Η γλώσσα είναι και πολυκύμαντη και πολύμορφη και πολύπλοκη. Αλλά όχι κι έτσι. Πώς; Διαβάστε και θα καταλάβετε:
” Δεν εννοώ αυτή τη συνεργασία, αλλά την άλλη”. Ποια άλλη σκέφτηκα; Μετά από ώρα κατάλαβα ότι υπάρχουν δύο είδη συνεργασίας με τους γονείς: η συνεργασία α: όταν έρχονται στο σχολείο και μαθαίνουν ότι τα παιδιά τους πήραν 6 (!) και τους κόβονται τα γόνατα. Η συνεργασία β: όταν τους καλούμε εκτός ωραρίου εκ μέρους του σχολείου για να τους πούμε ότι τα παιδιά τους έχουν πρόβλημα ηλικίας και να “τα βρούμε”. Τώρα “το ρίξιμο νερού” είναι προφανώς επιβεβλημένο επειδή το γράφει το “υλικό” που θα μας δώσει ο “ειδικός παιδαγωγός σύμβουλος” που τον καλούν τα σχολεία για να λύσει τις “αταξίες” της τάξης και τα προβλήματα “βίας”. Πρέπει εξάλλου να καταλάβουμε ότι τα παιδιά έρχονται “ντοπαρισμένα” από το σπίτι τους εναντίον μας και πιστεύουν ότι αδιαφορούμε γι’ αυτά. Αν όμως κάνουμε συγκεντρώσεις όπου θα “πει ο καθένας (ενν. εκπαιδευτικός) ποιος είναι και που μπαίνει (ενν. τάξη, τμήμα), θα αλλάξουμε το κλίμα σε “ελάχιστη περίπτωση”. Έτσι τα παιδιά δεν θα μας “αλλάζουν τα πέταλα στον αέρα”.
Καταλάβατε; Όχι; Επαναλάβατε. Κι εγώ δυσκολεύτηκ
α να κατανοήσω το ύφος, το λεξιλόγιο, να συμφιλιωθώ με αυτό που έβλεπαν τα μάτια και άκουγαν τ’ αφτιά μου: Ένα φιλόλογο παιδαγωγικό επόπτη, σύμβουλο δηλαδή, να “μιλάει” σε φιλολόγους. Γι’ αυτό συνάδελφοι τον νου σας. “Δεν ξέρεις ποτέ, τι σε βρίσκει”.
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.