Οι μνήμες από τα παιδικά μας χρόνια έχουν αλάνες, γειτονιές, γιασεμιά, ιβύσκους, βιολέτες και γαρυφαλιές αλλά και μια συμμαθήτρια χαριτωμένη, μυστηριώδη και απρόβλεπτη. Την τηλεόραση (τηλε=μακριά, όραση=ορά-ω, ορώ=βλέπω) της δεκαετίας του 60. Χθες λοιπόν, ξαφνιάστηκα χαρούμενα, όταν μου έστειλαν ένα νέο ιστολόγιο, με “ύφος σοβαρό και μετρημένο, μαθητική ποδιά και γιακά”. Η διέυθυνση: http://historytv.blogspot.com/. Παλιά προγράμματα της τηλεόρασης, παιδικές εκπομπές τρυφερές και χαριτωμένες. Όλα τα χρώματα της εποχής γύρισαν πίσω. Διέγραψα τα σύγχρονα παράθυρα, τις εκφραστικές απρέπειες, την αγραμματοσύνη (βλ. δελτίο ειδήσεων: το διεθνή κλίμα της οικονομίας κ.ά). Διέγραψα την κακότεχνη “τέχνη” των αποκλινόντων που προβάλλεται από τα κρατικά κανάλια (των οποίων η ευθύνη για την εθνική παιδαγωγία είναι μεγάλη) χωρίς αιδώ, χωρίς δέος. Φυλλομέτρησα με συγκίνηση τις σελίδες και σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο.
Μια αγκαλιά μνήμες
27 Νοεμβρίου 2008 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · ιστορία της εκπαίδευσης
Ετικέτες: Έκφραση - Έκθεση·Ιστορία·Μαθητές·παιδιά·πολιτισμός·τέχνη·τηλεόραση
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.