναι! γίνεται…

Ηθική αυτουργός για την ιστορία που ακολουθεί, η κα Πόπη -από το δίπλα τμήμα- που με προκάλεσε για το εάν μπορώ να την ταιριάξω…

Στο πνεύμα –λοιπόν- της προσφοράς είναι και το περιστατικό που περιγράφει ο Κάφκα :

«Όταν ζούσε στο Βερολίνο, ο Κάφκα συνήθιζε να κάνει μια βόλτα στο πάρκο κάθε μέρα. Σε μια από αυτές τις βόλτες είδε μια μέρα ένα μικρό κοριτσάκι να κλαίει στο πάρκο. Την ρώτησε, γιατί ήταν τόσο λυπημένη και έκλαιγε. Του απάντησε, ότι είχε χάσει την αγαπημένη της  κούκλα. Ο Κάφκα προσφέρθηκε να την βοηθήσει να βρει την κούκλα της και έδωσαν ραντεβού για την επόμενη μέρα στο ίδιο σημείο.

Όπως ήταν φυσικό ο Κάφκα δεν μπόρεσε να βρει την κούκλα. Έτσι, αποφάσισε να γράψει ένα γράμμα για το μικρό κορίτσι, “γραμμένο” από την κούκλα της. Το πήγε στην μικρή την επόμενη μέρα και προσφέρθηκε να της το διαβάσει.

“Σε παρακαλώ, μην στεναχωριέσαι. Έχω πάει ένα ταξίδι, για να γνωρίσω τον κόσμο. Θα σου γράψω και άλλα γράμματα, για να σου διηγηθώ όλες μου τις περιπέτειες.”

Για τις επόμενες βδομάδες ο Κάφκα και το μικρό κοριτσάκι συναντιόντουσαν στο πάρκο και εκείνος της διάβαζε τα υποτιθέμενα γράμματα της κούκλας. Τα γράμματα φαίνονταν να παρηγορούν την μικρή του φίλη.
Στην τελευταία του συνάντηση με το μικρό κορίτσι, της παρουσίασε μια καινούργια κούκλα. Προφανώς, η κούκλα ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη που είχε χαθεί, αλλά κρατούσε ένα γράμμα στα χέρια της που έγραφε:

“Τα ταξίδια μου με έχουν αλλάξει.”

Μετά από χρόνια, το κοριτσάκι που είχε γίνει πια μεγάλη γυναίκα, βρήκε ένα κρυμμένο σημείωμα μέσα στην κούκλα που της είχε δωρίσει ο Κάφκα:
«Κάθε τι που αγαπάς πολύ πιθανόν μια μέρα να το χάσεις, όμως στο τέλος, έστω με διαφορετική μορφή, η αγάπη θα επιστρέφει».

Σκέφτομαι τους πιθανούς διαλόγους…

Επειδή εγώ θα πρόσφερα λουλούδια ας κάνουμε και μερικούς υπολογισμούς…

Μία εικόνα -πίνακας ζωγραφικής/φωτογραφία-είναι πάντα η καλύτερη αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, άσκηση της παρατηρητικότητας και εξάσκηση του προφορικού λόγου.

Παρατηρώ το έργο που δημιούργησε ο Ελύτης με την τεχνική του κολάζ και αναρωτιέμαι:

• Είναι φωτογραφία ή πίνακας ζωγραφικής; Τι νομίζω;

• Πού μπορεί να είναι το μέρος αυτό;
• Ποια εποχή του χρόνου μπορεί να είναι;
• Ποια ώρα της ημέρας; Γιατί;
• Αν μπορούσατε να ‘μπείτε’ μέσα στον πίνακα τι θα ακούγατε, τι θα μυρίζατε, τι θα νιώθατε, πώς θα αισθανόσαστε;
• Υπάρχει κάτι που θα το μπορούσες να το δεις σε ένα άλλο μέρος;
• Τι σου θυμίζει τα σημεία 1,  2 & 3;

• Τι τίτλο θα έδινες στο έργο;
• Ο ποιητής έδωσε το όνομα «Η προσφορά». Ποιος είναι αυτός που προσφέρει; Τι είναι αυτό που μπορεί να προσφέρει; Σε ποιον;

Ο ποιητής έχει πει

«Άγγελε συ που κάπου εδώ γύρω πετάς,

πολυπαθής και αόρατος,

πιάσε μου το χέρι

Χρυσωμένες έχουν τις παγίδες οι άνθρωποι

Κι είναι ανάγκη να μείνω απ’ τους απέξω.»

Σε ποιους δίνουμε το χέρι; Γιατί;

Το ποίημα “Γεια σου κύριε μενεξέ” είναι του Οδυσσέα Ελύτη, ενός από τους σπουδαιότερους ποιητές μας, που τιμήθηκε με βραβείο Λογοτεχνίας το 1979.
Η μεγάλη στιγμή έρχεται για αυτόν, όταν η Σουηδική Ακαδημία, στις 18 Οκτωβρίου 1979, ανακοινώνει ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας θα απονεμηθεί στον Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Η ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας αναφέρει, ότι η υψίστη διάκριση για την λογοτεχνία απονέμεται στον Οδυσσέα Ελύτη «για την ποίησή του, που με βάθρο την ελληνική παράδοση περιγράφει, με αισθητική δύναμη και υψηλή πνευματική διακριτικότητα, τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για την ελευθερία και τη δημιουργία» και ότι το κυριότερο έργο του Έλληνα ποιητή, το «Άξιον Εστί», αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα της ποίησης του 20ού αιώνα. «Η θάλασσα και τα νησιά, τα ζώα και τα φυτά τους, τα απαλά βότσαλα και οι ακρογιαλιές, ο αφρός των κυμάτων, οι μαύροι θαλασσινοί αχινοί, είναι στοιχεία, που επαναλαμβάνονται συνεχώς στο έργο του[…] Ο αισθητός κόσμος είναι έντονα ζωντανός στο έpγο του, πλούσιος σε φρεσκάδα και καταπληκτικές εμπειρίες» προστίθεται στην ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/557

«Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι. Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.» (Από την ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη στους Έλληνες της Σουηδίας μετά την απονομή των βραβείων Νόμπελ)

Δραστηριότητα 1: Τι είναι για εμένα η Ελλάδα; Ποιες λέξεις και εικόνες έρχονται στο νου μου όταν ακούω Ελλάδα; (Σκέφτομαι και την εικόνα της στο χάρτη για να βοηθηθώ)

Δραστηριότητα 2:  α. Τι αρχίζει από /ε/;

β. Τι αρχίζει από /ελ/;

Το πραγματικό όνομα του ποιητή ήταν Οδυσσέας Αλεπουδέλης. Το ψευδώνυμο Ελύτης μπορεί να προέρχεται από τον συνδυασμό της συλλαβής «ελ», αρχικής σε ονόματα σημαδιακά, όπως Ελλάδα, Ελπίδα, Ελευθερία, Ελένη, με τη γενική τοπωνυμική κατάληξη των ελληνικών ονομάτων ανάλογα με το «Πολίτης», όπως προτείνει ο ελληνιστής Κίμων Φράιερ. Παλαιότερα οι φίλοι υποστήριζαν τρεις εκδοχές του ψευδωνύμου Ελύτης: το όνομα Eluard (Ελιάρ) και τις λέξεις elite (ελίτ) και αλήτης.
 

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/557

Δραστηριότητα 3: Φτιάχνω ψευδώνυμα /παρατσούκλια για τα μέλη της οικογένειάς μου

Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση, η ποίηση ομιλούσα ζωγραφική, αναφέρει ο Πλάτων. Η ρήση του Πλάτωνα, βρίσκει πλήρη εφαρμογή στο έργο του Οδυσσέα Ελύτη. Εκτός από ποιητής υπήρξε και ζωγράφος.

Δραστηριότητα 4: Δίπλα στο έργο του Ελύτη φτιάξε το δικό σου κολάζ προσπαθώντας να εικονοποιήσεις έναν από τους πιο διάσημους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη: «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.«

Δραστηριότητα 5 : Παίζω με τα γράμματα από το όνομα του ποιητή

Το ηλιοβασίλεμα στο σπίτι του Monet    

 Τα ζωηρά χρώματα

Ένα λουλούδι για τον μπαμπά μου…

Χρόνια σας πολλά, να περάσετε τέλεια στο party

Λοιπόν, κυρία, σήμερα έχω να σας πω πολλά νέα.

Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί γιορτάζει ο μπαμπάς μου και μαζί με τον αδερφό μου, του ετοιμάζουμε party-έκπληξη με φαγητά και χορό. Του έφτιαξα και για δώρο μια παπαρούνα!!

Επίσης, με τις χειροτεχνίες που μας στείλατε το Πάσχα, φτιάξαμε με τον αδερφό μου, ένα παραμύθι. Είχαμε διαβάσει, στο internet, τον Μαυρούλη και πήραμε ιδέες από εκεί!(https://www.helppost.gr/free/ebooks/paidika-paramithia-istories-online/)…

Συμμαθητές μου, συνεχίστε, σας παρακαλώ, το παραμύθι μου…

Τέλος, κυρία, δεν θα το πιστέψεις, μας έδειξες έναν πίνακα του Monet(η γυναίκα του) που εμείς με την μαμά μου, τον φτιάχνουμε σε παζλ αυτές τις μέρες.

Σας στέλνω και τις ζωγραφιές μου…

Α!!!Και ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ!!!

  Η Άλκηστις σας προκαλεί…

 σελίδα 1

σελίδες 2-3

σελιδα 4

Ο καλλιτέχνης ζωγράφισε τη σύζυγό του Camille(28) και τον μεγαλύτερο γιο τους Jean (8) που βγαίνουν για μια βόλτα σε μια θυελλώδη και ηλιόλουστη μέρα. Στέκονται σε ένα μικρό λόφο, δεδομένης της θέσης του Jean, και κοιτάζουν προς τον ζωγράφο Claude Monet. Στο προσκήνιο είναι ένα χωράφι με κίτρινα αγριολούλουδα και γρασίδι. Η Madame Monet κρατάει μια πράσινη και μπλε ομπρέλα και στα δύο χέρια για να προστατευθεί από τον ήλιο, ενώ ο γιος της φοράει καπέλο. Η Madame Monet φοράει ένα ανοιχτόχρωμο φόρεμα και ένα σακάκι πάνω του. Ο Jean στέκεται με τα χέρια στην τσέπη του και φαίνεται να φοράει ένα ελαφρύ πουκάμισο και μια μπλε γραβάτα. Το φως του ήλιου προέρχεται από πάνω δεξιά. Είναι εμφανής ο αέρας που κυριαρχεί. Παρασύρει τα λουλούδια, τα σύννεφα, το φόρεμα και την ομπρέλα της Camille. Το βέλο της ανεμίζει χαριτωμένα και τα πλούσια υφάσματα του φορέματός της φαντάζουν ανάλαφρα, καθώς ο άνεμος εισχωρεί ανάμεσά τους.

Αν και ο ίδιος ο Μονέ είχε εκθέσει το έργο αυτό ως Περίπατος, στην πραγματικότητα αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη σκηνή. Οι μορφές του πίνακα μπορεί μεν να βρίσκονται σε μία κίνηση, ωστόσο αυτή σταματά και αποθανατίζεται η σκηνή. Τα βλέμματά τους στρέφονται στο θεατή και ο πίνακας παίρνει τη μορφή φωτογραφίας.

Αποτυπώνω με  χρώματα τη δική μου εκδοχή του πίνακα και συνθέτω μία μικρή ιστορία απαντώντας στις ερωτήσεις.

Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές, Τι σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους; Πού βρίσκονται, Πώς βρέθηκαν εκεί; Τι παρατηρούν; Τι λένε; Τι αισθάνονται; Τι ακούν; Τι σκέφτονται; Τι θα έκανες αν ήσουν στη θέση τους;

Παίζω με τα γράμματα του ονόματος του ζωγράφου

Παίζω με έργα του Μονέ

Ένα διασκεδαστικό και συγχρόνως δημιουργικό παιχνίδι.

Τι χρειαζόμαστε; Ένα χάρτινο κουτί, λίγο χρώμα-μπλε/γαλάζιο & πράσινο- βόλοι και ένας λευκός κύκλος από χαρτί.

Τοποθετούμε στο κουτί τον κύκλο, βάζουμε λίγο από το χρώμα σε διάφορα σημεία, ρίχνουμε τους βόλους και το παιχνίδι αρχίζει. Αρχίζουμε να κινούμε το χαρτόκουτο, κάνοντας τους βόλους να ‘χορεύουν’ και να πηγαινοέρχονται μέσα στο κουτί.

Το αποτέλεσμα;

Ζωγραφίζω τι θα έκανα για να σώσω τον πλανήτη

Κατά τη διάρκεια της πρωινής βόλτας μου (Μετακίνηση 6 σωματική άσκηση…) είχα αυτό εδώ το συναπάντημα…

Και μου έδωσε μία ιδέα…

Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή που θα σας τραβήξουν την προσοχή, αλλά λίγα που θα αιχμαλωτίσουν την καρδιά σας…
Ακολουθήστε τα…  Κλωντ Μονέ

Περπατώ στη γέφυρα της λίμνης στον κήπο του σπιτιού του ζωγράφου    …

Μπορώ άραγε να φτιάξω αυτό το τοπίο;

«Να το στούντιό μου», είπε ο Κλοντ Μονέ σε έναν συνομιλητή του, απλώνοντας τα χέρια σαν για να αγκαλιάσει το τοπίο που απλωνόταν μπροστά του. Ήταν το παραποτάμιο χωριουδάκι Βετέιγ, πλάι στο Σηκουάνα…

Το άρωμα είναι μία μόνο αιτία έμπνευσης να προσδώσει κανείς σε ένα άνθος την υστεροφημία της τέχνης. Η υφή και το χρώμα των πετάλων, ο τρόπος που λυγίζει ο κορμός του, τα λεπτομερή χαρακτηριστικά του, είναι μερικοί λόγοι ακόμα που έχουν τη δύναμη να πείσουν και τον πιο ασυγκίνητο καλλιτέχνη να μεταφέρει την εικόνα ενός άνθους στο χαρτί.

Ένας καλλιτέχνης ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος στη θέα λουλουδιών είναι ο Κλωντ Μονέ (Monet),

ο οποίος καυχιόταν περισσότερο για τον κήπο του, παρά για το ταλέντο του στην τέχνη. Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς πίνακές του που αναπαράγει μια γαλήνια στιγμή του κήπου του στο Giverny, καθώς το απόγευμα δεν καταφέρνει με το σκοτάδι του, να κλέψει το λευκό φως των κρίνων είναι το έργο «Blue Water Lilies» – «Τα κρίνα του μπλε νερού» (1916-1919). Στη σειρά Nymphéas (νούφαρα),που ανήκει ο πίνακας υπάρχουν περίπου 250 πίνακες που απεικονίζουν τη λίμνη στο σπίτι του.

Ο Μονέ ερωτεύτηκε τα νούφαρα που ξεπρόβαλαν από τις λίμνες και τις κλαίουσες ιτιές με τα μακριά κρεμάμενα κλαδιά που κυμάτιζαν από τον άνεμο. Όλα αυτά του πρόσφεραν ένα πανέμορφο και πρωτότυπο σκηνικό για την τέχνη του. Από αυτήν την πλούσια βλάστηση που τον περιέβαλλε, ο Μονέ αντλούσε έμπνευση για τους πίνακες του.

Το έργο αυτό ανήκει σε μία περίοδο κατά την οποία ο Μονέ είχε εμφανίσει καταρράκτη και ζωγράφιζε σχεδόν τυφλός  ενώ συγχρόνως είχε εμφανίσει και πολλά προβλήματα υγείας. Οι κριτικοί τον κορόιδεψαν για τους θολούς πίνακές του τονίζοντας πως το ιμπρεσιονιστικό του ύφος ξεπήδησε από την αδυναμία όρασης που είχε και όχι λόγω της καλλιτεχνικής του ευφυΐας.

Το σπίτι του

Μπορείς να περιηγηθείς στο σπίτι του Κλωντ Μονέ στο Ζιβερνύ σε αυτή τη διεύθυνση

https://fondation-monet.com/visite-virtuelle/#/salle_a_manger/

Αφού έμαθες κάποιες πληροφορίες για τον ζωγράφο και περιηγήθηκες στο φωτεινό σπίτι του γίνε κι εσύ ένας μικρός καλλιτέχνης.

Συμπλήρωσε τον πίνακα όπως φαντάζεσαι. Σκέψου τι ώρα είναι, μπες στον κήπο του ζωγράφου. Πού θα στεκόσουν; Είσαι μόνος/η, κοιτάζεις το σπίτι, τη λίμνη; Τι ακούς; Τι κάνεις;

ή μπορείς να δημιουργήσεις μία μικρή λίμνη με νούφαρα

  ή        

Ο εκκεντρικός Andy Warhol εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο πίνακα από μια φωτογραφία που απεικόνιζε άνθη ιβίσκου. Έτσι, δημιούργησε 4 άνθη σε εκτυφλωτικά χρώματα, που φαντάζουν σαν να επιπλέουν αφηρημένα πάνω από ένα στημένο φόντο γρασιδιού. Τα χρώματα του είναι ζωντανά, παιχνιδιάρικα, ηλιόλουστα, με αυθόρμητες πινελιές, σχεδόν παιδικά.

Γίνομαι κι εγώ ένας δημιουργός

ή 

Σύμφωνα με πηγές της εποχής που μελέτησε ο Αϊζακσον, συγγραφέας του βιβλίου «Leonardo Da Vinci – Η βιογραφία μιας μεγαλοφυΐας». πολλοί επισκέπτες συνέρρεαν στην τραπεζαρία για να δουν τον ζωγράφο τη στιγμή της δημιουργίας. «Ερχόταν εδώ κατά τις πρωινές ώρες, ανέβαινε στη σκαλωσιά και έμενε εκεί με το πινέλο στο χέρι από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου, ξεχνώντας να φάει ή να πιει, ζωγραφίζοντας ασταμάτητα», σύμφωνα με την αφήγηση μοναχού που πρόσθετε ωστόσο ότι άλλες μέρες απλώς παρατηρούσε το έργο χωρίς να ζωγραφίζει τίποτα.

Έτσι, όταν τον κάλεσε ο δούκας Λουδοβίκος Σφόρτσα για να του μεταφέρει τα παράπονα του ηγούμενου της μονής σχετικά με την αργοπορία της εξέλιξης του έργου, ο Λεονάρντο του απάντησε: «Ορισμένες φορές, οι ευφυείς άνθρωποι επιτυγχάνουν περισσότερα όσο λιγότερο δουλεύουν. Επειδή ο νους τους είναι απασχολημένος με τις ιδέες τους και την τελειοποίηση των συλλήψεών τους, στις οποίες κατόπιν δίνουν υπόσταση». Ο δούκας συμφώνησε μαζί του και γέλασε όταν ο Λεονάρντο πρόσθεσε ότι του έμεναν δύο κεφάλια να ζωγραφίσει στη σύνθεση. Του Χριστού και του Ιούδα. Διαμήνυσε λοιπόν στον ηγούμενο ότι θα γινόταν το μοντέλο για τον Ιούδα, αν συνέχιζε να τον ενοχλεί.

Πίσω από κάθε πίνακα υπάρχει μία ιστορία. Τα παιδιά την ακούν και με τη βοήθεια της φαντασίας τους προσπαθούν να δημιουργήσουν τη δική τους εικόνα: “Φαντάζομαι τον ζωγράφο Leonardo Da Vinci στην τραπεζαρία του μοναστηριού να ζωγραφίζει τον Μυστικό δείπνο”