spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Αν ο S. Freud, ο μέγας εφευρέτης της σύγχρονης ενοχοποιητικής μηχανής άκουγε την δισέγγονή του, Έστερ Freud, να μην αποδέχεται την ψυχανάλυση, ίσως πρόσεχε περισσότερο το περιεχόμενο της παρακαταθήκης που μας άφησε. Βέβαια, δεν θα τολμούσα να κρίνω τον S.F, αν δεν άκουγα και δεν διεπίστωνα, ίδιοις όμμασι αλλά και ωσί, το πάθος και την αφοσίωση στη φροϋδική θεωρία αλλά και την μεταμόρφωση μιας απλώς διατυπωμένης αμφισβήτησης σε “ανηλεή διωγμό”. Τι θα συμβεί λοιπόν; Θα ξαναδιαβάσουμε τον Freud για να τον απορρίψουμε ή να τον αποθεώσουμε; Μια προσπάθεια αποκατάστασης του ονόματός του γίνεται τώρα στον τόπο καταγωγής του, όπου δεν βρήκαν τόσα χρόνια, έστω κι ένα μικρό δρομάκι να δώσουν το όνομά του! Εκείνο, όμως που μπορώ να παρατηρήσω είναι ότι στις μέρες μας έχουν αυξηθεί ειδικότητες επαγγελματιών σχετικές με την ψυχοθεραπεία, οι οποίες ασκούνται ως συστηματικά επαγγέλματα. Και, αφόσον αυξάνονται οι επαγγελματίες και επιβιώνουν τα γραφεία τους, σημαίνει ότι η πελατεία αναπτύσσεται. Κάτι ανάλογο άκουσα στο κουτί της Πανδώρας συνοδευμένο από την αμφιβολία, “αν όλοι όσοι απευθύνονται σε ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή, ψυχαναλυτή ή ψυχίατρο χρειάζονται πραγματικά τη βοήθεια ενός ειδικού ή ακολουθούν μια “μόδα” έχοντας υποστεί “πλύση εγκεφάλου” από τα ΜΜΕ και τα περιοδικά life style”. Μάλλον όχι. Ζούμε όμως στην εποχή που περιέργως αντί να αναλαμβάνουμε θαρρετά τις ευθύνες μας, σκύβουμε το κεφάλι αποδίδοντας ενοχικά πλέγματα στον εαυτό μας και ερμηνεύοντας την πράξη μας με παιδικά τραύματα θεωρώντας αδιαμφισβήτητα την παιδική μας ηλικία υπόλογη. Έτσι αναποφεύκτως πείθουμε τους εαυτούς μας για την βοήθεια που χρειαζόμαστε από τον ειδικό. Πόσο ειδικός όμως είναι ο “ειδικός”. Ποιες είναι οι σπουδές του, ποια η εμπειρία του και κυρίως πόσο καλά είναι ο ίδιος; Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις αντιστάσεις του “ειδικού”, την ικανότητά του να μην ταυτίζεται με το υποκείμενο-ασθενή-πελάτη του. -Ας προσέχουμε, λοιπόν, τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε στην Α΄ Λυκείου το θεματικό αντικείμενο της Ψ, τις ερμηνείες που δίνουμε στα  παιδιά (γιατί τις καταγράφουν ως πληροφορίες) και κυρίως τα όρια του ρόλου μας, όπως αυτός προσδιορίζεται από την ειδικότητα και την παιδαγωγική μας ταυτότητα.