Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου

Κάθε κομμάτι χαρτιού έγινε ένα βήμα.
Κάθε κόλλημα, μια προσπάθεια.

Και το παραμύθι -όπως και το τραγούδι που το συνοδεύει – μια υπενθύμιση…

…

Το να πέφτεις πού και πού, είναι ατύχημα.

Το να μείνεις κάτω όμως, είναι επιλογή.

Το να σηκώνεσαι και να στέκεσαι ξανά στα πόδια σου είναι μάθημα ζωής…

Με αφορμή το υπέροχο «ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ; » των Mac Barnett & Carson Ellis από τις εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ τα παιδιά είπαν πως είναι πως είναι προστασία, ασφάλεια, φροντίδα,καλές λέξεις, αγκαλιά, φιλία, να περνάς τον χρόνο σου κάνοντας ό,τι αγαπάς και η Α …να καταλήξει πως είναι στριφογύρισμα!

Το αρχικό «άχαρο» ίχνος: δεν εξαφανίστηκε, δεν κυριάρχησε – έγινε έδαφος μετασχηματισμού

«Ακόμα κι αν κάτι ξεκινά άμορφο, δεν τελειώνει έτσι.»

Και  …  «Δεν χρειάζεται να μου αρέσει αυτό που βρήκα για να συνεχίσω.”

Ξεκίνησαν όλοι από το ίδιο, απλό υπόστρωμα.
Χωρίς σχέδιο. Χωρίς εικόνα για το «τι θα γίνει».

Κάθε παιδί έκανε μία μόνο πράξη και άφηνε χώρο.
Γιατί αυτό που υπάρχει, δεν μένει ποτέ ίδιο όταν περνά από άλλον.

Το έργο δεν το έφτιαξε ένας.
Άλλαξε χέρια, άλλαξε μορφή, άλλαξε νόημα.

Ό,τι βρήκε το κάθε παιδί, αυτό συνέχισε.

Όταν ενώθηκαν όλα, φάνηκε κάτι που δεν είχε σχεδιάσει κανείς μόνος του.

Κάποιος πριν …

Και το “ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ” Της Σοφίας Πανιδυ από τις εκδ . ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ μαςέδειξε πως μπορεί ο κόσμος να μην είναι ίδιος για όλους. .. Αλλά είναι ο ίδιος κόσμος…  Κι εμείς οι κρίκοι μίας αλυσίδας…

Με αφορμή τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, σταθήκαμε λιγότερο στις μορφές και περισσότερο στο μήνυμα.
Σε αυτό που οι ίδιοι υπηρέτησαν με τη ζωή και το έργο τους: τη γνώση που γίνεται καλοσύνη, τα λόγια που χτίζουν και τις πράξεις που προστατεύουν.

Αφού μιλήσαμε σύντομα για το πώς ο Μέγας Βασίλειος συνέδεε τη μάθηση με την αγάπη και τη βοήθεια,
πώς ο Γρηγόριος πίστευε στη δύναμη των ερωτήσεων και πώς ο Ιωάννης μας προειδοποιούσε ότι τα λόγια μας μπορούν να γίνουν είτε φτερά είτε αγκάθια, παρακολουθήσαμε με τα παιδιά τη μικρού μήκους ταινία Silent (της Lindsey Hunter).

Μια ιστορία χωρίς λόγια, που όμως λέει πολλά.
Μας θύμισε ότι συχνά πληγώνουμε όχι μόνο με τα χέρια, αλλά με στάσεις, συμπεριφορές και λέξεις.
Και ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στη φωνή, αλλά στην επιλογή της καλοσύνης.
Όπως λέει και το μήνυμα της ταινίας: 
«If you’re going to say something mean, don’t say it at all… just stay silent.»

Οδηγηθήκαμε στο ερώτημα: τι κάνει την καρδιά ενός καλού ανθρώπου;

Οι απαντήσεις των παιδιών αποτυπώθηκαν στα έργα τους.

Καρδιές που βλέπουν, που βοηθούν, που μαθαίνουν, που φωτίζουν.

Καρδιές που δεν φωνάζουν, αλλά προστατεύουν.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι Τρεις Ιεράρχες ήρθαν πιο κοντά στο σήμερα.
Όχι ως εικόνες, αλλά ως στάση ζωής.
Και ίσως αυτός να είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να τους τιμάμε:
να μεγαλώνουμε παιδιά που μαθαίνουν με την καρδιά και πράττουν με καλοσύνη.

«Οι φάλαινες βγήκαν από τις θάλασσες»  του Νικ Μπλαντ  – ΕΚΔ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Οι φάλαινες έφυγαν γιατί η θάλασσα γέμισε σκουπίδια.

Τα ψάρια έμειναν. Και σιγά-σιγά άρχισαν να αλλάζουν…

Δεν τρώμε αυτά τα ψάρια.
Όχι γιατί δε θέλουμε, αλλά γιατί κάτι πάνω τους
δεν είναι πια θάλασσα.

Ένα ψάρι που άρχισε να αλλάζει. 
Όχι μεταλλαγμένο.
Όχι τέρας.

Απλώς ένα ψάρι που ζει στη θάλασσα που εμείς φτιάξαμε.

Με αφορμή το animation MIGRANTS (2020) και το ΧΑΘΗΚΑ της Mariajo Ilustrajo από τις εκδ. ΜΙΚΡΗ ΣΕΛΗΝΗ τα παιδιά δούλεψαν πάνω στην ιδέα του να βρίσκεσαι κάπου ενδιάμεσα και να χρειάζεται απλώς να σε δει κάποιος…

Έδωσαν τον τίτλο:

«Χαθήκαμε…
κάπου στη μέση…
φτάνει κι ένας να μας δει…»

Όπως στο βιβλίο “Το λιοντάρι της βιβλιοθήκης” της Knudsen Michelle από τις εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, το λιοντάρι μαθαίνει πότε να σωπαίνει και πότε να «βρυχάται» για κάτι που αξίζει, έτσι και ο σελιδοδείκτης κάνει το ίδιο: δεν μιλάει, αλλά δείχνει πού σταμάτησε η ιστορία μας… Και περιμένει.

Με τη βοήθεια του λιονταριού μαθαίνουμε και τους κανόνες…

Λήψη αρχείου

Αλ/Β: Κυρία εσύ είσαι σίγουρα στην πιο ψηλή γέφυρα με τόσα ββλία που έχεις διαβάσει!

Σ/Α: Πω, πω! Εγώ είμαι ακόμη στη στεριά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!   (Ένα από τα πολλά που έχει πει φέτος)

Στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας «Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά», αξιοποιήθηκαν διαφορετικά χριστουγεννιάτικα παραμύθια με κοινό άξονα τη διερεύνηση της έννοιας της ζεστασιάς, της φροντίδας και της ανθρώπινης σύνδεσης. Μέσα από εικόνες, αφηγήσεις και βιωματικές δραστηριότητες, τα παιδιά οδηγήθηκαν στην κατανόηση ότι τα Χριστούγεννα δεν ταυτίζονται με αντικείμενα, δώρα ή τέλειες συνθήκες, αλλά με τη συνύπαρξη, την αποδοχή και το «μαζί».

Οι ιστορίες ανέδειξαν ότι η πραγματική ζεστασιά δεν προέρχεται από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά από τη σχέση με τον άλλον: από την αγκαλιά, τη φροντίδα, την παρουσία και το ενδιαφέρον. Τα παιδιά προβληματίστηκαν γύρω από το τι σημαίνει να νιώθουμε ασφαλείς, να μας βλέπουν, να μας ακούν και να μας νοιάζονται, ακόμη και μέσα σε συνθήκες που μοιάζουν «κρύες», σκοτεινές ή δύσκολες.

Παράλληλα, δόθηκε έμφαση στην αξία της ελπίδας και της θετικής στάσης, ακόμη και όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα περιμένουμε. Μέσα από ιστορίες όπου κάτι χάνεται ή δεν πηγαίνει όπως είχε σχεδιαστεί, τα παιδιά κατανόησαν ότι, ακόμη κι αν λείψει κάτι υλικό, τίποτα ουσιαστικό δεν χάνεται όταν οι άνθρωποι παραμένουν ενωμένοι. Η αγάπη, η φιλία, η συντροφικότητα, η χαρά, το τραγούδι και το παιχνίδι εξακολουθούν να υπάρχουν και να δίνουν νόημα στη γιορτή.

Οι δυσκολίες, οι ανατροπές και ακόμη και οι μικρές «απώλειες» μπορούν να αντιμετωπιστούν όταν υπάρχει καλή διάθεση, αποδοχή και κοινότητα. Έτσι, τα Χριστούγεννα προσεγγίζονται όχι ως μια τέλεια εικόνα, αλλά ως μια εμπειρία σχέσης και συνύπαρξης, που γεννιέται και διατηρείται μέσα από την ανθρώπινη επαφή, τη συνεργασία και τη χαρά του να είμαστε μαζί.