spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Δημήτρης και Ματίνα Τζερεφού, 1987, στο σπίτι μου

 Όσοι τον γνωρίσατε πρέπει να έρθετε να τον αποχαιρετήσουμε όλοι μαζί, αύριο Σάββατο, 6 Αυγούστου στις 11 στο Κοιμητήριο της Αγίας Μαρίνας Ηλιούπολης Αττικής.  

Γιατί ο  Δημήτρης Τζερεφός ήταν ο φίλος μας, γιατί ποτέ δεν ήταν αυτάρεσκος και δήθεν, γιατί δεν είχε έπαρση, αν και ήταν σπουδαίος και ικανός δάσκαλος. Δεν κομπορρημονούσε και δεν περιέγραφε τη ζωή. Δεν ήταν παρατηρητής της. Δεν παρέκαμπτε τα δύσκολα. Βίωνε τα γεγονότα, ζούσε ως πρωταγωνιστής τις επώδυνες και ευτυχισμένες ώρες του και απέδιδε τον πρέποντα σεβασμό στη ζωή, εκδηλώνοντας χωρίς σεμνοτυφία τα αισθήματα και τα συναισθήματά του. 

Ο τρόπος που μιλούσε, που ντυνόταν, που αντιδρούσε, που φώναζε, που ωρυόταν  κάποιες φορές, ο τρόπος που κινούσε τα χέρια του και τα πλούσια βιώματά του τον εντάσσουν στο είδος του δασκάλου που λείπει στις μέρες μας, αλλά έλειπε και εκείνα τα χρόνια που γνώρισα εγώ τον Δημήτρη Τζερεφό. Ήταν ο άνθρωπος που χαιρόταν να εκδηλώνει την ανάγκη του να ανήκει!  Χαιρόταν την φιλία, δεν την απομυζούσε. Αναζητούσε πάντοτε τους ομοίους του και όσους μπορούσαν να υπερβούν την καθημερινή μιζέρια της συντεχνίας μας, αλλά και της κοινωνίας, να υπερβούν το ατομικό χάριν του ανθρωποκεντρικού. 

Έγινε ένθερμος υποστηρικτής του έργου του Verdi, πεταγόταν μέχρι τη Σκάλα του Μιλάνου, έστω και για μια παράσταση, αγωνιούσε για το μέλλον της κρατικής σχολής κλασσικού χορού και διαδήλωνε γι’ αυτό στα Προπύλαια, αντήλλασε επιστολές με τον Βασίλη Βασιλικό για την κλασσική μουσική παιδεία ή μοίραζε σε φίλους και φορείς τεύχη διαμαρτυρίας για την κακοποίηση της γλώσσας και την λεκτική καχεξία. Ήταν φιλομαθής, αποκτούσε τη γνώση με απόλυτη πειθαρχία και η ευρυμάθειά του προκαλούσε τον συνομιλητή του να γίνει καλύτερος. 

Δάσκαλε, φίλε μου, πότε θα χτυπήσεις με νεύρο το κουδούνι, να μου φωνάξεις  πως αφήνεις ένα κείμενο που έγραψες και … 

Δημήτρη, Ματίνα, Καλήν Αντάμωση.