Ακούστε την ηχογραφημένη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο γήπεδο της ΑΕΚ το 1966 εδώ.
Μίκης Θεοδωράκης, 1966
3 Απριλίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · εκδηλώσεις
Ετικέτες:Ιστορία·πολιτισμός
«Έκοψαν» το Αρχονταρίκι
2 Απριλίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, εκδηλώσεις
- Αρχονταρίκι: Η/Υ και άσφαλές Διαδίκτυο
Πόσο τυχαία μπορούμε να θεωρήσουμε την διακοπή της εκπομπής «Αρχονταρίκι» από την κρατική τηλεόραση μετά από 19 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην πρωινή τηλεοπτική ζώνη της Κυριακής; Την Κυριακή 27 Μαρτίου θα προβαλλόταν από την ΕΤ-1 μία επανάληψη της εκπομπής με θέμα τον ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Τουρκοκρατία και την Ελληνική Επανάσταση. Μήπως, λοιπόν, επειδή η εκπομπή αυτή θα απαντούσε κατά κάποιο τρόπο σε όσα προπαγανδιστικά και λέγονται τον τελευταίο καιρό από ιδιωτικούς και κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς για την ίδια ιστορική περίοδο, έπρεπε να μην προβληθεί και στη συνέχεια να διακοπεί; Βέβαια, εγώ κατά τη συνήθειά μου, διατυπώνω απορίες που βράζουν στην αφέλειά τους, όπως έλεγε ο Ι. Καμπανέλλης (ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε πρόσφατα) στο Μεγάλο μας Τσίρκο.
Ετικέτες:Ιστορία·πολιτισμός
Ανθολογία Γεωργίου Σουρή
29 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα
πρωθυπουργία Χ. Τρικούπη
Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;
Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;
Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!
Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη…
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.
Νεοελληνική «αχρηστοκρατία»
29 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · ανθρώπινα δικαιώματα, Εθνικά Θέματα, εκπαίδευση, ιστορία της εκπαίδευσης
Αναδημοσιεύω το ακόλουθο κείμενο με σκοπό, όσοι δεν το ανακάλυψαν στο διαδικτυακό τους ταξίδι, να το διαβάσουν και να προβληματιστούν.
«… Το Πολυτεχνείο Κρήτης προκήρυξε θέση εργασίας βιοχημικού με διδακτορικό δίπλωμα, για να δουλέψει σε ερευνητικό πρόγραμμα κάποιου εργαστηρίου, με συνολική αμοιβή 5.000 (πέντε χιλιάδες) €, περιλαμβανομένου του ΦΠΑ, για μία περίοδο 24 μηνών. Εάν αφαιρέσουμε το ΦΠΑ τότε ο μηνιαίος μισθός είναι κάπου 180 € . Προφανώς, η προκήρυξη αυτή αποτελεί εξευτελισμό κάθε έννοιας φιλοδοξίας για μάθηση, κοινωνική καταξίωση, και απαίτησης για οικονομική απόδοση της επένδυσης χρημάτων και χρόνου σπουδών και θέτει εν αμφιβόλω ακόμη και τη βιολογική επιβίωση του υποψηφίου. Από την άλλη μεριά φιλοξενούμε και διδάσκουμε στο Πολυτεχνείο Κρήτης αλλοδαπούς μεταπτυχιακούς φοιτητές, οι οποίοι αμείβονται από την Ε.Ε. με μηνιαίο μισθό περίπου 1.000 (χίλια) € με προφανή την άνιση μεταχείριση και τα κίνητρα για σπουδές. Το πιθανότερο είναι ότι η προκήρυξη στοχεύει σε άτομο που συνεργάζεται ήδη με το πολυτεχνείο και θα μπορεί να αποδεχθεί τη θέση ως συμπληρωματική. Κάτι τέτοιο όμως συνιστά αθέμιτο ανταγωνισμό έναντι των εξωτερικών υποψηφίων, πράξη τόσο προσφιλή στη διατήρηση της φαυλοκρατίας. Το γεγονός είναι ακόμη σοβαρότερο όταν συνειδητοποιήσει κανείς ότι η προκήρυξη για τη θέση αυτή δεν γίνεται από κάποιον αχόρταγο εκμεταλλευτή της εργατικής τάξης αλλά από τον ίδιο το φορέα που συμβολίζει την πρόοδο, την κοινωνική και την οικονομική καταξίωση των αποφοίτων του. Την στιγμή που ο εξευτελισμός της αξίας του αποφοίτου, ακόμη και του μεταπτυχιακού με διδακτορικό δίπλωμα, έχει γίνει αποδεκτός από το ίδιο το πανεπιστήμιο, τότε ο οποιοσδήποτε διάλογος για τα θέματα της παιδείας, που προτείνει το Υπουργείο και συζητούν οι πρυτάνεις, αποτελεί καθαρή υποκρισία και εμπαιγμό της κοινωνίας κυρίως δε της νεολαίας, ενώ δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την τελική εξάρτηση της χώρας από τους δυνατούς του κόσμου με τη σχεδιαζόμενη παγκοσμιοποίηση.
Εάν ο λαός και η νεολαία δεν επαναστατήσουν τώρα δεν θα μπορέσουν να το κάνουν ποτέ. Δεν χρειάζεται πλέον νομική κατοχύρωση για τη συνειδητοποίηση της κατάστασης και τον χαρακτηρισμό της σαν προδοσία όταν αυτή αποτελεί ήδη συντελεσμένο γεγονός σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Ας μη νομίζουν οι φοιτητές ότι οι καταλήψεις των πανεπιστημίων για εξασφάλιση πρόσθετης εξεταστικής αποτελούν πράξη επαναστατική. Η επανάσταση είναι πράξη δημιουργική όχι αυτοκτονική και τα αποπροσανατολισμένα παιδιά ή και τα πιόνια της κομματοκρατίας δεν είναι ικανά για το ρόλο αυτό. Πρέπει να αναλάβουν οι άξιοι φοιτητές που δυστυχώς αυτοί έχουν ήδη αρχίσει να μεταναστεύουν. Σε ποιόν όμως πέφτει ο κλήρος της εθνικής μας επιβίωσης εάν όχι σε όλους εμάς που διατηρούμε ακόμη την αίσθηση της πατρίδας; Η πατρίδα μας καλεί όλους, ας την κάνουμε δικαιωματικά τόπο της βιολογικής, πολιτισμικής και εθνικής μας επιβίωσης.
Ηλίας Σταμπολιάδης, Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης, 25 Μαρτίου 2011»
Ετικέτες:αγωγή·δάσκαλοι·διακυβέρνηση·Εθνική Αγωγή·Έλληνες·κοινωνία·πολιτισμός
«ι Έλληνες κάνουν ο,τιδήποτε, ίνα μη σκάπτουσι»
29 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης
Γεώργιος Σουρής
Ο Σουρής έλεγε ότι “οι Έλληνες κάνουν ο,τιδήποτε, ίνα μη σκάπτουσι”. Για πολλά χρόνια καλλιεργείται η εντύπωση ότι η απασχόληση στη φύση, η χειρωνακτική εργασία, και η ανάληψη επιχειρηματικού κινδύνου, ακόμη και αν αυτά εξασφαλίζουν την οικονομική ανεξαρτησία, συνιστούν καθυστέρηση ενώ, η εργασία σε ένα γραφείο, με δια νόμου εξασφαλισμένη τη μισθοδοσία και την ξενοιασιά από την οικονομική αποτελεσματικότητα της υπηρεσίας η και την εκμετάλλευση της συνιστούν κοινωνική πρόοδο. […]
Διαβάστε το πλήρες κείμενο του κ. Ηλία Σταμπολιάδης, (Καθ. Πολυτεχνείου Κρήτης, 25/3/2011), εδώ.
Ετικέτες:κοινωνία·Μαθητές·πολιτισμός
Το ypepth έγινε minedu
28 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · ιστορία της εκπαίδευσης
Το ξέρετε βέβαια, ότι δεν ισχύει η δικτυακή διεύθυνση
www.ypepth.gr.
Θα πρέπει εις το εξής να συνδέεστε με την διεύθυνση http://www.minedu.gov.gr/
προκειμένου να συνδεθείτε με το υπουργείο παιδείας. …
Να σας ρωτήσω, αν αισθάνεστε κι εσείς, αυτόν τον αέρα του νέου που αποπνέει η νέα διεύθυνση; Αχ, Μανολιό, είναι που είναι παλιά τα ρούχα …, όμως, κάθε φορά που τα φοράς αλλιώς, πλένε τα και λίγο …
Ετικέτες:κοινωνία·λειτουργία σχολείου·Μαθητές·πολιτισμός
Στο μπλε του ποιητή …
28 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Χωρίς κατηγορία
Αν ξεκινήσουμε την ημέρα μας ως παρατηρητές της ζωής μας, στη γειτονιά μας, στο λεωφορείο, στην εργασία, στις κοινωνικές συναναστροφές κλπ θα ακούσουμε τον εαυτό μας να κραυγάζει με αγανάκτηση κάμποσες φορές μέχρι το βράδυ. Φωνάζουμε με το παραμικρό και ορκιζόμαστε ότι εμείς ποτέ δεν φταίμε. Μας λείπει η υπομονή να αντιμετωπίσουμε με ηρεμία και πραότητα, με σύνεση και ρεαλισμό, με οργάνωση τα απλά καθημερινά θέματα. Δεν μας μαθαίνει πια ούτε η μαμά μας, ούτε το σχολειό μας πώς να ζούμε με τους άλλους, αφού εδώ και χρόνια μας δίδαξαν πως η απόδοση σεβασμού στον συνάνθρωπο είναι εσωτερικευμένη τάση υποταγής ή αυταρχικότητας. Θυμηθείτε εκείνο το δοκίμιο του Τερζάκη «Τα παιδιά με τα κλωνάρια» που επί δύο δεκαετίες γινόταν σημαία στα μέτρια και συγχυσμένα μυαλά ασημαντοτήτων, που με κραυγές επετύγχαναν την «πλέρια ισότητα» και το «γκρέμισμα της αυθεντίας». Πολλοί υποστηρίζουν ως αίτιο της σύγχρονης οικονομικής κρίσης τη διασπάθιση (και ό,τι άλλο) του δημοσίου χρήματος. Φωνάζουν, διαμαρτύρονται για τη λογιστική μορφή της κρίσης. Ήδη από την δεκαετία του 1980 κάποιοι αντιστέκονταν προβλέποντες και μιλούσαν για επερχόμενη ηθική κρίση. Οι καημένοι φαίνονταν τότε γραφικοί. Ενώ κάποιοι άλλοι, όντες υπέρμαχοι μιας προκρούστειας λογικής της ισότητας (κόβουμε, ότι περισσεύει από τον καλό, έντιμο, έξυπνο κι εργατικό, ώστε να μη διακρίνεται η διαφορά του, να δείχνουμε όλοι ίδιοι), πρωτοστάτησαν στην αλλαγή της νοοτροπίας επί τα χείρω. Και οι ίδιοι, σήμερα, θεωρούν τους εαυτούς τους μοναδικούς και αναντικατάστατους, σπάνιους στην κοινωνία των ειδών και αδικημένους που η δημοκρατία δεν τους στηρίζει. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί και αντέχει μια μερίδα ανθρώπων να παλεύει και να ανανεώνει τη μέσα της ουσία. Τη μαγιά για το ξεκίνημα. Για τη μετάβαση σε συμπεριφορά μακριά από τη λογική της πολιτικής κραιπάλης και κοινωνικής αναλγησίας… συνειδητοποιώντας ότι αυτός πρέπει να αντισταθεί στον ευνουχισμός του πνεύματος και της καρδιάς. Επειδή η κρίση είναι πρωτίστως κρίση αρχών και αξιών.
Ας ξεκινήσουμε από την αυτοκριτική μας: να πολεμήσουμε την ασυνέπεια, την διάθεση για επίδειξη, την έπαρση ότι ξέρουμε τα πάντα, την φιλαυτία, τον ναρκισσισμό, τον ατομικισμό, την ανεντιμότητα, την επιθυμία να καταχρώμεθα την καλοσύνη και την επιείκεια του άλλου, την διάθεση αισχροκέρδειας και το κυνήγι του συμφέροντος, τον κομματικό χαμαιλεοντισμό, την υποκριτική καλοσύνη και την ιδιοτελή μεγαθυμία, την ανοησία, την αμετροέπεια, την μωροσοφία.
Ας δοκιμάσουμε να δούμε τους εαυτούς μας. Καθένας από μας, «ενώπιος ενωπίω». Η παντοδυναμία μας, αν δεν έχει στέρεο υπόβαθρο αρχών είναι σαθρή. Η ζωή μας, για να είναι ενδιαφέρουσα και δημιουργική, χρειάζεται περισυλλογή, συγκέντρωση και αυτοκριτική. Χρειάζεται εσωτερική επανάσταση. Έπειτα έρχεται η λύτρωση και η ελπίδα γεννιέται κάθε πρωί. Κι αν αμφιβάλλετε, έως ότου πεισθείτε, διαβάστε τουλάχιστον Ελύτη (Μαρία Νεφέλη): «Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε … ».
Ετικέτες:θυμός·κοινωνία·κοινωνική πρόνοια·παιδιά
Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη, Επίλογος
26 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, πολιτική
Έλληνες πολεμιστές
Δείξατε τι πατριωτισμόν και τι εθνικά φρονήματα είχετε κ’ εσείς και οι συντρόφοι σας, οι ρήτορές σας οι φιλελεύτεροι, οι φόρτζα Σεπτεβριανοί και Συνταματικοί, οπού άφριζαν εις το βήμα κ’ ενθουσιάζαν γενικώς τους Έλληνες – με λόγια παχιά και μ’ ασκιά μ’ αγέρα. Τώρα αυτείνοι οι ρήτορες, οι φιλελεύτεροι, είναι όλοι σήμερον βουλευταί μ’ έλεος της Αυλής και των υπουργών. Τι κάνουν σήμερα αυτείνοι; Ό,τι κάμετε κ’ εσείς οι αρχηγοί τους. Ήσασταν πρώτα φιλελεύτεροι; Εις το υπουργείον τούτο, οπού ’ναι ο Χρηστίδης υπουργός, οπού ’ναι ο Γιωργαντάς ο γνωστός, οπού ’ναι τέλος πάντων το χτεσινό παιδί ο Ντεληγιάννης, προσκυνήσετε, αρνηθήκετε όλα όσα κάμετε· όσα είπετε σας βάλαν και τα γλύψετε σα να μην τα είπετε, και τότε κάμαν έλεος και σας βγάλαν βουλευτάς· και λάβετε την διαταγή κι’ οδηγίες του Ντεληγιάννη και πάτε πρέσβες οι Εκλαμπρότητές σας. Και οι ρήτορές σας ρητορεύουν εις το βήμα κι’ ό,τι νομοσκέδια δίνουν οι υπουργοί, «σοι, Κύριε». Τέτοιοι είστε εσείς, τέτοιοι είναι κ’ οι οπαδοί σας. Φανήκετε όλοι τι αξίζετε και τι κάμετε εις την πατρίδα αρχή και τέλος. Σας θεωρούσαν οι μέσα και οι έξω πως κάτι ήσασταν· κ’ είστε ό,τι είστε. Ήσασταν ό,τι θεωρούσαν οι Ευρωπαίοι τον Σουλτάνο και δεν τολμούσαν να του αφαιρέσουν τον τίτλο του «Γκρανσινιόρη». Όσο έλεπαν το τζαμί εις την Βγιέννα σκιάζονταν κ’ έτρεμαν να μην πάγη και παραμέσα και φκειάση κι’ άλλα τζαμιά. Κι’ από αυτόν τον φόβον κάποτε του πλέρωναν και φόρον. Κι’ όταν βήκαν μια χούφτα άνθρωποι και τους απόδειξαν ότι δεν έχει πλέον ο Γκρανσινιόρης μαστόρους να χτίση τζαμιά, ότι θα πέσουν κι’ αυτά οπού έχει, από τότε τον λένε «ο Τούρκος». Και δι’ αυτό οι ευεργέτες μας βάνουν τα φώτα τους να μας προκόψουν. Όμως και χωρίς κανένας από αυτούς να μας πειράξη μ’ έργα, ας είστε καλά εσείς οπού δεν αφήσετε κανένα κουσούρι και μας καταντήσετε τέτοιους οπού είμαστε. […]
Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το ’χουν σε δόξα, το ’χουν σε τιμή, το ’χουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας.
Αυτά δεν τα λέγω εγώ μοναχός, τα λέγει όλο το κοινό και οι ’φημερίδες. Κι’ όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγη το δίκιον. Διά ’κείνο έμαθα γράμματα εις τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω· ήμουν φτωχός κ’ έκανα τον υπερέτη και τιμάρευα άλογα κι’ άλλες πλήθος δουλειές έκανα να βγάλω το πατρικό μου χρέος, οπού μας χρέωσαν οι χαραμήδες, και να ζήσω κ’ εγώ σε τούτην την κοινωνίαν όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού εις το σώμα μου. Κι’ αφού ο Θεός θέλησε να κάμη νεκρανάστασιν εις την πατρίδα μου, να την λευτερώση από την τυραγνίαν των Τούρκων, αξίωσε κ’ εμένα να δουλέψω κατά δύναμη λιγώτερον από τον χερώτερον πατριώτη μου Έλληνα. Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι’ όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός «εγώ» , ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζωνται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε· «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζωνται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη.
(από το Στρατηγού Mακρυγιάννη Aπομνημονεύματα, τόμος B΄, Eλληνικά Γράμματα/Tα Nέα 2006)
Ο νικήσαντας τον Άδη και τον έρωτα σώσαντας…
26 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα, εκδηλώσεις, ιστορία της εκπαίδευσης
Ετικέτες:γλώσσα·λογοτεχνία·ποίηση
Οδυσσέας Ελύτης, 100 χρόνια από τη γέννησή του
26 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Χωρίς κατηγορία
Τρεις φορές η Άνοιξη
Ο τίτλος παραπέμπει στο ποίημα του Ελύτη «Τρεις φορές η αλήθεια» της συλλογής Το Φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη Ομορφιά, και αφορά σε τρία παραδείγματα, όπου τον πρώτο ρόλο έχει η Άνοιξη.
Πρώτο παράδειγμα το IV ποίημα από την ενότητα «Μυρίσαι το Άριστον» της συλλογής, Ο μικρός ναυτίλος:
ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ δεν τη βρήκα τόσο στους αγρούς, ή, έστω, σ’ έναν Μποτιτσέλλι όσο σε μια μικρή Βαϊφόρο κόκκινη. Έτσι και μια μέρα, τη θάλασσα την ένιωσα κοιτάζοντας μια κεφαλή Διός. Όταν ανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις των εννοιών και τις περπατήσουμε σε βάθος θα βγούμε σ’ ένα άλλου είδους ξέφωτο που είναι η Ποίηση. Και η Ποίηση πάντοτε είναι μία όπως ένας είναι και ο ουρανός. Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό. Εγώ τον έχω δει από καταμεσίς της θάλασσας.Το παραπάνω κείμενο, κατ’ αρχήν μας ξαφνιάζει γιατί, εν μέρει ακυρώνει τους αγρούς με την ανθοφορία τους ως δηλωτικό της Άνοιξης, καθώς και τον γνωστό πίνακα του Μποτιτσέλλι με την αλληγορία της Άνοιξης. Και αντί γι’ αυτά o ποιητής την βρήκε σε μια μικρή Βαϊφόρο κόκκινη. Αυτό, εν πρώτοις, μοιάζει άσχετο.
Παρόμοια, με το παράδειγμα της Άνοιξης, μας βεβαιώνει πως ένιωσε τη θάλασσα «κοιτάζοντας μια κεφαλή Διός».
Ο αναγνώστης εκπλήττεται γιατί, όταν ακούει «Άνοιξη» οδηγείται φυσιολογικά σ’ ένα ανθοστόλιστο τοπίο γεμάτο από φως κλπ. Και όταν ακούει για Μποτιτσέλλι, φυσιολογικά αναθυμάται το ωραίο γυναικείο μοντέλο της τέχνης του. Ο ποιητής όμως προτιμά την «μικρή κόκκινη Βαϊφόρο».
Η «Βαϊφόρος» είναι εικόνα με το Χριστό «καθήμενον επί πώλου όνου». Βαϊφόρος είναι η Κυριακή των Βαΐων. Η φέρουσα φοινικκόκλαρα[1]. Είναι γιορτή με σημαιοστολισμούς και βάγια. Με δάφνες και κουμαριές και φοινικόκλαρα, γιορτάζει η Ελλάδα στον Ήλιο τον ηλιάτορα[2]. «Βαϊφόρος» είναι η Κυριακή, πριν από το Πάσχα, κατά την οποία έγινε η πανηγυρική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, οπότε ο δρόμος του στρώθηκε με βάγια-φοινικόκλαρα, αλλά από την επομένη άρχισε η Μεγάλη Εβδομάδα με τα Πάθη και το μαρτύριό του. Οπότε, Άνοιξη σημαίνει πάθος και πάθη. Η άνοιξη δεν είναι μια «αθώα» άνοιξη.
Η δεύτερη πρόταση, μοιάζει και αυτή άσχετη με την προηγούμενη:
«Έτσι και μια μέρα», λέει, «τη θάλασσα την ένιωσα κοιτάζοντας μια κεφαλή Διός». Εκείνο το «έτσι» μοιάζει αυθαίρετο, η νοηματική αλληλουχία έχει διακοπεί και ο συσχετισμός δεν προκύπτει άμεσα. Αν επρόκειτο για μια κεφαλή Ποσειδώνα, τότε τα πράγματα θα ήταν ίσως προφανή και εύκολα· του Δία όμως;
Η δεύτερη στροφή, ή παράγραφος, του παραπάνω κειμένου, μας εξηγεί ότι οι «έννοιες» έχουν «μυστικές σχέσεις», που πρέπει να «τις περπατήσουμε σε βάθος» και έτσι να «βγούμε σ’ ένα άλλου είδους ξέφωτο που είναι η Ποίηση». Άρα η ποίηση είναι το ζητούμενο και πίσω από την άνοιξη και πίσω από τη θάλασσα. Προσπαθώντας πάντα να καταλάβουμε τι θέλει να πει ο ποιητής, με αφορμή τα αισθητά μεταβαλλόμενα, φτάνουμε στα σταθερά αναλλοίωτα του Πλάτωνα, στα οποία ανήκει και η Ποίηση με κεφαλαίο το εναρκτήριο γράμμα «Π».
Και συνεχίζει: «η Ποίηση πάντοτε είναι μία, όπως ένας είναι και ο ουρανός» και καταλήγει «Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό». Επειδή το κείμενο το γράφει ποιητής και όχι αστρονόμος, θα περιμέναμε να λέει «Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς την Ποίηση». Με τον τρόπο που διατύπωσε όμως οι δύο έννοιες, «ουρανός» και «Ποίηση» ταυτίστηκαν. Κι καταλήγει: «Εγώ τον έχω δει από καταμεσίς της θάλασσας». Εκείνο, το προτασσόμενο «Εγώ», καθώς και όλη η πρωτοπρόσωπη και εμφατική διατύπωση του στίχου, έχουν να κάνουν με τη θέση του ποιητή, σε σχέση με τον κόσμο, γενικά, και τον κόσμο της Ποίησης, ειδικά. Άρα και την Ποίηση από εκεί την έχει δει, «από καταμεσίς της θάλασσας», οπότε, προκύπτει μια πορεία από τον κόσμο των υλικών, στον κόσμο των ιδεών, από τα συγκεκριμένα στα αφηρημένα,, από το εδώ στο εκεί, από τα κάτω προς τα πάνω, από το νυν στο αιέν.
Στο Άξιον Εστί μας πληροφορεί ότι έχει τον άξονα του ήλιου μέσα του[3]. Με διάμεσο τον ποιητή οι δύο κόσμοι, πάνω και κάτω, ουρανός και θάλασσας, βρίσκονται σε συνεχή επικοινωνία και αλληλουχία.
Πέρα από τη γνωστή ήδη ταύτιση της Ποίησης με τη θάλασσα, προκύπτει και η ταύτιση με τον ουρανό και, πλαγίως, μια τρίτη με την κεφαλή του Διός. Και γιατί κεφαλή Διός; Γιατί είναι ο μέγιστος των θεών; γιατί συμβολίζει την πραγμάτωση κάθε σκέψης; την απόλυτη εξουσία; τον θεό των θεών και των ανθρώπων; το θεό της δύναμης, του έρωτα και της γονιμοποίησης, της πολυμορφίας, της παντοδυναμίας και των μεταμορφώσεων; Τότε, αυτός που μεταμορφώνει και μεταμορφώνεται είναι και ο καταλληλότερος για να εκφράσει και τη μεταμορφωτική δύναμη της θάλασσας και της Ποίησης.
Στα Ελεγεία της Οξώπετρας[4] ο Ελύτης λέει ότι ο Δίας «είναι «τζιτζίκι» και «πάει από ’να / Σ’ άλλον Γαλαξία τα καλοκαίρια του». Δεν θα μπορούσε ίσως να εκφραστεί πιο παραστατικά ο ακατάλυτος ρυθμός της ζωής και η συνέχειά της. Στο κέντρο του σύμπαντος κόσμου, ουρανού και θάλασσας. Αλλά οι«μυστικές σχέσεις» ακόμα δεν έχουν αναδυθεί.
Παράδειγμα δεύτερο
«Πρέπει να ξέρεις ν’ αρπάξεις τη θάλασσα από τη μυρωδιά για να σου δώσει το καράβι και το καράβι να σου δώσει τη Γοργόνα κι η Γοργόνα τον Μεγαλέξαντρο και όλα τα πάθη του Ελληνισμού»[5].
Στην προκειμένη περίπτωση για να φτάσουμε στα πάθη του Ελληνισμού χρειάστηκε μόνο η όσφρηση. Οι απρόσμενες εικόνες που ξεπετάχτηκαν πίσω της άφησαν να πλανιέται στον αέρα μια αίσθηση ιστορικής μοίρας και πάθους, πραγματικότητας και παραμυθιού, τα πάθη του Ελληνισμού. Αυτή λοιπόν η θάλασσα δεν είναι μια αθώα θάλασσα.
Στο πρώτο κείμενο η κίνηση ήταν από τους αγρούς στον Μποτιστέλλι κι έπειτα στη Βαϊφόρο δηλαδή από τη φύση στην τέχνη κι έπειτα στη θρησκεία ή από τη θάλασσα στην Ποίηση κι έπειτα στον ουρανό.
Στο δεύτερο κείμενο ήταν από τη θάλασσα στο καράβι κι έπειτα στη Γοργόνα –Μεγαλέξανδρο –πάθη Ελληνισμού. Σαν να φαίνεται μια αναλογία, όπου αγροί και θάλασσα αντιστοιχούν, έργα τέχνης –Μποτιτσέλι και καράβι επίσης, Βαϊφόρος (Χριστός Πάθη, Σταύρωση, Ανάσταση) και Γοργόνα, Μεγαλέξανδρος, Πάθη του Ελληνισμού, αντιστοιχούν, επίσης.
Γιατί όμως η Βαϊφόρος προηγείται του Μποτιτσέλλι; Πιθανόν επειδή η Άνοιξη του Μποτιτσέλλι είναι μια ψυχρή, αδιάφορη[6], ανιαρή, όμορφη, κλασική Άνοιξη. Ο Ελύτης δεν συμπαθεί τη δυτική τέχνη. Η «μικρή», «κόκκινη» «Βαϊφόρος» όμως, χωρίς να την βλέπουμε και χωρίς να μας την περιγράφει, είναι γεμάτη από το πάθος του Ιησού, ο οποίος, επίσης, χωρίς να φαίνεται, εννοείται. Κι επειδή «Η Ποίηση από τη φύση της δεν αρκείται ποτέ στη μία όψη των πραγμάτων», η εποχή της Άνοιξης δεν είναι μια εποχή των αγρών αλλά μια εποχή των παθών που περνάει μέσα από τη Σταύρωση και ολοκληρώνεται με την Ανάσταση.
Η θάλασσα με τη σειρά της και με όλες τις μεταμορφώσεις της –αγριεμένη, ήρεμη, αφρισμένη, γαλάζια, πράσινη, ενήλικη και Κόρη – , είναι αιώνια, όπως και ο ουρανός και ο Δίας, ταυτίζεται με την Ποίηση και η Ποίηση αρχίζει από «κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος»[7]. Με αυτή τη διατύπωση ο Ελύτης εξοστράκισε το θάνατο.
Παράδειγμα τρίτο
Το πρώτο ποίημα της συλλογής Εκ του πλησίον, έχει ένα πλούσιο διακειμενικά τίτλο:
«ΤΩΝ ΘΕΣΠΕΣΙΩΝ ΟΜΗΡΟΣ ΚΙ ΑΣ ΠΕΝΟΜΑΙ ΓΛΥΚΙΑ Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΕΜΟΚΥΚΛΙΣΤΟΣ».Γραμμένοι οι στίχοι με κεφαλαία δεν μας λένε αν πρόκειται για τον Όμηρο τον ποιητή ή για τον αιχμάλωτο. Όπως και να ’χει όμως ο Ελύτης συμμετέχει στα Θεσπέσια σαν τον Όμηρο, και ταυτόχρονα είναι αιχμάλωτός τους.
Με το σολωμικό δάνειο, δεύτερο μέρος του τίτλου, «Γλυκιά η ζωή και (αντί «ο θάνατος μαυρίλα») «ο θεός ανεμοκύκλιστος», πάλι εξοστρακίζεται ο θάνατος. Στο τέλος όμως το μεταμορφώνει σε:
ΤΩΝ ΘΕΣΠΕΣΙΩΝ ΟΜΗΡΟΣ ΚΙ ΑΣ ΠΕΝΟΜΑΙ ΓΛΥΚΙΑ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥ Ο ΘΑΝΑΤΟΣΤώρα ο θάνατος είναι μόνος και απομονωμένος άκρη- άκρη στο στίχο, οπότε ναι μεν υπάρχει, αλλά ως παραπαίδι, αγνώστου πατρός, εκτός γάμου γεννηθέν. Δεν καταχωρίζεται πλάι στη «γλυκιά ζωή».
Τέλος: 1. Άνοιξη γεμάτη πάθος – Σταύρωση-θάνατος- Ανάσταση 2. θάλασσα γεμάτη πάθη 3. Ποίηση σαν τη θάλασσα που δεν επιτρέπει στο θάνατο την τελευταία λέξη αλλά την τελευταία θέση
Είναι δύσκολα αυτά για να τα κατανοήσουμε; Ο ποιητής μας ειδοποιεί ότι:
«Παρά λίγα σκαλοπάτια οι κουτοί των αισθήσεων θα μπορούσαν να γεννήσουν σαν μικρό αγοράκι μιαν ολόκληρη Άνοιξη»[8].
Ομολογεί τη δυσκολία:
Αυτά που γράφω δεν «γίνονται» ούτε «παίζονται». Αλλά Υπάρχουν στο ους του Διός εάν όχι στ’ αζήτητα[9].Ωστόσο
Όσοι λευκοφόροι εννοήτωσαν και Όσοι του Διός υιοί ακολουθήτωσαν[10].Ετικέτες:
Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ»…
25 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, εκδηλώσεις
Αλληγορία της σκλαβωμένης Ελλάδας_Joseph Turner
Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι• όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι’ όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός «εγώ» , ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ• όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζωνται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε• «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζωνται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη. (Στρ.Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα, Β΄τμ, ΤΑ ΝΕΑ).
Learning for Jobs
22 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · ιστορία της εκπαίδευσης
Για τις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ, οι υψηλού επιπέδου δεξιότητες στο χώρο της εργασίας συνιστούν βασικό στοιχείο για την υποστήριξη της οικονομικής ανάπτυξης. Έτσι συστήματα επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης (VET- Vocational Education & Training) ελέγχονται εντατικά, ώστε να διαπιστωθεί εάν μπορούν να συνεισφέρουν στην καλλιέργεια των δεξιοτήτων που απαιτούνται. Η μελέτη “Learning for Jobs” είναι μια πρωτοβουλία ΟΟΣΑ σχετικά με την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση και το πως αυτές έχουν σχεδιαστεί, για να βοηθήσουν τις χώρες να κάνουν τα συστήματά επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης να ανταποκρίνονται περισσότερο στις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Διευρύνει τη βάση στοιχείων, προσδιορίζει μια δέσμη πολιτικών εναλλακτικών και αναπτύσσει εργαλεία για την εκτίμηση των πολιτικών πρωτοβουλιών στο χώρο της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.
Πηγη: eLearningNEWS
Ετικέτες:βιβλιοθήκες- βιβλία·γλώσσα·διαθεματικότητα·διδασκαλία με υπολογιστή·λειτουργία σχολείου·Μαθητές
Καστελόριζο
22 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα
Το ακόλουθο κείμενο φιλοξενείται στο ιστολόγιο. Και βεβαίως προσυπογράφω:
. . . Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια οποιαδήποτε κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε να σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.
Στέλνοντας μια κάρτα στους συμπατριώτες μας που κατοικούν στο ακριτικό νησί του Καστελόριζου δείχνουμε με ένα απλό και φιλικό τρόπο, αλλά εξόχως έμπρακτο και συμβολικό, την ευγνωμοσύνη και τη συμπαράστασή μας. Δεν ξεχνάμε την Κυρά της Ρω. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες των Καστελορίζιων το 1821 και την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Αναγνωρίζουμε πως η παρουσία τους στο νησί αυτό δεν αποτελεί μόνο απλή περίπτωση διαβίωσης, αλλά ταυτόχρονα είναι εξέχουσας σημασίας για την γεωπολιτική και οικονομική συνεκτικότητα των δύο κρατών του Ελληνισμού.
Στείλτε λοιπόν μια κάρτα! Στείλτε μια κάρτα, πείτε το στους φίλους και στους συγγενείς σας, ανακοινώστε το σε ιστολόγια και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Καλέστε και άλλους συμπολίτες μας να πράξουν το ίδιο. Εμείς δημιουργούμε ρεύμα υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού, εμείς πολλαπλασιάζουμε την γεωπολιτική και τοποστρατηγική ισχύ του Καστελόριζου αναβαθμίζοντας το στην συλλογική, εθνική μας μνήμη και στις καρδιές μας.
Οι συμβολικές μας πράξεις κατατροπώνουν τις νέο-οθωμανικές γελοιότητες περί αμφισβήτησης και στέλνουμε ένα πανίσχυρο μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης προς δικούς μας και προς ξένους επιβουλείς: Οι μεν, ΜΗΝ ξεχνάτε το Καστελόριζο! Οι δε, ΜΗΝ αγγίζετε το Καστελόριζο!
Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο Μεγίστη, 851 11 Καστελόριζο, Δωδεκάνησα ΕλλάδαΚαλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη:
Megisti Municipality or Elementary School Megisti 851 11 Kastelorizo, Dodekanisa GREECEΕτικέτες:γλώσσα·ευρωπαϊκή ένωση·κοινωνία
Ανθούλας Δανιήλ, «Γιώργος Σεφέρης, Άρνηση»
22 Μαρτίου 2011 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα
Το ποίημα «Άρνηση» αγαπήθηκε, μελοποιήθηκε, τραγουδήθηκε και πάρα πολύ συζητήθηκε. Και τούτο γιατί μια άνω τελεία μπήκε εκεί που δημιούργησε πρόβλημα. Και μια λέξη «λάθος» ακολούθησε. Αν π.χ. η λέξη ήταν πριν από την άνω τελεία, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Θα είχαμε πάρει όλοι τη ζωή μας λάθος, και όλα θα ήταν σωστά στη θέση τους. Έλα όμως που ο ποιητής δεν θέλησε να μας κάνει τη χάρη και να χρεωθεί, για δική μας ευκολία, το «λάθος»!
