Πάντες ἐπίστασθε ὅτι ἐν τῇ πρότερᾳ δημοκρατίᾳ τῶν τὰ τῆς πόλεως πραττόντων πολλοὶ μὲν τὰ δημόσια ἔκλεπτον, ἔνιοι δ’ ἐπὶ τοῖς ὑμετέροις ἐδωροδόκουν, οἱ δὲ συκοφαντοῦντες τοὺς συμμάχους ἀφίστασαν. καὶ εἰ μέν οἱ τριάκοντα τούτους μόνους ἐτιμωροῦντο, ἄνδρας ἀγαθοὺς καὶ ὑμεῖς ἂν αὐτοὺς ἡγεῖσθε. νῦν δέ, ὅτι ὑπὲρ τῶν ἐκείνοις ἡμαρτημένων τὸ πλῆθος κακῶς ποιεῖν ἠξίουν, ἠγανακτεῖτε, ἡγούμενοι δεινὸν εἶναι τὰ [τῶν] ὀλίγων ἀδικήματα πάσῃ τῇ πόλει κοινὰ γίγνεσθαι. οὐ τοίνυν ἄξιον χρῆσθαι τούτοις, οἷς ἐκείνους ἑωρᾶτε ἐξαμαρτάνοντας, οὐδὲ ἃ πάσχοντες ἄδικα ἐνομίζετε πάσχειν, ὅταν ἑτέρους ποιῆτε, δίκαια ἡγεῖσθαι, ἀλλὰ τὴν αὐτὴν κατελθόντες περὶ αὐτῶν γνώμην ἔχετε, ἥνπερ φεύγοντες περὶ ὑμῶν αὐτῶν εἴχετε· ἐκ τούτων γὰρ καὶ ὁμόνοιαν πλείστην ποιήσετε, καὶ ἡ πόλις ἔσται μεγίστη, καὶ τοῖς ἐχθροῖς ἀνιαρότατα ψηφιεῖσθε.

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

οἱ πράττοντες τά τῆς πόλεως = οι πολιτικοί // δωροδοκέω, ῶ (δῶρον + δέχομαι)= δωροδοκούμαι (παθητ. σημασίας) // ἀφίστημί τίνα = απομακρύνω, εξωθώ σε αποστασία // κατέρχομαι = επιστρέφω από εξορία // φεύγω = εξορίζομαι, είμαι εξόριστος // ἀνιαρός = δυσάρεστος…, ασύμφορος, αρνητικός, επαχθής.

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΑ

πάντες = κτγ. προσδ. στο ενν. ὑμεῖς // ἐν τῇ π. δημοκρατία = εμπρόθ. χρόνου // συκοφαντοῦντες=τροπ. μτχ. (το οἱ μέν είναι αυτοτελές) // καί: μεταβατ., ανήκει στην κύρ., οπότε: εἰ  ἐτιμωροῦντο = υποθ. πρότ. // ἡγεῖσθε ἄν. δυνητ. οριστ. σε παρατατικό (μη πραγμ.) // οἷς = αντικείμ. στο ἐξαμαρτάνοντας, σε δοτ. αντί αιτιατ. από έλξη (τούτοις, ἅ) // πάσχοντες =χρονικό – υποθ. μτχ. (= ὅτε έπάσχετε ή πάσχοιτε επανάλ. στο πρλθ.) // ἐκ τούτων=εμπρόθ. τρόπου // πλείστην=επιθ. προσδ.

Μετάφραση

Όλοι βέβαια ξέρετε ότι κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δημοκρατίας πολλοί από τους πολιτικούς έκλεβαν τα δημόσια χρήματα, ενώ μερικοί δωροδοκούνταν σε βάρος σας, ενώ άλλοι με συκοφαντίες έσπρωχναν σε αποστασία τους συμμάχους σας. Και βέβαια αν οι τριάντα τύραννοι τιμωρούσαν αυτούς μόνο, θα τους θεωρούσατε έντιμους κι εσείς οι ίδιοι’ επειδή όμως επιδίωκαν να βλάψουν τον λαό εξαιτίας των δικών τους αδικημάτων, εξοργιστήκατε, επειδή κρίνατε ότι είναι απαράδεχτο τα σφάλματα των λίγων να βαραίνουν εξίσου όλη την πόλη. Λοιπόν δεν είναι σωστό να κάνετε αυτά τα αδικήματα που βλέπατε να διαπράττουν εκείνοι, ούτε όσα παθαίνατε και τα θεωρούσατε άδικα, να τα νομίζετε σωστά όταν τα κάνετε σε άλλους, αλλά να έχετε γι’ αυτούς τώρα που επιστρέψατε από την εξορία την ίδια γνώμη που είχατε για σας τους ίδιους, όταν εσείς ήσασταν εξόριστοι” γιατί με τέτοια πολιτική και θα ενισχύσετε σημαντικά την ομόνοια και η πόλη θα γίνει πολύ δυνατή και θα ασκήσετε πολιτική που θα είναι επιζήμια για τους εχθρούς σας.

Κῦρος  δὲ συγκαλέσας τοὺς στρατηγοὺς καὶ λοχαγοὺς τῶν Ἑλλήνων συνεβουλεύετό τε  πῶς ἂν τὴν μάχην ποιοῖτο, καὶ αὐτὸς παρῄνει θαρρύνων τοιάδε.  Ὦ ἄνδρες Ἕλληνες, οὐκ ἀνθρώπων ἀπορῶν βαρβάρων συμμάχους ὑμᾶς ἄγω, ἀλλὰ νομίζων ἀμείνονας καὶ κρείττους πολλῶν βαρβάρων ὑμᾶς εἶναι, διὰ τοῦτο προσέλαβον. Ὅπως οὖν ἔσεσθε ἄνδρες ἄξιοι τῆς ἐλευθερίας ἧς κέκτησθε  καὶ ἧς ὑμᾶς ἐγὼ εὐδαιμονίζω. εὖ γὰρ ἴστε ὅτι τὴν ἐλευθερίαν ἑλοίμην ἂν ἀντὶ ὧν ἔχω πάντων καὶ ἄλλων πολλαπλασίων. ὅπως δὲ καὶ εἰδῆτε εἷς οἷον ἔρχεσθε ἀγῶνα, ὑμᾶς εἰδὼς διδάξω. Τὸ μὲν γὰρ πλῆθος πολύ καὶ κραυγῇ πολλῇ ἐπίασιν. ἂν δὲ ταῦτα ἀνάσχησθε, τὰ ἀλλὰ καὶ αἰσχύνεσθαί μοι  δοκῶ οἵους ἡμῖν γνώσεσθε τοὺς  ἐν τῇ χώρᾳ ὄντας ἀνθρώπους.

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

συμβουλεύομαι =ζητώ συμβουλή // παραινέω, ,ῶ =συμβουλεύω // ἀπορέω, ῶ τίνος = δεν έχω, στερούμαι+ πλάγ. ερωτημ. = απορώ, δεν ξέρω… // ἀμείνων= ανώτερος (ηθικά, πνευματικά)· βελτίων = ανώτερος (ταξικά)· κρείττων = ανώτερος (σε δύναμη)· λώων=ανώτερος (σε περιουσία)· όμως από πολύ νωρίς η σημασία όλων των παραθετικών ενοποιήθηκε στο ανώτερος, καλύτερος, καταλληλότερος… // εὐδαιμονίζω τινά + προσδ. αιτίας = καλοτυχίζω // διδάσκω τινά τι = εξηγώ, διδάσκω // τό πλῆθος = ο στρατός // κραυγή = κραυγές // ἐπέρχομαι-ἔπειμι = έρχομαι, φτάνω· κάνω επίθεση.

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΑ

θαρρύνων= κατγ. μτχ., σε θέση επιρρ. κτγ. σκοπού // ἀπορῶν = αιτιολ. μτχ. // συμμάχους – επιρρ. κτγ. τρόπου // ὅπως ἔσεσθε = πλάγ. ερωτημ. (του σκοπού)· εξαρτάται από ενν. προστακτ. ὁρᾶτε // ἧς = αντικείμ. στο κέκτησθε, σε γεν. αντί αιτιατ. από έλξη // ἧς (ὑμᾶς) = γεν. αιτίας // ἴστε: προστακτική // πολύ και κραυγῇ = επιρρ. κτγ. τρόπου + δοτ. τρόπου (παράλλαξη) // τό πλῆθος = υποκείμ. στο ἐπίασιν (σχήμα κατά το νοούμενο).

ΑΔΙΔΑΚΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

1

«Νόµιζε µηδὲν εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων βέβαιον· οὕτω γὰρ οὔτ’εὐτυχῶν ἔσει περιχαρὴς οὔτε δυστυχῶν περίλυπος. Χαῖρε µὲν ἐπὶ τοῖς συµβαίνουσι τῶν ἀγαθῶν, λυποῦ δὲ µετρίως ἐπὶ τοῖς γιγνοµένοις τῶν κακῶν, γίγνου δὲ τοῖς ἄλλοις µηδ΄ ἐν ἑταίροις ὤν κατάδηλος· ἄτοπον γὰρ τὴν µὲν οὐσίαν ἐν ταῖς οἰκίαις ἀποκρύπτειν, τὴν δὲ διάνοιαν φανερὰν ἔχοντα περιπατεῖν. Μᾶλλον εὐλαβοῦ ψόγον ἤ κίνδυνον· δεῖ γὰρ εἶναι φοβερὰν τοῖς µὲν φαύλοις τὴν τοῦ βίου τελευτήν, τοῖς δὲ σπουδαίοις τὴν ἐν τῷ ζῆν ἀδοξίαν. Μάλιστα µὲν πειρῶ ζῆν κατὰ τὴν ἀσφάλειαν· ἐάν δὲ ποτὲ σοι συµβῇ κινδυνεύειν, ζήτει τὴν ἐκ τοῦ πολέµου σωτηρίαν µετὰ καλῆς δόξης, ἀλλὰ µὴ µετ’ αἰσχρᾶς φήµης·».

Ἰσοκράτους “Πρὸς Δηµόνικον“, 42-43

Α. Μετάφραση: Να µεταφραστεί το κείµενο.

Μονάδες 20

Β. Ασκήσεις

1. α) Να γίνει χρονική αντικατάσταση των παρακάτω τύπων: γιγνοµένοις, ζῆν, ἀποκρύπτειν, ἔχοντα

β) Να γραφούν τα παραθετικά των επιθέτων και επιρρηµάτων: περιχαρής, µετρίως, φοβερός, καλός, αἰσχρός.

γ) φανερὰν διάνοιαν, αἰσχρᾶς φήµης, καλῆς δόξης: Να γραφούν τα ονοµατικά σύνολα στη δοτική και αιτιατική ενικού και πληθυντικού αριθµού.

Μονάδες 10

2. α) Νόµιζε . κατάδηλος: Να γραφούν οι λέξεις που έχουν θέση κατηγορουµένου και οι λέξεις στις οποίες αποδίδονται.

β) Να γραφεί και να χαρακτηριστεί ο υποθετικός λόγος.

Μονάδες 10

2

«Καὶ γὰρ τοι θάπτονται δηµοσίᾳ, καὶ ἀγῶνες τίθενται ἐπ’ αὐτοῖς ῥώµης καὶ σοφίας καὶ πλούτου, ὡς ἀξίους ὄντας τοὺς ἐν τῷ πολέµῳ τετελευτηκότας ταῖς αὐταῖς τιµαῖς καί τοὺς ἀθανάτους τιµᾶσθαι. Ἐγὼ µὲν οὖν αὐτοὺς καὶ µακαρίζω τοῦ θανάτου καὶ ζηλῶ, καὶ µόνοις τούτοις ἀνθρώπων οἶµαι κρεῖττον εἶναι γενέσθαι, οἵτινες, ἐπειδὴ θνητῶν σωµάτων ἔτυχον, ἀθάνατον µνήµην διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτῶν κατέλιπον · ὅµως δ. ἀνάγκη τοῖς ἀρχαίοις ἔθεσι χρῆσθαι καὶ θεραπεύοντας τὸν πάτριον νόµον ὀλοφύρεσθαι τοὺς θαπτοµένους».

Λυσίου “Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς”, 80-81

Α. Μετάφραση: Να µεταφραστεί το κείµενο.

Μονάδες 20

Β. Ασκήσεις

1. α) Να γραφούν στις πλάγιες πτώσεις ενικού και πληθυντικού αριθµού τα ονοµατικά σύνολα: τοῖς ἀρχαίοις ἔθεσι, τόν πάτριον νόµον, τῶν θνητῶν σωµάτων, τήν ἀθάνατον µνήµην

β) τίθενται: Να γραφεί το β΄ ενικό πρόσωπο του ενεστώτα και αορίστου β΄ ενεργητικής και µέσης φωνής σε όλες τις εγκλίσεις.

γ) κατέλιπον, ἔτυχον, γενέσθαι: Να γίνει χρονική αντικατάσταση.

Μονάδες 10

3

Ἐπεὶ δὲ ταῦτα ἐπύθοντο οἱ Λακεδαιµόνιοι, τὸν µὲν ἁρµοστὴν τὸν ἐγκαταλιπόντα τὴν ἀκρόπολιν καὶ οὐκ ἀναµείναντα τὴν βοήθειαν ἀπέκτειναν, φρουρὰν δὲ φαίνουσιν ἐπὶ τοὺς Θηβαίους. Καὶ Ἀγησίλαος µὲν λέγων ὅτι ὑπὲρ τετταράκοντα ἀφ. ἥβης εἴη, καὶ ὥσπερ τοῖς ἄλλοις τοῖς τηλικούτοις οὐκέτι ἀνάγκη εἴη τῆς ἑαυτῶν ἔξω στρατεύεσθαι, οὕτω δὴ καὶ βασιλεῦσι τὸν αὐτὸν νόµον ὄντα ἀπεδείκνυε. Κἀκεῖνος µὲν δὴ λέγων ταῦτα οὐκ ἐστρατεύετο. Οὐ µέντοι τούτου γ. ἕνεκεν κατέµεινεν, ἀλλ. εὖ εἰδὼς ὅτι εἰ στρατηγοίη, λέξοιεν οἱ πολῖται ὡς Ἀγησίλαος, ὅπως βοηθήσειε τοῖς τυράννοις, πράγµατα τῇ πόλει παρέχοι. Εἴα οὖν αὐτοὺς βουλεύεσθαι ὁποῖόν τι βούλοιντο περὶ τούτων.

Ξενοφῶντος “Ἑλληνικά” (Ε, 4, 13-14)

Λεξιλόγιο

πυνθάνοµαι = πληροφορούµαι

φρουράν φαίνω = κηρύσσω πόλεµον

ἥβη = εφηβεία

πράγµατα παρέχω τινὶ = ενοχλώ κάποιον

εἴα (παρατ. του ἐάω-ῶ) = επιτρέπω, αφήνω

Ασκήσεις

1. α) τὸν µὲν ἁρµοστὴν τὸν ἐγκαταλιπόντα τὴν ἀκρόπολιν, β) τὸν αὐτὸν νόµον ὄντα ἀπεδείκνυε, γ) Κἀκεῖνος µὲν δὴ λέγων ταῦτα οὐκ ἐστρατεύετο: Να µεταφέρετε τα χωρία στον πληθυντικό αριθµό.

4

Τίνας οὖν καλῶ πεπαιδευµένους, ἐπειδὴ τὰς τέχνας καὶ τὰς ἐπιστήµας καὶ τὰς δυνάµεις ἀποδοκιµάζω; Πρῶτον µὲν τοὺς καλῶς χρωµένους τοῖς πράγµασι τοῖς κατὰ τὴν ἡµέραν ἑκάστην προσπίπτουσι, καὶ τὴν δόξαν ἐπιτυχῆ τῶν καιρῶν ἔχοντας καὶ δυναµένην ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ στοχάζεσθαι τοῦ συµφέροντος. ἔπειτα τοὺς πρεπόντως καὶ δικαίως ὁµιλοῦντας τοῖς ἀεὶ πλησιάζουσι, καὶ τὰς µὲν τῶν ἄλλων ἀηδίας καὶ βαρύτητας εὐκόλως καὶ ῥᾳδίως φέροντας, σφᾶς δ’ αὐτοὺς ὡς δυνατὸν ἐλαφροτάτους καὶ µετριωτάτους τοῖς συνοῦσι παρέχοντας.

Ἰσοκράτους “Παναθηναϊκός“, 30 – 31

Λεξιλόγιο

προσπίπτω = πίπτω επί τινος, προσκρούω, επιτίθεµαι, εφορµώ

δόξαν ἐπιτυχῆ = κρίση φωτεινή, πετυχηµένη γνώµη, άποψη

τοῖς συνοῦσι (σύν + εἰµί) = είµαι µαζί µε κάποιον, συναναστρέφοµαι κάποιον

Ασκήσεις

1. α) Να τοποθετήσετε τις λέξεις που δίνονται στη σωστή θέση του πίνακα και να συµπληρώσετε τον ίδιο τύπο στον άλλο αριθµό: τίνας, (τὰς) δυνάµεις, (τὰς) βαρύτητας, τοῖς πράγµασι, (τὴν) ἐπιτυχῆ, σφᾶς αὐτοὺς

β) πρῶτον: Να γράψετε το απόλυτο, το πολλαπλασιαστικό, το ουσιαστικό και το επίρρηµα του αριθµητικού.

γ) καλῶς, ῥᾳδίως, δικαίως: Να γράψετε τους άλλους βαθµούς των επιρρηµάτων.

Πηγή : blogs.sch.gr/milkappis/

Τα Greeklish (Γκρίκλις), από τις λέξεις greek (ελληνικά) και english (αγγλικά) είναι η απεικόνιση, (γραφή) της ελληνικής γλώσσας με λατινικό αλφάβητο, γι’ αυτό ονομάζονται λατινοελληνικά. Άρχισαν να διαδίδονται εντατικά τα τελευταία 10 με 15 χρόνια λόγω του ότι στο παρελθόν ήταν δύσκολη η αναγνώριση των ελληνικών χαρακτήρων από τους υπολογιστές, γιατί δεν παρείχαν ανάλογη υποστήριξη όλα τα υπολογιστικά συστήματα, αλλά και διότι δεν υποστήριζαν τα κινητά τηλέφωνα ελληνικούς χαρακτήρες στα μηνύματα (SMS). Στην εποχή μας έχουν ξεπεραστεί αυτά τα προβλήματα αλλά βλέπουμε όλο και περισσότερους νέους να χρησιμοποιούν στις επικοινωνίες τους αυτήν την επιεικώς απαράδεκτη και αδιαφιλονίκητα επισφαλής γραφή. Έχω την εντύπωση ότι τα λατινοελληνικά (greeklish) υπάρχουν ακόμα κυρίως λόγω της λεξιπενίας και της γλωσσικής ένδειας που χαρακτηρίζει σήμερα ένα σημαντικό ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού και κυρίως τους νέους, που αν δεν ενδιαφερθούν να αντιμετωπίσουν το γλωσσικό πρόβλημά τους και να βελτιωθούν, και συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα λατινοελληνικά ως οπλοστάσιο στην αμάθειά τους, θα έχει ως αποτέλεσμα να παραμείνουν αγράμματοι.

Όπως καταλαβαίνετε η ελληνική γλώσσα είναι ένας θησαυρός που καμιά άλλη χώρα δεν διαθέτει. Μια γλώσσα που μιλιέται στον ίδιο τόπο, σε ευθεία γραμμή, εδώ και πάνω από 3.500 χρόνια και γράφεται πάνω από 28 αιώνες. Είναι η γλώσσα που στηρίζει και αναπτύσσει την σκέψη, οδηγώντας σε πολύπλοκους συνειρμούς και σωστές πράξεις. Δεν είναι ένα απλό εργαλείο η ελληνική γλώσσα. Είναι η ιστορία μας, είναι ο πολιτισμός μας, είναι η σκέψη μας, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας. Πάνω από όλα η γλώσσα μας είναι αξία.

Τα greeklish είναι ο καλύτερος δρόμος αποξένωσης από την εικόνα της λέξης και κατά συνέπεια από την ίδια την γλώσσα. Οι τελευταίες έγκυρες μελέτες φέρνουν στο φως της δημοσιότητας συγκλονιστικά στοιχεία για τις «βλάβες» που μπορούν να προκαλέσουν τα λατινοελληνικά (greeklish) στη γλωσσική ικανότητα τόσο του χρήστη τους, όσο και του αποδέκτη τους. Αυτό σίγουρα θα το πληρώσουν ακριβά οι νέοι άνθρωποι, διότι χάνουν το οπτικό ίνδαλμα της λέξης με αποτέλεσμα να τους αποξενώνει απ’ την ορθογραφία και τη σημασία της, καταργώντας κανόνες της με την έλλειψη τονισμού, την έλλειψη των σημείων στίξης, τη χρήση αγγλικών σημείων στίξης, ενώ ενισχύουν τα ορθογραφικά λάθη (π.χ. ο αντί για ω), τα φωνητικά λάθη (κυρίως στους φθόγγους π.χ. κς αντί για ξ), τη σύντμηση λέξεων (π.χ. tespa αντί τέλος πάντων, tpt αντί για τίποτα, dld αντί για δηλαδή κ.α.), τη λάθος χρήση χρόνου ή προσώπου στα ρήματα, τη λάθος πτώση στα ουσιαστικά και την αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία … και ως αποτέλεσμα με το πέρασμα του χρόνου η γλωσσική ικανότητα του χρήστη τους ολοένα και φθίνει. Άλλα προβλήματά τους είναι ότι κουράζουν τον αναγνώστη και ότι είναι ακαλαίσθητα.

Αν ρωτήσεις τους υποστηρικτές των απαίσιων greeklish θα επικαλεστούν ταχύτητα στο γράψιμο και ξεκούραστη γραφή αφού δεν χρειάζεται ορθογραφία, επίσης θα σου πουν συνήθεια ή ακόμα και μόδα … δηλαδή βολευόμαστε επειδή είμαστε ανορθόγραφοι και τεμπέληδες και πετάμε στα άχρηστα την γλώσσα μας που έχει τόσα να μας προσφέρει … με δύο λέξεις αυτοκαταστρέφουμε την δημιουργική σκέψη μας.

Δεν είναι τυχαίο που η «Ακαδημία Αθηνών» εξέδωσε διακήρυξη εναντίον κάθε προσπάθειας για την αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου από το λατινικό, όπου με λίγα λόγια λέει:

«Η τάση και προσπάθεια να αντικατασταθεί το ελληνικό αλφάβητο από το λατινικό επιδιώκει να καταφέρει καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής σκέψης και όλων των πτυχών του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζονται με γραπτά κείμενα, αλλά και των γένει ανθρωπιστικών σπουδών. Η γλώσσα μας η αρχαιότατη αλλά πάντα σύγχρονη και ζώσα, αυτή η γλώσσα που εμπλούτισε όχι μόνο τη λατινική, αλλά και τις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, που έχει και οπτικά συνδεθεί άρρηκτα με το αλφάβητό της, δεν είναι δυνατό να υποστεί μείωση με την κατάργησή του από εμάς τους ίδιους. Είναι αδιανόητο να δεχθούμε ως Έλληνες την μεταμφίεση της γραφής μας με την κατάργηση πολλών γραμμάτων της, που δεν πέρασαν στο λατινικό αλφάβητο, και με την αντικατάστασή τους από άλλα υποτίθεται ηχητικώς παραπλήσια γράμματά του. Όταν άλλοι λαοί, μάχονται ως σήμερα να διατηρήσουν μέχρι τη τελευταία τους λεπτομέρεια τον τρόπο γραφής των κειμένων τους με το δικό τους αλφάβητο, εδώ, με την δικαιολογία της δήθεν διευκόλυνσής μας στην παγκόσμια επικοινωνία, επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό. Ως λαός, που μέσα από το ίδιο αλφάβητο της γλώσσας του μετέδωσε τον πολιτισμό σε όλο των κόσμο, εμείς οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν παρά να αρνούμεθα να εγκαταλείψουμε την ιστορική μας γραφή. Όχι μόνο γιατί αχρηστεύεται ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του πολιτισμού μας, αποκόβοντάς μας από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις του, αλλά και γιατί έτσι αγνοείται η σχέση αλφαβήτου και γλώσσας. Μιας γλώσσας, που ο τρόπος της γραπτής της απόδοσης έμεινε αναλλοίωτος επί ολόκληρες χιλιετίες ως σήμερα. Θεωρούμε ανόσια αλλά και ανόητη κάθε προσπάθεια να αντικατασταθεί η ελληνική γραφή».

Τα greeklish λοιπόν είναι μια απάτη, που προσπαθεί να εξαπατήσει τους νέους παγιδεύοντας τους σε μονοπάτια αγραμματοσύνης και περιορισμού του εύρους σκέψης τους, αφού όπως είναι παγκοσμίως αποδεχτό μόνο η ελληνική γλώσσα με το πλήθος λέξεων της και την πολυπλοκότητα στις έννοιές της βοηθάει τον εγκέφαλο να φτάσει σε ανώτατο ατραπό σκέψης.

ΓΕΛ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ

ΑΡΧΑΙΑ Γ’ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Εισηγητής : Στράτος Τσαγκαρής

«ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ» ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ (ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ)

Α. ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

Γεννήθηκε περ. 40 π.Χ. και πέθανε το 400 π.Χ. στο Δήμο Αλιμούντα

Γιος του Ολόρου.

Εξορίζεται το 424 π.Χ. στη Σκαπτή Ύλη του Παγγαίου ,όπου διατηρούσε κτήματα, μετά τη μάχη της Αμφίπολης κατά την οποία ήταν στρατηγός των Αθηναίων και ηττήθηκε. Αφιερώνεται στη συγγραφή του έργου του.

Επιστρέφει από την εξορία το 404 π.Χ. μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου.

Γνώρισε σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής και συνδέθηκε με φιλία μαζί τους (π.χ. τον Περικλή). Μαθητής των σοφιστών και των μεγάλων ρητοροδιδασκάλων.

Περιεχόμενο του έργου του : Γράφει την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ.) Αρχίζει την εξιστόρηση από το 479 π.Χ.  (εκδίωξη των Περσών από τη Σηστό) συνεχίζοντας το έργο του Ηροδότου. Εξιστορεί τα γεγονότα ως το 411 π.Χ. οπότε και επιβάλλεται το ολιγαρχικό καθεστώς των 400 στην Αθήνα.

Σκοποθεσία : Ήθελε να καταστήσει το έργο του κτήμα ες αεί , κληροδότημα για όλη την ανθρωπότητα, εφόσον η ανθρώπινη φύση δε μεταβάλλεται.

Αρετές του έργου του :

1. αυστηρή επιστημονική μέθοδος
2. αμεροληψία
3. αναζήτηση των αιτίων ενός γεγονότος
4. βαθιά αίσθηση των πολιτικών γεγονότων
5. λιτό και πυκνό και γραφικό ύφος

Β. Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ 431 π.Χ.

Εκφωνήθηκε από τον Περικλή το 431 π.Χ. στον Κεραμεικό για να τιμήσει τους πρώτους νεκρούς του πολέμου .

Η θέση του στο έργο του Θουκυδίδη δικαιολογείται :

1. Ο ρητορικός λόγος είναι επεξεργασία μιας έμφυτης ανθρώπινης ικανότητας
2. Οι ρητορικοί λόγοι διακρίνονται ανάλογα με το περιεχόμενό τους σε : α) δικανικούς, β) συμβουλευτικούς , γ) επιδεικτικούς
3. Στην Αθήνα του 5^ου π.Χ. εμφανίστηκαν οι σημαντικότεροι ρητοροδιδάσκαλοι.
4. Η έντεχνη ρητορική είναι δημιούργημα προπάντων των Σοφιστών.

Ο Θουκυδίδης συμπεριέλαβε στο έργο του 40 Δημηγορίες (λόγοι στρατηγών ή πολιτικών πριν από ένα σημαντικό γεγονός) με σκοπό να φωτίσει ολόπλευρα τα γεγονότα και να ανιχνεύσει τα βαθύτερα αίτιά τους και τις συνέπειες των πολιτικών αποφάσεων ή των πολεμικών επιχειρήσεων. Κρατήθηκε όσο πιο κοντά γίνεται στο περιεχόμενο των λόγων συμπληρώνοντάς τους. Συχνά έχουμε και αγώνα λόγων ανάμεσα σε δημηγορούντες με διαφορετικές απόψεις.

Μια από τις δημηγορίες είναι και ο «Επιτάφιος» που διαφέρει όμως από τις υπόλοιπες ,α) εξωτερικά ,καθώς δεν είναι συμβουλευτικός ,αλλά είναι επιδεικτικός λόγος , και β) δεν προαναγγέλλει κάποιο ιστορικό γεγονός

Εντάσσεται στην παράδοση της εποχής που επέβαλε να τιμούνται οι νεκροί μιας μάχης όχι μόνο με ταφικά έθιμα (έργω) ,αλλά και με εκφώνηση λόγων (λόγω)

Η Δομή των Επιταφίων λόγων ήταν η εξής :

1.Προοίμιο

2.Καταγωγή και πρόγονοι : α)εγκώμιο της αθηναϊκής γης και της αυτοχθονίας των Αθηναίων, β) ανατροφή και αγωγή του αθηναϊκού λαού, γ) η φιλοπατρία ,έτσι όπως εκδηλώθηκες από τα πολεμικά κατορθώματα του αθηναϊκού παρελθόντος.

3.Οι προκείμενοι νεκροί ,οι αρετές και πολεμικοί άθλοι τους

4.Προτροπή για μίμηση στους νεότερους και παραμυθία των συγγενών

5.Επίλογος

Η διάρθρωση του Επιταφίου του Περικλή :

1.Προοίμιο (κεφ. 35)

2.Πρώτο μέρος (κεφ. 36-41)

3.Δεύτερο μέρος (κεφ. 42-43)

4.Τρίτο μέρος (κεφ. 44-45)

5.Επίλογος (κεφ. 46)

Κεντρική ιδέα του λόγου : η αναζήτηση των αρχών συμπεριφοράς ,του πολιτεύματος και των στοιχείων του χαρακτήρα που οδήγησαν την Αθήνα στο μεγαλείο της.

Για να εκφράσει πιο έντονα ο ιστορικός όλα αυτά χρησιμοποιεί την αντίθεση της Αθήνας με τη Σπάρτη.

Η γλώσσα του λόγου είναι η λογοτεχνική αττική διάλεκτος που αποπνέει μια ζεστασιά και είναι διάσπαρτο από ποιητικούς τόνους και εκπληκτικές εκφράσεις.

Γιατί ενέταξε το λόγο αυτό στην ιστορία του ;

1)Μέσω του λόγου ο Θουκυδίδης στήνει το μνημείο του μεγάλου πολιτικού που θαύμαζε , του Περικλή και επιδεικνύει την αρετή του με έργα και με λόγια.

2)Υπήρξε εραστής της Αθήνας . ήθελε να πληροφορήσει τους μεταγενέστερους για το πολιτιστικό θαύμα που επιτεύχθηκε στην πόλη του, πριν αυτή αμαυρωθεί από την ήττα του πολέμου.

Γ. Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ (500- 429 π.Χ.)

Γιος του Ξανθίππου. Εκλεγόταν ανελιπώς στρατηγός της Αθήνας από το 443 ως το 429 π.Χ.

Το έργο του :

1. Εδραίωσε την αθηναϊκή συμμαχία αυξάνοντας τις εισφορές των συμμάχων.
2. Μεταρρύθμισε θεσμούς της πολιτείας και ενίσχυσε τη δημοκρατία
3. Αξιοποίησε την οικονομική ευρωστία της Αθήνας δημιουργώντας περίλαμπρα οικοδομήματα (π.χ. Ακρόπολη)
4. Συνέβαλε στην πνευματική άνθηση της Αθήνας
5. Προσπάθησε να κάνει πράξη την «Πανελλήνια Ιδέα»

Μαθητής του Αναξαγόρα, του Δάμωνος, των σοφιστών και φίλος του Σοφοκλή, του Πρωταγόρα, του Ηροδότου, του Θουκυδίδη, του Φειδία κ.ά.). Υπήρξε δεινός ρήτορας.

Δ. Η ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ

Οι απόψεις διίστανται ,αλλά οι μελετητές καταλήγουν :

Α) ο Περικλής ήταν δυνατό να εκφωνήσει έναν τέτοιο λόγο ,χωρίς την παρέμβαση του Θουκυδίδη

Β) Ο Θουκυδίδης μπορούσε ,εφόσον του το είχε αναθέσει η πόλη, να δημιουργήσει ένα ρητορικό κείμενο με περιεχόμενο βαθύ ,χωρίς να ακούσει τον Περικλή.

Συμπέρασμα : ο «Επιτάφιος» είναι αντάξιος της πνευματικής προσωπικότητας,  και του Θουκυδίδη,  και του Περικλή και συμβάλλει στη θετική αποτίμηση και των δύο.

http://www.enet.gr

Ποιες περικοπές γίνονται στου καθηγητές-ΠΙΝΑΚΑΣ.

Στην εφεδρεία δάσκαλοι και καθηγητές | κοινωνια | ethnos.gr.

Η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης του Νέου Μισθολογίου: τι χάνουμε πραγματικά, του Παναγιώτη Ντούλα.

Πηγή : www.enet.gr